Uit die staanspoor: Dié boek is nie almal se ding nie. Dis ’n 220 bladsye lange gedig oor ’n oorlogsveteraan met ’n swak vir noir-rolprente. Dit speel af tussen 1946 en 1953. Dit verg aandag en ’n oop gemoed.
Maar as jy vir Robin Robertson tyd gee, rustig gaan sit met The Long Take en ’n koffie, of selfs ’n whiskey (noir, tog), gaan jy nié spyt wees nie. Jy kan dalk soos ek eindig: effe geobsedeer, aan ’t ou noir-flieks kyk elke tweede aand, die geskiedenis van pragtige geboue in Los Angeles opsoek op die internet, Charlie Parker luister op die agtergrond . . . Wees dus ook gewaarsku.
Ontmoet vir Walker. Net Walker. Sy volle naam bly ’n geheim. Hy kom ná die Tweede Wêreldoorlog in Amerika aan. Hy werk op die dokke. Hy onthou sy idilliese jeug in Nova Scotia, Kanada. Hy onthou ook die gruweldade van die oorlog. Hy ly aan bomskok. Hy word later ’n joernalis op die “city desk” wat ook skryf oor die lot van veterane en haweloses.
Robertson is bekend as ’n liriese digter met ’n stewige hand. Maar met sy nuwe boek gebeur iets anders. Dis verhalende poësie met spronge hier en daar na ritmiese prosa, en dis ook ’n deeglike stuk geskiedskrywing. Dit stu voort met ’n mymerende, dreigende energie.