Die beginsels van apartheid
“Die Afrikaner moet hom nie laat wysmaak dat skeiding om identiteit te handhaaf, verkeerd is nie — dit is sy reg.”
IN ’n een-rassige, homogene bevolking word die onderlinge verhoudings tussen mense gereël deur die gebruiklike, natuurlike, algemene voorskrifte, tradisies en ongeskrewe wette. Hierdie ongeskrewe wette en tradisies is self-ontwikkeld en self-opgelegd vanuit so ’n gemeenskap.
Die mense van Japan het byvoorbeeld nie wette nodig om rasse-verbastering te verhoed nie. In ’n veelrassige, plurale bevolkingbestaan daar egter geen self-opgelegde wette en tradisies nie. Daarom kan onderlinge verhoudings in ’n land soos Suid-Afrika deur statutêre bepalings van ’n oppergesag nooit almal tevrede stel nie weens die uiteenlopendheid van die belange en die verwagtings en behoeftes van die verskillende groepe.
Sulke verskillende rassegroepe binne dieselfde staat en grondgebied behels teenstellende idees en ideale van wat ’n land of ’n staat moet wees. Elke etniese groep in ’n land soos Suid-Afrika het sy eie onderskeidende kultuur, sy eie unieke beskouing van wat reg en moreel en behoorlik is. Daarom is dit onmoontlik om ’n gemene deler te vind vir al sulke groepe.
In so ’n bevolking — dit kan nie ’n samelewing genoem word nie — ontbreek ’n sentrale idee, ’n Hoë graad van onnatuurlikheid en onstabiliteit, gepaard met gedurige wrywing en botsing is aanwesig. Dit is waarom ’n oppergesag die orde moet handhaaf deur wette, in plaas van natuurlik- ontwikkelde tradisies en ongeskrewe reëls.
Nie een nasie
Daarom het ons apartheidswette nodig in Suid-Afrika. Dit is on­moontlik om so ’n veelheid van etniese groepe en so ’n verskeidenheid van bevolkingsgroepe in ’n land te regeer sonder wette om die onderlinge verhoudings te reël. Ons is nie een nasie nie, soos beweer word. Daar is in Suid-Afrika nie ’n nasie met wie almal in die land hulle kan identifiseer nie en daar is nie ’n nasionale gevoel van geroepenheid en bestemming nie. En “’n nasie van minderhede” is geen nasie nie. Dit is ’n onintegreerbare samevoeging van teenstellings.
’n Volk is ’n verbluffende verskynsel: jy behoort daaraan of jy behoort nie daaraan nie. Net jy weet of jy daaraan behoort. Elkeen in Suid-Afri­ka, Blanke, Kleurlinge, Indiër of Swarte, weet hy behoort nie aan dieself­de volk of groep waaraan die ander behoort nie. Elkeen het sy eie sentrum van invloed en mag en begeestering.
So ’n bevolking, so ’n anti-nasionale pluraliteit, skep deur sy eie pogings om die uiteenlopende rasse en kulture te verenig onder ’n abstrakte idee ’n huis wat in homself verdeeld is en nie kan staan nie. Pogings om sulke uiteenlopende groepe mense saam te bind in ’n enkele struktuur moet misluk, omdat dit geen duursaamheid het nie weens die onderlinge botsings en wrywing. Die hele geskiedenis van Afrika asook daarbuite het dit duidelik getoon. Geen grondwet bestaan wat sulke uiteenlopende groepe bymekaar kan hou nie.
Om die ingeboude verdeeldheid uit te skakel — soos wat die huidige regering in Suid-Afrika probeer doen—moet noodwendig gestreef word na die uitwissing van verskille. Verskille moet platgeskaaf word en die rasseverskeidenheid moet gelyk gemaak word. Mense moet net as individue behandel word, soos ’n menseregte-akte probeer doen.
Die fiksie wat deur die liberaliste en die Kommuniste versprei word dat die mens net ’n individu is, is verwarrend. Die mens is nie net ’n individu nie. Elke mens is van voor sy geboorte ingebind in ’n gesin, ’n familie, ’n gemeenskap, ’n volk en ’n ras. Die mens kom nie in die wêreld sonder bande nie; gesin, familie, gemeenskap, volk en ras bind hom en gee aan hom ’n identiteit. Elke mens deel sy gemeenskap se verlede en toekomsverwagtings met sy gemeenskap.
’n Mens kan al sy hoedanighede soos taal, godsdiens, kultuur en vaderland aflê; hy kan sy vaderland verlaat, hy kan sy taal verleer, hy kan sy godsdiens verander. Een eienskap kan hy egter nie verander nie: sy rasse-afkoms. Dit is die stempel wat God op hom geplaas het. Hy kan maak wat hy wil, hy bly Witman, Swartman of Bruinman. Sy rasse-identiteit kan hy nooit verander nie.
Ras is hoofonderskeiding
Ras is die hoofkenmerk wat mensegroepe van mekaar onderskei.
In ’n grondgebied waar sulke uiteenlopende rasse-groepe mekaar ontmoet, is die kontak nie werklik sosiaal nie. Die sigbare verskil in voorkoms verteenwoordig afstand. Die kenmerke wat twee rasse-groepe van mekaar onderskei, bestempe! hulle as wesens van verskillende morele ordes. Daarom vind daar tussen lede van sulke verskillende rasse nooit werklike sosiale kontak plaas, soos tussen mense van dieselfde ras nie.
Dit is die feite van die samelewing in Suid-Afrika; dit is die basis waarop die beleid van apartheid geformuleer is.
Ondanks al hierdie feite is daar die menseregtevoorstanders wat beweer dat rasseverskille nie belangrik is nie en gelyk gestoot of gelgnoreer kan word nie.
Hulle se ook dat die mensheid ’n eenheid is. Maar die mensheid is nie ’n eenheid nie; dit is ’n verskeidenheid wat nie weggewens of weggeredeneer kan word nie.
’n Verdere bewering wat gemaak word, is dat rasseskeiding onmenslik is. Rasseskeiding is nie onmenslik nie, want rasse het vir duisende geslagte geskei en afsonderlik geleef. Hulle het so ontstaan en ontwikkel volgens die Skeppingsorde. Dit is onmenslik en onnatuurlik om rasse saam te gooi en deurmekaar te gooi. Dit loop teen die werklikheid en die geskiedenis van die mensheid.
Sommige kerklui en akademici benader rasseprobleme vanuit ’n etiese en morele oogpunt. Nou moet daar gesê word: rasseverskille is nie ’n saak van moraliteit nie, maar van werklikheid en wetenskap. Wanneer moraliteit en etiek by rasseverskille ter sprake gebring word, word ’n toestand gou-gou bereik waar besluite onmoontlik is. Rasse en persone wat aan verskillende rasse behoort, word geëien aan hulle gelaatstrekke en voorkoms, nie aan hulle morele hoedanighede of intelligensie nie. Rasbewustheid is veranker in die waameming van ’n ander ras se voorkoms. Omdat die Swarte anders is as die Blanke, en dit met die blote oog waargeneem kan word, het die Blanke ’n bewustheid van die verskil tussen horn en die Swarte.
Elke ras dra in homself die beeld van sy eie skoonheid. Daarom sal ’n Witman, as hy normaal is, met ’n Wit vrou trou. Sy is die draer van die beeld van sy ras se skoonheid. Dit is ’n wet wat hy nie kan verklaar nie, maar waarvan hy ook nooit kan loskom nie. Alle ander rasse is vir horn esteties minder aantreklik as sy eie. Rasbewustheid is dus primêr ’n estetiese voorkeur vir die eie en ’n teensinnigheid vir ander rasse.
Hierdie estetiese voorkeur vir die eie ras kom veral tot uiting by die keuse van ’n huweliksmaat, waar dit byna ’n tirannieke mag is wat ’n persoon laat wil om voort te plant volgens die beeld van sy of haar ras se skoonheid.
Hieruit vloei logieserwys voort dat diegene wat aan ’n bepaalde ras be­hoort, voorkeur het vir hulle rasgenote op grond van hierdie ingewing. Die voorkeur wat hulle het vir hul eie ras beteken dat hulle minder hou van ’n ander ras en dat as hulle moet kies, hulle hul eie ras kies en diskrimineer teen ’n ander ras.
Diskriminasie en voorkeur is heeltemal onafskeidbaar; elke voorkeur wat vir die eie uitgeoefen word, is diskiminasie teen ander. As ’n volk sy voorkeur prysgee, kan niks hom beskerm nie, want dit is deur voorkeur vir sy eie wat hy in staat gestel word om sy eie te beskerm.
Voorkeur vir die eie is die eerste beginsel van die nasionalisme. Die nasionalisme is niks as dit nie die reg op voorkeur vir die eie is nie.
Die teësinnigheid vir ander rasse skep die begeerte tot skeiding, tot eksklusiwiteit, tot die trek van grense om die eie te handhaaf en te be­skerm. Dit is die natuurlikste begeerte wat daar kan wees, maar dit word Afrikaners ten kwade gedui.
Die Afrikaner moet hom nie laat wysmaak dat skeiding om identiteit te handhaaf, verkeerd is nie — dit is sy reg.
Deur die beleid van apartheid het die Afrikaner die versperring in stand gehou waardeur verhoed is dat gelykmaking plaasvind, daarom die vyandigheid teen apartheid in sowel Suid-Afrika as die buiteland. Deur apartheid is die kulturele hoofstroom van die Blankes gehandhaaf en het die samelewing gesentreer om die kulturele belange van die Blankes. Die Blanke kern het leiding gegee op alle gebiede, terwyl die ander groepe hulle aan die rand van die Blanke samelewing bevind het — daaromheen gedraai het — maar nie binnegedring het nie.
Uit die aard van die saak sal etniese groepe wat voel dat hulle uitgesluit is, hulle nie vereenselwig met ’n kultuur soos die van die Blankes nie.
Dit is egter nie uitsonderlik nie. Dit is so oor die hele wêreld.
In Brittanje is daar ’n Indiese en Wes-Indiese bevolking wat hulle nie kan vereenselwig met die Engelse volk nie. Daarom is daar sporadiese rasse-onluste in Brittanje. Amerika probeer al vir meer as ’n eeu om sy Negerbevolking te integreer, maar slaag nie daarin nie, en die Neger is feitlik gedurig in opstand. Hy kan die Blanke kultuur nie aanvaar as sy eie nie.
Geen voordeel nie
Die Amerikaanse Neger, James Meredith, wat in die sestigerjare tot ’n Blanke universiteit in die VSA toegelaat is onder beskerming van 30 000 soldate, het in Februarie 1985 volgens The Washington Post gesê:
“Integrasie is ’n bedrogspul. Dit was ’n komplot van die liberaliste om Swart politieke steun vir hulle wilde idees te kry. Geen Swartman het voordeel getrek uit integrasie nie. Swartes is slegter daaraan toe as in enige ander tyd in die geskiedenis”.
Meredith maak ook die opsienbarende opmerking:
“Wit Amerikaners jonger as dertig jaar is meer rasbewus as Wittes ouer as vyftig. Dis omdat die jonger mense self te doen kry met die integrasieproses in die skole”.
By Medunsa naby Pretoria het Swart mediese studente aan die begin van 1986 klasse geboikot omdat ses Blanke studente hulle daar ingeskryf het. Hoe kan dit verklaar word behalwe dat daar geen versoening tussen die twee groepe is nie, omdat dit twee uiteenlopende en onversoenbare kulture verteenwoordig?
Kultuur sluit uit
’n Kultuur kan bekostig om vreemde etniese groepe aan sy rand uit te sluit. Die verlies van hulle verbondenheid is nie onontbeerlik vir ’n gesonde kultuur nie. Hulle het dit nie geskep nie en hulle het dit nie in stand gehou nie. Hulle kan niks bydra wat noodsaaklik is vir die voortbestaan van daardie kultuur nie. Daarteenoor kan ’n kultuur nie bekostig om die trou, verbondenheid en aktiewe deelname van sy kern — die oorspronklike skeppende etniese groep — te verloor nie. Dan gaan hy ten gronde.
Dit is waarteen die Nasionale Party se beleid van apartheid, van afsonderlike ontwikkeling, die versekering was. Die beleid van apartheid het die werklikheid erken dat waar vreemdsoortiges in ’n gedurige nabyheid van mekaar is en aan mekaar gewoond raak, daar ’n vermindering in die sensitiwiteit vir rasseverskille plaasvind. Die diskriminasie by die keuse van ’n seksuele vennoot neem af na gelang die eertydse teësinnigheid weggekalwe word. Daarom is die Wet op Gemengde Huwelike en die op ontug oor die kleurgrens aangeneem.
In ’n staat waar daar ’n gedurige bymekaar wees van verskillende rassegroepe en ’n onnatuurlike nabyheid van vreemdsoortiges is, word die ras-estetiese sensitiwiteit subtiel, byna onmerkbaar en onvoelbaar weggeslyt. Die intuïsie om effektief te onderskei by die keuse van ’n seksuele vennoot word geleidelik uitgedoof. Die rasse-grense vervaag en dit neig tot ineenvloeiing.
In ’n tegnologies ontwikkelde rasgemengde bevolking soos die in Suid-Afrika word afstomping van rasbewustheid verhaas deur die invloed van die media en die geleidelike verlaging van die ras-estetiese standaarde deur die herhaalde verskyning van anderrassiges in Blanke woonhuise deur middel van televisieprogramme en video-bande.
Rolprente en TV
Die ondermyners van die Blankes se posisie bevorder dit doelbewus, soos blyk uit die uitlatings van ’n sekere mnr. John Smithers, besturende direkteur van CIC MGM/UA Video.
“Rolprent- en video-verspreiders het ’n belangrike rol om te speel in Suid-Afrika ... Die vermaaklikheidsbedryf is in ’n magtige posisie om verandering te bevorder ... Wit kinders luister na Swart musiek, rolprentmaatskappye het ’n leidende rol gespeel in die oopstelling van teaters in die sentrale sakedele, en rolprente en TV wys hoe Swart en Wit kan saamwerk en ontspan. Ons moet sorg dat die proses volgehou en uitgebou word". (Kalender, Bylae tot Beeld, 20 Desember 1985). — ’n Uiters belangwekkende erkenning.
Die proses om die Blanke al meer bewus te maak van die sosiale teenwoordigheid van Nieblankes, word uiteindelik ’n mode. Waarom kan ander dit nie doen as die rolprentsterre dit doen nie? ’n Geneigdheid om te konformeer, om nie teen algemene gebruike te gaan en onplesierigheid te veroorsaak nie, bestaan maar by alle mense. Tegelyk ontstaan ’n stigmatisering van enigiemand wat nie in pas is met die proses van rassevermenging nie. ’n Onderdrukking van die gevoelens volg hierop.
In Suid-Afrika word ’n dubbele stelsel deur die Regering geskep: op sekere plekke is gemengde sosiale verkeer die gebruik, maar op ander word skeiding gehandhaaf. Die mens is egter so dat hy die maklikste weg volg; as dit makliker is om ’n mode te volg, doen mense dit. As dit inspanning verg, ontwikkel mense ’n weerstand. So ’n dubbele stelsel lei daartoe dat die weerstand al meer weggevreet word en dit die mode word om maar saam te gaan met die rassevermenging as die oënskynlik gemaklikste weg.
Die belangrikste gevolg van die NP se beleid van wegbeweeg van diskriminasie en die aftakeling van apartheid is ’n toenemende rassevermenging en rassegelykstelling. Almal het aanskou hoe dit vanaf sportgebied versprei het tot die sosiale gebied, ekonomiese gebied en politieke gebied. Wat mense nie besef het nie, is dat die Nasionale Party sy eerste afwykings op sportgebied gou nie meer kon isoleer nie. Reeds op 9 Mei 1977 het die NP van Transvaal in ’n advertensie in Die Transvaler verklaar: “Die sportbeleid van die Nasionale Party beliggaam die hele filosofie van die Party se algemene beleid”. (Mnr. FW de Klerk was die outeur as Inligtingsbeampte van die NP van Transvaal).
In die proses is die ekonomiese terrein moontlik die belangrikste, omdat as daarin geslaag word om mense dieselfde goedere te laat verbruik, hulle die aansien van gelyksoortigheid kry. Daarom is dit belangrik dat die NP al in 1978 by monde van mnr. John Vorster gesê het: “Die afskaffing van ongelykheid in ons sosiale en ekonomiese stelsel sal betekenisvolle opofferings met betrekking tot lewenstandaarde verg”.
Dit is ’n uiters betekenisvolle verklaring. Daarmee is die Nasionale Party amptelik verbind tot verwerping van apartheid en tot gelykstelling van Wit en Swart, sowel ekonomies as sosiaal, as die logiese eindpunt van die beleid van wegbeweeg van diskriminasie.
Die uitvoering van so ’n beleid vereis die miskenning van die ongelyk­heid van Wit en Swart, wat op ekonomiese gebied ’n bewese feit is. Nêrens in die wêreld en nog nooit in die geskiedenis kon ’n Swart samelewing op sy eie die lewenstandaard van ’n Blanke samelewing bereik nie, en as daar gelykmaking bewerkstellig word, moet dit geskied ten koste van die Blanke se lewenstandaard en met verkragting van alle ekono­miese wette.
Vryheid en gelykheid
FA Hayek, die Nobelpryswenner, het gesê: “Weens die feit dat mense baie verskillend is, volg dit dat as ons hulle gelyk behandel, die resultaat on­gelykheid in hulle werklike posisies is, en dat die enigste manier waarop hulle in ’n gelyke posisie gestel kan word, sal wees om hulle verskillend te behandel”.
Dit is die grondbeginsel van apartheid. Dit is die enigste manier waar­op sosiale geregtigheid gehandhaaf kan word.
Die onvermydelike gevolg van pogings tot gelykmaking is dat dwang gebruik word. In Brittanje is wette aangeneem teen “rassediskriminasie”, en in Nederland is dit ook reeds gedoen. Diskriminasie word in die Nederlandse wet omskryf as “elke vorm van onderskeid, elke uitsluiting, beperking of voorkeur...” Dit is klaarblyklik waar “wegbeweeg van diskriminasie” in Suid-Afrika ook moet eindig: gedwonge integrasie.
Die grootste vryheid en geregtigheid kan geniet word wanneer rasse van mekaar geskei is sodat elke persoon sy regte en voorregte binne sy gemeenskap het.
Die Amerikaanse president, Thomas Jefferson, wat in die vroeë deel van die negentiende eeu die filosofiese leier van die land was, het die probleem van Wit en Swart in een gemeenskaplike vaderland ingesien. “Die twee rasse, ewe vry”, het hy gesê, “kan nie in dieselfde regering leef nie. Aard, gewoonte, opvattings het onuitwisbare lyne van onderskeid tussen hulle getrek”.
Dat skeiding nie in die VSA plaasgevind het nie, het ontwikkel tot die VS A se knaendste probleem wat vertak na elke terrein van die samele­wing in die staat se werksaamheid.
Wat Suid-Afrika betref, was dit ’n Nederlander, die beroemde psigiater, prof. JH van den Berg, wat in 1980 die implikasies van gelykstelling raak ingesien en byna profeties geskets het..
“Deesdae”, het hy gesê, “is daar ’n neiging in Suid-Afrika om ook te sê alle mense is gelyk... U grawe u eie grafdeur te sê mense is gelyk, want hulle is nie. Gelykstelling maak van die Swartes terroriste. Daarom glo ek aan apartheid. U nooi die Swartes uit om u wolkekrabbers op te blaas deur hul­le hier toe te laat, verteenwoordiging te gee en te sê hulle is gelyk.
“U het al ver gegaan op die pad van gelykstelling. Dit is egter nog nie te laat nie. As Suid-Afrika kan wag, het hy baie te wen. Maar dan moet julle nie sag wees nie. ” (Die Volksblad, 15 April 1980)
Die laaste sin hierbo is sekerlik die sleutel tot die toekoms van Suid- Afrika: “Julle moet nie sag wees nie”.