Pierre Lallement, uitvinder van die fiets, arriveer in die VSA - GESKIEDENIS - Inligting
Pierre Lallement, uitvinder van die fiets, arriveer in die VSA
Op 20 Julie 1865 arriveer 'n Fransman met die naam Pierre Lallement in die Verenigde State met die planne en komponente vir die eerste moderne fiets. Lallement het die eerste fiets in die Verenigde State gebou en gepatenteer, maar het geen noemenswaardige beloning of erkenning gekry vir die bekendstelling van die land aan 'n uitvinding wat spoedig alomtegenwoordig geword het nie.
Gebore naby Nancy, Frankryk, het Lallement as werktuigkundige opgelei. Hy werk as 'n koetsbouer toe hy die eerste keer 'n dandy -perd sien - soortgelyk aan 'n fiets, maar direk aangedryf deur die voete van die ruiter wat dit op die grond stoot - en begin planne maak vir 'n soortgelyke masjien. Die belangrikste innovasie van Lallement was die toevoeging van 'n ratkas en pedale, wat 'n gladder, vinniger en ietwat waardiger rit moontlik gemaak het. Saam met 'n ander wa -bouer, Pierre Marchaux, word Lallement toegeskryf aan die bou van die eerste werkende prototipe vir 'n fiets. Weens 'n geskil tussen homself, Marchaux en sy seun en die Olivier-broers met wie Marchaux sake gedoen het, het Lallement hom egter uitgesluit van die eerste massa-vervaardigde fietsonderneming in Frankryk.
By sy aankoms in die Verenigde State vestig Lallement hom in Ansonia, Connecticut. Hy demonstreer sy uitvinding vir die plaaslike bevolking - waarvan een na bewering 'n skrik op die vlug geslaan het - en uiteindelik 'n belegger, James Carroll, gevind om sy pogings te ondersteun. In 1866 het hy aansoek gedoen om 'n patent vir die eerste trapfiets van die land.
Ondanks die feit dat Lallement die eerste was wat die idee gepatenteer het, kon hy nie op sy uitvinding gebruik maak nie. Omdat hy nie genoeg geld gekry het om 'n fabriek te begin nie, verkoop hy die regte op die patent in 1868 en verhuis terug na Frankryk, waar die motor van Michaux 'n enorme gewildheid bereik het en 'n 'fietsboom' begin wat vinnig in Europa versprei het. Albert Pope, wat in 1876 die patent in besit geneem het, het 'n klein fortuin gemaak deur die Columbia -fiets te vervaardig en het een van die voorste voorstanders van die fiets geword, wat in 1880 die League of American Wheelmen gevorm het. Lallement sterf egter in die duisternis in Boston in 1881. Dit sou meer as 'n eeu duur voordat fietsryhistorici die belangrike rol identifiseer wat hy in die uitvinding van die fiets gespeel het.
Tegnologiese innovasies in fietse in die 20ste eeu
Deur die jare het fietsontwerp, materiaal, komponente en vervaardigingsprosesse verbeter om fietse van vandag te skep, toenemend gesofistikeerde en doeltreffende masjiene.
En hoewel die basiese raamontwerp meer as honderd jaar dieselfde gebly het, het die gebruik van ruimte -ouderdomsmateriaal soos titanium en koolstofvesel fietse gemaak wat baie ligter en sterker was as wat die skeppers van die vroeë yster- en houtmodelle ooit kon dink.
Ander innovasies, soos shifters en derailleurs, stel ruiters in staat om self te werk deur 'n reeks ratte waarmee fietse baie vinniger kan gaan, en baie steiler heuwels kan klim as wat 'n enkelspoedfiets ooit sou toegelaat het.
Fietsstyle het ook verander om ontwerpskenmerke in te sluit wat 'n spesifieke rystyl spesifiek verbeter en omhels tot die uitsluiting van ander. Hierdie spesialisasie beteken dat u in 'n gegewe fietswinkel kan gaan en kies uit bergfietse, padfietse, basters, kruisers, tandems, ligstoele en meer, alles gebaseer op waar en hoe u van plan is om te ry.
Beenskudders en stuiwers
Fietse het in die vroeë 1860's teruggekeer met die bekendstelling van 'n hout -uitrusting met twee staalwiele, pedale en 'n vaste ratstelsel. Die dapper gebruikers van hierdie vroeë kontras, wat bekend staan ​​as 'n velocipede (vinnige voet) of 'n 'beenskud', het 'n hobbelrige rit gehad.
Die vraag wie die velocipede uitgevind het, met sy revolusionêre pedale en ratstelsel, is 'n bietjie troebel. 'N Duitser genaamd Karl Kech beweer dat hy die eerste pedale was wat in 1862 aan 'n stokperdjie geheg is. Maar die eerste patent vir so 'n toestel is nie toegestaan ​​aan Kech nie, maar aan Pierre Lallement, 'n Franse vervoerder wat 'n Amerikaanse patent verkry het vir 'n tweewielvoertuig met krukpedale in 1866, volgens die NMAH.
In 1864, voordat Lallement 'n patent op sy voertuig verkry het, het hy sy skepping in die openbaar vertoon, wat kan verklaar hoe Aime en Rene Olivier - twee seuns van 'n welgestelde Paryse nyweraar - van sy uitvinding verneem het en besluit het om hul eie velocipede te maak. Saam met 'n klasmaat, Georges de la Bouglise, het die jong mans Pierre Michaux, 'n smid en 'n wavervaardiger, ingeroep om die onderdele te skep wat hulle nodig gehad het vir hul uitvinding.
Michaux en die Olivier -broers het in 1867 begin om hul velocipede met pedale te bemark, en die toestel was 'n treffer. Weens meningsverskille oor ontwerp- en finansiële aangeleenthede het die onderneming wat Michaux en die Oliviers saam gestig het, uiteindelik ontbind, maar die Compagnie Parisienne in besit van Olivier het geleef.
Teen 1870 was fietsryers keelvol vir die houtagtige beenskudderontwerp wat deur Michaux gewild geword het, en vervaardigers reageer met nuwe ontwerpe. Volgens die IBF het die metallurgie ook teen 1870 genoeg gevorder dat fietsraamwerke van metaal gemaak kon word, wat sterker en ligter was as hout.
Een gewilde ontwerp was die hoëwieler, wat ook bekend staan ​​as die sentjie vanweë die grootte van die wiele. ('N Farthing was 'n Britse muntstuk wat 'n kwart van 'n sent werd was.)' N Penny-farthing het 'n gladder styging as sy voorganger gehad as gevolg van sy soliede rubberbande en lang speke. Voorwiele word groter en groter namate die vervaardigers besef dat hoe groter die driewiel, hoe verder met 'n rotasie van die pedale kon ry. 'N Ry -entoesias kon 'n wiel kry wat so groot was as wat hulle lank was.
Ongelukkig was die groot voorwiel-ontwerp wat deur jongmense op soek is na opwinding, waarvan baie by die nuutgestigte fietsklubs in Europa gestaan ​​het, nie prakties nie, vir die meeste ruiters nie. As die ruiter skielik moes stop, dra momentum die hele toerusting oor die voorwiel en beland die ruiter op sy kop. Dit is waar die term 'neem 'n kop' tot stand gekom het, volgens die IBF. Die entoesiasme vir penny-farthings het lou gebly totdat 'n Engelse uitvinder met die naam John Kemp Starley in die 1870's 'n wenidee vir 'n 'veiligheidsfiets' gekry het. [Sien ook: Verduideliker: Hoe bereik fietsryers super vinnige snelhede?]
Starley het sy fietse suksesvol begin bemark in 1871, toe hy die "Ariel" -fiets in Brittanje bekendstel, wat die land se rol as leier in fietsinnovasie vir baie dekades afgeskop het. Starley is miskien die bekendste vir sy uitvinding van die raaklyn-wiel in 1874.
Hierdie spanning-absorberende voorwiel was 'n groot verbetering in vergelyking met die wiele wat op vroeëre fietse gevind is, en het gehelp om fietsry vir die eerste keer in die geskiedenis 'n (ietwat) gemaklike, aangename aktiwiteit te maak. Starley se wiele het ook 'n baie ligter fiets gemaak, nog 'n praktiese verbetering in vergelyking met vorige herhalings.
Toe, in 1885, stel Starley die 'Rover' bekend. Met sy byna ewe groot wiele, middelpuntstuur en differensiële ratte wat met 'n kettingaandrywing werk, was Starley se "Rover" die eerste uiters praktiese weergawe van die fiets.
Volgens die NMAH het die aantal fietse in gebruik gestyg van 'n geskatte 200 000 in 1889 tot 1 miljoen in 1899.
Aanvanklik was fietse 'n relatief duur stokperdjie, maar massaproduksie het die fiets 'n praktiese belegging gemaak vir die werkende man, wat dan na sy werk kon ry en huis toe kon gaan. Die fiets stel duisende bekend vir individuele en onafhanklike vervoer, en bied groter buigsaamheid tydens ontspanning. Namate vroue in groot getalle begin ry het, was dramatiese veranderinge in die damesmode nodig. Buste en korsette was besig om te bloei, want dit het 'n vrou meer beweeglikheid gegee terwyl sy haar bene met lang rompe bedek kon hou.
Fietse was ook deels verantwoordelik vir beter padtoestande. Namate meer Amerikaners begin fietsry het, wat 'n gladder padoppervlak benodig as 'n perdekar, het organisasies van fietsryers begin om beter paaie te vra. Spoorwegondernemings wat die verbindings tussen boere en ander ondernemings en die treinstasie wou verbeter, is gereeld by hulle aangesluit.
Volgens die NMAH het die fiets 'n direkte invloed op die bekendstelling van die motor gehad. Fietsonderdele is later in motoronderdele opgeneem, insluitend kogellagers, differensiële eenhede, staalbuise en lugbande.
Baie pioniermotorbouers was die eerste fietsvervaardigers, waaronder Charles Duryea, Alexander Winton en Albert A. Pope. Wilbur en Orville Wright was ook fietsmakers voordat hulle hul aandag op aerodinamika gevestig het. Glenn Curtiss, 'n ander lugvaartpionier, het ook begin as 'n fietsvervaardiger.
Namate motors in gewildheid toegeneem het, het die belangstelling in fietse egter afgeneem. Volgens die NMAH het elektriese spoorweë ook die sypaadjies oorgeneem wat oorspronklik vir fietsgebruik gebou is. Die aantal vervaardigers het in die vroeë 1900's gekrimp, en vir meer as 50 jaar is die fiets grootliks slegs deur kinders gebruik.
In die laat 1960's het die belangstelling van volwassenes herleef, aangesien baie mense fietsry as 'n nie-besoedelende, nie-oorbelaste vervoermiddel en ontspanning beskou het. In 1970 is byna 5 miljoen fietse in die Verenigde State vervaardig, en 'n geskatte 75 miljoen ruiters het 50 miljoen fietse gedeel, wat volgens die NMAH die fiets se grootste buitelugrekreasie maak.
Derby geskiedenis vasvra
Pierre Lallement was 'n ondernemende jong man wat in 1865 in Ansonia (destyds 'n stad Derby!) Aangekom het nadat hy gesukkel het om baba -waens te maak en sy eie nuwe uitvinding, die velocipede genoem, wat vandag beter bekend staan ​​as die fiets. Volgens historiese berigte het hy gesien hoe mense 'n taamlik ongemaklike voertuig gebruik, bekend as 'n dandy -perd, en die basiese komponente van vandag se fietse bygevoeg om 'n werkende fiets te maak.
'N Franse smid met die naam Pierre Michaux het die ontwerp van Lallement geneem en teen 1867 begin om fietse te verkoop. Teen daardie tyd was Lallement in die VSA en werk hy aan 'n verbeterde weergawe. In April 1866 demonstreer hy sy nuwe toestel met 'n rit van Ansonia na Birmingham (Derby se ander stad!) En terug. Uiteindelik het hy 'n langer reis na New Haven geneem.
Op 20 November 1866 het hy 'n Amerikaanse patent nr. 59,915 ingedien - die eerste patent wat vir 'n ware fiets uitgereik is. Hy het nooit regtig voordeel getrek uit sy uitvinding nie, aangesien hy nie beleggers kon vind nie. Hy keer 'n rukkie terug na Parys, en terwyl hy daar was, verkoop hy die patent aan Calvin Witty van Brooklyn, wat later deel was van 'n groot regsgeding voordat die maatskappy wat Columbia -fietse vervaardig het, uiteindelik wettige besit verkry het - en 'n fortuin verdien het.
Lallement het nie so goed gevaar nie. Hy is op 47 -jarige ouderdom in Boston oorlede en jare lank is sy rol as uitvinder van die fiets vergeet terwyl baie die eer aan Michaux gegee het. Die afgelope jare was die geskiedenis egter baie vriendeliker vir Lallement en sy werk.
In 1998. Die historiese rit van Lallement is herontwerp as deel van New Haven se International Festival of Arts & amp Ideas, en die onderstaande gedenkplaat wat hom herken as die uitvinder van die fiets, is eers onthul. Geskiedkundiges het ander eise vir die uitvinding van die fiets afgemaak en erken Lallement se patent as bewys van sy groot prestasie.
New Haven -monument vir Pierre Lallement
'N Boston -fietshistorikus met die naam David Herlihy het baie navorsing gedoen om die aanspraak op Lallement op die uitvinding vas te stel, en daar is 'n fietspad in Boston wat na Lallement vernoem is.
Korrekte antwoorde is ontvang van: Randy Ritter, John R. Asp, Ann Searles, Jack Vagnini, Nick van Terryvile, Mary Suess, David Neus, Bob Ahearn, Joe Dedo, Jack O'Callaghan, Millie van Ansonia, Jack Moran, Bonnie Berman , Ken Dupke, Jim Barftlett, Cyndi Poppa, David Petz, Jr., Joe Melewski, Don Sanderson, Stephanie Anne D'Onofrio, Fred Grant, Jack Skelding, Eileen Krugel, Paul Comkowycz, Addam C. Jordan-
Burns, Shannon McCormick, James Allaire, Stan Sroka, Edward Calvert, Ozzie (Neustaedter) Ben Ezra, Renee Mercede, Fred Rak Jr., Eric O'Malley, Ryan Downs, Robert Loftus, Quinn-Conlon, Joe Pinto en Gene Wajdowicz .
Klik hier om ons vorige vasvrae te sien en meer te wete te kom oor Derby se unieke geskiedenis.
Pierre Lallement (gebore 25 Oktober 1843 in Pont-à-Mousson, † 29 Augustus 1891 in Boston) word deur sommige as die uitvinder van die fiets beskou.
Volgens een weergawe het die wielmaker Lallement in 1862 'n trollie gesien, geïnspireer hierdeur het hy 'n kruk met pedale op die as van die voorwiel gebou. Volgens 'n ander weergawe is Lallement in 1863 na Parys en werk hy saam met Pierre Michaux aan die vervaardiging van die Michauline. Daar kan nie vasgestel word of Lallement die krukas voor Michaux aan die loopmasjien vasgemaak het nie. Wat wel seker is, is dat beide betrokke was by die basiese ontwerp van die Michaulinen.
In Julie 1865 vertrek Lallement na die Verenigde State en vestig hom in Ansonia, Connecticut, waar hy 'n weergawe van die Michauline bekendstel. Hy het 'n patentaansoek ingedien vir die trapfiets in April 1866. Dit is toegestaan ​​op 20 November 1866. Sy gepatenteerde konstruksieplanne toon 'n voertuig wat baie ooreenstem met die eerste Michauline met sy serpentynraamwerk.
Aangesien hy nie daarin geslaag het om 'n belowende produksie van sy masjien in die VSA te begin nie, keer Lallement in 1868 terug na Parys kort nadat die Michaux -fietse die eerste fiets -entoesiasme veroorsaak het, wat uit Frankryk oor Europa en Amerika versprei het. Lallement is daarna terug na die Verenigde State. Hy het in Brooklyn gewoon en was in diens van Albert Pope, wat sy patent in 1879 verwerf het en in die 1890's 'n fietsryk in die Verenigde State geskep het deur alle fietspatente aan te skaf. Lallement sterf eensaam in Boston in 1891 op 47 -jarige ouderdom.
Daar is verskeie vroeë, maar ongeverifieerde aansprake op die uitvinding van die fiets.
'N Skets van omstreeks 1500 na Christus word toegeskryf aan Gian Giacomo Caprotti, 'n leerling van Leonardo da Vinci, maar dit is in 1998 deur Hans-Erhard Lessing beskryf as 'n doelgerigte bedrog.   Die egtheid van die fietsskets word egter steeds sterk gehandhaaf deur volgelinge van prof. Augusto Marinoni, 'n leksikograaf en filoloog, wat deur die kommissaris Vinciana van Rome die transkripsie van Leonardo se Codex Atlanticus toevertrou is.  
Later, en net so geverifieer, is die bewering dat 'n sekere "Comte de Sivrac" 'n ontwikkel het célérifère in 1792 gedemonstreer by die Palais-Royal in Frankryk. Die célérifère vermoedelik twee wiele op 'n stewige houtraam gehad en geen stuur nie, maar rigtingbeheer is beperk tot die wat verkry kan word deur te leun.  Daar word gesê dat 'n ruiter langs die masjien sit en dit met alternatiewe voete saamstoot. Daar word nou gedink dat die tweewiel célérifère het nooit bestaan ​​nie (alhoewel daar vierwielers was) en dit was eerder 'n verkeerde interpretasie van die bekende Franse joernalis Louis Baudry de Saunier in 1891.  
1817 tot 1819: The Draisine or Velocipede Edit
Die eerste verifieerbare eis vir 'n prakties gebruikte fiets behoort aan die Duitse baron Karl von Drais, 'n staatsamptenaar van die groothertog van Baden in Duitsland. Drais het sy Laufmaschine (Duits vir "loopmasjien") in 1817 uitgevind, wat genoem is Draisine (Engels) of draisienne (Frans) deur die pers. Karl von Drais het hierdie ontwerp in 1818 gepatenteer, wat die eerste kommersieel suksesvolle tweewielige, bestuurbare masjien was wat deur mense aangedryf word, wat gewoonlik 'n velocipede genoem word, en die bynaam stokperd of dandy-perd was.  Dit is aanvanklik in Duitsland en Frankryk vervaardig.
Hans-Erhard Lessing (Drais se biograaf) het uit omstandigheidsgetuienis bevind dat Drais se belangstelling in die vind van 'n alternatief vir die perd die hongersnood en dood van perde was wat veroorsaak is deur oesversaking in 1816, die jaar sonder 'n somer (na die vulkaniese uitbarsting van Tambora in 1815 ). 
Op sy eerste berig van Mannheim op 12 Junie 1817 het hy 13 km in minder as 'n uur afgelê.  Die draisine was feitlik geheel en al van hout gemaak, het 22 kg geweeg, het koperbussings in die wiellagers, ysterskyfwiele, 'n agterwielrem en 152 mm (6 duim) spoor van die voorwiel vir 'n self-sentrerende caster-effek. Hierdie ontwerp is verwelkom deur mense met 'n meganiese ingesteldheid wat balanseer, en 'n paar duisend eksemplare is gebou en gebruik, hoofsaaklik in Wes -Europa en in Noord -Amerika. Die gewildheid daarvan het vinnig verdwyn toe sommige stadsowerhede die gebruik daarvan verbied het, deels as gevolg van toenemende ongelukke. In 1866 in Parys kon 'n Chinese besoeker, genaamd Bin Chun, egter nog steeds voetstampe sien. 
Die konsep is opgetel deur 'n aantal Britse karretjies, en die mees opvallende was Denis Johnson van Londen wat laat in 1818 aangekondig het dat hy 'n verbeterde model gaan verkoop.  Nuwe name is bekendgestel toe Johnson sy masjien "voetgangerkurrikulum" of "velocipede" gepatenteer het, maar die publiek verkies byname soos "stokperdjie", na die kinderspeelgoed of, erger nog, "dandyhorse", na die snaakse mans wat hulle gereeld gery het.  Johnson se masjien was 'n verbetering ten opsigte van Drais, veral eleganter: sy houtraamwerk het 'n slangvorm in plaas van Drais se reguit, wat groter wiele moontlik maak sonder om die sitplek van die ruiter op te lig, maar was steeds dieselfde ontwerp.
Gedurende die somer van 1819 het die "stokperdjie", deels te danke aan Johnson se bemarkingsvaardighede en beter patentbeskerming, die gier en mode geword in die Londense samelewing. Die dandies, die Corinthians of the Regency, het dit aangeneem, en daarom het die digter John Keats daarna verwys as 'die niks' van die dag. Ruiters het hul stewels verbasend vinnig uitgedra, en die mode het binne die jaar geëindig nadat ruiters op sypaadjies (sypaadjies) 'n boete van twee pond opgelê is.
Desondanks het Drais se velocipede die basis gelê vir verdere ontwikkelings: in werklikheid was dit 'n draisine wat 'n Franse metaalwerker omstreeks 1863 geïnspireer het om draaistelsels en pedale aan die voorwielnaaf te voeg, om die eerste pedaalbediende 'fiets' te skep terwyl ons vandag die woord verstaan.
1820's tot 1850's: 'n era van drie- en vierwielers
Die tussenliggende dekades van die 1820's-1850's was getuies van baie ontwikkelings rakende menslike voertuie wat dikwels tegnologieë gebruik wat soortgelyk is aan die draisine, selfs al is die idee van 'n werkbare tweewiel-ontwerp, wat die ruiter vereis om te balanseer, verwerp.Hierdie nuwe masjiene het drie wiele (driewiele) of vier (vierwielmotorfietse) en kom in 'n baie groot verskeidenheid ontwerpe, met behulp van pedale, trappe en handkrukke, maar hierdie ontwerpe het dikwels 'n hoë gewig en hoë rolweerstand gehad. Willard Sawyer in Dover het egter 'n reeks vierwielmotorvoertuie met 'n trapdraad suksesvol vervaardig en in die 1850's wêreldwyd uitgevoer. 
1830's: Die gerapporteerde Skotse uitvindings wysig
Daar word vermoed dat sommige die eerste meganiese aangedrewe tweewielvoertuig deur Kirkpatrick Macmillan, 'n Skotse smid, in 1839 gebou het. 'N Neef beweer later dat sy oom 'n agterwielaangedrewe ontwerp ontwikkel het deur middel van middelste treadles wat met stawe verbind is. 'n agterste kruk, soortgelyk aan die transmissie van 'n stoomlokomotief. Voorstanders assosieer hom met die eerste aangetekende geval van 'n motorfietsoortreding, toe 'n koerant in Glasgow in 1842 berig oor 'n ongeluk waarin 'n anonieme 'meneer van Dumfries-shire. is beboet met vyf sjielings. Die bewyse wat dit met Macmillan verbind, is egter swak, aangesien dit onwaarskynlik is dat die vakman Macmillan 'n heer sou wees, en die verslag is ook nie duidelik oor hoeveel wiele die voertuig gehad het nie. Die getuienis is onduidelik en is moontlik deur sy seun vervals.
Na bewering is 'n soortgelyke masjien vervaardig deur Gavin Dalzell van Lesmahagow, omstreeks 1845. Daar is geen rekord dat Dalzell ooit aanspraak gemaak het op die uitvinding van die masjien nie. Daar word geglo dat hy die idee gekopieer het, aangesien hy die potensiaal besef het om hom met sy plaaslike gordynonderneming te help, en dat daar bewyse is dat hy die produk gebruik het om sy ware in die plattelandse gemeenskap rondom sy huis in te neem. 'N Replika bestaan ​​vandag nog in die Glasgow Museum of Transport. Die uitstalling is die eer om die oudste fiets te wees wat tans bestaan.  Die eerste gedokumenteerde vervaardiger van staafaangedrewe tweewielers, trapfietse, was Thomas McCall, van Kilmarnock in 1869. Die ontwerp is geïnspireer deur die Franse voorste krukas van die tipe Lallement/Michaux. 
1853 en die uitvinding van die eerste fiets met pedale "Tretkurbelfahrrad" deur Philipp Moritz Fischer Edit
Duitsland was weer die middelpunt van innovasie, toe Philipp Moritz Fischer, wat die Draisine sedert hy 9 jaar oud was, gebruik het om skool toe te gaan, die heel eerste fiets met pedale uitgevind het. in 1853. Nadat hy jare lank in Europa gewoon het, het hy Londen verlaat om terug te keer na sy geboortestad Schweinfurt, Beiere, toe sy eerste seun op 'n jong ouderdom oorlede is. Hy bou die heel eerste fiets met pedale in 1853. Die Tretkurbelfahrrad vanaf 1853 word steeds onderhou en word in die gemeentemuseum in Schweinfurt in die openbaar vertoon.  
1860's en die Michaux "Velocipede", ook bekend as "Boneshaker" Edit
Die eerste wydverspreide en kommersieel suksesvolle ontwerp was Frans. 'N Voorbeeld hiervan is die Museum van Wetenskap en Tegnologie, Ottawa.  Aanvanklik ontwikkel omstreeks 1863, het dit gedurende 1868–70 kortliks 'n modieuse rage veroorsaak. Die ontwerp was eenvoudiger as die Macmillan -fiets; dit het draaistelsels en pedale wat aan die voorwielnaaf gemonteer is, gebruik. Deur te trap, is dit makliker vir ruiters om die masjien teen spoed aan te dryf, maar die beperking van die rotasiesnelheid van hierdie ontwerp het stabiliteit en gemak veroorsaak, wat tot die groot voorwiel van die "penny farthing" sou lei. Dit was moeilik om die wiel wat vir stuur gebruik is, te trap. Die gebruik van metaalrame het die gewig verminder en sorg vir slanker, meer elegante ontwerpe, en het ook massaproduksie moontlik gemaak. Afhangende van die vervaardiger, is verskillende remmeganismes gebruik. In Engeland het die velocipede die naam "beenskudder" gekry vanweë sy stewige raamwerk en ysterbandwiele wat 'n 'beenskuddende ervaring vir ruiters' tot gevolg gehad het.
Die renaissance van die velocipede het in die laat 1860's in Parys begin. Die vroeë geskiedenis is ingewikkeld en is in 'n raaisel gehul, nie die minste nie as gevolg van teenstrydige patentaansprake: al wat seker gestel is, is dat 'n Franse metaalwerker tans pedale aan die voorwiel vasgemaak het, die eerste jaar waarop fietshistorici dit eens is, is 1864. Die identiteit van die persoon wat krukas vasgemaak het, is nog steeds 'n ope vraag tydens International Cycling History Conferences (ICHC). Die bewerings van Ernest Michaux en van Pierre Lallement, en die mindere bewerings van Alexandre Lefebvre wat agterop trap, het hul ondersteuners binne die ICHC-gemeenskap.
Fietshistorikus David V. Herlihy dokumenteer dat Lallement beweer het dat hy die trapfiets in Parys in 1863 geskep het. Hy het in 1862 iemand gesien wat op 'n draisine ry, toe oorspronklik die idee gekry om pedale daarby te voeg. Dit is 'n feit dat hy in 1866 die eerste en enigste patent vir 'n pedaal-aangedrewe fiets in die VSA ingedien het. Die patenttekening van Lallement toon 'n masjien wat presies soos Johnson se draisine lyk, maar met die pedale en roterende krukas aan die voorwiel. naaf en 'n dun stuk yster bo -op die raam om as 'n veer die sitplek te ondersteun, vir 'n effens gemakliker rit.
Teen die vroeë 1860's vervaardig die smid Pierre Michaux, behalwe die vervaardiging van onderdele vir die vervoer, ook "vélocipède à pédales" op klein skaal. Die welgestelde Olivier -broers Aimé en René was in hierdie tyd studente in Parys, en hierdie slim jong entrepreneurs het die nuwe masjien aangeneem. In 1865 reis hulle in slegs agt dae van Parys na Avignon met 'n velocipede. Hulle het die potensiële winsgewendheid van die vervaardiging en verkoop van die nuwe masjien erken. Saam met hul vriend Georges de la Bouglise het hulle in 1868 'n vennootskap aangegaan met Pierre Michaux, Michaux et Cie ("Michaux and company"), om die gebruik van die Olivier -familienaam te vermy en agter die skerms te bly, sodat die onderneming nie blyk te wees nie N mislukking. Dit was die eerste onderneming wat fietse in massa vervaardig het en die vroeë houtraamwerk vervang deur een van twee stukke gietyster wat vasgebout was-anders lyk die vroeë Michaux-masjiene presies soos die patenttekening van Lallement. Saam met 'n werktuigkundige met die naam Gabert in sy geboortestad Lyon, het Aimé Olivier 'n diagonale enkelraamwerk van yster gemaak wat baie sterker was, en toe die eerste fietsgier posvat, begin baie ander smede maatskappye stig om fietse te maak met behulp van die nuwe ontwerp. Velocipedes was duur, en toe kliënte gou begin kla oor die Michaux serpentyn gietyster rame wat breek, besef die Oliviers teen 1868 dat hulle die ontwerp moet vervang met die diagonale ontwerp wat hul mededingers reeds gebruik, en die Michaux-onderneming het voortgegaan oorheers die bedryf in sy eerste jare.
Op die nuwe Macadam -verharde boulevards van Parys was dit maklik om te ry, hoewel dit aanvanklik steeds gebruik gemaak het van die tegnologie wat eintlik perdebus was. Dit word in Frankryk nog steeds 'velocipede' genoem, maar in die Verenigde State word die masjien gewoonlik die 'beenskudder' genoem. Later verbeterings sluit in soliede rubberbande en kogellagers. Lallement het Parys in Julie 1865 verlaat, die Atlantiese Oseaan oorgesteek, hulle in Connecticut gevestig en die velocipede gepatenteer, en die aantal verwante uitvindings en patente het in die VSA gestyg. Die gewildheid van die masjien het aan beide kante van die Atlantiese Oseaan gegroei, en teen 1868-1869 was die rits van die velocipede ook sterk in landelike gebiede. Selfs in 'n relatief klein stad soos Halifax, Nova Scotia, Kanada, was daar vyf velocipede -rinks, en ryskole het in baie groot stedelike sentrums begin oopgaan. Die velocipede was in wese 'n stapsteen wat 'n mark vir fietse geskep het wat gelei het tot die ontwikkeling van meer gevorderde en doeltreffende masjiene.
Die Frans-Pruisiese oorlog van 1870 het die velocipede-mark in Frankryk egter vernietig, en die 'beenskudder' het net 'n kort tydjie gewild geword in die Verenigde State, wat teen 1870 geëindig het. in die Verenigde State, maar een verklaring is dat Amerikaanse padoppervlaktes baie erger was as die Europese, en dit was eenvoudig te moeilik om met die masjien op hierdie paaie te ry. 'N Ander faktor was beslis dat Calvin Witty die patent van Lallement gekoop het, en sy koninklike eise het die bedryf spoedig lamgelê. Die Verenigde Koninkryk was die enigste plek waar die fiets nooit heeltemal uit die guns geval het nie.
In 1869 het William Van Anden van Poughkeepsie, New York, VSA, die vrywiel vir die fiets uitgevind.  Sy ontwerp het 'n rateltoestel in die naaf van die voorwiel geplaas (die aangedrewe wiel van die destydse 'velocipede'), wat die ruiter in staat gestel het om homself vorentoe te dryf sonder om voortdurend te trap.  Aanvanklik het fietsliefhebbers die idee van 'n vrywiel verwerp omdat hulle geglo het dat dit die meganiese funksies van die fiets sou bemoeilik.  Fietsliefhebbers het geglo dat die fiets so eenvoudig as moontlik moes bly sonder enige ekstra meganismes, soos die vrywiel. 
1870's: die hoëwielfiets Edit
Die hoëfiets was die logiese verlenging van die bonehaker, die voorwiel vergroot om hoër snelhede moontlik te maak (beperk deur die meting van die binnekant van die ruiter),     die agterwiel krimp en die raam word ligter gemaak. Die Fransman Eugène Meyer word nou beskou as die vader van die hoë fiets  deur die ICHC in die plek van James Starley. Meyer het die draadspaak-wiel in 1869 uitgevind en tot in die 1880's 'n klassieke hoëfietsontwerp vervaardig.
James Starley in Coventry het die raakspeke en die monteringstap by sy beroemde fiets met die naam "Ariel" gevoeg. Hy word beskou as die vader van die Britse fietsrybedryf. Kogellagers, soliede rubberbande en staalraamwerke met 'n hol gedeelte het standaard geword, wat die gewig verminder en die rit baie gladder maak. Afhangende van die lengte van die ruiter se been, kan die voorwiel nou 'n deursnee van tot 1,5 m hê.
Heelwat later, toe hierdie tipe fiets deur 'n latere ontwerp begin word, het dit die 'gewone fiets' genoem. (Terwyl dit algemeen gebruik is, is daar nie so 'n onderskeidende byvoeglike naamwoord gebruik nie, aangesien daar toe geen ander soort was nie.) grootte en waarde, die omhulsel, wat die agterkant verteenwoordig). Hulle was vinnig, maar onveilig. Die ruiter was hoog in die lug en het vinnig gery. As hy 'n slegte plek in die pad tref, kan hy maklik oor die voorwiel geslinger word en ernstig beseer word (twee gebreekte polse was algemeen, in pogings om 'n val te breek)  of selfs dood te maak. Dit was glad nie ongewoon om ''n kop te neem' '(ook bekend as' kom '').
Die ruiter se bene is gereeld onder die stuur vasgekeer, sodat dit nie moontlik was om van die masjien te val nie. Die gevaarlike aard van hierdie fietse (sowel as Victoriaanse gewoontes) het fietsry tot die voordeel van avontuurlustige jong mans gemaak. Die risiko -afwykende, soos bejaarde here, het die meer stabiele driewiele of vierwielmotorfietse verkies. Boonop het die mode van die dag die 'gewone' fiets ontoeganklik gemaak. Koningin Victoria was die eienaar van Starley se "Royal Salvo" -driewiel, alhoewel daar geen bewyse is dat sy werklik gery het nie.
Alhoewel Franse en Engelse uitvinders die velocipede in die hoëwielfiets verander het, was die Franse nog besig om te herstel van die Frans-Pruisiese oorlog, sodat Engelse entrepreneurs die hoëwieler op die Engelse mark gesit het, en die masjien het daar baie gewild geword, Coventry, Oxford, Birmingham en Manchester was die middelpunte van die Engelse fietsbedryf (en van die wapen- of naaimasjienbedrywe, wat oor die nodige metaalbewerkings- en ingenieursvaardighede beskik vir die vervaardiging van fietsry, soos in Parys en St. Etienne, en in New England).  Binnekort vind fietse hul weg oor die Engelse kanaal. Teen 1875 het hoëwiel-fietse in Frankryk gewild geraak, alhoewel die bestuurdership stadig toegeneem het.
In die Verenigde State het Bostoniërs, soos Frank Weston, in 1877 en 1878 begin met die invoer van fietse, en Albert Augustus Pope het in 1878 begin met die vervaardiging van sy "Columbia" -wielers, en het beheer oor byna alle toepaslike patente verkry, begin met Lallement se patent uit 1866. Pous verlaag die tantième (lisensiegeld) wat vorige patenteienaars gehef het, en neem sy mededingers hof toe oor die patente. Die howe het hom ondersteun, en mededingers het óf tantième ($ 10 per fiets) betaal, óf hy het hulle uit die besigheid gedwing. Dit lyk asof daar geen patentkwessie in Frankryk was nie, waar Engelse fietse steeds die mark oorheers het. In 1880 het G.W. Pressey het die hoëwieler American Star Bicycle uitgevind, waarvan die kleiner voorwiel ontwerp is om die frekwensie van "kopstukke" te verminder. Teen 1884 was hoëwielers en driewiele relatief gewild onder 'n klein groepie hoër-middelklas mense in al drie lande, waarvan die grootste groep in Engeland was. Die gebruik daarvan het ook na die res van die wêreld versprei, hoofsaaklik vanweë die omvang van die Britse Ryk.
Pous het ook meganisasie en massaproduksie bekendgestel (later gekopieer en aangeneem deur Ford en General Motors),  vertikaal geïntegreer,  (ook later gekopieer en aangeneem deur Ford), aggressief geadverteer  (soveel as tien persent van alle advertensies in Amerikaanse tydskrifte in 1898 is deur fietsmakers),  het die Good Roads Movement gepromoveer (wat die byvoordeel gehad het om as advertensies op te tree en om verkope te verbeter deur meer ryplekke te bied),  en geding oor namens fietsryers  (Dit sou egter Western Wheel Company van Chicago wees wat produksiekoste drasties sou verlaag deur die produksieproses in plaas van bewerking te verminder, die koste aansienlik te verminder en dus die pryse.)  Boonop , fietsmakers het die jaarlikse modelverandering  aangeneem (later bespot as beplande veroudering, en gewoonlik toegeskryf aan General Motors), wat baie suksesvol was. 
Tog bly fietsry tot in die 1890's  die provinsie van die welgestelde stad, en veral mans,  en was dit 'n voorbeeld van opvallende verbruik. 
Die veiligheidsfiets: 1880's en 1890's Edit
Die ontwikkeling van die veiligheidsfiets was waarskynlik die belangrikste verandering in die geskiedenis van die fiets. Dit het hul gebruik en openbare opvatting verskuif van 'n gevaarlike speelding vir jong mans na 'n alledaagse vervoermiddel vir mans en vroue van alle ouderdomme.
Afgesien van die ooglopende veiligheidsprobleme, het die hoëwielaangedrewe voorwielaandrywing sy topsnelheid beperk. Een poging om albei probleme op te los met 'n kettingaangedrewe voorwiel, was die dwergfiets, wat deur die Kangaroo getoon word. Uitvinders het ook 'n agterwielketting aangedryf. Alhoewel Harry John Lawson in 1879 'n fiets met 'n agterketting met sy "bicyclette" uitgevind het, het dit steeds 'n groot voorwiel en 'n klein agterwiel gehad. Omstanders noem dit "The Crocodile", en dit misluk in die mark.
John Kemp Starley, James se neef, het in 1885 die eerste suksesvolle 'veiligheidsfiets' (weer 'n retronimiese naam), die 'Rover', vervaardig, wat hy nooit gepatenteer het nie. Dit het 'n stuurbare voorwiel met aansienlike wiel, ewe groot wiele en 'n kettingaandrywing aan die agterwiel. 
Die veiligheidsfiets is wyd nageboots en die hoëwieler in Noord-Amerika en Wes-Europa teen 1890 heeltemal vervang. Intussen het John Dunlop se herontdekking van die pneumatiese fietsband in 1888 'n baie gladder rit op verharde strate veroorsaak, maar die vorige tipe was redelik glad. ry, wanneer dit op die destydse grondpaaie gebruik word.  Net soos met die oorspronklike velocipede, was veiligheidsfietse baie minder gemaklik as hoëwielers, juis vanweë die kleiner wielgrootte, en rame is dikwels vasgemaak met ingewikkelde veerassemblages. Die pneumatiese band het al hierdie items verouderd gemaak, en raamontwerpers het gevind dat 'n diamantpatroon die sterkste en doeltreffendste ontwerp is.
Op 10 Oktober 1889 het Isaac R Johnson, 'n Afro-Amerikaanse uitvinder, sy patent ingedien vir 'n opvoubare fiets-die eerste met 'n herkenbare moderne diamantraamwerk, die patroon wat nog steeds in fietse van die 21ste eeu gebruik word.
Die kettingaandrywing het gemak en spoed verbeter, aangesien die aandrywing oorgedra is na die agterwiel sonder stuur en gladde, ontspanne en beseringsvrye trap moontlik gemaak is (vroeëre ontwerpe wat die stuurwiel moes trap, was moeilik om te trap terwyl hulle draai, verkeerde uitlijning van die rotasievlakke van been en pedaal). Met makliker trap, het die ruiter makliker hoeke gedraai.
Die pneumatiese band en die diamantraamwerk het die ryer se gemak verbeter, maar vorm nie 'n deurslaggewende ontwerp of veiligheidskenmerk nie. 'N Harde rubberband op 'n fiets is net so maklik om te ry, maar dit steek bene. Die raamontwerp sorg vir 'n ligter gewig en eenvoudiger konstruksie en onderhoud, vandaar laer prys.
Heel waarskynlik is die eerste elektriese fiets in 1897 deur Hosea W. Libbey gebou. 
Die roadster Edit
Die damesweergawe van die roadster se ontwerp was teen die 1890's baie goed. Dit het 'n deurraamwerk eerder as 'n diamantraamwerk van die herenmodel, sodat dames met hul rokke en rompe maklik op hul fietse kon ry en ry, en kom gewoonlik met 'n rompskerm om te voorkom dat rompe en rokke in die agterwiel en speke. Net soos met die heren se roadster, was die raamwerk van staal en die posisie van die raam en die stuur het die ruiter baie regop gestel. Alhoewel hulle oorspronklik met lepelremme voor gekom het, het tegnologiese vooruitgang beteken dat latere modelle toegerus was met die baie verbeterde onderstelremme of stangbediende velg of trommelremme.
Die Nederlandse fietsbedryf het vanaf die 1890's vinnig gegroei. Aangesien dit destyds die Britte was wat die sterkste en bes ontwikkelste mark vir fietsontwerp gehad het, het die Nederlandse raamwerkers dit óf gekopieer óf ingevoer uit Engeland. In 1895 was 85 persent van alle fietse wat in Nederland gekoop is uit Brittanje die spore van die invloed nog steeds te sien in die soliede, gentlemanlike vorm van 'n tradisionele Nederlandse fiets.
Alhoewel die damesweergawe van die roadster in die 20ste eeu grootliks uit die mode geraak het in Engeland en in baie ander Westerse lande, is dit steeds gewild in Nederland, daarom noem sommige mense hierdie fietse as Nederlandse fietse. In Nederlands is die naam van hierdie fietse Omafiets ("ouma se fiets").
Gewildheid in Europa, afname in die Amerikaanse Edit
Fietsry het in die eerste helfte van die twintigste eeu geleidelik in Europa belangriker geword, maar dit het tussen 1900 en 1910 dramaties in die Verenigde State afgeneem. In die 1920's word fietse geleidelik as kinderspeelgoed beskou, en teen 1940 is die meeste fietse in die Verenigde State vir kinders gemaak.In Europa was fietsry 'n volwasse aktiwiteit, en fietswedrenne, pendel en 'fietsry' was gewilde aktiwiteite. Boonop verskyn spesialisfietse vir kinders voor 1916. 
Vanaf die vroeë 20ste eeu tot na die Tweede Wêreldoorlog was die roadster die meeste volwasse fietse wat in die Verenigde Koninkryk en in baie dele van die Britse Ryk verkoop is. Vir baie jare na die koms van die motorfiets en die motor, was dit 'n primêre manier om volwassenes te vervoer. Die belangrikste vervaardigers in Engeland was Raleigh en BSA, hoewel Carlton, Phillips, Triumph, Rudge-Whitworth, Hercules en Elswick Hopper dit ook gemaak het.
Tegniese innovasies Redigeer
Fietse het steeds ontwikkel om aan die uiteenlopende behoeftes van ruiters te voldoen. Die derailleur het tussen 1900 en 1910 in Frankryk ontwikkel onder fietsryers, en is mettertyd verbeter. Eers in die dertigerjare het Europese renorganisasies racers toegelaat om ratkas te gebruik totdat hulle gedwing was om 'n tweespoedfiets te gebruik. Die agterwiel het 'n tandwiel aan weerskante van die naaf gehad. Om ratte te verander, moes die ruiter stop, die wiel verwyder, dit omdraai en die wiel weer aanbring. Toe renjaers toegelaat word om derailleurs te gebruik, het die wedrenne onmiddellik afgeneem.
Alhoewel motorfietse teen hierdie tyd alombekend was, was die meeste of alle militêre fietse wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, enkelspoed. Fietse is tydens die oorlog deur valskermsoldate gebruik om hulle te help met vervoer, en het die term "bomwerperfietse" gemaak om te verwys na Amerikaanse vliegtuie wat fietse laat val vir troepe om te gebruik.  Die Duitse Volksgrenadier -eenhede het elkeen 'n bataljon fietsinfanterie aangeheg. Die inval van Pole het baie fietsryers gebruik, elke fietsonderneming gebruik 196 fietse en 1 motorfiets. Teen September 1939 was daar 41 fietsondernemings gemobiliseer. 
Tydens die Tweede Sino-Japannese Oorlog het Japan ongeveer 50 000 fietstroepe gebruik. In die Maleisiese veldtog is baie fietse gebruik. Die Japannese het beslag gelê op fietse van burgerlikes weens die oorvloed van fietse onder die burgerlike bevolking.  Japannese fietstroepe was doeltreffend in beide spoed en dravermoë, aangesien hulle 36 kilogram toerusting kon dra in vergelyking met 'n normale Britse soldaat, wat 18 kilogram kon dra. 
Die Flying Pigeon was aan die voorpunt van die fietsverskynsel in die Volksrepubliek China. Die voertuig was die deur die regering goedgekeurde vervoermiddel, en die land het bekend gestaan ​​as zixingche wang guo (自行车 王国) - die 'Koninkryk van fietse'. 'N Fiets word beskou as een van die drie' must-have 'van elke burger, saam met 'n naaimasjien en horlosie-noodsaaklike items in die lewe wat ook 'n sweempie rykdom bied. Die Flying Pigeon -fiets het 'n simbool geword van 'n egalitêre sosiale stelsel wat min troos beloof, maar 'n betroubare rit deur die lewe.
Gedurende die 1960's en 1970's het die logo sinoniem geword met byna alle fietse in die land. The Flying Pigeon het die gewildste gemeganiseerde voertuig op die planeet geword en so alomteenwoordig geword dat Deng Xiaoping-die leier na Mao wat China se ekonomiese hervormings in die 1970's begin het-welvaart as 'n vlieënde duif in elke huishouding 'beskryf het.
Aan die begin van die tagtigerjare was Flying Pigeon die grootste fietsvervaardiger in die land, wat 3 miljoen fietse in 1986 verkoop het. dan het kopers goed nodig guanxi (verhouding) benewens die aankoopkoste, wat ongeveer vier maande se lone vir die meeste werkers was.
Noord -Amerika: Cruiser VS Racer Edit
In die middel van die eeu was daar twee oorheersende fietsstyle vir ontspanningsfietsryers in Noord-Amerika. Swaar kruisfietse, verkies deur die tipiese (stokperdjie) fietsryer,  met ballonbande, pedaal-aangedrewe "coaster" remme en slegs een rat, was gewild vanweë hul duursaamheid, gemak, vaartbelynde voorkoms en 'n groot aantal bykomstighede ( ligte, klokke, springvurke, snelheidsmeters, ens..). Ligter fietse, met handremme, smaller bande en 'n driespoednaaf-ratstelsel, wat dikwels uit Engeland ingevoer is, het in die laat 1950's die eerste keer gewild geword in die Verenigde State. Hierdie gemaklike, praktiese fietse bied gewoonlik kragopwekkers, koplampe, veiligheidsweerkaatsers, skopstaanders en raamgemonteerde bandpompe aan. In die Verenigde Koninkryk, net soos die res van Europa, word fietsry as 'n stokperdjie beskou, en liggewig, maar duursame fietse word al dekades lank verkies. 
In die Verenigde State is die sportpaadjie na die Tweede Wêreldoorlog ingevoer en het dit as die 'Engelse racer' bekend gestaan. Dit het vinnig gewild geraak by volwasse fietsryers wat op soek was na 'n alternatief vir die tradisionele jeuggerigte kruisfiets. Alhoewel die Engelse racer nie 'n renfiets was nie, was dit vinniger en beter om heuwels te klim as die kruiser, danksy ligter gewig, hoë wiele, smal bande en agternawe wat aan die agterkant toegerus is. Aan die einde van die vyftigerjare het Amerikaanse vervaardigers, soos Schwinn, hul eie "liggewig" weergawe van die Engelse racer begin vervaardig.
In die laat 1960's het die toenemende bewussyn van Amerikaners oor die waarde van oefening en later die voordeel van energie -doeltreffende vervoer gelei tot die Amerikaanse fietsopbloei van die 1970's. Die jaarlikse Amerikaanse verkope van volwasse fietse het tussen 1960 en 1970 verdubbel, en weer verdubbel tussen 1971 en 1975, die piekjare van die oplewing vir volwassenes in die Verenigde State, wat uiteindelik byna 17 miljoen eenhede bereik het. 
Die meeste van hierdie verkope was aan nuwe fietsryers, wat oorwegend die voorkeur gegee het aan modelle wat gewilde Europese fietsryers met 'n derailleur naboots. sport modelle, sport/toeriste, of eenvoudig tien snelhede - aan die ouer roadsters met naafwiele wat omtrent dieselfde gebly het as sedert die dertigerjare.   Hierdie ligter fietse, wat lank deur ernstige fietsryers en renjaers gebruik is, het handvatsels, smal bande, versnellingspatte, vyf tot vyftien snelhede en 'n smal 'racetipe' saal. Teen 1980 het wedrenne en sport/toer -derailleurfietse die mark in Noord -Amerika oorheers.   Fatbike is in 1980 uitgevind vir off-road gebruik.
In Brittanje het die nuts-roadster gedurende die vroeë sewentigerjare merkbaar in gewildheid afgeneem, aangesien 'n oplewing in ontspanningsfietsry veroorsaak het dat vervaardigers konsentreer op liggewig (10,4-13,6 kg) of bekostigbare derailleur-sportfietse, eintlik effens aangepaste weergawes van die renfiets van die era. 
In die vroeë 1980's, die Sweedse onderneming Itera 'n nuwe soort fiets uitgevind, geheel en al van plastiek. Dit was 'n kommersiële mislukking.
In die tagtigerjare het Britse fietsryers begin om van padfietse na alle terreinmodelle soos die bergfiets te beweeg. Die stewige raam en die dravermoë van die bergfiets het hom ekstra veelsydig gemaak as 'n nutsfiets, wat die rol wat die roadster voorheen vervul het, gebruik het. Teen 1990 was die roadster byna dood, terwyl die jaarlikse Britse fietsverkope 'n rekord van 2,8 miljoen bereik het, byna almal berg- en pad-/sportmodelle.
BMX -fietse Redigeer
BMX-fietse is spesiaal ontwerpte fietse wat gewoonlik 16 tot 24-duim-wiele het (die norm is die 20-duim-wiel), wat in die vroeë sewentigerjare in die staat Kalifornië ontstaan ​​het toe tieners hul motocross-helde op hul fietse nageboots het.  Kinders jaag met standaard padfietse off-road, rondom doelgeboude spore in Nederland.  Die dokumentêr oor motorfietsrenne uit 1971 Op enige Sondag word algemeen erken dat dit die beweging nasionaal in die VSA geïnspireer het. In die openingstoneel word kinders gewys wat op hul Schwinn Sting-Rays-veldry ry. Dit was eers in die middel van die dekade dat die sport 'n kritieke massa bereik het, en vervaardigers het begin met die vervaardiging van fietse wat spesiaal vir die sport ontwerp is.
Dit het gegroei tot 'n internasionale sport met verskillende dissiplines, soos Freestyle, Racing, Street en Flatland.
In 1981 verskyn die eerste massaprodusente bergfiets wat bedoel is vir gebruik buite die sypaadjie oor verskillende oppervlaktes. Dit was 'n onmiddellike sukses, en voorbeelde het gedurende die tagtigerjare uit die rakke van kleinhandelaars gevlieg, hul gewildheid is aangespoor deur die nuwigheid van fietsry op die terrein en die toenemende begeerte van stedelinge om uit hul omgewing te ontsnap. via bergfietsry en ander uiterste sportsoorte. Hierdie siklusse het stewiger rame, breër bande met groot knoppe vir groter trekkrag, 'n meer regop sitplek (om beter sigbaarheid en verskuiwing van liggaamsgewig moontlik te maak), en toenemend verskillende voor- en agterveringontwerpe.  Teen 2000 het die bergfietsverkope die wedrenne, sport/renjaer en toerfietse ver oortref. [ aanhaling nodig ]
In die 21ste eeu word tegnologie voortdurend toegepas op fietse (wat in die 20ste eeu begin het): om dit te ontwerp, te bou en te gebruik. Fietsrame en -komponente word steeds ligter en meer aërodinamies, sonder om sterk af te skaal deur die gebruik van rekenaargesteunde ontwerp, eindige elementanalise en berekening van vloeistofdinamika. Onlangse ontdekkings oor fietsstabiliteit is vergemaklik deur rekenaarsimulasies.  Sodra dit ontwerp is, word nuwe tegnologie toegepas op vervaardiging, soos hidrovorming en outomatiese koolstofveselopstelling. Laastens het elektroniese toestelle uitgebrei van net fietsryrekenaars tot fietsry-kragmeters en elektroniese ratstelsels.
Baster- en pendelfietse Redigeer
In die afgelope jaar het fietsontwerpe neig na toenemende spesialisasie, aangesien die aantal toevallige, ontspannings- en pendelaarsfietsryers toegeneem het. Vir hierdie groepe het die bedryf gereageer met die baster fiets, soms bemark as 'n stadsfiets, dwars fiets, of pendelfiets.  Basterfietse kombineer elemente van padrenne en bergfietse, hoewel die term op 'n wye verskeidenheid fietstipes toegepas word.
Hibriede fietse en pendelfietse kan wissel van vinnige en ligte renfietse met plat tralies en ander minimale toegewings tot gemaklik gebruik, tot moegere fietse wat hoofsaaklik bedoel is vir gemak, dra en meer veelsydigheid oor 'n verskeidenheid verskillende paaie. oppervlaktes.  Omgeslote naafratte het weer gewild geword - nou met tot 8, 11 of 14 ratte - vir sulke fietse weens maklike onderhoud en verbeterde tegnologie.
Die ligfiets is uitgevind in 1893. In 1934 verbied die Union Cycliste Internationale ligfiets op alle vorme van amptelik georganiseerde wedrenne, in opdrag van die konvensionele fietsbedryf, nadat relatief min bekende Francis Faure die wêreldkampioen Henri Lemoine geklop het en Oscar gebreek het Egg se uurrekord met 'n half kilometer terwyl hy op Mochet's Velocar ry.     Sommige skrywers beweer dat dit gelei het tot die stagnasie van die raammeetkunde van die regop renfiets wat 70 jaar lank in wese onveranderd gebly het.    Hierdie stagnasie het uiteindelik begin omkeer met die stigting van die International Human Powered Vehicle Association wat wedrenne hou vir "verbode" fietsklasse.  Sam Whittingham het 'n menslike spoedrekord van 132 km/h (82 mph) op 'n gelyk grond opgestel in 'n ligte stroomlyn in 2009 by Battle Mountain. 
Alhoewel die meeste fietsrame histories van staal was, het onlangse ontwerpe, veral hoëvlak-renfietse, baie koolstof- en aluminiumrame gebruik.
Die afgelope paar jaar het die belangstelling in ballonbande-kruisfietse ook weer toegeneem weens hul lae-tegnologiese gemak, betroubaarheid en styl. [ aanhaling nodig ]
Benewens die invloede wat voortspruit uit die evolusie van Amerikaanse fietstrends, het Europese, Asiatiese en Afrika -fietsryers ook steeds tradisionele roadsterfietse gebruik, aangesien hul robuuste ontwerp, ingeslote onderbrekers en betroubare naafwerktuie hulle ideaal maak vir pendel en fietsry. 
^ Lessing, Hans-Erhard: "Die getuienis teen Leonardo se fiets", Siklusgeskiedenis 8, San Francisco 1998, pp. 49–56
^"Leonardo da Vinci -fietsfout". cyclepublishing.com . Besoek op 29 Maart 2018.
^Oor die vraag van Leonardo se 'fiets' Geraadpleeg op 11 Julie 2009 by die Wayback Machine
"Leonardo Da Vinci, die uitvinder van die moderne fiets". beyondthirtynine.com. 15 Februarie 2017. Besoek op 29 Maart 2018.
Baudry de Saunier, Louis (1891). Histoire Générale de la Vélocipédie. Ollendorff Parys. bl. 4-8.
^ 'N Vroeëre Engelse weergawe verskyn as "The End of De Sivrac" in Die Boneshaker #85(1977)
"Canada Science and Technology Museum: van Draisienne tot Dandyhorse". Gearchiveer van die oorspronklike op 2012-08-04. Ontvang 2008-12-31.
"Lessing, Hans-Erhard:" Wat het gelei tot die uitvinding van die vroeë fiets? " Siklusgeskiedenis 11, San Francisco 2001, pp. 28–36 ".
^ "LODA, eine neuerfundene Fahrmaschine" in: Badwochenblatt für die Großherzogliche Stadt Baden van 29 Julie 1817
^ Eesfehani, Amir Moghaddaas: "Die fiets se lang pad na China", Siklusgeskiedenis 13, San Francisco 2003, pp. 94–102
Herlihy, David (2004). Fiets: die geskiedenis. Yale University Press. pp. 31, 62. ISBN0-300-10418-9. Ontvang 2009-09-29.
^ Franz Maria Feldhaus: Die Technik. Ein Lexikon der Vorzeit, der geschichtlichen Zeit und der Naturvölker. Engelmann, Leipzig und Berlyn 1914. bladsy 274
"CSTM -tuisblad - Kanada se wetenskap- en tegnologie -museum". www.sciencetech.technomuses.ca . Besoek op 29 Maart 2018.
Goddard, J. T. (1869). Die velocipede: sy geskiedenis, variëteite en praktyk. New York: Hurd en Houghton. bl. 85. OCLC12320845. OCOLC 659342545.
"VELOCIPEDES. Hul inleiding, gebruik en vervaardiging - Ryskole - mededingende eise van die patent". New York Times. 1869-03-08. Pickering en Davis het onlangs 'n damesfiets uitgebring met 'n gemaklike wilgerstoel
^ Anden, William van "Improvement in velocipedes" Amerikaanse patent nr. 88 238 (uitgereik: 23 Maart 1869).
"Van Anden Dexter Velocipede". National Museum of American History. Besoek op 8 April 2013.
Herilihy, David (2004). Fiets: die geskiedenis. New Haven en Londen: Yale University Press. bl. 136.
Herilihy, David (2004). Fiets: die geskiedenis. New Haven en Londen: Yale University Press. bl. 311.
"FAQ oor die wielmanne". Gearchiveer van die oorspronklike op 2009-02-07. Ontvang 2008-05-15.
"Britannica Online". Ontvang 2008-05-15.
"Exploratorium". Ontvang 2008-05-15.
"Sheldon Brown -woordelys High Wheeler". Ontvang 2008-05-15.
Tony Hadland en Hans-Erhard Lessing (2014). Fietsontwerp, 'n geïllustreerde geskiedenis. MIT Press. bl. 92. Eugène Meyer. kry die eer om die hoëwieler haalbaar te maak en dit bekend te maak.
^ Norcliffe, pp. 106 en 108. Die praktyk van GM om onderstelle, bakkies en ander onderdele te deel, is presies wat Pous gedoen het.
^ Babaian, Sharon. Die mees welwillende masjien: 'n historiese beoordeling van siklusse in Kanada (Ottawa: National Museum of Science and Technology, 1998), p.97.
^ Norcliffe, pp. 31–2 en 124.
^ Norcliffe, pp. 31–2, 35, 124 en amp 243–6.
"McCammon -veiligheidsfiets". Die Wetenskapmuseum. Gearchiveer van die oorspronklike op 2012-05-15. Besoek op 2015-01-03.
"Whippet -veiligheidsfiets". Die Wetenskapmuseum. Gearchiveer van die oorspronklike op 26-05-2015. Besoek op 2015-01-03.
^ Vroeë kettingaangedrewe fietse het 'n swaar 25,4 mm-blokketting gebruik in vergelyking met die moderne roltipe van 'n halfduim (12,7 mm). Northcliffe, p.53.
^ Northcliffe, p. 49 cap.
^Geskiedenis van die elektriese fiets
^ Bathurst, Bella Die fietsboek (Harperpress, 2012)
^ Dit is onwaarskynlik dat CCM se 1916 -model die eerste was. Babaian, Sharon. Die mees welwillende masjien (Ottawa: Museum van Wetenskap en Tegnologie, 1998), p.71.
"Geskiedenis". www.bergerwerke.com. . Besoek op 12/3/2019.
^ Trusow, Anatol. Oorlog met fietse in 1939. Military Historical Review, Warschau 1981, nr. 1 (95), pp. 126–147.
^Fietsblits in Japannese styl. Besoek op 12-3-2019.
^ Headrick, Alan C. Bicycle Blitzkrieg: Die Maleise veldtog en die val van Singapoer
^ abc Ballantine, Richard, Richard se fietsboek, New York: Ballantine Books, rev. red. (1978), p.1
^ Ballantine, Richard, Richard se 21ste eeuse fietsboek, New York: Overlook Press (2001), 1-58567-112-6, pp. Inleiding, 20, 25, 33–39
^ Ballantine, Richard, Richard se 21ste eeuse fietsboek, New York: Overlook Press (2001), pp. 20–25
Richard Ballantine (2000). Die 21ste eeuse fietsboek. New York: Overlook Press. bl. 23. Die verkoop van sport- en padrenfietse was die grootste deel van die nuwe fietsverkope vanaf 1972, toe die jaarlikse Britse verkope van slegs 700 000 per jaar tot 1,6 miljoen per jaar in 1980 gestyg het.
"Geskiedenis van BMX". Gearchiveer van die oorspronklike op 2007-10-20. Ontvang 2007-10-14.
"Universiteit van BMX: BMX in Holland". Gearchiveer uit die oorspronklike op 2007-10-19. Ontvang 2007-10-14.
^ abcd Ballantine, Richard, Richard se 21ste eeuse fietsboek, New York: Overlook Press (2001), pp. 33–39
J. D. G. Kooijman, J. P. Meijaard, J. M. Papadopoulos, A. Ruina en A. L. Schwab (15 April 2011). '' N Fiets kan selfstabiel wees sonder gyrosokpiese of kaste-effekte '(PDF). Wetenskap. 332 (6027): 339–342. Bibcode: 2011Sci. 332..339K. doi: 10.1126/science.1201959. PMID21493856. Ontvang 2011-04-16. CS1 -instandhouding: gebruik outeursparameter (skakel)
Wilson, David Gordon, Jim Papadopoulos (2004). Fietswetenskap (Derde uitgawe). Die MIT Press. pp. 31. ISBN0-262-73154-1.
Tony Anthonisen (14 Januarie 2011). "Ligfietsfietse - 'n ware ruiter se alternatief!". Twin Cities Bicycling Club. Ontvang 2013-08-07.
Bryan Ball (4 Julie 2006). "Beter fietse as die van Lance". Bedraad . Ontvang 2013-08-07.
"WHPSC 2009 200 meter resultate". World Human Powered Speed ​​Challenge. 2009. Gearchiveer uit die oorspronklike op 2013-08-11. Ontvang 2013-08-07.
. (1995). Van fietse, bakeliete en gloeilampe: na 'n teorie van sosio -tegniese verandering. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. 9780262023764.
Cycle History vol.1–24, Proceedings of the International Cycling History Conference (ICHC), 1990–2014
Friss, Evan. The Cycling City: Fietse en Stedelike Amerika in die 1890's (Universiteit van Chicago Press, 2015). x, 267 bls.
Tony Hadland en Hans-Erhard Lessing: Fietsontwerp - 'n geïllustreerde geskiedenis. The MIT-Press, Cambridge (VSA) 2014, 978-0-262-02675-8Fietswetenskap 3de uitg. 2004 Fiets - Die geskiedenis. 2004
Hans-Erhard Lessing Automobilitaet - Karl Drais und die unglaublichen Anfaenge, 2003 (in Duits)
Pryor Dodge Die fiets 1996 (French ed 1996, German eds 1997, 2002, 2007)
Taylor, Michael (2008). "Die fietsboom en die fietsblok: fietsry en politiek in die 1890's". Indiana Magazine of History. 104 (3): 213–240.
Taylor, Michael (2010). "Vinnige oorgang na redding: Amerikaanse protestante en die fiets in die tydperk van die fietsrygier". Journal of the Gilded Age and Progressive Era. 9 (3): 337–363. doi: 10.1017/s1537781400004096.
Hoe ek die Britse Ryk gered het. Herinneringe aan 'n fietstoer deur Groot -Brittanje in die jaar 1901 'N Roman wat deur Ailemo Books in Julie 2015 vrygestel is. Skrywer Michael Waldock. 978-0-9819224-3-0. Library of Congress: 2015909543.
Om op die laan te ry: die geskiedenis van die fiets
Twee wiele, 'n paar metaalblaaie, 'n ketting en 'n ongemaklike stoel. Wat is eenvoudiger as die gewone fiets? Ek was gedeeltelik gemotiveer deur die besluit om na die werk te begin fietsry, en ek het besluit om die geskiedenisboeke in te gaan om te ontdek wie die eerste fiets van die wêreld uitgevind het.
Wat 'n eenvoudige soektog op Google moes gewees het, was 'n samesmelting van teenstrydige feite en verkeerde inligting. Niks is ooit so eenvoudig nie? Gelukkig het daar 'n paar interessante nuus verskyn tydens my kronkelende soektogte en#8230
So hoe oud is die fiets en waar kom dit vandaan?
Volgens sommige is dit die eerste skets van 'n fiets wat in die 1400's gemaak is.
As dit maar net 'n eenvoudige vraag was om te beantwoord!
Deesdae sal die meeste mense beweer dat die fiets in die 1800's uitgevind is, maar ander meen dat die wortels eeue vroeër teruggevoer kan word.
Sulke mense voer aan dat die eerste fiets ter wêreld uit Italië van 1490 gekom het, toe Gian Giacomo Caprotti 'n rudimentêre fietsontwerp geskets het. Captrotti was 'n Italiaanse kunstenaar en leerling van Leonardo da Vinci, so dit is nie verby die moontlikheid dat hy so 'n skets kon maak nie. Nie almal is geskok nie.
Sedert 1998 het Hans-Erhard Lessing, 'n voormalige dosent fisika aan die Universiteit van Ulm en 'n selfbekende fietsfanatikus, aangevoer dat die skets van Caprotti eintlik 'n bedrog is. 'N Mening wat nie altyd gewild was nie, veral onder Italiaanse akademici.
Lessing neig eerder na die meer gewilde mening dat die fiets uit die 1800's in Duitsland kom.
Noodsaaklikheid is die moeder van uitvinding
Hoe het 'n uitbarsting per ongeluk die fiets geskep?
In 1815 het die Indonesiese vulkaan Mount Tambora uitgebars. Dit was geen geringe gebeurtenis nie. Nee, dit was 'n uitbarsting wat veroorsaak het dat verre plekke in Europa geraak is (dink aan die Yslandse vulkaanvoorval, maar groter).
Dit was inderdaad een van die ergste ekologiese rampe wat die Europese vasteland in die moderne geskiedenis ondervind het. Die klimaatseffekte van die uitbarsting was so erg dat die jaar 1816 in die Europese geskiedenis algemeen as die jaar sonder 'n somer genoem word.
Vir mense in Duitsland was die gevolge van die klimaatsverandering besonder sleg. Oeste het misluk, mense het honger gely en perde, destyds die belangrikste vervoermiddel, het in massa begin vrek. Dit is die ontwrigting wat deur die vulkaan veroorsaak is, wat volgens baie die baron Karl von Drais, 'n Duitse staatsamptenaar uit Baden, gemotiveer het om die wêreld se eerste fiets uit te vind. Baron von Drais was getuie van die nood en die verwoesting rondom hom en het begin werk aan 'n oplossing.
Gelukkig vir fietsliefhebbers regoor die wêreld het hy gou iets gevind.
Binne 'n jaar nadat die oes misluk het, het Drais uitgevind wat hy genoem het Laufmaschine (' loopmasjien ' in Duits). A Laufmaschine was in algemene taal 'n fiets.
Die Laufmaschine in al sy glorie
Weeg meer as 20 kilogram, die Laufmaschine was swaar. Baie swaar. Dit was moeilik om te bestuur, en dit was ook moeilik om te ry. Die Laufmaschine was 'n traplose fiets, wat beteken dat gebruikers hulself met hul voete vorentoe moes skuif (Flintstones-styl!).
Wat die Laufmaschine omdat dit nie prakties was nie, het dit met spoed vergoed. Op sy eerste reis het die fiets in minder as 'n uur 13 kilometer afgelê. Dit is nie verbasend dat die volgende jaar in 1818 die baron 'n patent vir syne kry nie Laufmaschine. Die wêreld se eerste tweewielige, bestuurbare masjien met mense aangedryf is aangeteken.
En hoewel die uitvinding van Drais aanvanklik eerder as 'n nuuskierigheid as 'n praktiese vervoermiddel beskou is, was dit nie lank voordat ander begin kopieer en voortbou op die werk van die Baron nie.
Die Britte kom …Die Britte en kom!
Die Engelse stylfiets
Teen die vroeë 1820's het die fiets na Engeland gekom, deels te danke aan die Londense afrigter, Denis Johnson.
Met die vervanging van die metaalraam wat Drais gebruik het ten gunste van 'n slanke houtontwerp, het Johnson 'n laer gewig (alhoewel nie lig nie!) Fietse met groter wiele teen 'n goedkoper prys begin produseer. Die nuwe ontwerp, gekombineer met 'n taamlik indrukwekkende advertensieveldtog deur Johnson, het fietse kortliks van Londen laat praat. Die fiets was veral gewild onder die hoër klasse van die Engelse samelewing, insluitend die dandies. Ongelukkig sou die gewildheid van die fiets nie duur nie, want fietsryers het agtergekom dat die fiets hul stewels uitgedra het en dat die polisie begin het om fietsryers op sypaadjies te ry.
Sit die pedaal teen die metaal!
Die beenskudding, ratwisseling, pedaal, fiets
Die fiets was weg, maar nie vergeet nie, binne die menslike bewussyn en aan die rand van die samelewing. Al wat nodig was, was 'n paar aanpassings, en in die 1860's het die antwoord in die vorm van ratte en pedale gekom (uiteindelik!).
Weer ondervind ons die aanraking van hierdie onderwerp, want daar is geen algemene konsensus oor wie die eerste fiets met 'n vaste ratstelsel uitgevind het nie. Sommige beweer dat die Duitser Karl Kech in 1862 die eerste was om pedale en 'n vaste ratstelsel aan die fiets te heg. 'N Derde groep verwys na Skotland omdat sulke toestelle reeds in die 1830's uitgevind is.
Semantiek eenkant, dit was die 1860's wat die geboorte of ten minste die toename in die gewildheid van die fiets, soos ons dit sou ken, kenmerk.
Terwyl trap trap die fiets baie makliker gemaak het, het dit 'n baie minder gemaklike ervaring gemaak. Die vermoë om met veel groter snelhede te reis, is nie bereik deur die skep van vering, gemaklike sitplekke of duursame ratte nie. Dit is geen wonder dat daar gereeld in die 1870's na fietse verwys is as 'beenskudders' nie.
En hoewel daar in die volgende veertig jaar 'n reeks innovasies sou plaasvind (sommige goed, sommige nie so goed nie), was dit nie eers met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog dat die invloed van die fiets begin toeneem nie. Groot wiele, remme, beter bande en#8230 fietsryers het relatiewe gemak begin geniet!
Fietsry oor die 20ste eeu
Die gewildheid van fietse het in die 20ste eeu baie gegroei
Vanaf 1900 begin die fiets se gewildheid nog meer toeneem. In Europa het dit 'n lewensvatbare vervoermiddel geword wat mense verbind het op maniere wat voorheen nooit gewild gelyk het nie. Daar word inderdaad gereeld gesê dat die landelike Ierland in die vroeë 1900's 'n baie meer toeganklike plek geword het danksy die fiets.
Die roadster en sy verskillende herhalings was die gewildste modelle in Europa en elders. Dit is wat die geskiedenis van die fiets so interessant maak. Die fiets was nie net 'n Westerse goed nie, dit is regoor die wêreld gevind. Op merkwaardige plekke soos die Volksrepubliek China, het die fiets 'n goedgekeurde vorm van pendel geword. Dit word gesien as 'n ' moet vir elke burger saam met 'n naaimasjien en vreemd 'n horlosie.
Dit was eers in die Verenigde State dat die gewildheid van die fiets gedurende hierdie tydperk begin afneem het, aangesien die styging van die motor 'n invloed gehad het op die aantal mense wat bereid was om te fiets. 'N Probleem wat die Westerse samelewing vandag nog teister.
Dit was eers in die 1960's dat die Verenigde State weer begin kyk het na fietsry. Ongelooflik jaarlikse Amerikaanse verkope van volwasse fietse het tussen 1960 en 1970 verdubbel, en weer verdubbel tussen 1971 en 1975, die hoogtepunte van die oplewing vir volwassenes in die Verenigde State, wat uiteindelik byna 17 miljoen eenhede bereik het. Hierdie belangstelling het bygedra tot die skepping van ander vorme van fietse, soos BMX's, bergfietse, hibriede fietse en enige ander tipe fiets waaraan u kan dink.
Dit is miskien 'n onlangse uitvinding, maar die fiets het 'n kleurvolle en omstrede verlede gehad om die minste te sê, en ons het nie eers die wêreld van mededingende wedrenne aangeraak nie! Dit is 'n storie vir 'n ander dag.
Geen uitvinder of land kan eiehandig beweer dat hy die fiets wat hy uitgevind het, op baie plekke oor 'n tydperk van baie jare uitgevind het nie.
In 1817 het die Duitse baron von Drais de Saverbrun die Draisienne (ook 'draisine' of 'stokperdjie') 'n bestuurbare fiets uitgevind. Dit was amper heeltemal van hout en het geen pedale gehad nie. Ruiters het dit aangedryf deur hul voete teen die grond te druk. In 1860 word 'n model genaamd die Michaux Velocipede die wêreld se eerste massa-vervaardigde motor. Hy is ontwerp deur die Franse Pierre Michaux en het sy ontwerp bedink toe 'n klant 'n Draisienne vir herstelwerk ingebring het. Nadat sy seun probeer ry het en probleme ondervind het met sy voete op afdraande, het Michaux die idee gekry om krukarms en pedale direk aan die voorwiel te koppel om die fiets aan te dryf. In 1865, in Connecticut, ry Pierre Lallement 'n entjie van 'n paar kilometer en voer die heel eerste 'kop' (omdraai oor die stuur) op sy fiets. Hy het in 1866 die eerste Amerikaanse fietsverwante patent gekry.
Dit lyk asof mense nog altyd 'n spesiale plek in hul harte beklee het, want sportsterre van die dag het 'n voortgesette siklus van gewaardeerde atlete beleef.
In 'n tyd lank voordat die name Jordan, Gretsky of McGuire met grootheid geassosieer is, het mense 'n groep atlete begin verafgod wat aangenaam was om na te kyk en om voor te jaag. Hierdie atlete was fietsryers, en hulle het van die vroegste sporthelde van Amerika geword.
Aangesien die motor eers aan die begin van die 20ste eeu aangekom het, is dit maklik om te verstaan ​​hoe en waarom die fiets so gewild geword het. Gedurende die laat 1800's is nuwe modelle en materiale voortdurend ontwerp en getoets. Fietse het mense 'n manier van reis, ontspanning, sport en nuutgevonde vryheid gebied. Die League of American Wheelmen, of L.A.W., is in 1880 gestig as 'n nasionale hoofstuk van fietsryers. Fietsryers, wat destyds as 'wielmanne' bekend gestaan ​​het, is uitgedaag deur grond- en grondpaaie, en soms probleme ondervind deur ruiters, wa -bestuurders en voetgangers. Om die omstandighede vir hulself te verbeter, het die vroeë leiers van fietsry saamgekom en die regering beywer vir meer verharde paaie en hulp om die antagonistiese optrede van ander padgebruikers te beëindig. Die missie van die Bond, wat in 1880 formeel verenig is, duur al meer as 'n eeu voort. Vandag het die L.A.W. word die League of American Bicyclists genoem.
'N Fietsryer met sy High Wheel.
Fietsrenne het vinnig 'n toeskouersport geword.
Op 'n tandemfiets het wedrenne spanwerk vereis.
Die renbaan by Tioga Country Club.
Cornelius C. Mershon en Alvin Irwin op 'n Rucker Tandem in 1884.
Tioga Country Club Ontmoet.
Henry Crowther en twee kinders waai op 3 Junie 1931 na die kamera.
Racers op Tioga se grondpad.
Deelnemers in 'n hoë wiel spoed wedren.
L.A.W. Pennsylvania Division vergader in Fairmount Park op 28 Junie 1890.
Fietsklubs het oral ontstaan ​​en het fietsryers die geleentheid gebied om bymekaar te kom en te kuier, hul belangstelling in die sport te deel en selfs mededingend te jaag. Lede het met trots die kentekens, knoppies en penne van hul klubs op byeenkomste en wedrenne gedra. Voordat bofbalkaarte ontstaan ​​het, is renkaartjies in sigaretpakkies verkoop en die nuutste gewilde wielman. Hier is net 'n paar van die helde:
Charlie Miller was 'n Duitse immigrant wat in Chicago gewoon het. Miller word beskou as die koning van die 'single six', 'n wedloop waarin 'n enkele ruiter soms tot twintig uur op een dag trap. Baie mense beskou dit as 'n uitmergelende toets van wedrenne, maar hy het uitstekend daarin gevaar. Die enkele ses is uiteindelik verbied.
Die Engelsman Thomas Stevens het in die 1880's 'n fietstoer om die wêreld gemaak. Die prestasie het twee jaar en agt maande geneem om te bereik, en Stevens het onderweg paaiemente van sy kleurryke avonture gepubliseer, wat roem verwerf het en die bynaam 'The King of the Cycling World' gekry het vir sy ongelooflike reis.
Nog twee "sterre" van fietsrenne was George M. Hendee en W.A. Rowe. Hendee was grasieus en aantreklik en het vinnig baie gewild geword. Hy was bekend in die gemeenskap van fietsryers en onder renliefhebbers. Toe W.A. Rowe, nog 'n opkomende ster, hom in 'n Massachusetts -wedloop in 1887 in die vooruitsig stel, word gesê dat die mense op die tribune huil om te sien hoe Hendee se kampioenstatus van hom geneem word.
In die 1890's het A.A. "Zimmy" Zimmerman was Amerika se eerste internasionale atletiekster. Hy was 'n prettige, aangename karakter uit New Jersey wat die aand voor 'n wedloop drie uur slaap kon kry en dan 'n tydsrekord kon slaag. Zimmerman het amateurwedrenne verander van 'n sport vir die rykes na 'n sport met 'n universele aantrekkingskrag. Hy het in advertensies vir fietsondernemings verskyn, en mense was gefassineer deur sy moeitelose oorwinnings. Zimmy was bekend vir sy kort uitbarstings van ongelooflike spoed en het tot die laaste ronde teruggehou toe hy vorentoe sou spring om sy mededingers te verslaan.
Marshall "Major" Taylor was 'n Afro-Amerikaner wat een van Amerika se eerste wêreldkampioene geword het. Taylor is op 13 -jarige ouderdom in Indiana ontdek en het op dieselfde ouderdom 'n renmedalje gewen. Hy het uitgebreide rassevooroordele in die gesig gestaar, en is selfs verbied om in verskillende Amerikaanse stede te jaag as gevolg van sy kleur. In 1901 begin Taylor met 'n Europese toer van sewe en vyftig wedrenne, waarvan hy twee en veertig wen. Marshall Taylor was die eerste Afro-Amerikaanse wêreldkampioen in enige groot sport.*
*[Uit die Amerikaanse fiets. Pridmore en Hurd, 1995.]
Let wel: Die voorwerpe hierbo is deel van die beskermde versameling voorwerpe van The Franklin Institute. Die beelde is © The Franklin Institute. Alle regte word voorbehou.
Amerikaanse vervaardigde fietse
In 1863 vind 'n belangrike oomblik in die vervoergeskiedenis plaas in die werkswinkel van Pierre Michaux in Parys. Óf hy óf Pierre Lallement, een van sy werknemers, het pedale by die voorwiel van 'n velocipede gevoeg en sodoende is die vroegste vorm van die moderne pedaalgedrewe fiets gebore.
Lallement verhuis kort daarna na die VSA en vestig hom in New Haven, Connecticut. In 1868 het die Hanlon -broers van New York verdere verbeterings aan die velocipede aangebring en Amerikaners, veral universiteitstudente aan Harvard en Yale, het die fietsry gesteek. Teen die einde van 1869 het die nuwigheid om op snelpaadjies te ry, egter uitgesterf. Hulle was swaar, stadig en ongemaklik om te ry. Toe begin die eerste hoëwielers of gewone fietse uit Europa aankom. Hulle was vinnig, lig en gevaarlik om te ry. Die vreugde om gereeld te ry, oortref die gevare swaarder as wat Amerikaanse mans dit in groot hoeveelhede ry.
Columbia word die eerste Amerikaanse fietsvervaardiger
In 1878 stig Albert Pope die eerste fietsvervaardigingsonderneming in die Verenigde State en begin met die bou van ordinêre handelsmerke van Columbia in Connecticut. Hy het ook die patent vir die fiets by Pierre Lallement gekoop, en kort voor lank kon niemand anders 'n fiets in die VSA bou sonder om vir pous 'n royalty te betaal nie.
Die veiligheid veroorsaak 'n oplewing
Die veiligheidsfiets met pneumatiese bande en voor- en agterwiele van dieselfde grootte het gedurende die 1880's saamgekom, en fietsry het in Europa en Amerika hoogty gevier. 'N Fietsboubedryf het in New England ontstaan ​​rondom die sentrums van die vervaardiging van naaimasjiene. Die vervaardiging van 'n naaimasjien het die kennis van metaalbewerking en ingenieurswese verskaf wat nodig is om Amerikaanse fietse te bou, en aanvanklik het die twee nywerhede hand aan hand gegaan. Die League of American Wheelmen is in 1880 in Newport Rhode Island gestig en het teen 1900 150 000 lede gehad.
Van fietse tot motors
Fietsbou bewys die waarde van en verfyn baie materiale, ontwerpe en komponente wat onontbeerlik geblyk het vir die Amerikaanse motorbedryf wat aan die begin van die eeu begin ontwikkel het. Kogellagers, gelaste staalbuisrame, vrywiele, tandwiele en ewenaars het alles noodsaaklik geword in die vervaardiging van motors. Baie fietsvervaardigers het ook motors begin bou. Ironies genoeg, in die VSA, het die motors wat fietsinnovasies gehelp het om moontlik te maak, die fiets begin vervang as die voorkeurvervoermiddel onder volwassenes.
Afname, wedergeboorte en die opkoms van die vaartuig
Tussen 1900 en 1910 het die fietsgebruik in die VSA dramaties gedaal, en die aantal Amerikaanse fietsmakers het gedaal van meer as 300 tot net meer as 100. Vir die volgende 50 jaar het die Amerikaanse fietsbedryf gefokus op fietse vir kinders, wat weer een tot gevolg gehad het. van die mooiste en mees versamelbare soorte fietse ter wêreld, die Amerikaanse ballonbande -kruiser. Cruiserfietse, waarvan die Schwinn Black Phantom en Sears Elgin Bluebird uitstekende voorbeelde is, gekombineerde motorfiets-, motor- en ruimtetuie wat tot rolende, mensgemaakte kunswerke vorm. Elke kind wou meer as enigiets anders ter wêreld hê. Dit was 'n unieke Amerikaanse verskynsel, en kon nêrens anders ter wêreld gebeur het nie.
Die terugkeer van fietse vir volwassenes
Fietse vir volwassenes het uiteindelik weer in die mode gekom in die VSA tydens die fietsry van die 821760's en 821770's, gedryf deur 'n begeerte om meer aktief te wees en deur 'n energiekrisis wat motors vir baie Amerikaners te duur gemaak het om te bestuur. Net in 1970 het byna 5 miljoen Amerikaanse motorfietse op straat gekom, en daar was 75 miljoen ruiters. Dit het 70 jaar geneem, maar fietsry het weer die gewildste vorm van buitelugrekreasie in die VSA geword.
Kyk die video: Gideon van Meijeren FvD een scherp debater die de grens opzoekt hoe men met ongevaccineerde omgaat.