LANDINDEKS: TURKIJE - Inligting - 2022
Landindeks: Turkye en Klein -Asië
Broers, Oorlog van die, c.241-236 vC
Callias, Vrede van, 448 vC
Kruistog, Eerste, 1096-1099
Egipte, Franse inval van, 1798-1802
Eumenes se oorlog, 263-261 vC
Eerste Wêreldoorlog, 1914-1918
Grieks-Persiese oorloë, 499-448 vC
Ioniese opstand, 499-493
Italo-Turkse Oorlog (1911-12)
Laodicese Oorlog (Derde Siriese Oorlog), 246-241 vC
Parys, Verdrag van, 30 Maart 1856
Persies-Spartaanse Oorlog (400-387 vC)
Pruth, Treaty of the, 21 Julie 1711
Siriese Oorlog, Eerste, 276-272 vC
Siriese oorlog, Tweede, 260-255 vC
Siriese oorlog, Derde, 246-241 vC
Triparadisus, nedersetting om 320 v.C.
Aboukir, eerste slag van 25 Julie 1799
Alma, slag van die 20 September 1854 (Krim)
Ancyra, slag van 240 of 239 v.C.
Angora of Ankara, slag van, 28 Julie 1402
Berseba, slag van, 31 Oktober 1917
Cecora, slag van, 18 September- 6 Oktober 1620
Chocim, slag van, September tot 9 Oktober 1621 (NS)
Konstantinopel, beleg en val van 2 April-29 Mei 1453
El Mughar, optrede van, 13 November 1917
Efese, slag van, 498 v.C.
Gabiene, slag van, 316 vC
Gaza, eerste geveg van 26-27 Maart 1917
Gaza, tweede geveg van 17-19 April 1917
Gaza, derde slag van 31 Oktober-7 November 1917
Jaffa, slag van, 21-22 Desember 1917
Jerusalem, herfs van, 7-9 Desember 1917
Jerusalem, verweer van, 26-30 Desember 1917
Junction Station, slag van, 13-14 November 1917
Kosovo, 20 Junie 1389 (Serwië)
Lade, slag van, 494 v.C.
Maeander, River, battle, 497 vC
Magdhaba, aksie te 23 Desember 1916
Malene, slag van, 494 v.C.
Manzikert, slag van, 1071 (Bisantynse Ryk)
Megiddo, slag van, 19-25 September 1918
Miletus, beleg, 494 vC
Qatia, aksie van, 23 April 1916
Rafa, slag van, 9 Januarie 1917
Romani, slag van 3-9 Augustus 1916
Sardis, slag van, 498 v.C.
Sardis, slag van, 395 v.C.
Smirna, beleg van, Desember 1402
Suez-kanaal, 3-4 Februarie 1915
Murad, Ottomaanse sultan (1361-1389)
Orkhan, seun van Othman, vroeë Ottomaanse heerser (1326-1361)
Othman, stigter van Ottomaanse mag (regeer 1289-1326)
Ptolemaeus Keraunos (omstreeks 279 v.C.)
Seleucid -dinastie - lys
GEBIED: 302.535 vierkante myl (783.562 vierkante kilometer)
GELD: Turkse lire
Turkye is 'n groot skiereiland wat die vastelande van Europa en Asië oorbrug. Turkye is aan drie kante omring deur die Swart See, die Middellandse See en die Egeïese See. Istanbul, die grootste stad in Turkye, is gebou op land in die Bosporus -seeweg. Die stad is deels in Europa en gedeeltelik in Asië. Turkye is groter as die deelstaat Texas.
Turkye is een van die gebiede wat die meeste op aarde is en het die afgelope 70 jaar aan 13 aardbewings gely. Die Noord -Anatoliese fout strek honderde kilometers van die See van Marmara in die westelike deel van die land tot by die Oos -Anatoliese Hooglande. Die fout beweeg ongeveer 20 sentimeter per jaar heen en weer.
Die hoogste berg van Turkye, die berg Ararat, het twee pieke, met die groot Ararat wat 5,165 meter hoog is. Die berg word deur baie mense as heilig beskou, en dit word geglo dat Noag sy ark gestrand het na die groot vloed.
Die Turkse mense kom uit verskillende agtergronde, 'n herinnering aan die verskillende groepe wat Turkye oor duisende jare verower het. Die meerderheid van die bevolking woon in stede, en kinders wat na die hoërskool wil gaan, moet na 'n stad verhuis. Die mense is hoofsaaklik Soennitiese Moslems. Een vyfde van die bevolking is Koerdies.
Kinders wat aan die Europese kant van Istanbul woon, kan met 'n veerboot die Bosporus oorsteek om grootouers in Asië te besoek. Turke is familie -georiënteerd en is baie gasvrye mense. Hulle nooi besoekers na hul huise en sorg dat hulle iets het om te eet en te drink voordat hulle vertrek.
Een van hul gunsteling etes is kebab gemaak van geroosterde lam. Hul dieet sluit lam, eiervrug en jogurt in. 'N Soet lekkergoed met roosblare, genaamd Turkish delight, of lokum, word in baie geure en kleure verkoop.
Om werk te vind, is ongeveer twee miljoen Turke tans gaswerkers in Duitsland en het hulle hul eie gemeenskappe daar gestig.
Sokker is die gewildste sport in Turkye. Daar is drie gewilde spanne in Istanbul. Turke blink uit by gewigstoot en 'n vorm van stoei wat Turkse stoei genoem word.
Turkye is 'n rusplek vir voëls op hul trekreis tussen hul somer- en winterhuise. Hulle stroom na Kus Golu, of Bird Lake, in 'n beskermde nasionale woud wat omring is deur rietmoerasse. Die eerste nasionale park in Turkye is in 1958 geopen.
Tans is daar 39 parke waar seldsame spesies en hul habitatte beskerm word. Verskeie spesies is in gevaar, waaronder die noordelike kaal arend wat in kritieke gevaar is.
Op 'n tyd was Turkye die tuiste van jakkalse, lynx, wolwe en bere, maar hierdie diersoorte is nou skaars. Die adder -slang met 'n horing het spikelike skubbe wat naby hul oë opsteek.
Die wit kranse in Pamukkale in die weste van Turkye, wat eens bekend was as Cotton Castle, bestaan ​​uit 'n kalsiumryke mineraal genaamd travertyn. Die kranse lyk soos 'n ys wat op 'n afstand 'n heuwel bedek. 'N Lente vloei van swembad tot swembad. Die waterval is 2,7 kilometer lank.
Die premier word beskou as die hoof van die regering en is in beheer van die land. Die Grand National Assembly is 'n liggaam van 550 lede wat deur die mense verkies word. Die Vergadering kies die president, 'n posisie wat grootliks seremonieel is.
Turkye was 'n stigterslid van die Verenigde Nasies, wat na die Tweede Wêreldoorlog gestig is. Turkye is sedert 1963 'n geassosieerde lid van die Europese Unie, maar dit word nie as volwaardige lid aanvaar nie. Turkye is 'n lid van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO), 'n verdedigingsalliansie. Vanweë sy ligging in die Midde -Ooste, is Turkye strategies in wêreldsake.
Koerde in die suide van Turkye het in 1984 'n guerrilla -oorlog begin om 'n Koerdiese staat te stig. In 1995 het Turkse troepe Noord -Irak binnegeval om Koerde aan te val.
Turkye is die tuiste van een van die vroegste nedersettings ter wêreld. Catal Hoyuk, wat 8 800 jaar gelede gebou is, was 'n doolhof van 150 modderhuise wat saamgevoeg is. Daar was geen strate tussenin nie, so mense moes deur gate in die dak die huise binnegaan!
Sowat 4 000 jaar gelede het die Hetiete 'n ryk geskep in die sentrale deel van wat nou Turkye genoem word in Anatolië. Hulle het honderde jare lank regeer. Die Trojaanse Oorlog het plaasgevind toe die Hetiete die mag verloor het. Die ruïnes van die stad Troje is vermoedelik in die stad Hissarlik in Anatolië.
Koning Midas regeer Wes -Turkye omstreeks 700 v.C. In 334 v.C. neem Alexander die Grote Anatolië onder Masedoniese Griekse bewind totdat Rome oorneem en Anatolië deel word van Klein -Klein -Asië. In 330 nC word Konstantyn die Romeinse keiser en vorm hy 'n nuwe hoofstad genaamd Konstantinopel. Na die val van die Romeinse Ryk het dit deel geword van die Bisantynse Ryk.
Die stad Konstantinopel is in 1453 deur die Ottomane verower en Turkye het deel geword van die Ottomaanse Ryk. Na die Eerste Wêreldoorlog is die land binnegeval deur Griekeland, wat gelei het tot die Turkse onafhanklikheidsoorlog in 1920, gelei deur Mustafa Kemal Atatürk. In 1923 verklaar die Turkse vergadering Turkye as 'n republiek.
Die stad het formeel Istanbul geword in 1923. Turkye het 'n sekulêre land geword, wat beteken dat daar 'n skeiding is tussen godsdiens en regering. Vroue het in 1934 stemreg gekry.
Waarom word Anatolië Klein -Asië genoem?
Klein -Asië, 'n skiereiland ook genoem Anatolië (Turks: Anadolu), bestaan ​​uit die grootste deel van die Asiatiese deel van die moderne Turkye en die Armeense hoogland. Klein -Asië is 250 000 vierkante myl. Want Klein -Asië is tussen Christelike Europa en Asië, het daar baie verskillende kulture gewoon.
Behalwe hierbo, wat is die verskil tussen Asië en Klein -Asië? Die westelike deel, nou Turkse Anatolië, het hulle gebel Klein -Asië, terwyl Asië Major was die hartland van die Persiese Ryk, toe die wêreld se grootste. Die mense van Asië was meestal onderdane van die Persiese Ryk. Enigiets verder oos of noord was buite Asië.
Mense vra eweneens: wat is die moderne ekwivalent van Klein -Asië?
Klein -Asië ook na verwys as Anatolië of die Anatoliese plato is die westelikste uitsteeksel van die Asië wat hoofsaaklik bestaan ​​uit moderne tyd Turkye. Klein -Asië is gewoonlik sinoniem met Asiatiese Turkye, wat uit amper die hele land bestaan.
Gebel Klein -Asië (Minder Asië) deur die Romeine is die land die Asiaties deel van die moderne Turkye, oor Thracië. Dit lê oorkant die Egeïese See in die ooste van Griekeland en staan ​​gewoonlik bekend onder die Griekse naam Anatolië.
Landindeks: Turkye en Klein -Asië - Geskiedenis
Turkye, T rkiye, Klein -Asië, Anatolië, Anatolie, Anatoli , Turquie, Turkije, T rkei Turkye het 'n wonderlike verlede en is 'n land vol historiese skatte uit dertien (13) opeenvolgende antieke Anatoliese beskawings wat oor 10 000 jaar strek! Selfs as u slegs 'n kort tydjie in Turkye deurbring, bied die veeltalige kulturele toeroperateur TransAnatolie u die geleentheid om baie van hierdie kulturele, historiese, argeologiese, argitektoniese en Bybelse erfenisse te verken met spesiaal ontwerpte uitstekende roetes en met hoë QoS.
Turkye is ook 'n paradys van son, see, sand, berge, woude en mere.
Turkye bied die vakansieganger 'n volledige afwisseling van die spanning en roetine van die alledaagse lewe. Van April tot Oktober het die meeste plekke in Turkye 'n ideale klimaat wat ideaal is om op sandstrande te ontspan of die rustigheid van woude, berge en mere te geniet.
Daar is geen twyfel dat die een besoek nie genoeg sal wees nie, en u wil weer en weer terugkom terwyl u die een buitengewone plek na die ander ontdek. Almal van hulle, hoe anders ook al, het een ding gemeen: die vriendelike en gasvrye mense van hierdie unieke land van beskawings.
Turkye is 'n nuwe land in 'n ou land. Die moderne Turkse staat-wat begin het met die totstandkoming van die Republiek Turkye in die jare onmiddellik na die Eerste Wêreldoorlog-het 'n nasionale bewussyn gekry wat eers in die laat negentiende eeu ontwikkel het. Maar die geskiedenis van nomadiese Turkse stamme kan met sekerheid teruggevoer word na die sesde eeu nC toe hulle deur die steppe van Sentraal -Asië dwaal. Klein -Asië, wat die Turke in die elfde eeu binnegeval het, het 'n geskiedenis wat dateer uit die Hetiete, wat daar in die tweede millennium v.C. Argeologiese bewyse van ver ouer kulture is egter in die streek gevind.
Die term Turkye Alhoewel dit soms gebruik word om die Ottomaanse Ryk aan te dui, is dit eers in 1923 aan 'n spesifieke politieke entiteit of geografiese gebied toegewys. Griekse naam, Anatol (sonsopkoms figuurlik, die Ooste), of Anatolië. Die term Anatolië word ook gebruik wanneer gebeurtenisse wat beskryf is, sowel die streek as die Turkse Thracië beïnvloed het (& quot; Turkye-in-Europa & quot) as gevolg van die noue gekoppelde politieke, sosiale en kulturele ontwikkeling van die twee gebiede.
Anatolië is 'n brug wat die Midde -Ooste en Europa verbind, en dit deel in die geskiedenis van beide die dele van die wêreld. Ondanks die diversiteit van sy mense en hul kulture en die voortdurend veranderende grense van sy etniese kaart, het Anatolië 'n geskiedenis wat gekenmerk word deur merkwaardige kontinuïteit. Golf na golf van veroweraars en setlaars het hulle taal en ander unieke kenmerke van hul kultuur daarop toegedien, maar hulle het ook altyd die gebruike van die mense wat hulle voorafgegaan het, geassimileer.
Die geskiedenis van Turkye omvat eerstens die geskiedenis van Anatolië voor die koms van die Turke en die beskawings-Hetitiese, Trasiese, Hellenistiese en Bisantynse-waarvan die Turkse nasie die erfgenaam is deur assimilasie of voorbeeld. Tweedens bevat dit die geskiedenis van die Turkse mense, waaronder die Seljuks, wat Islam en die Turkse taal na Anatolië gebring het. Derdens is dit die geskiedenis van die Ottomaanse Ryk, 'n groot, kosmopolitiese, pan-Islamitiese staat wat ontwikkel het uit 'n klein Turkse amiraat in Anatolië en wat eeue lank 'n wêreldmoondheid was.
Laastens is die geskiedenis van Turkye die van die republiek wat in 1923 gestig is onder leiding van Mustafa Kemal (1881-1938), genaamd Atatırk-die & quotVader Turk. & Quot Die skepping van die nuwe republiek in die hartland van die ou Islamitiese ryk was bereik te midde van interne tradisionalistiese opposisie en buitelandse ingryping. Atatrek se doel was om op die ruïnes van Ottomaanse Turkye 'n nuwe land en 'n samelewing te bou wat direk op Wes -Europa gebaseer was. Hy stel verwestering gelyk aan die bekendstelling van tegnologie, die modernisering van administrasie en die evolusie van demokratiese instellings.
Die geskiedenis van Klein -Asië dateer uit menslike nedersettings in die Neolitiese tye van meer as 10 000 jaar gelede, gevolg deur 1 650 VC toe die Hetiete hulle gevestig het in 'n gebied in die huidige suidwestelike Turkye -die voormalige Anatolië. Die Hetiete emigreer uit die gebied oos van die Swart See en suidwes van die Kaspiese See in vandag se Iran. Volgens genetiese biomerkers spoor byna alle Europese en Asiatiese mense hul oorsprong na Sentraal-Asië (vandag Kazakhstan) via 'n gemeenskaplike voorouer van ongeveer 45 000 jaar gelede. In die 12de eeu vC het die Assiriërs van Mesopotamië die Hetiete oorheers. Die klein kusstate in die suidweste van Klein -Asië val toe op die Grieke wat die hele kus ongeveer die 8ste eeu vC gekoloniseer het. Volgens die legende het die Grieke die stadstaat Troje vir die eerste keer beleër na die Trojaanse Oorlog. In 563 vC het Croesus op die troon van Lydia in Klein -Asië gekom en spoedig al die Griekse kolonies onder sy bewind gebring.
Croesus is omvergewerp deur Kores die Grote van Persië, vandag ook bekend as IRAN (die inheemse naam van die nasie sedert die oudheid), van die Achaemenidiese Ryk in 560 v.G. 512 vC toe dit vir 'n kort tydperk regeer is. Die Achaemeniaanse Ryk het op sy hoogtepunt geheers oor 'n groot federale stelsel van byna 30 kwasi-outonome stadstate, wat elkeen sy eie inheemse kulture kon behou en strek van China en Indië in die ooste, oor Sentraal-Asië, die Kaukasus en Klein -Asië, alle suidelike state van die Persiese Golf van die Arabiese Skiereiland in die suide, en Griekeland en Egipte in die Weste. Kores en Darius word deur die Griekse historici van die era deur Herodotus en Xenophon erken dat hulle die eerste Universele Verklaring van Menseregte geskryf het. Kores word ook met groot eerbied in die Ou Testament aangehaal toe hy die Jerusalem van die Assiriese besetters herower en die Joodse mense uitgenooi het om terug te keer en die tempel te herbou.
Die belangrikste handelsroetes het deur die klein Asië -gebied gegaan, en a pony express vervoer diens, wat vroeër deur Darius I tussen Persepolis en Susa en Lydia opgerig is, werk. Tweehonderd jaar later het Alexander die Grote die Masedonies-Griekse hegemonie militêr versprei oor die skiereiland wat dit grotendeels gehelleniseer het. Die jong Masedoniër Alexander, wat deur die staats-Atheense elites as 'n barbaar verneder is, maar later as een van hul eie teruggevat is, het die Persiese Ryk nie in die ooste tot Bactria of Arianna (vandag se Afghanistan) gehelleniseer nie. Dit het onlosmaaklik gelei tot die integrasie van inheemse kulture byna 15 000 jaar in die maak en die nuut aangekomte kulture van die Ariese Mede, Partiërs en die Perse.
Na die verowering van Klein-Asië deur die Romeine in die 2de eeu vC, het die gebied relatiewe rustigheid behou, ondanks 'n "aan en af" plaaslike geveg en skermutselings tussen die feodale kragte in die daaropvolgende anderhalf millennium. Die Romeine was besig met 'n magdom gevegte, met verliese en winste, teen hul oostelike buurman, die Persiese Sassanid -dinastie. Onder die Bisantyne wat die Oos-Romeinse Ryk gevolg het, het Klein-Asië 'n Bastiaanse wieg van die Christendom geword en die bewaker van die Grieks-Romeinse kulture. Trouens, die "Vatikaan" van vandag se driehonderd miljoen oos -Christelike ortodokse, onder leiding van hul aartsbiskop Bartolomeu, en ondanks die uiterste beperking deur die huidige Turkse regering, is steeds in 'n samestelling van sewe geboue in Istanbul. Namate die mag van die Bisantium afgeneem het, het Bagdad Omayyad en daarna die Damaskus Abbasid -kaliefs Klein -Asië binnegedring met die eerste gedeeltelike Islamisering en kulturele Arabisering. Daar was egter talle gedempte en soms bedekte trosse Christene, die Rooms -Katolieke, Armeniërs, Assiriërs, Chaldeërs en Grieks -Ortodokse denominasies in byna elke uithoek van die uitgestrekte gebied wat strek van minder as 'n kilometer na die Europese vasteland en wat ooswaarts strek. in Asië 600 myl na die naburige Persiese Ryk. Die Persiese Mithraïsme en Zoroastrianisme sowel as Judaïsme, Gnostisisme, Agnostisisme en mistieke spiritualisme het ook volgelinge in die streke behou. Trouens, Islam het geleidelik die grootste deel van sy aanvanklike glansryke teenwoordigheid by die verskillende Christelike kerkstate verloor tot in die 11de eeu toe die neiging weer omgekeer is, vermoedelik deur mistiek aangedryf. Die sektariese stryd van die Christene om motiewe vir eiegeregtigheid het 'n dogmatiese rol gespeel in sulke onderstroomde Islamitiese herlewing. 'N Katolieke priester het eenmaal na 'n Moslem geleerde van juris verstandigheid in die hoop om hom te intimideer deur die nuus aan hom oor die skielike dood van die Kalief van Bagdad te bring, asof die Islam geëindig het.Die Islamitiese geleerde het eenvoudig geantwoord: "Die verlies van 'n aardse leier sou niks vir my of my gemeenskap verander nie, aangesien selfs Mohmammad gesterf het toe sy tyd daarna gekom het; ek sou nie praat as my God hopeloos gekruisig was nie!"
Dieselfde era, 7de tot 11de eeu, het baie van die vroeë Christene op die Iberiese Skiereiland (Spanje, Portugal) en Sicilië in die algemeen tot Islam bekeer, wat geduur het gedurende die laaste Islamitiese Moors -dinastieë van die laat 15de eeu. Parallel met die Iberiese skiereiland wat terugkeer na die katolisisme en massa -uittog van Moslems en Jode na Klein -Asië wat aan die einde van die Spaanse inkwisisie aan die einde van die 15de eeu afgehandel is, het 'n gelyktydige terugkeer na sommige katolisisme deur die sendelinge, maar meestal Christene, gevolg. ortodoksie, soos hierdie keer deur die Griekse en Russiese kerk in Klein -Asië evangeliseer. Trouens, die Moslem -gemeenskappe tussen die laat 9de en vroeë 12de eeu is yl gevind.
Daar word gesê dat Attila die Hun weswaarts van Sentraal -Asië gekom het, dus die land Hongarye in die 5de eeu. Dan, in die tydperk wat begin in die vroeë 11de eeu en tot in die laat 14de eeu voortduur, het die voortdurende trektogte na die westelike rigting van die Turkse stamme (Mogul, Tatar, Oghouz, Seljuk) et al) van Sentraal -Asië, 'n pionier deur Kublai Khan, Genghis Khan en Tamerlane en hul afstammelinge, soos die Seljuks in Persië, voortgesit. Trouens, die Mongole, wat ondanks hul aanvanklike woede -wreedheid binnekort toegewyde Moslems geword het onder die Persiese invloed van nie net godsdiens nie, maar baie dieper onder die Persiese letterkunde, kultuur en protokolle van openbare administrasies, het dinastieë van China tot Oos -Europa opgerig. Hulle Persiese spiritualistiese vertrouelinge soos Rumi en die Molavi -mistici, wervelende derwis, die Mongole vestig toe hul hoofstad in die Klein -Asië van Konia en later in Konstantinopel (Istanbul). Klein -Asië is ook verryk met die teenwoordigheid van Joodse (Sefardiese) gemeenskappe, wat saam met Moslems uit die Iberiese Skiereiland gestoot is toe dit 'n hoogtepunt bereik het by die Spaanse Katolieke Inkwisisies in 1492 (dieselfde presiese tyd as die Columbus se ekspedisiesending na die Sommige Joodse geleerdes het hulle selfs tot Islam bekeer en het die teologiese leiding geneem in die gesprek teen die Christelike geestelikes ten gunste van die verspreiding van Islam (Maimonides was die koninklike hofgeneesheer van Saladin.)
Die etniese en regerende teenwoordigheid van Perse en hul destydse milde vorm van Sjiïtiese Islam wat verryk is met die Persiese literatuur, poësie, logika, etiek, ens. Was van groot invloed in Klein -Asië. Die meeste literatuur uit die streek deur die 16de eeu, sowel as die amptelike regstaal deur die 17de eeu, was Persies. 'N Soortgelyke dubbele gebruik van die Persiese taal het ook in die middel van die 20ste eeu in Indië bestaan. In die vroeë 15de eeu en na die her-Islamisering van Klein-Asië, hierdie keer gekombineer met taalkundige Turkifikasie, die voorloper van Turkse nasionalisme van die 20ste, verower die Ottomaanse Turke die skiereiland en maak Istanbul (die antieke Konstantinopel) die hoofstad.
Laat in die 15de eeu is die Safavid-dinastie in Iran gestig deur sy stigter, die ywerige AZARI-mistikus Sjiït uit Ardabil, Shah Safi-eddin en sy stoere opvolgers, seun Shah Esmail en agterkleinseun Shah Abbas. Daar is historiese bewyse dat die Ottomane weer Europa oorwin het om dit vir die tweede keer in minder as 1 000 jaar na die eerste keer weer te islamiseer. Die eerste Islamisering van die Iberiese skiereiland deur die Arabiere en Arabiese Noord -Afrikaners het in die agtste eeu plaasgevind. Die Italianers en die Vatikaan het 'n selfbedienende diplomatieke dialoog met die Persiese Safavids begin, wat hulle toegerus het met 'warm wapens', gewere en kanonne, sodat die Parysenaars op hul bevel 'n effektiewe oostelike front teen die Ottomane sou oopmaak. Dit het die Ottomane gedwing om militêr en logisties te dun op beide fronte te versprei, waardeur hulle nie die oostelike poorte van Wene kon oorskry nie. Die Ottomane het teruggetrek na hul westelike beheerde gebiede Albanië en Bulgarye. Gedurende hierdie relatief kort historiese tydperk is die aard en rituele van die sjiïsme fundamenteel getransformeer om te lyk en klink fundamenteel anders as die Soennitiese Islam, deur sekere rituele uit die Middeleeuse katolisisme aan te neem. Dit was die eerste keer in Iran dat die godsdiens amptelik gebruik is as 'n effektiewe politieke hulpmiddel om die Perse te onderskei van hul Turkse en Arabiese stiefbroers.
Etimologies gesproke glo sommige geleerdes dat die oorsprong van die Azari -dialek wat in die ooste van Anatolië, noordwes van Iran en Aran dan die Iraanse provinsie noord van die Araxesrivier in die koukusse gepraat word, teruggevoer word na Avesta, die boek van die heilige boek van die Persiese Zoroastriërs. Daar is byna vyfhonderd Ou Pahlavi -woordwoorde wat nog steeds in hierdie Azari -dialek gebruik word, nog baie meer in enige ander dialek van die moderne Persiese taal wat in 'n uitgestrekte gebied met 150 miljoen gepraat word. Die Azari -taal is verryk met tienduisende middel- en moderne Persiese woorde, op dieselfde manier as wat Persies verryk is met aansienlike Azari-, Turkse en Arabiese woorde. Onder al die beskawings wat strek van China tot Oos -Europa, het Iran 'n paar van die rykste Persiese poësie en literatuur gelewer wat ongeëwenaard is deur die meeste nasies. Die meesterwerke en verhandelinge van Ferdowsi, Khayyam, Rumi, Hafiz en Sa'adi om maar net 'n paar te noem, het nie net die Iraanse kulture behou nie, maar dit het ook ander aangrensende tale en kulture in die Indusvallei, Sentraal -Asië en die Kaukasus beïnvloed , Klein -Asië, die Persiese Golfstreek en die Arabiese Skiereiland.
Terugskouend was die Safavid -dinastie en sy stryd teen die Ottomane ook die ontwaking van die Iraanse nasionalisme. Dit het op presies dieselfde manier gebeur as toe die sub-aandele Aryan en Mede ongeveer 3 500 jaar gelede uit die Aral-meer verhuis het. Setlaars van so ver wes as Ierland en so ver van die noorde van Indië, insluitend Iran (Persië), was redelik uiteenlopend, so ook die sub-etniese Altaïese en Turkse stamme, met hul talle dialekte, wat omstreeks 1000 na Wes-Iran en Klein-Asië beweeg het. -1500 nC. Korea, Mongolië en die 50 miljoen huidige Moslems in die noordwestelike Xingjian-provinsie van China, asook tientalle miljoene mense van die nuut onafhanklike lande Oesbekistan, Kazakstan, Turkmenistan, Kirgisstan het hul eie sub-Altaïese Turkse dialekte, weliswaar sommige met Mongoolse Turkse fenotipes en die res van die gelaatskleure. Die Turkse (Altaïese) taal en kultuur in Oos -Klein -Asië was toe aansienlik deurdrenk met Koerdiese, Armeense en veral Persiese invloede, terwyl die westelike weergawes van die taal meer onder Romeinse, Siriese, Arabiese en Griekse invloede was. Klein -Asië was, net soos 'n aantal soortgelyke historiese nasies in die streek, soos Mesopotamië en Iran (Persië), die kruispad van transmigrasies, handel, kulturele en etniese vermenging en genoeg oorlogsbotsings. Hierdie streek het weer, net soos Iran, multi-etnies geword, waar die idee van 'suiwer' ras en dus egosentriese superioriteit vir enige land absurd is.
Dit is duidelik dat Klein -Asië, byna drie millennia lank, 'n etniese, taalkundige, kulturele en godsdienstige onderdompeling en integrasie van die Hetiete ondergaan het met Grieke, Romeine, Perse, Arabiere, Armeniërs, Slawiërs en uiteindelik met die verskillende subvoorrade van die Turkse stamme van die Verre Ooste so onlangs as die afgelope millennium. Deesdae is die mense in Turkye polimorf, en die kultuur is werklik multi-etnies, met gene van al die bogenoemde. Die Latynse sogenaamde Turkse taal deur Ataturk, die stigter van die moderne Turkye, met sy wortels in die Altaïese Turkse dialekte van die Verre Ooste, het woorde, frases en stukkies sintaksis aangeneem uit Persies, Arabies, Grieks, Armeens, Romanties, Russies en Slawies taalgesinne. Trouens, die Azari -taal, gepraat in die noordweste van Iran, in die ooste van Turkye en in die nuutgestigte land Azarbaijan (histories bekend as Aran, destyds die provinsiale streek van Iran), geleë in 'n streek in die Kaukasus, wat 'n integrale deel van die die breër Iraanse gebied tot aan die einde van die 18de eeu, toe dit oorgedra is na en geannekseer is deur die Russiese Tsare volgens twee hegemoniese verdragte wat IRAN opgelê het, dra Iraanse taalkundige invloed en byna 'n identiese kultuur. Etimologies gesproke het tale in hierdie streek, naamlik die Persies, Azari -Persies, Turks, Armeens, Assiries, Arabies, Koerdies, ens. In wisselende mate invloede van Altaïs, Persies, Armeens, Arabies, Grieks, Romeins, Indiese, Latynse en Slawiese oorsprong en andersom. Kom ons luister na hierdie musiek en besef hoe die melodie daarvan verryk is deur al die bogenoemde etnisiteite.
Die Ottomaanse Ryk duur tot 1922 toe die moderne Turkse Republiek onder Kemal Mostafa Pasha (Atatürk) gestig is. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die Ottomane kant gekies met die verlore as, en die Armeense volksmoord, wat na bewering gelei het tot die massale uitwissing van tot 1,6 miljoen Armeniërs saam met 'n paar Assiriërs. Atatürk het 'n regering gestig wat op Turkse nasionalisme geanker is, oor die skeiding van moskee en staat en beskerm dit met 'n grondwetlike bepaling vir 'n sterk militêre ingryping wanneer dit nodig is. Die nuwe hoofstad van Turkye is sedert 1922 Ankara. Atatürk se voorspraak vir die latinisering van die Turkse taal, alhoewel dit doelbewus was om die Turke met gemengde resultate nader aan die Europeërs te bring, het die toekomstige Turkse burgers egter ontneem om met hul verlede in verbinding te tree literatuur in Arabiese skrifte geskryf. 'N Aansienlike hoeveelheid sulke literatuur is histories gewortel in die Persiese taal. Baie min Turke, indien enige, kon die Rumi -poësie lees soos in Persies in sy mausoleum in Konia geskryf. Paradoksaal genoeg, na honderd jaar se stryd om 'n sogenaamde nie-sektariese Europese identifikasie aan die Turke te gee, die tempo van Islamitiese fundamentele herlewing en herontdekking van die kulturele identiteit uit die verlede, en soos blyk uit 'n toenemend aantal vroue wat Hijab dra en ondanks beperking en diskriminerende praktyke deur die magtigers is een van die vinnigste groeiende in die Islamitiese wêreld. Ondanks hul voortgesette bloedige stryd, is dit eers in die onlangse tydstip dat die Koerdiese bevolking van meer as tien miljoene toegelaat is om hulself amptelik as Koerde te noem en hul eie Iraanse afgeleide dialektaal in die publiek te praat. Kroate, Ossetiërs en Albanees is drie duidelike voorbeelde van mense van aanneemlike Iraanse erfenis. Daar is selfs 'n verre Ierse-Iraanse verband.
Ywerige lesers van die historiese chronologie van hierdie Klein -Asië kan verwys na geverifieerde internetgebaseerde en biblioteekhulpbronne vir verdere inligting. Daar is 'n boek wat die moeite werd is, Die agteruitgang van die Middeleeuse hellenisme in Klein-Asië en die proses van (her-) Islamisering vanaf die 11de tot die 15de eeu, deur Speros Vryonis, Jr., wat nuttig kan wees. Tans is die Oos -Ortodokse Vatikaan -ekwivalent wat toesig hou oor 300 miljoen gemeentelede, en beperk tot slegs sewe geboue en sy ekumeniese patriargaat van Konstantinopel -aartsbiskop Bartolomeu, steeds in Istanbul.
My doel is om perspektiewe in hul historiese konteks voor te stel soos dit in Klein -Asië en sy omgewing gebeur het. Om 'n nasie soos Turkye ten volle in die hele familie van nasies te kan integreer, moet dit sy verlede teëkom, ongeag hoe wreed dit opgetree het, en erkenning gee aan die kulturele uitruilings met die Grieke en die Perse. Iraniërs). Soveel as wat mense in die [Islamitiese] wêreld kan spog met hul nasionale identiteit of etniese meerderwaardigheid, moet ons in gedagte hou dat die Christelike regs in die weste onder leiding van Amerikaanse fundamentaliste en neokonsumente wat deur die New American Century Project voorgestel is, die vinnige groei in ag neem van Moslems wêreldwyd 'n EEN ernstige bedreiging vir hul oppergesag. Nasionalisme, solank dit nie ander komplimentêr nasionalismes ontken nie en kulturele gemeenskaplikhede deur internasionalisme eerbiedig, is andersins geldig, dit speel in die hand van uitbuiters van verdeel en oorwin in die geskiedenis. Vandag se Turkye, Iran, Indië, China, Irak, met gemeenskaplike kulturele drade wat almal onlosmaaklik aan mekaar verbind, het mettertyd baie bygedra tot die wêreldbeskawing en die mensdom en as sodanig elkeen hul verdienstelike standpunte in die familie van nasies verdien. Dit op sigself, as dit nougeset oorweeg word, behoort hierdie nasies te help om hul pad na die toekoms voor te stel en te beplan.
Verpersoonliking, etniese identiteit en kulturele diversiteit en die kulturele uitruil tussenin moet omhels, gevier en bemagtig word in sy historiese konteks en op 'n internasionale terrein andersins, ultra-nasionalisme, al is dit die Turkse, Arabiese of ander neigings, lei tot ekstremisme, terrorisme en selfvernietigings, waar diegene met die verdeeldheid om bybedoelings van binne en van buite te oorwin, die uiteindelike wenners bly om die buit te verslind. Namate Turkye verder volwasse word, kan sy aanvaarding van die Armeense volksmoord en die omhulsel van sy multi-etniese, veeltalige en multi-kulturele identiteit slegs lei tot die verdienstelike gestalte wat hierdie nasie verdien in die familie van nasies.
Waar is Turkye? Asië of Europa? Dit is die antwoord
Die skoonheid van Turkye en sy kenmerkende kultuur maak dit een van die bruisende toeriste -lande. Maar kan u antwoord, Turkye is in Asië of Europa?
Wat dink jy as jy 'n vakansie na Turkye wil hê? Sien lugballonne in die Kappadokië landskap? Was daar gewees Blou Moskee? Verken Istanbul en die kultuur daarvan? Dit alles klink regtig lekker.
Maar daar is nog steeds baie toeriste wat nie die presiese ligging van Turkye kan beantwoord nie. Is dit in Europa of Asië? Opgevat Grondbeskikking, Turkye is 'n Eurasiese land, geleë op die vasteland tussen Asië en Europa.
Turkye is baie bekend vir die natuur, kultuur en die verskeidenheid mynprodukte en nywerhede.
Waar is Turkye?
Die vraag ontstaan ​​ook, waar is die werklike posisie van Turkye, in Asië of Europa? Op grond van die vasteland is Turkye 95 persent in Asië en 5 persent in Europa. Die vasteland in Asië verteenwoordig Anatolië, ook bekend as Klein -Asië, Turkye -Asië of die Anatoliese plato. Hierdie streek het 'n gemengde, vrugbare, halfdroë klimaat en die gebied is gevul met heuwels en berge.
Terwyl Turkye se 5 % -streek in Europa die westekant van Istanboel verteenwoordig tot by die grens van Bulgarye en Griekeland, die tuiste van 10 persent van die bevolking van Turkye. Reisigers moet weet, Istanbul is die derde grootste stad in Europa ná Moskou en Parys.
Daar is ook 'n verskil tussen Anatolië en Asië, die Turkse Straat bevat die Bosporus, die Marmarasee en Dardanelle wat die Egeïese See met die Swart See.
Wat van kultuur?
Turkye is tegnies dwarsoor die kontinent, 95 persent van sy gebied is in Asië en 5 persent is in Europa. Hierdie ligging maak dit uiteenlopend in kultuur.
Die bevolking van Turkye bestaan ​​uit etniese Turke, Armeniërs, Grieke, Jode, Koerden, Circassiërs, Albanezen, Bosniërs, Georgiërs wat weerspieël hoe Turkye is. Die ontwikkelings in Turkye toon dat hierdie land die Westerse kultuur, beskawing en stelsels wil volg, alhoewel 95 persent van die land in Asië.
Dit blyk veral uit die Turkse regeringsinstellings wat hul land as die belangrikste Westerse bondgenoot in die wêreldwye veldtog teen baie Asiatiese lande beskou.
Politieke en internasionale lewe
Deur tussen twee kontinente met verskillende kulture te wees, maak Turkye ryk en ryk aan diversiteit. Ook wat politiek en internasionale ontwikkeling betref, Turkye is tussen twee Westerse en Asiatiese ideologieë. Die Weste neig meer na pro-demokrasie en kapitalisme, terwyl Asië meer tradisioneel is en neig na sosialisme en ideologie van kommunisme.
Dit is onmiskenbaar, Turkye is ook moeilik om hierdie twee ideologieë te balanseer. In die meeste gevalle het Turkye die Weste ondersteun en by streeksorgane in Europa aangesluit. En Turkye is 'n lid van NAVO en ondersteun die Amerikaanse inval in Irak in 1990 en 2003.
Reisigers moet weet, Turkye het die tweede grootste militêre mag in NAVO en deel kernbeleid met Duitsland, België, Nederland en Italië. Die land het ook belangstelling getoon om by die Europese Unie aan te sluit, maar die proses was nie vlot nie.
Turkye het ook onlangs sy rol gespeel om Siriese rebelle te ondersteun en Russiese vegvliegtuie in sy lugruim af te skiet. Die Weste staan ​​ook vas en belowe om terug te keer as 'n land binnedring Turkye.
Turkye is 'n stigterslid van die Verenigde Nasies en het lid geword van die VN se Veiligheidsraad. Onlangs blyk dit dat die beleid van Turkye na die Midde -Ooste verskuif het. 'N Ander vraag ontstaan: Turkye is in Asië of Europa?
Maar ondanks die ingewikkeldheid om die vraag te beantwoord, is Turkye steeds 'n land vol toeristebestemmings. U kan hier alles vind, van kultuur tot die wonderlike verskeidenheid argitektuur, kookkuns en kenmerkende landskappe.
As ons na die briewe aan die 7 kerke kyk, sien ons dat die Here direk met die 7 kerke praat
wat in die Heilige land bestaan ​​het toe Johannes gelewe het. Ons sien ook die mening van die Here oor die Kerke en wat hulle gedoen het
destyds: Efese, Pergamon, Laodicea, Sardis, Thyatira, Smirna, Philadelphia kerke.
Die Engelse naam van Turkye (uit die Middeleeuse Latyn Turchia/Turquia ) beteken "land van die Turke". Middel -Engelse gebruik van Turkye word getoon in 'n vroeë werk deur Chaucer genoem Die boek van die hertogin (c. 1369). Die frase land van Torke word gebruik in die 15de-eeuse Digby Mysteries. Latere gebruike kan gevind word in die Dunbar -gedigte, die 16de eeu Manipulus Vocabulorum (Turkie) en Francis Bacon's Sylva Sylvarum (Turkye). Die moderne spelling Turkye dateer uit ten minste 1719. 
Voorgeskiedenis van Anatolië en Oos -Thracië
Die Anatoliese skiereiland, wat die grootste deel van die moderne Turkye uitmaak, is een van die oudste permanent gevestigde streke ter wêreld. Verskeie antieke Anatoliese bevolkings het in Anatolië gewoon, van ten minste die Neolitiese tot die Hellenistiese tydperk.  Baie van hierdie mense het die Anatoliese tale gepraat, 'n tak van die groter Indo-Europese taalfamilie:  en, gegewe die oudheid van die Indo-Europese Hetitiese en Luwiaanse tale, het sommige geleerdes Anatolië as die hipotetiese sentrum voorgestel waaruit die Indo-Europese tale gestraal het. Die Europese deel van Turkye, genaamd Eastern Thrace, is ook sedert minstens veertig duisend jaar gelede bewoon, en dit is bekend dat dit ongeveer 6000 vC in die Neolitiese era was. 
Göbekli Tepe is die tuiste van die oudste bekende mensgemaakte godsdienstige struktuur, 'n tempel van ongeveer 10 000 vC, , terwyl Çatalhöyük 'n baie groot neolitiese en chalcolitiese nedersetting in die suide van Anatolië is, wat bestaan ​​het van ongeveer 7500 vC tot 5700 vC. Dit is die grootste en beste bewaarde Neolitiese terrein wat tot nog toe gevind is en is 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied.  Die nedersetting van Troje het in die Neolitiese era begin en tot in die ystertydperk voortgegaan. 
Die vroegste aangetekende inwoners van Anatolië was die Hattiërs en Hurriërs, nie-Indo-Europese mense wat onderskeidelik in Sentraal- en Oos-Anatolië bewoon het. 2300 v.C. Indo-Europese Hetiete het na Anatolië gekom en geleidelik die Hattians en Hurrians opgeneem c. 2000–1700 v.C. Die eerste groot ryk in die gebied is gestig deur die Hetiete, van die 18de tot die 13de eeu vC. Die Assiriërs verower en vestig dele van Suidoos -Turkye so vroeg as 1950 vC tot die jaar 612 vC,  hoewel hulle 'n minderheid in die streek gebly het, naamlik in Hakkari, Şırnak en Mardin. 
Urartu verskyn weer in Assiriese inskripsies in die 9de eeu vC as 'n kragtige noordelike mededinger van Assirië.  Na die ineenstorting van die Hetitiese ryk c. 1180 vC het die Frygiërs, 'n Indo-Europese volk, in Anatolië 'n styging bereik totdat hul koninkryk in die 7de eeu vC deur die Cimmeriërs vernietig is.  Vanaf 714 vC het Urartu dieselfde lot gedeel en in 590 vC ontbind,  toe dit deur die Mede verower is. Die sterkste van die opvolgerstate van Frigië was Lydia, Caria en Lycia.
Omstreeks 1200 vC is die kus van Anatolië sterk deur die Eoliese en Ioniese Grieke gevestig. Talle belangrike stede is deur hierdie koloniste gestig, soos Miletus, Efese, Smirna (nou İzmir) en Bisantium (nou Istanbul), laasgenoemde gestig deur Griekse koloniste uit Megara in 657 vC.  Die eerste staat wat deur naburige mense Armenië genoem is, was die deelstaat van die Armeense Orontid -dinastie, wat dele van Oos -Turkye begin het wat begin in die 6de eeu v.C. In Noordwes -Turkye was die belangrikste stamgroep in Thracië die Odyrisiërs, gestig deur Teres I. 
Die hele hedendaagse Turkye is gedurende die 6de eeu vC deur die Persiese Achaemenidiese Ryk verower.  ​​Die Grieks-Persiese oorloë het begin toe die Griekse stadstate aan die kus van Anatolië in 499 vC in opstand gekom het teen die Persiese bewind. Die gebied van Turkye het later in 334 vC aan Alexander die Grote geval , wat gelei het tot toenemende kulturele homogeniteit en hellenisering in die gebied. 
Na die dood van Alexander in 323 vC, is Anatolië vervolgens verdeel in 'n aantal klein Hellenistiese koninkryke, wat teen die middel van die 1ste eeu vC deel van die Romeinse Republiek geword het.  Die proses van hellenisasie wat begin het met die verowering van Alexander, versnel onder die Romeinse bewind, en teen die vroeë eeue van die Christelike era het die plaaslike Anatoliese tale en kulture uitgesterf, wat grotendeels vervang is deur antieke Griekse taal en kultuur.   Vanaf die 1ste eeu vC tot en met die 3de eeu nC is groot dele van die hedendaagse Turkye deur die gereelde Romeins-Partiese oorloë tussen die Romeine en naburige Partiërs betwis.
Vroeë Christelike en Bisantynse tydperk
Volgens Handelinge van die Apostels 11,  is Antiochië (nou Antakya), 'n stad in die suide van Turkye, die geboorteplek van die eerste Christelike gemeenskap. 
In 324 het Konstantyn I die Bisantium gekies om die nuwe hoofstad van die Romeinse Ryk te wees, en het dit New Rome hernoem. Na die dood van Theodosius I in 395 en die permanente verdeling van die Romeinse Ryk tussen sy twee seuns, word die stad, wat in die volksmond Konstantinopel bekend sou staan, die hoofstad van die Oos -Romeinse Ryk. Hierdie ryk, wat later deur historici as die Bisantynse Ryk bestempel sou word, het die grootste deel van die gebied van die huidige Turkye beheer tot in die laat Middeleeue , hoewel die oostelike streke tot in die eerste helfte van die sewende stewig in die hande van die Sasanië gebly het eeu. Die gereelde Bisantynse-Sassanidiese oorloë, as deel van die eeue langdurige Romeins-Persiese oorloë, wat geveg het tussen die naburige byzantyne en Sasaniërs, het in verskillende dele van die huidige Turkye plaasgevind en baie van laasgenoemde se beslissings [ verduideliking nodig ] geskiedenis van die vierde eeu tot die eerste helfte van die sewende eeu.
Verskeie ekumeniese rade van die vroeë kerk is gehou in stede in die huidige Turkye, waaronder die Eerste Raad van Nicea (Iznik) in 325, die Eerste Raad van Konstantinopel (Istanbul) in 381, die Raad van Efese in 431 en die Raad van Chalcedon (Kadıköy) in 451. 
Seljuks en die Ottomaanse Ryk
Die Huis van Seljuk het sy oorsprong in die Kınık tak van die Oghuz -Turke wat in die 9de eeu aan die periferie van die Moslemwêreld, in die Yabgu Khaganate van die Oğuz -konfederasie, noord van die Kaspiese en Aralsee, gewoon het.  In die 10de eeu het die Seljuks begin migreer vanaf hul vaderland na Persië, wat die administratiewe kern van die Groot Seljoek -ryk geword het, nadat dit deur Tughril gestig is. 
In die laaste helfte van die 11de eeu het die Seljuk -Turke in die middeleeuse Armenië en die oostelike streke van Anatolië begin deurdring. In 1071 verslaan die Seljuks die Bisantyne tydens die Slag van Manzikert en begin met die Turkifikasieproses in die gebied waarin die Turkse taal en Islam aan Armenië en Anatolië bekendgestel is, wat geleidelik oor die hele gebied versprei het. Die stadige oorgang van 'n oorwegend Christelike en Griekssprekende Anatolië na 'n oorwegend Moslem- en Turkssprekende was aan die gang. Die Mevlevi Order of dervishes, wat in die 13de eeu in Konya gestig is deur die Soefi -digter Celaleddin Rumi, het 'n belangrike rol gespeel in die islamisering van die uiteenlopende mense van Anatolië wat voorheen gehelleniseer is.   Dus, langs die Turkifikasie van die gebied, het die kultureel Persiese Seljuks die basis gelê vir 'n Turko-Persiese vernaamste kultuur in Anatolië,  wat hul uiteindelike opvolgers, die Ottomane, sou oorneem.  
In 1243 is die Seljuk -leërs deur die Mongole verslaan tydens die Slag van Köse Dağ, wat veroorsaak dat die Seljuk -ryk se mag stadig ontbind. In die nasleep daarvan sou een van die Turkse owerhede onder beheer van Osman I oor die volgende 200 jaar ontwikkel tot die Ottomaanse Ryk. Die Ottomane het hul verowering van die Bisantynse Ryk voltooi deur die hoofstad, Konstantinopel, in 1453 te verower: hulle bevelvoerder staan ​​dan bekend as Mehmed the Conqueror.
In 1514 het Sultan Selim I (1512-1520) die suidelike en oostelike grense van die ryk suksesvol uitgebrei deur Shah Ismail I van die Safavid -dinastie in die Slag van Chaldiran te verslaan. In 1517 brei Selim I die Ottomaanse bewind uit na Algerië en Egipte en skep 'n vlootaanwesigheid in die Rooi See. Daarna begin 'n wedstryd tussen die Ottomaanse en Portugese ryke om die dominante seemag in die Indiese Oseaan te word, met 'n aantal vlootgevegte in die Rooi See, die Arabiese See en die Persiese Golf. Die Portugese teenwoordigheid in die Indiese Oseaan word beskou as 'n bedreiging vir die Ottomaanse monopolie oor die ou handelsroetes tussen Oos -Asië en Wes -Europa. Ondanks die toenemend prominente Europese teenwoordigheid, het die handel van die Ottomaanse Ryk met die ooste steeds gedy tot in die tweede helfte van die 18de eeu. 
Die mag en aansien van die Ottomaanse Ryk bereik 'n hoogtepunt in die 16de en 17de eeu, veral tydens die bewind van Suleiman the Magnificent, wat persoonlik groot wetswysigings aangebring het wat verband hou met die samelewing, opvoeding, belasting en strafreg.
Die ryk was dikwels in stryd met die Heilige Romeinse Ryk in sy bestendige opmars na Sentraal -Europa deur die Balkan en die suidelike deel van die Pools -Litause Gemenebest. 
Die Ottomaanse vloot het met verskeie Heilige Liga gekonfronteer, soos dié in 1538, 1571, 1684 en 1717 (bestaan ​​hoofsaaklik uit Habsburgse Spanje, die Republiek Genua, die Republiek Venesië, die Knights of St. John, die pouslike state, die Grand Hertogdom Toskane en Hertogdom Savoye), vir die beheer van die Middellandse See.
In die ooste was die Ottomane dikwels in oorlog met Safavid Persië oor konflikte wat voortspruit uit territoriale geskille of godsdienstige verskille tussen die 16de en 18de eeu.  Die Ottomaanse oorloë met Persië het voortgegaan namate die Zand-, Afsharid- en Qajar -dinastieë die Safavids in Iran opgevolg het, tot in die eerste helfte van die 19de eeu.
Nog verder oos was daar 'n uitbreiding van die Habsburg-Ottomaanse konflik, deurdat die Ottomane ook soldate na hul verste en oostelikste vasaal en gebied, die Aceh-sultanaat   in Suidoos-Asië, moes stuur om dit te verdedig Europese koloniseerders sowel as die Latino-indringers wat uit Latyns-Amerika gekom het en die voorheen deur Moslem gedomineerde Filippyne gekerstend het. 
Van die 16de tot die vroeë 20ste eeu het die Ottomaanse Ryk ook twaalf oorloë met die Russiese Tsardom en Ryk gevoer. Dit het aanvanklik gegaan oor Ottomaanse territoriale uitbreiding en konsolidasie in Suidoos- en Oos-Europa, maar vanaf die Russies-Turkse oorlog (1768–1774) het dit meer gegaan oor die voortbestaan ​​van die Ottomaanse Ryk, wat sy strategiese gebiede aan die noordelike kant begin verloor het. Swartsee kus vir die opkomende Russe.
Vanaf die tweede helfte van die 18de eeu het die Ottomaanse Ryk begin agteruitgaan. Die hervormings van Tanzimat, wat Mahmud II net voor sy dood in 1839 begin het, het ten doel gehad om die Ottomaanse staat te moderniseer in ooreenstemming met die vordering wat in Wes -Europa gemaak is. Die pogings van Midhat Pasha tydens die laat Tanzimat -era het gelei tot die Ottomaanse grondwetlike beweging van 1876, wat die eerste grondwetlike era ingebring het, maar hierdie pogings was op die meeste gebiede onvoldoende en kon nie die ontbinding van die ryk stop nie. 
Namate die ryk geleidelik kleiner geword het, militêre mag en rykdom, veral na die Ottomaanse ekonomiese krisis en wanbetaling in 1875 , wat gelei het tot opstande in die Balkan-provinsies wat uitgeloop het op die Russies-Turkse oorlog (1877-1878), het baie Balkan-Moslems migreer na die Ryk se hartland in Anatolië,   saam met die Circassians wat vlug vir die Russiese verowering van die Kaukasus. Die agteruitgang van die Ottomaanse Ryk het gelei tot 'n toename in die nasionalistiese sentiment onder die verskillende onderdane, wat gelei het tot verhoogde etniese spanning wat soms in geweld uitgebars het, soos die Hamidiese bloedbad op Armeniërs. 
Die verlies van Rumelia (Ottomaanse gebiede in Europa) met die Eerste Balkanoorlog (1912–1913) is gevolg deur die aankoms van miljoene Moslemvlugtelinge (muhacir) na Istanbul en Anatolië.  Histories het die Rumelia Eyalet en Anatolia Eyalet die administratiewe kern van die Ottomaanse Ryk gevorm, met hul goewerneurs getiteld Beylerbeyi wat deelneem aan die Sultan's Divan, sodat die verlies van alle Balkan-provinsies buite die Midye-Enez-grenslyn volgens die Londen Die konferensie van 1912–13 en die Verdrag van Londen (1913) was 'n groot skok vir die Ottomaanse samelewing en het gelei tot die Ottomaanse staatsgreep in 1913. In die Tweede Balkanoorlog (1913) het die Ottomane daarin geslaag om hul voormalige hoofstad Edirne (Adrianopel) en sy omliggende gebiede in Oos -Thracië te herstel, wat met die Verdrag van Konstantinopel (1913) geformaliseer is. Die staatsgreep van 1913 het die land effektief onder die beheer van die Three Pashas geplaas, wat die sultans Mehmed V en Mehmed VI grootliks simboliese kopkoppe gemaak het sonder werklike politieke mag.
Die Ottomaanse Ryk betree die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die sentrale magte en word uiteindelik verslaan. Die Ottomane het die seestraat van Dardanelles suksesvol verdedig tydens die Gallipoli -veldtog (1915–1916) en aanvanklike oorwinnings behaal teen Britse magte in die eerste twee jaar van die Mesopotamiese veldtog, soos die beleg van Kut (1915–1916), maar die Arabiese opstand (1916) –1918) keer die gety teen die Ottomane in die Midde -Ooste. In die Kaukasus -veldtog het die Russiese magte egter van die begin af die oorhand gehad, veral na die Slag van Sarikamish (1914–1915). Russiese magte het na die noordooste van Anatolië gevorder en die groot stede daar beheer totdat hulle uit die Eerste Wêreldoorlog teruggetrek het met die Verdrag van Brest-Litovsk na die Russiese Revolusie (1917). Tydens die oorlog is die Armeniërs van die ryk na Sirië gedeporteer as deel van die Armeense volksmoord. Gevolglik is na raming 800 000 tot 1 500 000 Armeniërs dood.     Die Turkse regering het geweier om die gebeure as volksmoord te erken en verklaar dat Armeniërs slegs uit die oostelike oorlogsgebied verhuis is.  Daar is ook volksmoordveldtogte gevoer teen die ander minderheidsgroepe van die ryk, soos die Assiriërs en Grieke.    Na die wapenstilstand van Mudros op 30 Oktober 1918, wou die seëvierende geallieerde magte die Ottomaanse staat verdeel deur die 1920 -verdrag van Sèvres. 
Die besetting van Istanbul (1918) en Izmir (1919) deur die Geallieerdes in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog het tot die stigting van die Turkse nasionale beweging gelei. Onder die leiding van Mustafa Kemal Pasha, 'n militêre bevelvoerder wat hom tydens die Slag van Gallipoli onderskei het, is die Turkse Onafhanklikheidsoorlog (1919–1923) gevoer met die doel om die bepalings van die Verdrag van Sèvres (1920) te herroep. 
Teen 18 September 1922 is die Griekse, Armeense en Franse leërs verdryf,  en die Turkse voorlopige regering in Ankara, wat homself op 23 April 1920 as die wettige regering van die land verklaar het, het begin met die formalisering van die wettige oorgang van die ou Ottomaanse in die nuwe Republikeinse politieke stelsel. Op 1 November 1922 het die Turkse parlement in Ankara die Sultanaat formeel afgeskaf en sodoende 623 jaar monargiese Ottomaanse bewind beëindig. Die Verdrag van Lausanne van 24 Julie 1923, wat die Verdrag van Sèvres vervang het,   het gelei tot die internasionale erkenning van die soewereiniteit van die nuutgestigte "Republiek van Turkye" as die opvolgerstaat van die Ottomaanse Ryk, en die Republiek is op 29 Oktober 1923 amptelik in Ankara, die land se nuwe hoofstad, uitgeroep.  Die Lausanne -konvensie het 'n bevolkingsuitwisseling tussen Griekeland en Turkye bepaal, waardeur 1,1 miljoen Grieke Turkye na Griekeland verlaat het in ruil vir 380 000 Moslems wat van Griekeland na Turkye oorgeplaas is. 
Mustafa Kemal het die eerste president van die republiek geword en daarna baie hervormings ingestel. Die hervormings het ten doel gehad om die ou godsdiensgebaseerde en multi-kommunale Ottomaanse konstitusionele monargie te omskep in 'n Turkse nasiestaat wat onder 'n sekulêre grondwet as 'n parlementêre republiek beheer sou word.  Met die vannaamwet van 1934 het die Turkse parlement Mustafa Kemal die eerbare van "Atatürk" toegeken (Vader Turk). 
Die Montreux -konvensie (1936) herstel Turkye se beheer oor die Turkse seestraat, insluitend die reg om die kuslyne van die Dardanelle- en Bosporus -seestraat en die See van Marmara te militariseer, en om seevaart in oorlogstyd te blokkeer. 
Na die stigting van die Republiek van Turkye in 1923, het sommige Koerdiese en Zaza -stamme, wat feodale (herenhuis) gemeenskappe was onder leiding van hoofmanne (agga) gedurende die Ottomaanse tydperk ontevrede geraak oor sekere aspekte van Atatürk se hervormings wat daarop gemik was om die land te moderniseer, soos sekularisme (die Sheikh Said -opstand, 1925)  en grondhervorming (die Dersim -rebellie, 1937–1938),  en gewapende opstande uitgevoer wat met militêre operasies neergelê is.
İsmet İnönü het die tweede president van Turkye geword na Atatürk se dood op 10 November 1938. Op 29 Junie 1939 het die Republiek Hatay ten gunste van 'n referendum by Turkye gestem. Turkye het gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog neutraal gebly, maar het die sluitingsfase van die oorlog aan die kant van die Geallieerdes op 23 Februarie 1945 betree. Op 26 Junie 1945 het Turkye 'n handveslid van die Verenigde Nasies geword.  In die daaropvolgende jaar het die enkelpartytydperk in Turkye tot 'n einde gekom, met die eerste meerpartyverkiesings in 1946. In 1950 word Turkye lid van die Raad van Europa.
Die Demokratiese Party wat deur Celâl Bayar gestig is, het die algemene verkiesings van 1950, 1954 en 1957 gewen en 'n dekade lank aan bewind gebly, met Adnan Menderes as premier en Bayar as president. Nadat hy as deel van die Verenigde Nasies se magte in die Koreaanse Oorlog geveg het, het Turkye in 1952 by die NAVO aangesluit en 'n skans geword teen die uitbreiding van die Sowjet -Middellandse See. Turkye word daarna 'n stigterslid van die OESO in 1961 en 'n geassosieerde lid van die EEG in 1963. 
Die onstuimige oorgang van die land na veelpartydemokrasie is onderbreek deur militêre staatsgrepe in 1960 en 1980, asook deur militêre memorandums in 1971 en 1997.   Tussen 1960 en die einde van die 20ste eeu het die prominente leiers in die Turkse politiek wat verskeie verkiesingsoorwinnings behaal het, was Süleyman Demirel, Bülent Ecevit en Turgut Özal.
Na 'n dekade van Cypriotiese interkommunale geweld en die staatsgreep op Ciprus op 15 Julie 1974 opgevoer deur die paramilitêre organisasie EOKA B, wat president Makarios omvergewerp en die pro-Enosis (unie met Griekeland) Nikos Sampson as diktator geïnstalleer het, het Turkye op 20 Julie Ciprus binnegeval 1974 deur artikel IV in die Garantieverdrag (1960) eensydig uit te oefen, maar sonder om die status quo ante aan die einde van die militêre operasie te herstel.  In 1983 is die Turkse Republiek van Noord -Ciprus, wat slegs deur Turkye erken word, gestig.  Die Annan -plan vir die hereniging van die eiland word ondersteun deur die meerderheid Turks -Cyprioten, maar verwerp deur die meerderheid Grieks -Cyprioten, in afsonderlike referendum in 2004. Onderhandelinge vir die oplossing van die geskil tussen Cyprus is egter steeds aan die gang tussen Turks -Cyprioten en Grieks Cypriotische politieke leiers. 
Die konflik tussen Turkye en die PKK (aangewys as 'n terroriste -organisasie deur Turkye, die Verenigde State,  die Europese Unie  en NAVO ) is sedert 1984 aktief, hoofsaaklik in die suidooste van die land. Meer as 40 000 mense is dood as gevolg van die konflik.    In 1999 is die stigter van PKK, Abdullah Öcalan, in hegtenis geneem en gevonnis vir terrorisme   en verraadsklagte.  In die verlede het verskeie Koerdiese groepe tevergeefs geskei van Turkye om 'n onafhanklike Koerdiese staat te stig, terwyl ander meer onlangs provinsiale outonomie en groter politieke en kulturele regte vir Koerde in Turkye nagestreef het. In die 21ste eeu het daar hervormings plaasgevind om die kulturele regte van etniese minderhede in Turkye te verbeter, soos die totstandkoming van TRT Kurdî, TRT Arabi en TRT Avaz deur die TRT.
Sedert die liberalisering van die Turkse ekonomie in die tagtigerjare, het die land sterker ekonomiese groei en groter politieke stabiliteit geniet.  Turkye het in 1987 om volledige lidmaatskap van die EEG aansoek gedoen, by die EU-doeane-unie aangesluit in 1995 en in 2005 met toetredingsonderhandelinge met die Europese Unie begin.   In 'n nie-bindende stemming op 13 Maart 2019 het die Die Europese Parlement het 'n beroep op die EU -regerings gedoen om EU -toetredingsgesprekke met Turkye op te skort, met verwysing na skendings van menseregte en die oppergesag van die reg, maar die onderhandelinge, wat sedert 2018 in werklikheid uitgestel is, bly aktief vanaf 2020. 
In 2013 het wydverspreide protesoptredes in baie Turkse provinsies uitgebreek, wat veroorsaak is deur 'n plan om Gezi Park te sloop, maar wat binnekort gegroei het tot 'n algemene onenigheid teen die regering.  Op 15 Julie 2016 het 'n onsuksesvolle staatsgreeppoging probeer om die regering te verdryf.  As 'n reaksie op die mislukte staatsgreep het die regering massasuiwerings uitgevoer.  
Turkye het 'n eenheidstruktuur wat administrasie betref, en hierdie aspek is een van die belangrikste faktore wat die Turkse openbare administrasie vorm. As drie bevoegdhede (uitvoerende, wetgewende en regsprekende) in ag geneem word as die hooffunksies van die staat, het plaaslike administrasies min mag. Turkye het nie 'n federale stelsel nie, en die provinsies is ondergeskik aan die sentrale regering in Ankara. Plaaslike administrasies is gestig om dienste te lewer en die regering word verteenwoordig deur die provinsiale goewerneurs (vali) en stadsbestuurders (kaymakam). Ander senior openbare amptenare word ook deur die sentrale regering aangestel in plaas van die burgemeesters (belediye başkanı) of deur kiesers verkies.  Turkse munisipaliteite het plaaslike wetgewende liggame (belediye meclisi) vir besluitneming oor munisipale aangeleenthede.
Binne hierdie eenheidsraamwerk word Turkye onderverdeel in 81 provinsies (il of vilayet) vir administratiewe doeleindes. Elke provinsie is verdeel in distrikte (ilçe), vir 'n totaal van 973 distrikte.  Turkye is ook onderverdeel in 7 streke (bölge) en 21 subgebiede vir geografiese, demografiese en ekonomiese doeleindes verwys dit nie na 'n administratiewe afdeling nie.
Tussen 1923 en 2018 was Turkye 'n parlementêre verteenwoordigende demokrasie. 'N Presidensiële stelsel is deur 'n referendum in 2017 aanvaar; die nuwe stelsel het in werking getree met die presidentsverkiesing in 2018 en gee die president volledige beheer oor die uitvoerende gesag, insluitend die bevoegdheid om bevele uit te reik, sy eie kabinet aan te stel, die begroting op te stel, die parlement te ontbind deur vroeë verkiesings uit te roep en afsprake te maak vir die burokrasie en die howe.  Die amp van premier is afgeskaf en sy bevoegdhede (tesame met die van die kabinet) is oorgedra aan die president, wat die staatshoof is en vir 'n termyn van vyf jaar verkies word deur direkte verkiesings.  Recep Tayyip Erdoğan is die eerste president wat deur direkte stemming verkies is. Die grondwet van Turkye beheer die wetlike raamwerk van die land. Dit bevat die belangrikste regeringsbeginsels en vestig Turkye as 'n eenheidsgesentraliseerde staat.
Die uitvoerende gesag word deur die president uitgeoefen, terwyl die wetgewende bevoegdheid by die eenkamer -parlement, die Groot Nasionale Vergadering van Turkye, berus. Die regbank is nominaal onafhanklik van die uitvoerende gesag en die wetgewer, maar die grondwetlike veranderinge wat met die referendum in 2007, 2010 en 2017 in werking getree het, het die president en die regerende party groter magte gegee vir die aanstelling of ontslag van regters en aanklaers.  Die konstitusionele hof moet 'n beslissing neem oor die ooreenstemming van wette en verordeninge met die grondwet. Die Staatsraad is die tribunaal van laaste uitweg vir administratiewe sake, en die Hooggeregshof vir Appèl vir alle ander. 
Universele stemreg vir beide geslagte word sedert 1933 en voor die meeste lande in Turkye toegepas, en elke Turkse burger wat 18 jaar oud is, het stemreg. Daar is 600 parlementslede wat vir 'n termyn van vier jaar verkies word deur 'n proporsionele verteenwoordigingstelsel uit die party-lys uit 85 kiesdistrikte. Die konstitusionele hof kan die openbare finansiering van politieke partye wat hy as anti-sekulêr of separatisties beskou, verwyder, of die bestaan ​​daarvan heeltemal verbied.   Die kiesdrempel is tien persent van die stemme. 
Ondersteuners van Atatürk se hervormings word Kemaliste genoem, onderskei van Islamiste, wat die twee uiteenlopende standpunte verteenwoordig oor die rol van godsdiens in wetgewing, opvoeding en openbare lewe.  Die Kemalistiese siening ondersteun 'n vorm van demokrasie met 'n sekulêre grondwet en verwesterde kultuur, met behoud van die noodsaaklikheid van staatsinmenging in die ekonomie, onderwys en ander openbare dienste.  Sedert sy stigting as 'n republiek in 1923, het Turkye 'n sterk tradisie van sekularisme ontwikkel.  Sedert die tagtigerjare het kwessies soos inkomste -ongelykheid en klasonderskeid egter aanleiding gegee tot Islamisme, 'n beweging wat 'n groter rol vir godsdiens in regeringsbeleid ondersteun, en in teorie die plig tot gesag, gesamentlike solidariteit en sosiale geregtigheid ondersteun. wat dit in die praktyk behels, word dikwels betwis.  Turkye onder Recep Tayyip Erdoğan en die AKP word al hoe meer outoritêr beskryf.    
Die regstelsel van Turkye is volledig geïntegreer met die stelsel van kontinentale Europa. [ verduideliking nodig ] Die Turkse burgerlike wet is byvoorbeeld gewysig deur elemente van die Switserse burgerlike kode en verpligtinge en die Duitse handelswetgewing op te neem. Die administratiewe kode het ooreenkomste met sy Franse eweknie en die strafwet met sy Italiaanse eweknie. 
Turkye het die beginsel van skeiding van magte aangeneem. In ooreenstemming met hierdie beginsel word geregtelike mag namens die Turkse nasie deur onafhanklike howe uitgeoefen. Die onafhanklikheid en organisasie van die howe, die veiligheid van die ampstermyn van regters en staatsaanklaers, die professie van regters en aanklaers, die toesig van regters en staatsaanklaers, die militêre howe en hul organisasie, en die bevoegdhede en pligte van die hooggeregshowe word gereguleer deur die Turkse Grondwet. 
Volgens artikel 142 van die Turkse Grondwet word die organisasie, pligte en jurisdiksie van die howe, hul funksies en die verhoorprosedures deur die wet gereguleer. In ooreenstemming met die voormelde artikel van die Turkse grondwet en verwante wette, kan die hofstelsel in Turkye onder drie hoofkategorieë ingedeel word: die regterlike howe, administratiewe howe en militêre howe. Elke kategorie bevat howe in eerste instansie en hooggeregshowe. Daarbenewens beslis die Hof van Jurisdiksionele Geskille oor sake wat nie geredelik as 'n hofsaak van een hofstelsel geklassifiseer kan word nie. 
Wetstoepassing in Turkye word uitgevoer deur verskeie departemente (soos die Algemene Direktoraat van Veiligheid en Gendarmerie Algemene Opdrag) en agentskappe, wat almal onder die bevel van die president van Turkye of meestal die minister van binnelandse sake optree. Volgens syfers wat deur die ministerie van justisie bekend gemaak is, is daar sedert November 2008 100 000 mense in Turkse gevangenisse, 'n verdubbeling sedert 2000.  [ benodig opdatering ]
In die regeringsjare deur die AKP en Erdoğan, veral sedert 2013, word gesê dat die onafhanklikheid en integriteit van die Turkse regbank toenemend twyfel deur instellings, parlementariërs en joernaliste binne en buite Turkye weens politieke inmenging in die promosie van regters en aanklaers, en in die uitoefening van openbare plig.     Die Turkye 2015 verslag van die Europese Kommissie verklaar dat "die onafhanklikheid van die regbank en respek vir die beginsel van skeiding van magte ondermyn is en dat regters en aanklaers onder sterk politieke druk was." 
Turkye is 'n stigterslid van die Verenigde Nasies (1945),  die OESO (1961),  die OIC (1969),  die OVSE (1973),  die ECO (1985), [ 148] die BSEC (1992),  die D-8 (1997)  en die G20 (1999).  Turkye was lid van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad in 1951–1952, 1954–1955, 1961 en 2009–2010.  In 2012 word Turkye 'n dialoogvennoot van die SCO en word dit in 2013 lid van die ACD.  
In ooreenstemming met die tradisionele Westerse oriëntasie was die betrekkinge met Europa nog altyd 'n sentrale deel van die Turkse buitelandse beleid. Turkye het in 1950 een van die vroeë lede van die Raad van Europa geword, in 1959 om mede -lidmaatskap van die EEG (voorganger van die Europese Unie) aansoek gedoen en in 1963 'n geassosieerde lid geword. Na dekades van politieke onderhandelinge het Turkye aansoek gedoen om volledige lidmaatskap van die EEG in 1987, word 'n geassosieerde lid van die Wes -Europese Unie in 1992, sluit aan by die EU Doeane -unie in 1995 en voer sedert 2005 formele toetredingsonderhandelinge met die EU.   Turkye se steun aan Noord -Ciprus in die geskil in Ciprus bemoeilik Turkye se betrekkinge met die EU en bly 'n groot struikelblok vir die land se toetredingsbod in die land. 
Die ander bepalende aspek van Turkye se buitelandse beleid was die land se jarelange strategiese alliansie met die Verenigde State.   Die Truman-leerstelling in 1947 het Amerikaanse voornemens uitgespreek om die veiligheid van Turkye en Griekeland tydens die Koue Oorlog te waarborg, en het groot Amerikaanse militêre en ekonomiese steun tot gevolg gehad. In 1948 is albei lande opgeneem in die Marshall -plan en die OEEC vir die heropbou van Europese ekonomieë.  Die algemene bedreiging wat die Sowjetunie tydens die Koue Oorlog inhou, het daartoe gelei dat Turkye in 1952 by die NAVO aangesluit het, wat noue bilaterale betrekkinge met die VSA verseker het. Daarna het Turkye baat gevind by die Verenigde State se politieke, ekonomiese en diplomatieke steun, insluitend belangrike aspekte soos die land se poging om by die Europese Unie aan te sluit.  In die post -Koue Oorlog -omgewing het die geostrategiese belangrikheid van Turkye verskuif na die nabyheid van die Midde -Ooste, die Kaukasus en die Balkan. 
Die onafhanklikheid van die Turkse state van die Sowjetunie in 1991, waarmee Turkye 'n gemeenskaplike kulturele en taalkundige erfenis deel, het Turkye in staat gestel om sy ekonomiese en politieke betrekkinge tot in Sentraal-Asië uit te brei, , waardeur 'n multi-miljard -pypleiding olie en aardgas van Bakoe in Azerbeidjan na die hawe van Ceyhan in Turkye. Die pypleiding Baku - Tbilisi - Ceyhan vorm deel van Turkye se buitelandse beleidstrategie om 'n energiekanaal van die Kaspiese See -kom na Europa te word. In 1993 verseël Turkye egter sy landgrens met Armenië tydens 'n gebaar van ondersteuning aan Azerbeidjan ('n Turkse staat in die Kaukasus-streek) tydens die Eerste Nagorno-Karabakh-oorlog, en dit bly gesluit.  Armenië het op sy beurt handelssanksies teen Turkye ingestel ná die Nagorno-Karabakh-oorlog in 2020. Vanaf 31 Desember 2020 is invoer uit Turkye verbied weens Turkye se steun aan Azerbeidjan in die konflik. 
Onder die AKP -regering het die invloed van Turkye gegroei in die voormalige Ottomaanse gebiede van die Midde -Ooste en die Balkan, gebaseer op die 'strategiese diepte' -leer ('n terminologie wat deur Ahmet Davutoğlu bedink is vir die definisie van Turkye se toenemende betrokkenheid by plaaslike buitelandse beleidskwessies) , ook Neo-Ottomanisme genoem.   Na die Arabiese Lente in Desember 2010, het die keuses wat die AKP -regering gemaak het om sekere politieke opposisiegroepe in die geaffekteerde lande te ondersteun, gelei tot spanning met sommige Arabiese state, soos Turkye se buurland Sirië sedert die begin van die Siriese burgeroorlog en Egipte na die verdrywing van president Mohamed Morsi.  
Vanaf 2021 [update] het Turkye nie 'n ambassadeur in Sirië of Egipte nie.  Diplomatieke betrekkinge met Israel is ook verbreek ná die vlootaanval in Gaza in 2010, maar is genormaliseer na 'n ooreenkoms in Junie 2016.  Hierdie politieke breuke het Turkye met min bondgenote in die Oos -Middellandse See gelaat, waar ryk aardgasvelde is onlangs ontdek   in skerp kontras met die oorspronklike doelwitte wat die voormalige minister van buitelandse sake (later premier) Ahmet Davutoğlu gestel het in sy 'nul probleme met bure'   buitelandse beleidsleer.  In 2015 het Turkye, Saoedi-Arabië en Katar 'n 'strategiese alliansie' gevorm teen die Siriese president Bashar al-Assad.  Na die toenadering tot Rusland in 2016, het Turkye egter sy standpunt aangaande die oplossing van die konflik in Sirië hersien.    In Januarie 2018 het die Turkse weermag en die deur Turkye gesteunde magte, insluitend die Vrye Siriese leër en Ahrar al-Sham,  'n ingryping in Sirië begin met die doel om YPG wat deur die VS gesteun word, te verdryf die enklave van Afrin.   In 2020 het Turkye op versoek van die GNA openlik ingegryp in Libië.  ​​Daar is 'n geskil oor Turkye se seegrense met Griekeland en Ciprus en boorregte in die oostelike Middellandse See.   Turkye erken en ondersteun die Tripoli-gebaseerde regering van nasionale ooreenkoms (GNA) in Libië, wat sedert 2014 deur 'n burgeroorlog geskeur is.
Die Turkse weermag bestaan ​​uit die landmagte, die vlootmagte en die lugmag. Die Gendarmerie en die Kuswag werk in vredestyd as dele van die Ministerie van Binnelandse Sake, alhoewel hulle in oorlogstyd onderskeidelik ondergeskik is aan die weermag- en vlootbevel, waartydens hulle interne wetstoepassing en militêre funksies het.  Die hoof van die algemene staf word deur die president aangewys. Die Ministerraad is teenoor die Parlement verantwoordelik vir aangeleenthede van nasionale veiligheid en die voldoende voorbereiding van die weermag om die land te verdedig. Die bevoegdheid om oorlog te verklaar en die Turkse weermag na die buiteland te ontplooi of om toe te laat dat buitelandse gewapende magte in Turkye gestasioneer word, berus egter slegs by die parlement. 
Elke geskikte manlike Turkse burger, wat andersins nie belet word nie, moet in die weermag dien vir 'n tydperk van drie weke tot 'n jaar, afhanklik van opleiding en werksplek.  Turkye erken nie gewetensbesware nie en bied nie 'n burgerlike alternatief vir militêre diens nie. 
Turkye het die tweede grootste staande militêre mag in die NAVO, na die Amerikaanse weermag, met 'n geskatte sterkte van 495,000 ontplooibare magte, volgens 'n skatting van die NAVO in 2011.  [ benodig opdatering ] Turkye is een van die vyf NAVO -lidlande wat saam met België, Duitsland, Italië en Nederland deel uitmaak van die beleid oor kerndeling van die alliansie.  Altesaam 90 B61 -kernbomme word by die Incirlik -lugbasis gehuisves, waarvan 40 toegewys is vir gebruik deur die Turkse lugmag in geval van 'n kernkonflik, maar die gebruik daarvan vereis goedkeuring van die NAVO. 
Turkye onderhou kragte in internasionale missies onder die Verenigde Nasies en die NAVO sedert die Koreaanse Oorlog, insluitend vredesopdragte in Somalië, Joegoslavië en die Horing van Afrika. Turkye ondersteun die koalisiemagte in die Eerste Golfoorlog. Turkse weermag dra militêre personeel by tot die Internasionale Veiligheidshulpmag, Kosovo -mag, Eurocorps en EU -strydgroepe.   Turkye handhaaf 'n mag van 36 000 troepe in Noord -Ciprus sedert 1974.  Turkye het die afgelope paar jaar Peshmerga -magte in die noorde van Irak en die Somaliese weermag bygestaan ​​met veiligheid en opleiding.   Turkse weermag het oorsese militêre basisse in Albanië,  Irak,  Katar,  en Somalië. 
Die menseregterekord van Turkye was onderhewig aan baie omstredenheid en internasionale veroordeling. Tussen 1959 en 2011 het die Europese Hof vir Menseregte meer as 2400 vonnisse teen Turkye gelê weens skending van menseregte oor kwessies soos Koerdiese regte, vroueregte, LGBT -regte en mediavryheid.   Die rekord van menseregte in Turkye is steeds 'n beduidende struikelblok vir die land se lidmaatskap van die EU. 
In die laaste helfte van die sewentigerjare het Turkye gely onder politieke geweld tussen uiterste linkse en verregse militante groepe, wat uitgeloop het op die militêre staatsgreep van 1980.  Die Koerdistanse Arbeidersparty (deur Turkye aangewys as 'n terroriste-organisasie, die Verenigde State,  die Europese Unie  en NAVO ) is in 1978 gestig deur 'n groep Koerdiese militante onder leiding van Abdullah Öcalan, op soek na die stigting van 'n onafhanklike, marxisties-leninistiese staat in die streek, wat bekend te staan ​​as Koerdistan.  Die aanvanklike rede wat die PKK hiervoor aangevoer het, was die onderdrukking van Koerde in Turkye.   'n Volskaalse opstand het in 1984 begin toe die PKK 'n Koerdiese opstand aangekondig het. Na die arrestasie en gevangenisstraf van Abdullah Öcalan in 1999   het die PKK sy eise verander in gelyke regte vir etniese Koerde en provinsiale outonomie in Turkye.     Sedert die konflik begin het, is meer as 40 000 mense dood, waarvan die meeste Turkse Koerde was.  Die Europese Hof vir Menseregte en ander internasionale menseregte -organisasies het Turkye veroordeel weens menseregteskendings.   Baie vonnisse hou verband met sake soos burgerlike sterftes in lugbombarde,  marteling,  gedwonge verplasing,  verwoeste dorpe,    willekeurige arrestasies, [ 222] vermoor en verdwyn Koerdiese joernaliste, aktiviste en politici. 
Op 20 Mei 2016 het die Turkse parlement byna 'n kwart van sy lede se immuniteit van vervolging ontneem, waaronder 101 afgevaardigdes van die pro-Koerdiese HDP en die belangrikste opposisie-CHP-party. In reaksie op die mislukte staatsgreppoging op 15 Julie 2016 is meer as 160 000 regters, onderwysers, polisie en staatsamptenare geskors of ontslaan, 77 000 is formeel gearresteer,   en 130 media -organisasies, waaronder 16 televisie -omroepers en 45 koerante,  is deur die regering van Turkye gesluit.  160 joernaliste is in die tronk gesit. 
Volgens die komitee om joernaliste te beskerm, het die AKP -regering een van die wêreld se grootste stryd teen mediavryheid getref.   Baie joernaliste is gearresteer op aanklagte van 'terrorisme' en 'anti-staatsbedrywighede', soos die Ergenekon- en Balyoz-sake, terwyl duisende ondersoek is na aanklagte soos 'afkraak van Turksheid' of 'belediging van Islam' in 'n poging om self-sensuur te saai.  In 2017 het die CPJ 81 gevangenisjoernaliste in Turkye geïdentifiseer (insluitend die redaksie van Cumhuriyet, Die oudste koerant van Turkye wat nog in omloop is), almal direk aangehou vir hul gepubliseerde werk (die land was die eerste plek in die wêreld in daardie jaar, met meer joernaliste in die gevangenis as in Iran, Eritrea of ​​China)  terwyl Freemuse in 2015 nege geïdentifiseer het musikante in die tronk vir hul werk (die derde plek na Rusland en China).  In 2015 is die media in Turkye as 'n gegradeer nie GRATIS nie deur Freedom House.  In sy resolusie "Die werking van demokratiese instellings in Turkye" op 22 Junie 2016 het die Parlementêre Vergadering van die Raad van Europa gewaarsku dat "onlangse verwikkelinge in Turkye met betrekking tot die vryheid van die media en van uitdrukking, erosie van die heerskappy van die wet en die skending van menseregte met betrekking tot veiligheidsoperasies teen terrorisme in die suidooste van Turkye () het ernstige vrae laat ontstaan ​​oor die werking van sy demokratiese instellings. " 
Bekende Turkse joernaliste wat weens hul opinies vermoor is, sluit in Abdi İpekçi (1929–1979, hoofredakteur van Milliyet) Çetin Emeç (1935–1990, hoofrubriekskrywer en koördineerder van Hürriyet) Uğur Mumcu (1942–1993, rubriekskrywer en ondersoekende joernalis van Cumhuriyet) en Hrant Dink (1954–2007, stigter en hoofredakteur van Agos).
Tydens die offensief in Sirië in Oktober 2019, is Turkse magte beskuldig van oorlogsmisdade, soos om burgerlikes met wit fosfor te rig en verskeie ander menseregteskendings.   Turkye het die eise amptelik verwerp, en die minister van verdediging, Hulusi Akar, het gesê dat chemiese wapens nie in die inventaris van die Turkse weermag bestaan ​​nie. 
Amnesty International verklaar dat hulle bewyse versamel het van oorlogsmisdade en ander oortredings wat deur Turkse en Turkye gesteunde Siriese magte gepleeg is wat na bewering 'n skandelike minagting van die burgerlike lewe getoon het, wat ernstige oortredings en oorlogsmisdade uitgevoer het, insluitend summiere moorde en onwettige aanvalle wat burgerlikes dood en beseer het ". 
Homoseksuele aktiwiteite is wettig in Turkye.  LGBT -mense in Turkye word egter gekonfronteer met diskriminasie, teistering en selfs geweld van hul familielede, bure, ens.  Die Turkse owerhede het baie diskriminerende praktyke uitgevoer, soos die sluiting van LGBTI+ -verenigings, klopjagte op die huise van gay individue , sensurering van webwerwe en tydskrifte, ens.    Ten spyte hiervan neem die LGBT -aanvaarding in Turkye toe. In 'n opname wat die Kadir Has -universiteit in Istanbul in 2016 gedoen het, het 33% van die respondente gesê dat LGBT -mense gelyke regte moet hê, wat in 2020 tot 45% toegeneem het. 'N Ander opname deur Kadir Has University in 2018 het bevind dat die deel wat nie 'n homoseksuele buurman wil hê nie, het gedaal van 55,3% in 2018 tot 46,5% in 2019.   'n Peiling deur Ipsos in 2015 het bevind dat 27% van die Turkse publiek ten gunste was van die wettiging van dieselfde geslag en 19% steun eerder burgerlike vakbonde. 
Turkye is 'n transkontinentale land wat Suidoos -Europa en Wes -Asië oorbrug. Asiatiese Turkye, wat 97 persent van die land se gebied insluit, word geskei van Europese Turkye deur die Bosporus, die See van Marmara en die Dardanelle. Europese Turkye beslaan slegs 3 persent van die land se grondgebied.  Turkye beslaan 'n oppervlakte van 783,562 vierkante kilometer (302,535 vierkante myl),  waarvan 755,688 vierkante kilometer (291,773 vierkante myl) in Asië is en 23,764 vierkante kilometer (9,175 vierkante myl) in Europa.  Die land is omring deur see aan drie kante: die Egeïese See in die weste, die Swart See in die noorde en die Middellandse See in die suide. Turkye bevat ook die See van Marmara in die noordweste. 
Turkye is verdeel in sewe geografiese streke: Marmara, Egeïese See, Swart See, Sentraal -Anatolië, Oos -Anatolië, Suidoos -Anatolië en die Middellandse See. Die ongelyke noord -Anatoliese terrein wat langs die Swart See loop, lyk soos 'n lang, smal gordel. Hierdie streek beslaan ongeveer 'n sesde van die totale oppervlakte van Turkye. As 'n algemene neiging word die binnelandse Anatoliese plato toenemend ruig namate dit ooswaarts vorder. 
Oos -Thracië, die Europese deel van Turkye, is aan die oostelike rand van die Balkan geleë. Dit vorm die grens tussen Turkye en sy buurlande Griekeland en Bulgarye. Die Asiatiese deel van die land bestaan ​​meestal uit die skiereiland Anatolië, wat bestaan ​​uit 'n hoë sentrale plato met smal kusvlaktes, tussen die Köroğlu- en Pontiese bergreekse in die noorde en die Taurusberge in die suide.
Die Oos -Anatolië -streek stem meestal ooreen met die westelike deel van die Armeense hooglande (die plato tussen die Anatoliese plato in die weste en die Klein -Kaukasus in die noorde)  en bevat Mount Ararat, die hoogste punt van Turkye op 5,137 meter (16,854 voet) ),  en Lake Van, die grootste meer in die land.  Oos -Turkye het 'n bergagtige landskap en is die tuiste van die bronne van riviere soos die Eufraat, Tigris en Aras. Die Suidoos -Anatolië -streek bevat die noordelike vlaktes van Bo -Mesopotamië.
Die buitengewone ekosisteem en habitatverskeidenheid van Turkye het aansienlike spesiediversiteit opgelewer.  Anatolië is die tuisland van baie plante wat sedert die koms van die landbou vir voedsel verbou is, en die wilde voorouers van baie plante wat die mensdom nou krammetjies verskaf, groei steeds in Turkye. Die diversiteit van Turkye se fauna is selfs groter as dié van sy flora. Die aantal diersoorte in die hele Europa is ongeveer 60 000, terwyl daar in Turkye meer as 80 000 is (meer as 100 000 tel die subspesies). 
Die Noord -Anatoliese naald- en bladwoude is 'n ekostreek wat die grootste deel van die Pontiese berge in die noorde van Turkye dek, terwyl die gemengde woude van die Kaukasus oor die oostelike kant van die reeks strek. Die streek is die tuiste van die Eurasiese natuurlewe, soos die Eurasiese mossie, die goue arend, die oostelike keiserlike arend, die minder gevlekte arend, die Kaukasiese swartwortel, die serin met 'n rooi voorkant en 'n muurkruiper.  Die smal kusstrook tussen die Pontiese berge en die Swart See is die tuiste van die Euxine-Colchic bladwisselende woude, wat 'n paar van die wêreld se min gematigde reënwoude bevat.  Die Turkse denne kom meestal in Turkye en ander oostelike mediterrane lande voor. Verskeie wilde tulpspesies is inheems aan Anatolië, en die blom is die eerste keer in Wes -Europa bekendgestel met spesies wat uit die Ottomaanse Ryk in die 16de eeu geneem is.  
Daar is 40 nasionale parke, 189 natuurparke, 31 natuurbewaringsgebiede, 80 wildbeskermingsgebiede en 109 natuurmonumente in Turkye, soos Gallipoli Peninsula Historical National Park, Mount Nemrut National Park, Ancient Troy National Park, Ölüdeniz Nature Park en Polonezköy Nature Park .  In die 21ste eeu sluit bedreigings vir biodiversiteit woestynvorming in as gevolg van klimaatsverandering in Turkye. 
Die Anatoliese luiperd kom nog in baie klein getalle voor in die noordoostelike en suidoostelike streke van Turkye.   Die Eurasiese lynx en die Europese wilde kat is ander katagtige spesies wat tans in die woude van Turkye voorkom. Die Kaspiese tier, wat nou uitgesterf het, het tot in die laaste helfte van die 20ste eeu in die oostelike streke van Turkye gewoon.  
Bekende huisdiere uit Ankara, die hoofstad van Turkye, sluit die Angorakat, Angora -haas en Angorabok en Van -provinsie die Van -kat in. Die nasionale honderasse is die Kangal (Anatolian Shepherd), Malaklı en Akbaş. 
Die kusgebiede van Turkye wat grens aan die Egeïese en Middellandse See, het 'n gematigde Mediterreense klimaat, met warm, droë somers en sagte tot koel, nat winters.  Die kusgebiede wat aan die Swart See grens, het 'n gematigde oseaanklimaat met warm, nat somers en koel tot koue, nat winters.  Die Turkse Swartsee -kus kry die grootste hoeveelheid neerslag en is die enigste gebied in Turkye wat die hele jaar deur 'n hoë neerslag kom.  Die oostelike deel van die kus is jaarliks ​​gemiddeld 2 200 millimeter (87 in), wat die hoogste neerslag in die land is. 
Die kusgebiede wat grens aan die See van Marmara, wat die Egeïese See en die Swart See verbind, het 'n oorgangsklimaat tussen 'n gematigde Mediterreense klimaat en 'n gematigde oseaanklimaat met warm tot warm, matig droë somers en koel tot koue, nat winters.  Sneeu val bykans elke winter op die kusgebiede van die See van Marmara en die Swart See, maar smelt gewoonlik nie meer as 'n paar dae nie.  Sneeu is egter skaars in die kusgebiede van die Egeïese See en baie skaars in die kusgebiede van die Middellandse See. 
Berge naby die kus verhinder dat Mediterreense invloede die binneland binnedring, wat die sentrale Anatoliese plato van die binneland van Turkye 'n kontinentale klimaat gee met sterk kontrasterende seisoene. 
Die winters op die plato is veral erg. Temperature van -30 ° C tot -40 ° C (-22 ° F tot -40 ° F) kom wel voor in die noordooste van Anatolië, en sneeu kan minstens 120 dae van die jaar op die grond lê en byna die hele jaar in die berge. . In Sentraal -Anatolië kan die temperature onder -20 ° C (-4 ° F) daal, terwyl die berge nog kouer is.
Turkye is 'n nuut-geïndustrialiseerde land, met 'n ekonomie met 'n hoër middelinkomste, wat die nominaal BBP die twintigste grootste in die wêreld is, en die elfde grootste van PPP. Volgens ramings van die Wêreldbank is die BBP per capita van Turkye volgens PPP 32,278 dollar in 2021,  en ongeveer 14,4% van die Turke het in 2018 onder die nasionale armoedegrens geleef.  Werkloosheid in Turkye was 13,6% in 2019,  en die middelklasbevolking in Turkye het van 1993 tot 2010 van 18% tot 41% van die bevolking gestyg, volgens die Wêreldbank.  Vanaf Januarie 2021 [update] is die buitelandse reserwes in Turkye $ 51 miljard werd.  Die EU -Turkye Doeane -unie het in 1995 gelei tot 'n uitgebreide liberalisering van tariefkoerse en vorm een ​​van die belangrikste pilare van Turkye se buitelandse handelsbeleid. 
Die motorbedryf in Turkye is aansienlik en het in 2015 meer as 1,3 miljoen motorvoertuie vervaardig, wat die 14de grootste produsent ter wêreld is.  Turkse skeepswerwe word hoog aangeslaan vir die vervaardiging van chemiese en olietenkskip tot 10 000 dwt en ook vir hul mega -seiljagte.  Turkse handelsmerke soos Beko en Vestel is een van die grootste produsente van verbruikerselektronika en huishoudelike toestelle in Europa, en belê 'n aansienlike hoeveelheid geld vir navorsing en ontwikkeling in nuwe tegnologie wat op hierdie terreine verband hou.   
Ander sleutelsektore van die Turkse ekonomie is bankwese, konstruksie, huishoudelike toestelle, elektronika, tekstiele, olieraffinering, petrochemiese produkte, voedsel, mynbou, yster en staal en masjienbedryf. Die landbou was egter steeds verantwoordelik vir 'n kwart van die indiensneming.  In 2004 is geraam dat 46 persent van die totale besteebare inkomste deur die boonste 20 persent van die inkomsteverdieners ontvang is, terwyl die laagste 20 persent slegs 6 persent ontvang het. 
Direkte buitelandse belegging (FDI) was $ 8,3 miljard in 2012, 'n syfer wat na verwagting in 2013 tot $ 15 miljard sou styg.  In die ekonomiese krisis van 2016 het dit geblyk dat die groot skuld wat aangegaan is vir beleggings tydens die AKP -regering sedert 2002 meestal was verbruik in konstruksie, eerder as om in volhoubare ekonomiese groei te belê.  Turkye se bruto buitelandse skuld het einde Desember 2017 $ 453,2 miljard bereik.  Turkye se jaarlikse tekort op die lopende rekening was einde Desember 2017 $ 47,3 miljard, vergeleke met die vorige jaar se syfer van $ 33,1 miljard.  In 2020, volgens Carbon Tracker, is geld gemors om meer steenkoolkragstasies in Turkye te bou.  Fatih Birol, die hoof van die International Energy Agency, het gesê dat subsidies vir fossielbrandstof herlei moet word, byvoorbeeld na die gesondheidstelsel.  Subsidies vir fossielbrandstof was ongeveer 0,2% van die BBP gedurende die eerste twee dekades van die 21ste eeu,   en is hoër as subsidies vir skoon energie.  Die eksterne koste van fossielbrandstofverbruik in 2018 word op 1,5% van die BBP geraam.  In 2020 het die Europese Bank vir Heropbou en Ontwikkeling aangebied om 'n regverdige oorgang van steenkool te ondersteun. 
Toerisme in Turkye het bykans elke jaar toegeneem in die 21ste eeu,  en is 'n belangrike deel van die ekonomie. Die Turkse ministerie van kultuur en toerisme bevorder tans Turkse toerisme onder die projek Turkey Home. Turkye is een van die top tien bestemmingslande ter wêreld, met die hoogste persentasie buitelandse besoekers wat die afgelope jaar uit veral Duitsland en Rusland uit Europa gekom het.  In 2019 was Turkye die sesde plek ter wêreld wat betref die aantal internasionale toeriste, met 51,2 miljoen buitelandse toeriste wat die land besoek het.  Turkye het 17 UNESCO -wêrelderfenisgebiede en 51 wêrelderfenisgebiede in 'n voorlopige lys
In 2013 was daar 98 lughawens in Turkye, , waaronder 22 internasionale lughawens.  Die lughawe van Istanbul word beplan om die grootste lughawe ter wêreld te wees, met 'n kapasiteit om 150 miljoen passasiers per jaar te bedien.   Behalwe Turkish Airlines, sedert 1933 die vlagskip van Turkye, is verskeie ander lugrederye in die land werksaam.
Sedert 2014 [opdatering] het die land 'n padnetwerk van 65,623 kilometer (40,776 myl).  Turkish State Railways het in 2003 met die bou van hoëspoedlyne begin. Die Ankara-Konya-lyn het in 2011 in werking getree, terwyl die Ankara-Istanbul-lyn in 2014 in gebruik geneem is. 
Die Marmaray -tonnel onder die Bosporus, wat in 2013 geopen is, verbind die spoor- en metrolyne van die Europese en Asiatiese kant van Istanbul, terwyl die nabygeleë Eurasiatunnel (2016) 'n ondergrondse padverbinding bied vir motorvoertuie. 
Die Bosphorus -brug (1973), Fatih Sultan Mehmet -brug (1988) en Yavuz Sultan Selim -brug (2016) is die drie hangbrue wat die Europese en Asiatiese oewers van die Bosphorus -seestraat verbind. Die Osman Gazi -brug (2016) verbind die noordelike en suidelike oewer van die Golf van Izmit. Die Çanakkale 1915 -brug op die Dardanelles -seestraat, wat Europa en Asië verbind, sal na voltooiing die langste hangbrug ter wêreld word. 
Baie aardgaspypleidings strek oor die land se gebied.  Die Baku-Tbilisi-Ceyhan-pypleiding, die tweede langste oliepypleiding ter wêreld, is in 2005 ingehuldig.  The Blue Stream, 'n groot trans-Swart See-gasleiding, lewer aardgas van Rusland aan Turkye. Met die onderwater pypleiding, Turkse stroom, met 'n jaarlikse kapasiteit van ongeveer 63 miljard kubieke meter (2200 miljard kubieke voet), kan Turkye Russiese gas aan die res van Europa verkoop.  Vanaf 2018 [update] Turkye verbruik 1700 terawatt -ure (TW/h) primêre energie per jaar, iets meer as 20 megawatt -ure (MW/h) per persoon, meestal uit ingevoerde fossielbrandstowwe.  Alhoewel die energiebeleid van Turkye die vermindering van die invoer van fossielbrandstof insluit, is steenkool in Turkye die grootste enkele rede waarom kweekhuisgasvrystellings deur Turkye 1% van die globale totaal beloop. Hernubare energie in Turkye word verhoog en Akkuyu -kernkragaanleg word aan die Middellandse See -kus gebou: maar ten spyte van nasionale elektrisiteitsopwekking word oorvermoë nog steeds fossielbrandstowwe gesubsidieer.  Turkye het die vyfde hoogste direkte benutting en kapasiteit van geotermiese krag ter wêreld. 
TÜBİTAK is die toonaangewende agentskap vir die ontwikkeling van beleid oor wetenskap, tegnologie en innovasie in Turkye.  TÜBA is 'n outonome wetenskaplike samelewing wat wetenskaplike aktiwiteite in Turkye bevorder.  TAEK is die amptelike kernenergie -instelling van Turkye. Die doelwitte daarvan is akademiese navorsing oor kernenergie en die ontwikkeling en implementering van vreedsame kernapparatuur. 
Turkse regeringsondernemings vir navorsing en ontwikkeling in militêre tegnologieë sluit onder meer Turkish Aerospace Industries, ASELSAN, HAVELSAN, ROKETSAN, MKE in. Turkish Satellite Assembly, Integration and Test Center (UMET) is 'n ruimtevervaardigings- en toetsfasiliteit wat deur die Ministerie van Nasionale Verdediging besit word en deur die Turkish Aerospace Industries (TAI) bedryf word.
Die Turkish Space Launch System (UV) is 'n projek om die satellietlanseervermoë van Turkye te ontwikkel. Dit bestaan ​​uit die bou van 'n ruimtetuig, die ontwikkeling van satellietlanseervoertuie asook die vestiging van afgeleë aardstasies.   
In 2015 het Aziz Sancar, 'n Turkse professor aan die Universiteit van Noord -Carolina, saam met Tomas Lindahl en Paul Modrich die Nobelprys vir chemie gewen vir hul werk oor hoe selle beskadigde DNA herstel.  Ander Turkse wetenskaplikes sluit in dokter Hulusi Behçet wat die siekte van Behçet ontdek het en wiskundige Cahit Arf wat die Arf -invariant gedefinieer het.
Volgens die Adresgebaseerde bevolkingsopname stelsel van Turkye was die land se bevolking 74,7 miljoen mense in 2011,  waarvan byna driekwart in dorpe en stede gewoon het. Volgens die skatting van 2011 neem die bevolking elke jaar met 1,35 persent toe. Turkye het 'n gemiddelde bevolkingsdigtheid van 97 mense per km². Mense in die ouderdomsgroep 15-64 jaar maak 67,4 persent van die totale bevolking uit, die ouderdomsgroep 0-14 stem ooreen met 25,3 persent, terwyl senior burgers van 65 jaar of ouer 7,3 persent uitmaak. 
Artikel 66 van die Turkse grondwet definieer 'n 'Turk' as 'enigiemand wat gebind is aan die Turkse staat deur burgerskap', daarom verskil die wettige gebruik van die term 'Turks' as 'n burger van Turkye van die etniese definisie.  Maar ongeveer 70 tot 80 persent van die land se burgers is etniese Turke.   Daar word beraam dat daar ten minste 47 etniese groepe in Turkye verteenwoordig is.  Betroubare gegewens oor die etniese mengsel van die bevolking is nie beskikbaar nie, want die Turkse sensusgetalle bevat nie statistieke oor etnisiteit nie. 
Koerde is tussen 12 en 25 persent van die bevolking die grootste nie-Turkse etnisiteit.   Volgens Servet Mutlu bly die presiese syfer steeds 'n geskil, "hierdie skattings weerspieël pro-Koerdiese of pro-Turkse simpatie en houdings eerder as wetenskaplike feite of erudisie".  Mutlu se studie uit 1990 het beraam dat Koerde ongeveer 12 persent van die bevolking uitmaak, terwyl Mehrdad Izady die syfer ongeveer 25 persent het.  Die Koerden vorm 'n meerderheid in die provinsies Ağrı, Batman, Bingöl, Bitlis, Diyarbakır, Elâzığ, Hakkari, Iğdır, Mardin, Muş, Siirt, Şırnak, Tunceli en Van in byna meerderheid in die provinsie lanlıurfa (47%) en 'n groot minderheid in die provinsie Kars (20%).  As gevolg van interne migrasie bestaan ​​daar boonop Koerdiese diasporagemeenskappe in al die groot stede in Sentraal- en Wes -Turkye. In Istanbul is daar na raming drie miljoen Koerde, wat dit die stad met die grootste Koerdiese bevolking ter wêreld maak.  Daar word vermoed dat nie-Koerdiese minderhede na raming 7–12 persent van die bevolking uitmaak. 
Die drie 'nie-Moslem'-minderheidsgroepe wat in die Verdrag van Lausanne erken is, was Armeniërs, Grieke en Jode. Ander etniese groepe sluit Albaniërs, Arabiere, Assiriërs, Bosniërs, Tsjerkassiërs, Georgiërs, Laz, Pomaks en Roma in.      Turkye is ook die tuiste van 'n Moslem-gemeenskap van Megleno-Roemeniërs. 
Voor die aanvang van die Siriese burgeroorlog in 2011, het die geskatte aantal Arabiere in Turkye gewissel van 1 miljoen tot meer as 2 miljoen.  Vanaf April 2020 is daar 3,6 miljoen Siriese vlugtelinge in Turkye, wat meestal Arabiere is, maar ook Siriese Koerde, Siriese Turkmeens en ander etniese groepe in Sirië insluit. Die oorgrote meerderheid van hulle woon in Turkye met tydelike verblyfpermitte. Die Turkse regering het Turkse burgerskap verleen aan vlugtelinge wat by die Siriese nasionale weermag aangesluit het.   
Immigrasie na Turkye is die proses waardeur mense na Turkye migreer om in die land te woon. Die migrantekrisis van Turkye ontstaan ​​nadat ongeveer 2,5 persent van die bevolking internasionale migrante is.  Turkye huisves die grootste aantal vlugtelinge in die wêreld, waaronder 3,6 miljoen Siriese vlugtelinge, vanaf April 2020.  As deel van Turkye se migrantekrisis, volgens UNHCR, het Turkye in 2018 63,4% van alle vlugtelinge gehuisves in die wêreld, dit is 3,564,919 geregistreerde vlugtelinge uit Afrika en die Midde -Ooste in totaal. 
Die amptelike taal is Turks, wat die mees Turkse taal ter wêreld is.   Dit word deur 85,54 persent van die bevolking as eerste taal gepraat.  11,97 persent van die bevolking praat die Kurmanji -dialek van Koerdies as moedertaal.  Arabies en Zaza is die moedertale van 2,39 persent van die bevolking, en verskeie ander tale is die moedertale van kleiner dele van die bevolking.  Bedreigde tale in Turkye sluit in Abaza, Abchaz, Adyghe, Cappadocian Greek, Gagauz, Hértevin, Homshetsma, Kabard-Cherkes, Ladino (Judesmo), Laz, Mlahso, Pontic Greek, Romani, Suret, Turoyo, Ubykh en Western Armenian .  Megleno-Roemeens word ook gepraat. 
Turkye is 'n sekulêre staat sonder 'n amptelike staatsgodsdiens wat die Turkse Grondwet voorsiening maak vir godsdiens- en gewetensvryheid.   'n Opname van 2016 deur Ipsos, waarin 17 180 volwassenes in 22 lande ondervra is, het bevind dat Islam die dominante godsdiens in Turkye was, waarby 82% van die totale bevolking 13% van die bevolking uit godsdienstig onverbonde mense was, terwyl 2 % was Christene.  Volgens die godsdienstige peiling wat in 2019 deur OPTİMAR in Turkye gedoen is, identifiseer 89,5% van die bevolking as 'n Moslem, 4,5% het in God geglo, maar het nie tot 'n georganiseerde godsdiens behoort nie, 2,7% was agnosties, 1,7% was ateïs en 1,7 % het nie geantwoord nie.   'n Ander peiling wat Gezici Araştırma in 2020 uitgevoer het, het 'n onderhoud gevoer met 1,062 mense in 12 provinsies en bevind dat 28,5% van die Generasie Z in Turkye hulle as onreligies beskou.   Die CIA World Factbook berig dat Islam die godsdiens van 99,8% van die bevolking is, met Soennitiese Moslems as die grootste sekte, terwyl 0,2% Christene en Jode is.  Daar is egter geen amptelike regeringsstatistieke wat die godsdienstige oortuigings van die Turkse volk spesifiseer nie, en godsdienstige gegewens word ook nie in die land se sensus aangeteken nie.  Akademici stel voor dat die Alevi-bevolking van 15 tot 20 miljoen kan wees, terwyl die Alevi-Bektaşi Federasie sê dat daar ongeveer 25 miljoen is.   Volgens die tydskrif Aksiyon is die aantal Twelver Shias (Alevis uitgesluit) drie miljoen (4,2%). 
Die Christendom het 'n lang geskiedenis in die huidige Turkye, wat die geboorteplek is van talle Christelike apostels en heiliges. Antiochië (Antakya) word deur tradisie beskou as die plek waar die Evangelies geskryf is, en waar die volgelinge van Jesus vir die eerste keer Christene genoem is. Die persentasie Christene in Turkye het in die vroeë 20ste eeu gedaal van 17,5% (drie miljoen volgelinge) in 'n bevolking van 16 miljoen tot 2,5% persent.  hoofsaaklik as gevolg van die Armeense volksmoord, die bevolkingsuitwisseling tussen Griekeland en Turkye,  en die emigrasie van Christene wat aan die einde van die 19de eeu begin het en in die eerste kwart van die 20ste eeu vorder het.  Tans is daar meer as 120,000-320,000 mense van verskillende Christelike denominasies,  wat minder as 0,2% van die bevolking van Turkye verteenwoordig,  insluitend 'n geskatte 80,000 Oosters-Ortodokse, 35,000 Rooms-Katolieke,  18,000 Antiochiese Grieke ,  5 000 Grieks -Ortodokse en kleiner getalle Protestante.  Tans is daar 236 kerke oop vir aanbidding in Turkye. 
Die hedendaagse Turkye het steeds 'n klein Joodse bevolking  met ongeveer 26 000 Jode, waarvan die oorgrote meerderheid Sephardi is. 
In 'n peiling in die middel van die 2010's het 2,9% van die Turkse respondente as ateïste geïdentifiseer.  Die Association of Atheism, die eerste amptelike ateïstiese organisasie in die Balkan en die Midde -Ooste, is in 2014 gestig.   Sommige godsdienstige en sekulêre amptenare het beweer dat ateïsme en deïsme onder Turkse mense toeneem.    
Die Ministerie van Nasionale Onderwys is verantwoordelik vir pre-tersiêre opleiding.  Dit is verpligtend en duur twaalf jaar: vier jaar elk van die laerskool, middelbare skool en hoërskool.  Daar word gesê dat basiese onderwys in Turkye agterbly by ander OESO -lande, met beduidende verskille tussen hoë en lae presteerders.  Toegang tot hoë kwaliteit skool hang grootliks af van die prestasie in die toelatingseksamens van die hoërskool, tot die punt dat sommige studente privaat tutorklasse begin neem wanneer hulle tien jaar oud is. 
Vanaf 2017 is daar 190 universiteite in Turkye.  Behalwe vir die Open Education Faculties (AÖF) by Anadolu, Istanboel en Atatürk Universiteit word ingang gereguleer deur die nasionale eksamen vir studente seleksie en plasingstelsel (ÖSYS), waarna gegradueerdes van hoërskole volgens hul prestasie aan universiteite toegeken word.  Volgens die 2012–2013 Times Higher Education World University Rankings, is die beste universiteit in Turkye die Midde -Ooste Tegniese Universiteit, gevolg deur Bilkent Universiteit en Koç Universiteit, Istanbul Technical University en Boğaziçi University.  Alle staats- en private universiteite is onder die beheer van die Raad vir Hoër Onderwys (YÖK), wie se hoof deur die president van Turkye aangestel word en sedert 2016 stel die president alle rektore van alle staats- en private universiteite direk aan. 
Die Ministerie van Gesondheid bedryf sedert 2003 'n universele openbare gesondheidsorgstelsel.  Bekend as Universal Health Insurance (Genel Sağlık Sigortası), word dit befonds deur 'n belastingheffing op werkgewers, tans teen 5%.  Befondsing uit die openbare sektor dek ongeveer 75,2% van gesondheidsuitgawes. 
Ondanks die universele gesondheidsorg was die totale uitgawes aan gesondheid as 'n deel van die BBP in 2018 die laagste onder OESO -lande met 6,3% van die BBP, vergeleke met die OESO -gemiddelde van 9,3%. 
Die gemiddelde lewensverwagting is 78,6 jaar (75,9 vir mans en 81,3 vir vroue), vergeleke met die EU -gemiddelde van 81 jaar.  Turkye het een van die hoogste obesitas in die wêreld, met byna 'n derde (29,5%) van sy volwasse bevolking met 'n liggaamsmassa -indeks (BMI) waarde wat 30 of hoër is.  Lugbesoedeling in Turkye is 'n groot oorsaak van vroeë dood. 
Turkye het 'n baie uiteenlopende kultuur wat 'n mengsel is van verskillende elemente van die Turkse, Anatoliese, Ottomaanse (wat self 'n voortsetting was van beide Grieks-Romeinse en Islamitiese kulture) en Westerse kultuur en tradisies, wat begin het met die verwestering van die Ottomaanse Ryk en gaan vandag nog steeds voort.   Hierdie mengsel het oorspronklik begin as gevolg van die ontmoeting tussen Turke en hul kultuur met die mense wat op hul pad was tydens hul migrasie van Sentraal -Asië na die Weste.   Turkse kultuur is 'n produk van pogings om 'n 'moderne' Westerse staat te wees, met behoud van tradisionele godsdienstige en historiese waardes. 
Turkse skildery, in die Westerse sin, het vanaf die middel van die 19de eeu aktief ontwikkel. Die eerste skilderlesse was geskeduleer by die huidige Istanbul Technical University (destyds die Imperial Military Engineering School) in 1793, meestal vir tegniese doeleindes. 
Aan die einde van die 19de eeu word 'n menslike figuur in die Westerse sin in die Turkse skilderkuns gevestig, veral met Osman Hamdi Bey (1842-1910). Impressionisme, onder die hedendaagse neigings, verskyn later saam met Halil Pasha (c.1857–1939). Ander belangrike Turkse skilders in die 19de eeu was Ferik İbrahim Paşa (1815–1891), Osman Nuri Paşa (c. 1839–1906), Şeker Ahmet Paşa (1841–1907) en Hoca Ali Riza (1864–1939).
Die jong Turkse kunstenaars wat in 1926 na Europa gestuur is, kom geïnspireer deur hedendaagse neigings soos Fauvisme, Kubisme en selfs Ekspressionisme, wat nog steeds baie invloedryk in Europa was. Die latere "groep D" van kunstenaars onder leiding van Abidin Dino, Cemal Tollu, Fikret Mualla, Fahrünnisa Zeid, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Adnan Çoker en Burhan Doğançay het 'n paar tendense bekendgestel wat meer as drie dekades lank in die Weste geduur het. Ander belangrike bewegings in die Turkse skilderkuns was die "Yeniler Grubu" (The Newcomers Group) van die laat 1930's, die "On'lar Grubu" (groep van tien) van die veertigerjare, die "Yeni Dal Grubu" (New Branch Group) van die 1950's en die "Siyah Kalem Grubu" (Black Pen Group) van die 1960's. 
Tapytweef is 'n tradisionele kuns uit die pre-Islamitiese tyd. Gedurende sy lang geskiedenis het die kuns en kunsvlyt van die geweefde tapyt verskillende kulturele tradisies geïntegreer. Spore van Byzantynse ontwerp kan opgespoor word Turkse mense wat uit Sentraal -Asië migreer, sowel as Armeense mense, Kaukasiese en Koerdiese stamme wat óf in woon, óf migreer na Anatolië, het hul tradisionele ontwerpe saamgebring. Die koms van Islam en die ontwikkeling van Islamitiese kuns het ook 'n invloed gehad op die ontwerp van die Turkse matte. Die geskiedenis van sy ontwerpe, motiewe en ornamente weerspieël dus die politieke en etniese geskiedenis en diversiteit van Klein -Asië. Wetenskaplike pogings was egter tot dusver onsuksesvol om 'n spesifieke ontwerp toe te skryf aan 'n spesifieke etniese, streeks- of selfs nomadiese versus dorpstradisie. 
Ottomaanse miniatuur is gekoppel aan die Persiese miniatuurtradisie, sowel as sterk Chinese artistieke invloede. Die woorde tasvir of nakış is gebruik om die kuns van miniatuurskilderye in Ottomaanse Turks te definieer. Die ateljees waarin die kunstenaars gewerk het, is genoem nakkaşhane.  Die miniature is gewoonlik nie onderteken nie, miskien as gevolg van die verwerping van individualisme, maar ook omdat die werke nie heeltemal deur een persoon geskep is nie, wat die hoofskilder die komposisie van die toneel ontwerp het en sy vakleerlinge die kontoere getrek het (wat genoem is tahrir) met swart of gekleurde ink en dan die miniatuur geverf sonder om 'n illusie van diepte te skep. Die hoofskilder, en baie meer dikwels die skrywer van die teks, is inderdaad in sommige van die manuskripte genoem en uitgebeeld. Die begrip van perspektief was anders as die van die nabygeleë Europese Renaissance -skildertradisie, en die toneel wat uitgebeeld word, bevat dikwels verskillende tydperke en ruimtes in een prentjie. Hulle het die konteks van die boek waarin hulle ingesluit is, noukeurig gevolg, meer illustrasies as selfstandige kunswerke. 
Die vroegste voorbeelde van Turkse papier marmering, genoem ebru in Turks, word gesê dat dit 'n afskrif van die Hâlnâme deur die digter Arifî. Die teks van hierdie manuskrip is weergegee in 'n delikate gesnyde papier -dekoupage -kalligrafie deur Mehmed bin Gazanfer en voltooi in 1540, en bevat baie gemarmerde en dekoratiewe papierrande. Een vroeë meester onder die skuilnaam van Şebek word postuum genoem in die vroegste Ottomaanse teks oor die kuns wat bekend staan ​​as die Tertib-i Risâle-i Ebrî, wat gedateer is op grond van interne bewyse tot na 1615. Die instruksies vir verskeie ebru die tegnieke in die teks is by hierdie meester geakkrediteer. Nog 'n beroemde 18de-eeuse meester met die naam Hatip Mehmed Efendi (oorlede 1773) is geakkrediteer met die ontwikkeling van motiewe en miskien vroeë blommontwerpe, hoewel bewyse uit Indië sommige van hierdie verslae weerspreek. Ten spyte hiervan word gemarmerde motiewe algemeen genoem hatip ontwerpe in Turkye vandag. 
Literatuur en teater
Turkse letterkunde is 'n mengsel van kulturele invloede. Interaksie tussen die Ottomaanse Ryk en die Islamitiese wêreld saam met Europa het bygedra tot 'n mengsel van Turkse, Islamitiese en Europese tradisies in hedendaagse Turkse musiek en literêre kunste.  Turkse letterkunde is gedurende die grootste deel van die Ottomaanse era sterk beïnvloed deur Persiese en Arabiese letterkunde. Die hervormings van Tanzimat het voorheen onbekende Westerse genres bekendgestel, hoofsaaklik die roman en die kortverhaal. Baie van die skrywers in die Tanzimat -tydperk het gelyktydig in verskeie genres geskryf: byvoorbeeld, die digter Nâmık Kemal het ook die belangrike roman uit 1876 geskryf İntibâh (Ontwaking), terwyl die joernalis Şinasi in 1860 die eerste moderne Turkse toneelstuk, die eenbedryf, geskryf het "Şair Evlenmesi"(Die digter se huwelik). Die meeste wortels van die moderne Turkse letterkunde is gevorm tussen die jare 1896 en 1923. In die algemeen was daar drie primêre literêre bewegings gedurende hierdie tydperk: die Edebiyat-ı Cedîde (Nuwe letterkunde) beweging die Fecr-i Âtî (Dawn of the Future) beweging en die Millî Edebiyat (Nasionale Letterkunde) beweging. Die eerste radikale stap van innovasie in die Turkse poësie van die 20ste eeu is geneem deur Nâzım Hikmet, wat die vrye versstyl bekendgestel het. 'N Ander revolusie in die Turkse poësie het in 1941 plaasgevind met die Garip -beweging onder leiding van Orhan Veli, Oktay Rıfat en Melih Cevdet. Die mengsel van kulturele invloede in Turkye word byvoorbeeld gedramatiseer in die vorm van die "nuwe simbole van die botsing en ineenvloeiing van kulture" wat in die romans van Orhan Pamuk, ontvanger van die 2006 Nobelprys vir letterkunde, uitgevaardig word. 
Die oorsprong van die Turkse teater dateer uit antieke heidense rituele en mondelinge legendes. Die danse, musiek en liedere wat uitgevoer is tydens die rituele van die inwoners van Anatolië millennia gelede, is die elemente waaruit die eerste vertonings ontstaan ​​het. Mettertyd het die ou rituele, mites, legendes en verhale ontwikkel tot teatervertonings. Sedert die 11de eeu het die tradisies van die Seljuk-Turke met die van die inheemse volke van Anatolië gemeng en die interaksie tussen verskillende kulture het die weg gebaan vir nuwe toneelstukke.
Na die Tanzimat (Reformasie) tydperk in die 19de eeu is karakters in die Turkse teater gemoderniseer en toneelstukke opgevoer op Europese toneel, met akteurs wat Europese kostuums gedra het. Na die herstel van die konstitusionele monargie met die Young Turk -rewolusie in 1908, het teateraktiwiteite toegeneem en sosiale probleme begin weerspieël in die teater sowel as in historiese toneelstukke. 'N Teaterkonservatorium, Darülbedayi-i Osmani (wat die kern van die stadsteaters in Istanbul geword het) is in 1914 gestig. Gedurende die jare van chaos en oorlog het die Darülbedayi-i Osmani sy aktiwiteite voortgesit en die jonger geslag aangetrek. Talle Turkse dramaturge het in hierdie era na vore gekom, waarvan sommige oor romantiese onderwerpe geskryf het, terwyl ander geïnteresseerd was in sosiale probleme, en nog ander het oor nasionalistiese temas te doen gehad. Die eerste Turkse musiekblyspele is ook in hierdie tydperk geskryf. Mettertyd het Turkse vroue op die verhoog verskyn, wat 'n belangrike ontwikkeling in die laat Ottomaanse samelewing was. Tot dan was vroulike rolle slegs vertolk deur aktrises wat lid was van die etniese minderhede in Turkye. Tans is daar talle privaat teaters in die land, tesame met die wat deur die regering gesubsidieer word, soos die Turkse staatsteaters.  Bekende spelers, regisseurs en dramaturge van die Turkse teater sluit in Muhsin Ertuğrul, Haldun Taner, Aziz Nesin, Gülriz Sururi, Yıldız Kenter, Müşfik Kenter, Haldun Dormen, Sadri Alışık, Çolpan İlhan, Münir Özkul, Adile Naş Özcan, Nejat Uygur, Genco Erkal, Metin Serezli, Nevra Serezli, Levent Kırca, Zeki Alasya, Metin Akpınar, Müjdat Gezen, Ferhan Şensoy, onder andere.
Musiek van Turkye bevat hoofsaaklik Turkse elemente sowel as gedeeltelike invloede wat wissel van Sentraal -Asiatiese volksmusiek, Arabiese musiek, Griekse musiek, Ottomaanse musiek, Persiese musiek en Balkanmusiek, asook verwysings na meer moderne Europese en Amerikaanse populêre musiek. Die wortels van tradisionele musiek in Turkye strek oor eeue tot 'n tyd toe die Seljuk-Turke in die 11de eeu na Anatolië en Persië migreer en elemente bevat van beide Turkse en voor-Turkse invloede.Baie van die moderne populêre musiek kan sy wortels herlei na die opkoms in die vroeë dertigerjare van die verwestering. 
Met die assimilasie van immigrante uit verskillende streke het die diversiteit van musikale genres en musiekinstrumente ook uitgebrei. Turkye het ook gedokumenteerde volksmusiek gesien en populêre musiek opgeneem in die etniese style van onder andere Grieks, Armeens, Albanees, Pools en Joodse gemeenskappe. 
Baie Turkse stede en dorpe het lewendige plaaslike musiektonele wat op hul beurt 'n aantal plaaslike musikale style ondersteun. Ten spyte hiervan het Westerse musiekstyle soos popmusiek en kanto in die laat 1970's en 1980's gewild geraak aan arabesque. Aan die begin van die negentigerjare het dit weer gewild geraak as gevolg van 'n oop ekonomie en samelewing. Met die steun van Sezen Aksu het die toenemende gewildheid van popmusiek aanleiding gegee tot verskeie internasionale Turkse popsterre soos Ajda Pekkan, Tarkan en Sertab Erener. Aan die einde van die negentigerjare verskyn ook ondergrondse musiek wat alternatiewe Turkse rock-, electronica-, hip-hop-, rap- en dansmusiek produseer in teenstelling met die algemene pop- en arabiese genres, wat volgens baie mense te kommersieel geword het.  Internasionaal bekroonde Turkse jazz- en blues -musikante en komponiste sluit in Ahmet Ertegun (stigter en president van Atlantic Records), Nükhet Ruacan en Kerem Görsev.
The Turkish Five is 'n naam wat deur sommige skrywers gebruik word om die vyf pioniers van Westerse klassieke musiek in Turkye te identifiseer, naamlik Ahmed Adnan Saygun, Ulvi Cemal Erkin, Cemal Reşit Rey, Hasan Ferit Alnar en Necil Kazım Akses.  Internasionaal bekroonde Turkse musikante van Westerse klassieke musiek sluit in pianiste İdil Biret, Verda Erman, Gülsin Onay, die susters Pekinel (Güher en Süher Pekinel), Ayşegül Sarıca en Fazıl Say violiste Ayla Erduran en Suna Kan operasangers Semiha Berksoy, Leyla en Güneş Gürle en kondukteurs Emre Aracı, Gürer Aykal, Erol Erdinç, Rengim Gökmen en Hikmet Şimşek.
Die Bisantynse era dateer gewoonlik uit 330 na Christus, toe Konstantyn die Grote die Romeinse hoofstad na Bisantium, wat Konstantinopel geword het, verskuif het tot die val van die Bisantynse Ryk in 1453. Sy argitektuur het die latere Middeleeuse argitektuur in Europa en die Nabye Ooste dramaties beïnvloed. en word die primêre stamvader van die Renaissance en Ottomaanse argitektoniese tradisies wat gevolg het op die ineenstorting daarvan. Toe die Romeinse Ryk met sy nuwe hoofstad in Konstantinopel Christelik (sowel as ooswaarts) gegaan het, het die argitektuur meer sensueel en ambisieus geword. Hierdie nuwe styl sou bekend staan ​​as die Bisantynse met toenemend eksotiese koepels en steeds ryker mosaïeke, weswaarts na Ravenna en Venesië en so ver noord as Moskou.
Die argitektuur van die Seljuk -Turke kombineer die elemente en kenmerke van die Turkse argitektuur van Sentraal -Asië met dié van die Persiese, Arabiese, Armeense en Bisantynse argitektuur. Die oorgang van Seljuk -argitektuur na Ottomaanse argitektuur is die duidelikste sigbaar in Bursa, wat tussen 1335 en 1413 die hoofstad van die Ottomaanse staat was. Topkapı -paleis in Istanbul is een van die bekendste voorbeelde van klassieke Ottomaanse argitektuur en was ongeveer 400 jaar die primêre woning van die Ottomaanse sultans.  Mimar Sinan (c. 1489–1588) was die belangrikste argitek van die klassieke tydperk in die Ottomaanse argitektuur. Hy was die hoofargitek van ten minste 374 geboue wat in die 16de eeu in verskillende provinsies van die Ottomaanse Ryk gebou is. 
Sedert die 18de eeu word die Turkse argitektuur toenemend beïnvloed deur Europese style, en dit kan veral gesien word in die Tanzimat -era -geboue van Istanbul, soos die Dolmabahçe, Çırağan, Feriye, Beylerbeyi, Küçüksu, Ihlamur en Yıldız paleise, wat almal ontwerp is deur lede van die Baliaanse familie van Ottomaanse Armeense hofargitekte.  Huise aan die waterfront van die Ottomaanse era (yalı) op die Bosporus weerspieël ook die samesmelting tussen klassieke Ottomaanse en Europese argitektoniese style gedurende die voormelde tydperk.
Die eerste nasionale argitektoniese beweging in die vroeë 20ste eeu wou 'n nuwe argitektuur skep, wat gebaseer was op motiewe uit Seljuk en Ottomaanse argitektuur. Die voorste argitekte van hierdie beweging was Vedat Tek (1873–1942), Mimar Kemaleddin Bey (1870–1927), Arif Hikmet Koyunoğlu (1888–1982) en Giulio Mongeri (1873–1953).  Geboue uit hierdie era is die Grand Post Office in Istanbul (1905–1909), Tayyare Apartments (1919–1922),  Istanbul 4th Vakıf Han (1911–1926),  State Art and Sculpture Museum ( 1927–1930),  Etnografiemuseum van Ankara (1925–1928),  die eerste Ziraat Bank -hoofkwartier in Ankara (1925–1929),  die eerste Türkiye İş Bankası -hoofkwartier in Ankara (1926–1929) ,  Bebek -moskee,  en Kamer Hatun -moskee.  
Turkse kookkuns is grootliks die erfenis van die Ottomaanse kombuis. In die beginjare van die Republiek is 'n paar studies oor plaaslike Anatoliese geregte gepubliseer, maar die kookkuns het eers in die 1980's 'n groot rol gespeel in die Turkse folkloristiese studies, toe die nuwe toerismebedryf die Turkse staat aangemoedig het om twee voedselsimposia te borg. Die referate wat tydens die simposia voorgelê is, het die geskiedenis van die Turkse kookkuns weergegee op 'n 'historiese kontinuum' wat dateer uit Turkse oorsprong in Sentraal -Asië en deur die Seljuk- en Ottomaanse tydperk gegaan het. 
Baie van die referate wat tydens hierdie eerste twee simposieë gelewer is, het geen verwysing nie. Voor die simposia is die studie van die Turkse kookkultuur die eerste keer gewild gemaak deur die publikasie van Süheyl Ünver Vyftig geregte in die Turkse geskiedenis in 1948. Hierdie boek is gebaseer op resepte wat in 'n 18de -eeuse Ottomaanse manuskrip gevind is. Sy tweede boek handel oor paleiskos tydens die bewind van Mehmet II. Na die publikasie van die boek van Ünver is daaropvolgende studies gepubliseer, insluitend 'n studie van 1978 deur 'n historikus met die naam Bahaettin Ögel oor die Sentraal -Asiatiese oorsprong van die Turkse kookkuns. 
Die Ottomaanse kombuis bevat elemente van die Turkse, Bisantynse, Balkan, Armeense, Koerdiese, Arabiese en Persiese kombuis.  Die posisie van die land tussen Europa, Asië en die Middellandse See het die Turke gehelp om volledige beheer oor die belangrikste handelsroetes te verkry, en 'n ideale landskap en klimaat laat plante en diere floreer. Die Turkse kookkuns was goed gevestig teen die middel van die 1400's, die begin van die Ottomaanse Ryk se seshonderdjarige bewind. Yoghurt slaaie, vis in olyfolie, sjerbet en gevulde en toegedraaide groente het Turkse stapelvoedsel geword. Die ryk, wat uiteindelik van Oostenryk en Oekraïne tot Arabië en Noord -Afrika strek, het sy land- en waterroetes gebruik om eksotiese bestanddele van regoor die wêreld in te voer. Teen die einde van die 16de eeu het die Ottomaanse hof meer as 1 400 inwonende kokke gehuisves en wette aangeneem wat die vars voedsel reguleer. Sedert die val van die ryk in die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) en die totstandkoming van die Turkse Republiek in 1923, het buitelandse kosse soos Franse hollandaisesous en Westerse kitskos die moderne Turkse dieet binnegedring. 
Ander algemene sportsoorte soos basketbal en vlugbal is ook gewild. Die mans se basketbalspan het die silwer medalje verower tydens die FIBA ​​Wêreldkampioenskap 2010 en by die EuroBasket 2001, wat albei deur Turkye aangebied is en een van die suksesvolste by die Mediterreense Spele is. Die Turkse basketbalklub Fenerbahçe het die eindstryd van die EuroLeague in drie opeenvolgende seisoene (2016, 2017 en 2018) gespeel en die Europese kampioen geword in 2017 en naaswenners in 2016 en 2018. 'n Ander Turkse basketbalklub, Anadolu Efes S.K. het die EuroLeague 2020–21 en die FIBA ​​Korać Cup 1995–96 gewen, was die naaswenners van die EuroLeague 2018–19 en die FIBA ​​Saporta Cup 1992–93, en derde geëindig in die 1999–2000 EuroLeague en die 2000–01 SuproLeague .   Beşiktaş het die FIBA ​​EuroChallenge 2011–12 gewen,  en Galatasaray het die Eurocup 2015-16 gewen. Die eindstryd van die EuroLeague Women's Basketball Championship 2013–14 is gespeel tussen twee Turkse spanne, Galatasaray en Fenerbahçe, en gewen deur Galatasaray.  Die nasionale basketbalspan vir vroue het die silwermedalje verower tydens die EuroBasket Women 2011 en die bronsmedalje by die EuroBasket Women 2013. Net soos die manspan is die vrouebasketbalspan een van die suksesvolste by die Mediterreense Spele.
Die vroue se nasionale vlugbalspan het die goue medalje verower tydens die Europese Spele van 2015, die silwer medalje by die Europese Kampioenskap 2003, die bronsmedalje by die Europese Kampioenskap 2011 en die bronsmedalje tydens die FIVB Wêreld Grand Prix 2012. Hulle het ook verskeie medaljes oor dekades tydens die Mediterreense Spele verower.  Vroue se vlugbalklubs, naamlik Fenerbahçe, Eczacıbaşı en Vakıfbank, het talle Europese kampioenskapstitels en medaljes verower. Fenerbahçe het die 2010 FIVB Women's Club World Championship en die 2012 CEV Women's Champions League gewen. Vakıfbank, wat Europa verteenwoordig as die wenner van die CEV Women's Champions League 2012–13, het ook die wêreldkampioen geword deur die 2013 FIVB Volleyball Women's World World Championship te wen. Onlangs het Vakıfbank die FIVB Volleyball Women's Club World Championship in 2017 en 2018,    en die 2017–18 CEV Women's Champions League vir die vierde keer in hul geskiedenis gewen. 
Die tradisionele nasionale sport van Turkye was yağlı güreş (olie worstel) sedert die Ottomaanse tyd.  Die Edirne -provinsie bied sedert 1361 die jaarlikse Kırkpınar -oliestoei -toernooi aan, wat dit die oudste sportkompetisie ter wêreld maak.   In die 19de en vroeë 20ste eeu het Ottomaanse Turkse kampioene vir oliestoei soos Koca Yusuf, Nurullah Hasan en Kızılcıklı Mahmut internasionale bekendheid verwerf in Europa en Noord -Amerika deur wêreldkampioenskappe in swaargewig te wen. Internasionale stoeistyle wat deur FILA beheer word, soos vryslagstoei en Grieks-Romeinse stoei, is ook gewild, met baie Europese, Wêreld- en Olimpiese kampioenskapstitels wat individueel en as 'n nasionale span gewen is.  Bekende Turkse vryslag- en Grieks-Romeinse stoeiers wat internasionale kompetisies gewen het, sluit in Yaşar Doğu, Celal Atik, Mahmut Atalay, Hamza Yerlikaya, Rıza Kayaalp en Taha Akgül.
Media en bioskoop
Honderde televisiekanale, duisende plaaslike en nasionale radiostasies, 'n paar dosyn koerante, 'n produktiewe en winsgewende nasionale bioskoop en 'n vinnige groei van breëband -internetgebruik, vorm 'n lewendige mediabedryf in Turkye.  Die meerderheid van die TV-gehore word gedeel onder die openbare uitsaaier TRT en die netwerkstylkanale soos Kanal D, Show TV, ATV en Star TV. Die uitsaaimedia het 'n baie hoë penetrasie, aangesien satellietskottels en kabelstelsels wyd beskikbaar is.  Die hoogste raad van radio en televisie (RTÜK) is die regeringsliggaam wat toesig hou oor die uitsaaimedia.   Volgens sirkulasie is die gewildste koerante Posta, Hürriyet, Sözcü, Sabah en Habertürk. 
Turkse televisiedramas word toenemend gewild buite die grense van Turkye en is een van die belangrikste uitvoere in die land, wat wins en openbare betrekkinge betref.  Nadat die TV -mark in die Midde -Ooste die afgelope dekade deurgevee is, het Turkse programme in 2016 meer as 'n dosyn Suid- en Sentraal -Amerikaanse lande uitgesaai.  Turkye is vandag die tweede grootste uitvoerder van televisiereekse ter wêreld. 
Yeşilçam is die sobriquet wat verwys na die Turkse filmkuns en -bedryf. Die eerste film wat in die Ottomaanse Ryk uitgestal is, was die Lumiere Brothers se film uit 1895, L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat, wat in 1896 in Istanbul vertoon is. Die eerste film wat deur Turks gemaak is, was 'n dokumentêr getiteld Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı (Sloop van die Russiese monument in San Stefano), geregisseer deur Fuat Uzkınay en voltooi in 1914. Die eerste film, Sedat Simavi Die spioen, is vrygestel in 1917. Die eerste klankfilm van Turkye is in 1931 vertoon. Turkse regisseurs soos Nuri Bilge Ceylan, Yılmaz Güney en Ferzan Özpetek het talle internasionale toekennings gewen, soos die Palme d'Or en die Goue Beer. 
Ondanks wettige bepalings het die mediavryheid in Turkye sedert 2010 geleidelik agteruitgegaan, met 'n skerp afname na die mislukte staatsgreppoging op 15 Julie 2016.  Vanaf Desember 2016 was ten minste 81 joernaliste in Turkye in die tronk en meer as 100 nuus afsetpunte is gesluit.  Freedom House noem Turkye se media as nie GRATIS nie.  Die onderdrukking van die media strek ook tot internetsensuur, aangesien Wikipedia tussen 29 April 2017 en 15 Januarie 2020 geblokkeer word.  
Vandag bepaal gebiede van die Republiek van Turkye wat op die vasteland van Asië rus, die grense van Klein -Asië en dit kan so verbasend wees vir iemand wat moontlik geen navorsing oor Klein -Asië gedoen het nie, om te begryp hoeveel historiese sowel as Bybelse waarde dit inhou. In die meeste van die gidsboeke word Klein -Asië gedefinieer as 'n verwelkomingspot van die beskawings, wat 'n ware stelling is as u dink dat die mensdom al in die 7de millennia vC op hierdie deel van die grond begin woon het. In elke uithoek van vandag en rsquos Turkye is 'n stuk geskiedenis, argeologie en 'n Bybelse verhaal verborge. Onder die vroegste mense van Klein -Asië wat in die Bybel genoem word, neem ons kennis van die Hetiete wat 'n uiteindelike vlak van beskawing geskep het, beide kultureel en ekonomies, wat een van die twee voorste nasies van die Ou Testament was in die 2de en 1ste millennium vC.
Verskeie minderjarige stamme het gevestig geraak en 'n gesofistikeerde leefstyl ontwikkel aan die oewer van Eufraat en Tigris, wat beide in die oostelike streke van Klein -Asië opduik, waar Mount Ararat die plek geword het vir die landing van die ark Noag en die Rsquos na die Groot Vloed.
In die daaropvolgende eeue het Klein -Asië 'n baie belangrike rol gespeel in die Hellenistiese en die Romeinse lewe wat die tuisland van baie filosowe, wetenskaplikes en bevelvoerders was. Gedurende die Romeinse keiserstyd was Klein -Asië dig bevolk met nedersettings soos Efese, Milete, Antiochië in Pisidië, Pergamon en Laodicea wat die kommersiële en politieke lewe regeer het. Efese is aangestel as die hoofstad van die provinsie Klein -Asië van die Romeinse Ryk, wat 'n handelsmerk was van sy leidende rol in hierdie waardevolle streek van die Ryk. As 'n mens besef dat die bevolking so hoog was in Romeinse stede in Klein -Asië, waar dissipels maklik 'n groot menigte kon bereik om die Woord van God te spreek, is dit nie 'n verrassing dat Klein -Asië die belangrikste bestemming geword het om die boodskap van Christus te versprei.
Na die kruisiging van Jesus Christus, is Klein -Asië aan die heilige Johannes gegee as die land waar hy hom moet toespits op sy missie om die Woord van God te onderrig. Na sy bekering het Paulus die vlag van die Christendom gelei deur sy sendelinge wat byna al die belangrike Romeinse stede in Klein -Asië besoek het terwyl Paulus self 'n boorling was van hierdie land afkomstig uit Tarsus. Trouens, dissipels van Christus spreek die naam & ldquoChristian & rdquo vir die eerste keer in Antiochië uit wat binne die grense van vandag & rsquos Turkye rus. Al die sewe kerke wat in die Openbaring van Johannes genoem word, is die vroeë gemeentes van sewe belangrike Romeinse stede met hul oorblyfsels in vandag en Turkye.
Die Christelike geskiedenis het homself steeds in Klein -Asië gevorm, selfs na sendelinge van die dissipels van Christus.
Gedurende die 4de eeu is die eerste georganiseerde kerk gestig deur St.George in die Cappadocia -streek in die middel van Turkye, wat ook saamgewerk het met St.Basil by die vestiging van een van die vroegste sentrums van monastiek in hierdie streek. Die Eerste Ekumeniese Raad van die Christendom is gehou in 325 nC in Nicea, slegs drie uur se ry suidoos van Istanbul, waar die Bybel saamgestel is uit die tekste wat deur leiers van gemeentes uit verskillende dele van die wêreld ingebring is. In Nicea het 'n ander baie belangrike verskynsel plaasgevind dat die Kerk tydens die Ekumeniese Raad van die 8ste eeu in die oostelike en westelike afdelings versprei is. Dit was Efese waar die goddelike moederskap van die Maagd Maria in die 5de eeu as 'n kerkleer aanvaar is.
Vandag het Turkye, Klein -Asië, soveel Bybelse rykdom en was dit die toneel van soveel Bybelse verhale dat dit selfs reg sou wees om dit te noem as & ldquoSecond Holy Land & rdquo.
Ons, as lede van die NET -familie, sien daarna uit om u te huisves en onvergeetlike geestelike reise te volg na die stappe van Christelike vaders en hul erfenis.
Die suidelike gevoude sone
Die suidelike gevoude gebied beslaan die suidelike derde van die land, van die Egeïese See tot by die Golf van Iskenderun, waarvandaan dit na die noordooste en ooste strek rondom die noordelike kant van die Arabiese platform. Oor die grootste deel van die lengte is die Middellandse See -kusvlakte smal, maar daar is twee groot laaglande. Die Antalya -vlakte strek ongeveer 30 myl van die Golf van Antalya af in die binneland en die Adana -vlakte, ongeveer 145 x 100 km, bestaan ​​uit die gekombineerde delta's van die Seyhan- en Ceyhan -riviere. Die bergstelsel verdeel in twee hoofdele. Wes van Antalya bereik 'n komplekse reeks riwwe met 'n noord-suid-tendens 6 000 tot 2 500 meter, maar die mees prominente kenmerk is die massiewe Taurus (Toros) bergstelsel, parallel aan die Middellandse See-kus en wat strek die suidelike grens. Daar is kruinlyne dikwels meer as 2400 meter (8 000 voet), en verskeie pieke oorskry 11 000 voet (3,400 meter).
In die oostelike derde van die land kom die noordelike en suidelike voustelsels bymekaar om 'n uitgebreide gebied van oorwegend bergagtige terrein te produseer, met sakke relatief gelyk grond beperk tot valleie en ingeslote bekkens, soos gevind rondom Malatya, Elazığ en Muş.