Russification - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Russification was die naam wat gegee is aan die beleid van Alexander III. Russification was ontwerp om die angel uit diegene wat Rusland wou hervorm en om al die Russiese mense rondom een ​​persoon - die tsaar, te bind.
Russification is die eerste keer in 1770 deur Uvarov geformuleer. Hy het drie terreine van Russifikasie omskryf - outokrasie, ortodoksie en 'Russiese ness'. Van die drie was Russiesheid die belangrikste. Voor Alexander III het Russification beteken dat al die onderdane van die tsaar, ongeag hul nasionaliteit, deur die tsaar as etniese groepe op hul eie aanvaar moes word, mits hulle hul trou aan die Russiese staat, wat die regering en die kerk insluit, erken het.
Onder Alexander III het Russification 'n nuwe wending geneem. Hy het geglo dat alle kulture en nasionaliteite in die ryk uitgewis moet word (hoewel nie fisies nie) en dat alle mense binne die ryk 'Groot Russe' moet word. Russifikasie het nie tyd gehad vir klein etniese groepe wat meer besorg was oor hul kultuur ten koste van Rusland as geheel nie. Om lojaal aan Rusland en dus die tsaar te wees, moes u eers 'n Russiese wees eerder as byvoorbeeld 'n Kazak of 'n kosack.
Waarom het Alexander III so 'n geloof nagestreef? Rusland was soms 'n dominante mag in Oos-Europa - die era van Petrus die Grote is so 'n voorbeeld. Teen die tweede helfte van die 19de eeu het Rusland opgehou om 'n groot rol in die buitelandse sake van Europa te speel. Duitsland en Brittanje was die dominante spelers. Alexander III wou Rusland in die liga haal. Om dit te kan doen, moes Rusland ontwikkel. Alexander II het Wes-Europese idees gebruik in sy poging om Rusland te moderniseer. Dit het egter verwarring veroorsaak omdat sulke idees teen eeue van Russiese boerekonservatisme gesukkel het. Dit is waarom Alexander III Russiese idees wou hê om Rusland vorentoe te laat beweeg. As die idees Russies was, sou niemand die reg hê om dit te belemmer nie.
Ironies genoeg kyk Rusland se elite ook na die groeiende mag van Duitsland en identifiseer dat Duitsland se opkoms tot oorheersing in Europa vinnig en doeltreffend was. Daarom moet daar iets binne die stelsel van Duitsland wees wat dit moontlik maak. As gevolg hiervan, ondanks die pogings van Alexander om alles in sy ryk Groot Russe te maak, het Rusland na die Duitse model - of, meer presies, die Pruisiese model - gewag, want dit was Pruise wat Duitsland oorheers het.
Daar is gereël dat 500 Russiese amptenare na Berlyn moes gaan om opgelei te word in die Duitse metodes binne hul staatsdiens. Daar word geglo dat hierdie 500 mans moderne idees sou terugbring wat 'gerussifiseer' kan word. Die eindresultaat sou 'n moderne Russiese staatsdiens wees wat gebruik kan word om die mag van die tsaar verder uit te brei. Die proses om 500 man na Duitsland te stuur om opgelei te word, duur voort tot in 1914 en eindig weens die Eerste Wêreldoorlog. Dit is duidelik dat die stelsel nie kon voortgaan toe beide aan weerskante van die oorlog was nie!
Die grootste ondersteuners van hierdie poging om Rusland se staatsdiens te moderniseer, was die hiërargie van die leër. Hulle was veral bekommerd dat Rusland soveel nasionale minderhede het. Hulle het hulle gesien as 'n bedreiging vir die interne veiligheid van Rusland - veral gebiede soos die Baltiese kus en Trans-Kaukasië. Die sukses van die verbetering van die kwaliteit van die staatsdiens om die standaard van die regering in hierdie gebiede te bevorder, is goed ondersteun deur die leiers van die leër.
Die Kerk het Russification ook ondersteun deurdat die beleid 'n beroep op die Pole gedoen het om vanuit Katolisisme na die Ortodokse Kerk te bekeer en dat Moslems in Sentraal-Asië dieselfde sou doen. Alle Russe onder dieselfde kerk sou baie gedoen het om die mag van die Heilige Sinode uit te brei, 'n liggaam wat geskep is om sy steun aan 'n uitbreiding in die mag van die tsaar te verleen.
Ondersteuners van Russification het nie probeer om die geloof te intellektualiseer nie. Hulle het geglo dat dit ten gunste van die hele Rusland sou wees - en dit was genoeg.
Die slagoffers van Russification was diegene wat nie-Russiese nasionaliteit gehad het, maar binne die ryk gewoon het. Enige verswakking van hul kultuur moes tot wrok lei. Aangesien daar geen grondwetlike maniere was waarop hulle hul woede kon uitspreek nie, het die Pole, die Litaue, Oekraïners, ens. Hulle tot revolusionêre optrede gewend. Enige steun aan die nasionale minderhede word gesien as steun vir die verswakking van Rusland se ware identiteit.
Diegene wat aan bewind was, het twee maniere gehad om diegene wat as vyande van Russifikasie beskou word, te hanteer. Eers het hulle volslae onderdrukking gehad. Met 'n verbeterde polisiemag en 'n staatsdiens wat gemoderniseer is, kan dit effektief wees. Die tweede metode om 'vyande van die staat' te hanteer, was om die Chauvinisme van die Groot Russiese volk self te gebruik ter ondersteuning van die tsaar. Hierdie mense kan gebruik word om die oorsaak van Russification te bevorder - die speel van die resieskaart was nie net 'n C20ste verskynsel nie! As dit goed gaan, kry die Groot Russiese volk die krediet; as dinge verkeerd geloop het, het die skuld geglo aan die dislojale nasionale minderhede wat anti-Russies was. Die regering het groepe aangemoedig om vorm te gee wat hul lojaliteit teenoor die tsaar openlik vertoon. Die bekendste was die Union of Russian People wat in 1904 gestig is.
The Union of Russian People was 'n baie aktiewe party - net so aktief soos enige rewolusionêre groep. Dit het geglo in die gebruik van vreedsame propaganda en die belangrikste figure daarin was prins Gagarin en dr. Dubrovin Purishkievich. Hulle het 'n beroep op die werkers gedoen om diegene wat anti-Rusland was, uit fabrieke en steenkoolmyne uit te roei. Hulle het dieselfde beroep op die kleinboere gedoen. Maar hul werk was passief. Vir sommige was dit nie genoeg nie.
In September 1905 is die Union of Russian Men gestig deur die broers Sheremetiev. Hulle het 'n baie meer direkte benadering gehad en geglo in aksie. Hierin het hulle die steun van Vladimir, aartsbiskop van Moskou, ontvang. Diegene wat aangesluit het, het 'n eed afgelê om die tsaar en die Russiese volk bymekaar te bring. Die meer militante het by die Black Hundred-bendes aangesluit. Die mans in hierdie bendes het die platteland deurgebring en die kleinboere aangespoor om op te staan ​​teen elkeen wat hulle geken het wat Rusland gehaat het. Die Jode het die grootste deel van die werk van die Swart Honderd-bendes aangegryp. In die herfs van 1905 en die lente van 1906 het pogroms in die Oekraïne plaasgevind en na raming is 21.000 Jode dood omdat hulle 'anti-Russies' was. Die Black Hundred-bendes het ook aan moorde deelgeneem. Hulle het professor Herzenstein in Julie 1906 vermoor. Hy was 'n Kadet-adjunk en 'n joernalis. Sommige van sy artikels word as 'anti-Russies' beskou. Alhoewel dit oor die algemeen beskou word dat Peter Stolypin in 1911 deur lede van die Social Revolutionary Party vermoor is, meen sommige dat die Kiev Black Hundred moontlik verantwoordelik was. Sommige het Stolypin so swak gesien as wat hy hervorming wou hê. Bogrov, die man wat Stolypin vermoor het, het 'n baie ingewikkelde verlede gehad. Hy het moontlik die skuld vir die dood van Stolypin op die Social Revolutionaries gelê, omdat dit hul naam verder sou verduister het. Daar is egter vae bewyse dat hy moontlik 'n lid van die Kiev Black Hundred was en namens hulle die sluipmoord uitgevoer het.
Voor sy moord kon min mense beweer het dat Stolypin sag is. Hy het goewerneur-generaals die reg gegee om 'n beskuldigde persoon aan 'n hof uit 'n voorsitter en vier weermagoffisiere te oorhandig. Sulke howe was verantwoordelik vir 8 856 teregstellings in Rusland tussen 1906 en 1911. Na raming het 40,000 meer in die gevangenis gesterf. Die grootste deel van hierdie sterftes / teregstellings was in die buitestreek van Rusland, waar daar teen Russifikasie gekant was. Die Baltiese gebied het die meeste uitgevoer gedurende hierdie tyd - 993 in ses jaar. Die tweede plek was Pole met 979 teregstellings. Gebiede soos Yaroslavl, 'n gebied waar Russification goed ontvang is, het niemand in hierdie tyd tereggestel nie.
Stolypin het ook die wet gebruik om die posisie van die tsaar te versterk. Stolypin het veral die Pole vertrou. In 1907 moes alle Poolse skole Russies onderrig gee. In 1908 moes alle Pole hul woonplek registreer - dit was 'n poging om hul beweging te beheer. Die senior poste in die Poolse staatsdiens is aan Russe gegee en alle raadsake moes in Russies gedoen word. Toe die Pole gekla het dat hul behandeling hulle tot tweedeklasburgers maak, het Stolypin gesê dat hulle Russiese burgers moet word, waarna hulle as eersteklasburgers behandel sou word. Hy het soortgelyke metodes op ander nasionale minderhede gebruik.