Die smarag -wesp - diere Lees Meer
Hoof diere Die smarag -wesp
Die smarag -wesp
Die smaragwesp is bekend vir sy nuuskierige parasitoïede verhouding met kakkerlakke.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Elsa M. van Arribas op 28 September 2020.
Laaste opdatering: 28 September 2020
Die smaragwesp behoort aan die superfamilie van insekte van die orde Hymenoptera Apoidea. Hierdie gevleuelde ongewerweldes is parasities in die larfstadium van verskillende soorte kakkerlakke. Dit vertaal na sy voortbestaan ​​is heeltemal gekoppel aan die skade van ander lewende wesens.
In die kollektiewe verbeelding is wespe daardie swart en geel gekleurde wesens wat vlieg, mense steek en weinig anders. Niks is verder van die werklikheid nie, en om hierdie vooropvatting te bekamp, ​​wys ons vandag die fassinerende kenmerke van die smarag -wesp.
Fisiese eienskappe van die smarag -wesp
Die smarag -wesp ontvang die wetenskaplike naam Ampulex compressa, wat dit in 1781 deur Fabricius gegee is. Dit het ook 'n paar sinonieme soos A. sinensis (Saussure, 1867) of Chlorampulex striolata (Saussure, 1892).
In Engels staan ​​dit bekend as die smaragd -kakkerlakwesp, aangesien hierdie insekte hul prooi genoem word. Hulle is klein wesens, verdeel in 'n totaal van ses genera en die meeste van hulle is geleë in streke met 'n tropiese klimaat.
Aangesien dit bulle is, word 'n duidelike onderskeid tussen die kop en die toraks waargeneem, een van die mees kenmerkende eienskappe tussen wespe en bye. Die genus Ampulex omvat spesifiek die smarag -wespies, wat nuuskierigheid oor hul gedrag veroorsaak.
Die kenmerkendste kenmerk van hierdie wesp is die kleur wat dit op sy liggaam toon. Hierdie intense en opvallende metaalgroen kleur word gekombineer met twee rooierige merke aan die einde van die bene. Hierdie wespe word versprei in Asië, Amerika, Afrika en sommige eilande van die Stille Oseaan. Dit is spesifiek 'n tipiese spesie van warm klimate, hoofsaaklik tropies.
Kos en gedrag van die smarag -wesp
Smaragwespies, in die larfstadium, is parasietagtige insekte van kakkerlakke. Die term "parasitoid" verwys na wesens wat hul gasheer in die larfstadium parasiteer en vernietig, maar hulle het 'n onafhanklike volwasse lewe.
Verskillende spesies kakkerlakke is die prooi wat hierdie parasietagtige wesp kies: ondanks die kakkerlak wat vyf keer swaarder en groter is, kan die wesp dit immobiliseer.
Hierdie insek Dit het 'n angel waarmee dit gif inspuit, eers in 'n torakale ganglion, wat die prooi semi-verlam laat. Op hierdie manier spuit hy dan gif in sy brein. Die gifstof beweeg deur die liggaam van die kakkerlak en maak dit lam, alhoewel dit lewendig bly. So kan die wesp dit na sy hol sleep en dit na willekeur beheer.
In die hol, met die kakkerlak geïmmobiliseer, die wesp gebruik die geleentheid om 'n eier in sy vlesige buik te lê. Op hierdie manier, op die oomblik dat die eier uitbroei, begin die larwe sy lewe as 'n endoparasiet.
Die larwe voed spesifiek op die interne organe van die kakkerlak en ontwikkel. Voeding volg 'n strategiese volgorde waarmee die kakkerlak gedurende die hele proses lewendig kan bly. Ja, regtig skrikwekkend.
Na ongeveer agt dae nadat die eier uitgebroei het, betree die larwe die papiestadium en vorm 'n kokon binne die kakkerlak. Ten slotte, vier weke later kom die volwasse individu uit die verteerde liggaam van die kakkerlak.
Sodra die insek uit die hol is, voed die insek in die natuur op nektar. Dit leef in totaal tussen 6 en 12 weke, van die oomblik dat dit gebore word totdat dit sterf.
'N Duidelike seksuele dimorfisme word tussen mans en wyfies waargeneem, waar die wyfies groter is. Boonop het hulle 'n angel en 'n groter kakebeen. Die eienaardige van die verhouding tussen die wesp en die kakkerlak is dat die eerste die gedrag van die tweede beheer.
Kakkerlakke kan nie uit eie beweging begin nie, maar hulle kan wanneer die wesp dit aandui.
Nog 'n paar nuuskierighede
Die International Union for Conservation of Nature (IUCN) het hierdie soort parasitiese wesp nie geëvalueer nie, Daarom is die huidige toestand van die bevolking van hierdie individue onbekend. Hierdie wespe trek egter al 'n paar jaar die aandag van verskillende navorsingsgroepe.
Sommige navorsers bestudeer die gif van die smaragwesp as 'n natuurlike gifstof. Die doel is om dit te gebruik as 'n behandeling vir die neurodegeneratiewe siekte van Parkinson se siekte.
Tweedens, Dit is bekend dat wesplarwes antimikrobiese stowwe afskei voordat hulle voedsel inneem. Op hierdie manier ontsmet hulle hul kos, aangesien kakkerlakke diere is wat in onhigiëniese toestande leef. Daar word geglo dat hierdie antimikrobiese stowwe in spesifieke voedselgesondheidstegnieke gebruik kan word.
'N Ander moontlike toepassing van hierdie larwe -eienskap is die ontwikkeling van antibiotiese terapieë.
Ten slotte, smaragwespies is parasitoïede insekte wat die gedagtes van hul slagoffers beheer en in die larfstadium daarvan voed. Hierdie fassinerende insekte is 'n duidelike voorbeeld van hoe nuuskierig die gedrag van ongewerweldes kan wees, hulle senuweestelsels en kognitiewe vermoëns is egter beperk.