Vladimir Semenovich Vysotsky - Inligting - 2022
In 1980 treur die hele Sowjetunie die dood van 'n gewilde gunsteling, Vladimir Vysotsky. Dan was dit ondenkbaar dat die algemene belangstelling in die persoonlikheid van hierdie unieke persoon oor 'n paar dekades skerp sou afneem. Dit is net dat die samelewing ander waardes ontvang het. Vysotsky se genie sal nie toelaat dat sy werk in die vergetelheid dompel nie, maar na die afkoms van die waansinnige opgewondenheid word dit moontlik om sy aktiwiteite en lewe kalm en kwalitatief te evalueer.
Oor die jare het almal gepraat van die akteur en musikant: vrouens en minnaresse, vriende en kollegas. In die stroom van liefde en eerbied vir Vysotsky, is dit moeilik om werklike studies oor sy werk uit te beeld.
Joernaliste kopieer dikwels verhale en legendes van mekaar en verfraai dit. Ons verdien egter die waarheid oor die groot Russiese kunstenaar en bard, en daarom is dit nodig om 'n paar wanopvattings oor hom af te weer.
Gedurende Vysotsky se leeftyd is slegs een van sy gedigte gepubliseer. Hierdie mite word dikwels gerepliseer in artikels oor die werk van die baard. Dit handel oor die gedig "The Waiting Lasted", wat verskyn het in die versameling "Poetry Day - 1975". En selfs dan is die lyne by rekeninge ingedien. As ons gedigte van liedere skei, kan hierdie publikasie regtig die enigste een beskou. Dit is net dat baie mense liedjies beskou as poësie van 'n laer gehalte. Ja, en van al die publikasies wat die werke van Vysotsky gedurende sy leeftyd gepubliseer het, is slegs 'Poetry Day' gespesialiseerde poësie. Die eerste publikasie van Vysotsky se gedig "Ons word vertel sonder enige vlei" het in 1965 in die redigering van die film "On Tomorrow Street" plaasgevind. En dit word gesê oor die volledige gedig, en die heel eerste aanhalings uit die liedjies het in 1964 in die pers verskyn.
Vysotsky het etlike jare later wye toegang tot druk verkry. In 1967 publiseer 'n paar dosyn werke lirieke uit die films "Vertical" en "I Come from Childhood". Van 1965 tot 1980 is in die Sowjet-pers ongeveer 250 publikasies van die talent van die talentvolle digter gemaak. Dit is waar dat 'n mens nie die belangrikheid van hierdie getal moet oordryf nie. Die meeste van die publikasies is in distriks- of streekskoerante en selfs in groot sirkulasie. Op nasionale skaal was dit 'n druppel in die see. Onder ander bronne kan 'n mens liedjies uitbring wat vrygestel is in groot, maar steeds onvoldoende sirkulasies. Slegs enkele uitgawes, dieselfde versameling "Poetry Day", kon Vysotsky se werk aan die massa-publiek oordra.
Die laaste gedig van die digter was sy toewyding aan Marina Vladi. Die gedig "Ys van onder, en van bo - ek werk tussen ..." is in die huisargief van Vysotsky gevind op die dag van sy dood en is deur sy hegte vriende op 'n tikmasjien getik. Onder die teks is die datum 20 Julie 1980. Dit is waarskynlik dat daar 'n melodie op die gedigte was. Dit word aangedui deur Bella Akhmadulina, aan wie Vysotsky op 22 Julie 'n nuwe lied gesing het. Die laaste twee reëls klink ongewoon tragies: 'Ek het iets om te sing as ek voor die Almagtige verskyn. Ek sal iets hê om voor hom te antwoord. ' Dit lyk asof die digter nie net afskeid neem van sy geliefde nie, maar ook vir vriende, die lewe in die algemeen. Marina Vlady het in 1987 in 'n dokumentêre film vertel hoe hierdie gedig verskyn het. Vysotsky het dit begin skryf op 11 Junie, op die laaste dag van hul vergadering, op 'n vervoervorm net voordat hy na sy vaderland vertrek. Die vrou was geskok en gevra om die digkuns te verlaat. Vysotsky het egter belowe dat hulle dit met haar aankoms na haar sou stuur.
Maar was hierdie gedig regtig die laaste een? Hier kom ook die berugte verdeling van Vysotsky se nalatenskap in liedere en gedigte tussenbeide. Kenners beskou die teks van die liedjie "My hartseer, my weemoed" as die laaste poëtiese werk van die bard. Dit het gebly as 'n fonogram van die skrywer se opvoering by die Pasteur Institute op 14 Julie 1980. Die opname is in die ouditorium gemaak en was swak, maar geen ander fonogramme, soos die manuskripte, is gevind nie. Die datum waarop die werk geskep is, word dus voorwaardelik bepaal, tot 14 Julie 1980.
Gedurende Vysotsky se leeftyd het niemand sy liedjies behalwe hy gesing nie. Hierdie mite word steeds herhaal deur hondsdol aanhangers van Vysotsky se werk wat nie konserte in sy geheue waarneem nie. Per slot van rekening kan hierdie aanhangers van die skrywer se liedjie nie sien hoe die liedjies van die baard in moderne verwerking en van die lippe van ander kunstenaars klink nie. In werklikheid het hierdie mite geen werklike basis nie. In die 1960's en 70's is Vysotsky se liedjies in films opgeneem, op plate opgeneem en van die verhoog opgevoer deur baie bekende sangers en akteurs. In 1966 voer ander mense byvoorbeeld die liedjies van die bard tegelyk in drie films op. Mark Bernes het in 'I Come From Childhood' gesing, Nikolai Gubenko het in 'The Last Swindler' gesing, en Lev Prygunov het in 'Sasha-Sashenka' gesing. Die musiek vir die laaste twee bande is geskryf deur Mikhail Tariverdiev. Vladimir Semenovich het 'n goeie werk gedoen om musiek vir films te skep. Efim Kopelyan het die lied in 'Intervention' in 1968 uitgevoer, in 'Master of the Taiga' in dieselfde jaar wat die duet van Vysotsky en Zolotukhin geklink het. In 1969 word 'Dangerous Tours' vrygestel, waar Rada en Nikolai Volshaninov gesing het. Vysotsky se liedjies klink veral in die teater, in die 'Last Parade' wat hulle uitgevoer is deur Papanov, Derzhavin, Tkachuk en Vasilyeva. In 1976 word die skyfuitvoering "Alice in Wonderland" vrygestel, waarna liedjies saam met Vysotsky opgeneem is deur Klara Rumyanova, Vsevolod Abdulov en ander akteurs. En 'Song of a Friend' verskyn in 1968 op die grammofoonplaat, dit is uitgevoer deur die popsanger Vladimir Makarov. Dit moet verstaan ​​word dat elke feit, met oënskynlike welstand, as 'n klein oorwinning beskou kan word. Die sanger Eduard Khil het selfs gesê dat die artistieke raad nie drie liedjies van die komponis Veniamin Basner oor die verse van Vysotsky wou goedkeur nie. Dan moes die sanger lieg dat dit die werk is van 'n sekere Leningrad-digter se naamgenoot, met die naam Vasily.
Vysotsky se lewe en optredes is feitlik nie verfilm nie. Hierdie mite is slegs gedeeltelik waar. Van tyd tot tyd wys televisie skaars dokumentêre beeldmateriaal, maar dit was altyd ontoeganklik vir die gewone kyker. Maar uiteindelik is al die materiaal wat deur die jare in verskillende lande verfilm is, versamel, en die volume daarvan was indrukwekkend. Die kronieke was voldoende om 'n vollengte ses-deel film te skep, waar slegs Vysotsky self op die skerm sou wees. Terselfdertyd word die tonele van afskeid en begrafnis in 'n aparte onderwerp geneem. Die onderwerp van Vysotsky se verfilming het tot nog vele mites gelei.
Die eerste opname van Vysotsky het in 1967 in Leningrad plaasgevind tydens 'n konsert in die kultuursentrum vir voedselindustrie. Dit is beter om die term "eerste live opname" vir hierdie opname te gebruik. Maar die heel eerste dokumentêre beeldmateriaal van Vysotsky dateer uit Julie 1963. Die akteur is geskiet deur Valery Abramov in die Moskou-streek op die Otdykh-stasie. Daar was Vladimir Semenovich saam met sy tweede vrou, Lyudmila Abramova.
Die televisiereeks "Die ontmoetingsplek kan nie verander word nie" bevat nie veel materiaal met die deelname van Vysotsky nie. Hierdie mite is geskep deur een van die skrywers van die draaiboek, Arkady Vayner. Hy het gesê dat in totaal sewe episodes verfilm is, net vyf daarvan op die skerm verskyn het. Daar is selfs geglo dat hierdie materiale deel van die voortsetting van die band kan word. Maar kenners in filmargiewe het 'n teleurstellende uitspraak gelewer. Hulle het slegs 'n video van vyf minute sonder klank beskikbaar met duplikate van die episode "Zheglov en Sharapov in die MUR-kantoor".
Vysotsky se enigste opname op Sowjet-televisie was die verfilming van Kinopanorama. Hierdie mite is deels waar as ons net oor sentrale televisie praat. En die eerste om Vysotsky te fotografeer, was Estlanders. Op 18 Mei 1972 is 'n uurlange program "The Man from Taganka" in Tallinn opgeneem. Dit is 'n maand later gewys, en dit was vir 6 jaar die akteur se enigste ontmoeting met kykers. Op 4 Oktober 1978 is 'n halfuurprogram met Vysotsky in Grozny verfilm. En op 14 September 1979 lewer die akteur 'n onderhoud met die joernalis van die televisie Pyatigorsk. Maar hierdie program is net een keer in Oktober van dieselfde jaar op die tweede plaaslike program vertoon. En in die somer van 1980 is die opname vernietig, en het slegs 7 minute op wonderbaarlike manier oorleef, waarin Vysotsky sy liedjies opgevoer het.
Vysotsky se laaste verfilming het op 16 April 1980 plaasgevind. Hierdie mite is gerepliseer deur verskillende media. Daar word geglo dat die laaste keer dat die akteur deur Vladislav Vinogradov verfilm is, in Leningrad was. Volgens die dokumente is die laaste skietery van Vysotsky op 18 Julie 1980 in die Taganka-teater plaasgevind. Die dokumentêre filmmaker het die akteur vir twee minute in die rol van Hamlet in die toneelstuk met dieselfde naam verfilm.
Die enigste vermelding van Vysotsky se dood in die Sowjet-pers was op 25 Julie 1980 in "Evening Moscow". Die dag het die koerant op sy vierde bladsy 'n klein dophou oor die dood van die akteur geplaas sonder om sy foto's te plaas. Dit was egter nie die enigste publikasie nie. Dieselfde uitgawe op 28 Julie word in 'n klein noot "Op die laaste reis" berig oor die rekwiem en begrafnis by die Vagankovskoye-begraafplaas waarin kranse van belangrike organisasies gelys is. Die volgende dag word 'n klein dodelike doodsberig in die koerant van die Sentrale Komitee van die "Soviet Culture" van die CPSU gepubliseer. Op die veertigste dag na die dood van die digter het Alla Demidova 'n uitstekende artikel ter nagedagtenis van Vysotsky in Sovetskaya Rossiya gepubliseer. Op 1 Augustus is die treurmateriaal deur Tallin se Sirp I Vazar gepubliseer, met die kunstenaar se talent. Maar selfs sulke onderdrukking deur die owerhede van die feit dat Vysotsky dood is, het die tienduisende van diegene wat hom op sy laaste reis wou sien, nie vergader nie.
Die werk van die digter pas in 'n tweedelige uitgawe. Die afname in belangstelling in Vysotsky se werk het ook plaasgevind omdat sy versamelings swak saamgestel is. Dit lyk vir boekliefhebbers dat die hele kreatiewe erfenis reeds gepubliseer is en vir almal goed bekend is. Die gehoor word aangebied deur 'n tweedelige uitgawe, saamgestel deur A. Krylov. Elke daaropvolgende uitgawe kopieer die vorige een. Die belangstelling van die leser val omdat hy dieselfde 200-300 bekende gedigte aanbied. Die situasie is nog erger met die prosa van Vysotsky. 'N Breë gehoor ken slegs' The Roman on Girls 'en' Life Without Sleep '. Intussen is die mees volledige en beste versameling van Vysotsky se werke 'n uitgawe van vyf volumes wat deur Tulitsa-uitgewery uitgegee word. Dit bevat 877 voltooide en onvoltooide gedigte, 13 prosawerke, dagboekinskrywings, draaiboeke, sketse. Maar selfs hierdie versameling is nie volledig nie. Daar is ook mondelinge verhale en toesprake vir die publiek, antwoorde op vraelyste. Die spesialiste het nog nie toegang tot die briewe van die digter aan Marina Vlady gekry nie. Vriende en familielede van die digter soek en herstel sy vergete werke.
Vysotsky was 'n goeie vriend met Shukshin. Die lot van twee groot kunstenaars word dikwels kunsmatig verweef. Shukshin se biograwe herinner dat hy Vysotsky prakties nie geken het nie. Op 'n sekere tyd het albei paaie gekruis in die kring van Levon Kocharyan op Bolshoi Karetny. Maar toe trek baie beroemde mense daarheen, waaronder Tarkovsky. In sy latere onderhoude het Vysotsky onthou dat hy altyd onder die indruk van Shukshin se werk was. Dieselfde probeer die akteur vir die rol van Pashka Kolokolnikov in 'So 'n man leef' en belowe om hom dan in die hoofrol in Razin te gebruik. Dit is waar dat die herinneringe aan warm verhoudings met Shukshin nie deur hom bevestig word nie. Miskien versier Vysotsky die verhaal net 'n bietjie deur hierdie mite te skep. Nie in Shukshin se briewe, en ook nie in sy verslae of publikasies nie, word Vysotsky se naam nooit genoem nie.
Vysotsky het besluit om op Oujaarsaand 1956 'n akteur te word. Daar is 'n pragtige legende oor die jeug van Vysotsky. Op 31 Desember 1955 het twee studente van die Moskou-burgerlike ingenieursinstituut die tekeninge oorweeg om die gewenste toegang tot die eksamen te bekom. Eers in die oggend het die jongmense hul werk voltooi. En dan kyk die jong Vladimir, wat na die Whatman-papier kyk wat op die vloer uitrol, die inhoud van die koffiepot op die papier gooi en aankondig dat hy as akteur vertrek. Maar die rektor het op 25 Desember 'n aansoek om skorsing van die universiteit ontvang, en daar is geen Oujaarsaand spandeer aan die tekeninge nie en daar was geen omgekeerde koffiepot nie. Maar die legende het al na die mense gegaan en bevestig dat die gunsteling van die mense talent, hardkoppigheid, wilskrag en karakter gehad het.
Vysotsky het nie diewe se liedjies gesing nie. Vysotsky se sangloopbaan het begin met liedjies wat op die een of ander manier op die tema van diewe gespeel het. Daar is selfs 'n legende dat die eerste opvoering voor die partytjiebase plaasgevind het, en die jong man besluit om sy karakter te wys deur die liedjies van diewe op te voer. Toe het Vysotsky nie sy eie liedjies nie. Die eerste liedjie van die uitvoerder is 'Tattoo'. Dit spreek ook van twee mans wat van dieselfde vrou gehou het en 'n tatoeëring in haar geheue gekry het. Biograwe glo dat Vysotsky hierdie lied in 1961 geskryf het. Later was daar ander diewe se liedjies. Toe die roem van die hele unie aan die baard kom, begin hierdie ongewenste trein na hom toe. In die gedagtes van die partyleiers het Vysotsky dieselfde hewige uitvoerder van die diewe se liedjies gebly. Later het Vysotsky self die outeurskap van die ligsinnige liedjies wat hy aan die begin van sy loopbaan geskep het, laat vaar. Daarbenewens het hy heeltemal vreemde boefliedere aan sy outeurskap toegeskryf.
"Tattoo" is die eerste liedjie deur Vladimir Vysotsky. Hierdie lied is in 1961 geskryf en word in baie bronne die eerste vir die skrywer genoem. In werklikheid is dit die liedjie "49 dae". Dit is opgedra aan die dapper stryd om die voortbestaan ​​van die bemanning van die T-36-vaar wat in die oseaan weggevoer word. Vysotsky het hierdie lied in 1960 geskryf. Later was hy self baie skepties oor sy eerste ervaring. Daarom is die liedjie prakties vergete, maar die opname daarvan het tot vandag toe oorleef.
Vysotsky is nie gedoop nie. Hierdie seun word deur die seun weerlê. As kind is Vladimir Semenovich regtig nie gedoop nie. In daardie dae was hierdie seremonie bloot riskant. Vysotsky se hegte vriende het egter gesê dat hy kort voor sy dood gedoop is. Inderdaad, dit was nie moontlik om hierdie feit in die kerk te bevestig nie. Kan iemand tog as 'n ateïs beskou word wat skryf: "Ek het iets om te sing as ek voor God verskyn?" Vysotsky was nie kerk toe nie, maar het dienste bygewoon. In sy biblioteek het hulle godsdienstige literatuur gevind, insluitend die Bybel. In 'n sekere periode van sy lewe het die kunstenaar 'n kruis gedra, en duidelik nie vir skoonheid nie - daar was ook ikone in die huis. Baie vriende van Vysotsky weet niks van sy doop nie en glo dat dit nie so was nie. Hy is egter in die kerk begrawe, hoewel in afwesigheid. Op die dag van die begrafnis is 'n gedenkdiens in die kerk in die Vagankovskoye-begraafplaas gehou.
Vysotsky het aan die voorkant geveg. In die jare van Vysotsky se lewe was daar baie mense wat die oorlog deurgemaak het. Frontline-lirieke kon hulle nie onverskillig laat nie. Die feit dat die kunstenaar die materiaal so diep begryp, dit opreg bedien en in die eerste persoon gesing het, vorm die basis van hierdie mite. Herinneringe aan diegene wat aan die front met Vysotsky geveg het, het selfs begin verskyn. Maar dit kan eenvoudig nie wees nie - die kunstenaar is eers in 1938 gebore.
Vysotsky het nie 'n musikale opleiding gehad nie. As ons praat oor onderwys, of oor studie aan 'n musiekskool of 'n gespesialiseerde instelling met 'n diploma, dan was dit regtig nie in Vysotsky se biografie nie. Weliswaar het hy 'n musikale opleiding in 'n ander sin gehad. As kind is Vladimir geleer om klavier te speel, met 'n aanvanklike kennis van musiek. Hy het op skool iets ontvang, toe het vriende vir Vysotsky geleer om kitaar te speel, en hy het self vaardighede opgedoen. Die Moskou Art Theatre School, gegradueer deur Vysotsky, het beslis sy musikaliteit verhoog. Ek moes in die teater studeer en saam met musikante en rangskikkers.As gevolg hiervan, dat Vysotsky aan die einde van sy lewe taamlik professioneel gespeel het, was sy musikale opleiding baie hoër as dié van sommige gegradueerdes met diplomas. Vysotsky het nuwe kennis soos 'n spons opgeneem en niks vergeet nie.
Vysotsky is aan akute hartversaking oorlede. Die presiese oorsaak van die dood van die digter bly 'n raaisel. Die ouers van die digter dring daarop aan dat geen lykskouing uitgevoer word nie. Sommige kenners meen dat Vysotsky weens asfyksie gesterf het, terwyl ander die miokardiale infarksie beskuldig. Marina Vlady beweer dat haar man weens dwelms dood is, maar die weergawe van die oordosis is deur niemand bevestig nie en is nog nie ondersoek nie. In elk geval, Vysotsky se gesondheid is ondermyn deur ontelbare toere, alkohol, senuwee-ineenstortings, dieselfde dwelms. Dit kan nie lank duur nie. In 1979 het Vysotsky reeds 'n kliniese dood op toer ervaar. Daarna is dit veroorsaak deur hartstilstand, wat plaasgevind het na die bekendstelling van 'n kragtige middel. Vysotsky se persoonlike dokter, Anatoly Fedotov, kon hom red, maar 'n jaar later was hy al magteloos.
Vysotsky was 'n regte vegter teen die regime. Soms blyk die akteur 'n persoon te wees wat ondraaglik bedompig was binne die mure van die Sowjet-werklikheid. Boonop het die staat hom agtervolg en hom nie toegelaat om om te draai nie. Dit is een van die oorsake van die dood van Vysotsky. Dit is regtig die moeite werd om dit in die gesig te staar. Vysotsky is baie toegelaat en vergewe. Hy het die verfilming en optredes ontwrig, in binges gegaan en na Europa vertrek. Saam met sy Franse vrou Marina het Vladi Vysotsky die wêreld deur gereis, nadat hy Hollywood en selfs Tahiti (twee keer!) Besoek het. Die kunstenaar het in 'n blou Mercedes in Moskou rondgery, en daarvoor het hy 'n Renault en 'n BMW gehad. 'N Gewone Sowjetburger kon nie eens van so iets droom nie. Betaalde optredes in die Sowjetunie was verbode, maar Vysotsky het nie-amptelik 150 roebels per konsert ontvang. En weer het die owerhede die oog hierop gekyk, sowel as die verskaffing van dwelmmiddels aan die kunstenaar, ook uit die buiteland. Die geniale kunstenaar het baie toegelaat, maar hy weier nie om al die voordele wat die regime bied, te gebruik nie.