Om so “in die geloof” gebore te word is natuurlik ‘n groot voorreg, ‘n voorreg wat die meeste van ons ook gehad het. Maar dit hou sy gevare in. Die gevaar dat geloof eintlik maar ‘n gewoonte is en nie ‘n baie doelbewuste keuse nie. En toe hierdie gelowige kinders die prys vir hulle ouers se radikale keuse begin betaal, toe weet van hulle nie meer of hulle werklik met hierdie geloof verder wil gaan nie. Dalk is dit beter om die geloof af te lê en om terug te gaan na die lewe van hul ouers of grootouers voordat hulle geglo het – ‘n lewe waar hulle inpas in die samelewing, aanvaar word, nie gespot word nie, nie werke verloor omdat hulle glo nie, nie vervolg word omdat hulle glo nie. Waarom hierdie prys betaal vir ‘n geloof waarvan dit nie lyk asof enige van die beloftes waar word nie – selfs die belofte van die nabye wederkoms blyk nie in vervulling te gaan nie.
In kort dus: die Hebreërbrief is nie vir ongelowiges geskryf nie. Dit is geskryf vir gelowiges wat tekens getoon het dat hulle traag word in hulle geloof, tekens dat hulle eerder maar hulle geloof wil prysgee en teruggaan na ‘n lewe voor geloof. Die prys wat hulle vir hul geloof betaal is eenvoudig net te groot. Dit maak nie meer sin om daarmee voort te gaan nie. Die Hebreërbrief is bedoel om hulle moed in te praat.
Glo is sien. Maar ‘n mens kan nie ‘n alternatiewe toekoms, ‘n beter lewe, God se koninkryk raaksien en dan nog leef soos een wat nie gesien het nie. Gelowiges wat weet dat daar ‘n beter toekoms, ‘n ander tipe wêreld en lewe bestaan waar die wil van God geskied – hierdie gelowiges kan nie meer gemaklik in die huidige wêreld leef nie. As jy eers gesien het wat vir jou in die toekoms lê, waarheen jy oppad is, waar jy hoort, dan besef jy dat jy ‘n vreemdeling, ‘n bywoner hier op aarde is. Dan word jy ‘n toeris. En waaraan ken mens toeriste uit? Mens ken toeriste uit aan hulle gedrag, aan dit wat hulle doen. Ons ken hulle uit aan hulle vreemde, afwykende gewoontes. “Kyk net, daai persoon is nie van hier nie. Kyk net hoe lyk hy. Hoor hoe praat hy! Kyk wat doen hy!”
Daar is natuurlik ‘n alternatiewe pad as die pad van geloof. Dis juis oor hierdie pad dat die Hebreërbrief geskryf is. Die diepste rede van die brief is om as waarskuwing te dien. Al die gelowiges het nie meer kans gesien om voort te gaan met die pad van geloof nie. Van hulle wou omdraai. Gelowiges wat grootgeword het in Christenhuise. Gelowiges wat die evangelie saam met hul moedersmelk ingekry het maar wat nie meer kans gesien het vir die opofferings wat die geloof vra nie. Weereens gebruik die skrywer die geloofshelde as voorbeeld. En eintlik verwys hy sommer na die hele volk van Israel in die woestyn ook. “As hulle terug verlang het na daardie land waaruit hulle weggetrek het, sou hulle die geleentheid gehad het om terug te draai.” (15) Die pad is immers lank en moeisaam, en dan nog net vol beloftes en sonder die onmiddellike vervulling daarvan. Dit is moontlik om agter te raak op hierdie pad, om uit te val. Dit is moontlik om terug te verlang na die vleispotte van Egipte – baie van die volk hét inderdaad terugverlang. Hulle het selfs terugverlang na hul slawediens in Egipte! En diesulkes het agtergebly in die woestyn. Want hulle het nie meer kans gesien vir vorentoe gaan nie.
Vasbyt beteken egter nie dat ons nooit sal twyfel nie. Dink maar aan Abraham – die vader van geloof. Hy was bereid om vir God op sy woord te neem en die vreemde in te trek. Maar toe God op sy oudag vir hom ‘n talryke nageslag beloof, en die belofte dra nie dadelik vrug nie – toe was Abraham nie meer so seker van God en sy beloftes nie. Hy het getwyfel. Hy het selfs vir God gelag oor die onmoontlikheid van die belofte. Maar ten spyte van sy twyfel het Abraham nie teruggedraai na Ur toe nie. Hy het in sy tent gebly, en gewag. Dalk is dit ook soms wat geloof is. Om, wanneer ons die slag nie kan glo nie, steeds nie terug te draai nie, maar aan te hou om vorentoe te kyk, om te bly soek, om te probeer sien, om te wag, te hoop op dit wat ons nie kan sien nie, teen alle hoop in te hoop, totdat ons dit tog weer sien, totdat ons Hom weer sien. Omdat Hy beloof het ons sal Hom sien…
Daar kom baie geleenthede op ons pad om af te draai. Die Hebreërbrief praat in sterk taal hieroor in vs 15. Daar word gepraat van kairos-momente, deurslaggewende tye. Hoe sal ons kies? Wat sal ons kies? Hierdie wêreld? Of die wêreld wat God vir ons in gedagte het? Wanneer ons hierdie wêreld begin oorweeg, dan moet ons mekaar vermaan, aanspoor, en moed inpraat. Ons is verantwoordelik vir mekaar. Ons moet mekaar help op die regte pad, die pad van die geloof. Want dit ís beter om christene te wees, ten spyte van die woestynomstandighede waarin ons verkeer. Dit ís beter om te glo as om nie te glo nie. Die vraag is: Glo ons dit? Wil ons voortgaan op hierdie pad, selfs al is dit nie maklik nie. Selfs al is dit baie moeilik. Selfs al gaan géén van God se beloftes nou al vir ons in vervulling nie…