50 dood in die sokkerstadion - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
50 sterf in die sokkerstadion
Vyftig mense sterf in 'n brand op die tribune by 'n voetbalstadion in Bradford, Engeland, op 11 Mei 1985. Die houtdak wat gebrand het, sou later dieselfde week deur 'n staaldak vervang word.
Bradford speel die middag van 11 Mei in Lincoln City. Baie ondersteuners was daar om Bradford se opkoms van twee jaar van bankrotskap tot die ligakampioenskap en promosie na die tweede afdeling te vier. Teen die einde van die eerste helfte het 'n brand aan die een kant van die hoofstaanders ontstaan. Alhoewel verskeie ondersteuners op die veld beweeg het om aan die vlamme te ontsnap, was daar geen onmiddellike algemene kommer nie.
Binne 'n paar minute het die vuur egter oor die houtdak versprei en vinnig die waaiers daaronder verswelg. Dit het net vier minute geneem voordat die hele dak gebrand het. Honderde mense is beseer, benewens die 56 wat dood is. "Dit het soos 'n flits versprei. Ek het nog nooit so iets gesien nie. Die rook het verstik. Jy kon skaars asemhaal," het die oorlewende Geoffrey Mitchell gesê.
Tog het baie mense in die skare nie besef hoe groot die ramp was nie. Sommige jong aanhangers het na bewering gedans en gesing voor die woedende vuur terwyl ander 'n televisiepersoneel met klippe gegooi het.
Die amptelike ondersoek na die oorsaak van die brand het 'n ophoping van vullis onder die staanplekke die skuld gegee. Heel waarskynlik is die brand deur 'n sigaret ontketen. Dit verlig vinnig die ou en vervalle struktuur wat die voorheen sukkelende span pas die geld gevind het om te vervang.
50 dood in die sokkerstadion - 11 Mei 1985 - HISTORY.com
Vyftig mense sterf in 'n brand op die tribune in 'n sokkerstadion in Bradford, Engeland, op hierdie dag in 1985. Die houtdak wat gebrand het, sou later dieselfde week deur 'n staaldak vervang word.
Binne 'n paar minute het die vuur egter oor die houtdak versprei en vinnig die waaiers daaronder verswelg. Dit het net vier minute geneem voordat die hele dak gebrand het. Honderde mense is beseer, benewens die 56 wat dood is. Dit versprei soos 'n flits. Ek het nog nooit so iets gesien nie. Die rook het verstik. Jy kon skaars asemhaal, het die oorlewende Geoffrey Mitchell gesê.
Sokkerstadions was aanvanklik baie primitief. Daarom is die eerste FA Cup -eindstryd in 1872 gehou in die Kennington Oval, 'n krieketveld wat in 1845 gebou is.
Goodison Park was die eerste doelgemaakte voetbalstadion in Engeland. Dit kos £ 890, - en is amptelik geopen op 24 Augustus 1892. Dit het bestaan ​​uit twee onbedekte erwe, elk vir 4 000 en 'n onderdakstand vir 3000 mense. In 1894 was dit die eindstryd van die FA Cup tussen Notts County en Bolton Wanderers, 'n wedstryd met 'n bywoning van 37 000.
Vroue is aanvanklik op een of ander grond toegelaat, aangesien daar geglo word dat dit die gedrag van vervaardigers sal verbeter. Toe Preston North End in April 1885 gratis kaartjies bekendstel, het meer as 2 000 vroue vir die wedstryd opgedaag. Gratis toegang vir vroue was so gewild dat teen die laat 1890's al die sokkerklubs die skema gestaak het.
In 1896 kondig Arnold Hills, die voorsitter van West Ham United, aan dat hy grond in Canning Town gekoop het, wat Hills gebou het wat bekend gestaan ​​het as die Memorial Grounds. Dit het 20 000 pond gekos om te bou en is beskou as een van die beste stadions in die land. Hills beweer dat dit 133 000 toeskouers kan hou en het aansoek gedoen om 'n FA Cup -eindstryd op die Memorial Grounds te hou. Dit het slegs 16 sentimeter per persoon toegelaat en die voetbalvereniging het die idee van die hand gewys.
Vroeë kaart wat die ligging van die Memorial Grounds aantoon
Arnold Hills wou ander sportbyeenkomste hou, insluitend fietsry en atletiek. Behalwe 'n voetbalarena, het dit ook 'n blaasbaan, tennisbane en 'n buite -swembad gehad. Volgens een verslag was die 30,4 m lange swembad die grootste in Engeland. Die Memorial Grounds is in Junie 1897 geopen. Hills het 'n toespraak gehou waarin hy daarop gewys het dat dit die grootste fietspad in Londen het waar hulle sulke monstervergaderings sou hou dat die aandag van die Metropolis op die Thames Ironworks gevestig sou word & quot.
Die perseel is gekies omdat dit beplan is om die treinstasie Manorweg naby die stadion te bou. Ongelukkig is die projek vertraag en is dit eers vier jaar later voltooi. Dit het beteken dat die bywoning op die grond baie laer was as wat verwag is.
Seisoenkaartjies vir die 1897-98 is vasgestel op 5 sjielings (25p). Kaartjies vir individuele wedstryde kos 4d. Die bywoning van wedstryde was egter baie teleurstellend. Slegs 200 mense het die eerste wedstryd teen Northfleet gesien. Dit is nie verbasend as u dit vergelyk met die prys van ander vorme van vermaak nie. Dit kos gewoonlik slegs 3d. om die musieksaal of die bioskoop te besoek. Daar moet onthou word dat vakmanne in hierdie tyd gewoonlik minder as £ 2 per week ontvang het.
Soos Dave Russell daarop wys Football and the English: A Social History of Association Football in England (1997): & quotin terme van sosiale klas, skares by voetballiga-wedstryde is oorwegend afkomstig van die vaardige werkende en laer middelklasse. Sosiale groepe onder daardie vlak is grootliks uitgesluit deur die toegangsprys. & Quot; Russell voeg by & quot; Football League, heel moontlik in 'n doelbewuste poging om die toegang van armer (en hierdie vermoedelik 'groter') ondersteuners te beperk, het die minimum prys vir volwasse mans tot 6d verhoog.
In die 1899-1900 is West Ham United tot die hoogste afdeling van die Southern League bevorder en is besluit om die prys van seisoenkaartjies te verhoog. Dit was nou 10s. 6d (52,5p) vir die tribune en 7s. 6d. (37,5 p) vir die res van die grond. Die eerste tuiswedstryd was teen Chatham. Die bywoning van 1 000 was laer as die meeste wedstryde die vorige seisoen en was waarskynlik 'n reaksie op die prysstyging. Na 'n FA Cup -wedstryd teen plaaslike teenstanders, Millwall, het na raming 13 000 mense egter opgedaag om die wedstryd te sien.
Die belangrikste figuur in die ontwerp van voetbalstadions was Archibald Leitch. In 1899 het hy die opdrag gekry om Ibrox Park, die nuwe tuisveld van Rangers, te bou. Die nuwe stadion het groot houtterrasse en 'n staanplek vir ongeveer 4500 toeskouers. Mense het egter begin om Leitch se veiligheidskenmerke te bevraagteken toe op 5 April 1902, toe 25 mense dood en 517 beseer is toe 'n deel van die westelike terras ineengestort het tydens die jaarlikse internasionale wedstryd met Engeland.
Ondanks hierdie ramp het Archibald Leitch die opdrag gekry om ander voetbalvelde te bou. In 1909 besluit John Henry Davies, die voorsitter van Manchester United, om die klub 60 000 pond te leen om 'n nuwe stadion met 'n kapasiteit van 80 000 te bou. Die Old Trafford -grond het onderdak sitplekke in die suidelike staanplek, terwyl die oorblywende drie staanplekke as terrasse gelaat en onbedek was. Toe dit voltooi is, het die stadion die grootste tribune in die Football League gehad. Dit het ook 'n gimnasium, masseerkamer, dompelbaddens, kroeë, hysbakke en teekamers.
Die Empire Stadium in Wembley is gebou deur Robert McAlpine vir die British Empire Exhibition van 1923, teen 'n prys van £ 750.000. Dit was oorspronklik bedoel om aan die einde van die uitstalling gesloop te word. Daar is egter later besluit om die gebou te behou om sokkerwedstryde aan te bied. Die eerste wedstryd op Wembley, die FA Cup -eindstryd van 1923 tussen West Ham United en Bolton Wanderers, het slegs vier dae nadat die stadion voltooi was, plaasgevind.
Die Empire Stadium het 'n kapasiteit van 125 000, en daarom het die voetbalvereniging dit nie oorweeg om dit 'n wedstryd vir alle kaartjies te maak nie. Beide spanne het immers slegs 'n gemiddelde bywoning van ongeveer 20 000 vir ligawedstryde. Dit was egter selde dat 'n klub uit Londen die eindstryd van die FA -beker haal, en ondersteuners van ander klubs in die stad het dit as 'n wedstryd tussen Noord en Suid beskou. Na raming het 300 000 mense probeer om in die grond te kom. Meer as duisend mense is beseer toe hulle die stadion in en uit was.
8 Ineenstorting van die Corralejas Bullring -stadionColumbia, 1980
Toe die haastig voorbereide drie verdiepings by die Corralejas-strydbron in Columbia op 20 Januarie 1980 in duie stort, was die tragiese lewensverlies genoeg om die tradisionele feeste vir twee dekades te stop.
Die geïmproviseerde staanplekke is elke jaar onmiddellik in aanloop tot die fees opgerig en daarna weer afgehaal. Swaar reën het die gebied geteister, en tydens die stiergeveg die middag het 'n skielike donderstorm die gebied getref. Mense op die staanplekke het vinnig gehaas om aan die reën te ontsnap. Terwyl die grond daaronder reeds tot 'n modderbad gereduseer is, het die staanplek meegegee.
Sommige mense het van die staanplekke gespring in 'n poging om hulself te red, terwyl ander in enige rigting gehardloop het, insluitend die bulring self, wat vier groot en kwaai bulle bevat. Baie mense, waaronder jong kinders, is in paniek dood getrap. In totaal het 222 mense hul lewens verloor, met nog honderde beseerdes.
Ongeveer 40 000 mense was in die stadion of op nabygeleë konsessie -standplase toe die ramp plaasgevind het. Die nadraai was volslae bloedbad. Een getuie het beskryf hoe hy oral gesien het en bloed en dat lyke vertrek het waar hulle geval het.
In Mei 1985 was Liverpool die verdedigende wenners van die Europese Kampioenebeker, nadat hy die kompetisie gewen het nadat hy Roma in die eindstryd van die vorige seisoen verslaan het. Weer sou hulle te staan ​​kom teen die Italiaanse opposisie, Juventus, wat onoorwonne die 1983–84 bekerwennersbeker gewen het. Juventus het 'n span gehad van baie van Italië se wennerspan van 1982 wat in die Wêreldbeker -toernooi in 1982 gespeel het, en sy speelmaker, Michel Platini, word beskou as die beste sokkerspeler in Europa en is deur die tydskrif aangewys as sokkerspeler van die jaar Frankryk sokker vir die tweede agtereenvolgende jaar in Desember 1984. Beide spanne was aan die einde van die vorige seisoen in die twee eerste posisies op die UEFA -klubranglys  en word deur die spesialispers beskou as die twee beste spanne op die vasteland .  Albei spanne het vier maande tevore die Europese Superbeker van 1984 betwis, met 'n oorwinning van 2-0 vir die Italiaanse span.
Ondanks sy status as die nasionale stadion van België, was die Heysel -stadion in die swak toestand van die Europese eindstryd van 1985. Die 55-jarige stadion is etlike jare lank nie voldoende onderhou nie, en groot dele van die fasiliteit het letterlik verbrokkel. Byvoorbeeld, die buitemuur was van 'n blikkieblok, en ondersteuners wat nie kaartjies gehad het nie, het gesien hoe hulle gate in die muur moes skop om in te kom.  In sommige dele van die stadion was daar slegs een draaikolk, aanhangers wat die wedstryd bygewoon het, het beweer dat hulle nooit na hul kaartjies gesoek of gevra is nie. 
Spelers en ondersteuners van Liverpool het later gesê dat hulle geskok was oor die haglike toestand van Heysel, ondanks berigte van Arsenal -ondersteuners dat die grond 'n 'storting' was toe Arsenal 'n paar jaar tevore daar gespeel het. Hulle was ook verbaas dat Heysel gekies is ondanks die swak toestand, veral omdat Barcelona se Camp Nou en Madrid se Santiago Bernabéu albei beskikbaar was. Die president van Juventus, Giampiero Boniperti, en die uitvoerende hoof van Liverpool, Peter Robinson, het die Unie van Europese voetbalverenigings (UEFA) aangemoedig om 'n ander plek te kies en beweer dat Heysel nie in 'n toestand was om 'n Europese eindstryd aan te bied nie, veral een waarby twee van die grootste en magtigste klubs in Europa. UEFA het egter geweier om 'n skuif te oorweeg.   Dit is later ontdek dat die UEFA se inspeksie van die stadion net dertig minute geduur het. 
Die stadion was propvol 58 000 tot 60 000 ondersteuners, met meer as 25 000 vir elke span. Die twee eindes agter die doelwitte bestaan ​​uit vaste terrassen, elk uiteinde verdeel in drie sones. Die einde van Juventus was O, N en M, en die einde van Liverpool was X, Y en Z, soos die Belgiese hof na die ramp geag het. Die kaartjies vir die Z -afdeling was egter behalwe vir die res van die stadion vir neutrale Belgiese ondersteuners gereserveer. Dit het beteken dat die Juventus -ondersteuners meer afdelings gehad het as die Liverpool -ondersteuners met die Z -afdeling, wat nominaal vir neutrale voorbehoude was. Beide Liverpool en Juventus het die idee van die groot neutrale gebied gekant, , aangesien dit 'n geleentheid sou bied vir ondersteuners van albei klubs om kaartjies by agentskappe of by kaartjies buite die grond te bekom en sodoende 'n gevaarlike mengsel van ondersteuners te skep. 
Destyds het België reeds 'n groot Italiaanse gemeenskap gehad, en baie uitgeweke Juventus -aanhangers uit Brussel, Luik en Charleroi -aanhangers het Section Z -kaartjies gekoop.   Baie kaartjies is ook deur reisagente gekoop en verkoop, veral aan Juventus -aanhangers. Na wat verneem word, het Liverpool -ondersteuners nog steeds daarvan vergeet dat hulle tydens die Europese eindstryd van 1984 deur Roma Ultras aangeval is en geplaas is by 'n ander Juventus -afdeling wat die spanning voor die wedstryd verhoog het.  'n Klein persentasie van die kaartjies beland in die hande van Liverpool -ondersteuners.
Omstreeks 19:00. plaaslike tyd, 'n uur voor die afskop, het die aanvanklike versteuring begin.  Die ondersteuners van Liverpool en Juventus in afdelings X en Z het net 'n paar meter van mekaar gestaan. Die grens tussen die twee is gekenmerk deur tydelike omheining met 'n kettingstang en 'n sentrale, dun polisielose niemandsland.  Hooligans het fakkels, bottels en klippe oor die skeiding begin gooi en klippe opgetel van die verkrummelende terrasse daaronder. 
Toe die afskop nader kom, word die gooi meer intens. Verskeie groepe Liverpool -hooligans het deur die grens tussen afdeling X en Z gebreek, die polisie oorrompel en die Juventus -ondersteuners aangekla. Die waaiers in die neutrale afdeling Z, wat hoofsaaklik Italiaanse en Belgiese gesinne met jong kinders was, het na die omtrekmuur van afdeling Z begin vlug. Die muur kon nie die krag van die vlugtende Juventus -aanhangers weerstaan ​​nie, en 'n onderste gedeelte het ineengestort.
Ter weerwraak van die gebeure in Afdeling Z, het baie Juventus -aanhangers aan die einde van die stadion oproerig geraak. Hulle het deur die stadion gehardloop om ander ondersteuners van Juventus te help, maar die ingryping van die polisie het die voorskot gestuit. 'N Groot groep Juventus -ondersteuners het die polisie twee ure lank met klippe, bottels en klippe bestry. Daar is ook gesien hoe 'n Juventus -aanhanger 'n beginpistool op die Belgiese polisie afvuur. 
Ondanks die omvang van die ramp en die toestand van die beleg in die stad Brussel wat gevolglik deur die Belgiese regering verklaar is,  het UEFA -amptenare, die Italiaanse, Engelse en Belgiese nasionale verenigings - laasgenoemde verantwoordelik vir die organisering van die geleentheid - sowel as die ministerie van binnelandse sake van die land onder leiding van die plaaslike premier, Wilfried Martens, burgemeester van Brussel, Hervé Brouhon, en die stad se polisiemag het gesamentlik besluit dat die wedstryd uiteindelik om leerstellings van die openbare beleid begin  omdat die staking van die wedstryd die risiko sou veroorsaak dat daar verdere steurnisse sou ontstaan ​​[ 4] nieteenstaande Juventus se uitdruklike versoek dat die wedstryd nie gespeel word nie.   Nadat die kapteins van beide kante met die skare gepraat en om kalmte gesmeek het,  het die spelers die veld ingeneem met die wete dat mense dood is. Jare later het Phil Neal, kaptein van Liverpool, gesê dat dit agterna ''n beter besluit' 'sou gewees het om die wedstryd te beëindig. 
Juventus wen die wedstryd met 1–0 danksy 'n strafdoel wat Platini behaal het, wat deur die Switserse skeidsregter, Daina, toegeken is vir 'n oortreding teen Zbigniew Boniek. 
Aan die einde van die wedstryd is die trofee deur die UEFA -president Jacques Georges aan die Juventus -kaptein, Gaetano Scirea, voor die stadion se erestand gegee. Kollektiewe histerie gegenereer deur die massiewe inval van die veld deur joernaliste en ondersteuners aan die einde van die wedstryd  en die gesange van ondersteuners van albei spanne op die staanplekke  het almal 'n paar Italiaanse klubspelers laat die titel in die middel van die veld onder hulle en voor hul ondersteuners in die M -afdeling, en 'n paar Liverpool -spelers het hul ondersteuners toegejuig tussen die X- en Z -afdelings. 
Die spelers van Liverpool het eers die omvang van die tragedie besef toe hulle in 'n bus in 'n hotel in Brussel klim om na die lughawe te gaan, toe 'n skare ondersteuners van Juventus die bus omring. Die polisie moes die bus uit die perseel begelei.  Die polisie het Liverpool se bus toegelaat om direk op die teerpad op die Brusselse lughawe te ry in die hoop om 'n konfrontasie by die terminale te vermy. 
Die skuld vir die voorval is op die ondersteuners van Liverpool gelê. Op 30 Mei het die amptelike UEFA -waarnemer Gunter Schneider gesê: "Slegs die Engelse ondersteuners was verantwoordelik. Daaroor bestaan ​​geen twyfel nie." UEFA, die organiseerder van die geleentheid, die eienaars van die Heysel -stadion en die Belgiese polisie is ondersoek vir skuld. Na 'n ondersoek van agtien maande is die dossier van die vooraanstaande Belgiese regter Marina Coppieters uiteindelik gepubliseer. Dit het tot die gevolgtrekking gekom dat die skuld slegs by die Liverpool -ondersteuners berus.
Britse polisie het 'n deeglike ondersoek onderneem om die oortreders voor die gereg te bring. Ongeveer sewentien minute film en baie stilfoto's is ondersoek. TV Oog 'n program van 'n uur lank gemaak met die beeldmateriaal, terwyl Britse koerante die foto's gepubliseer het.
Altesaam 34 mense is gearresteer en ondervra, en 26 Liverpool -aanhangers word van manslag aangekla - die enigste uitlewerbare oortreding wat op gebeure in Heysel van toepassing is. 'N Uitleweringsverhoor in Londen in Februarie -Maart 1987 het beslis dat alle 26 uitgelewer sou word om in België tereg te staan ​​weens die dood van Juventus -aanhanger Mario Ronchi. In September 1987 is hulle uitgelewer en formeel aangekla van manslag van toepassing op al 39 sterftes en verdere aanklagte van aanranding. Aanvanklik is almal in 'n Belgiese gevangenis aangehou, maar in die daaropvolgende maande het regters toegelaat dat hulle vrygelaat word, aangesien die begin van die verhoor verder vertraag is.
Die verhoor het uiteindelik in Oktober 1988 begin, met drie Belge wat ook teregstaan ​​vir hul rol in die ramp: Albert Roosens, die hoof van die Belgiese Voetbalbond, omdat hy toegelaat het dat kaartjies vir die Liverpool -gedeelte van die stadion aan Juventus -ondersteuners verkoop kan word en twee polisiehoofde - Michel Kensier en Johann Mahieu - wat die nag by die stadion verantwoordelik was vir die polisie. Twee van die 26 ondersteuners van Liverpool was destyds in aanhouding in Brittanje en het later verhoor. In April 1989 is veertien aanhangers skuldig bevind en drie jaar vonnisse opgelê, waarvan die helfte vir vyf jaar opgeskort is, sodat hulle na die Verenigde Koninkryk kon terugkeer.  Een man wat vrygespreek is, was Ronnie Jepson, wat oor 'n loopbaan van dertien jaar in die English Football League 414 optredes sou speel. 
Gerry Clarkson, adjunkhoof van die London Fire Brigade (LFB), is deur die Britse regering gestuur om verslag te doen oor die toestand van die stadion. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die sterftes "baie, baie grootliks toe te skryf is aan die haglike toestand van [die] stadion."   Clarkson het ontdek dat die verpletteringsversperrings nie die gewig van die skare kon bevat nie en dat die wapening in die beton ontbloot is, dat die pype van die muur verkeerd gebou is en dat daar 'n klein gebou aan die bokant was van die terras met 'n lang plastiekbuis daaronder.  Sy verslag is nooit in enige ondersoek na die ramp gebruik nie. 
Engelse klubverbod Redigeer
Die druk het toegeneem om Engelse klubs uit die Europese kompetisie te verbied. Op 31 Mei 1985 het die Britse premier, Margaret Thatcher, The Football Association (FA) gevra om Engelse klubs uit Europese kompetisie te onttrek voordat hulle verbied word,  maar twee dae later het UEFA Engelse klubs vir 'n onbepaalde tydperk verbied. " Op 6 Junie het die International Federation of Association Football (FIFA) hierdie verbod uitgebrei na alle wêreldwye wedstryde, maar dit is 'n week later aangepas sodat vriendskaplike wedstryde buite Europa kon plaasvind. In Desember 1985 kondig FIFA aan dat Engelse klubs ook vry is om vriendskaplike wedstryde in Europa te speel, hoewel die Belgiese regering enige Engelse klubs wat in hul land speel, verbied het.
Alhoewel die Engelse nasionale span nie verbied is nie, is Engelse klubklubs onbepaald uit Europese klubkompetisies verbied, en Liverpool is ook voorlopig onderworpe aan 'n verdere skorsing van drie jaar. In April 1990, na jare lange veldtogte van die Engelse voetbalowerhede, het UEFA bevestig dat die Engelse klubs (met uitsondering van Liverpool) weer in die kompetisies begin vanaf die seisoen 1990-1991, in April 1991, het die UEFA se uitvoerende komitee besluit om Liverpool toe te laat Europese kompetisie vanaf die 1991–92 seisoen, 'n jaar later as hul landgenote, maar twee jaar vroeër as wat aanvanklik voorsien was. Uiteindelik het alle Engelse klubs 'n verbod van vyf jaar opgelê, terwyl Liverpool ses jaar uitgesluit is.
Volgens die voormalige doelskieter van Liverpool, Ian Rush, wat 'n jaar later by Juventus onderteken het, het hy 'n aansienlike verbetering in die institusionele verhoudings tussen die klubs en hul ondersteuners gesien tydens sy loopbaan in Italië. 
Engeland se UEFA -koëffisiënt Edit
Voordat die verbod ingestel is, was Engeland die eerste plek in die UEFA -koëffisiëntranglys vanweë die vertoning van Engelse klubs in Europese kompetisie in die vorige vyf seisoene.  Gedurende die verbod is Engeland se punte op die ranglys gehou totdat dit natuurlik vervang sou gewees het.
Die plekke wat deur Engelse klubs in die UEFA-beker ontruim is, is toegewys aan die beste lande wat gewoonlik slegs twee plekke in die kompetisie het-lande wat tussen die negende en die een-en-twintigste was. Vir die UEFA -beker 1985-1986 het die Sowjetunie, Frankryk, Tsjeggo -Slowakye en Nederland elk 'n ekstra plek gekry, terwyl Joegoslavië, Tsjeggo -Slowakye, Frankryk en Oos -Duitsland in 1986-87 die ontvangers was. In die seisoen 1987–88 het Portugal, Oostenryk en Swede 'n bykomende plek gekry, met Swede en Joegoslavië wat die plekke vir die 1988-89 -kompetisie behaal het. In die laaste jaar van die Engelse verbod, 1989–1990, ontvang Oostenryk 'n plek, terwyl 'n uitspeelronde tussen 'n Franse en 'n Joegoslaviese span gespeel word vir die laaste ruimte-omdat die twee lande dieselfde aantal punte in die posisie. 
Engeland is in 1990 van die ranglys verwyder omdat hy geen punte gehad het nie.  Engeland het eers in 2008 teruggekeer na die top van die koëffisiëntranglys. 
Verbode klubs Redigeer
Die volgende klubs is gedurende hierdie tydperk toegang tot Europese kompetisies geweier:
1985–86 Everton Manchester United (4de) Liverpool (2de)
Tottenham Hotspur (3de)
Norwich City (wenners van die ligabeker 20ste)
1986–87 Liverpool Everton (2de) West Ham United (3de)
Manchester United (4de)
Sheffield Wednesday (5de)
Oxford United (League Cup wenners 18de)
1987–88 Everton Coventry City (10de) Liverpool (2de)
Arsenal (wenners van die 4de ligabeker)
Norwich City (5de)
1988–89 Liverpool Wimbledon (6de) Manchester United (2de)
Nottingham Forest (3de)
Luton Town (ligabekerwenners 9de)
1989–90 Arsenal Liverpool (2de) Nottingham Forest (wenners van die 3de ligabeker)
Norwich City (4de)
Derby County (5de)
Tottenham Hotspur (6de)
1990–91 Liverpool Tottenham Hotspur (3de)
Nottingham Forest (9de ligabekerwenners).
Slegs UEFA -beker
1991–92 Crystal Palace (3de)
Leeds United (4de)
Sheffield Wednesday (wenners van die Tweede Liga se derde ligabeker)
1992–93 Arsenal (4de)
Manchester City (5de)
1993–94 Blackburn Rovers (4de)
Queens Park Rangers (5de)
1994–95 Leeds United (5de)
Die aantal plekke wat vir Engelse klubs in die UEFA -beker beskikbaar is, sou egter verminder gewees het as Engelse spanne vroeg in die kompetisie uitgeskakel is. Teen die tyd dat alle Engelse klubs behalwe Liverpool in 1990–91 weer toegelaat word, het Engeland slegs een UEFA Cup-deelnemer (toegeken aan die naaswenners) toegestaan ​​voor die verbod. met gereelde middele weer aan Engeland toegeken.
Walliese klubs wat in die Engelse ligastelsel speel, wat via die Walliese beker vir die Europese bekerwennersbeker kon kwalifiseer, is deur die verbod geraak. Bangor City (1985–86) [nota 1], Wrexham (1986–87), Merthyr Tydfil (1987–88), Cardiff City (1988–89) en Swansea City (1989–90) het almal aan die bekerwenners deelgeneem Beker tydens die verbod op Engelse klubs, ondanks die spel in die Engelse ligastelsel.
Intussen het baie ander klubs 'n plek in die UEFA -beker misgeloop omdat die terugkeer van Engelse klubs na Europese kompetisies slegs geleidelik was - in 1990 het die liga geen UEFA -koëffisiëntpunte gebruik om die aantal spanne te bereken nie, en selfs Alhoewel Manchester United in die eerste seisoen van sy terugkeer in 1990–91 die bekerwennersbeker gewen het, het dit nog 'n paar jaar geneem voordat Engeland die punte na die vorige vlak opgebou het, omdat die koëffisiënt oor 'n tydperk van vyf jaar bereken is en daar is 'n jaar vertraging tussen die publikasie van die ranglys en die impak daarvan op die toewysing van klubs.
Liverpool se ekstra jaar van uitsluiting uit Europa het beteken dat daar geen Engelse verteenwoordiging in die Europese beker 1990-1991 was nie, aangesien hulle die eerste afdeling kampioene van die 1989-1999 Football League was.
Gevolge vir die kwalifikasie van die UEFA Cup Redigeer
As gevolg van die swak koëffisiënt, het die wenners van die Football League -beker, Nottingham Forest, ook UEFA Cup -plekke in 1990-1991 misgeloop, saam met Tottenham Hotspur en Arsenal. Die spanne wat die UEFA -beker tussen 1991 en 1992 misgeloop het, was om dieselfde rede Sheffield Wednesday, Crystal Palace en Leeds United. Arsenal en Manchester City kon nie deelneem aan die kompetisie 1992-1993 nie. Vir 1993–1994 sou Blackburn Rovers en Queens Park Rangers gekwalifiseer het.
Leeds United het in 1994–1995 en aanvanklik 1995–1996 misgeloop, alhoewel hulle vir laasgenoemde gekwalifiseer het via die nuwe UEFA Fair Play-posisie, wat destyds die hoogste span van hul drie beste verenigings gegee het wat nog nie gekwalifiseer het nie. vir Europa 'n UEFA Cup -plek. Buiten die top drie van die koëffisiëntranglys het Engeland sy drie UEFA -bekerplekke in plaas van vier behou. Die sesde geplaasde Everton is deur die UEFA 'n Fair Play-ligplek vir 1996–97 geweier, as straf vir die FA as gevolg van Tottenham Hotspur en Wimbledon wat verswakte spanne in die UEFA Intertoto Cup van 1995 gespeel het. 
Teen hierdie tydstip is Engeland se koëffisiënt nie meer direk deur die verbod geraak nie, omdat dit buite die vyfjarige venster was, maar hul koëffisiënt word steeds beïnvloed deur jare van onderverteenwoordiging in die kompetisie. As gevolg hiervan het Aston Villa hul ligaposisie vir 1997–1998 en 1998–1999 misgeloop, maar het hulle deur Fair Play gekwalifiseer. Die herstrukturering van UEFA -kompetisies vir 1999–2000 het die top ses verenigings van die koëffisiëntranglys drie UEFA -bekerplekke gebied (die eerste drie het vier Champions League -slaapplekke behaal, terwyl 4-6 drie gekry het), wat Engeland nou bereik het, terwyl verenigings die sewende en agtste posisie beklee is vier slaapplekke vir die kompetisie gegee.
Impak op stadions Wysig
Nadat Heysel begin het, het Engelse klubs strenger reëls begin instel wat daarop gemik was om moeilikheidmakers te verhinder om binnelandse wedstryde by te woon, met wetlike bepalings om moeilikheidmakers vir drie maande uit te sluit, en die Football (Disorder) Act 2000 wat in 1991 ingestel is.
Ernstige vordering met die wettige verbod op bevele om buitelandse reise na wedstryde te verhinder, is waarskynlik eers gemaak nadat die Engeland-aanhangers (na bewering veral neo-Nazi-groepe, soos Combat 18) tydens 'n wedstryd teen Ierland op 15 Februarie 1995 en gewelddadige tonele tydens die 1998 betrokke was FIFA Wêreldbeker. Onluste by UEFA Euro 2000 het nuwe wetgewing ingebring en polisiemagte meer gebruik - teen 2004 was daar 2000 verbodsbevele, in vergelyking met minder as 100 voor Euro 2000.  
Die belangrikste hervormings van Engelse stadions het gekom nadat die Taylor-verslag in die Hillsborough-ramp gebeur het waarin 96 mense in 1989 gesterf het. Stadions vir alle sitplekke het 'n vereiste geword vir klubs in die twee voorste afdelings terwyl omheining aan die kantlyn verwyder is en kameras met geslote kring geïnstalleer is. Aanhangers wat hulself wangedra, kan hul kaartjies herroep en wettiglik belet word om wedstryde by enige Engelse stadion by te woon.
Die Heysel -stadion self is steeds gebruik vir 'n paar wedstryde van die Belgiese nasionale span tot 1990, toe die UEFA België verbied het om 'n Europese eindstryd te hou tot ten minste 2000. In 1994 is die stadion byna heeltemal herbou as die Koning Boudewynstadion. Op 28 Augustus 1995 verwelkom die nuwe stadion die terugkeer van sokker na Heysel in die vorm van 'n vriendskaplike wedstryd tussen België en Duitsland. Dit bied toe 'n groot Europese eindstryd op 8 Mei 1996 aan toe Paris Saint-Germain Rapid Vienna met 1-0 verslaan het om die bekerwennersbeker te wen.
In 1985 is 'n gedenkteken aan die slagoffers oorhandig by die hoofkwartier van Juventus in Piazza Krim, Turyn. Die monument bevat 'n grafskrif geskryf deur die Torynese joernalis Giovanni Arpino. Sedert 2001 tot 2017 is dit voor die klub se hoofkwartier in Corso Galileo Ferraris en sedertdien in Juventus se hoofkwartier geleë. 
In 1985 het die Belgiese ateljeeprojek Shady Vision 'Just A Game' (Indisc DID 127754) opgeneem wat die tragiese gebeurtenis aangespreek het. In Duitsland is hierdie opname deur SPV GmbH versprei as 'n liefdadigheids -enkelsnit onder die titel "39 (Just A Game)". 
In 1986 het die orkes Revolting Cocks, gedeeltelik gestig deur Al Jourgensen van Ministry, 'n liedjie met die naam "38" op die album vrygestel Groot sexy land, ter herdenking van die sterftes.
'N Gedenkdiens vir diegene wat in die ramp dood is, is gehou voor Liverpool se wedstryd met Arsenal op 18 Augustus 1985 op Anfield, hul eerste wedstryd ná die ramp. Maar volgens Die Sydney Morning Herald, dit is "verdrink" deur te sing. 
In 1991 is 'n gedenkmonument vir die 39 slagoffers van die ramp, die enigste op Italiaanse bodem, ingehuldig in Reggio Emilia, die tuisdorp van die slagoffer Claudio Zavaroni, voor Stadio Mirabello: elke jaar het die komitee "Per non dimenticare Heysel "(Om Heysel nie te vergeet nie) hou 'n seremonie op 29 Mei met familielede van die slagoffers, verteenwoordigers van Juventus, oorlewendes en verskillende ondersteunersklubs van verskillende sokkerklubs, waaronder Inter Milan, AC Milan, Reggiana en Torino. 
Gedurende Euro 2000 het lede van die Italiaanse span blomme op die terrein gelos ter ere van die slagoffers.
Op 29 Mei 2005 is 'n beeld van £ 140 000 by die nuwe Heysel -stadion onthul ter herdenking van die ramp. Die monument is 'n sonwyser wat ontwerp is deur die Franse kunstenaar Patrick Rimoux en bevat Italiaanse en Belgiese klip en die gedig "Funeral Blues" deur die Engelsman W. H. Auden om die hartseer van die drie lande te simboliseer. Nege en dertig ligte skyn, een vir elkeen wat die nag gesterf het. 
Juventus en Liverpool is in die kwarteindronde van die 2005 Champions League, hul eerste byeenkoms sedert Heysel, getrek. Voor die eerste wedstryd op Anfield het Liverpool -ondersteuners plakkate opgehou om 'n banier te vorm wat sê:amisisie"(" vriendskap "in Italiaans). Baie van die Juventus -ondersteuners het die gebaar toegejuig, hoewel 'n beduidende aantal gekies het om die rug daarop te draai.  In die terugwedstryd in Turyn het Juventus -ondersteuners baniere vertoon Maklik om te praat, moeilik om te vergewe: Moorde en 15-4-89. Sheffield. God bestaan, laasgenoemde 'n verwysing na die Hillsborough -ramp, waarin 96 ondersteuners van Liverpool dood is. 'N Aantal Liverpool -ondersteuners is in die stad aangeval deur Juventus ultras. 
Die Britse komponis Michael Nyman het 'n stuk genaamd "Memorial" geskryf wat oorspronklik deel was van 'n groter gelyknamige werk wat in 1985 geskryf is ter nagedagtenis aan die Juventus -aanhangers wat in die Heysel -stadion gesterf het.
Op Woensdag 26 Mei 2010 is 'n permanente gedenkplaat op die Centenary Stand op Anfield onthul ter ere van die Juventus -aanhangers wat 25 jaar tevore gesterf het. Hierdie gedenkplaat is een van twee permanente gedenktekens wat op Anfield gevind kan word, saam met een vir die 96 aanhangers wat in die Hillsborough -ramp in 1989 dood is.
In Mei 2012 is 'n Heysel-gedenkteken in die J-Museum in Turyn onthul. Daar is ook 'n huldeblyk aan die slagoffers van die ramp in die klub Loop van roem voor die Juventus -stadion. Twee jaar later kondig amptenare van Juventus 'n gedenkteken in die Continassa -hoofkwartier aan.
In Februarie 2014 is 'n uitstalling in Turyn toegewy aan die Heysel -tragedie en die Superga -lugramp. Die naam van die uitstalling was "'N Uniek cielo - Superga e Heysel tragedie sorelle"(70 engele in dieselfde hemel - sustertragedies Superga en Heysel) en versamel materiaal van 4 Mei 1949 en 29 Mei 1985. 
In Mei 2015, tydens 'n Serie A -wedstryd tussen Juventus en Napoli in Turyn, het Juventus -aanhangers bordjies omgehou om 'n vaandel te vorm wat sê:+39 Rispetto"(" respek +39 "in Italiaans) insluitend die name van die slagoffers van die ramp. 
Op 12 November 2015 het die Italiaanse voetbalfederasie (FIGC), die verteenwoordigers van Juventus onder leiding van Mariella Scirea en die president van die J-Museum Paolo Garimberti en lede van die Italiaanse slagoffersvereniging 'n seremonie gehou voor die Heysel-monument in King Baudouin-stadion vir die 30ste herdenking van die gebeurtenis.  ​​Die volgende dag kondig Carlo Tavecchio, president van FIGC, die uittrede aan Squadra Azzurra 'se hemp nommer 39 voor die vriendskaplike wedstryd tussen Italië en België. 
Van die 39 mense wat dood is, was 32 Italiaans (waaronder twee minderjariges), vier Belgiese, twee Franse en een uit Noord -Ierland.   
Bloody Sunday was een van die belangrikste gebeurtenisse wat tydens die Ierse Vryheidsoorlog plaasgevind het, wat gevolg het op die verklaring van 'n Ierse Republiek en die stigting van sy parlement, Dáil Éireann. Die Ierse Republikeinse Weermag (IRA) het 'n guerrilla -oorlog gevoer teen Britse magte: die Royal Irish Constabulary en die Britse leër, wat die taak moes onderdruk. 
In reaksie op die toenemende IRA -aktiwiteit, het die Britse regering begin om die RIC te versterk met rekrute uit Brittanje, wat bekend gestaan ​​het as "Black and Tans" vanweë hul mengsel van swart polisie en kaki militêre uniforms. Dit vorm ook 'n paramilitêre eenheid van die RIC, die Auxiliary Division (of 'Auxiliaries'). Albei groepe het spoedig berug geraak vir hul brutale behandeling van die burgerlike bevolking. In Dublin het die konflik grootliks die vorm aanneem van moorde en weerwraak aan beide kante. 
Die gebeure die oggend van 21 November was 'n poging van die IRA in Dublin, onder leiding van Michael Collins en Richard Mulcahy, om die Britse intelligensienetwerk in die stad te vernietig. 
Collins se plan Wysig
Michael Collins was die IRA se hoof van intelligensie en minister van finansies van die Ierse Republiek. Sedert 1919 bedryf hy 'n klandestiene "groep" van IRA -lede in Dublin (ook bekend as "The Twelve Apostles"), wat die opdrag gehad het om prominente RIC -offisiere en Britse agente, waaronder vermeende informante, te vermoor. 
Aan die einde van 1920 het British Intelligence in Dublin 'n uitgebreide netwerk van spioene en informante in die stad gevestig. Dit sluit in agtien beweerde Britse intelligensie -agente, bekend as die 'Cairo Gang', 'n bynaam wat afkomstig was van hul beskerming van die Cairo Café in Grafton Street en van hul diens in Britse militêre intelligensie in Egipte en Palestina tydens die Eerste Wêreldoorlog.   Mulcahy, die stafhoof van die IRA, beskryf dit as '' 'n baie gevaarlike en slim geplaasde spioenasie -organisasie ''. 
Vroeg in November 1920 is 'n paar prominente IRA -lede in Dublin byna gevange geneem. Op 10 November het Mulcahy die ontvoering van 'n klopjag nouliks ontduik, maar Britse magte het beslag gelê op dokumente wat name en adresse van 200 IRA -lede insluit.  Kort daarna beveel Collins die sluipmoord op Britse agente in die stad en oordeel dat as hulle dit nie doen nie, die organisasie van die IRA in die hoofstad 'n groot gevaar sou wees. Die IRA was ook van mening dat Britse magte 'n gekoördineerde beleid van moord op vooraanstaande republikeine implementeer. 
Dick McKee was verantwoordelik vir die beplanning van die operasie. Die adresse van die Britse agente is uit 'n verskeidenheid bronne ontdek, insluitend simpatieke diensmeisies en ander bediendes, sorgelose praatjies van sommige van die Britte,  en 'n IRA -informant in die RIC (sersant Mannix) in Donnybrook se kaserne. Collins se plan was aanvanklik om meer as 50 vermeende Britse intelligensiebeamptes en informante dood te maak, maar die lys is verminder op vyf en dertig op aandrang van Cathal Brugha, die minister van verdediging vir die Ierse Republiek, volgens die berig dat daar onvoldoende was getuienis teen sommige van die genoemdes. Die getal is uiteindelik weer verlaag tot 20. 
Die aand van 20 November is die leiers van die sluipmoordspanne, wat die groep en lede van die IRA se Dublin Brigade insluit, ingelig oor hul doelwitte, waaronder twintig agente op agt verskillende plekke in Dublin.  Twee van diegene wat die vergadering bygewoon het - Dick McKee en Peadar Clancy - is 'n paar uur later in 'n klopjag in hegtenis geneem, en Collins het in 'n ander klopjag byna nie die gevangenskap vermy nie. 
Oggend: IRA -sluipmoorde Redigeer
9 Britse weermagoffisiere
1 RIC sersant
1 onseker (waarskynlik 'n Britse agent)
Die oggend van 21 November het die IRA -spanne die operasie uitgevoer. Die meeste van die sluipmoorde het plaasgevind in 'n klein middelklasgebied in die suide van die middestad van Dublin, met die uitsondering van twee skietery in die Gresham-hotel in Sackvillestraat (nou O'Connellstraat). In Upper Pembroke Street 28 is ses Britse offisiere geskiet. Twee inligtingsbeamptes is op slag dood, 'n vierde (luitenant-kolonel Hugh Montgomery) is op 10 Desember aan sy wonde dood, terwyl die res oorleef het. Nog 'n suksesvolle aanval het plaasgevind in Upper Mountstraat 38, waar nog twee intelligensiebeamptes dood is.   'n Bestuurder van die Britse weermag het op die operasie in Upper Mount Street afgekom en deur die IRA op 'n vuurwapen aangehou. Toe hulle die toneel verlaat, het hulle vuur gewissel met 'n Britse majoor wat hulle uit 'n nabygeleë huis opgemerk het. 
In Lower Mountstraat 22 is een intelligensiebeampte dood, maar 'n ander het ontsnap. 'N Derde, met die naam "Peel", het daarin geslaag om die moordenaars te keer om sy kamer binne te kom.   Die gebou is daarna omring deur lede van die hulpafdeling, wat toevallig verbygegaan het, en die IRA -span moes noodgedwonge uit die weg kom. Een vrywilliger van die IRA, Frank Teeling, is geskiet en gevang toe die span uit die gebou gevlug het. Intussen is twee van die hulpdienste te voet gestuur om versterkings uit die nabygeleë kaserne te bring. Hulle is gevang deur 'n IRA -span op Mount Street Bridge en het opgeruk na 'n huis op Northumberlandweg waar hulle ondervra en doodgeskiet is.  Hulle was die eerste hulpdienste wat op aktiewe diens vermoor is. 
Op Morehamptonweg 117 het die IRA 'n sesde intelligensiebeampte vermoor, maar ook sy burgerlike eienaar geskiet, vermoedelik per ongeluk.   Terwyl hulle in die Gresham -hotel was, vermoor hulle nog twee mans wat blykbaar burgerlikes was, albei voormalige Britse offisiere wat in die Eerste Wêreldoorlog gedien het. Die IRA -span het 'n hotelportier beveel om hulle na die spesifieke kamers te neem. Een van hulle (MacCormack) was blykbaar nie die beoogde teiken nie. Die status van die ander (Wilde) is onduidelik.   Volgens een van die IRA -span, James Cahill, het Wilde aan die IRA gesê dat hy 'n intelligensiebeampte was toe hy sy naam gevra is, en hulle blykbaar as 'n polisiebeampte beskou het. 
Een van die IRA -vrywilligers wat aan hierdie aanvalle deelgeneem het, Seán Lemass, sou later 'n prominente Ierse politikus word en as Taoiseach dien. Die oggend van Bloody Sunday neem hy deel aan die sluipmoord op 'n Britse krygsbeampte in Laer Baggotstraat 119.   'n Ander krygsbeampte is op 'n ander adres in dieselfde straat dood.  Op 28 Earlsfort Terrace is 'n RIC-sersant met die naam Fitzgerald vermoor, maar blykbaar was die teiken 'n Britse luitenant-kolonel Fitzpatrick. 
Daar was verwarring en meningsverskil oor die status van die slagoffers van die IRA die oggend van Bloody Sunday. Destyds het die Britse regering gesê dat die doodgemaakte mans gewone Britse offisiere of (in sommige gevalle) onskuldige burgerlikes was. Die IRA was oortuig dat die meeste van hul doelwitte Britse intelligensie -agente was. In 'n artikel uit 1972 kom die historikus Tom Bowden tot die gevolgtrekking dat "die offisiere wat deur die IRA geskiet is, hoofsaaklik betrokke was by 'n aspek van Britse intelligensie".  Charles Townshend was dit nie eens nie: in 'n reaksie wat in 1979 gepubliseer is, het hy Bowden se werk gekritiseer, terwyl hy getuienis van die Collins Papers gelewer het om aan te toon dat "verskeie van die 21ste November -sake slegs gewone offisiere was".  Die mees onlangse navorsing, deur die Ierse militêre historikus Jane Leonard, het tot die gevolgtrekking gekom dat ses van die nege Britse offisiere wat vermoor is, twee intelligensie-werk onderneem het, twee krygsoffisiere was; , maar het geen verband met militêre intelligensie nie. Een van die twee mans wat in die Gresham -hotel (Wilde) geskiet is, was waarskynlik in geheime diens, maar die ander een was 'n onskuldige burger, vermoor omdat die sluipmoordenaars na die verkeerde kamer gegaan het.  
In totaal is 14 mans doodgemaak, en nog een is dodelik gewond, terwyl vyf ander gewond is, maar oorleef het. Slegs een lid van die groep is gevange geneem, Frank Teeling, maar hy het daarin geslaag om kort daarna uit die tronk te ontsnap.   'n Ander vrywilliger van die IRA is lig gewond in die hand. Die vrywilliger van die IRA en die toekomstige Ierse politikus, Todd Andrews, het later gesê dat "die feit is dat die meerderheid van die IRA -aanvalle aborsief was. Die mans wat gesoek is, was nie in hul opgrawings of in verskeie gevalle nie, en die mans wat na hulle gesoek het, het hul werk geknou". 
Collins het die moorde so geregverdig:
My enigste voorneme was die vernietiging van die ongewenste wat die lewens van gewone ordentlike burgers ellendig gemaak het. Ek het genoeg bewys om myself te verseker van die gruweldade wat hierdie bende spioene en informante gepleeg het. As ek 'n tweede motief gehad het, was dit nie net 'n gevoel soos vir 'n gevaarlike reptiel nie. Deur hul vernietiging word die baie lug soeter. Vir myself is my gewete skoon. Daar is geen misdaad om die spioen en die informant in oorlogstyd op te spoor nie. Hulle het vernietig sonder verhoor. Ek het hulle in hul eie munt terugbetaal. 
(Britse weermag se inligtingsbeampte) - Upper Mount Street
Luitenant Henry Angliss (voornaam 'Patrick McMahon', Britse leër se inligtingsbeampte) - Lower Mount Street
Luitenant Geoffrey Baggallay (Britse weermaghof)-119 Lower Baggot St.
Luitenant George Bennett (Britse weermag se intelligensiebeampte) - Upper Mount Street
Majoor Charles Dowling (Britse weermag se inligtingsbeampte) - Pembroke Street
Sersant John Fitzgerald (RIC -beampte) - Earlsfort Terrace
Hulp Frank Garniss (RIC Auxiliary, voormalige luitenant van die Britse leër) - Northumberland Road
Luitenant Donald MacLean (Britse weermag se intelligensiebeampte) - Morehampton Road
Patrick MacCormack (burgerlike, voormalige RAVC -kaptein van die Britse weermag) - Gresham Hotel (Britse weermagpersoneel) - Pembroke Street (oorlede op 10 Desember)
Hulp Cecil Morris (RIC Auxiliary, voormalige kaptein van die Britse leër) - Northumberland Road
Kaptein William Newberry (Britse weermaghof)-Laer Baggotstraat 92
Kaptein Leonard Price (Britse weermag se intelligensiebeampte) - Pembroke Street
Thomas Smith (burgerlik, verhuurder van MacLean) - Morehampton Road
Leonard Wilde (burgerlike en moontlike intelligensie -agent, voormalige Britse luitenant) - Gresham Hotel
Middag: Croke Park -slagting Redigeer
Die Dublin Gaelic -sokkerspan sou later dieselfde dag teen die Tipperary -span speel in Croke Park, die belangrikste voetbalveld van die Gaelic Athletic Association. Geld wat uit kaartjieverkope ingesamel word, gaan na die Republikeinse Afhanklike Fonds vir Gevangenes.  Ten spyte van die algemene ongemak in Dublin, toe die nuus oor die sluipmoorde bekend geword het, het 'n oorlogmoeë bevolking met die lewe voortgegaan. Minstens 5 000 toeskouers het na Croke Park gegaan vir die wedstryd, wat dertig minute laat, om 15:15 begin het. 
Intussen het die Britse troepe, sonder dat die skare dit geweet het, nader gekom en voorberei om die wedstryd aan te val. 'N Konvooi troepe in vragmotors en drie pantsermotors het uit die noorde ingery en langs Clonliffeweg stilgehou. 'N Konvooi van die RIC -polisie het vanuit die suidweste ingery, langs Russellstraat - Jonesweg. Dit bestaan ​​uit twaalf vragmotors Black and Tans voor en ses vragmotors Auxiliaries agter. Verskeie gewone kleredragte het ook saam met die Black and Tans gery. Hulle bevele was om Croke Park te omring, die uitgange te bewaak en elke man te deursoek. Die owerhede het later gesê dat hulle voornemens was om per megafoon aan te kondig dat alle mans wat die terrein verlaat, deursoek sal word en dat iemand wat op ander maniere vertrek, geskiet sal word. Om een ​​of ander rede is daar egter skote deur die polisie gevuur sodra hulle om 15:25 die suidwestelike hek by die Royal Canal -einde van Croke Park bereik het. 
Sommige van die polisie het later beweer dat hulle eers afgedank is toe hulle buite Croke Park aankom,  na bewering deur die IRA -wagte, maar ander polisie aan die voorkant van die konvooi het dit nie bevestig nie,  en daar is geen oortuigende bewyse daarvoor nie .  Burgerlike getuies was almal dit eens dat die RIC sonder provokasie losgebrand het toe hulle die terrein raakloop.  Twee konstabels van die Dublin Metropolitaanse polisie (DMP) aan diens naby die Canal -hek het nie aangemeld dat daar op die RIC afgevuur is nie. 'N Ander DMP -konstabel het getuig dat 'n RIC -groep ook by die hoofhek aangekom het en in die lug begin skiet het.  Korrespondente vir die Manchester Guardian en Brittanje s'n Daaglikse nuus 'n onderhoud met getuies gemaak en tot die gevolgtrekking gekom dat die 'IRA-wagte' eintlik kaartjieverkopers was:
Dit is die gewoonte op hierdie voetbalveld dat kaartjies buite die hekke verkoop word deur erkende kaartjieverkopers, wat waarskynlik die voorkoms van pikkewyne sou vertoon, en natuurlik sou binnestap by 'n tiental militêre vragmotors. Niemand stel homself onnodig bloot in Ierland as 'n militêre vragmotor verbyry nie. 
Dit lyk asof die polisie in die voorste vragmotors van die konvooi uitgespring het, in die gang na die Canal -eindhek gehardloop het, deur die draaihekke gedwing het en vinnig met gewere en rewolwers begin skiet het. Die van Ierland Freeman's Journal berig dat
Die toeskouers het geskrik oor 'n groot skoot wat binne die ingang van die draaikolk geskiet is. Gewapende en uniforme manne word die veld sien binnekom, en onmiddellik nadat die skietery ontstaan ​​het, het tonele van die grootste verwarring plaasgevind. Die toeskouers het na die ander kant van Croke Park gejaag en skote is oor hul koppe en in die skare gevuur. 
Die polisie het ongeveer negentig sekondes lank geskiet. Hul bevelvoerder, majoor Mills, het later erken dat sy mans "opgewonde en uit die hand was".  Sommige polisie het van die veld af op die vlugtende skare afgevuur, terwyl ander buite die terrein vanaf die kanaalbrug op toeskouers losgebrand het wat oor die kanaalmuur geklim het om te probeer ontsnap. Aan die ander kant van die park het soldate op Clonliffe -weg eers geskrik oor die geluid van die fusillade, daarna deur die aanskoue van paniekbevange mense wat van die terrein af wegvlug. Toe die toeskouers stroom, het 'n gepantserde motor in St Jameslaan sy masjiengewere oor die koppe van die skare afgevuur en dit probeer keer. 
Teen die tyd dat Major Mills sy manne weer onder beheer kry, het die polisie 114 rondtes geweerammunisie afgevuur, terwyl vyftig rondes uit die pantservoertuig buite die Park afgevuur is.  Sewe mense is doodgeskiet, en nog vyf is so erg geskiet en gewond dat hulle later gesterf het, en nog twee mense het gesterf. Die dooies was Jane Boyle, die enigste vermoorde vrou, wat saam met haar verloofde na die wedstryd gegaan het en vyf dae later sou trou. Twee seuns van tien en elf jaar is doodgeskiet. Twee voetbalspelers, Michael Hogan en Jim Egan, is doodgeskiet. Egan het oorleef, maar Hogan is dood, die enigste speler se sterftes. Daar was tientalle ander gewondes en beseerdes. Die polisie se klopjag het geen slagoffers gely nie. 
Toe die skietery stop, het die veiligheidsmagte die oorblywende mans in die skare deursoek voordat hulle hulle losgelaat het. Die militêre aanvalspan het een rewolwer teruggekry: 'n plaaslike huisbewoner het getuig dat 'n vlugtende toeskouer dit in sy tuin weggegooi het. Die Britse owerhede het verklaar dat 30-40 weggooide rewolwers op die terrein gevind is.    Major Mills het egter gesê dat geen wapens op die toeskouers of op die terrein gevind is nie. 
Die optrede van die polisie was amptelik ongemagtig en is met afgryse begroet deur die Britse owerhede by Dublin Castle. In 'n poging om die aard van die optrede deur Britse magte te verbloem, is 'n persverklaring uitgereik wat beweer:
'N Aantal mans het Saterdag na Dublin gekom onder die dekmantel van 'n versoek om 'n sokkerwedstryd tussen Tipperary en Dublin by te woon. Maar hulle eintlike bedoeling was om deel te neem aan die reeks moorddadige uitbarstings wat die oggend in Dublin plaasgevind het. Toe die Saterdag verneem dat 'n aantal van hierdie gewapende mans in Croke Park teenwoordig was, het die troepe van die kroon die veld gaan aanval. Dit was die oorspronklike bedoeling dat 'n beampte na die middel van die veld sou gaan en met 'n megafoon sou praat, die moordenaars uitnooi om na vore te kom. Maar toe hulle nader kom, het gewapende plakkate waarskuwing gegee. Skote is afgevuur om die gesoekte mans te waarsku, wat 'n stormloop veroorsaak het en in die verwarring ontsnap het. 
Die tye, wat tydens die oorlog 'n pro-unionistiese publikasie was, bespot Dublin Castle se weergawe van die gebeure,  net soos 'n afvaardiging van die Britse Arbeidersparty wat destyds Ierland besoek het. Die Britse brigadier Frank Percy Crozier, algemene bevelvoerder van die hulpafdeling, het later bedank oor wat volgens hom die amptelike goedkeuring van die ongeregverdigde optrede van die hulpverleners in Croke Park was. Een van sy beamptes het aan hom gesê dat "Black and Tans sonder enige provokasie in die skare ingeskiet het".  Major Mills verklaar: "Ek het glad nie nodig gehad om af te vuur nie". 
Lys van die slagoffers van Croke Park 
Daniel Carroll (31), Tipperary (oorlede 23 November)
Tom Hogan (19), Limerick (oorlede 26 November)
Aand: Dublin Castle -moorde Wysig
Later die aand is twee hooggeplaaste IRA-beamptes, Dick McKee en Peadar Clancy, saam met 'n ander man, Conor Clune, dood terwyl hulle in Dublin Castle aangehou en ondervra is.  McKee en Clancy was betrokke by die beplanning van die sluipmoorde op die Britse agente, en is ure voordat dit plaasgevind het tydens 'n aanval uitgevang. Clune, 'n neef van Patrick Clune, aartsbiskop van Perth, Australië, het kort nadat dit gestig is by die Ierse vrywilligers aangesluit, maar dit is onduidelik of hy ooit aktief was.  Hy is gearresteer tydens 'n ander aanval op 'n hotel wat IRA -lede pas verlaat het. 
Hulle gevangenes het gesê dat, omdat daar nie plek in die selle was nie, die gevangenes in 'n wagkamer met wapens geplaas is en dat hulle vermoor is terwyl hulle probeer ontsnap het.  Hulle het na bewering granate gegooi wat nie ontplof het nie, en daarna met 'n geweer op die wagte afgevuur, maar gemis. Hulle is deur hulpe geskiet.  Mediese ondersoek het gebreekte bene en skaafwonde gevind wat ooreenstem met langdurige aanvalle en koeëlwonde aan die kop en liggaam. Hulle gesigte was bedek met snye en kneusplekke, en McKee het 'n skynbare bajonetwond in sy sy.  Clune se werkgewer, Edward MacLysaght, wat die lyke in die King George V -hospitaal bekyk het, het egter gesê dat die bewering "dat hul gesigte so gehawend was dat dit onherkenbaar en verskriklik was om na te kyk, nogal onwaar is. Ek onthou die bleek dooie gesigte asof ek hulle gister gekyk het, was hulle nie misvorm nie ".    'n Weermagarts wat die lyke ondersoek het, het tekens van verkleuring op die vel gevind, maar verklaar dat dit moontlik die gevolg was van hoe die liggame gelê het. Hy het talle koeëlwonde aangetref, net soos 'n privaat dokter wat deur Edward MacLysaght gehuur is, maar geen tekens van ander beserings soos bajonet nie. Die IRA -mol David Neligan was ook vasbeslote oor hierdie feit.  Hoof van die Britse intelligensie -brigade -generaal Ormonde Winter het sy eie privaat ondersoek uitgevoer, onderhoude met die wagte gemaak en die toneel ondersoek, hom tevrede verklaar met die verslag en opgemerk: "Een van die rebelle lê op sy rug naby die kaggel, met 'n granaat in sy regterhand, en die ander twee was naby. En op 'n vorm voor die kaggel het ek 'n diep sny gevind wat deur die graaf gemaak is toe dit gebruik is om die hulp aan te val. Ek haal die koeël uit die deur en dadelik aan sir John Anderson gerapporteer, wat my, ietwat twyfelagtig oor die akkuraatheid van my inligting, na die wagkamer vergesel het. Hy het geluister na die verklarings van die hulpverleners en ek kon hom oog- en tasbare bewys daarvan toon ". 
Saam het die aanvalle op die Britse agente en die Britse slagting van burgerlikes die Britse gesag benadeel en die steun vir die IRA verhoog.  Die moorde op die wedstrydgangers (insluitend 'n vrou, verskeie kinders en 'n speler) het internasionale opslae gemaak, die Britse geloofwaardigheid benadeel en die Ierse publiek verder teen die Britse owerhede gekeer. Sommige kontemporêre koerante, insluitend die nasionalis Freeman's Journal, het die skietery in Croke Park vergelyk met die Amritsar -slagting, wat in April 1919 in Indië plaasgevind het.  Later kommentators het ook dieselfde gedoen. 
Toe Joseph Devlin, 'n parlementslid van die Ierse parlementslid (LP), probeer om die slagting van die Croke Park in Westminster te bring, word hy uitgeroep en fisies aangerand deur sy mede -parlementslede  moes die sitting opgeskort word. Daar was geen openbare ondersoek na die moord op Croke Park nie. In plaas daarvan is twee Britse militêre howe van ondersoek na die slagting agter geslote deure gehou, in die Mater -hospitaal en in die Jervisstraat -hospitaal. Meer as dertig mense het getuienis gelewer, die meeste van hulle anonieme Black and Tans, Auxiliaries en Britse soldate. Een ondersoek het tot die gevolgtrekking gekom dat onbekende burgers waarskynlik eers afgevuur het, hetsy as 'n waarskuwing vir die aanval of om paniek te veroorsaak. Maar dit het ook tot die gevolgtrekking gekom: "die brand van die RIC is sonder opdragte uitgevoer en oortref die vereistes van die situasie". Generaal -majoor Boyd, die Britse offisier wat die Dublin -distrik beveel het, het bygevoeg dat die skiet op die skare volgens hom "onoordeelkundig en onregverdigbaar was, met die uitsondering van enige skietery wat in die omhulsel plaasgevind het". Die bevindinge van hierdie ondersoeke is deur die Britse regering onderdruk en het eers in 2000 aan die lig gekom. 
Die moord op die IRA het paniek veroorsaak by die Britse militêre owerhede, en talle Britse agente het vir veiligheid na Dublin Castle gevlug.  In Brittanje en op kort termyn het die moord op die Britse weermagoffisiere meer aandag gekry. Die lyke van nege van die vermoorde weermagoffisiere is in die strate van Londen op pad na hul begrafnisse in optog gebring. Die lot van die Britse agente word in Dublin as 'n IRA-intelligensie-oorwinning beskou, maar die Britse premier, David Lloyd George, het afwysend gesê dat sy manne "gekry het wat hulle verdien, geslaan deur teenspringers". Winston Churchill het bygevoeg dat die agente "sorgelose genote was. Wat voorsorgmaatreëls moes getref het". 
Een lid van die IRA is die oggend tydens die sluipmoorde gevange geneem, en verskeie ander is in die daaropvolgende dae in hegtenis geneem. Frank Teeling (wat gevange geneem is) is verhoor vir die moord op luitenant Angliss saam met William Conway, Edward Potter en Daniel Healy. Teeling, Conway en Potter is skuldig bevind en ter dood veroordeel. Teeling het uit die gevangenis ontsnap en die ander twee is later tereggestel. Thomas Whelan, James Boyce, James McNamara en Michael Tobin is gearresteer vir die moord op luitenant Baggallay. Slegs Whelan is skuldig bevind dat hy op 14 Maart 1921 tereggestel is.  Patrick Moran is ter dood veroordeel weens Gresham Hotel -moorde en ook op 14 Maart tereggestel. 
Die Gaelic Athletic Association (GAA) het een van die staanplekke in Croke Park aangewys as die Hogan -stand ter nagedagtenis aan Michael Hogan, die sokkerspeler wat in die voorval vermoor is. 
James "Shanker" Ryan, wat oor Clancy en McKee ingelig het, is in Februarie 1921 deur die IRA doodgeskiet. 
Die moord op IRA duur voort in Dublin vir die res van die oorlog, benewens meer grootskaalse stedelike guerrilla -optrede deur die Dublin Brigade. Teen die lente van 1921 het die Britte hul intelligensie -organisasie in Dublin herbou, en die IRA beplan nog 'n sluipmoordaanval op Britse agente in die somer van daardie jaar. Baie van hierdie planne is egter beëindig weens die wapenstilstand wat die oorlog in Julie 1921 beëindig het. 
Die verhoor vir die moorde in Lower Mount Street is gehou as 'n veldtog in die Algemene Hof in die stadsaal in Dublin, op Dinsdag 25 Januarie 1921. Die vier beskuldigdes was William Conway, Daniel Healy, Edward Potter en Frank Teeling. Daniel Healy is verskoon deur die vervolging en het 'n afsonderlike verhoor gekry na 'n versoekskrif deur advokaat dat die getuienis teen die ander gevangenes sy kliënt in die verleentheid sou stel. Die verhoor van die drie ander gevangenes het voortgegaan. Hulle is aangekla van die moord op luitenant H. Angliss van die Royal Inniskilling Fusiliers, andersins bekend as mnr. McMahon van Lower Mountstraat 22. Die hele Ierland was betower deur die verhoor, met die meeste Ierse koerante en internasionale koerante.   
Die vervolging het geopen met 'n verslag van die begin van die voorval:
Omstreeks 9 uur kom twee mans by die voordeur, van wie een vir mnr. McMahon gevra het en die tweede vir meneer B. Die mans jaag boontoe en een van hulle, die gevangene Conway, gaan na meneer B. ' se kamer. Die ander man gaan na mnr. McMahon se deur. Die mans klop aan die deure, en meer mans met rewolwers kom by die huis in en hardloop die trappe op. Die bediende roep om meneer McMahon te waarsku, en sy sien hoe Teeling die kamer binnegaan, gevolg deur ander. Hy het 'Hands up' uitgeroep, en mnr. McMahon en 'n metgesel wat in dieselfde kamer was, was bedek met rewolwers deur vyf mans, waarvan twee as Teeling en Potter geïdentifiseer sou word. Meneer B. het sy deur versper, en Conway skiet daardeur. Mnr. McMahon se metgesel het onder die bed geklim terwyl mnr. McMahon geskiet is en die mans is weg. Daar is toe gevind dat mnr. McMahon dood was nadat hy in vier dele van die liggaam gewond was. 
Mnr "C"  is op 28 Januarie as 'n getuie na vore gebring en is geïdentifiseer as die man wat in dieselfde bed slaap wat ontsnap het deur by die venster uit te spring toe die aanvallers die kamer binnekom. Mnr "C" is geïdentifiseer as luitenant John Joseph Connolly.
Mnr "B"  was nog 'n verhoorgetuie, en hy is later geïdentifiseer as luitenant Charles R. Peel. Sy beskrywing van die voorval tydens die verhoor is in Hansard gerapporteer:
Die diensmeisie het die deur oopgemaak, twintig mans het ingestorm [die IRA sê 11 mans] en gevra om die slaapkamers van mnr. Mahon [sic] te ken. en meneer Peel. Mahon [sic] se kamer is uitgewys. Hulle het binnegekom en vyf skote is onmiddellik op 'n afstand van 'n paar sentimeter afgevuur. Mnr. Mahon [sic] is dood. Terselfdertyd het ander probeer om die kamer van mnr. Peel binne te gaan. Die deur was gesluit. Sewentien skote is deur die panele gevuur. Mnr. Peel het ongedeerd ontsnap. Intussen skreeu 'n ander dienskneg, wat die skote hoor, vanuit 'n bovenste venster na 'n groepie offisiere van die hulpafdeling wat bedelaarsbos -kaserne verlaat het om 'n vroeë trein suidwaarts vir diens te haal.
Die Iers Onafhanklike (26 Januarie 1921) het berig dat mnr. Bewley 'n kruisondervraging deur 'n getuie by die huis gesê het: 'hy het Teeling nie in die huis gesien nie.' Hy het gesien hoe hy uit die erf gedra word. Een getuie het gesê dat hy die eerste getuie Nellie Stapleton op 17 Desember na die Wellington -kaserne geneem het. Sy is in 'n gang geplaas waarin 3 of 4 vensters bedek was met bruin papier. Agt gevangenes is gebring uit en die dame het Potter uitgewys. Die man wat McMahons se kamer gedeel het, meneer 'C', het Potter ook geïdentifiseer. " 
Frank Teeling het daarin geslaag om uit Kilmainham te ontsnap in 'n waaghalsige aanval wat deur Collins gereël is. 
Die Irish Times berig dat die doodsvonnisse van Conway en Potter op 6 Maart 1921 deur die onderkoning van Ierland tot strafdiens omskep is. Daniel Healy is uiteindelik vrygespreek. 
Die brand het om 14:15 plaaslike tyd (06:15 UTC)   om die tiende verdieping begin. [ aanhaling nodig ] Die gebou, wat in 1997 gebou is,  was geleë op die kruising van Jiaozhouweg en Yuyaoweg in die Jing'an -distrik van Shanghai,  en is ten tyde van die brand opgeknap.  Getuies het gesê dat die brand met konstruksiemateriaal begin het en deur die hele gebou versprei het. Dit het meer as 80 brandweerwaens en 'n paar uur geneem om die brand te blus.  Inwoners van Sjanghai kon rook uit die vuur etlike kilometers verder sien.  Brandbestryders kon nie water bo-op die 85 meter (279 voet) hoë gebou van die grond af afsuig nie. [ aanhaling nodig ]
China Youth Daily berig dat die kontrakteur van die konstruksie gesê het dat die oorsaak van die brand waarskynlik vonke was wat veroorsaak is deur sweiswerk op die 20ste verdieping.  Qiu Jingshu, 'n werker op die 18de verdieping, het gesê dat vonke van sweiswerk op 'n ander gebou oorgevlieg het en die steierwerk aan die brand geslaan het.  Daarna is daar "vasgestel" dat die brand "veroorsaak is deur ongelisensieerde sweisers wat hul toerusting onbehoorlik gebruik het", en verskeie sweisers is gearresteer. 
Brandbestryders kon meer as 100 mense red uit die 180  gesinne wat in die hoë woonstelgebou woon.  Volgens Al Jazeera het die brand begin by die steierwerk wat die gebou omring het, maar het dit na die kompleks se hoofgebou van ongeveer 500 woonstelle versprei.   Xinhua News Agency het gesê die brand is omstreeks 18:30 geblus. plaaslike tyd (10:30 UTC), meer as vier uur nadat dit begin het. 
Drie helikopters is ingeroep om te help met die redding, , maar is verhoed deur dik rook wat deur die brand ontstaan ​​het.  Die boonste gedeelte van die gebou was buite die bereik van 'n brandapparaat. Die brand is eers onder beheer gebring nadat brandbestryders slange bo -op 'n gebou in die omgewing opgestel het.  Altesaam 25 brandweerstasies en meer as 100 brandweertoestelle is in reaksie op die voorval gemobiliseer.   
Televisie -dekking van die gebeurtenis het getoon dat mense vasgesteek het aan steierwerk rondom die gebou,  en sommige kon na veiligheid klim. Een werker op die 28ste verdieping het gesê dat werkers isolasie by die gebou voeg toe die brand ontstaan ​​het. 
Slagoffers wat nie in hospitale was nie, sowel as ontruimers uit drie omliggende stadsblokke, is na openbare geboue, insluitend 'n skool en 'n stadion, gestuur totdat hul behuisingsituasie aangespreek kon word. 
Die gebou huisves ongeveer 440 mense,  hoofsaaklik afgetrede onderwysers.   'n Vroeë verslag het getoon dat die ouderdomme van die beseerdes in die brand wissel van 3 tot 85, met die meerderheid (64,5%) ouer as 50.  Die meeste van die beseerdes blyk bejaarde inwoners te wees of kinders,  en dit is bevestig dat die jongste slagoffer van die brand 16 maande oud was.   'n Brandweerman het gesê dat 57 van die 58 dood is binne die gebou gesterf het. [ aanhaling nodig ]
Die vroegste berigte stel die dodetal op agt, maar Xinhua het die telling later verskeie kere hersien,   en daarna 53 sterftes teen 16 November bevestig.  26 liggame is geïdentifiseer met behulp van DNS -toetse.  Sommige media het 79 sterftes aangemeld deur die aantal geïdentifiseerde slagoffers by die aantal sterftes wat vroeër aangemeld is, by te voeg,  hoewel Xinhua later gesê het dat die 26 geïdentifiseerde onder die 53 ingesluit is. 
Vanaf 24 November is 58 mense (22 mans en 36 vroue) amptelik dood   aangemeld terwyl 56 mense vermis geraak het.  Van die oorledenes is 57 vroeg deur DNS -toetse geïdentifiseer, terwyl een mannetjie, uit Japan, [ aanhaling nodig ] is nog steeds geïdentifiseer toe die amptelike dodetal bekend gemaak is. 
'N Dokter in die Jing'an -hospitaal in Sjanghai het gesê dat meer as 20 mense wat beseer is in die brand opgeneem is, waarvan baie asfyksie veroorsaak het deur rookinaseming.  Staatsmedia berig dat die hospitaal 55 oorlewendes behandel, waaronder nege in 'n ernstige toestand.  Na berig word, is minstens 70 mense,  en moontlik meer as 120 mense beseer.  Volgens BBC News het mense wat die brand oorleef het, hospitale gesoek na vermiste familie en vriende.  Vanaf 24 November is 66 gewonde mense, waarvan 14 in 'n kritieke toestand, by sewe mediese sentrums in die omgewing behandel.  Altesaam het nege hospitale slagoffers van die brand ontvang. 
Die lys van die dooies is nie bekend gemaak nie, aangesien die slagoffers se gesinne privaatheid wou hê.  Die owerhede het gesê meer as 'n derde van die gesinne wil nie hê dat die name van die oorledenes gepubliseer moet word nie. Verskeie koerante noem egter 'n paar van die name van die dooies. Die kunstenaar Ai Weiwei het 'n nie -amptelike lys van die slagoffers se name opgestel deur kontak met hul familielede, saam met amptenare en joernaliste.  Hy beweer dat die werklike dodetal twee meer is as die amptelike telling, maar die owerhede het nie toegang tot die lys van die ongevalle gegee nie. [ aanhaling nodig ]
Meng Jianzhu, die minister van openbare veiligheid, is na Sjanghai om reddingsoperasies te bestuur.  Jing'an -amptenare het tydelike verblyf en kos by hotelle in die omgewing opgerig,  en 'n paar oorlewendes het in 'n gimnasium oornag.  Nadat die vlamme geblus is, het die Sjanghai Munisipale Regering 'n perskonferensie gehou oor die skade wat die brand aangerig het.  Liu Jinguo, vise -minister van openbare veiligheid, beskryf die brandbestryding as ''n suksesvolle model',  wat tot 'n geskil deur Chinese netizens lei. Later in die week van die brand het regeringsamptenare begin om die inspeksies van brand en veiligheid by geboue en konstruksieterreine te verhoog.  Hulle het ook gesê dat die stad se brandbestrydingsfunksies verbeter kan word. 
Plaaslike inwoners het gesê dat die brandveiligheidsvereistes by die hoogtes laks was, en dat werkers dikwels gebruikte sigarette in die gebou se gange gegooi het.  Veiligheidsinspeksies is 'n week lank gedoen op die twee ander geboue van die woonstelkompleks, wat albei ongedeerd was. Die honderde mense wat in die geboue woon, sou na verwagting op 20 Desember 2010 kon terugtrek. Tot dan sou die oorlewendes in 17 nabygeleë hotelle woon. 
Volgens Ming Pao, familielede van die slagoffers was ontevrede met die amptelike ondersoek en het 'n sit-in protesoptrede gehou en 'n billike oordeel gevra. Sommige inwoners het die amptelike reddingswerk die skuld gegee deur dit te vergelyk met 'n groot noodreaksie op 'n gebou van 330 meter 'n paar dae tevore,  en die suksesvolle brandbestryding vir 'n brand in Shanghai World Financial Center in 2007.   Ander blameer 'n ondoeltreffende brandbestrydingstelsel vir die hoë dodetal en was ontevrede dat hulle nie meer besonderhede oor die brand gekry het nie. [ aanhaling nodig ]
In Beijing het die owerhede opknappingsprojekte gestop, soortgelyk aan dié wat op die woonstel in Sjanghai gedoen is kort na die brand. Die projekte, wat bedoel is om energie te bespaar deur isolasie te installeer, is op 19 November gestaak, in afwagting van veiligheidsevaluerings van die werk. Die isolasie is steeds brandbaar, ondanks die gebruik van brandvertragers. Amptenare in Sjanghai het sulke opknappings ná die brand tydelik gestaak, maar later toegelaat om weer te begin. 
Op 20 Desember 2010 het die burgemeester van Sjanghai, Han Zheng, gesê dat die stad die onbillike praktyke van konstruksiemaatskappye en kontrakteringsondernemings sal onderdruk. Han het gesê dat die konstruksiebedryf min regulering het en dat sekere ondernemings voordele bo ander ondernemings gehad het toe hulle kontrakte gekry het.  Op 11 Januarie 2011 het die owerhede in Sjanghai 'n nuwe stel regulasies in werking gestel wat daarop gemik is om beter amptelike toesig oor konstruksiemaatskappye te verseker.  Die stad sal ook vereis dat sulke ondernemings na een jaar geen nie-amptelike verhouding met plaaslike regeringskantore mag hê.  ​​Sommige media -organisasies het die verband tussen die regering van Jing'an -distrik en die kontrakteringsgroepe wat by die brand betrokke was, bevraagteken, wat tot beskuldigings van korrupsie gelei het. 
Op 23 November is aangekondig dat die families van elke slagoffer van die brand 960 000 yuan as vergoeding vir die beproewing sou ontvang.  Die vergoeding sluit 650 000 yuan in vir elke sterfte en 310 000 yuan in finansiële bystand van die regering en liefdadigheidsorganisasies. Zhang Renliang, die hoofamptenaar van die Jing'an -distrik, het gesê dat inwoners van Sjanghai en buitelandse werkers gelyk vergoed sal word.  Oorlewendes van die brand sou ten volle vergoed word vir die verlies aan besittings en eiendom.   Sommige wat familielede in die ramp verloor het, was egter nie tevrede met die aankondiging nie. Hulle het gesê dat die vergoedingsplan nie genoeg is om vir 'n ander woonstel in die distrik te betaal nie, en dat hulle eerder 'n nuwe woonstel as die geld wil hê. 
Bewyse van mediasensuur Redigeer
Hongkong gebaseer Sing daagliks Tao en gebaseer in Singapoer Lianhe Zaobao berig dat vier joernaliste van Xinjing Nuus (新京报), China Daily, Reuters en 'n plaaslike koerant is 'n uur lank aangehou omdat veiligheidsmagte 'n waarborg vir positiewe nuusdekking deur die joernaliste geëis het voordat hulle gesinne van die slagoffers by 'n begrafnisonderneming sou ondervra.  Die verslaggewers het op twee webwerwe oor hul aanhouding geskryf. 
'N Chinese webmeester het gesê dat die owerhede vereis dat Chinese webwerwe hul verslagdoening oor die brand verminder, en slegs die amptelike nuusbron van Xinhua toelaat.  Die New York Times berig dat Chinese webwerf Huasheng aanlyn is deur die regeringsensors geblokkeer nadat hy die land se eiendomsbedryf gekritiseer het. 
Han Zheng het op 22 November gesê die stad is grootliks verantwoordelik vir die ramp. Hy het gesê: "Swak toesig oor die stad se konstruksiebedryf was een van die oorsake van die brand in 'n hoë woonstel. En ons is daarvoor verantwoordelik."  Willy Wo-Lap Lam, 'n professor aan die Chinese Universiteit van Hong Kong, het gesê Han probeer "om skade te beheer om woede uit die weg te ruim en die families van die slagoffers en die Sjanghai-mense te troos."  Luo Lin, hoof van die PRC State Administration of Work Safety, blameer die brand op onwettige werksmetodes, swak toesig oor projekte en onbevoegde, onervare werkers.  
Die dag na die brand het Meng Jianzhu gesê dat hy 'n ondersoek na die brand wou hê om vas te stel wie daarvoor verantwoordelik was, sodat die skuldiges op die regte manier gestraf kan word. Hy het aan reddingsbeamptes gesê om nougeset te wees in hul pogings en dat inligting rakende die brand aan die publiek bekend gemaak moet word. Hy het ook plaaslike regerings in China gevra om voorkomende maatreëls te tref teen sulke brande, insluitend bouinspeksies.  'n Span ondersoekers, onder leiding van die Staatsadministrasie vir Werkveiligheid,  is saamgestel onder die Volksraad van die Volksrepubliek om die voorval te ondersoek.  Baie besonderhede oor die "Werkspan vir hulpverlening en rehabilitasie van 15 November" is nie in die openbaar bekend gemaak nie. [ aanhaling nodig ]
Die ondersoek na die brand het 'n voorlopige gevolgtrekking gemaak dat nalatigheid deur ongelisensieerde sweisers op die tiende verdieping veroorsaak het dat die bamboessteier en die aangehegte nylonnet aan die brand geslaan het, wat later na die hele struktuur versprei het. Die owerhede in Sjanghai het op 16 November agt individue aangehou, waarvan minstens vier daarvan beskuldig is dat hulle 'n lisensie sonder lisensie is.   Vanaf 19 November is altesaam twaalf individue deur amptenare in verband met die brand aangehou,   waaronder nog vier wat die dag aangehou is. Die vier was verteenwoordigers van Jiayi Building Decoration, deel van die opknappingskontrakteur Jing'an Construction, Shanghai Jing'an Construction Supervision en die woonstelbestuursmaatskappy. 
Op 24 Desember 2010 het amptenare van Sjanghai aangekondig dat drie staatsamptenare in verband met die brand in hegtenis geneem is. Diegene wat aangehou is, word daarvan beskuldig dat hulle hul gesag misbruik het om toe te laat dat onwettige konstruksiepraktyke plaasvind. Na bewering was die drie Gao Weizhong, direkteur van Jing'an se bou- en vervoerkommissie, Zhang Quan, van die hoofkantoor van die kommissie en Zhou Jianmin van die konstruksie -afdeling van die organisasie.  
Oorsaak van brand Redigeer
Die brand is moontlik veroorsaak deur die toevallige ontsteking van isolasie van poliuretaanskuim wat op die buitemure van die gebou gebruik is.  In China word die skuim algemeen as isoleringsmateriaal gebruik sonder die toevoeging van vlamvertragers, en die skuim produseer giftige gasse soos waterstofsianied en koolstofmonoksied wanneer dit verbrand word. Daar word gesê dat die Beijing Television Cultural Center poliuretaan -isolasie gebruik het, wat die hewigheid van 'n brand in 2009 wat die sentrum verteer het, groter gemaak het.  In 'n perskonferensie van 24 November het die plaaslike owerhede gesê dat die twee woonstelle langs die vernietigde gebou ook opgeknap sou word en dat skuimbekleding aan hul buitekant uitgeskakel sou word ten gunste van brandbestande materiale.  Chinese burgers bevraagteken ook die gebrek aan 'n binnenshuise brandstrooistelsel in hoë geboue. 
Plaaslike burgers het blomme en kranse naby die terrein gesit en gebid rondom die vernietigde gebou.  Rouklaers, insluitend regeringsamptenare, het krisante gedra. Op 'n stadium het die skare ongeveer 250 meter langs die pad gestrek. 
Volgens Xinhua het ongeveer 10 000 mense op 21 November 'n openbare rou by die terrein bygewoon, sewe dae nadat die brandbeklaers groot hoeveelhede blomme rondom die verbrande gebou gelos het.   Die sewende dag na die dood is die dag waarop Chinese mense glo dat die siele van die dooies terugkeer na hul familielede voordat hulle vertrek, en rouklaers op die terrein papier verbrand en 'n feesmaal vir die oorledene maak, in ooreenstemming met die Chinese tradisie . Tydens die geleentheid het die Sjanghai Simfonieorkes "Ave Maria" gespeel en monnike het sūtras voorgedra by 'n plaaslike tempel. 
Op 19 Desember 2010, die 35ste dag na die brand, is berig dat owerhede roubeklaers wat die terrein besoek het, aangehou het. Volgens die Chinese legende besoek siele van die dooies ook mense 35 dae na die dood, maar die polisie het rouklaers met busse weggeneem. Plaaslike amptenare het nie 'n verduideliking vir die gebeurtenis gegee nie.  
Die top 15 ergste voetbalrampe in die geskiedenis
Daar is baie sokkerstadionrampe in die geskiedenis van die sport. Dit is waarskynlik te wyte aan die feit dat sokker die gewildste sport ter wêreld is. Hooliganisme speel in sommige gevalle 'n klein rol, maar ons dink die probleme is meestal omdat stadions oud is, en hulle kan nie tred hou met die toenemende aantal toeskouers nie. Daar is gewoonlik geen ordelike of logiese opset om mense doeltreffend binne -in hulle te laat beweeg nie. Dit is basies 'n gratis vir almal, en as die wedstryd groot genoeg is, kan dit op 'n tragedie uitloop.
Bronne vir hierdie artikel sluit in: Wikipedia
Top 15 ergste voetbalrampe
15. Burnden Park Ramp
Datum: 9 Maart 1946
Plek: Burnden Park, Bolton, Manchester, Engeland
Op Burnden Park het 'n wedstryd tussen die Bolton Wanderers en Stoke City plaasgevind toe 'n muur ineengestort het, wat toeskouers verpletter en 'n stormloop veroorsaak het waarin 33 mense dood is. Meer as 400 ander is beseer. Die skare was meer as 85 000 mense. Daar word vermoed dat die tragedie begin het toe ongeveer 20 000 ondersteuners buite toegesluit het, die hekke afgebreek het. Dit was destyds die grootste tragedie in die Britse voetbalgeskiedenis, tot die Ibrox Park -ramp op Rangers ' tuisveld in 1971 (sien #8 hieronder).
14. Die Heysel -ramp
Datum: 29 Mei 1985
Plek: Heysel -stadion, Brussel, België
Hooliganisme was die oorsaak van hierdie tragedie onder die ergste sokkerrampe. Terug in 1984, toe Liverpool F.C. (Engeland) het Roma verslaan, die Liverpool -ondersteuners is deur die Roma -ondersteuners aangeval. Daar was dus reeds slegte bloed tussen Engeland en Italië toe Liverpool teen Italië en Juventus F.C. die volgende jaar. Wat die Heysel -stadion betref, dit was oud en verouderd. Dele van die stadion, wat in 1930 gebou is, was besig om te verkrummel. Maar die Europese beker -eindstryd van 1985 is in elk geval daar gespeel, en ongeveer 60 000 aanhangers het in die plek gekom.
Ongeveer 'n uur voor die afskop het Liverpool -ondersteuners deur 'n heining gebreek en Juventus -ondersteuners aangeval. Die Italiaanse ondersteuners het teruggetrek, maar daar was 'n muur agter hulle, wat gou ineengestort het. By die ineenstorting van die keermuur is 39 mense dood en honderde mense beseer.
Juventus -aanhangers het toe begin oproer en met klippe en bottels teen die polisie geveg. Die wedstryd is steeds gespeel ondanks wat aangaan, met Juventus wat uiteindelik met 1-0 gewen het.
Na die ramp is alle Engelse voetbalklubs deur die UEFA van alle Europese kompetisies onder onbepaalde tydperk verbied (opgehef in 1990-91). Die ramp word die donkerste uur in die geskiedenis van die UEFA -kompetisies genoem
In 1995 is die Heysel -stadion gesloop en die King Baudouin -stadion in die plek daarvan gebou.
Trivia: die ramp was die onderwerp van 'n liedjie getiteld 󈬖 " deur die groep Revolting Cocks.
13. Orkney -ramp
Datum: 13 Januarie 1991
Plek: Oppenheimer -stadion, Orkney, Suid -Afrika
Suid -Afrika is nie immuun teen sommige van die ergste sokkerrampe nie. In die myndorpie Orkney, tydens 'n voorseisoenwedstryd tussen die Kaizer Chiefs (die Suid-Afrikaanse voetbalklub, nie die Britse orkes nie!) En die Orlando Pirates, (uit die township Orlando in die Suid-Afrikaanse stad Johannesburg, nie die stad Florida, waar mense na Mickey Mouse gaan kyk!), sterf 42 mense in 'n stormloop nadat 'n fan van Pirates die ondersteuners van die Chiefs met 'n mes aangeval het. (Hulle noem die wedstryd 'n "vriendelike " – ons is mal daaroor om te sien hoe 'n onvriendelike spel lyk!) Die meeste slagoffers is vertrap langs oproerbeheermings wat die veld omring toe paniek binnekom en mense probeer om weg te kom.
12. Ellis Park Stadium Ramp
Datum: 11 April 2001
Plek: Ellis Park Stadion, Johannesburg, Suid -Afrika
Die les van die Orkney -tragedie is nie geleer nie. Tien jaar na die gebeurtenis, op 11 April 2001, het toeskouers die Ellis Park -stadion ingestroom vir nog 'n wedstryd tussen die Kaizer Chiefs en Orlando Pirates. Daar was reeds 'n skare van 60 000 mense in die stadion, maar berigte dui daarop dat 'n verdere 30 000 ondersteuners steeds probeer het om toegang tot die stadion te verkry. Verslae dui ook daarop dat 120 000 aanhangers toegelaat is.
Terwyl die skare toeneem om sitplekke te kry, stort hulle in die perskaste. Die gevolglike stormloop het 43 mense doodgemaak. Blykbaar het onopgeleide veiligheidswagte traangas op die skare afgevuur, wat die situasie vererger het.
Toe dit duidelik word wat gebeur het, is die wedstryd gestaak en die skare is versprei. Dit was die ergste sportongeluk in die Suid -Afrikaanse geskiedenis wat die Orkney -voorval met net een liggaam verslaan het. Hopelik sal hierdie twee spanne ophou om hul rekords te probeer breek.
11. Kayseri Ataturk Stadion Tragedie
Datum: 17 September 1968
Plek: Kayseri Ataturk -stadion, Kayseri, Turkye
Die wedstryd: Kayseri Erciyesspor Turkish Sports Club vs Sivasspor Turkish sports club. Slagoffers is vasgevang in oproer ná voorvalle op die veld tussen ondersteuners van die naburige Sivas en die tuisskare uit Kayseri. 44 is dood en 600 beseer. Blykbaar is gewere, messe en ander wapens gebruik.
Van Soccer and Disaster: International Perspectives (Sport in the Global Society) deur Paul Darby:
Die Kayseri vs Sivas voetbalramp is miskien een van die belangrikste gebeurtenisse wat die Turkse samelewing gedurende die laat 1960's beïnvloed het. Voetbalspanne was meer as gereedskap in die uitdaging van die provinsiale stede om die hegemonie van Istanbul te bereik. Hulle het ook bygedra tot simboliese vorme van wedywering tussen die middelgrootte stede, wat meegeding het om streeksentrums te wees. Konflik was sterker tussen stede soos Kayseri en Sivas. Kayseri was meer ontwikkel en ryker as Sivas. Boonop het handelaars van Kayseri -oorsprong die ekonomie van Sivas oorheers. Terwyl sokkerwedstryde dus vir Sivas die idee was om die tradisionele hegemonie van Kayseri uit te daag, beteken dit vir Kayseri weerstand teen hierdie uitdaging. Op grond van hierdie gespanne sosiale en ekonomiese agtergrond het verskeie gevegte tussen die amateurspanne van Kayseri en Sivas uitgebreek.
Byna 21 000 mense het die eerste liga -byeenkoms tussen Kayserispor en Sivasspor bygewoon. Namate die spanning tydens die wedstryd toegeneem het, het ondersteuners mekaar met klippe begin gooi. 'N Groep mense aan die Sivas -kant, wat wou ontsnap uit die rotse, het na die veld en die uitgangshekke gejaag. Diegene wat probeer het om die veld binne te kom, is deur polisiekolonne ontmoet en teruggedraai. In paniek het duisende Sivas -ondersteuners na die naaste hekke gedruk en hul mede -ondersteuners teen die omheining aan die voorkant van die terras verpletter. Toe die menslike golf terugtrek, was die toneel verskriklik: 40 mense is dood en minstens 300 beseer.
Namate die geweld op die grond toeneem, het die skeidsregter die wedstryd gekanselleer. Die spelers van albei spanne vlug in die kleedkamers uit vrees vir hul eie lewens. Al die lede van die Sivas -span was in hul kleedkamer toegesluit en 'n polisieman word daarvan aangekla dat hulle hulle bewaak het. Yusuf Ziya Özler, een van die spelers van Sivasspor, is vandag seker dat as die Kayseri -aanhangers sou sien dat slegs een polisieman die span bewaak, hulle genadeloos vermoor sou word. Nadat die Sivas -aanhangers die strate binnegedring het, het hulle ongeveer 60 privaat motors en die stad se gimnasium vernietig. Daarna het hulle Kayseri in 'n konvooi verlaat, maar 50 kilometer op die snelweg Kayseri-Sivas het hulle stilgehou en motors, busse en vragmotors aan die brand gesteek waarvan die kenteken aangedui het dat hulle van Kayseri kom.
Groot rampe in die sokkerstadion
Egiptiese staats-TV het Woensdag gesê dat ten minste 73 mense dood is toe aanhangers van die mededingende voetbalspanne Al-Masry en Al-Ahly die veld opjaag na Al-Masry se oorwinning met 3-1.
Hier is 'n lys van ander noodlottige rampe by sokkerstadions regoor die wêreld.
5 April 1902 — Glasgow, Skotland 25 sterf en 517 beseer toe die West Stand by Ibrox Park in duie stort tydens 'n internasionale tussen Engeland en Skotland. Die wedstryd eindig gelykop met 1-1, maar word later van amptelike rekords verwyder.
9 Maart 1946 — Bolton, Engeland, 33 mense sterf en meer as 400 beseer toe 'n muur in Burden Park ineenstort voor 'n Engelse FA Cup -wedstryd tussen Bolton Wanderers en Stoke City. Die ineenstorting verpletter aanhangers en veroorsaak 'n stormloop.
30 Maart 1955 — Santiago, Chili Ses sterf toe 70 000 die stadion probeer vasdruk vir die eindronde van die Suid -Amerikaanse sokkertoernooi. Argentinië het Chili met 1-0 geklop.
24 Mei 1964 — Lima, Peru 318 mense sterf en nog 500 word beseer in onluste in die Nasionale Stadion nadat Argentinië Peru in 'n Olimpiese kwalifiseringswedstryd geklop het. Die pandemonium breek uit wanneer die skeidsregter 'n Peruaanse doel in die laaste twee minute verwerp.
23 Junie 1968 —, Buenos Aires, Argentinië deur ander aanhangers onbewus van die geslote gang.
2 Januarie 1971 — Glasgow, Skotland, 66 mense sterf en 140 beseer wanneer hindernisse in die Ibrox -stadion ineenstort naby die einde van 'n wedstryd tussen Celtic en Rangers en ondersteuners. Die voorval vind plaas wanneer ondersteuners wat die stadion verlaat, ontmoet word deur 'n groep wat probeer terugkeer nadat hulle gehoor het dat Rangers 'n gelykmaker aangeteken het.
4 Maart 1971 — Salvador, Brasilië 'n Geveg en 'n hewige gejaag het op die tribunes uitgebreek en vier is dood en 1 500 is beseer.
17 Februarie 1974 — Kaïro, Egipte Menigtes wat probeer het om 'n klubwedstryd te betree, het hindernisse afgebreek en 49 mense is doodgetrap.
31 Oktober 1976 — Yaounde, Kameroen Nadat 'n strafskop aan Kameroen toegeken is tydens 'n kwalifiserende wedstryd teen die Kongo, het die Kongolese doelwagter die Gambiese skeidsregter aangeval. 'N Geveg het uitgebreek en die president van Kameroen, wat die wedstryd tuis op televisie kyk, stuur valskermsoldate per helikopter in. Twee omstanders is dood.
6 Desember 1976 — Port-au-Prince, Haïti By 'n Wêreldbeker-kwalifiseringswedstryd tussen Haïti en Kuba het die besoekers aangeteken en 'n Haïtiaanse ondersteuner het 'n vuurwerker afgeskop. Aanhangers het gedink dit is 'n vuurwapen en paniekerig geraak en 'n soldaat platgeslaan, wie se geweer afgegaan en 'n klein seuntjie en meisie in die skare doodgemaak het. Verdere paniek veroorsaak dat twee mense doodgetrap word, en een man sterf terwyl hy oor 'n muur spring. Die soldaat het selfmoord gepleeg.
Na berig word, word 20 Oktober 1982 — Moskou 340 dood tydens 'n Europese bekerwedstryd tussen die Sowjet -klub Spartak Moskou en Haarlem van Nederland. Die polisie kry die skuld dat hulle aanhangers voor die einde van die wedstryd deur 'n smal, ysige trap gedruk het. As 'n laat doel aangeteken word, probeer opwindende ondersteuners die stadion weer binnegaan en 'n 'menslike maalvleis' skep. Amptenare in Moskou betwis die bewerings wat in die publikasie van die Sowjet -sportkomitee gemaak is en sê slegs 61 is dood en die polisie het nie aanhangers gedruk nie.
11 Mei 1985 — Bradford, Engeland 56 mense sterf toe 'n sigaretstompie 'n stadion se houtterrasgedeelte aan die brand steek en 'n vuur die struktuur verswelg.
29 Mei 1985 — Brussel, België 39 mense sterf tydens die Europese Kampioenebeker -eindstryd in die Heysel -stadion wanneer onluste uitbreek en 'n muur tussen mededingende ondersteuners van Engeland se Liverpool en Italië se Juventus van Turyn in duie stort.
10 Maart 1987 — Tripoli, Libië 20 mense word dood toe paniekbevange aanhangers met messe wat vlieg, vlug en die ineenstorting van 'n muur veroorsaak. (Hierdie verslag is in stryd met dié van die Libiese staatsnuusagentskap JANA, wat sê twee mense is dood en 16 is in die hospitaal opgeneem.)
12 Maart 1988 — Katmandu, Nepal Minstens 93 mense sterf en meer as 100 word beseer toe aanhangers wat van 'n haelstorm afstorm in afgeslote stadionuitgange vlug.
15 April 1989 — Sheffield, Engeland, 96 mense word doodgeslaan tydens 'n Engelse FA Cup -halfeindstryd tussen Liverpool en Nottingham Forest, toe die polisie hekke oopmaak om die skare buite die Hillsborough -stadion te verlig. Die gevolglike stormloop van mense na die reeds gevulde terrasgedeeltes vang waaiers teen heinings vir oproerbeheer wat die veld lui.
13 Januarie 1991 — Orkney, Suid-Afrika, ten minste 40 mense word dood, die meeste van hulle getrap of vermorsel langs oproerbeheerde heinings wat die veld omring, wanneer aanhangers paniekerig raak en probeer ontsnap van gevegte wat op die tribune uitbreek.
5 Mei 1992 — Bastia, Korsika 17 mense word dood en 1 900 beseer toe 'n tydelike tribune, opgerig om die kapasiteit van die stadion te verhoog van 8.500 tot 18.000, in duie stort voor 'n halfeindstryd in die Franse beker tussen die viermalige verdedigende ligakampioen Olympique Marseille en die tweede afdeling Bastia.
16 Junie 1996 — Lusaka, Zambië Nege sokkerliefhebbers is doodgeslaan en 78 ander beseer tydens 'n stormloop ná Zambië se oorwinning oor Soedan in 'n Wêreldbeker -kwalifiseringswedstryd.
14 Julie 1996 — Tripoli, Libië 'n Onlus tydens 'n sokkerwedstryd waarby 'n span beheer word deur 'n seun van die Libiese leier Moammar Gadhafi, het tot 50 mense dood of beseer. Geen presiese syfers is in die pers wat deur Libië beheer word, aangemeld nie.
16 Oktober 1996 — Guatemala -stad Minstens 78 mense is dood en ongeveer 180 ander beseer tydens 'n stormloop in 'n stadion voor 'n kwalifiserende wedstryd tussen Guatemala en Costa Rica.
6 April 1997 — Lagos, Nigerië, vyf aanhangers is doodgeslaan en meer as 'n dosyn is in die hospitaal opgeneem toe Nigerië na Egipte se kwalifikasie-oorwinning met 2-1 oor Egipte, 40 000 mense uitstappies en drie van die vyf belangrikste hekke was gesluit.
23 April 2000 — Monrovia, Liberië Minstens drie is dood en ander beseer aangemeld toe duisende ondersteuners hulle na 'n oorvol stadion gedwing het vir 'n Wêreldbeker -kwalifikasie tussen Liberië en Tsjad.
9 Julie 2000 — Harare, Zimbabwe Dertien mense sterf na 'n stormloop tydens die Wêreldbekertoernooi tussen Suid -Afrika en Zimbabwe.
11 April 2001 — Johannesburg, Suid -Afrika 47 mense is dood tydens 'n ligawedstryd tussen Kaizer Chiefs en Orlando Pirates in 'n oorvol sokkerstadion. Mense buite het probeer om die Ellis Park -stadion binne te dring en was vasgekeer teen doringdraad. Die polisie het vroeër traangas afgevuur op mense wat buite die stadion gestamp het.
1 Februarie 2012 — Port Said, Egiptiese Egiptiese staats-TV sê minstens 73 is dood toe aanhangers van mededingende voetbalspanne Al-Masry en Al-Ahly die veld opjaag na Al-Masry se oorwinning met 3-1. Aanhangers gooi klippe en stokke na mekaar toe, wat 'n stormloop veroorsaak het.
Die eerste keer gepubliseer op 1 Februarie 2012 / 15:44
& afskrif 2012 The Associated Press. Alle regte voorbehou. Hierdie materiaal mag nie gepubliseer, uitgesaai, herskryf of herversprei word nie.
Rampe in sokkerstadions
LONDEN, Engeland - Meer as 100 mense sterf in Ghana in die vierde sokker -tragedie wat Afrika binne 'n maand getref het.
Die stormloop in die Accra-stadion was die dodelikste op die voetbalgekontinent, maar soos die volgende chronologie toon, het stormloop tydens wedstryde wêreldwyd lewens geëis:
6 Mei - Geveg onder ondersteuners tydens 'n sokkerwedstryd in Ivoorkus het een lewe geëis
29 April - Agt sterf in 'n stormloop in Lubumbashi, Kongo
11 April-Drie en veertig mense sterf in 'n stadium in 'n stadion in Johannesburg, Suid-Afrika
Julie - Dertien sterf in stormloop in Zimbabwe na 'n Wêreldbeker -kwalifiseringswedstryd met Suid -Afrika
Januarie - Elf sterf in stormloop ná 'n derby tussen Korm en Al Ittihad in Alexandrië, Egipte
November - Vier sterf toe troepe by Kinshasa -derby tussen Vita Club en Motema Pembe by die Stade De Martyrs, Demokratiese Republiek van die Kongo, losskiet
Desember - Twee sterf in 'n stormloop in die nasionale stadion van Zaïre
Lagos, Nigerië - Vyf aanhangers is dood toe 40 000 die nasionale stadion in Lagos probeer verlaat het ná die kwalifikasie van die Wêreldbeker -toernooi in Nigerië/Guinee.
Tripoli, Liberië - Al Ahli v Al Ittihad. Agt aanhangers sterf en 39 beseer terwyl troepe losskiet om te keer dat voor- en anti-Gadaffi-gevoelens in die stadion uitgespreek word.
16 Oktober - Guatemala -stad - Tot 82 mense sterf en minstens 147 word beseer toe 'n stortvloed aanhangers onder 'n trap trap tydens 'n kwalifiserende wedstryd tussen Guatemala en Costa Rica.
16 Junie - Zambië - Minstens sewe sterf tydens stormloop tydens die kwalifiseringswedstryd vir Zambië/Soedan in Lusaka.
8 April - Freetown, Sierra Leone - Minstens 40 mense beseer, sommige ernstig, toe die hoofhek ineenstort op honderde ondersteuners wat skarrel vir kaartjies buite 'n stampvol stadion in die hoofstad.
19 Julie - Rio de Janeiro, Brasilië - Minstens 50 sokkerliefhebbers word beseer nadat hulle vyf meter van die boonste vlak in Rio se Maracana -stadion geval het nadat 'n deel van die heining meegegee het.
5 Mei - Bastia, Corsica - Minstens 15 mense sterf toe 'n tydelike stand in die Furiani -stadion ineenstort minute voor die afskop in die halfeindronde van die Franse beker tussen die tweede afdeling Bastia en Marseille.
15 Julie - Nairobi, Kenia - Een fan word dood en 24 beseer tydens 'n stormloop tydens 'n kwalifiseringswedstryd tussen die Afrika -nasiesbeker tussen Kenia en Mosambiek.
14 Januarie - Johannesburg, Suid -Afrika - Veertig mense sterf nadat hulle teen 'n stadionheining vergruis is, onder die voet getrap is of gesteek is toe duisende ondersteuners na 'n vasgekeerde uitgang jaag om te ontsnap van mededingende toeskouers tydens 'n wedstryd suidwes van Johannesburg.
15 April - Sheffield, Engeland - Vyf en negentig mense word dood en ten minste 200 beseer in die ergste sportramp in Brittanje nadat 'n menigte menigte vol ondersteuners teen die versperrings in die Engelse FA Cup -halfeindstryd tussen Liverpool en Nottingham Forest in die Hillsborough -stadion verpletter het.
12 Maart - Kathmandu, Nepal - 'n stormloop na afgeslote uitgange in 'n haelstorm by die nasionale voetbalstadion van Nepal veroorsaak die ergste burgerramp in die land wanneer 70 aanhangers dood is.
Maart - Tripoli - Twee ondersteuners sterf toe 'n staanplek in die internasionale stadion van Tripoli in duie stort.
29 Mei - Brussel, België - Nege en dertig ondersteuners, meestal Italianers, sterf in oproer voor die eindstryd van die Europese beker tussen die Italiaanse Juventus en die Engelse klub Liverpool in die Heysel -stadion.
26 Mei - Mexiko -stad, Mexiko - Tien mense word dood getrap en 29 word beseer toe hulle 'n stadion probeer binnedring om 'n binnelandse wedstryd te sien.
11 Mei - Bradford, Engeland - Ses en vyftig mense sterf en meer as 200 word beseer toe 'n brand die hoofstand in die Valley Parade -stadion oorval.
November - Cali, Colombia - Vier en twintig mense sterf en 250 word beseer toe dronk ondersteuners 'n stormloop by 'n sokkerwedstryd uitlok.
November - Algiers, Algerië - 'n Betondak by 'n stadion stort in duie, en 10 toeskouers sterf.
Julie-Moskou-Tot 340 mense word doodgeslaan toe ondersteuners wat die stadion verlaat, probeer om weer op die staanplek te kom na 'n laaste minuut-doel in 'n UEFA-bekerwedstryd tussen Moskou Spartak en die Nederlandse span Haarlem in die Luzhniki-stadion, volgens Sovietsky Sport. Die regeringskoerant Izvestia stel die dodetal op 66.
Februarie - Piraeus, Griekeland - Vier -en -twintig mense sterf in 'n stormloop terwyl aanhangers die grond haas.
Augustus - Nigerië - Vier -en -twintig aanhangers sterf en 27 word beseer in 'n stormloop ná mislukking in die lig.
Mei - Ghana - Vyftien mense sterf en 35 word beseer toe 'n deel van 'n muur ineengestort het.
Januarie - Glasgow - Ses en sestig mense sterf in 'n drukgang in die Ibrox -stadion.
Argentinië - Meer as 70 mense sterf toe menigtes wat 'n wedstryd in Buenos Aires bywoon, stormloop nadat jongmense brandende papier op die terrasse geslinger het.
Mei - Lima, Peru - Meer as 300 ondersteuners sterf tydens 'n oproer tydens 'n Olimpiese kwalifiseringswedstryd tussen Argentinië en Peru.
San Jose Man gevonnis vir die inbraak van toegewings in die aardbewingsstadion
SAN JOSE (CBS SF) - 'n Man van San Jose is tot federale gevangenisstraf gevonnis nadat hy erkenning gegee het aan 'n rekenaarhack wat verlede jaar tydens 'n San Jose Earthquakes -sokkerwedstryd toegewings van die stadion toegelaat het, het die aanklaers gesê.
Volgens die Amerikaanse prokureurskantoor is die 41-jarige Salvatore La Rosa tot 20 maande gevonnis en moet hy 268.733 dollar terugbetaal nadat hy vroeër vanjaar skuld beken het op die inbraak. La Rosa is ook gevonnis tot 'n tydperk van drie jaar van vrylating onder toesig.
Aanklaers het gesê La Rosa het gewerk vir die onderneming Spectra Food Services & amp; Hospitality, wat toegewings bied by aardbewingspeletjies. Die onderneming gebruik tablette as verkooppunte om voedsel, drank en ander items te verkoop.
Nadat La Rosa vroeg in 2020 uit sy pos ontslaan is, het die aanklaers gesê dat hy by die administratiewe portaal van Earthquakes Stadium by sy huis aangemeld het en dat spyskaarte en betalingskeuses verwyder is.
Volgens die skrapping het die tablette van die onderneming op 29 Februarie 2020 opgehou werk tydens die huisopening van die span, het die aanklaers gesê. Werkers is toe gedwing om bestellings met die hand te skryf en sakrekenaars te gebruik om kontanttransaksies te voltooi, wat tot vertragings, verkope en woede onder kliënte gelei het. Spectra het ook gratis kos aan sommige klublede gegee, aangesien hulle nie kredietkaarttransaksies kon verwerk nie.
Na die voorval bied Spectra 50% afslag op alle toegewings tydens die volgende tuiswedstryd op 7 Maart 2020, die laaste wedstryd in die stadion voordat die seisoen weens die COVID-19-pandemie 'n paar maande opgeskort is. Weens die destydse koronavirusbeperkings is die span se oorblywende tuiswedstryde in 2020 gespeel sonder dat aanhangers daar was.
Aanklaers het gesê dat Spectra $ 268,733 skade gely het weens verlies aan inkomste, toegewingsafslag, tyd vir werknemers om skade te herstel, asook arbeidskoste.
Na 'n FBI -ondersoek is La Rosa in Oktober verlede jaar aangekla van opsetlike skade aan 'n beskermde rekenaar. Hy het in Februarie skuld erken.
La Rosa bly buite aanhouding op verband en sal sy vonnis op 28 Julie begin uitdien, het aanklaers gesê.