Die kraak van die blare in die duin as die perd ritmies daarop trap, met die groot dolfhoutbome se blare wat begin uitkom en die fisante wat onder die swarthaakbosse wegskarrel en dan uiteindelik opvlieg om weg te kom. Die reuk van die ryp gras in die warm son, die swiep van sy stert om die perdevlieë weg te jaag. Die vlakvark wat op sy knieë staan en eet en nie agterkom jy sit en kyk vir hom nie. Die sonbesies wat oorverdowend in die bome sit en raas. Hoog bo in die lug ‘n berghaan met sy vlerke wat soos ‘n langboog gekleur is en sy kort stert.
Ons het mos ‘n beskermengel wat oor ons waghou op die heuwel bokant die dieretuin. Om op te ry in Rivierastraat as die son onder gaan is een van die gesigte wat my altyd sal by bly.