Lucy Stone - Inligting - 2022
Lucy Stone is gebore in West Brookfield, Massachusetts op 13 Augustus 1818. Op sestienjarige leeftyd het sy onderwyser geword, maar nadat sy genoeg geld gespaar het, studeer sy aan die Oberlin College.
Na sy studies in 1847 werk Stone as dosent vir die American Anti-Slavery Society. Behalwe dat hy oor die euwels van slawerny gepraat het, het Stone ook die stemreg van vroue voorgestaan ​​en was sy verantwoordelik vir die werwing van Susan B. Anthony en Julia Ward Howe vir die beweging.
In 1855 trou Stone met Henry B. Blackwell, 'n man wat ook aktief was in die anti-slawernybeweging. Tydens die huweliksdiens belowe hulle dat beide eggenote absoluut gelyke regte in die huwelik sal hê. Uit protes teen die wette wat vroue gediskrimineer het, het Stone haar eie naam behou.
In 1869 stig Stone, Julia Ward Howe en Josephine Ruffin die American Woman Suffrage Association (AWSA) in Boston. Die AWSA was minder militant as die National Woman Suffrage Association, maar was slegs gemoeid met die verkryging van die stem en het nie veldtog oor ander aangeleenthede gevoer nie.
Oor die volgende twintig jaar het Stone die Vroueblad, 'n feministiese weekblad, en 'n groot aantal vroue se stemregsbrosjures geskryf.
Haar dogter, Alice Stone Blackwell, het die Vroueblad vir 35 jaar. Lucy se laaste woorde aan haar dogter was "maak die wêreld beter". Lucy Stone is op 18 Oktober 1893 in Dorchester, Massachusetts, oorlede.
Ek weet nie, want ek was baie verbaas oor die inhoud van u brief. Ek het al lankal half geglo dat u voorberei op 'n openbare spreker, alhoewel ek gehoop het dat ek 'n fout kan maak. Nie dat ek op sigself verkeerd dink nie, maar omdat ek dink dat dit 'n werk is, is daar baie grade onder. weet amper nie wat u bedoel met 'werk vir die herstel en redding van ons geslag' nie, maar ek kom tot die gevolgtrekking dat u bedoel 'n redding van die een of ander dreinering wat deur die mens opgelê is. Nou my suster, ek glo nie die vrou sug onder 'n half -so swaar juk van slawerny soos jy jou voorstel nie. Ek is seker ek voel nie belas deur enigiets wat die mens op my gelê het nie, maar ek kan nie stem nie, maar ek sal dit nie doen as ek kon nie. Ek weet dat daar 'n onderskeid getref word in die loon van mans en vroue wanneer hulle dieselfde arbeid verrig, dit is volgens my onregverdig, en dit is die enigste ding waarin vrou onderdruk word, waarvan ek weet, maar vroue het niemand blameer, maar hulself in hierdie saak. As hulle in die algemeen hulself gekwalifiseer het, sou hulle dieselfde prys as mans hê, maar hulle het nie, en die paar wat dit het, is verplig om daarvoor te ly. Ek dink my suster, as u die res van u lewe sou spandeer in die opvoeding van ons seks, sou u verreweg groter goed doen as wat u sou doen as u u edele kragte spandeer om vir ewig 'die beledigings en verontwaardighede wat mans ons ophoop' terug te gooi. Dit is ek seker dat u nooit deur die genade van God kan doen nie, want dit is heeltemal in stryd met sy gees en leerstellings. My suster dra jou weë oor aan die Here, en hy sal jou voetstappe rig.
Lucy Stone, (gebore 13 Augustus 1818, West Brookfield, Mass., VSA - oorlede 18 Oktober 1893, Dorchester [deel van Boston], Mass.), Amerikaanse pionier in die vroueregtebeweging.
Stone het begin bederf oor die beperkings wat op die vroulike geslag geplaas is terwyl sy nog 'n meisie was. Haar vasberadenheid om universiteit toe te gaan, is deels afkomstig van haar algemene begeerte om haarself te verbeter en deels uit 'n spesifieke besluit, as 'n kind, om Hebreeus en Grieks te leer om vas te stel of die gedeeltes in die Bybel wat die mens skynbaar heerskappy gee. vrou behoorlik vertaal is. Nadat sy in 1847 aan die Oberlin College in Ohio gestudeer het, het sy 'n dosent geword by die Massachusetts Anti-Slavery Society, wat haar spoedig toestemming verleen het om 'n deel van elke week te spandeer om alleen te praat oor vroueregte. Sy het gehelp om die eerste werklike nasionale vroueregtekonvensie in 1850 te organiseer en was ook 'n belangrike rol in die organisering van verskeie ander regte vir vroueregte.
In 1855, toe sy trou met Henry B. Blackwell, 'n afskaffer van Ohio en broer van Elizabeth en Emily Blackwell, behou sy haar eie naam (as 'n protes teen die ongelyke wette wat op getroude vroue van toepassing is) en staan ​​bekend as mevrou Stone. Tydens die burgeroorlog ondersteun Stone die Women's National Loyal League wat deur Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony gestig is. In 1866 het sy gehelp om die American Equal Rights Association te stig. In 1867 help sy organiseer en word sy verkies tot president van die New Jersey Woman Suffrage Association. In dieselfde jaar het sy deelgeneem aan die veldtogte vir die wysiging van stemreg vir vroue in Kansas en New York. Sy het gehelp om die New England Woman Suffrage Association in 1868 te organiseer en het die volgende jaar saam met haar gesin na Boston verhuis.
Stone was een van die belangrikste akteurs in die skeuring van 1869 wat in feministiese geledere plaasgevind het. Saam met Julia Ward Howe en ander meer konserwatiewe hervormers wat afgeskrik is deur die eklektiese benadering van die ander faksie en deur die aanvaarding van individue soos die berugte Victoria Woodhull, vorm Stone in November die American Woman Suffrage Association. Terwyl hy in die raad van die vereniging gedien het, het Stone geld ingesamel om die weekblad te begin Vroueblad in 1870, en in 1872 volg sy en haar man Mary A. Livermore op as redakteur.
Die skeuring in die beweging is uiteindelik in 1890 genees, grootliks deur die inisiatief van Stone se dogter, Alice Blackwell. Lucy Stone was daarna voorsitter van die uitvoerende raad van die saamgesmelte National American Woman Suffrage Association.
Die vordering van vyftig jaar: Lucy Stone, 1893 Columbian Exposition
Dit was die laaste openbare toespraak van Lucy Stone, en sy is 'n paar maande later oorlede op 75 -jarige ouderdom. Columbian Exposition (World 's Fair), Chicago, 1893. Stone staan ​​bekend as 'n voorstander van stemreg vir vroue en, vroeër in haar lewe, as 'n afskaffer.
Die kort biografie hieronder (voor Stone 's toespraak) is gepubliseer met die toespraak in die amptelike uitgawe van die rekord van die Congress of Women, gepubliseer onder leiding van Lady Managers, 'n komitee wat deur die Amerikaanse kongres belas is met die toesig oor die Woman & #8217s Gebou en sy gebeure. Spelling word weergegee soos dit in die oorspronklike gevind is.
Mev Lucy Stone was 'n boorling van Massachusetts. Sy is gebore op 13 Augustus 1818. Haar ouers was Francis Stone en Hannah Matthews Stone. Sy is opgelei in die openbare skole aan die Monson en Wilbraham Academies, en Mount Holyoke Seminary en Oberlin College, en het oor die grootste deel van die Verenigde State en Kanada gereis. Sy trou in 1855 met Henry B. Blackwell, maar sy verander nie haar naam nie en vind dat geen wet haar vereis nie. Mev Stone was 'n bekende vrou -suffragis. Haar belangrikste literêre werke is hoofartikels in die "Woman 's Journal, en strek oor twee en twintig jaar. In godsdienstige geloof was sy 'n Hicksite Quaker of 'n liberale Unitarian. Sy is oorlede op 18 Oktober 1893. Haar lewe was 'n besige en nuttige lewe. Sy het geleef om die Columbian Exposition met al sy wonderlike geleenthede te sien, en om dit te gebruik ten goede vir die saak wat haar die dierbaarste is. Mevrou Stone se sluitingsdae en ure is geseën en bekroon met troos en rustigheid, wat altyd 'n selfopofferende, edele, Christelike lewe beloon. Byna haar laaste artikulêre woorde was: " Maak die wêreld beter. "
Die vordering van vyftig jaar deur mev Lucy Stone (1893)
Die aanvang van die afgelope vyftig jaar gaan oor die begin van die groot verandering en verbetering in die toestand van vroue wat al die winste van honderde jare tevore oorskry.
Vier jaar voor die laaste vyftig, in 1833, is Oberlin College, in Ohio, gestig. Sy handves verklaar sy grootste doel, om die nuttigste opleiding te gee ten koste van gesondheid, tyd en geld, en om die voordele van sodanige opvoeding uit te brei na beide geslagte en tot alle klasse en die verhoging van die vroulike karakter deur al die leersame voorregte wat tot dusver onredelik die leidende geslag van hulle s'n onderskei het, binne die bereik van die misbeoordeelde en verwaarloosde geslag te bring. feit so wyd soos die wêreld. Die opening van Oberlin vir vroue was 'n tydperk. In alle uiterlike omstandighede was hierdie begin soos die koms van die baba van Bethlehem in totale armoede. Die eerste saal was van growwe blaaie met die bas op. Ander departemente het gekorrespondeer. Maar 'n nuwe Messias het gekom.
Kry maar 'n waarheid wat eenmaal geuiter is, en 'dis soos
'N Pasgebore ster wat op sy plek val
En wat eenmaal in sy rustige ronde rondloop,
Nie al die rumoer van die aarde kan bewe nie.
Voortaan was die blare van die boom van kennis vir vroue en vir die genesing van die nasies. Omstreeks hierdie tyd het Mary Lyon 'n beweging begin om Mount Holyoke Seminary te stig. Amherst College was naby. Die studente is opgevoed om sendelinge te wees. Hulle moes opgevoede vroue gehad het. Dit is stilswyend verstaan ​​en openlik beweer dat Mount Holyoke Seminary aan hierdie eis sou voldoen. Maar wat die rede ook al is, die idee is gebore dat vroue opgevoed kan en moet word. Dit het 'n bergvrag van die vrou opgehef. Dit verbreek die idee, oral waar die atmosfeer oral voorkom, dat vroue nie in staat is om te onderrig nie, en dat hulle minder vroulik, in alle opsigte minder wenslik sou wees. Hoe dit ook al mag wees, vroue aanvaar die idee van hul intellektuele ongelykheid. Ek het my broer gevra: " Kan meisies Grieks leer? "
Die oorsaak teen slawerny het sterker boeie gebreek as dié wat die slaaf aangehou het. Die idee van gelyke regte was in die lug. Die gehuil van die slaaf, sy geklap boeie, sy uiterste behoefte het 'n beroep op almal gedoen. Vroue het gehoor. Angelina en Sara Grimki en Abby Kelly het uitgegaan om namens die slawe te praat. Van so iets was nog nooit gehoor nie. 'N Aardbewingskok kon die gemeenskap skaars meer laat skrik. Sommige van die afskaffers vergeet die slaaf in hul pogings om die vroue stil te maak. Die Anti-Slavery Society verhuur homself twee keer oor die onderwerp. Die kerk is tot sy fondament geskuif in opposisie. Die Vereniging van Gemeentelike Kerke het 'n " Pastorale Brief " uitgereik teen die spreek van vroue in die openbaar. Die pers, met baie tale, oortref homself in verwyte oor hierdie vroue wat tot dusver van hul sfeer vertrek het om in die openbaar te praat. Maar met gesalfde lippe en 'n toewyding wat selfs die lewe self op die spel geplaas het, het hierdie ewekansige vroue die ewewig van hul pad nagestreef en slegs vir hul teenstanders gesê: " Wee my, as ek nie hierdie evangelie van vryheid vir die slaaf verkondig nie . " Oor die algemeen kom die melodie van Whittier 's
As die vrou se hart breek
Sal die stem van 'n vrou stil wees? "
Ek dink, met nimmereindigende dankbaarheid, dat die jong vroue van vandag nie weet en teen watter prys hulle reg op vrye spraak en hoegenaamd in die openbaar verdien kan word nie. Abby Kelly het eenkeer 'n kerk binnegegaan net om die onderwerp van die preek te vind, wat uit die teks gepreek is: 'Hierdie Jesebel kom ook onder ons.' Hulle het haar met klippe gegooi. Hulle besteel haar met slegte eiers terwyl sy op die perron staan. Sommige van die voorstanders van die rede waarom sy dit alles verduur het, was gereed om haar uit die veld te verdryf. Mnr. Garrison en Wendell Phillips staan ​​by haar. Maar die opposisie was so groot dat een faksie van die abolitioniste weg is en 'n nuwe organisasie stig, na 'n ydele poging om Abby Kelly van die komitee waarvoor sy genomineer is, af te sit.
Die vrou het die reg op opvoeding en op vrye spraak gekry, maar op die lange duur sou elke ander goeie ding verkry word.
'N Halfeeu gelede het vroue 'n oneindige nadeel ten opsigte van hul beroepe. Die idee dat hul sfeer tuis was, en slegs tuis, was soos 'n staalband op die samelewing. Maar die draaiende wiel en die weefstoel, wat werk aan vroue gegee het, is deur masjinerie vervang en iets anders moes hul plek inneem. Die versorging van die huis en kinders en die naaldwerk van die gesin en die onderrig van die klein somerskool teen 'n dollar per week kon nie in die behoeftes voorsien word nie, en ook nie in die aspirasies van vroue nie. Maar elke afwyking van hierdie toegegee dinge is met 'n kreet tegemoetgegaan, "Jy wil uit jou sfeer kom, " of, "Om vroue uit hul sfeer te haal " en dit sou vlieg in die aangesig van Providence , om jouself kortliks te ontbloot, om monsteragtige vroue te wees, vroue wat, terwyl hulle in die openbaar was, mans wou wieg en die skottelgoed was. Ons het gepleit dat alles wat gepas is om te doen, met behoorlike daad gedoen kan word deur enigiemand wat dit goed gedoen het, dat die gereedskap behoort aan diegene wat dit kan gebruik, dat die besit van 'n bevoegdheid 'n reg op die gebruik daarvan veronderstel. Dit is aangespoor van stad tot stad, van staat tot staat. Vroue is aangemoedig om nuwe beroepe te probeer. Ons het probeer om die heilsame ontevredenheid by vroue te skep wat hulle sou dwing om uit te reik na baie beter dinge. Maar elke nuwe stap was 'n verhoor en 'n konflik. Mans drukkers is weg toe vroue die tipe neem. Hulle het vakbonde gestig en belowe om nie vir mans te werk wat vroue in diens het nie. Maar hierdie gereedskap het aan vroue behoort, en vandag is 'n groot leër vroue onbetwisbare drukkers.
Toe Harriet Hosmer die kunstenaarsiel in haarself vind, en deur die studie van anatomie probeer voorberei om haar voor te berei vir haar werk, is sy afgedank as uit haar sfeer en onbeskaamd, en nie 'n mediese kollege in New England of in die Midde -State nie sou haar toelaat. Sy het volhard, aangehelp deur haar pa se rykdom en invloed. Dr McDowell, dekaan van die mediese kollege in St. Louis, het haar toegelaat. Die kunsveld is nou oop vir vroue, maar so laat as die tyd toe modelle vir die standbeeld van Charles Sumner gemaak is, alhoewel die van Annie Whitney, volgens die oordeel van die komitee, al die ander voorrang geniet, wou hulle nie gee haar die kontrak vir die standbeeld toe hulle weet dat die model die werk van 'n vrou is. Maar haar pragtige Samuel Adams en Lief Ericsson, en die fyn handewerk van ander kunstenaars, is 'n argument en bewys dat die kunsveld aan vroue behoort.
Toe mev. Tyndall, van Philadelphia, haar man se besigheid na sy dood aangeneem het, porselein ingevoer het, haar skepe na China gestuur, haar pakhuise vergroot en haar besigheid vergroot het, was die feit 'n wonder. Toe mev. Young van Lowell, Mass., 'N skoenwinkel in Lowell oopmaak, hoewel sy net skoene verkoop vir vroue en kinders, loer mense nuuskierig in om te sien hoe sy lyk. Vandag is die hele handelsgebied oop vir vroue.
Toe Elizabeth Blackwell medies studeer en haar bord in New York opsit, word sy as 'n eerlike spel beskou, en sy is 'n dokter genoem. was vir altyd uitgesluit. Maar dr. Blackwell was 'n vrou met 'n goeie verstand, met 'n groot persoonlike waarde en 'n vlak kop. Hoe goed was dit tog dat so 'n vrou die eerste dokter was! Sy was goed toegerus deur te studeer in die buiteland en in die buiteland en was bereid om vooroordeel en alles teë te gaan. Dr Zakrzewska was by haar, en dr. Emily Blackwell het gou by hulle aangesluit. Teen 'n prys wat die jonger vroulike dokters nie weet nie, is die weg oopgemaak vir vroulike dokters.
Die eerste vrouepredikant, Antoinette Brown, moes bespotting en opposisie ondervind wat vandag amper moeilik kan wees. Nou is daar vroue -predikante, oos en wes, regoor die land.
In Massachusetts, waar behoorlik gekwalifiseerde persone toegelaat is om regte te beoefen, het die Hooggeregshof beslis dat 'n vrou nie 'n persoon was nie, en dat 'n spesiale wet van die wetgewer aangeneem moes word voordat juffrou Lelia Robinson kon tot die kroeg toegelaat word. Maar vandag is vroue prokureurs.
Vyftig jaar gelede was die wettige onreg wat vroue opgelê is, ontsettend. Vroue, weduwees en moeders het blykbaar doelbewus deur die wet gejag om te sien op hoeveel maniere hulle 'n onreg aangedoen kan word en hulpeloos kan word. 'N Vrou het uit haar huwelik alle reg verloor op enige persoonlike eiendom wat sy mag hê. Die inkomste van haar grond het aan haar man gegaan, sodat sy absoluut sonder geld verdien is. As 'n vrou 'n dollar verdien deur te skrop, het haar man die reg om die dollar te neem en daarmee dronk te raak en haar daarna te slaan. Dit was sy dollar. As 'n vrou 'n boek skryf, behoort die outeursreg daarvan aan haar man en nie aan haar nie. Die wet het in baie state getel hoeveel koppies en pierings, lepels en messe en stoele 'n weduwee kan hê wanneer haar man sterf. Ek het menige weduwee gesien wat die koppies geneem het wat sy gekoop het voor sy getroud was, en dit weer gekoop het nadat haar man gesterf het, om dit wettiglik te kry. Die wet het hoegenaamd geen reg op 'n getroude vrou op 'n wettige bestaan ​​nie. Haar wettige bestaan ​​is tydens die huwelik opgeskort. Sy kon nie dagvaar of gedagvaar word nie. As sy 'n kind lewendig gebore het, het die wet haar man al haar vaste eiendom gebruik, solank hy moes leef, en dit met die aangename naam van die boedel genoem met vergunning. het die weduwee die gebruik van 'n derde van die vaste eiendom wat aan hom behoort, gebruik, en dit word die beswaring van die vrou genoem. met haar ten opsigte van haar kinders. Geen getroude moeder kan enige reg op haar kind hê nie, en in die meeste van die deelstate van die Unie is dit vandag die wet. Maar die wet ten opsigte van die persoonlike en eiendomsreg van vroue is aansienlik verander en verbeter, en ons is baie dankbaar vir die mans wat dit gedoen het.
Ons het nie net daarin geslaag dat die wette gewysig is nie. Vroue het 'n sekere mate van politieke mag verkry. Ons het nou in twintig state skool stemreg vir vroue. Veertig jaar gelede was daar maar een. Kentucky het weduwees met kinders van skoolgaande ouderdom toegelaat om oor skoolvrae te stem. Ons het ook munisipale stemreg vir vroue in Kansas, en volle stemreg in Wyoming, 'n staat groter as die hele New England.
Die afgelope halfeeu het vir vroue die reg op die hoogste opleiding en toegang tot alle beroepe en beroepe, of byna almal, verkry.As gevolg hiervan het ons vroueklubs, die vrouekongres, onderwys- en nywerheidsverenigings vir vroue, die verenigings vir morele opvoeding, die Vroue -hulpkorps, polisiematrone, die Woman's Christian Temperance Union, kolleges vir vroue , en mede-opvoedkundige kolleges en die Harvard-aanhangsel, mediese skole en mediese verenigings wat oop is vir mans, vroue se hospitale, vroue op die preekstoel, vroue as 'n mag in die pers, skrywers, vrouekunstenaars, vroue se voordelige verenigings en Helpende Handverenigings, vroulike skoolopsieners en fabrieksinspekteurs en gevangenisinspekteurs, vroue op staatsrade van liefdadigheid, die Internasionale Raad vir Vroue, die Nasionale Raad van die Vrou, en laastens, maar nie die minste nie, die Raad van Lady Managers. En nie een van hierdie dinge is vroue vyftig jaar gelede toegelaat nie, behalwe die opening in Oberlin. Met watter moeite en moegheid, geduld en twis en die pragtige wet van groei is dit alles bewerkstellig? Hierdie dinge het nie vanself gekom nie. Hulle kon nie plaasgevind het nie, behalwe as wat die groot beweging vir vroue hulle na vore gebring het. Hulle is deel van die ewige orde, en hulle het gekom om te bly. Nou is alles wat ons nodig het om vreesloos aan te hou om die waarheid te spreek, en ons sal diegene byvoeg wat die skaal sal kantel van gelyke en volle geregtigheid in alle dinge.
Geskiedenisles: Lucy Stone
Hier by Caught In Dot het ons ontdek dat die gewilde Dorchester -taverne Lucy's American Tavern vernoem is ter ere van die beroemde suffragette Lucy Stone. Wie was Lucy Stone en wat was haar verband met Dorchester? Kom ons ontdek saam dat Lucy Stone die onderwerp is van hierdie Caught in Dot: History Lesson!
Lucy Stone is gebore op 'n plaas in die platteland van West Brookfield, Massachusetts (dis wes van Worcester) in 1818. Sy was die 8ste van 9 kinders! Lucy, wou 'n opvoeding hê, maar haar pa ondersteun nie haar ambisies nie. Lucy moes 9 jaar lank werk om genoeg geld te spaar om by die universiteit te gaan.
Lucy is na die Oberlin -kollege in Ohio. Waarom Oberlin? Omdat Oberlin die ENIGSTE skool in die VSA was wat beide mans en vroue, wit en swart, aanvaar het. Lucy was 25 toe sy begin het en sy het haar vier jaar by Oberlin gewerk om haarself te onderhou. By die gradeplegtigheid het Oberlin vir Lucy gevra om die aanvangstoespraak te skryf. Lucy het geweier omdat sy nie haar eie toespraak tydens die gradeplegtigheid sou kon lees nie. 'N Manlike professor sou Lucy se woorde gelees het, omdat vroue nie eers in Oberlin 'n openbare toespraak kon gee nie!
Toe Lucy in 1847 studeer, word sy die eerste Massachusetts -vrou wat haar baccalaureusgraad verwerf het. (Wow!) By haar gradeplegtigheid ontmoet sy die afskaffingskenners William Lloyd Garrison en Frederick Douglass. Sy is in 1848 deur die American Anti-Slavery Society aangestel om toesprake oor afskaffing te hou. Lucy word beskou as een van die eerste vroulike "seepkassies" in hierdie land. Sy het oral gepraat oor vroueregte en afskaffing. Sy was 'n sterk teenstander van slawerny en 'n sterk voorstander van vroueregte.
In 1855 trou Lucy met dr. Henry Blackwell, 'n man wat ook sterk geglo het in vroueregte en in die afskaffing van slawerny. Lucy het nie haar naam verander nadat sy getroud is nie. Soms, toe sy haar naam sou teken, moes sy Lucy Stone, vrou van Henry Blackwell, skryf! Vroue wat in Lucy se voetspore gevolg het, wat nie hul name na die huwelik verander het nie, staan ​​bekend as Lucy Stoners! In 1869 verhuis sy haar gesin na Dorchester en woon daar totdat sy sterf in 1893. Die huis van Lucy Stone en haar man Henry Blackwell en hul dogter Alice Stone Blackwell was geleë op Boutwellstraat op Pope 's Hill.
Wil u meer te wete kom oor Lucy Stone, bied die Dorchester Historical Society 'n geleentheid op Sondag 22 September om 14:00 aan!
Amerikaanse dosent en pionier van vroue
Lucy Stone, 'n Amerikaanse dosent en pionier in die beweging vir die wettige en politieke verhoging van vroue. Haar pa, Francis Stone, was 'n boer van West Brookfield, MS, en haar ma was 'n sagte en pragtige vrou wat hard gewerk het as 'n boer se vrou.
Toe Lucy, die agtste kind gebore is, sê mevrou Stone, wat die koeie gemelk het die aand voor die geboorte van haar kind: "Ik is jammer dat dit 'n meisie is. 'N Vrou se lewe is so moeilik! "
Die kinderjare van Lucy is deurgebring in nuttige werk in die huis en op die plaas, dit lyk asof sy haarself voorberei op 'n helper van 'n ywerige en reddende boer, maar gedurende die beginjare dink die meisie aan sake buite haar ouderdom. Waarom was haar lieflike moeder verplig om toe te gee aan die streng wil van die vader? Waarom, na al die moeilike jare van verenigde arbeid, was die geld alles van hom? Waarom was daar geen geleentheid vir meisies om 'n bestaan ​​te maak soos hul broers nie? Waarom moes mans universiteit toe gaan, terwyl vroue slegs die eenvoudigste beginsels van 'n opleiding aangebied word?
Met die gevoel dat die wette van die land verkeerd was in hierdie sake, besluit Lucy om 'n opleiding te kry. Haar twee ouer broers is bygestaan ​​deur die pa om universiteit toe te gaan, maar toe Lucy ook gevra word om gehelp te word, het mev. Stone geweier en gesê: "Jou ma het net geleer lees, skryf en kodeer as dit vir haar genoeg was. behoort vir jou genoeg te wees. " Jare daarna het hy gesê: "Jy was reg, en ek was verkeerd. "
Lucy het nou geld begin verdien vir 'n universiteitskursus. Sy pluk bessies in die warm son in die somer, verkoop dit en versamel die klein hoeveelheid wat hulle saambring. In die herfs het sy kastaiings versamel, en met die geld wat sy gekry het, het sy boeke gekoop. Sodra sy oud genoeg was, het sy skoolgehou, en op twintigjarige ouderdom het sy 'n tyd lank aan die berg Holyoke Seminary gestudeer. Toe sy vyf-en-twintig was, het sy genoeg geld verdien om in Oberlin College, Ohio, toe te gaan, toe die enigste kollege in die land wat vroue wou toelaat. Hier betaal sy haar weg deur onderrig te gee en huiswerk te doen. Sy het van minder as 'n dollar per week geleef en gedurende die hele vier universiteitsjare net een nuwe rok gehad, en dit was 'n kalik.
Nadat sy afgestudeer het, het sy haar vaardigheid as spreker getoon, was sy verloof vir lesings vir die Anti-Slavery Society, en van hierdie tyd af het Lucy Stone [sic] oor 'n groot deel van die Verenigde State gereis en vir vroulike stemreg gepraat of vir die bruin mense. Sy het die gewone vervolging onder pioniers van die gedagtes beleef, maar haar moed en soetheid van humeur het haar in staat gestel om voort te gaan met haar werk.
Toe sy byna sewe en dertig was, trou sy met Henry B. Blackwell, wat toegewyd was aan haar lewensdoeleindes. Hul enigste kind, Alice, het tydens die lewe van haar ma nie net 'n helper geword nie, maar ook 'n bekwame handhaaf van haar beginsels na haar dood.
Byna veertig jaar na haar huwelik was die lewe van Lucy Stone 'n onvermoeide, deurlopende poging vir die mensdom. In 1869 het sy gehelp om die American Woman Suffrage Association te organiseer, en die jaar daarna het die Vrouejoernaal.
Sy het voor ontelbare klubs en verenigings gepraat, artikels vir die pers geskryf, die wet noukeurig bestudeer en deeglike kennis gehad van die onreg daarvan aan vroue in verskillende state. Toe sy met haar werk begin, was slegs 'n paar beroepe oop vir vroue, hulle het byna geen geleentheid vir hoër onderwys nie, hulle sou nie die beroepe betree nie, en geen vrou het 'n reg op haarself nie. Die groot veranderings in die wette gedurende die afgelope vyftig jaar is grootliks deur Lucy Stone en 'n paar ander dapper en toegewyde vroue teweeggebring.
In die somer van 1893, gedra met konstante arbeid van 'n ongewone lewe, het haar gesondheid verswak, en op 18 Oktober is sy dood asof sy in die slaap was. 'N Kort rukkie tevore het sy gesê:' Ek het gedoen wat ek wou doen. Ek het die vroue gehelp. " Haar afskeidswoorde aan haar dogter was: " Maak die wêreld beter, " en haar laaste artikuleer woord "Papa " was vir die man wat haar toegewyde metgesel was in 'n gelukkige vakbond van byna veertig jaar.
Sarah Knowles Bolton in Bekende leiers onder vroue sê:
Die lewe van Lucy Stone sal altyd 'n inspirasie wees vir elke man en vrou wat vir beginsel sukkel vir elke jeug, wat, arm en sonder hulp, werk vir 'n opvoeding vir elke seuntjie of meisie wat deur haar geskiedenis leer die geheim van die vrolike, ontembare moed en energie wat sukses bring. Sy het die wêreld 'n voorbeeld gegee van volgehoue ​​doel, verenig met groot sagmoedigheid en lieflikheid van karakter. "
Lucy Stone was 'n prominente Amerikaanse afskaffingskenner en suffragis, en 'n vokale advokaat en organiseerder wat regte vir vroue bevorder. In 1847 was Stone die eerste vrou uit Massachusetts wat 'n universiteitsgraad verwerf het. Sy het haar uitgespreek vir vroueregte en teen slawerny in 'n tyd toe vroue ontmoedig en verhinder is om in die openbaar te praat. Stone was die eerste aangetekende Amerikaanse vrou wat haar eie van na die huwelik behou het.
Stone se organisatoriese aktiwiteite ter wille van vroueregte het tasbare winste opgelewer in die moeilike politieke omgewing van die 19de eeu. Stone het gehelp om die eerste Nasionale Vroueregte -konvensie te begin, en sy het dit jaarliks ​​ondersteun en onderhou saam met 'n aantal ander plaaslike, staats- en streeksaktivistiese byeenkomste. Stone het voor 'n aantal wetgewende liggame gepraat om wette te bevorder wat meer regte aan vroue gee. Sy het gehelp met die oprigting van die Woman's National Loyal League om die dertiende wysiging te help slaag en sodoende slawerny af te skaf, waarna sy gehelp het om die grootste groep eendersdenkende hervormers van vroueregte te vorm, die polities-gematigde American Woman Suffrage Association, wat dekades lank gewerk het by die staatsvlak ten gunste van die stemreg van vroue.
Stone het uitgebrei geskryf oor 'n wye reeks vroueregte, die toekenning van haar eie en ander se toespraak oor en publisering en verspreiding van byeenkomste. In die langdurige en invloedryke  Woman's Journal, 'n weeklikse tydskrif wat sy opgestel en gepromoveer het, het Stone haar eie en verskillende sienings oor vroueregte uitgespreek. Stone, genaamd 'die spreker' en 'die oggendster van die vroueregtebeweging', het 'n toespraak gelewer wat Susan B. Anthony aangespoor het om die oorsaak van stemreg vir vroue op te neem. Elizabeth Cady Stanton het geskryf dat Lucy Stone die eerste persoon was waarmee die hart van die Amerikaanse publiek diep geroer is oor die vrouevraag.
Lucy Stone is op 13 Augustus 1818 gebore op haar gesin se plaas in Coy's Hill in West Brookfield, Massachusetts. Sy was die agtste van nege kinders. Francis Stone, haar pa, het te veel harde cider gedrink, 'n woedende humeur gehad en het die huishouding as meester beheer.  Die gesin het naby die aarde gewoon om die voedselvoorraad te versterk, die seuns het gehengel en hulle het eekhorings, bosluise, takbokke en voëls gejag. Om die gesinsinkomste aan te vul, het die meisies materiaal, ingemaakte vrugte en stukke vir die plaaslike skoenfabriek vasgewerk. Al die kinders het die gesin se koeie opgepas. Ten spyte van 'n bestendige maar beskeie kontantvloei deur die verkoop van kase en skoene, moes Hannah Stone haar man om geld smeek om klere en ander benodigdhede vir die gesin te koop. Hannah het soms muntstukke uit sy beursie gesteel, en sy verkoop af en toe kaas buite sy oë. Lucy was ongelukkig toe sy die onrus sien wat van haar ma vereis word om 'n eenvoudige huishouding te onderhou. 
Toe die Bybel vir haar aangehaal word, wat die ondergeskikte posisie van vroue teenoor mans verdedig, verklaar Stone dat sy Griekse en Hebreeus sou leer toe sy groot was, sodat sy die verkeerde vertaling kon regstel wat sy vertroue agter sulke verse was.
Op sestien het Stone in die nabygeleë New Braintree begin onderrig om haar gesin se inkomste te vergroot. In 1837 vervang sy 'n manlike onderwyser in Paxton, maar word minder as die helfte van sy loon betaal. Stone het om billikheid gevra, en haar salaris het daarna gestyg tot $ 16 per maand ($ 310 in huidige waarde) en hoër as die gemiddelde loon vir 'n vrou, maar minder as dié van 'n man wat dieselfde werk verrig.
Vroeg in 1838 op 19 -jarige ouderdom, in plaas van 'n ander leerstelling in te neem, het Stone hom ingeskryf vir Mary Lyon's Mount Holyoke Female Seminary in South Hadley, Massachusetts. Sy het nie net die vereiste skoolgeld plus kamer en kos betaal nie, maar haar pa het haar opdrag gegee om 'n skuldebrief te onderteken om hom die inkomste wat sy andersins die huishouding van Stone sou ontvang, terug te betaal. Op die berg Holyoke het Stone algebra, logika, aardrykskunde, letterkunde, maniere en meer bestudeer wat die skool nie Grieks of Latyn aangebied het nie. Op die sitkamertafel van die kweekskool plaas Stone afskrifte van The Liberator, 'n afskaffingsjoernaal wat deur haar ouer broers voorgestel is. Mary Lyon bestraf Stone hiervoor en sê & quot. die slawernyvraag is 'n baie groot vraag, en 'n vraag waaroor die beste mense verdeeld is. & quot
In Maart 1838 is Stone huis toe geroep om die begrafnis van Eliza, haar 29-jarige suster, by te woon. In plaas daarvan om terug te keer na die skool, verhuis Stone na Eliza se huis om vir twee kleinniggies te sorg. In die somer neem sy 'n leerstelling in en betaal haar pa se skuldebrief terug, en sy neem Latyn, grammatika en wiskunde -onderrig van Alfred Bartlett, 'n goddelike student en 'n bewonderaar van die afskaffingskundige Grimk é susters. Stone lees van die openbare toesprake deur die Grimk's waarin hulle die situasie van 'n vrou vergelyk met die lot van die slaaf wat Stone opgelos het en quotto noem geen manmeester nie. & Quot
Abby Kelley, ook geïnspireer deur die Grimk és, het openbare toesprake teen slawerny begin hou. In reaksie hierop het kongregasionalistiese kerkamptenare 'n pastorale brief uitgereik wat die gebruik van die kansel verbied vir afskaffingstoesprake, veral toesprake deur vroue. Dit het die teenoorgestelde uitwerking op Stone wat bepaal het dat "as ek ooit iets in die openbaar te sê het, ek dit sou sê, en des te meer as gevolg van die pastorale brief."
In 1838 was Stone lid van 'n Congregational Church in West Brookfield. 'N Jong diaken van die kerk, in stryd met die pastorale brief, het Abby Kelley genooi om met die gemeente te praat teen slawerny. Vir Kelley se voorkoms was die kerk vol inwoners van die omgewing, insluitend die hele Stone -familie. 'N Kerkvergadering is daarna belê om die opstand van die diaken te bespreek en te bepaal of hy gestraf moet word, en Stone steek haar hand op om teen enige straf te stem. Die predikant het haar stem verdiskonteer en gesê dat, hoewel sy 'n lid van die kerk was, sy nie 'n stemgeregtigde lid was nie. Hierdie gebeurtenis het Stone woedend gemaak en haar belangstelling in die stemreg van vroue aangewakker.
Van November 1838 tot Augustus 1843 het Stone voortgegaan om klas te gee en, indien moontlik, by privaatskole soos Quaboag Seminary en Wilbraham Academy te studeer. Stone verloor haar suster Rhoda in Julie 1839 en bly naby die huis om haar hartseer moedergeselskap te hou. Deur die lees van The Liberator het Stone aandag gegee aan die groeiende verdeeldheid binne die American Anti-Slavery Society tussen diegene wat vroue se deelname aan afskaffingsaktivisme aangemoedig het en diegene wat daarteen gekamp het. Stone het in 1840 aan haar broer geskryf en gesê dat 'n nuwe faksie glo [William Lloyd] Garrison en die vroue wou hê. Alhoewel dit voorgee om te probeer om die juk van slawerny weens kleur te verwyder, roep dit eintlik al sy kragte op om die kettings wat nog altyd aan die nek van 'n vrou vasgemaak is, stewiger te vashou. & quot
Stone het Virgil en Sophokles in 1842 in Quaboag gelees en Latynse en Griekse grammatika bestudeer. Sy spaar geld, berei haar voor vir toelatingseksamens in Oberlin en berei haar voor vir die reis wes. Stone was nog nooit tevore verder as 20 kilometer van haar huis af nie.
Vroeg in Augustus 1843, net voor sy 25 geword het, reis Stone met die trein, stoomskip en koets na Oberlin College in Ohio, die land se eerste kollege wat beide vroue en Afro -Amerikaners toegelaat het. Sy het die kollege binnegegaan met die oortuiging dat vroue moet stem en 'n politieke amp moet aanvaar, dat vroue die klassieke beroepe moet bestudeer en dat vroue in 'n openbare forum hul mening kan uitspreek. Oberlin College het nie al hierdie gevoelens gedeel nie.
In haar eerste jaar op Oberlin het Stone erge hoofpyn gehad, hoewel sy gesond was. Sy het tydens die Sondagpredikante haar enjinkap verwyder om die pyn te verlig, maar moes in die agterste ry sit sodat ander haar nie kaalkop in die kerk sou sien nie.
In haar derde jaar in Oberlin raak Stone bevriend met Antoinette Brown, 'n afskaffer en 'n suffragis wat in 1845 na Oberlin gekom het om te studeer om predikant te word. Stone en Brown sou uiteindelik met abolitionistiese broers trou en sodoende skoonsusters word.
Stone en Brown het albei aan die retoriekles van Oberlin deelgeneem, maar vroue mag nie in die openbaar praat nie, vermoedelik weens spesifieke gedeeltes in die Bybel wat dit verbied het. Vroue wat retoriek bestudeer, moes dit doen deur na die mansdebat te luister. Stone het genoeg Hebreeus en Grieks geleer om gedeeltes uit die Bybel in 'n vroeëre vorm te lees, en het bepaal dat die Bybel 'vriendelik vir vroue' was. Stone en Brown was albei van plan om in die openbaar te praat na die gradeplegtigheid, en hulle het professor James A. Thome, die departementshoof en 'n liberale Suidlander wat sy slawe bevry het, oortuig om hulle met mekaar te laat debatteer. Die sessie was swaar bygewoon, en die debat en aanhaling was buitengewoon briljant, maar deur klagtes van die Damesraad ('n organisasie van fakulteitsvroue) het die kollege enige verdere sulke eksperimente ingeperk. Stone en Brown het 'n vrouedebatgenootskap gestig en klandestiene vergaderings in die nabygeleë bos gehou en wagte gepos om privaatheid te handhaaf. Medestudent Hannah Tracy Cutler het deelgeneem en 'n blywende vriendskap met Stone ontwikkel.
Stone se eerste solo-toespraak is gehou op uitnodiging van die plaaslike samelewing teen slawerny ter viering van die herdenking van die Wes-Indiese emansipasie. Drie weke lank het Stone haar toespraak teen slawerny voorberei met ernstige migraine. Op 1 Augustus 1846 neem sy haar plek in tussen die mans op die platform van die spreker en lewer haar toespraak met krag. 'N Verslaggewer van die Cleveland Leader het geskryf oor Stone's & quotclear full tone & quot terwyl sy praat. Stone is voor die Damesraad ontbied om te antwoord op die oortreding om met 'n gemengde gehoor te praat. Sy verdedig haar optrede reguit en sê dat vroue nie skugter en vroulik moet optree as hulle dit geloof gee dat vroue nie in die openbaar wil praat nie, eerder as die waarheid dat hulle deur mans verhinder word.
Gedurende die herfs en winter van 1846 het Stone met haar ouers en broers en susters gekorrespondeer oor haar voorneme om openbare lesings te begin. Almal was teen die idee en het Stone aangeraai om kinders eerder te leer, en as sy aandring, om êrens ver van Massachusetts te gaan. Stone het in Maart 1847 aan haar ma geskryf om te sê: 'Ek sou beslis nie 'n openbare spreker wees as ek 'n gemaklike lewe soek nie. Ek verwag om nie net vir die slaaf te pleit nie, maar om die mensdom oral te ly.Ek bedoel veral om te werk vir die verhoging van my geslag. & Quot
In Junie 1847, na vier jaar se studie aan die Oberlin College, het Lucy Stone, terwyl sy onderrig gegee het, klere reggemaak en huise skoongemaak het, met lof geslaag. Sy is deur 'n stemming van haar klasmaats gekies om 'n aanvangstoespraak vir hulle te skryf. Sy het 'n beroep op die kollege gedoen om die geleentheid te kry om self so 'n adres te lees, en dat die universiteitsprofessor dit eerder sou lees. Die Damesraad het die versoekskrif geweier op grond daarvan dat dit onbehoorlik was vir 'n vrou om voor mans en vroue te praat. Stone het besluit om nie die opstel te skryf nie, maar sy het bepaal dat sy niks sou doen om in die openbaar die korrektheid van die beginsel te erken wat vroue hul gelyke regte wegneem nie, en ontken hulle die voorreg om medewerkers te wees saam met mans op enige gebied waaraan hulle vermoë maak hulle voldoende en dat geen woord of daad van my ooit na die ondersteuning van so 'n beginsel of selfs na die verdraagsaamheid daarvan moet kyk nie. uit respek vir Stone, is ook alle studente wat aangestel is om hulle te vervang geweier.
Nadat Stone na Massachusetts teruggekeer het as die eerste vrou in die staat wat 'n universiteitsgraad ontvang het, het sy teruggekeer na onderrig sodat sy verskeie skoollenings kon terugbetaal. In Oktober 1847 het sy haar eerste openbare toespraak oor vroueregte gehou, getiteld The Province of Women, op uitnodiging van haar broer Bowman Stone, om te spreek in sy kerk in Gardner, Massachusetts.
Stone se reguit vermoë om oor afskaffing te praat, is vroeg in 1847 deur William Lloyd Garrison opgemerk, en middel 1847 het hy haar genader om agent te word vir sy afskaffingsvereniging. In 1848 aanvaar sy en word hy vir $ 6 per week gehuur deur Garrison en Wendell Phillips as dosent en organiseerder van die American Anti-Slavery Society in Boston, om te praat oor die euwels van slawerny. Sy het kortliks gepraat en nooit haar toesprake voor of daarna neergeskryf nie. In 1848, terwyl hy deur Boston Common stap, stop Stone om 'n standbeeld wat bekend staan ​​as The Greek Slave te bewonder, en breek in trane uit en sien in die kettings van die slavin die simbool van die onderdrukking van die mens. Van daardie dag af het Stone vroueregtekwessies in haar toesprake ingesluit. Garrison en die samelewing was nie mal daaroor om haar vroueregte met afskaffing te vermeng nie. Samuel Joseph May het Stone gevra om op te hou om die regte van vroue te noem, maar Stone het deeglik besin en tot die gevolgtrekking gekom dat sy die genootskap moes verlaat en gesê dat ek 'n vrou was voordat ek 'n afskaffer was. Ek moet namens die vroue praat. & Quot May, wat haar kragtige stem nie wil verloor nie, het $ 4 aangebied om oor naweke uitsluitlik van afskaffing te praat, 'n skedule wat haar in staat sou stel om gedurende die week vryelik van vroueregte te praat. Sy het die kompromie aanvaar.
Stone se openbare toesprake het om baie redes kontroversie gelok, en dit was veral die feit dat sy 'n vrou was wat met mense en mans gevul was. Diegene wat gekant was teen Stone se openbare optredes, het plakkate afgebreek waarin sy haar verlowing aankondig en rooipeper verbrand of fyn gemaalde peper om die lesinglokaal gegooi om luisteraars te verdryf. Toe Stone voor haar gehoor staan, het Stone verskeie dinge na haar toe gegooi, waaronder ysige water in die winter, vrot vrugte, 'n eier en 'n gebedsboek of gesangeboek.
In April 1850 skryf Stone aan vroue in Ohio wat 'n Woman's Rights Convention in Salem beplan en vra dat hulle druk op die Ohio -wetgewer moet uitoefen om 'n grondwetlike wysiging te skryf wat vroue die reg gee om te stem.
In Mei het Stone na Boston gereis vir 'n jaarlikse ontmoeting met die Anti-Slavery Society. Daar ontmoet sy met agt ander vroue, waaronder Harriot Kezia Hunt, Paulina Kellogg Wright Davis, en haar goeie vriend Abby Kelley Foster, sowel as haar landgenote en werkgewers Wendell Phillips en William Lloyd Garrison, om 'n nasionale byeenkoms te beplan wat fokus op vroueregte. Stone is as sekretaris aangewys en het haar naam onderteken om 'n lys te begin van 89 ondersteuners van die National Women's Rights Convention wat op 23 Oktober in Worcester, Massachusetts, gehou sal word. Die oproep tot aksie met die name van 89 ondersteuners is na groot koerante gestuur, met Stone se naam bo.
Stone wou die somer deurbring in Providence, Rhode Island, en werk saam met Davis oor die besonderhede van die byeenkoms. In plaas daarvan het sy skaars die byeenkoms gehaal. Kort nadat die oproep gepubliseer is, het Stone 'n brief van Hutsonville, Illinois, ontvang om haar te vra om haar siek broer, Luther, te verpleeg. Sy vrou Phebe was swanger en kon hom nie ten volle versorg nie, uit vrees dat sy sowel die moeder as die ongebore baba sou besmet. Stone het Davis gevra om die byeenkoms se beplanningstoule alleen op te tel en na Illinois vertrek. Stone het gekom om haar broer te sien in die laat stadiums van cholera, wat hy in Julie oorlede is. Na die begrafnis het Stone 'n paar weke lank die finansies van sy gesin afgehandel, en einde Augustus saam met die weduwee-skoonsuster na Coy's Hill in Massachusetts vertrek en stadig met baie russtoppe gereis. Die twee vroue was drie dae onderweg toe Phebe te vroeg geboorte gegee het en 'n doodgebore seun gebaar het. Stone het nog 'n begrafnis gereël en vir Phebe begin sorg in 'n klein hotel in die ooste van Illinois. Daar het sy tifus opgedoen. Stone het die siekte kwaad geword en amper gesterf, 18 dae lank verloor en sy bewussyn herwin, in die donker, en daar was niemand wat my 'n druppel water kon gee nie. 'Dit was vroeg in Oktober voordat sy weer kon reis. Sy het betyds in Massachusetts aangekom om genoeg krag te kry om die openingsessie by te woon.
By die National Women's Rights Convention, 23 Oktober 1820, het 900 mense opgedaag, mans wat die meerderheid uitmaak, en verskeie koerante het teen die middag van die eerste dag meer as duisend besoekers aangemeld. Afgevaardigdes kom uit elf state, waaronder een afgevaardigde uit die staat Kalifornië, slegs 'n paar weke oud. Stone het op die agtergrond gebly tot die laaste vergadering, toe sy oortuig is om die verhoog te neem. Sy het kortliks ten gunste van die eiendomsreg van vroue gepraat en afgesluit deur te sê
. Ons wil iets meer wees as die aanhangsels van die samelewing, ons wil hê dat die vrou die gelyke en hulp-ontmoeting van die mens moet wees in alle belangstellings en gevare en plesier van die menslike lewe. Ons wil hê dat sy die ontwikkeling van haar aard en vroulikheid moet bereik, en ons wil hê dat as sy sterf, dit nie op haar grafsteen mag staan ​​dat sy die 'quotrelict' van iemand was nie.
Die deelnemer Horace Greeley was so ontroer deur haar redenaar dat hy 'n gunstige verslag van die verrigtinge in sy New York Tribune gepubliseer het. Later identifiseer Susan B. Anthony Greeley se veral bewonderende beskrywing van Stone se toespraak as die katalisator vir haar eie betrokkenheid by die vrouesaak.  In Engeland het 'n afskrif van die Tribune -artikel Harriet Taylor geïnspireer om The Enfranchisement of Women te skryf.
Altesaam tien nasionale vroueregtekonvensies is gehou, die laaste in 1860. Stone het direk aan die eerste agt deelgeneem en die sewende, wat in New York gehou is, was die voorsitter. In 1859 word sy deur swangerskap verhinder om dit by te woon, en in 1860 verkies sy om onbekende redes om dit nie by te woon nie. Verdere byeenkomste is gestop met die aanvang van die burgeroorlog, en is dan vervang deur vergaderings wat die nuwe Woman's National Loyal League begin het in 1863.
Stone is in 1851 uit die West Brookfield-gemeente gesit wat sy al lank bygewoon het omdat sy in 'n lewensloop deelgeneem het, blykbaar strydig met haar verbondsverbintenisse met hierdie kerk. & Quot North het geweier om standpunt in te neem oor die kwessie van slawerny. Sommige noem Stone 'n ateïs, maar dit was haar absolute geloof dat die Bybel beter dinge vir vroue bevat wat haar gedryf het om Grieks en Hebreeus te leer. As skoolmeisie was sy ontroer deur die hoor van die Unitarian predikant Robert Collyer. Stone is nou deur die kongregasionaliste uitgedryf en het by 'n Unitariese kerk aangesluit.
'N Gravure van Lucy Stone met bloeiers is in 1853 gepubliseer. In die somer van 1852 is Stone na Seneca Falls, New York, om by die huis van Elizabeth Cady Stanton te vergader en te help om die handves op te stel vir 'n voorgestelde & quotPeople's College & quot. Horace Greeley was daar, en Stone ontmoet Stanton, Susan B. Anthony en Amelia Bloomer vir die eerste keer. Stone bewonder die broekrok van Bloomer wat sy sedert 1850 bepleit het as groter bewegingsvryheid en meer higiënies. Die kostuum het vroue in staat gestel om vryer te werk, veral om dinge by trappe op te dra eerder as om met albei hande hul rokke op te lig. By die huis het Stone swart sy gekoop vir eenvoudige pantalons en gereël om haar eie Bloomer -rok aan te pas, met vroulike versierings soos kant.
Na raming het 100 vroue die kontroversiële manier aangeneem, waaronder Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony. Toonaangewende afskaffers, toe hulle Stone in haar bloeiers sien, beskou sy haar kleredrag as 'n nadeel en afleiding vir die anti-slawerny-saak. Hulle was verdeeld oor die vraag of sy haar sou toelaat om dit te dra. Wendell Phillips kom tot haar verdediging en Stone kry kleredrag. Stone en dan Anthony sny hul hare op hierdie tydstip kort in 'n reguit bob. Tog het Brown haar vriendin genooi om by haar kerk in South Butler, Wayne County, New York, te kom spreek met die versekering aan Stone dat die gemeente deeglik daarvan bewus was dat u 'n bloeier dra en 'n ongelowige is.
Die dra van bloeiers was vir Stone 'n moeilike ervaring. Mans en seuns het haar in die straat gevolg en langs haar gaan sit toe sy sit, haar beledig en onbeskof maak. Stone het gesê dat sy nog nooit meer fisiese gemak of geestelike ongemak geken het as toe sy blomtjies aangetrek het nie.
Nadat Stanton en die meeste vroueregte -organiseerders in 1853 begin het om hul bloeiers te laat vaar en in lang rokke terug te keer, het Stone en 'n paar ander uitgehou. Na berig word gesê dat Stone in Januarie 1854 in New York met bloeiers gedra het. By 'n byeenkoms in Albany in Februarie 1854 het Stone toegegee en beide bloeiers en lang rompe gebring, en verkies om lang rompe in die openbaar te dra. Susan Anthony het haar geteister, maar 'n maand later het hulle ook opgegee. Stone is weer in bloeiers gerapporteer tydens die National Women's Rights Convention in Oktober 1854 wat in Philadelphia gehou is, maar het dit nie gedra vir daaropvolgende spreekbeurte nie. Die ongewone styl was 'n te groot afleiding vir die gehoor om te konsentreer op die belangrike woorde wat gespreek word.
Stone is verbonde aan die matigheidsbeweging omdat dit 'n wye verskeidenheid mans en vroue lok wat bereid was om verandering in die samelewing aan te dring. Vir Stone was matigheid 'n stapsteen, en dit het 'n oortuigende rede gebied om vroue verdere regte te gee. Stone het aangevoer dat 'n vrou 'n egskeiding moet indien as haar man 'n dronkaard is. Hierin was Stone meer radikaal as Susan Anthony, wat slegs 'n wettige skeiding tussen 'n alkoholis en sy vrou en kinders voorgestel het, om die moontlikheid van die verlossing en herstel van die man moontlik te maak. Stone het ook gepleit vir eiendomsreg vir vroue, sodat 'n man nie die vrugte van sy vrou se moeite kan misbruik nie. Baie jare later onthou sy: "As 'n vrou 'n dollar verdien deur te skrop, het haar man die reg om die dollar te neem en daarmee dronk te raak en haar daarna te slaan. Dit was sy dollar. & Quot
Vroueregte-aktiviste in die matigheidsbeweging het Stone stewig in hul kamp getel, hoewel baie sterker gevoel het oor die aanneming van alkoholwette. Stone is gevra om te praat op en bystand te hou oor vergaderings omdat Stanton en Anthony baie geïnteresseerd was in hervorming van alkohol, en haar beste vriendin, Nettie, Brown, nuut aangestelde leraar in die lente van 1853, preek teen alkoholmisbruik. Baie manlike temperament -aktiviste was egter nie bereid om vroueregte -aktiviste toe te laat om tydens hul vergaderings te praat nie en daar is gesê dat hulle uitdruklik moet steur. & Quot Die konflik kom gou tot 'n einde.
In April 1853 het 'n oproep uitgegaan, gedruk in Greeley's Tribune, van 'n komitee van temperamentvolle manne, waaronder Neal S. Dow wat die vriende van Temperance in elke staat en in Kanada uitnooi om na 'n vergadering in New York te kom om te beplan vir 'n 'World's Temperance Convention' wat later dieselfde jaar tydens die New York World Fair sou plaasvind. Brown skryf aan Stone om haar deelname op te eis, en die twee reis na die vergadering wat op 12 Mei 1853 belê het. 'N Groot menigte het die lesinglokaal van die Brick Church opgeswel, waaronder tien of twaalf vroue.  Susan Anthony en Abby Kelley Foster was een van diegene wat deur vroue se matigheidsverenigings gestuur is. Amos Chafee Barstow, burgemeester van Providence, is as voorsitter van die vergadering aangewys. Daar is 'n mosie ingedien dat die aanwesige here hul geloofsbriewe as afgevaardigdes moet indien. Dokter Russell Thacher Trall van New York het opgemerk dat daar afgevaardigdes van die Women's State Temperance Society teenwoordig was en gesê dat die woord & quotladies & quot in die mosie ingevoeg word, wat dan gedra word. Al die manlike en vroulike afgevaardigdes het hul geloofsbriewe oorhandig, en 'n aantal mans, waaronder dominee Thomas Wentworth Higginson, is in die sakekomitee aangestel. Higginson het opgestaan ​​en gesê dat, aangesien vroue nou behoorlik as afgevaardigdes dien, hulle in die komitee verteenwoordig moet word. Hy het beweeg dat Susan B. Anthony so toegelaat word. Vanaf daardie tydstip het 'n kwotatoneel ontstaan, wat bedelaars beskrywe, soos Stone later vir The Liberator geskryf het. Verskeie prominente vroue en mans het gepraat om vroue in die sakekomitee te hê, maar baie is deur mans uit die gehoor geskree wat hulle nie wou hoor nie. Ander het gepraat daarteen om die vroue in te sluit, en toe 'n heer Thompson van Massachusetts voorstel dat Lucy Stone in dieselfde komitee genoem word, dreig voorsitter Barstow om sy pos te verlaat. Higginson het teëgestaan ​​deur te vra dat hy van die rol geskrap word en nooi alle aanwesiges wat simpatiek was om terug te trek en om 14:00 bymekaar te kom by Dr. Trall's Water Cure Institute. Die ondersteuners van vroue se deelname aan matigheidsbeplanning verlaat toe die lesinglokaal, en Barstow maak 'n opmerking oor die feit dat 'vroue in 'n broek' 'n skande vir hul geslag is.
By Trall het ongeveer 50 afgevaardigdes uit meer as 12 state drie uur lank na toesprake geluister, waaronder een van Stone. Hulle het besluit om die 'Whole World's Temperance Convention' in September 1853, dieselfde maand as wat die ander vergadering beplan is, te hou, en bepaal dat die ander geleentheid wat slegs deur die afgevaardigdes aangebied word, na verwys sou word as die & quotHalf World's & quot-konvensie.
Sekere leiers van die anti-vroueparty van matigheidsaktiviste het verklaar dat die Hele Wêreld se temperingskonvensie nie nodig was nie en dat dit nie hoef plaas te vind nie en dat#vroue aan hul geleentheid kon deelneem. Stone het die volledigheid van hul aanbod nie geglo nie, maar haar goeie vriend dominee Antoinette Brown het na die mansbyeenkoms gegaan om te toets of sy afgevaardigdes van twee matigheidsgroepe was, en wou vra dat haar geloofsbriewe aanvaar word, op watter stadium sy die woord wou neem. , bedank die liggaam kortliks omdat sy nou vroue aanvaar het, en trek terug na haar vrouvriende. Haar geloofsbriewe het geslaag en sy het na die platform gekom om haar te bedank. Mans in die gehoor skree ononderbroke onderbrekings, sodat haar eenvoudige toespraak wat drie minute sou neem nie binne drie dae se poging voltooi is nie. In sy New York Tribune het Horace Greeley skerp oor die verontwaardiging geskryf.
Meer sulke vuurwerke word verwag tydens die streekskonvensie vir vroueregte wat in die middel van September 1853 gevolg het. Lucy Stone het dit georganiseer en bevorder en sou saam met 'n aantal ander aktivisleiers in die Broadway Tabernacle praat. Drie duisend mense het twaalf en 'n half sent betaal om by 'n staankamer te kom. Probleme in onstuimige groepe het geskreeu en gebulg, en die polisie het probeer om die hoofkoppe te identifiseer en te verwyder. Geen toespraak is gehoor nie, en voorsitter Lucretia Mott is deur ander leiers gevra om die vergadering te verdaag. Sy het geweier en gesê dat dit op die beplande tyd sou eindig en nie vroeër nie. Toe stap Stone na die perron en die skare word stil terwyl sy praat. Om haar kritici te ontwapen, het Stone begin om die huislike eienskappe van vroue te prys. Sy het voortgegaan met 'n beskrywing van die soortgelyke eienskappe van vroue wat beroepe aangegaan het wat voorheen slegs deur mans beklee is. Na haar toespraak hervat die skare die gehuilende onderbrekings, en geen verdere aanbieding is gehoor nie.
Henry Browne & quot; Harry & quot; Blackwell se eerste gesig van Stone was in 1851 uit die galery van die Massachusetts -wetgewer, terwyl Stone die liggaam toespreek ter ondersteuning van 'n wysiging van die staatsgrondwet wat volledige burgerregte aan vroue voorstel. Harry Blackwell, 'n afskaffer van 'n hervormingsgesinde gesin in Cincinnati, Ohio, het Stone by verdere geleenthede sien praat en van haar gesê: 'Ek verkies haar beslis bo elke vrou wat ek ontmoet het, behalwe die Bloomer-kostuum waarvan ek nie hou nie prakties, maar teoreties glo ek daarin met my hele siel. Dit is nogal te betwyfel of ek dit sal kan regkry om haar weer te ontmoet, terwyl sy rondreis en gebore lokomotief is, glo ek. & quot Blackwell het kennis gemaak met Stone deur die vriend van sy oorlede pa, William Lloyd Garrison, wat 'n huwelik met haar voorstel binne 'n uur na hul eerste ontmoeting. Blackwell is beslis geweier, maar hy het 'n onweerstaanbare hofmakery van twee jaar met Stone begin.
In Oktober 1853, na aanleiding van die National Women's Rights Convention in Cleveland, Ohio, reël Blackwell vir Stone 'n reeks spreekbeurte in die Suide waartydens sy genooi is om saam met die Blackwell -gesin in Walnut Hills, Cincinnati, te bly. Harry Blackwell se ouers het Stone hartlik in hul huis aanvaar en haar as 'n dogter behandel. Die Blackwell -gesin het baie gedink aan haar lewendige redenasie teen slawerny. Haar toer deur die Suide was 'n finansiële sukses, met 'n toeskouer van 2 000 x 20133 000 wat die sale pak om die & Yankee abolitionist in bloeiers te sien & quot. Van Louisville, Kentucky, het Stone aan Blackwell geskryf en ek hou vergaderings hier wat wonderlik suksesvol is. Dit sou nie vreemd wees as hierdie slawestaat sy blanke vroue vroeër selfs as Massachusetts politieke en wettige gelykheid sou gee nie. toesprake en versprei dit wyd. Stone het 'n groot deel van die oorblywende geld na Blackwell gestuur sodat hy kon belê soos hy goeddink. Blackwell, wat reeds diep skuld gehad het weens swak eiendomsbeleggings, het vir haar meer as 7 400 ha grond in Wisconsin en Illinois gekoop, oortuig dat 'n groot spoorlyn daardeur sou loop. Daar is elders relings gelê, en die grond sou bewys dat dit baie vrag sou dra. & Quot
In sy koerant het Frederick Douglass 'n bestraffing van Stone se vrye kombinasie van vroueregte en afskaffing gedruk en gesê dat sy die fokus en mag van die anti-slawernybeweging verminder. Douglass het Stone later skuldig bevind omdat hy gepraat het in 'n lesinglokaal in Philadelphia, maar Stone het daarop aangedring dat sy haar beplande toespraak die dag vervang het met 'n beroep op die publiek om die fasiliteit te boikot. Dit het jare geneem voordat die twee versoen is.
Stone het voortgegaan om Blackwell se huweliksvoorstelle te weier, maar sy het aanhou om groot bedrae te verdien wat hy uit latere gesprekke kon kry, soms meer geld in 'n week as wat hy in die vorige vier jaar gemaak het. Stone beskou hom as die vaardiger in finansiële handel, alhoewel daar min bewyse was. In Februarie 1854 het sy begin ly aan afwykende hoofpyne van dieselfde tipe as wat sy in Oberlin ondervind het. Haar vasbeslotenheid om nooit te trou nie, het meegegee onder Blackwell se versekering dat hul unie een van gelykes sou wees. Stone skryf van die huwelik as die dood, as 'n verstikkende gevoel van die gebrek aan die absolute vryheid wat ek nou besit. per brief met Blackwell te korrespondeer. Sy het tydens 'n byeenkoms in Oktober 1854 gepraat, maar die hoofpyn was nie verlig nie.
Aan die einde van 1854 het Stone ingestem om met Blackwell te trou. Die twee het die datum vir 1 Mei 1855 bepaal, en Stone het weer begin om lesings te bespreek, insluitend 'n verskyning in Toronto voor die parlement van Kanada ter ondersteuning van 'n voorgestelde getroude eiendomsreg. In die maande voor hul huwelik het Blackwell 'n brief aan Stone geskryf en gesê: 'Ek wil 'n besondere, duidelike en nadruklike protesoptog teen die huwelikswette maak. Ek wil as eggenoot afstand doen van al die voorregte wat die wet my verleen, wat nie streng wedersyds is nie, en ek is van voorneme om dit te doen. en deur Theodore Dwight Weld en Angelina Grimk é in 1838, het die twee 'n traktaat opgestel wat hulle & quotMarriage Protest & quot genoem het en 'n aantal eksemplare gedruk om by hul troue uit te deel. Om met die seremonie te begin, staan ​​hulle saam op en lees die protes, waarna die gewone huweliksdiens (minus die woord & quotobey & quot) bedien word deur dominee Thomas Wentworth Higginson, wat met & quearearty concurrence goedgekeur het. Deels lui die protes:
1. Die toesig van die vrou se persoon.
Higginson het 'n beskrywing van die seremonie geskryf en 'n afskrif van die huweliksprotest aan die Worcester Spy gestuur wat die stuk uitgevoer het. William Lloyd Garrison se koerant The Liberator het die item herdruk en bygevoeg: "Ons is baie jammer (soos baie ander) om Lucy Stone te verloor, en beslis nie minder bly om Lucy Blackwell te wen nie." die volledige teks van die Huweliksbetoging. Baie mense het pret gemaak by die vakbond waarin die New Orleans Daily Delta gepeuter het met die waarskynlike mislukking van die nuwe egpaar om 'n gewillige derde party te vind om as arbiter op te tree toe die twee gelykes stry.
Na 14 maande se huwelik het Lucy Stone daarop aangedring dat ander haar op haar nooiensnaam aanspreek. Stone het nie dadelik daarop aangedring om haar nooiensvan te behou nie. In die huwelikskaart en daaropvolgende aankondigings het Stone haarself voorgestel as "Lucy Stone Blackwell". Blackwell het in die somer van 1855 aan sy nuwe vrou geskryf en gesê: "Lucy Stone Blackwell is meer onafhanklik in haar geldelike posisie as Lucy Stone." In Augustus 1855 word na haar verwys as & quot; mev. Blackwell & quot in die notule van die jaarlikse Woman's Rights Convention in Saratoga, New York, met die verslag dat Antoinette Brown haar aan die vergadering as Lucy Stone Blackwell voorgestel het.
By die National Women's Right's Convention in Cincinnati, Oktober 1855, het Stone gepraat oor die reg van elke persoon om self te bepaal in watter sfeer, huislik of publiek, sy aktief moet wees. Ander vroue het gepraat, en 'n heckler onderbreek die verrigtinge en bel luidsprekers en 'n paar paar teleurgestelde vroue. & quot Stone het geantwoord deur die platform van die spreker te monteer en te antwoord: ja, sy was inderdaad 'n "teleurgestelde vrou."
. In die onderwys, in die huwelik, in die godsdiens, in alles, is teleurstelling die lot van die vrou. Dit sal die taak van my lewe wees om hierdie teleurstelling in elke vrou se hart te verdiep totdat sy nie meer daarvoor neerbuig nie.
Antoinette Brown trou op 24 Januarie 1856 met Samuel Charles Blackwell en word in die proses Stone se skoonsuster en neem die naam Antoinette Brown Blackwell. Stone skryf aan haar vriendin wat die nuwe paartjie die gebruik van haar huis aanbied terwyl sy weg is, en teken die brief "Lucy Stone", eerder as net "Lucy" soos sy in vorige briewe gehad het.
In Januarie 1856 is Stone in die hof beskuldig en het hy gepraat ter verdediging van 'n gerug wat deur die vervolging voorgehou is dat Stone 'n mes aan die voormalige slaaf Margaret Garner gegee het ter verhoor vir die moord op haar eie kind om te verhoed dat dit tot slaaf gemaak word. Daar word gesê dat Stone die mes vir die gevangene gegooi het sodat Garner haarself kon doodmaak as sy gedwing word om na slawerny terug te keer. Deur die hof is na Stone verwys as & quotMev. Lucy Stone Blackwell & quot en is gevra of sy haarself wil verdedig, maar verkies om die vergadering na afstel uit te spreek en sê & quot. Met my eie tande sou ek my are oopbreek en die aarde my bloed laat drink, eerder as om die kettings van slawerny te dra. Hoe kan ek haar dan kwalik neem omdat sy wou hê dat haar kind vryheid moet vind by God en die engele, waar geen kettings is nie? & Quot
In Mei 1856 is Stone opgeneem as & quotMev. Lucy Stone Blackwell & quot in die notule van die 23ste verjaardagvergadering in New York van die American Anti-Slavery Society.
Stone was meer as 'n jaar getroud toe sy in Julie 1856 ten sterkste by Susan Anthony versoek het dat haar naam vir die jaarlikse byeenkoms bloot as 'Lucy Stone' moet gegee word. Anthony was van plan om te doen soos gevra, en keur Stone se besluit goed, maar Stone se van verskyn nog steeds op die gepubliseerde byeenkomsoproep as Blackwell. Stone het 'n kwaai en emosionele brief aan Anthony geskryf en was vasbeslote om voortaan slegs Lucy Stone bekend te staan. Later, daardie herfs, het sy geskryf dat 'n vrou nie meer haar man se naam moet opneem as sy hare nie. Ander was nie so ontvanklik vir die besluit nie. Sosiale behoorlikheid moes sekere reëls van die dag volg, en daar word gereeld na Stone verwys as & quotMev. Henry Blackwell & quot of Lucy Stone Blackwell. Nuusartikels gebruik gereeld die naam Lucy Stone Blackwell, selfs een so laat as 1909 waarin haar man aangehaal word.
Voor haar eie huwelik het Stone gevoel dat vroue toegelaat moet word om van dronk mans te skei, om formeel 'n 'liefdelose huwelik' te beëindig sodat ware liefde in die siel van die beseerde kan groei uit die volle genot waarvan geen regsband die reg het nie om haar te behou. Alles wat rein en heilig is, het nie net die reg om te wees nie, maar dit het ook die reg om erken te word, en verder, ek dink dit het geen reg om nie erken te word nie. & Quot Stone se vriende voel dikwels anders oor die kwessie aan Stone in 1853 dat sy nie gereed was om die idee te aanvaar nie, selfs al wou albei partye egskeiding hê. Stanton was minder geneig tot geestelike ortodoksie, sy was ten sterkste daarvoor om vroue die reg op egskeiding te gee, en uiteindelik het sy mening gekom dat die hervorming van huwelikswette belangriker is as die stemreg van vroue.
In die proses van beplanning vir vroueregtekonvensies het Stone teen Stanton gewerk om die formele voorspraak van egskeiding van enige voorgestelde platform te verwyder. Stone wou die onderwerp apart hou om die voorkoms van morele laksheid te voorkom. Sy het die vrou se reg op die beheer van haar eie persoon as 'n morele, intelligente, verantwoordbare wese gedwing. "Ander regte sou beslis in plek val nadat vroue beheer oor hul eie liggame gekry het. Jare later sou Stone se standpunt oor egskeiding verander.
Stone en Blackwell het 'n huis in Orange, New Jersey, opgerig, en Stone het in September 1857 haar eerste kind gebaar: Alice Stone Blackwell. Blackwell het die geboorte bygewoon, maar beide voor en daarna was hy dikwels weg en het Stone alleen gelaat om die kind groot te maak. Toe die baba slegs 'n paar maande oud was, het Stone 'n beswaar aangeteken teen 'n belasting wat op haar eiendom gehef word, en aangevoer omdat sy nie kon stem nie, dat dit 'n kwotasie sonder verteenwoordiging was. Die staat New Jersey het 'n konstabel na haar huis gestuur op 18 Januarie 1858 en 'n paar van haar meubels is na buite geneem en opgeveil, begin met 'n marmeren tafel en twee staalplaatportrette, een van William Lloyd Garrison en die ander van Ohio Goewerneur Salmon P. Chase. 'N Simpatieke buurvrou het hierdie drie items vir $ 10,50 gekoop en dit aan Stone teruggegee. Uit die kort verkoop is genoeg besef om aan die belastingvereiste te voldoen. Die publisiteit van die weiering om belasting te betaal, het die oorsaak van vroueregte beklemtoon, en Stone het geen verdere probleme met belastingamptenare gemaak nie. Later verhale oor Stone se vroulike belastingweerstand het verhale behels oor 'n baie groter veiling wat sentimentele items insluit, soos 'n baba -wa en wa, en selfs die hele huis.
Vir die volgende ses jaar het Stone die suffragist -staf aan Susan Anthony oorgedra om tuis te bly om haar dogter groot te maak. Sy het briewe aan vriende en politieke figure geskryf ter ondersteuning van die oorsake wat sy aktief bevorder het. Sy het by vriende gekla dat hulle gewig aangeneem het en matrone geword het. In Junie 1859, na sewe maande swangerskap, het Stone 'n seun voortydig gebaar, maar die kind is dood.
Tydens die Burgeroorlog het Stone saam met Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony, Martha Coffin Wright, Amy Post, Antoinette Brown Blackwell, Ernestine Rose en Angelina Grimk é Weld saamgestig om die Woman's National Loyal League te vorm in 1863. Die groep het gehou 'n byeenkoms in New York City, en besluit om te veg vir volle emansipasie en uitbreiding van Afro -Amerikaners. In 1864 het die organisasie 400 000 handtekeninge versamel om 'n petisie by die Amerikaanse kongres in te dien, wat aansienlik bygestaan ​​het in die verloop van die dertiende wysiging om slawerny af te skaf. Nadat rekonstruksie begin het, het Stone gehelp om die American Equal Rights Association (AERA) te stig. AERA se hoofdoel was om gelyke stemregte vir mense van beide geslagte en van enige ras te verkry.
Tydens die AERA-konferensie in Mei 1869 het daar 'n verdeeldheid ontstaan ​​tussen die oorgrote meerderheid deelnemers, soos Stone, wat steun wou uitspreek vir die voorgestelde vyftiende wysiging wat stemreg sou verleen aan Afro-Amerikaanse mans, en 'n vokale minderheid wat gekant was teen enige wysiging van stemming regte wat nie algemene stemreg bied nie. Die konflik het gelei tot die aanneming van 'n gedempte besluit ten gunste van die vyftiende wysiging, wat teleurstelling uitgespreek het dat die Kongres nie dieselfde voorreg aan vroue gebied het nie. Die AERA kon nie bymekaar hou van die interne twis tussen hierdie twee posisies nie. Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony, wat aan die hoof van die minderheid gestaan ​​het, het die National Women's Suffrage Association (NWSA) gestig wat fokus op vroue wat stemreg kry. In Cleveland het Stone op 24 November saam met haar man en Julia Ward Howe die meer gematigde American Woman Suffrage Association (AWSA) gestig, wat mans sowel as vroue toegelaat het. Die doelwitte van AWSA was om die vyftiende wysiging goedgekeur te kry, waarna die poging verdubbel sou word om die stemme vir vroue te wen. Buiten die lidmaatskap en die tydsberekening van stemreg vir vroue, het die groepe slegs oor klein beleidspunte verskil.
In 1870, tydens die twintigste herdenking van die eerste Nasionale Vroueregte -konvensie in Worcester, het Stanton drie uur lank gepraat om die skare bymekaar te bring vir die vrou se reg op egskeiding. Teen daardie tyd het Stone se standpunt hieroor aansienlik verander. Persoonlike verskille tussen Stone en Stanton het sterk na vore gekom oor die kwessie, met Stone wat geskryf het: "Ons glo lewenslank in die huwelik en verag al hierdie los, pesmatige praatjies ten gunste van maklike egskeiding. & Quot  Stone het dit duidelik gemaak dat diegene wat 'vrye egskeiding' was nie verbonde aan Stone se organisasie AWSA nie, onder leiding van dominee Henry Ward Beecher. Stone skryf teen 'gratis liefde:' & quot; Moenie mislei word nie —vrije liefde beteken gratis wellus. & Quot
Hierdie redaksionele posisie sal terugkom by Stone. Ook in 1870 het Elizabeth Roberts Tilton aan haar man Theodore Tilton gesê dat sy 'n owerspelige verhouding met sy goeie vriend Henry Ward Beecher gehad het. Theodore Tilton het 'n hoofartikel gepubliseer waarin gesê word dat Beecher en quothas op 'n baie onaangename tyd van die lewe in onbehoorlike intimiteite met sekere dames van sy gemeente opgespoor is. Woodhull, 'n gratis liefdadigheidsadvokaat, het insinuasies oor Beecher gedruk en begin met Tilton om hom te oortuig om 'n boek van haar lewensverhaal te skryf uit verbeeldingryke materiaal wat sy verskaf het. In 1871 skryf Stone aan 'n vriend 'n wens wat 'n wens ten opsigte van mev. Woodhull is dat daar nog nie van haar of van haar idees gehoor sou word tydens ons vergadering nie. & Quot en radikale NWSA. Om die kritiek van haarself af te lei, publiseer Woodhull in 1872 'n veroordeling van Beecher waarin hy sê dat hy privaat liefde beoefen terwyl hy dit van die kansel af uitspreek. Dit het 'n sensasie in die pers veroorsaak, en het gelei tot 'n onomwonde regsgeding en 'n daaropvolgende formele ondersoek wat tot in 1875 geduur het. Die woede oor egbreuk en die wrywing tussen verskillende kampe van vroueregte -aktiviste het fokus van legitime politieke oogmerke weggeneem. Harry Blackwell skryf aan Stone uit Michigan, waar hy hom beywer vir die kies van vroulike stemreg in die staatsgrondwet, en sê: "Hierdie Beecher-Tilton-aangeleentheid speel die deuce met vroulike stemreg in Michigan. Ek het geen kans op sukses hierdie jaar nie. & Quot
Stone en Blackwell verhuis in 1870 na Pope's Hill in Dorchester, Massachusetts, en verhuis uit New Jersey om die New England Woman Suffrage Association te organiseer. Baie van die vroue van die stad was aktief in die Dorchester Female Anti-Slavery Society en teen 1870 was 'n aantal plaaslike vroue suffragiste. Terselfdertyd stig Stone die Woman's Journal, 'n Boston -publikasie wat die kommer van die AWSA uitspreek. Stone het die res van haar lewe voortgegaan om die tydskrif te redigeer, bygestaan ​​deur haar man en hul dogter.
In 1877 is Stone deur Rachel Foster Avery gevra om Colorado -aktiviste te help met die organisering van 'n gewilde referendumveldtog met die doel om stemreg vir Colorado -vroue te verkry. Saam werk Stone en Blackwell aan die laat somer in die noordelike helfte van die staat, terwyl Susan Anthony deur die minder belowende, suidelike helfte reis. Lappies en verspreide ondersteuning is deur aktiviste aangemeld, en sommige gebiede is meer ontvanklik. Latino -kiesers was grotendeels nie geïnteresseerd in die hervorming van stemme nie; sommige van die weerstand was die skuld vir die uiterste opposisie teen die maatreël van die Rooms -Katolieke biskop van Colorado. Almal behalwe 'n handjievol politici in Colorado het die maatreël geïgnoreer of dit aktief beveg. Stone het tydens die stemming in Oktober konsentreer op die oortuiging van Denver -kiesers, maar die maatreël het swaar verloor, met 68% wat daarteen gestem het. Getroude, werkende mans het die grootste steun getoon, en jong, alleenstaande mans die minste. Blackwell noem dit "The Colorado Lesson", en skryf dat "vroulike stemreg nooit deur 'n volksstem geneem kan word nie, sonder 'n politieke party daaragter."
In 1879, nadat Stone 'n petisie deur suffragiste regoor die staat georganiseer het, het Massachusetts -vroue streng afgebakende stemreg gekry: 'n vrou wat dieselfde kwalifikasies as 'n manlike kieser kon bewys, mag haar stem uitbring vir lede van die skoolraad. Stone het by die stemraad in Boston aansoek gedoen, maar moes haar man se van as haar eie teken. Sy het geweier en nooit aan die stemming deelgeneem nie.
In 1887, agtien jaar nadat die breuk in die Amerikaanse vroueregtebeweging ontstaan ​​het, het Stone 'n samesmelting van die twee groepe voorgestel. Planne is opgestel en tydens hul jaarvergaderings is voorstelle aangehoor en daaroor gestem, waarna dit aan die ander groep oorgedra is vir evaluering. Teen 1890 het die organisasies hul verskille opgelos en saamgesmelt tot die National American Woman Suffrage Association (NAWSA). Stone was te swak met hartprobleme en respiratoriese siektes om sy eerste byeenkoms by te woon, maar is verkies tot voorsitter van die uitvoerende komitee.
Begin in Januarie 1891 besoek Carrie Chapman Catt Stone herhaaldelik op Pope's Hill met die doel om by Stone te leer oor die maniere van politieke organisering. Stone het Catt voorheen ontmoet tydens 'n stemregskonvensie van 'n staatsvrou in Iowa in Oktober 1889 en was beïndruk met haar ambisie en gevoel van teenwoordigheid, en sê mev. Daar sal nog van Chapman gehoor word in hierdie beweging. & Quot Stone begelei Catt die res van die winter en gee haar baie inligting oor lobbyingstegnieke en fondsinsameling. Catt het later die onderrig met goeie gevolg gebruik in die laaste dryfveer om vroue in 1920 te laat stem.
Catt, Stone en Blackwell het saam na die NAWSA -byeenkoms in Januarie 1892 in Washington, DC gegaan. Saam met Isabella Beecher Hooker, is Stone, Stanton en Anthony, die & quottriumvirate & quot van stemreg vir vroue, weggeroep van die openingstyd van die byeenkoms deur 'n onverwagte stemregverhoor by die Amerikaanse Huiskomitee oor die Regbank. Stone het aan die kongresgangers gesê: "Ek kom voor hierdie komitee met die gevoel wat ek altyd voel, dat ons as vroue gestremd is in wat ons vir onsself probeer doen, omdat ons nie stem nie. Dit maak ons ​​goedkoper. U gee nie soveel om vir ons asof ons stemme het nie. & quotStone het aangevoer dat mans moet werk om wette vir gelykheid in eiendomsreg tussen die geslagte te aanvaar. Stone het 'n uitwissing van die geheimhouding vereis, die vou van 'n vrou se eiendom in die eiendom van haar man. Stone se impromptu toespraak verswak in vergelyking met Stanton se briljante uitstorting wat haar voorafgegaan het. Stone publiseer later Stanton se toespraak in sy geheel in die Woman's Journal as & quotSolitude of Self & quot. Terug by die NAWSA -byeenkoms is Anthony tot president verkies, met Stanton en Stone wat erepresidente word.
In 1892 is Stone oortuig om te sit vir 'n portret in beeldhouwerk, weergegee deur Anne Whitney, beeldhouer en digter. Stone het al meer as 'n jaar lank teen die voorgestelde portret protesteer en gesê dat die geld om 'n kunstenaar te betrek, beter bestee word aan stemregte. Stone het uiteindelik toegegee aan die druk van Frances Willard, die New England Women's Club en 'n paar van haar vriende en bure in die Boston -omgewing, en gaan sit terwyl Whitney 'n borsbeeld maak. In Februarie 1893 nooi Stone haar broer Frank en sy vrou Sarah uit om die borsbeeld te kom sien, voordat dit na Chicago gestuur word vir vertoning by die komende Wêreld se Columbian Exposition.
Stone het in Mei 1893 saam met haar dogter na Chicago gegaan en haar laaste openbare toesprake gehou tydens die Wêreldkongres van Verteenwoordigende Vroue, waar sy 'n sterk internasionale betrokkenheid by vrouekongresse gesien het, met byna 500 vroue uit 27 lande wat tydens 81 vergaderings gepraat het, en bywoning was bo 150 000 by die weeklange geleentheid. Stone se onmiddellike fokus was op staatsreferenda wat in New York en Nebraska oorweeg word. Stone het 'n toespraak gelewer wat sy voorberei het met die titel "Die vordering van vyftig jaar" waarin sy die mylpale van verandering beskryf en met 'n eindelose dankbaarheid dink dat die jong vroue van vandag nie weet en kan teen watter prys hulle reg het om vrye spraak en om in die openbaar te praat, is verdien. Kansas. Stone en haar dogter keer op 28 Mei terug huis toe na Pope's Hill.
Diegene wat Stone goed geken het, het gedink dat haar stem nie sterk was nie. Toe sy en haar man Harry in Augustus aan meer vergaderings by die Exposition wou deelneem, was sy te swak om te gaan. Stone is in September gediagnoseer as gevorderde maagkanker. Sy het laaste briewe aan vriende en familie geskryf. Nadat sy 'met rustigheid en 'n onwrikbare besorgdheid oor die vrou se dood op die dood voorberei het', sterf Lucy Stone op 18 Oktober 1893 op 75 -jarige ouderdom. By haar begrafnis drie dae later het 1,100 mense die kerk oorval, en nog honderde staan ​​stil buite. Ses vroue en ses mans was palledraers, waaronder beeldhouer Anne Whitney, en Stone se ou afskaffingsvriende Thomas Wentworth Higginson en Samuel Joseph May. Rouwers het in die strate gestap om die begrafnisstoet te sien, en opskrifte op die voorblad verskyn in nuusberigte. Stone se dood was tot dusver die algemeenste van enige Amerikaanse vrou.
Volgens haar wense is haar liggaam veras, wat haar die eerste persoon gemaak het wat in Massachusetts veras is, hoewel daar meer as twee maande gewag is terwyl die krematorium by Forest Hills Cemetery voltooi kon word. Stone se oorskot word begrawe by Forest Hills, 'n kapel daar wat na haar vernoem is.
Lucy Stone se weiering om haar man se naam te neem, as 'n bewering van haar eie regte, was destyds omstrede en is grotendeels waarvoor sy vandag onthou word. Vroue wat na die huwelik aanhou om hul geboortenaam te gebruik, staan ​​nog soms in die Verenigde State bekend as 'Lucy Stoners'. In 1921 is die Lucy Stone League in New York gestig deur Ruth Hale, in 1924 deur Time beskryf as die 'Lucy Stone'-eggenoot' van Heywood Broun. Die Liga is in 1997 weer ingestel.
Susan B. Anthony, Elizabeth Cady Stanton, Matilda Joslyn Gage en Ida Husted Harper het in 1876 begin met die skryf van die History of Woman Suffrage. Hulle het 'n bundel beplan, maar vier geëindig voor die dood van Anthony in 1906, en nog twee daarna. Die eerste drie volumes beskryf die begin van die vroueregtebeweging, insluitend die jare wat Stone aktief was. As gevolg van die verskille tussen Stone en Stanton wat in die skeuring tussen NWSA en AWSA beklemtoon is, is Stone se plek in die geskiedenis gemarginaliseer in die werk. Die teks is gedurende die grootste deel van die 20ste eeu gebruik as die standaard wetenskaplike hulpbron vir Amerikaanse feminisme in die 19de eeu, wat veroorsaak het dat Stone se uitgebreide bydrae in baie geskiedenis van vroue oor die hoof gesien word.
Op 13 Augustus 1968, die 150ste herdenking van haar geboorte, vereer die Amerikaanse posdiens Stone met 'n posseël van 50 ¢ in die reeks Prominent Americans. Die beeld is aangepas uit 'n foto wat ingesluit is in Alice Stone Blackwell se biografie van Stone.
Tot 1999 het die Massachusetts State House slegs portrette van invloedryke manlike leiers van die staat Massachusetts vertoon. Daardie jaar het 'n projek genaamd "Hoor ons", wat deur die staatswetgewer begin is, tot stand gekom: die portrette van ses vroulike leiers is in die historiese gebou aangebring. Lucy Stone was een van die vroue wat so vereer is.
In 2000 het Amy Ray van die Indigo Girls 'n liedjie met die titel Lucystoners op haar eerste solo -opname, Stag, ingesluit.
'N Administrasie- en klaskamergebou op die Livingston -kampus aan die Rutgers Universiteit in New Jersey is vernoem na Lucy Stone. Warren, Massachusetts, bevat 'n Lucy Stone Park, langs die Quaboagrivier. Anne Whitney se borsbeeld van Lucy Stone uit 1893 word in die Boston Public Library uitgestal.
Lucy Stone was een van die eerste leiers van die vroueregtebeweging in die Verenigde State. Stone was 'n bekende dosent en skrywer en het die grootste deel van haar lewe gewerk vir stemreg vir vroue. Daar word ook geglo dat sy die eerste getroude vrou in die Verenigde State is wat haar nooiensvan behou het.
Stone is op 13 Augustus 1818 in West Brookfield, Massachusetts, gebore. Sy was vasbeslote om op universiteit te gaan, en het op sestienjarige ouderdom as onderwyseres gaan werk om geld vir die onderrig te verdien. Nege jaar later betree sy die Oberlin College, die eerste kollege vir opvoeding in die Verenigde State. Terwyl sy in Oberlin was, het sy die eerste debatvereniging vir vroue -kollege gevorm. Stone was 'n vurige en kragtige redenaar.
Nadat hy in 1847 studeer het, word Stone dosent vir die Massachusetts Anti-Slavery Society, een van die voorste afskaffingsorganisasies van sy tyd. Stone het daarvan oortuig dat daar parallelle bestaan ​​tussen die posisies van vroue en slawe. Na haar mening sou beide passief, samewerkend en gehoorsaam wees. Daarbenewens het die
die wettige status van beide slawe en vroue was laer as dié van blanke mans. Stone het die samelewing oorreed om haar toe te laat om 'n deel van haar tyd te spandeer oor vroueregte. In 1850 organiseer sy die eerste nasionale vroueregtekonvensie in Worcester, Massachusetts.
"Die meelhandelaar ... en die posman eis ons nie minder nie weens ons geslag, maar as ons probeer om geld te verdien om dit alles te betaal, dan vind ons inderdaad die verskil."
In 1855 trou Stone met Henry B. Blackwell, 'n handelaar en afskaffer in Ohio. Die egpaar het 'onder protes' tydens hul huwelik die huwelik aangegaan. Hulle het 'n dokument gelees en onderteken wat die wetlike regte wat 'n man oor sy vrou gegee is, uitdruklik onderteken. Hulle het die woord "gehoorsaam" uit die huweliksgeloftes weggelaat en belowe om mekaar gelyk te behandel. Stone het ook aangekondig dat sy nie die naam van haar man sou aanneem nie, maar eerder as mevrou Stone aangespreek sou word. Hierdie aksie het nasionale aandag getrek,
en vroue wat hul nooiensname behou het, het gou bekend gestaan ​​as 'Lucy Stoners'.
Na die burgeroorlog het Stone en Blackwell hul krag oorgeskakel na die stemreg van vroue. Alhoewel Stone dit eens was met Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony oor die doel van vroulike stemreg, het sy verskil oor die beste manier om die stem vir vroue te verseker. In 1869 het Stone gehelp om die American Woman Suffrage Association (AWSA) te stig. Die AWSA het per staat gewerk vir vroue se stemreg en het wysigings aan staatsgrondwette gesoek. Stanton en Anthony het 'n mededingende organisasie gestig, die National Woman Suffrage Association (NWSA), wat 'n wysiging van die Amerikaanse grondwet wou kry soortgelyk aan die vyftiende wysiging wat nie -blanke mans stemreg gegee het. Terwyl die AWSA konsentreer op stemreg vir vroue, het die NWSA 'n breër benadering gevolg deur te steun vir verbeterings in die regstatus van vroue op gebiede soos familiereg sowel as stemreg.
Stone het ook gehelp om die Vroueblad, 'n weeklikse stemregjoernaal, in 1870. Sy redigeer die tydskrif vir baie jare, en gee die taak uiteindelik oor aan haar dogter, Alice Stone Blackwell, in 1882. As redakteur het Stone gefokus op die AWSA se doel van stemreg.
In 1890 het die AWSA en die NWSA saamgesmelt in die National American Woman Suffrage Association (NAWSA). Stone het die voorsitter van die uitvoerende komitee geword, en Stanton was die eerste president. In dieselfde jaar word Wyoming die eerste staat wat Stone se doel bereik het toe dit die Unie binnegekom het met 'n grondwet wat vroue die stemreg gegee het.
Stone is op 19 Oktober 1893 in Dorchester, Massachusetts, oorlede.
As redenaar en redakteur het Lucy Stone ontelbare bekeerlinge gewen vir die oorsaak van vroueregte. Toe sy op die familieplaas grootgeword het, het sy die probleme ondervind wat vroue ondervind. Haar ontberings in haar ma het haar ontstel, en haar pa het die begeerte van Lucy gespot om die kollege by te woon.
Op vyf-en-twintigjarige ouderdom betree sy Oberlin, 'n baanbrekende mede-opvoedkundige kollege. Sy ondersteun haar studies deur middel van onderrig en huiswerk totdat haar pa uiteindelik berou gegee het en haar hulp verleen het. Haar studie van Grieks en Hebreeus het haar oortuig dat belangrike gedeeltes in die Bybel (diegene wat minderwaardig verklaar het) verkeerd vertaal is. Toe sy in 1847 aan Oberlin studeer, word Lucy Stone die eerste Massachusetts -vrou wat 'n universiteitsgraad verwerf het.
Sy was 'n begaafde openbare spreker en 'n toegewyde afskaffer. Binnekort word sy aangestel as dosent vir die American Anti-Slavery Society. Haar natuurlike welsprekendheid het groot menigtes gelok, hoewel sy gereeld vyandigheid moes trotseer. In 1850 het sy gehelp met die organisering van 'n vrouekonvensie in Worcester, Massachusetts. Daar, tydens die eerste "nasionale " byeenkoms, het Lucy Stone 'n toespraak gelewer oor vroueregte wat Susan B. Anthony tot die saak bekeer het. Toe sy met Henry Blackwell (broer van Elizabeth Blackwell) trou, het Lucy Stone haar eie naam behou en sodoende die frase "Lucy Stoner" om 'n getroude vrou te beskryf wat haar nooiensvan behou. Lucy Stone het die voortou geneem met die organisering van die American Woman Suffrage Association. Hierdie groep, wat beskou word as die mees gematigde vleuel van die vrouestembeweging, het met Stanton en Anthony gekonfronteer oor beleid en taktiek.
Lucy Stone en haar man stig en redigeer die organisasie se weekblad, Die vrou se joernaal, wat beskou is as die stem van die vrouebeweging. " Lucy Stone spandeer haar lewe lank om die regte van vroue en spoor ander aan om by haar saak aan te sluit.
Jaar vereer: 1986
Gebore in: Massachusetts
Opgevoed in: Massachusetts, Ohio, Verenigde State van Amerika
Skole bygewoon: Mount Holyoke Female Seminary, Oberlin College, Quaboag Seminary, Wesleyan Academy
Die Mass Historical Commission het vasgestel dat die Lucy Stone Home Site in 2012 in aanmerking kom vir historiese registerbenoeming. Na uitgebreide navorsing en verskeie hersienings van die nominasie, insluitend 'n naamsverandering na Lucy Stone House -terrein, is die benoeming laas week uiteindelik goedgekeur en sal dit nou na die National Park Service gestuur word vir hersiening.
Dankie aan almal wat inligting en hulp verleen het, en veral aan Amy Dugas vir haar raadpleging en voorbereiding van die nominasie.
Verken gerus ons webwerf en kontak ons ​​met enige vrae. Ons verwelkom die geleentheid om enige historiese aangeleentheid wat u wil deel, te hersien.
'Geskiedenis van West Brookfield 1675-1990'
deur Jeffrey H. Fiske
(Afskrifte nog beskikbaar: $ 39,95 indien dit $ 49,95 opgetel word as dit per pos gestuur word. Maak asseblief tjeks betaalbaar aan Town of West Brookfield/Historical Commission.)
"Die geskiedenis van North Brookfield 1647-1887"
deur J. H. Temple
deur dr Louis E Roy
Almal in die algemeen
Lucy is 'n vriendelike meisie wat graag tyd saam met BTR en Camille deurbring. Sy het in Big Time Scandal gesê dat sy van die ouens hou. Sy is baie naby aan BTR.
- Lucy probeer Kendall soen, Big Time Lies
– Lucy aan Kendall, Big Time Lies
Kendall en Lucy is goeie vriende. Hul eerste ontmoeting is in Big Time Rocker. Kendall kan egter nie met haar praat nie omdat hy met Jo geskei het. Aan die begin begin hulle nie as vriende nie. Kendall is beledig as Lucy die musiek van Big Time Rush "oulik" noem. Gedurende die episode probeer Kendall aan Lucy bewys dat Big Time Rush se musiek klink. Uiteindelik is sy oortuig as sy sien hoe hulle verlam optree en verkeer blokkeer. Binnekort word 'n vriendskap gevorm.
In Big Time Secret word Lucy en Kendall gesien waar hulle saam met Camille en die ouens kuier. In die episode moet Lucy 'n geheim hou vir Kendall (en Camille).
Lucy en Kendall se verhouding word ook erken in Big Time Move. Terwyl die seuns All Over Again optree, glimlag Lucy en knipoog vir Kendall. Dit kan aandui dat Lucy verlief is op Kendall. Nog 'n teken dat sy beslis 'n verliefdheid op Kendall het, is dat James in die episode 'Big Time Returns' vir Lucy gebel het en toe Lucy uitvind, bel sy Kendall vir hom en soen hom op die wang. Uiteindelik beweer sy dat sy nooit vir Kendall en James geknipoog het nie en dat sy net stof in haar oog gehad het. Dan loop Lucy weg en Kendall en James staan ​​voor mekaar en Kendall kyk oor James se skouer en Lucy draai om en knipoog vir hom. Kendall kyk dan weer na James en vra "Is dit vandag stowwerig?" en James antwoord "Nee." Kendall kyk dan weer na Lucy en sy gee hom 'n flirterige glimlag en waai. Ek glo ook sy gee hom nog 'n knipoog.
In Big Time Double Date help Kendall Lucy om aan haar ouers te bly lieg oor waarom sy in LA is. Kendall se ouers oorreed haar ouers om haar loopbaan te aanvaar en na die optrede van die seuns het hulle Lucy in LA laat bly. Uiteindelik word hulle gewys dat hulle hande vashou.
In Big Time Surprise probeer Kendall vir Lucy op 'n afspraak, maar word onderbreek deur haar eks-kêrel Beau. Kendall gebruik later 'n hysbak, maar toe dit oopgaan, sien hy hoe Beau 'n ander meisie soen. Hy gebruik James Jett Stetson en Camille om Lucy te probeer red van 'n gebroke hart. By die laaste poging probeer hy vasvang wat Beau doen, maar Beau breek die kamera. Dan verskyn Lucy en erken dat sy alles gehoor het, sodat Beau vertrek en sê dat almal mal is. Lucy sê dat hy reg is, en dan kyk sy na Kendall en sê ongelooflik. James en Jett stoot die twee in die hysbak en Kendall vra uiteindelik vir Lucy uit. As die hysbak oopgaan, sien dit hoe Lucy en Kendall soen. Maar dan verskyn Jo en sien hulle soen.
In Big Time Decision moet Kendall kies tussen Lucy of Jo. Nadat hy sy gevoelens gekonfronteer het, kies Kendall Jo en Lucy verlaat die vertoning.
In Big Time Scandal keer Lucy terug met 'n breekliedjie oor hoe sy deur Kendall gedump word. In die begin lyk Kendall gelukkig vir Lucy vanweë haar trefferliedjie. Later het Kendall uitgevind dat hy gestenig (vinnig) geword het en asof hy verbaas was. Kendall sê Lucy se liedjie is wonderlik, maar dan sê hy "ons het nie amptelik uitgegaan nie." Lucy word dan kwaad vir Kendall. In die perskonferensie van Lucy gaan Lucy sê wie die ruk gesig is toe Logan daarop wys dat Kendall verward is oor sy gevoelens en nie bedoel het om Lucy se gevoelens seer te maak nie. Toe Lucy hoor hoe die woorde uit Logan se mond kom, sê sy dat die ruk gesigte 'n kombinasie was van ouens met wie sy uitgegaan het, en wys ook daarop dat sy en Kendall 'n halwe afspraak en 'n soen gehad het en dit was baie soet. Lucy knipoog daarna vir Kendall en vertrek dan. Kendall sê dan dankie. Uiteindelik keer Lucy terug na die Palm Woods. Kendall lyk verbaas dat Lucy teruggekeer het.
In Big Time Lies knipoog Lucy vir Kendall toe sy op pad was na die swembad. Sy het ingestem om vriende met hom (en Jo) te wees en het gesê dat sy nie teruggekeer het na die Palm Woods om met drama te begin nie. Dinge word vreemd toe Kendall na Lucy se liedjie oor die radio luister. Hy gaan haal toe sy MP3 -speler en Lucy verskyn in die hysbak en wag vir hom. Lucy steun Kendall teen die muur en stop ook die hysbak deur op die noodknoppie te druk. Lucy was 'n paar sentimeter daarvandaan om Kendall te soen, maar hy hardloop weg en maak haar hartseer. Sy probeer Kendall weer soen, maar word uiteindelik deur Jo betrap. Terwyl sy wag vir Jo om die badkamer te verlaat, sien Lucy vir Kendall en sy het gepraat van liedjies soos "Hy sal myne wees", "Blaas jou 'n soen" en "Kendall gooi Jo omdat hy besef dat sy nog steeds van my hou". Sy glimlag dankbaar vir hom en blaas hom ook 'n soen. Kendall lyk verbaas toe sy hom 'n soen gee. Sy komplimenteer Kendall wat sy ma se broek aangehad het. Lucy kyk bedroef op die vloer neer oor wat sy gedoen het. Sy sê dat sy nie met Kendall wil terugkeer nie en dat sy net idees wil hê oor die skryf van 'n liedjie. Hierdie episode en Big Time Scandal was belangrike faktore in die Kucy -verhouding.
In Big Time maak Rocker Carlos verlief op Lucy. Tydens die episode ding hy mee om James om haar hart. Ongelukkig voel Lucy nie dieselfde nie en sou sy liewer vriende wou wees. Uiteindelik stem Carlos in om vriende te wees en hy bly in die 'vriendensone'.
In Big Time Scandal verdedig Carlos saam met Logan, James, Jett, Camille en Buddha Bob Kendall tydens haar perskonferensie. Danksy Carlos red sy nie net Kendall nie, maar ook die hele band.
Gedurende die vertoning bly hulle albei vriende en kuier hulle saam as hy saam met die ander seuns is.
In Big Time maak Rocker James verlief op Lucy. Tydens die episode ding hy mee met Carlos om haar hart. Net soos Carlos Lucy ook nie dieselfde voel oor James nie. Uiteindelik stem James in om vriende te wees met Lucy en net soos Carlos bly hy in die 'vriendensone'.
In Big Time Returns het James 'n groot liefde vir Lucy! Hy roep 'dibs' op haar. James word kwaad vir Kendall omdat hy net met haar gepraat het en laat hom 'n half kilometer in sy onderklere hardloop. James is daarna nog steeds verlief op haar.
In 'n promosie vir seisoen 4 word gesien hoe James haar probeer beïndruk met 'n slang om sy nek.
In Big Time Scandal wanneer James planne sê, sê hy hoe hy met Lucy sal regkom. Ook aan die einde van die episode vind ons uit dat Lucy terugkeer na die Palm Woods. James glimlag en sê: "Sy sal myne wees."
In Big Time Lies het James met Lucy geflirt. Lucy kyk net na hom en sê dat sy liewer hare eet. Hy sê: "Jy sal myne wees." Toe hy saam met Carlos gekook het, het hy gesê as hy daarin slaag, beteken dit dat Lucy heeltemal van hom hou en dat hulle binnekort sal uitgaan. Hy sê ook dat hy koeldrank rol vir 'Love'.
In Big Time Bonus Met sy (James) bonus besluit James om 'n slang te koop om Lucy te beïndruk. James flirt met haar met sy nuwe slang om sy nek.
Lucy en James deel 'n oomblik.
In Big Time Pranks 2 ding James en Lucy mee met hul vriende om die titel King and Queen of Pranks. Gustavo probeer haar prank, maar James red haar deur voor haar in te spring. Dit lei daartoe dat Lucy vir hom val en sy probeer hom soen, maar hulle word onderbreek deur konfetti wat op hulle val.
In Big Time Rides koop James 'n motorfiets om Lucy te beïndruk, en hulle het amper op hul eerste afspraak gegaan totdat James deur die muur geval het.
In Big Time -toetse was James depressief omdat Lucy op 'n Europese toer is. Dit het getoon dat hy nog steeds verlief is op Lucy. Hy koop tydskrifte om te kyk of hy 'n goeie kêrel sou wees.
In Big Time Dreams kom Lucy terug vir die 24ste Jaarlikse Tween Choice Awards en James is kwaad vir haar omdat sy nie van hom afskeid geneem het toe sy weg is nie. Sy erken later dat sy vir James teruggekom het en hulle deel hul eerste soen.
Aan die begin blyk dit dat Logan die enigste bandlid is wat nie met Lucy omgaan nie.Op een of ander manier word hulle goeie vriende.
In Big Time Secret help Lucy Logan om Kendall en Camille te bespied. Logan dwing haar om uit te vind wat tussen hulle aangaan en sy moedig hom aan dat niks tussen hulle aangaan nie.
In Big Time Scandal gaan hy saam met James, Carlos, Jett, Camille en Buddha Bob na die perskonferensie van Lucy om Kendall te verdedig. Hy onthou die gebeure van Big Time Decision en verduidelik aan haar dat Kendall in konflik was oor haar gevoelens en dat hy nie bedoel het om haar seer te maak nie. Dit veroorsaak dat Lucy aan die pers die ware betekenis agter haar lied vertel, en daarom red sy nie net die reputasie van Kendall nie, maar ook die band as geheel.
Soos Carlos, is sy steeds vriende met hom en die ander seuns.
Dit lyk asof Camille en Lucy vriende is. Daar word nie getoon dat hulle te veel praat nie, maar dat hulle wel saam kuier. Gewoonlik, as hulle kuier, is die ouens by hulle.
In Big Time Secret hou Lucy 'n geheim vir Camille (en Kendall) van Logan.
In Big Time Surprise word gesê dat Camille Lucy se beste vriend by die Palm Woods is.
In Big Time Decision keer Jo terug na die Palm Woods en Lucy stel haarself aan haar voor. Jo was effens geskok en het gevra of Lucy en Kendall uitgaan, wat veroorsaak dat Kendall paniekerig raak en dit vir die res van die dag vermy. Beide het besluit om die Palm Woods te verlaat as Kendall hulle nie gekies het net om hartseer te vermy nie. Sedert Kendall gekies het, het Jo Lucy uiteindelik die Palm Woods verlaat.
In Big Time Scandal keer Lucy terug na die publieke oog toe haar debuut -CD vrygestel word. Die eerste enkelsnit "You Dumped Me For Her" was 'n groot treffer, maar omdat dit oor die feit was dat Lucy deur Kendall gestort word, het dit eers baie probleme vir BTR veroorsaak-veral Kendall. In die begin was Jo kwaad vir Lucy omdat sy vinnig Kendall opgejaag het. Jo en Kendall het Lucy gekonfronteer tydens die beslissende opname vir haar nuwe musiekvideo "Elevator Kisses", maar hulle was albei verbaas om uit te vind dat Lucy nie die lied uit woede geskryf het nie of wraak. Sy het toe belowe om vir niemand te vertel dat die liedjie oor Kendall handel nie. Verlig Jo en Kendall was op die punt om te vertrek toe hy kommentaar lewer dat die liedjie nie presies akkuraat was nie. Jo het probeer om hom te weerhou om iets anders te sê, maar hy het Lucy boosgemaak tot op die punt dat sy vir hulle gesê het dat sy 'n perskonferensie gaan hou waar sy beplan om die hele wêreld te vertel dat hy die man in die lied is en dat hy 'n "totale jerkface". Hulle het die hulp ingeroep van Camille Jett, Boeddha Bob Kendall en Jo, en het probeer om die perskonferensie te ontwrig, maar dinge het self vernietig toe Lucy Boeddha Bob herken en sy voorblad blaas. Maar uiteindelik, na 'n sagte aanmoediging deur Carlos, het James en Logan Lucy Kendall laat vaar en aan die pers gesê dat Kendall nie die man was waarna die lied verwys het nie, en dat hy Kendall se dankbaarheid en Jo se respek verdien. Toe Lucy na die Palm Woods terugkeer, lyk Jo verbaas en 'n bietjie kwaad.
In Big Time Lies voel Jo (met Kendall) ongemaklik toe Lucy terug is na die Palm Woods. Jo sê vir Kendall dat hy nie in die hysbak moet gaan met iemand wat bedoel om nie saam met Lucy in te gaan nie. Uiteindelik nadat Lucy hom verskeie kere probeer wen het, vertel Kendall vir Jo dat hy saam met Lucy in die hysbak was. Jo erken dat sy bekommerd was dat Kendall haar wou terugkry, maar hy sê vir haar dat dit nie die geval is nie. Lucy verskyn toe en vra hulle om verskoning en sê dat sy nie met Kendall wil terugkeer nie-sy wou net idees hê om nuwe musiek te skryf, want nadat Kendall Jo bo haar gekies het, kon sy van die beste liedjies skryf van haar lewe. Maar noudat sy klaar was, het sy ernstige probleme ondervind met iets nuuts. Uiteindelik raak Jo en Lucy vriende.