Verantwoordelike groei van Fairtrade is 'n moeilike taak - Tradisionele resepte - 2021
Verantwoordelike groei van Fairtrade is 'n moeilike taak
Verantwoordelike groei van 'n onderneming verg baie tyd en sosiale bewustheid
Fairtrade moes hard werk om die skaal waarop dit vandag is, te bereik.
Die idee vir Fairtrade het 25 jaar gelede begin. Dit is 'n alternatiewe benadering tot konvensionele handel gebaseer op vennootskap tussen produsente en verbruikers, wat produsente verbeterde handelsvoorwaardes bied, waardeur hulle uiteindelik 'n groter wins kan behaal. Nou verteenwoordig die Fairtrade International 'n wêreldwye netwerk van boere en werkers in 70 lande en meer as 3 000 ondernemings. Harriet Lamb, uitvoerende hoof van Fairtrade, het egter aan Food Navigator gesê dat die proses om op te skaal tot die grootte van die organisasie nou 'n lang en moeilike reis was.
"Ons het elke dag te doen met die realiteite van eeue se onderdrukking, waarvan nie een van die dae opgelos sal word nie," sê Lamb.
Namate Fairtrade uitgebrei het, het die balans tussen die behoeftes van die privaatsektor en die benadeelde produsente meer teenstrydig geraak. Dit is 'n proses wat Lamb sê voortdurende verbetering en fynstelling vereis.
Verantwoordelike groei van Fairtrade is 'n groot bron van kommer vir die organisasie. Om seker te wees dat hulle dit doen, het Fairtrade meer aandag en hulpbronne gekry vir die menseregte en vryhede wat deur die belangrikste ILO -konvensies bevorder word.
"Groei met integriteit beteken om Fairtrade te laat groei, met inagneming van al die waardes en norme wat deel uitmaak van Fairtrade," sê Marike de Pena, ondervoorsitter van Fairtrade International Board. "Groei kan nooit ten koste van ander kom nie."
Wat is volhoubare kos? Ons gids vir 'n eko-vriendelike dieet
As u enigsins in die voedselwêreld belangstel, het u waarskynlik onlangs baie gehoor oor volhoubaarheid. Of dit nou plase is wat volhoubare landbou beoefen, boeremarkte wat volhoubare produkte verkoop, of restaurante wat volhoubare bestanddele op hul spyskaarte verbind, volhoubaarheid is die woord op almal se lippe.
Maar volhoubare kos is meer as net 'n mode of 'n modewoord. Namate die impak van die mensdom op die wêreld om ons - van klimaatsverandering tot die vernietiging van hele ekosisteme - al hoe duideliker word, neem meer en meer mense toe om die delikate lewensbalans op aarde vir die komende generasies te bewaar. Ter ere van Aardedag, wat op 22 April gevier is, het ons gedink dat ons 'n paar van die belangrikste elemente van die volhoubare voedselbeweging sou ondersoek
Daar is geen enkele definisie van volhoubaarheid nie, maar die sentrale idee is om net soveel in die omgewing te sit as wat ons wegneem, eerder as om net te neem wat ons nodig het en dit beskadig te laat as ons daarmee klaar is.
Om 'n gesonde, funksionerende omgewing te handhaaf, is verantwoordelikheid vir die grond waarop ons boer, vir die plaaslike natuurlewe en ekosisteme, vir menslike gemeenskappe en vir kwessies soos klimaatsverandering wat die planeet in sy geheel beïnvloed. Volhoubare voedselproduksie bereik dit deur afval te elimineer en die beskikbare hulpbronne doeltreffender te gebruik, om met die omgewing te werk, nie daarteen nie.
Volhoubaarheid beteken 'n verbintenis van boere en produsente om skadelike chemikalieë te vermy, natuurlike habitatte en hulpbronne te beskerm en 'n goeie lewensgehalte vir vee te bied. Vir verbruikers, restaurante en kruideniers beteken dit om so direk as moontlik by volhoubare produsente te koop en voedsel te vermy wat honderde kilometers ver vervoer word of verwerk word in energie-honger fabrieke ten gunste van vars, plaaslike produkte.
Landbou en veeteelt
Volhoubare voedsel begin by die bron, by boere en produsente. Onverantwoordelike boerdery kan groot skade aan die omgewing veroorsaak, met gevaarlike chemikalieë wat ons grond en waterweë besoedel, en belangrike ekosisteme word platgemaak om plaas te maak vir boerderye of bewerkbare monokulture wat nie die natuur kan ondersteun nie. Natuurlike hulpbronne word misbruik, en veral die see, met 'n sorgelose oorbevissing, wat beteken dat visse gevang word voordat hulle kan kuit, en die voorraad van sekere spesies raak gevaarlik laag. Volgens die nie-winsgewende Wêreldnatuurfonds (WWF), ons huidige voedselstelsel is verantwoordelik vir 60% van die verlies aan biodiversiteit wêreldwyd.
Gelukkig het die afgelope paar jaar 'n besliste stap na volhoubare boerdery plaasgevind, met 'n groeiende aantal voedselhelde wat opdaag in 'n poging om die skade om te keer. In plaas daarvan om op chemikalieë te vertrou, fokus hierdie produsente op voedsel wat goed groei in die plaaslike klimaat, en wissel hulle gewasse deur die jaar namate die seisoene verander.
Baie plase help ook om die natuurlewe te beskerm deur 'n deel van hul grond te bewaar vir bewaring, en deur 'n uiteenlopende verskeidenheid inheemse of nie-indringende gewasse te verbou wat die plaaslike ekosisteem nie benadeel nie. Deesdae is meer as 15% van alle landbougrond in die VSA toegewy aan bewaring en natuurlewe.
Baie vissersmaatskappye neem ook stappe om die see - en hul eie lewensbestaan ​​- te beskerm deur hulle tot volhoubare visvangpraktyke te verbind. Dit beteken dat genoeg vis vir die bevolking gelaat word om homself aan te vul, en dit kan ook die teruggooi van jong vis insluit wat nie 'n kans gehad het om te teel nie.
Volhoubaarheid behels ook 'n verbintenis tot die versorging van vee, met menslike lewensomstandighede en menslike slag van diere wat vir vleis geteel word. Volhoubare boerdery beweeg egter toenemend na plantgebaseerde produkte, hoofsaaklik omdat boerderydiere so 'n ondoeltreffende gebruik van hulpbronne is, met die produksie van groot hoeveelhede voer wat nodig is om 'n relatief klein hoeveelheid vleis of suiwel te voorsien. Die Verenigde Nasies beraam dat diereboerdery verantwoordelik is vir meer kweekhuisgasvrystellings as al die motors, vragmotors en vliegtuie ter wêreld, en die effek neem ongelukkig toe.
Oormaat verpakking kan ook probleme vir die omgewing veroorsaak. Dit gebruik natuurlike hulpbronne soos metaal, olie en hout, wat energie verbruik, en dit kan dikwels moeilik wees om te herwin, wat tot afval en besoedeling kan lei. Sommige plastiek kan honderde jare neem om af te breek as dit nie behoorlik herwin word nie.
Baie ondernemings verbind hulle nou tot die vermindering van afval deur minimalistiese verpakking aan te neem en plastiek te gooi ten gunste van materiaal wat makliker is om te herwin. Daar is ook 'n groeiende aantal boeremarkte waar produkte los verkoop word.
Volgens die USDA is 30 - 40% van die voedselvoorraad in die VSA vermors. Dit vind in verskillende stadiums van die produksie- en verskaffingsketting plaas, en bevat voedsel wat bederf tydens lang reise, beskadig word tydens verwerking of bloot deur verbruikers weggesmyt word.
Deur kos te mors, beteken dat al die hulpbronne wat daaraan bestee is, verlore gaan. Volgens die Verenigde Nasies sou boere oor die hele wêreld hul vee voed op landbouprodukte en die voedsel wat ons tans vermors, sou daar genoeg graan oorbly om 'n ekstra drie miljard mense te voed, wat meer is as die verwagte bevolkingsaanwas teen 2050
Namate die bewustheid van die publiek oor die probleem toeneem, soek huiskokke maniere om hul voedsel optimaal te benut deur oorskiet in sop, smoothies of tuisgemaakte voorrade te gebruik. Restaurante is ook toenemend bewus van voedselverspilling, en baie neem 'n neus-tot-stert-strategie toe om vleis te kook en smaaklike geregte te skep wat die hele dier gebruik.
Wat kan ons daagliks doen?
As verbruikers is daar verskeie dinge wat ons almal kan doen om te help. Die eenvoudigste van alles is om afval te verminder - as u inkopies doen, moet u vooraf beplan en slegs koop wat u benodig, en as u oorskiet, kan u dit anders maak. Daar is baie resepte vir oorblyfsels aanlyn as u vas is vir idees. Neem 'n paar stewige, herbruikbare sakke saam wanneer u inkopies doen om plastiekafval te bespaar.
As u kos koop, moet u nie te veel verpakkings vermy nie, en u vrugte en groente moet losgemaak word - dit kan ook goedkoper wees. Vermy voedsel wat ver gereis het of in energie-honger fabrieke verwerk is, en probeer om vleis en suiwel te verminder. As u wel produkte uit die buiteland koop, help dit om buitelandse gemeenskappe teen uitbuiting te beskerm deur fairtrade te koop.
Ondersteun waar moontlik plaaslike, volhoubare produsente. Woon boeremarkte by om seisoenale produkte te koop en vra gerus stalletjiehouers oor hul boerderymetodes. Besoek restaurante wat plaaslike kos en die etos van plaas tot tafel beywer.
Onthou ten slotte dat nie almal die luukse het om hierdie opsies te bied nie. Daar moet meer gedoen word om volhoubare voedsel vir almal toeganklik te maak, maar dit is intussen belangriker as ooit vir diegene wat die volhoubare voedselbedryf kan ondersteun.
Vir die nuutste inligting oor volhoubare voedsel, moet u voortdurend op ons nuusblad oor volhoubare voedsel inskakel.
Wat is 'n subkontrakteur?
'N Onderaannemer is 'n gratis agent wat werk-vir-werk-diens in diens geneem word wanneer hul vaardighede benodig word. Gewoonlik is hierdie vaardighede gespesialiseerd, eerder as veralgemeen.
Onderaannemers is dikwels selfstandig en kies die werk wat hulle wil neem, wat dit moeilik kan maak om werk te kry as hulle nie reeds 'n groot netwerk van kliënte het nie. Selfs dan, as hierdie kliënte nie projekte het om te voltooi nie, is daar geen vraag na die vaardighede van 'n subkontrakteur nie. Een oplossing vir hierdie probleem is om kontrakteurs te vind om by te werk, eerder as onafhanklike kliënte.
Waarom 'vrye handel' dikwels 'onregverdige handel' beteken
Foto: handelsmerke soos NO SWEAT verwerp onregverdige, sweetwinkelarbeid. Anders as sommige skoene, is hierdie skoene gemaak deur vakbondlede wat 'n goeie loon verdien en onder goeie omstandighede werk.
Globalisering en mdash Die neiging van ondernemings om die wêreld as 'n reuse koninkryk van potensiële wins te behandel, sonder al die lastige grense en grootliks die skuld. As 'n onderneming sy jeans in Honduras vir 'n fraksie van die prys wat dit in Chicago kan doen, kan vasmaak, is die besluit om uit te kontrakteer 'n goeie idee. En as mededingers reeds hul fabrieksakkies ingepak en hul koste verlaag het, en u uithou vir 'Made in the USA' en hoër pryse, raai dan waarheen u besigheid op pad is?
Vryhandel is deel van globalisering en dit klink in teorie wonderlik: as ons alle handelshindernisse, soos invoertariewe, verwyder (die belasting wat ondernemings moet betaal om hul goedere in 'n ander land te kry en dit daar te verkoop), kan alle lande meeding op 'n gelyke speelveld en wat kan eerliker wees as dit? In die praktyk werk dit nie heeltemal so nie. Sommige lande is noodwendig baie magtiger as ander en hulle wil hê dat dinge so moet bly. Selfs terwyl hulle 'vrye handel' bevorder, gebruik hulle allerhande taktieke om te verseker dat hulle vryer kan handel as ander mense.
Het u dalk gehoor van 'n praktyk wat dumping genoem word? Dit is waar 'n geïndustrialiseerde land die produksie van voltooide goedere subsidieer, wat dit dan na 'n ontwikkelende land uitvoer teen 'n laer prys as die goedere wat die ontwikkelende land tuis kan produseer. Die ontwikkelende land moet die pryse van sy eie goedere verlaag tot 'n vlak wat dit vir armer mense onmoontlik maak om hulself te onderhou. 'N Ander taktiek is dat ryk lande hoë tariewe op voltooide goedere moet hef, maar lae tariewe op basiese grondstowwe. Dit gee armer lande geen ander opsie as om grondstowwe uit te voer nie: hulle kan nie self hierdie materiaal in afgewerkte goedere van hoë waarde maak nie, omdat hulle dit nie kan uitvoer nie. Die ryk lande voer die lae-waarde grondstowwe in, maak dit waar dit ook al pas, in eindprodukte met 'n hoë waarde, en voer dan die voltooide goedere terug na die arm lande. Praktyke soos hierdie beteken 'vrye handel' is alte dikwels 'n sinoniem vir 'onregverdige handel'. 
Volgens voorstanders van globalisering het vryhandel mense in armer lande groter rykdom gebring, wat hulle 'n vastrapplek gegee het op die leer van vooruitgang en voorspoed. Op grond hiervan, laat rykdom die samelewing geleidelik van die rykste na die armste laat val, wat almal se lewens op die lange duur beter maak. Die probleem is dat dit dikwels nie die geval is nie. Groot korporasies het hul bedrywighede nie uitgekontrakteer aan lae-loonekonomieë in ontwikkelende lande nie, omdat hulle armoede wou verlig; Nou is daar baie goeie voorbeelde van ondernemings wat met respek saam met vennote in ontwikkelende lande werk en billike pryse lewer wat gemeenskappe help om toegang tot belangrike dinge soos onderwys en basiese gesondheidsorg te verkry. Maar daar is baie meer ondernemings wat 'n skaduryke wêreld van sweetwinkels ondersteun, waar die werksomstandighede haglik is en die lone te min is om selfs in die basiese daaglikse behoeftes te voorsien. Onafhanklik word globalisering vinnig 'n 'wedloop na die onderkant'. As die "deurdringende" teorie werk, waarom is so baie van die wêreld se mense nog in armoede?
1 Hierdie bydrae vorm deel van 'n groter navorsingsprojek getiteld 'Organisation and Rationalization of Fair Trade' wat deur die Swiss National Science Foundation ondersteun word.
2 Praktisyns onderskei gewoonlik tussen billike handel (geskryf as twee woorde) om te verwys na 'n georganiseerde sosiale beweging wat daarop gemik is om suidelike en gemarginaliseerde produsente te ondersteun deur verbruikersbewustheid te verhoog met markgebaseerde strategieë, en fairtrade (geskryf as een woord) om die produk aan te dui sertifisering deur FLO (WFTO et al. 2011). Om die leesbaarheid van hierdie koerant te verbeter, gebruik ons ​​voortdurend die term 'billike handel'.
3 Bron: jaarverslag Max Havelaar 2013.
4 Interessant genoeg, ondanks sy hoofrol, het billike handel in Switserland nie stelselmatige aandag van sosiale wetenskaplikes gelok nie. Sien die studie van Mah é (2010) oor gesertifiseerde billike handelspiesangs in Switserland vir 'n uitsondering.
5 Die oppergesag van die noordelike lande en die gevolglike eensydigheid van die standaardiseringsprosedure vir billike handel was onderhewig aan afskaling deur die formele integrasie van produsente-netwerke se verteenwoordigers in die standaardbepalingsproses. (Fairtrade Internasionaal 2012). Die hoofkwartier waar die standaardisering plaasvind, is egter nog steeds in die noorde gelokaliseer, en debatte oor goeie standaardiseringspraktyke is 'n verskynsel van die noordelike lande.
6 Vir 'n historiese weergawe van die veldtogaktiwiteite en 'n ryk beskrywing van die geskiedenis van die sogenaamde 'bananawomen', sien die biografiese studie van die leier van die vrouegroep, Brunner (1999).
7 Vir 'n historiese weergawe van die veldtogte van die EvB, sien die biografiese studies van Holenstein en kollegas (2008).
8 Die eerste Switserse wêreldwinkel het in 1974 in Uster ontstaan, en as gevolg van hul indrukwekkende uitbreiding het hulle vinnig die getal van 300 bereik. Bron: onderhoude met billike handelspioniers in Mei en November 2013.
9 Bron: onderhoude met billike handelspioniers in Februarie, Mei, Oktober en November 2013 onderhoude met lede van die Swiss Max Havelaar Foundation in Mei 2012 en Februarie 2013 onderhoude met lede van alternatiewe fair trade organisasies in Mei 2013 en Januarie 2014 onderhoude met lede van konvensionele kleinhandel in Oktober 2013 en Desember 2013.
10 Bron: onderhoud met 'n baanbreker in Oktober 2013.
11 Bron: onderhoud met 'n Switserse baanbreker in November 2013.
12 Switserse hulporganisasies (Swissaid, Fastenopfer, Brot f ür Br üder, Helvetas) het 'n lewensvatbaarheidstudie in 1991 laat doen om 'n billike verhandeling van produkte te kommersialiseer. Bron: onderhoud met 'n voormalige lid van die Swiss Max Havelaar Foundation in Februarie 2013.
13 stigterslede van die Swiss Max Havelaar Foundation was Brot f ür alle, Caritias Schweiz, Fastenopfer, HEKS, Helvetas, Swissaid. Bron: Max Havelaar jaarverslag 1992.
14 Bron: onderhoud met 'n lid van 'n Switserse supermarkketting in Oktober 2013.
15 Bron: onderhoud met 'n lid van 'n alternatiewe regverdige handelsorganisasie in Mei 2013.
16 Van die belangrikste produkbekendstellings sluit in: heuning (1993), kakao (1994), tee (1995), piesangs (1997), lemoensap (1999), snyblomme (2001), katoen (2005). Bron: Max Havelaar se jaarverslae sedert 1992.
17 Bron: Max Havelaar jaarverslag 1992 en 2013.
18 Bron: onderhoud met 'n lid van 'n alternatiewe regverdige handelsorganisasie in April 2013.
19 Die regverdige handelsveldtogte oor snyblomme, wat onder leiding van die Switserse organisasie sonder winsbejag plaasgevind het, het groot openbare belangstelling gehad. Bron: onderhoud met 'n regverdige handelsaktivis in Oktober 2013.
20 Bron: onderhoud met 'n voormalige lid van die Swiss Max Havelaar Foundation in Februarie 2013.
21 Bron: onderhoud met 'n voormalige lid van die stigtingsraad van die Swiss Max Havelaar Foundation in Oktober 2011.
22 Bron: Max Havelaar jaarverslag 1996.
23 Nuus! bestaan ​​van 1994 tot 2008 en was daarop gemik om nasionale wêreldwinkelverenigings te koördineer. Sedert sy ontbinding het die werkende aktiwiteite van News! is geïntegreer in die WFTO. Bron: WFTO jaarverslag 2008.
24 Vir hul samewerking het die vier billike handel -koepelorganisasies (FLO, IFAT nou WFTO, News !, EFTA) die akroniem FINE geskep waarmee elke letter ooreenstem met een organisasie.
25 Bron: onderhoud met 'n voormalige lid van die Swiss Max Havelaar Foundation in Februarie 2013.
26 Bron: onderhoud met 'n lid van die Max Havelaar -stigting in Oktober 2011.
27 UTZ Certified is in 2002 gestig en UTZ Certified -produkte is in 2007 vir die eerste keer in Switserland verkoop. Rainforest Alliance is in 1996 gestig en is sedert 2010 formeel in Switserland verteenwoordig.
28 Bron: onderhoude met lede van die Max Havelaar -stigting en FLO in Oktober en Desember 2011, onderhoude in Februarie 2013 met lede van volhoubaarheidstandaardiseerders in Desember 2012 en Maart 2013 -onderhoude met lede van konvensionele kleinhandel in September, November en Desember 2013.
29 Die studie van Raynolds et al. (2007) verskaf gedetailleerde inligting oor die verskille tussen hierdie standaardiseringstelsels.
30 Bron: onderhoud met 'n lid van 'n evalueringsorganisasie in Oktober 2011.
31 Evaluering van standaardiseringstelsels word verskaf deur die Switserse nie -regeringsorganisasies WWF (World Wildlife Fund 2009) en Pusch (Praktischer Umweltschutz Schweiz)
32 Bron: onderhoud met 'n lid van 'n Switserse staatsekretariaat in Februarie 2012.
33 Vergelykende institusionele analise met sy primêre konfrontasie met liberale en gekoördineerde ekonomieë word ook aan hierdie denkrigting gewy (vgl. et al. 2010). Terwyl liberale ekonomieë beskryf word as gebaseer op markbeginsels en magtige groot ondernemings (hiërargieë), lyk dit asof gekoördineerde ekonomieë meer gewig plaas op netwerkgebaseerde vorme van koördinasie en bestuur, dws bestuur deur kragtige verenigings of selfs kartelle en baie informele inter-firma-verhoudings. en oor regulering deur die staat.
Die paradoks van billike handel
In 2011 het 'n breuk in die regverdige handelsbeweging ontstaan. Aan die een kant is 'n groep wat die belange van kommoditeitsprodusente in ontwikkelende lande beklemtoon. Aan die ander kant is 'n groep wat gerig is op die behoeftes en aspirasies van verbruikers in die ontwikkelde wêreld. In hierdie artikel besin 'n jarelange leier in die beweging oor die spanning wat andersins eendersdenkende aktiviste gedryf het om mededingende kampe te stig.
Die eienaar van 'n klein plasie naby Matalgapa, Nicaragua, pluk koffie (links). 'N Koffiekoper maak 'n keuse by 'n kruidenierswinkel aan die Upper East Side van New York (regs). (Foto deur Jane Jarman/Corbis, links, en Richard Levine/Alamy, regs)
In 2012 het ek as konsultant by Fair Trade USA aangesluit. Kort nadat ek met my werk by die organisasie begin het, het ek 'n reeks werkswinkels gehou met lede van die koffievoorsieningsketting en die produsentediensspan. Onder die onderwerpe wat ek behandel het, was produsentekoöperasies, die koffiemark en kennisbestuur. In hierdie werkswinkels het ek gereeld 'n weergawe van die Cultural Orientations Framework gebruik wat deur die uitvoerende afrigtingsdeskundige Philippe Rosinski ontwikkel is. 1 My doel was om te ondersoek hoe kultuur - die raamwerk waarin ons kyk en interpreteer wat ons omring - beïnvloed hoe ons dink, voel en optree.
In een oefening het ek probeer om deelnemers aan die werkswinkel te help verstaan ​​hoe hul posisie as waarnemers binne 'n bepaalde kulturele raamwerk die manier waarop hulle 'impak' waarneem en waardeer, skeef trek - byvoorbeeld die impak wat die beoefening van billike handel het op partye wat daarby betrokke is. .
Volgens die Almanak van Fair Trade USA in 2011 was die vyf lande waaruit die Verenigde State die meeste van sy Fair Trade -koffie ingevoer het, Peru, (25 persent), Colombia (12 persent), Honduras (11 persent), Nicaragua (10 persent) ), en Indonesië (9 persent). 2 Ek het hierdie gegewens met mense in die werkswinkel gedeel. Daarna het ek 'n vergelykbare stel data aan hulle gegee wat die perspektief van produserende lande weerspieël. Hierdie lys dui die omvang van Fair Trade -uitvoer na die Amerikaanse mark aan met betrekking tot die totale produksie van elke land. Van die een lys na die ander het die rangorde van lande verander. Nicaragua (6,4 persent) het byvoorbeeld van die vierde plek na die eerste plek beweeg. Belangriker nog, die verskeidenheid lande wat op die lys verskyn het, het verander. Costa Rica het die derde plek (5 persent) en Mexiko die vyfde plek (2,4 persent), terwyl Colombia (1,6 persent) en Indonesië (1,4 persent) uit die top-vyf-afdeling verdwyn het. 3
Skielik het ons impakstudie verander. Watter land, Peru of Nicaragua, het meer baat by sy billike handelsverhouding met die Verenigde State? Wat van Colombia, wat van die tweede plek na die sesde plek ook die status behaal het? Mense in die werkswinkel het begin sien dat 'die impak van billike handel' kan wissel na gelang van hoe hulle daarna kyk. As u die data vanuit 'n invoer- of verbruikersgebaseerde perspektief bekyk, lewer u een resultaat, en die siening van inligting vanuit 'n uitvoer- of produsentgebaseerde perspektief lewer 'n ander resultaat. Beide perspektiewe is geldig, maar slegs deur dit saam te sien, kan ons tot 'n omvattende persepsie van die werklikheid kom.
Hierdie eenvoudige werkswinkeloefening help om te verlig wat ek kom noem het die paradoks van billike handel. Die billike handelsbeweging is gestig om klein produsente van koffie en ander goedere - die meeste in ontwikkelende lande in die wêreldwye suide - te bevoordeel deur dit voordelig in 'n wêreldwye uitvoermark te integreer. Maar namate die beweging ontwikkel het, het dit 'n groot klem gelê op die aanpassing van sy pogings aan die behoeftes en aspirasies van verbruikers in die wêreldwye noorde. In teorie kan billike handel floreer op grond van 'n wen-wen-verhouding tussen produsente en verbruikers. In die praktyk kan daar egter spanning ontstaan ​​tussen diegene in die beweging wat die 'billike' deel van billike handel beklemtoon (vir hulle is die belange van die produsente uiters belangrik) en diegene wat die 'handel' -deel beklemtoon (hulle prioritiseer die noodsaaklikheid om verbruikers bereik).
Laat in 2011 het twee van die belangrikste organisasies in die billike handelsbeweging - Fairtrade International (Fairtrade) en Fair Trade USA - aangekondig dat hulle hul eie gang gaan. Hierdie skeuring is 'n kritieke keerpunt in die geskiedenis van billike handel, en mense in die beweging probeer nog steeds sin maak daarvan.
My doel in hierdie artikel is om te ondersoek hoe 'n konflik tussen twee opponerende wêreldbeskouings - twee kulturele raamwerke - gelei het tot hierdie interne verdeeldheid binne die billike handelsgemeenskap. Ek sal ook ondersoek hoe die paradoks van billike handel ons toelaat om die onderlinge verbondenheid van die kulturele raamwerke te sien. Uiteindelik glo ek dat die mense van Fairtrade en Fair Trade USA hul verskille kan oorkom en 'n werklike, transformerende impak op die lewens van produsente en verbruikers kan hê.
Die teorie en praktyk van billike handel
In die vroeë tagtigerjare het vader Francisco Vanderhoff Boersma teruggekeer van die Oaxacan -berge in Mexiko na sy geboorteland, Nederland, om met almal te luister wat sou luister na die onvermoë van Mexikaanse koffieprodusente om 'n prys te ontvang wat hulle 'n waardige lewensstandaard sou verseker. Vader Boersma, medestigter van die billike handelsbeweging, het skaars gedink dat die beweging 30 jaar later 1,3 miljoen produsente in 70 lande in vier streke (Afrika, Asië, Latyns -Amerika en die Karibiese Eilande en Oseanië) sou insluit. Vandag vind Fair Trade -handel plaas in 125 lande, en die totale jaarlikse verkope van Fair Trade -produkte is meer as $ 6 miljard. Sedert 2011 het die verkope met meer as 16 persent toegeneem. 4 (Ek sal die klein term "billike handel" gebruik om te verwys na die breë beweging om die lewens van kommoditeitsprodusente te verbeter deur middel van handel. Ek sal die hoofletter "Fair Trade" gebruik om te verwys na die aktiwiteite van organisasies wat Fair formeel sertifiseer Handel produkte.)
Die idee van billike handel is eenvoudig. Uiteindelik behels dit 'n wedersydse voordelige uitruil tussen twee partye: produsente en verbruikers. Die doel daarvan is om die lewens- en werksomstandighede van kleinboere en werkers te verbeter, en dit hang af van solidariteit met mense wat bereid is om meer vir 'n produk te betaal om te verseker dat hul aankope 'n positiewe uitwerking op produsente het. Die doel is om produsente en hul organisasies te bemagtig sodat hulle nie net 'n billike prys vir hul goedere kan verdien nie, maar ook beheer oor hul besighede kan neem en in hul gemeenskappe kan herbelê.
Vanuit een perspektief gesien, is billike handel 'n vennootskap tussen produsente en verbruikers om ongelyke handelsverhoudinge reg te stel deur die swakste skakel van die handelsketting-kleinskaalse produsente-te versterk en deur die mag van tussengangers te verswak (algemeen bekend as 'coyotes' in Latyns-Amerika) wat min of geen waarde toevoeg terwyl hulle 'n groot deel van die inkomste uit verkope eis nie. Hierdie tussenpersone, ongeag of hulle onafhanklike operateurs of werknemers van transnasionale ondernemings is, trek voordeel uit die isolasie van die produsente en gebrek aan markkennis. Deur hulle uit te skakel en sodoende die voorsieningsketting te verkort, het Fair Trade -organisasies 'n direkte, positiewe impak gehad op produsente se inkomste en op die kwaliteit van die produk.
Aan die einde van die tagtigerjare het leiers in die regverdige handelsbeweging landspesifieke Fair Trade-etikette begin bekendstel. Toe, in 1997, het 'n aantal organisasies saamgesmelt om die Fairtrade Labeling Organisations International te vorm, wat die globale strategie van die beweging gekonsolideer het en orde gebring het tot 'n deurslaggewende element van die Fair Trade -stelsel: sertifisering. Die rol van sertifisering is om seker te maak dat alle belanghebbendes in elke voorsieningsketting voldoen aan 'n gevestigde stel handels-, arbeids- en omgewingstandaarde. 'N Onafhanklike sertifiseerder is verantwoordelik vir die nagaan van hierdie standaarde, en die Fair Trade -etiket op 'n produk waarborg verbruikers dat daar aan hulle voldoen is.
Van die begin af was die vlagskip Fair Trade -produk koffie, en koffie verteenwoordig steeds die produk met die hoogste verkoopvolume. Maar die lys van Fair Trade -goedere het uitgebrei tot ander landbouprodukte: kakao, heuning, rys, katoen, suiker, vars vrugte en groente, neute, ensovoorts. Alhoewel die verbruik van Fair Trade -produkte toeneem, verteenwoordig dit 'n klein fraksie van die totale mark vir koffie en ander goedere. Na raming maak 25 miljoen klein produsente 70 persent van die wêreldwye koffieproduksie uit, maar die verkope van Fair Trade -koffie is slegs 2 persent van die totale produksie. Hierdie syfers dui duidelik die uitdaging aan - sowel as die geleentheid - wat vir Fair Trade -organisasies voorlê.
'N Beweging wat teen homself verdeel word
Op 15 September 2011 het Fairtrade International en Fair Trade USA 'n gesamentlike verklaring gepubliseer wat gedeeltelik lui: "[Ons] het verskillende perspektiewe op hoe ons [ons] gemeenskaplike visie die beste kan bereik ... om produsente en werkers regoor die wêreld te bemagtig om te verbeter hul lewens deur beter handelsvoorwaardes. " Met hierdie verklaring het 'n 14-jarige organisasie-alliansie tot 'n einde gekom. Die onenigheid tussen die twee groepe spruit voort uit 'n lang debat oor die vraag of groot koffieplantasies en nie-georganiseerde klein koffieprodusente by die Fair Trade-stelsel ingesluit moet word. Leiers van Fair Trade USA, gretig om die stap te neem, het besluit om van Fairtrade weg te breek, en hulle het 'n nuwe strategie bekendgestel genaamd Fair Trade for All.
Toe Paul Rice, stigter en uitvoerende hoof van Fair Trade USA, uitgevra is oor die verdeling, het hy gesê: 'Dit is nie persoonlik nie. Dit is besigheid. " 5 Hy en ander leiers in die Amerikaanse groep het daarop gewys dat ander produkte wat deur Fair Trade gesertifiseer is, soos tee en piesangs, van plantasies afkomstig is. Waarom, sou hulle gevra het, moet die kern Fair Trade -produkte (koffie, suiker en kakao) slegs by produsente se koöperasies beskikbaar wees? Rice het aangedui dat Fair Trade USA hoofsaaklik sou fokus op groei - groei in verkope en, volgens Rice, groei in impak. "Fair Trade van die verlede was ongelooflik. En absoluut nie skaalbaar nie, "het hy gesê. 6 Deur 'n groter verskeidenheid produsente -entiteite toe te laat om aan die Fair Trade -stelsel deel te neem, het Rice aangevoer, sou die beweging doeltreffendheid skep wat groot kopers van die korporasie sou aanmoedig om meer produkte uit die stelsel te verkry. As gevolg hiervan het hy geglo dat die verkope van Fair Trade -produkte sou toeneem, en die finansiële en sosiale opbrengs vir alle soorte produsente ook sou toeneem.
Teenstanders van die Fair Trade USA-besluit het aangevoer dat die Fair Trade for All-strategie te ver wegbeweeg van die beweging se oorspronklike verbintenis tot die bemagtiging van kleinprodusente-organisasies. Rob Cameron, destyds uitvoerende hoof van Fairtrade, het die saak gemaak in 'n ope brief wat onmiddellik na die skeuring uitgereik is: 'Die FAIRTRADE-merk is die wêreld se algemeenste etiese sertifiseringsmerk en ons glo dat ons produsentgerigte benadering die sleutel is sukses. Produsente wêreldwyd word nie net gewaardeer vir hul mening nie, maar is mede-eienaars van die Fairtrade-stelsel. " 7 Volgens Fairtrade -leiers is 'n model wat rondom kleinprodusente -organisasies gebou is, die enigste wat die ware bemagtiging van produsente kan waarborg. Ander modelle (soos die plantasie-model en die produksie-volgens-kontrak-model) hou afhanklikheid van 'n werkgewer of van tussengangers in stand.
Die World Fair Trade Organization, 'n wêreldwye netwerk van Fair Trade -organisasies, beklemtoon die risiko dat Fair Trade uiteindelik onder die beheer van groot multinasionale korporasies val: "Die WFTO glo dat die belange van produsente, veral kleinboere en ambagsmanne, die hooffokus in al die beleide, bestuur, strukture en besluitneming binne die Fair Trade -beweging. ... In hierdie scenario is dit nie ondenkbaar dat 'n multinasionale onderneming die hele voorsieningsketting besit nie en dit as Fair Trade kan noem. Dit is vir die WFTO heeltemal onaanvaarbaar. " 8
Benewens hierdie reaksies van toonaangewende instellings, het 'n magdom aktiviste, akademici, kopers, makelaars, besorgde verbruikers en produsente regoor die wêreld hul mening uitgespreek oor of teen hierdie besluit. Op die grond het ons almal wat deel was van die billike handelsbeweging nou anders na mekaar gekyk. Ons het gelag om spanning vry te laat, maar ons was ongemaklik. Nadat ons jare lank saamgewerk het, het ons skielik teenstanders geword.
One answer says that the current economic system is socially unjust, as well as inefficient in its distribution of resources, and that it depletes natural resources. To people who hold this view, fair trade is a powerful way to highlight the contradictions of the current system. This position has both a philosophical basis (What is "justice"?) and a political basis (How do we achieve it?). Linked to this position is a commitment to standing outside the system—buite the market. From the perspective of this cultural orientation, the goal is to confront the market system with a more humane model. Adherents of this view accept that system and work within its rules, but they seek to "contaminate" it with a potentially revolutionary idea: Fair trade puts people before profits.
The other answer says that the current economic system properly reflects a belief in free will: An individual who acts on self-interest will end up benefiting other actors within that system. Fair trade is thus one way that the system attends to the priorities of consumers. The system, in other words, responds to every type of demand, including the "demand" of consumers who have a desire for social justice. People who subscribe to this position stand inside the system—binne the market. Their goal is to participate fully in the market. They don't deny that there might be ways to improve the current system, but they believe that the market is the most efficient way to allocate resources. From the perspective of this cultural orientation, the first priority of fair trade is to expand the market for Fair Trade products as broadly as possible.
Attitude toward the market system | In discussing how the fair trade movement should interact with the current economic system, Lamb emphasizes the importance of transforming that system. "How can we change the world from the bottom up? How can we change the economy through changing people?" vra sy. "Change," indeed, is the main word on her mind when she says, "We need new laws and new governments and new policies if we're going to change the structures of power, but one of the ways we are going to get there is through changing relationships." Rice, by contrast, focuses on the need to adapt to the current system. "The new version of globalization that's emerging and growing very rapidly," he says, reflects the idea "that you can actually be profitable and sustainable at the same time." In another forum, Rice made the point more bluntly: "The solution is the market."
Strategie | How organizations operate is necessarily a result of the strategic objectives that drive them. At Fairtrade, the focus is on supporting frontline producers. "We need above all else to be really world-class in our work with small holders. That's what fair trade is famous for," Lamb says. "Nobody [else] is helping small holders to get organized and get a better deal from trade. Nobody [else] is helping small holders build their businesses and become stronger exporters empowered within the value chain." Fair Trade USA has adopted a strategy that pivots on the needs of corporate buyers and consumers. "Companies are finding that this model, and similar models, are helping them stabilize their supply chain, improve their reputation, and also tap into this growing consumer segment that we call the 'conscious consumer segment.' They are looking for great products that also are kind of consistent with their values," Rice says. "Great products make us also feel good."