So kry ons Afrikaans …, deur Christo van Rensburg. Resensent: Jacques van der Elst. (Rapport Boeke)
Van der Elst kry twee dinge reg: Hy maak mens nuuskierig genoeg om die boek te lees; en hy maak jou kwaad genoeg om te wens iemand anders het die boek geresenseer. ‘n Boek soos hierdie is groot nuus, en die primêre taak van ‘n resensent is om aan te dui wat dit nuut bring, en hoe die inhoud verskil van vorige beskouings oor die onderwerp. Van der Elst doen dit nie. Kom naby daaraan (“Met dié publikasie word wegbeweeg van ‘n taalgeskiedenis wat die Afrikaanse gemeenskap verdeel het”), maar dan raak hy die kluts heeltemal kwyt. ‘n Deeglike resensent herhaal nie die skrywer se argumente nie, hy reageer krities, selfs wanneer hy positief is oor die nuwe insigte wat ‘n boek bring.
Soom, deur Hennie van Coller. Resensent: Helize van Vuuren. (Boeke24)
‘n Regte agteros-resensie. Maar dis ook die beste resensie van hierdie bundel tot dusver. Van Vuuren se kundigheid getuig uit die breë oorsig en kontekstualisering; sy wys ook op slordige teksversorging. Wie vinger wys … Haar opmerking dat die digter ‘n bydrae maak tot die genre “laat werk” van ouer digters is self swak geformuleer.
Dis nou ek, deur Carel Boshoff. Resensent: Reint Dykema. (Boeke24)
Het Reint Dykema geen mening oor hierdie boek nie? Loshande die swakste resensie wat nog deur Boeke24 geplaas is.
Oktober 16, 2012 in Sonder kategorie 3 Kommentare »
A Spook’s Progress – deur Maritz Spaarwater. Resensie: Danie Marais (By)
Boekeblad-redakteurs wat resensies met onderhoude verwar, gaan lees Marais se aangrypende onderhoud met skrywer Spaarwater. Só maak mens. In die visier: mens én boek. Boeiend aangebied. Een opmerking om te onthou: “… mense wat van hul vleis vakuumverpak hou, [vergeet] graag die slagpale.” Daar word kopstukke geredeneer tussen Marais en Spaarwater, algaande word die boek se temas uitgelê. Sonder drama vermeld Marais ook dat die man waarmee hy gesels, sterwend is. En knoop dit vas aan een van Spaarwater se tematiese lyne in die boek. ‘n Top-poging deur Marais. (Ja, ek weet dis ‘n Engelse boek. Noem dit maar ‘n slegte gewoonte wat ek aangeleer het, hier met die nuwe lente.)
Die neus, deur Deborah Steinmair. Resensie: Elizabeth de Villiers. (Rapport Boeke)
Woes uiteenlopend, al die reaksies op Die neus. Hierdie ene sê sy het nie eintlik woorde om te beskryf hoe sy gevoel het oor die roman nie. Maar dan gebruik sy tog 663 woorde om die roman te prys en uiteindelik te sê mens moet dit nie lees nie, jy moet dit ervaar. Nou ja. Dit werk – maar dis ‘n gevaarlike strategie. Mense sonder woorde kan maklik beskou word met mense sonder begrip.
Die blou van onthou, deur Marita van der Vyver. Resensie: Gerda Taljaard (Boeke24).
Baie deeglike resensie, op die oog af. Taljaard vou die boek vir mens oop, en as ou liefhebber van Van der Vyver se skryfwerk is dit al wat ek nodig het. Een saak bly egter in die lug hang: Hoekom gebruik Van der Vyver die naam Colette?
Die blou van onthou, deur Marita van der Vyver. Resensie: Louise Viljoen (Boeke24).
Meer krities, met ‘n sterk vakkundige invalshoek. Viljoen lê haar vinger op ‘n ou probleem (patroonmatigheid) by Van der Vyver. Maar daar is redding. As skrywer sorg haar bedrewenheid dat sy die patroonmatigheid te bowe kom en ‘n verhaal skryf wat lesers emosioneel sal betrek. Ook sy ignoreer die naam Colette.
Stigmata, deur Tom Gouws. Resensie: Karen de Wet (Boeke24).
Netjies, baie netjies. Ek lees resensies oor digbundels baie versigtig. De Wet gee alle inligting wat mens nodig het, sou jy ‘n liefhebber van Afrikaanse digkuns wees. Jy kan die bundel gerus koop, maar wees versigtig want die man gee homself oor aan overdaad. Sy identifiseer die belangrikste gedigte – nuttig.
Fyn porselein, deur Helena Hugo. Resensie: Bibi Burger (LitNet).
‘n Resensie wat moontlik net so leesbaar soos die boek is waaroor dit handel. Dit lees dalk té maklik. Daarom spring woorde soos “indrukwekkend” in die oë nadat jy verneem het dat daar onoortuigende integrasie van herinneringe is, en dat alles vir die leser uitgespel word. Wat sy uiteindelik sê, is dat die roman “moeitelose vermaak” bied vir diegene wat nie omgee dat alles op ‘n skinkbord vir hulle aangebied word nie.
Oktober 9, 2012 in Sonder kategorie 2 Kommentare »
Niks voorlopigs nie
Oktober 2, 2012 in Sonder kategorie Geen Kommentare »
Wonderlik! Die naweek was vir my ‘n dwaal – ek het die lees van Ingrid Winterbach se briljante Die aanspraak van lewende wesens klaargemaak terwyl die res van die gesin hul oorgegee het aan rugbybesetenheid – en Maandagoggend wag twee resensie van dié boek op Boeke24.
Dis ‘n boek wat deel word van jou gedagtewêreld, wat ‘n emosionele merk by jou laat lank nadat jy dit neergesit het. En die twee resensies, deur Gerrit Olivier en Joan Hambidge, wil ek graag voorhou as die soort besprekings wat ‘n groot roman verdien. Hulle gee jou sleutels tot die inhoudelike rykdom van die werk, prikkel die oningewyde tot by die punt waar die koop en lees van die boek onvermydelik is, maar hulle laat baie ruimte vir die leser se eie aanklank en interpretasie.
Olivier, lid van ‘n ouer geslag resensente, se resensie is baie meer konvensioneel gestruktureer, maar meer “modern” as Hambidge s’n in die sin dat hy nie uiteindelik sy resensie afsluit met ‘n evaluerende samevatting nie. Daar is ‘n samevatting, maar dis op die inhoud ingestel.
Hambidge se resensie neem weer die vorm aan van ‘n groot aantal aforistiese paragrawe wat elk ‘n indruk oor aspekte van die roman verwoord. Mens kry by haar ‘n omvattender beeld van die kontekstuele omgewing waarin die roman geplaas is, asook ‘n evaluerende samevatting. Gelukkig stem ek met haar saam dat dit ‘n briljante roman is!
Wat vir my as leser van die boek baie beteken in Olivier se resensie, is sy vergelyking van Winterbach se skryfstrategie met die werksmetode van ‘n skilder. Dit is baie soos die literêre meting waaraan hy die boek onderwerp.
Ofskoon hy nie ‘n slotoordeel wil uitspreek oor die literêre gehalte van die werk nie, gee hy baie inligting oor die kenmerke en sterkpunte van die roman, sodat die skrander leser uiteindelik nie nodig het om ‘n evaluerende samevatting te kry nie. Hy sê gereeld by implikasie dat dit ‘n baie goeie roman is, of dat aspekte daarvan baie bevredigend hanteer is, en analiseer die roman indringend en deeglik. Hambidge se gebruik van die aforistiese paragraaf vind ek ook baie nuttig. Sy sien baie dinge in ‘n groter konteks raak wat die gewone leser nie altyd onmiddelik plaas nie. Ek praat uit ondervinding.
Dan kry ‘n mens ook hieruit ‘n idee van die verbluffende omvang van Winterbach se werk – elke waarneming van Hambidge sou kon lei tot ‘n meer akademiese ondersoek van die roman uit die gegewe hoek.
Dit is ook goed dat sy aandui welke emosionele uitwerking die roman op die leser daarvan het. Olivier se afsluiting is minder emosioneel, maar open tog ook die resensieleser se oë vir die deernis wat uit die roman straal.
In die ou dae sou mens seker na resensies soos hierdie verwys het as “voorlopige oordele”. Maar dit is nie die ou dae nie, en as mens hulle behoorlik lees, dan besef jy dat daar absoluut niks voorlopigs is aan die indrukke wat Olivier en Hambidge van Die aanspraak van lewende wesens gevorm het nie.