Ons moet binne ŉ paar maande afskeid neem van ons kind. Sy gaan universiteit toe en daarmee eintlik finaal uit die huis. Hoe moet ons die afskeid hanteer?
Die vraag gaan nie oor al die voorbereidings wat getref moet word nie, maar eintlik oor ŉ soort afskeid na baie jare van saamleef onder dieselfde dak. Dit is die eerste tree na ŉ selfstandige lewe en daarom ŉ belangrike aanvanklike afskeid wat ons in ons binneste goed moet hanteer. Omdat daar by ouers en kind gemengde gevoelens is van opgewondenheid, onsekerheid en seker ook genoeg spanning, is ŉ gelowige benadering van die afskeid baie belangrik. Daar sal ook nog verdere fases van afskeid wees, soos die lewe na die universiteit en wanneer sy na die huwelik self “huis opsit”.
In die Bybel is daar ŉ wonderlike riglyn uit die geskiedenis waar Paulus van die ouderlinge van Efese daar op die strand afskeid neem. Hy gaan hulle waarskynlik nooit weer sien nie en hulle het in die meer as twee jaar wat hy onder hulle gewerk het, aan hom vasgegroei. Hy praat met hulle soos ŉ pa met sy kinders om ŉ sterfbed. Hy wil graag sy lewenstaak elders gaan klaarmaak en daarom die afskeid. Sy lewenstaak beskryf hy: “…om die evangelie van God se genade te gaan verkondig” (Hand. 20:24). Op die strand, waar hulle gekniel en gebid, gehuil en mekaar omhels het, sê Paulus vir hulle: “Maar nou vertrou ek julle aan God toe en aan die woord van sy genade. Die Woord is magtig om julle op te bou en julle in die seëninge te laat deel wat Hy as erfdeel aan al die gelowiges belowe het” (Hand. 20:32). Wat ŉ afskeidswoord! Ons kan dit nasê wanneer ons kind na skool vir opleiding vertrek.