Geelkoors: oorsake, simptome, diagnose, behandeling
Geelkoors is 'n lewensgevaarlike virale aansteeklike siekte wat deur muskiete oorgedra word. Dit kom slegs in tropiese Afrika en Suid-Amerika voor. In ernstige gevalle eindig geelkoors dodelik in meer as elke ander geval. Om hierdie rede is 'n voorkomende entstof teen die infeksie baie belangrik. As u die land binnekom en verlaat, is dit selfs verpligtend. Hier kan u alles lees wat u moet weet oor geelkoors.
Geelkoors word veroorsaak deur die geelkoorsvirus. Dit word veroorsaak deur die byt van besmette geelkoorsmuskiete (Egiptiese tiermuskiet, Aedes aegypti) aan mense oorgedra. Die siekte kom slegs permanent in sekere wêreldstreke voor. Dit word endemiese gebiede geelkoors genoem. Dit is in tropiese Afrika en Suid-Amerika geleë. Reisigers met die geskikte bestemming moet vooraf seker maak of 'n geelkoors-entstof benodig word. Asië, Australië, Europa en Oseanië word tans as geelkoorsvry beskou.
Tropiese dokters rapporteer jaarliks ​​ongeveer 200,000 geelkoorsiektes en 30.000 sterftes wêreldwyd. Ongeveer 90 persent van hulle is in Afrika. Daar word kennis gegee van elke vermoede, elke siekte en elke dood deur geelkoors. Nietemin skat die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) dat daar 'n hoë vlak van ongerapporteerde gevalle is. Dit beteken dat selfs meer mense geelkoors kry, maar hierdie gevalle word nie aangemeld nie, óf nie as sodanig erken word nie.
Daar is twee soorte geelkoors: die Jungle Yellow Fever en dit Plaas Yellow Fever, Die benaming hang af van waar en deur wie jy besmet is. Oorspronklik is die reservoir die patogeen, dit wil sê die diere waarin die virusse normaalweg woon en vermeerder, wat in die oerwoudapies woon. Muskiete dra die virusse van die een aap na die ander daar oor. As mense in die oerwoud is, loop hulle die risiko om ook gesteek en besmet te raak. Vanweë die oorsprong van hierdie spesie word wildernisgeelkoors genoem. Dit raak veral jong mans, soos boswerkers.
In teenstelling hiermee is die stad geelkoors. In hierdie geval bly 'n persoon wat aan geelkoors ly by ander mense. As die muskiete van die draer teenwoordig is, bestaan ​​die gevaar van 'n epidemie. Dit wil sê dat die geelkoors via die muskiete van persoon tot persoon in 'n spesifieke streek versprei.
Die simptome van geelkoors ontwikkel ongeveer drie tot ses dae na infeksie. Hierdie tyd sal wees inkubasietydperk genoem. Geelkoors het in ongeveer 85 persent van die gevalle 'n ligte loop, wat ongeveer ooreenstem met die simptome van 'n griepinfeksie. Na slegs 'n paar dae voel diegene wat geraak word weer beter en herstel vind plaas. In die oorblywende 15 persent van die gevalle is die siekte baie moeilik. In die besonder kom 'n orgaanversaking van lewer en niere voor. In die verdere verloop kan dit kom in die konteks van 'n multi-orgaan mislukking van bloeding oor die hele liggaam. Om hierdie rede word die geelkoors onder die groep hemorragiese koors (sowel as Ebola, Lassa-koors, ens.) Gereken. Ongeveer 50 tot 60 persent van mense met hierdie ernstige vorm sterf.
Waarsku! Geelkoors moet nie verwar word met geelsug nie. Geelsug is gewoonlik 'n vergeling (icterus) van die vel en oë as gevolg van 'n versteurde uitvloei van gal, byvoorbeeld by hepatitis (hepatitis) of cholangitis (ontsteking van die galweg). Alhoewel geelsug by geelkoors kan voorkom, is dit slegs een van die moontlike simptome.
Maklike kursus (ongeveer 85 persent)
Sowat drie tot vier dae kla die pasiënt van griepagtige simptome. Dit sluit in:
Koors tot 40 ° C
Ernstige geskiedenis (ongeveer 15 persent)
In baie gevalle kan 'n ernstige verloop gesien word twee siektefases, In die eerste fase, benewens die simptome van 'n ligte loop, kan die volgende simptome van geelkoors ontwikkel:
Braking van gal
Sterk dors en oorverhitte vel op die gesig en stam ("rooi stadium")
Aangename slegte asem
Ligte geelsug (geelsug)
Dit word gevolg deur 'n interval van een tot twee dae waartydens die simptome van geelkoors merkbaar afneem en die pasiënt baie slaap ('periode van kalmte'). By sommige pasiënte is die siekte nou tot stilstand. Ander gaan na die tweede fase van geelkoors. Die hooffokus is op skade aan die lewer en niere (hepatorenale sindroom, 'geel stadium'). Dit kan lei tot die volgende simptome:
Koffiegronde braking, tarreen (melena) of bloedige diarree
Bloeding van die vel en slymvlies
Vergeeling van die vel (geelsug) as gevolg van akute lewerversaking
Hoë bloed- en vloeistofverlies kan skok veroorsaak. Die pasiënte het te lae bloeddruk. Die polsslag is dikwels ook laag aan geelkoors (bradikardie).
Akute nierversaking met baie verminderde of afwesige urienproduksie (oliguria, anuria)
'N Gebrek aan ontgifting deur die lewer en niere lei tot ophoping van giftige metaboliese produkte in die bloed (toksemie).
Neurologiese abnormaliteite soos spraakafwykings, apatie, stuiptrekkings en bewegingsversteurings
Dood op die 6de tot 7de dag as gevolg van nierversaking en bloedsomloop of hartversaking op die 10de tot die 15de dag van siekte.
Geelkoors: oorsake en risikofaktore
Die geelkoors kom van die Geelkoors virus veroorsaak. Die virus behoort sowel as die oorsaaklike middel van bosluisoordraagbare enkefalitis (TBE) of denguekoors tot die geslag van flaviviruses, Die geelkoorsvirus word van die een gasheer na die ander oorgedra deur die byt van die geelkoorsmuskiet. 'N Gasheer is 'n organisme waarvan die selle die virus moet vermeerder. Die geelkoorsvirus word deur mense en ape as gashere gebruik. Die ape is die natuurlike reservoir van die virus. Vir baie aapspesies, veral die Afrikaan, is besmetting met die geelkoorsvirus skadelik. Eers as 'n muskiet die virus optel tydens die bloedmaal van 'n aap en dan 'n persoon steek, gaan die virus die mens binne.
As iemand besmet is, kan muskiete die virus van hom neem en ander mense besmet. Dit kan epidemies veroorsaak. 'N Direkte infeksie van persoon tot persoon, dit is sonder die muskiet as sender, is nie moontlik nie, Daarom is daar slegs 'n risiko vir infeksie as die insekte teenwoordig is.
Versprei die geelkoorsvirus in die liggaam
As die geelkoorsvirus via die muskietbyt die bloed binnedring, neem dit aanvanklik toe in die limfknope. Dit versprei dan deur die bloed deur die hele liggaam. Die belangrikste teikenorgaan van die geelkoorsvirus is die lewer, wat veral in die siekte beskadig is. Dit verklaar ook die gereelde vergeling van die vel en oë (geelsug). Boonop bereik die virus verskillende organe soos die niere, die milt, die beenmurg en die spiere. Die liggaam probeer homself teen die virus verdedig en produseer sekere boodskapperstowwe (sitokiene). Onbeheerde produksie en vrystelling kan egter tydens die proses plaasvind, wat u eie liggaam ernstig beskadig en veelvuldige orgaanversaking kan veroorsaak.
Geelkoors: ondersoeke en diagnose
Die weg na diagnose Geelkoors is die reisgeskiedenis (reisgeskiedenis), koors, bloeding en 'n vergeling van die vel. As u dokter geelkoors vermoed, vra hy gewoonlik u s'n reis geskiedenis, Dit sluit onder meer die volgende vrae in:
Was u die afgelope tyd in 'n ander land? Indien wel, in watter een?
Wanneer presies was jy daar?
Daarbenewens vra hy u simptome, byvoorbeeld:
Is u stoel donkerkleurig?
Daarbenewens sal u dokter u ondersoek, byvoorbeeld deur u buik te palpeer, om die lewer of milt te vergroot. Boonop haal hy bloed af en laat dit ondersoek word. Tipiese veranderinge soos verhoogde lewerwaardes, ophoping van toksiese metaboliese produkte en moontlik stollingsversteurings kan voorkom.
Daar is twee verskillende metodes om 'n geelkoorsinfeksie op te spoor. In die eerste tien dae van die siekte kan in 'n sogenaamde Polimerase kettingreaksie (PCR) word die genetiese materiaal van die geelkoorsvirus in die bloed opgespoor. Ongeveer die vyfde dag van die siekte het die pasiënt teenliggaam gevorm teen die geelkoorsvirus. Dit kan ook in die bloed gevisualiseer word (serologiese ondersoek).
Dit is soms moeilik om geelkoors te diagnoseer. Dit is hoofsaaklik te wyte aan die onspesifieke, griepagtige simptome aan die begin van die siekte. Die bloeding en orgaanbeskadiging van die tweede fase kan ook by ander siektes voorkom. Om van geelkoors te onderskei, is onder andere: malaria, tyfus, ebola of Lassa-koors en hepatitis B of D.
Daar is tans geen spesifieke terapie vir geelkoors nie. Die siekte kan dus slegs simptomaties behandel word. Dit beteken om slegs die tekens van die siekte te behandel. Die oorsaaklike geelkoorsvirus kan jy egter nie veg nie. Selfs sogenaamde antivirale middels help nie hier nie.
In die eerste plek word die vloeistofverliese vergoed met infusies, die koors met koorsmedikasie soos parasetamol en moontlik asemhaling. Daarbenewens kan die verswakking van die organisme lei tot addisionele bakteriële infeksies. Dit word dan met antibiotika behandel.
Veral as die siekte in 'n ernstige geval na die tweede fase oorgaan, is baie pasiënte op die intensiewe sorgeenheid versorg word. In 'n endemiese gebied met geelkoors waar die Egiptiese tiermuskiet voorkom, moet die pasiënt geïsoleer word. In hierdie kwarantyn kan hy nie deur muskiete gesteek word nie, so hulle kan nie die virus aan ander mense oordra nie.
Hoe u geelkoors met 'n entstof kan voorkom, lees in die artikel geelkoorsinenting.
Geelkoors: siekteverloop en prognose
die geelkoors loop in die meerderheid van die gevalle (ongeveer 85 persent) sag en is na 'n paar dae verby. In sommige gevalle (ongeveer 15 persent) kan daar egter 'n buitengewoon ernstige, tweefasige verloop ontstaan, wat meer as die helfte van die gevalle doodmaak. Diegene wat die siekte oorleef, het gewoonlik geen simptome nie. Daar word geglo dat die pasiënt danksy die teenliggaampies dan immuun teen geelkoors is.
Aangesien daar geen spesifieke behandeling is nie en geelkoors moontlik lewensgevaarlik is, is inenting baie belangrik. Dit is verpligtend vir in- en uitgang (en moontlik vervoer) na sommige lande in Afrika en Suid-Amerika. Slegs as 'n groot deel van die bevolking in 'n streek teen geelkoors ingeënt is, kan 'n epidemie versprei word.
Benewens die inenting moet ook op die muskietweerder geplaas word. Daar moet op gelet word dat die geelkoors-muskiet beide saans en dag aktief is. Daarom is 'n permanente beskerming nodig. Gedurende die dag word dit bereik deur spesiale, tropies geskikte muskietweermiddels ('afweermiddels') en lang, ligte klere. Snags beskerm 'n geïmpregneerde muskietnet teen die bloedsuikers. Die voorkoming van muskietbyte dra aansienlik by geelkoors en ander tropiese siektes (malaria, dengue).