Euphorbia kante: groeitoestande, voortplanting * Oor plante
Euphorbia kante: groeitoestande, voortplanting
Euphorbia rand (Euphorbia marginata) is 'n pragtige eenjarige blom van die Euphorbia-familie. Onder natuurlike omstandighede groei dit in verskillende landskapsgebiede, veral teen die berghange van Noord-Amerika. Dit word sedert die 19de eeu in die kultuur verbou. Hierdie tipe melkwees is deesdae een van die gewildste en ongewoonste vir landskapsontwerp. In die blomtuin lyk die melkweëbosse baie soos 'sneeuballe'. 'N Wye sneeuwit rand wat langs die rand van die boonste blare loop, maak die plant baie dekoratief.
Euphorbia groei baie vinnig en bereik in die herfs 'n hoogte van 50-80 cm en blom in die middel van die somer met gewone klein blomme. Die blom duur tot ryp. In blombeddings is euphorbia perfek begrens in harmonie met flox, dekoratiewe graan, monarda, is 'n goeie agtergrond vir baie pragtige blomme meerjariges. In die snit kombineer dit suksesvol met sulke kulture soos dolfyne, dahlia's, rose, malve. Hierdie plant is bestand teen siektes, en word bykans nie deur plae beskadig nie.
Soos alle soorte melkwees, is fringed pretensieloos en het geen spesiale sorg nodig nie. Sy sneeuballe is oral te vind: by vulstasies, busstasies, halfverlate blombeddings. Dit word eenmalig gesaai, voortplant deur self te saai, en dit verg geen landboumaatreëls nie. Die belangrikste ding wat hy nodig het, is goeie beligting. Daarom moet sonnige gebiede toegeken word vir die plant van melkweë waar die plant goed sal voel en baie skouspelagtig lyk. In 'n ligte skaduwee word spurge swak en bleek.
Dit sal pas by sanderige ondergrond en swak klipperige grond, maar dit sal vir hom baie gemakliker wees op 'n vrugbare land ryk aan voedingstowwe. Die plant verdra droë periodes veilig en benodig nie gereeld water nie. Waterversuiwing is ongewens vir hom en kan dodelik word vir hierdie spesie. Daarom moet nat depressies met 'n noue ligging van grondwater vermy word as u 'n plek kies.
Euphorbia gepropageer deur saad (sonder stratifikasie) en vegetatiewe metodes. Vir saailinge word sade in die lente in Maart of voor die winter gesaai. Die eerste lote verskyn na tien dae. Saailinge is bang vir ryp, daarom word hulle in die grond geplant nadat 'n positiewe temperatuur vasgestel is. Aangesien die melkwegbosse teen die einde van die somer groot en kragtig word, word die interval tussen hulle minstens 30 cm gelaat.
Die vegetatiewe metode is ook nie ingewikkeld nie. Sny die steggies eers in water om die vrystelling van witvloeistof - melktert sap, wat voorkom dat wortels, wat baie vinnig verloop, vir 3 weke te voorkom. As u met steggies werk, moet u egter onthou dat die sap giftig is en die vel van die hande irriterend kan wees.