Ons verstaan mekaar | SARIE
Ons verstaan mekaar	deur Marita van der Vyver
Maar soms werk dit anders. Soms weet jy nie dat jy iets nodig het nie totdat jy dit kry – en dan wonder jy hoe op dees aarde jy ooit daarsonder klaargekom het.
Daarom het ek nie eens agtergekom ek mis 'n vriendin in my alledaagse lewe op die Franse platteland nie – tot die burgemeester van ons dorpie op 'n dag so terloops vir my vra of ek weet van "die ander Afrikaanse vrou" wat hier om die draai woon. Nee, sê ek, en meen hy misgis hom seker. Sy kom waarskynlik van die een of ander Afrika-land, nou noem hy haar Afrikaans. Die meeste van my bure weet nie eens daar bestaan 'n taal soos Afrikaans nie. Die enkele ingeligtes wat al van André P. Brink en deesdae ook Deon Meyer gehoor het, dink die taal wat ek met my kinders praat, word "Afrikaner" genoem.
Dit was dus eers 'n hele paar maande later dat ek en "die ander Afrikaanse vrou" mekaar ontmoet het – danksy die burgemeester, weer eens, wat sy wederhalf oorreed het om ons albei vir tee te nooi. En daar, wonder bo wonder, hóú ons van mekaar. Boonop stel ons vas haar oudste en my jongste is dieselfde ouderdom. Met versigtigheid gooi ons toe die twee vyfjariges saam, amper soos chemiese bestanddele in 'n proefbuis, en tot ons verligting volg daar nie 'n ontploffing nie. Mia en Lolo smee onmiddellik 'n hegte band.
Dis nou anderhalf jaar later – en ek wonder steeds hoe ek amper 'n dekade oorleef het sonder 'n Afrikaanse vriendin. Iemand wat wéét waar ek vandaan kom, sonder dat ek dit hoef uit te spel. Iemand vir wie ek 'n digbundel van Antjie Krog of 'n fles ingelegde groenvye uit my pa se tuin kan gee, sonder enige verduidelikings. Iemand wat tussen die Franse woon en baie van die Franse hou en tog ook soms, soos ek, grénsloos geïrriteer word deur die Franse.