Val van Rome - Podcast en vul die spasies in - Geskiedenis Podcasts - 2021
Val van Rome - Podcast en vul die spasies in
Hierdie aktiwiteit is ontwerp om 'n plek van 10 minute vir u klas te pas. Op grond van 'n podcast van 5 minute, moet studente spasies invul om 'n vinnige oorsig te kry van die redes agter Rome se val.
Dit is deel van ons Val van Rome -les waar u die volgende kan vind:
'N Podcast van 5 minute wat in eenvoudige terme verduidelik waarom Rome geval het (MP3)
'N Kort teks om in te vul en 'n diagram om te voltooi, gebaseer op die podcast (Word, PDF)
Die transkripsie en antwoordsleutels is almal ingesluit (Word, PDF)
U het ook 'n keuse uit twee afrondingsaktiwiteite/oop vrae, as u verder wil gaan, volgens die vaardigheidsvlak van u studente (Word, PDF)
As u dit nodig het, kyk dan na ons 'cheat sheets' om u studente te gee, soos wenke om 'n goeie opstel te skryf of gereedskap om u lewe makliker te maak, soos die merk van roosters.
Ons webwerf is 'n nie-winsgewende organisasie. As u hierdie hulpbron nuttig gevind het, skenk ons ​​asseblief om meer gratis materiaal te produseer.
Joel Swagman (Resensies / TESOL)
Eerstens, ondanks af en toe gevegte tussen opponerende ondersteuners by internasionale wedstryde, sportbyeenkomste kan internasionale betrekkinge verbeter. Byvoorbeeld, die Wêreldbeker -toernooi in 2006, wat in Duitsland gehou is, word in hierdie opsig as 'n sukses beskou. Ondersteuners van regoor die wêreld het Duitsland by hierdie geleentheid besoek en op 'n positiewe manier met ondersteuners van tradisionele teenstanders omgegaan. Die volgelinge van die Amerikaanse en Russiese spanne kon byvoorbeeld hierdie geleentheid saam geniet, sonder om kommer oor die politieke verskille tussen die twee lande. Dit toon dat groot internasionale sportbyeenkomste die spanning tussen mededingende lande kan verminder.
Oorsake van die val van Rome
Die oorsprong van Goths?
Michael Kulikowsky verduidelik waarom Jordanes, ons hoofbron oor die Gote, wat self as 'n Goth beskou word, nie vertrou moet word nie.
Profiel van Attila, wat bekend staan ​​as die Plaag van God.
In die hersiene uitgawe van Die Huns, E. A. Thompson stel vrae oor die militêre genie van Attila the Hun.
Afstammelinge van die vroeë setlaars van die Balkan het in botsing gekom met die Romeinse Ryk.
Jordanes, self 'n Goth, het 'n verlore geskiedenis van die Gote deur Cassiodorus verkort.
Die barbaar wat die keiser van Rome afgesit het.
Seuns van Nubel
Seuns van Nubel en die Gildoniese Oorlog
As die seuns van Nubel nie so gretig was om afstand te doen nie, sou Afrika moontlik onafhanklik van Rome geword het.
Vanweë persoonlike ambisie het die prefektuur van die Pretoriaan Rufinus verhinder dat Stilicho Alaric en die Gote kon vernietig toe hulle 'n kans gehad het.
Alaric wou nie Rome ontslaan nie, maar hy wou 'n plek hê vir sy Gote om te bly en 'n geskikte titel in die Romeinse Ryk. Alhoewel hy nie geleef het om dit te sien nie, het die Gote die eerste outonome koninkryk in die Romeinse Ryk ontvang.
Toe die Britse regering betrokke raak, was lede van die kolonies bekommerd dat hulle hul vryheid sou verloor en vervolg sou word.
Lede van die kolonies het nie saamgestem om belasting aan Brittanje te betaal nie. Dit het gelei tot hul leuse 'Geen belasting sonder verteenwoordiging'.
Die kolonies hou nie van die wette wat Brittanje hulle opgelê het nie, insluitend die Sugar Act, the Tea Act en the Stamp Act.
Lede van die kolonies word voortdurend deur die Britte gestraf vir oproer, wat hulle nog kwater gemaak het.
Die Boston Port Act dwing die kolonies om te betaal vir die tee wat hulle vernietig het, in die sogenaamde Boston Tea Party, voordat die hawe weer oopgemaak sou word, wat die plaaslike inwoners kwaad gemaak en ander bang gemaak het. is deur die Britse regering op die Amerikaanse kolonies opgelê. Die wet was bedoel om die sukkelende Oos -Indiese Kompanjie, wat baie belangrik was vir die Britse ekonomie, te subsidieer, en die Tea Act sou geld uit die 13 kolonies daarvoor insamel.
Die mense van die kolonies het nie saamgestem met die onregverdige belasting wat hulle moes betaal nie en het gevolglik meer as £ 90 000 tee vernietig in die Boston Tea Party van 16 Desember 1773. Die Amerikaanse betogers het aan boord van drie handelsskepe in die Boston -hawe gegaan. en gooi 342 houtkiste in die water. In vandag se geld sou die tee ongeveer 'n miljoen dollar werd gewees het. was 'n ander belasting wat die Britte in 1775 op die Amerikaanse kolonies opgelê het.
Dit het die naam The Stamp Act genoem, want toe hierdie materiaal aangekoop is, het hulle 'n amptelike stempel gekry (foto hierbo) om aan te toon dat die koper die nuwe belasting betaal het. het begin omdat die plaaslike mense Britse soldate getart het en hulle geskree en gedreig het omdat hulle nie saamgestem het dat die Britse leër plek in hul stad het nie.
Tydens die Boston -bloedbad het Britse soldate wat in Boston gestasioneer was, vyf mans doodgemaak en ses ander beseer. Twee van die beseerde mans is later dood weens hul wonde.
Die vyf mans wat gesterf het, was Crispus Attucks, Samuel Gray, James Caldwell, Samuel Maverick en Patrick Carr. Crispus Attucks word beskou as die eerste Amerikaanse slagoffer van die Amerikaanse rewolusie.
Al agt soldate wat by die Boston -bloedbad betrokke was, is in hegtenis geneem. Ses van hulle is vrygelaat, en twee is van manslag aangekla. Hulle straf was 'branding of the thumb'.
Die Britte noem die slagting die 'Incident on King Street '.
Die Amerikaanse Revolusie, ook bekend as die Revolusionêre Oorlog, het amptelik in 1775 begin.
Britse soldate en Amerikaanse patriotte het die oorlog begin met gevegte by Lexington en Concord, Massachusetts.
Koloniste in Amerika wou onafhanklikheid van Engeland hê.
Die kolonies het aan die begin van die oorlog geen sentrale regering gehad nie, dus is afgevaardigdes uit al die kolonies gestuur om die eerste kontinentale kongres te vorm. , 'n voormalige militêre offisier en welgestelde Virginian, is aangestel as opperbevelhebber van die kontinentale leër.
Lede van die kontinentale kongres het 'n brief aan koning George van Engeland geskryf waarin hulle hul klagtes uiteengesit en hul onafhanklikheid van Engeland verklaar het.
Op 4 Julie 1776 het die Kontinentale Kongres die Onafhanklikheidsverklaring aangeneem, waarin die kolonies hul onafhanklikheid van Engeland verklaar het.
Op 17 Oktober 1777 bring die Battles of Saratoga 'n groot oorwinning vir die Amerikaners na die nederlaag en oorgawe van generaal John Burgoyne.
Die winter van 1777 tot 1778 het 'n groot uitdaging geword vir generaal Washington, aangesien hulle winteropleiding by Valley Forge deurgebring het.
Teen 16 Februarie 1778 eer Frankryk die Verdrag van Alliansie met Amerika en erken dit as 'n onafhanklike land van Brittanje.
Die amptelike regering van die Verenigde State is op 2 Maart 1781 gedefinieer deur die Konfederasie -artikels.
Die laaste groot slag van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog het tydens die Slag van Yorktown plaasgevind. Generaal Cornwallis het oorgegee en dit was die nie -amptelike einde van die oorlog.
Die oorlog eindig in 1783, en die Verenigde State van Amerika word gebore. Teen 9 April 1784 het koning George III die verdrag bekragtig.
Val van Rome - Podcast en vul die spasies in - Geskiedenis
Hierdie hoofstuk is in die boek gepubliseer ROMEINE Ryk 30 vC tot 610. Klik hier vir inligting oor bestellings.
Augustinus se belydenisskrifte
Aurelius Augustinus is op 13 November 354 gebore te Tagaste in die Afrika bisdom van die Wes -Romeinse ryk. Sy vader Patricius was 'n heiden tot kort voor sy dood in 371, maar sy ma Monica was 'n vroom Christen. Augustinus het sy belydenisskrifte geskryf kort nadat hy in 396 as assistentbiskop van Hippo ingewy is. Hierdie opvallend innoverende boek is 'n lang gebed tot God wat sy geloof bely het en sy lewe met sy menslike foute beskryf het tot die jaar 387 toe hy tydens Paasfees gedoop is.
Augustinus het sy belydenisskrifte begin deur te vra of hy om hulp moet bid of God moet loof, of hy God moet ken voordat hy om hulp kan vra, en of mense kan leer om God te ken deur te bid. Hy erken dat hy nie weet waar hy vandaan kom voordat hy in hierdie lewe gebore is nie, maar hy is dankbaar vir die genade wat hy in die wêreld gevind het toe hy verpleeg is. Hy het opgemerk dat selfs babas sonder taal jaloers word op 'n pleegbroer by die bors. Op skool is Augustine geslaan as hy ledig was met sy studies. Hy dank God vir wat hy geleer het, omdat ander slegs daarop gemik was om die begeerte na armoede te bevredig, genaamd rykdom en roem, bekend as roem. Hy is gestraf omdat hy nie wou studeer nie, maar agterna het hy geglo dat elke siel straf op homself bring. Tog het hy opgemerk: "Ons leer beter in 'n vrye gees van nuuskierigheid as onder vrees en dwang." ander vervolg. Augustinus het erken dat hy van sy ouers se koskas gesteel het om handel te dryf vir speelgoed. Selfs toe hy betrap is dat hy bedrieg, wou hy nie toegee nie.
In die tienerjare het Augustinus probleme ondervind om ware liefde te onderskei van troebel wellus, alhoewel sy ma hom gewaarsku het oor hoerery, veral met 'n ander man se vrou. Tog wou hy nie minder verdorwe wees as sy genote nie. Met sy maats het hy pere gesteel, net om dit vir varke te gee, omdat hulle plesier gevind het om te doen wat verbode was. Augustinus vergelyk menslike foute met die volmaaktheid van God. Hoogmoed gee net voor die meerderwaardigheid van God toe. Ambisie is slegs hunkering na eer en eer, maar slegs God is heerlik. Die magtiges gebruik wrede wapens, maar God is almagtig. Die wellustige hunkering na liefde, maar God se liefde en liefde vir die waarheid is meer lonend. Die nuuskieriges soek kennis, maar God weet alles.
U is selfs onskuldig van die skade wat die goddelose inhaal,
want dit is die gevolg van hulle eie dade.
Luiaard poseer as die liefde vir vrede:
maar watter sekere vrede is daar buiten die Here?
Uitspattigheid kom voor as volheid en oorvloed:
maar jy is die volle, onwankelbare winkel van nooit-sterwende soetheid.
Die spaarsaamheid maak 'n skyn van liberaliteit
maar jy is die vrygewigste dispenser van alle goed.
Die hebsugtige wil baie besittings vir hulself hê: jy besit alles.
Die afgunstige stryd om voorkeur:
maar wat moet voor u voorkeur wees?
Woede eis wraak: maar watter wraak is net soos joune? 2
Augustinus het besef dat hy die geselskap van diegene wat die misdaad pleeg moes geniet het, aangesien hy deur hierdie onvriendelike vriendskap betower is.
Augustinus was daarop gemik om 'n oortuigende spreker te wees om sy nietigheid te bevredig, maar hy is verhef tot wysheidsliefde deur Cicero te lees, wat die Skrif onwaardig laat lyk het. Hy val in op sensualiste en slim sprekers, gierig na wins in die illusie van vryheid in plaas van om die groter voordeel van almal lief te hê. Hulle bereidwilligheid om hulle godsdiens filosofies te verduidelik, het Augustinus nege jaar lank geleer om die leerstellings van Manicha te aanvaar tot hy 27 was. Vir geld het hy die kuns geleer om met diegene te praat wat debatte wou wen. Hy het saam met 'n naamlose vrou as 'n minnares gewoon, maar hy was getrou aan haar. Later het hy besef dat om vas te hou aan enige skoonheid buite God of die siel, dit net aan hartseer is. Nou beveel hy sy siel om te lei in plaas van om die vlees te volg. Onder Maniaanse invloed het hy geglo dat boosheid 'n stof is wat lei tot misdade van geweld en sondes van hartstog. Nou besef hy dat vrye wil hom verantwoordelik maak vir sy eie foute wat sy straf word.
Augustinus het sterrekunde bestudeer, wat hom gehelp het om te besef dat Mani probeer om oor wetenskaplike vrae te leer, waarvan hy onkundig was. Omdat Mani beweer dat hy weet wat hy duidelik nie weet nie, het Augustinus tot die gevolgtrekking gekom dat Mani nie wysheid het nie en nie die goddelike persoon was wat hy beweer het nie. Augustinus het gehoop dat die manicheuse deskundige Faustus sy vrae sou kon beantwoord, maar hy kon nie. Terwyl Augustinus retoriek in Karthago onderrig het, het hy gevind dat die studente te ontwrigtend was, sodat hy na Rome verhuis het, waar hy gehoop het dat hulle meer gedissiplineerd sou wees. Om sy ma te verlaat, moes hy haar mislei oor sy vertrek. Sy het gehuil en vir hom gebid. In Rome het Augustinus steeds omgegaan met Manicheans, wat geglo het dat 'n bose mag, nie hulself nie, die sonde pleeg. Augustinus het gevind dat dit sy sonde ongeneeslik gemaak het totdat hy later besef het dat hy as die sondaar verantwoordelik was.
Augustinus is aangestel om letterkunde en spraak in Milaan te onderrig, waar hy biskop Ambrose ontmoet het. Daar word sy toegewyde ma by hom aangesluit. Nou begin Augustinus die Katolieke leer van die kerk begunstig wat hom gevra het om sekere dinge te glo, maar nie beweer dat dit dit kan bewys nie. Hy het in die praktiese praktyk van die lewe gevind dat baie dinge vertrou moet word om iets te bereik. Hy het saam met sy goeie vriende Alypius en Nebridus gewoon. Alypius is verlei deur gladiator -speletjies, en Augustinus het probeer om hom te bevry van die spel van hierdie waansinnige sport. & Quot; Augustine het gehoop om met 'n meisie te trou, maar hy moes twee jaar wag totdat sy oud genoeg was. Dit het veroorsaak dat sy minnares hom verlaat en na Afrika teruggekeer het. Hy was 'n slaaf van wellus en het 'n ander minnares buite die huwelik geneem.
Intellektueel probeer hy nog steeds die oorsaak van die bose vind. Hy het die Manichaeërs verwerp, omdat hy gedink het dat hulle vol boosheid was, terwyl hy ontken dat hulle dit kon pleeg. Hy het probeer om die idee te verstaan ​​dat ons kwaad doen omdat ons dit kies uit ons vrye wil en dat ons daardeur ly as gevolg van God se geregtigheid. Hy het die oortuiging aangeneem dat alle dinge goed is en dat die kwaad nie 'n stof is nie, maar dat alle stowwe deur God gemaak word. Diegene wat fout vind met die skepping, het hy as redeloos beskou. Selfs aders en wurms is goed, alhoewel hulle in die onderste skeppingsorde is. Goddeloosheid, het hy besluit, is 'n verdraaiing van die wil as dit van God af wegdraai.
Augustinus het na Suplicianus, 'n onderwyser van Ambrose, gegaan wat hom vertel het van die dramatiese bekering van die heidense retorikus Victorinus. 'N Man in die keiser se huis met die naam Ponticianus het vir Augustinus en Alypius vertel van die Egiptiese monnik Antony en die kloosters dat daar selfs een naby Milaan was. In die verlede het Augustinus vir kuisheid gebid, maar 'n deel van hom was nie gereed daarvoor nie en sou byvoeg & quotbut nog nie. & Quot Nou beleef hy 'n stryd tussen twee dele van homself. Hy het gedink dat sy wil hom heeltemal aan God wil toewy, maar 'n ander sal nog steeds gekant wees teen die besluit. Hy is teruggehou deur sy ou aanhangsels. Uiteindelik, toe hy 'n gedeelte uit Paulus se brief aan die Romeine lees (13: 13-14), besluit hy om homself aan Christus te gee en nie meer tyd aan die natuur se begeerte te spandeer nie. Alypius pas die volgende gedeelte van Paulus se brief op homself toe oor plek maak vir 'n man met 'n fyn gewete. Augustinus begeer nie meer 'n vrou nie, maar staan ​​nou vas in sy geloof. Hy het stilweg van die mark afgetree deur sy opleiding tot in die herfsvakansie te voltooi. Na 'n besoek aan die land saam met Alypius, sy ma en ander, het Augustinus sy 15-jarige seun Adeodatus, wat gebore is van my sonde, teruggeneem na Milaan. Adeodatus sterf ongeveer twee jaar later. Augustinus het besluit om terug te keer na Afrika, maar net voor sy vertrek is sy ma Monica dood.
Augustinus het sy eie gedagtes begin ondersoek en veral oor geheue geskryf, en probeer verduidelik hoe dit werk. Hy het gewerk om homself van versoekings te bevry. Hy was meer bang vir die onreinheid van vraatsug as vir onrein vleis. Hy het geglo dat hy nie eers sy eie gedagtes kon vertrou op grond van die ervaring daarvan nie, net soos God se barmhartigheid, want selfs diegene wat verbeter het, kan van 'n beter na 'n slegter toestand oorgaan. Benewens sensuele genot, het hy gevind dat sy verstand versoek kan word deur ledige nuuskierigheid. In die laaste drie boeke van sy belydenisskrifte bespreek Augustinus Genesis en die probleem van tyd. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat ons slegs gedwing word om goed te doen nadat ons deur die Heilige Gees geïnspireer is. Voorheen het hy geglo dat die menslike impuls is om verkeerd te doen. Tog is God altyd goed. Hy het gehoop om rus te vind in die teenwoordigheid van God. Om hierdie waarheid te verstaan, moet ons daarna soek as ons dit doen, die deur sal oopgemaak word.
Augustinus en die Katolieke Kerk
In 386 en 387, voordat hy gedoop is, het Augustinus met sy ma en vriende gesprekke gevoer. Saans skryf hy sy eie gedagtes in Soliloquies. Hierin praat Augustinus met Rede. Hy het geglo dat deur sy siel lief te hê, hy ook sy vriende liefhet. Mense is waardig om liefgehê te word omdat hulle rede het, selfs al gebruik hulle dit soms sleg. Tussen sy doop en ordening het Augustinus 'n dialoog met sy seun Adeodatus geskryf oor die leraar genaamd The Master waarin hy Platoniese idees aangepas het deur te suggereer dat die Christus binne -in die onveranderlike krag van God is. Elke siel kan hierdie wysheid raadpleeg. Christus word geopenbaar volgens die vermoë van elke persoon, afhangende van of die wil van die mens goed of sleg is. So word dinge bekend deur hierdie innerlike leraar, Christus, te raadpleeg, sodat kennis afhanklik is van beligting.
Gedurende hierdie tydperk het Augustinus ook begin skryf oor die vrye keuse van die wil, maar hy het dit nie eers in 395 voltooi nie. Anders sou God nie net die bose dade straf nie. Augustinus het geglo dat moord nie sonde is as 'n soldaat 'n vyand doodmaak of 'n amptenaar 'n misdadiger teregstel nie. Hy het ook geskryf dat 'n onregverdige wet nie 'n wet is nie. Hy het geglo dat niemand 'n siel kan dwing om 'n slaaf te wees na wellus nie. 'N Gees gewapen met deug kan 'n bose gees oorwin. Augustinus het geglo dat geluk en hartseer die gevolg is van goeie en slegte wil. Die ewige wet beveel ons om ons liefde van tydelike dinge af te draai na die reinheid van die ewige. Tog word liefde vir tydelike goedere nie gestraf tensy iemand dit oneerlik van ander afneem nie. Alhoewel mense vrye wil kry, kan hulle dit tot sonde verander. In die derde boek probeer Augustinus verduidelik hoe God se voorkennis nie in stryd is met die vryheid van die wil nie. Ons persoonlike ervaring is dat niks so volledig in ons vermoë is as ons eie wil nie. Hy voer aan dat God ons wilskrag vooraf ken, maar hy het nie verduidelik hoe God se voorafverkondiging van die resultate van ons dade dit nie vooraf bepaal nie.
In 391 gaan Augustinus na die Numidiaanse hawe by Hippo en word vinnig deur die biskop Valerius georden te midde van die akklamasie van die gemeente. Valerius het hom gevra om op Sondae te preek, en Augustinus het preek begin hou soos die waarin hy dronkenskap veroordeel het as 'n verslapping van die sedes.Die preke is neergeskryf terwyl dit afgelewer is, en meer as 400 bly oor. Alypius is tot biskop van Tagaste aangestel, en Valerius het Augustinus in 396 as assistentbiskop van Hippo aangestel. Valerius sterf 'n jaar later, en Augustinus word biskop. 'N Groot deel van sy tyd is daaraan bestee om sake te arbitreer om te keer dat Christene formele regsaksies voor ongelowiges instel. Augustinus het geglo dat moord altyd verkeerd was, tensy 'n soldaat of openbare beampte nie vir homself optree nie, maar om ander te verdedig. Hy het uitgelê dat om nie die kwaad te weerstaan ​​nie, nie beteken dat ons die plig moet nalaat om mense van sonde te weerhou nie. Hy erken dat hy sondes vergewe het na die doop. Hy het besluit die enigste onvergeeflike sonde is om tot die dood onberispelik te bly. Sy oortuiging dat slegs die Katolieke Kerk die Heilige Gees besit, het egter tot die ongelukkige gevolgtrekking gelei dat dit nie 'n onvergeeflike sonde is om nie 'n Katoliek te wees nie.
In 397 het Augustinus teen die Manichaean Faustus in 397 voorgestel dat die ware euwels van oorlog liefde vir geweld, wraak, wreedheid, onverbiddelike vyandskap, wilde weerstand, die begeerte na mag, ensovoorts is. Dit kan nodig wees om geweld daarteen te bestraf in gehoorsaamheid aan God of een of ander wettige gesag. In sommige omstandighede het Augustinus dus geglo dat goeie manne oorloë voer.
Augustinus het die eerste drie boeke van On Christian Doctrine in 397 geskryf, maar die laaste boek is dertig jaar later geskryf. In hierdie werk was hy van mening dat die geestelik volwasse persoon in geloof, hoop en liefde die Skrif nie meer nodig het nie, behalwe om ander te onderrig. Om die skrif reg te stel, was Augustinus van mening dat alles wat in letterlike sin nie in ooreenstemming is met die suiwerheid van die lewe of die korrekte leerstelling nie, figuurlik geïnterpreteer moet word, en dit noukeurig moet oordink om 'n interpretasie te vind wat die heerskappy van die liefde kan vestig. Augustinus het aanbeveel dat die Christenonderwyser moet bid voordat hy preek. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die hoofdoel is om die hoorder te help om die waarheid te verstaan, dit met vreugde te hoor en dit te beoefen. Hy het onderwysers aangespoor om hul verantwoordelikheid na te kom deur 'n lewe in ooreenstemming met die onderrig te lei en 'n goeie voorbeeld vir almal te wees. Augustinus skryf ook invloedryke kategetiese instruksies en 'n lang werk, The Trinity. In 'n handboek genaamd Geloof, Hoop en Liefdadigheid was hy een van die eerstes wat die idee van die vagevuur vasgelê het, en hy handhaaf sy oortuiging in die ewige hel teen die Origenistiese siening dat dit uiteindelik sou eindig. Augustinus was van mening dat God se barmhartigheid onverdienstig is deur sondige mense en slegs deur die genade van Christus gegee word.
Augustinus het werke geskryf waarin hy die maagdelikheid, die huwelik, die weduweeskap en die volharding prys. Kort voordat hy biskop word, skryf hy On Lying. Hy het opgemerk dat nie alle valse stellings leuens is nie, as die persoon glo dat dit waar is. Sommige regverdig dit om leuens te vertel om goed te doen, terwyl ander meen dat ons nooit mag lieg nie, na aanleiding van die dekaloog om vals getuienis te lewer. Augustinus het aangevoer dat die verstand homself nie moet bederf ter wille van sy liggaam nie. Hy het 'n uitsondering op die saak gemaak, terwyl leuens die enigste manier is om te verhoed dat iemand hom dwing om 'n onrein daad te doen.
Augustinus het agt soorte leuens beskryf. Die eerste vyf moet beslis vermy word
1) wat godsdiens betref,
2) wat niemand help nie en iemand seermaak,
3) wat die een help, maar 'n ander seermaak,
4) wat is vir die begeerte om te lieg, en
5) wat ander behaag in aangename praatjies.
Die volgende twee is wat niemand seermaak nie en help iemand as
6) as iemand onregverdig geld van iemand eis en weet waar dit is, of
7) as 'n regter 'n hoofsaak ondervra.
Alhoewel dit omstrede is, glo Augustinus dat dapper en eerlike mans en vroue steeds die waarheid moet vertel.
8) is wat niemand seermaak nie en doen goed deur hom te beskerm teen liggaamlike besoedeling.
Die voorbeelde van die Skrif en heiliges moet nie lieg nie. Augustinus het tot die gevolgtrekking gekom dat ons die gebod moet volg en glad nie moet lieg nie, maar as 'n persoon lieg, hoe verder op die skaal na die agtste, hoe minder is die sonde. Die Priscillianiste het dit reg geag om hul dwaalleer te verberg deur te lieg, en sommige Katolieke wou voorgee dat hulle Priscillianiste was om hul groep binne te dring, maar Augustinus het hierdie skynheilige praktyk teëgestaan ​​en gevra: 'Hoe sou ek dan met 'n leuen met reg kan vervolg? & quot3
Nadat die Donatistiese biskop Maximin 'n Katolieke diaken herdoop het, het Augustinus probeer om hierdie kerklike konflik op te los deur middel van bemiddeling sonder dat die Katolieke 'n beroep op die keiserlike mag van Rome of die donatiste gebruik gemaak het van die opstandige besnydenisse. Augustinus kon die Donatiste by sy kant laat kom in 'n debat teen die Manichaean Fortunatus. Augustinus bevestig dat die kwaad voortspruit uit die keuse van die wil, terwyl Fortunatus beweer dat die kwaad ewig is met God. Onder Gildo se leiding het die Donatistiese kerk gegroei, en in 397 het sy stop met die vertrek van graanskepe na Italië 'n konfrontasie met Rome genoop. Augustinus het Fortunius gekontak om 'n konferensie te reël, en hulle het ingestem om nie die buitensporigheid van die slegte manne aan beide kante na vore te bring nie, maar 'n groter konferensie wat Augustinus voorgestel het, is nooit gehou nie. Die Romeinse vloot het Gildo en baie Donatistiese partisane, insluitend hul biskop Optatus van Timgad, binnegeval en vernietig. In die komende jare sal voortgesette keiserlike bevele die Donatistiese sekte onderdruk. Augustinus self was in gevaar deur donateurs en die besnydenisse. 'N Poging tot ontvoering het misluk omdat sy gids 'n verkeerde pad ingeslaan het. Toe hy van Calama af teruggekeer het, was hy in 'n hinderlaag en het 'n paar mans saam met hom gewond. Om donatistiese idees teen te werk, het Augustinus oor die doop in 401 geskryf.
Die Donatistiese biskop Petilianus het by Augustinus gekla dat Katolieke 'n oorlog teen hulle voer, en dat die enigste oorwinnings van die Donatiste gedood of ontsnap moes word. Hy het gevra hoe hy hierdie vervolging kan regverdig, aangesien Jesus nooit iemand vervolg het nie. Augustinus antwoord en stel voor dat Christelike liefde kerklike eenheid beteken. Petilian het woedend aangekla dat liefde nie keisers vervolg of aansteek om lewens weg te neem en mense se goed te plunder nie. Hy het Augustinus daarvan beskuldig dat hy nog steeds Manichaean was en het hom die skuld gegee dat hy kloosters aan Afrika voorgestel het. Augustinus het gevind dat Christus vervolg word toe Jesus handelaars met 'n sweep uit die tempel verdryf het. Vincentius, 'n ou vriend van Augustinus uit Kartago en 'n leier in die Donatistiese sekte van Rogatiste, was geskok dat die Hippo -biskop die gebruik van staatsmag verkies het om donatiste te onderdruk om hulle in die Katolieke kerk te dwing. Augustinus het aangevoer dat Paulus blind was op die Damaskuspad en dat Elia valse profete doodgemaak het. Baie donatiste het by die Katolieke eenheid aangesluit omdat hulle gevrees het vir die keiserlike bevele. Hy verwys ook na die gelykenis van die banket in Lukas 14 toe later gaste genoodsaak was om te kom.
In 411 stuur keiser Honorius Marcellinus om die Donatistiese probleem op te los deur 'n konferensie in Kartago te hou wat deur 286 Katolieke biskoppe en 284 Donatistiese biskoppe bygewoon is. Na 'n week se debat besluit Marcellinus ten gunste van die Katolieke. Binnekort het 'n keiserlike bevel gemagtig om alle Donatistiese besittings in beslag te neem en 'n boete van hul geestelikes te beboet. Almal wat as donatiste volhard het, het hul burgerregte verloor, en sommige is gedeporteer. Marcellinus het ook by Augustinus gekla dat die Christelike leer die pligte van Romeinse burgers weerspreek, veral die weerstand teen die kwaad met die kwaad toe die ryk deur barbare binnegeval word. Augustinus sou uiteindelik Marcellinus antwoord in sy boek, City of God. Augustinus het ook 'n beroep op Marcellinus gedoen om nie doodstraf op donatiste te gebruik nie, sodat hulle nie martelare sou wees nie. Uiteindelik versterk ongeveer 420 donateurs onder leiding van biskop Gaudentius die katedraal by Timgad en dreig om dit aan die brand te steek as hulle aangeval word. Die konfrontasie het etlike maande aangehou terwyl Gaudentius die offisier daaraan herinner het dat Jesus vissers uitgestuur het, nie soldate nie, om die geloof te versprei. Augustinus het geweier om hulle as martelare te beskou en beskou hul bedreigde selfmoord as 'n mal afwyking. Tog skryf hy dat dit beter sou wees as hulle in hul eie vuur omkom as in die ewige vuur van die hel. Geen herdenking bly op hierdie webwerf oor nie, en wat die gevolg was, is onbekend.
Augustinus plaas ook selibaat bo die huwelik. Hy het die huwelik met slegs een persoon goedgekeur, en hy het gehoereer hoerery voor die huwelik, egbreuk daarna en egskeiding. Slegs die dood kan 'n huwelik beëindig, en seksuele omgang moet beperk word tot wat nodig was om kinders te verwek. Pelagius en sy vriend Coelestius het geglo dat die leer van die erfsonde met die geïmpliseerde swakheid van die menslike natuur tot morele swakheid gelei het, omdat mense geglo het dat slegs die genade van God hulle kan help. Hulle het Afrika besoek, en Pelagius het na Jerusalem gegaan. Coelestius is veroordeel deur 'n raad van biskoppe wat in 412 deur Augustinus gelei is en daarna Afrika verlaat. Hy het nie geglo dat Adam se sonde tot die hele mensdom strek nie. Pelagius het geglo dat mense in 'n neutrale toestand gebore word sonder deug of Adam en sy nageslag sonde uit eie keuse. Pelagius het ook die bespotting gemaak van die idee dat God 'n paar vir redding gekies het terwyl hy 'n meerderheid verdoem het om verlore te gaan, omdat dit bespot het op die idee dat God wil hê dat almal gered moet word. Augustinus was oortuig dat die doop noodsaaklik is vir redding, ongeag die ouderdom. Pelagius is in 415 deur 'n Palestynse raad beskuldig, maar ontsnap aan aanhouding, maar onder druk van Afrika het Pous Zosimus uiteindelik Pelagius en Coelestius veroordeel.
Tog het Augustinus geglo dat liefde die belangrikste eienskap is wat die ware Christen onderskei. Wat jy ook al doen, het hy aangeraai, doen dit met liefde vir wie iemand wat lief is, sleg kan doen? As jy lief is, kan jy nie anders as om goed te doen nie. Augustinus het na die hoofstad van Mauretanië in Caesarea gereis om die jaarlikse burgerlike stryd tussen twee vyandige groepe gesinne te voorkom, en hy kon die bloedvergieting stop. Honorius het ook bevele uitgevaardig teen enige biskop wat die standpunte van Pelagius nie sou veroordeel nie, en in 419 is 'n biskop uit Italië, Julian, afgesit en verban. Julian skryf teen die standpunte van die & quot; Karthagiese & quot; Augustinus, en die Hippo -biskop het sy eie argumente teëgestaan. Julianus het Augustinus gekritiseer omdat hy seksuele begeerte afkraak, wat volgens Julianus deur God bepaal is. Julian het ook sy teëstander daarvan beskuldig dat hy vrye wil ontken het vanweë sy siening dat God sommige bestem het tot redding en ander tot verdoemenis. Julian het geglo dat mense goed of kwaad doen uit vrye wil, bygestaan ​​deur God se genade of deur die duiwel aangewakker word. Hy het beweer dat as God mense geskep het, hulle geen kwaad kan hê as sondes vergewe word nie, kinders nie veroordeel kan word vir die sondes van hul ouers nie. Augustinus skryf sy antwoord in Against Julian in 421, met verwysing na die Skrif en aanhaal van Ambrose.
Augustinus se stad van God
Nadat Alaric Rome in 410 geplunder het, het baie die Christendom die skuld gegee dat hulle die Romeinse ryk verswak het. Die heidense Volusianus het by Marcellinus gekla, wat op sy beurt aan Augustinus geskryf het. Hy begin sy ontsagwekkende werk, The City of God, in 413 en voltooi dit eers in 426. In die voorwoord het Augustinus onderneem om die glorieryke stad van God te verdedig, in die poging om trotse manne te oortuig van die krag van nederigheid, en hy moet ook skryf van die aardse stad wat begeer om die wêreld te oorheers deur nasies tot sy juk te buig. Uit die aardse stad kom die vyande teen wie die stad van God verdedig moet word. Hy het opgemerk dat die wreedhede wat in oorlog gely is, die korrupte kan aanhits om hul lewens te hervorm. Voorsienigheid kan selfs met deugde en voorbeeldiges toets. Selfs die barbare het baie om Christus ontwil gespaar. In plaas daarvan om te glo dat die gode Rome van verwoesting kon red, het Augustinus aangevoer dat Rome die gode lank lewendig gehou het. Diegene wat Christus die skuld gegee het vir wat hulle verdien om te ly, het skynbaar nie besef dat hulle ter wille van Christus gespaar was nie. Augustinus het uit die geskiedenis getoon dat tempels en beelde van gode gewoonlik nie tydens oorlog gespaar was nie. Hy het geglo dat die goeie ook in hierdie aardse lewe ly, omdat hulle lief was vir lieflike dinge en nie eensgesind gevoel het terwyl ander gesondig het nie.
Augustinus het geglo dat die geluk van 'n stad uit dieselfde bron as dié van individue spruit, omdat dit baie individue is wat harmonieus assosieer. Deug beheer die goeie lewe vanuit die stoel van die siel wat die liggaam heilig maak deur dade van wil. Solank die wil onwankelbaar bly vir misdaad, lê dit wat ander op die liggaam doen, geen skuld op die siel nie. Dus verloor selfs 'n vrou wat verkrag word, haar kuisheid nie, omdat sy haar deug nie verloor het nie. Hy het teen selfmoord aangevoer as 'n manier om kuisheid te beskerm. Augustinus het geglo dat elkeen wat 'n mens doodmaak, hetsy 'n ander persoon of homself, skuldig is aan moord. Die beloning vir goeie Christene is nie die besit van aardse dinge nie. Dit lyk asof die slegte en die goeie dit wen. Tog vind Augustinus diegene van suiwer siel, wat deur die soldate woedend was, vry van skuld.
Augustinus het aangevoer dat die heidense fabels en teateropvoerings die deugde van die vroeë Romeine bederf het, en na sy mening het die gode nie goeie wette geleer nie en ook nie die regte morele kode nie. So verbied Plato die digters uit sy Republiek. Namate die sedes van Rome agteruitgegaan het, het dit sy drang na wêreldmag en die genot van onwelvoeglike seremonies verhoog. Augustinus het geglo dat die heidense gode onrein en leuenagtige geeste is. Hy vergelyk 'n welgestelde persoon met 'n gematigde manier. Die ryk persoon ly aan oormatige vrees en bekommernisse as gevolg van koorsige hebsug, terwyl die beskeie persoon tevrede is en goeie verhoudings het, selfbeheersend, moreel kuis en rustig is. Augustinus beskou die heerskappy as 'n seën vir die mensdom, terwyl die goddelose hulself groter skade berokken as gevolg van die groter onreg wat hulle kan regeer. 'N Goeie mens, selfs 'n slaaf, is vry, maar 'n goddelose, selfs al is hy 'n koning, is regtig 'n slaaf, want die goddelose moet baie ondeugde dien. Augustinus het die uitbreiding van die Romeinse ryk nie meer aan sy gode toegeskryf as wat die militêre verowerings van die vorige Assiriese, Persiese of Alexandriese ryke aan hulle toekom nie.
Cicero beklemtoon keusevryheid en ontken sodoende voorkennis. Vir Augustinus het dit beteken om God prys te gee om mense vry te maak, want sy geloof het beide gehou. Hy het geglo dat God bewus is van alle dinge, insluitend die menslike keuses wat gewillig gemaak is. Die vroeë Romeinse begeerte om vry te lewe of te sterf, ontwikkel gou tot die liefde vir oorheersing toe hulle oorloë wen, gelei deur ambisieuse manne soos Julius Caesar. Die waardes van eer, heerlikheid en krag van Caesar seëvier oor die deugd van Marcus Cato. Augustinus het meegedeel dat die liefde vir lof moet toegee aan die liefde vir die waarheid. Christelike martelare toon 'n groter nederigheid aan. Want deug om die menslike eer te dien, is net so skandelik as om liggaamlike plesiere te dien. Selfs die oorloë was afhanklik van God se barmhartigheid en geregtigheid. God het die vroomheid van Konstantyn en Theodosius met voorspoed beloon. Augustinus het die Romeinse godsdiens hersien en geen melding gemaak van die ewige lewe nie.
Toe hy hom tot etiek wend, het Augustinus opgemerk dat die grootste goed, die doel van etiek, soms aangevul word met ekstrinsieke goedere soos eer, heerlikheid en rykdom. Vir Plato is die goeie lewe deugsaam en is dit gebaseer op die liefde van God. Augustinus kritiseer egter die siening van Apuleius dat tussengestein of demone tussen God en mense met reg vir magie gebruik kan word. Christene kan martelare eerbiedig, maar hulle bring nie vir hulle offers nie, en hulle verander ook nie hulle sondes in heilige rites nie. Augustinus het nie saamgestem dat demone beter wesens as mense is nie, omdat hy die algemene opvatting aanvaar het dat demone bose wesens is. Vir Augustinus behoort slegs Christus die middelaar tussen mense en God te wees. Engele in sy Christelike teologie Augustinus het bo die demone geplaas, omdat hulle liefde vir God hulle heilig maak, het hy geglo dat engele hoër kennis het en dat hulle nooit as demone vergis word nie.
Vanuit die godheid en offer van die Christus Augustinus het sy geloof afgelei op die oordeelsdag, opstanding van die dode, ewige verdoemenis van die goddelose en 'n ewige koninkryk van 'n heerlike stad van God wie se burgers vir ewig die visioen van God sal geniet. Tog het hy geglo dat deur liefde vir wat goed is, 'n mens kan toeneem in die liefde vir wat reg is, en liefde vir wat sleg is, kan verminder totdat 'n mens se hele lewe verander en volmaak word. Kwaad is nooit absoluut nie, want dit bestaan ​​slegs as relatiewe gebreke in wat goed is. Hy het geglo dat dit goed is dat gebrekkige natuur deur geregtigheid gestraf word. Niemand word gestraf vir natuurlike gebreke nie, maar slegs vir opsetlike foute. Selfs 'n slegte gewoonte het in die testament begin. Augustinus het geglo dat die hele heelal pragtig is, en lelikheid slegs 'n beperkte persepsie van 'n deel van die geheel is. In so 'n geval moet ons geloof gebruik om die groter meesterwerk van die Skepper te aanvaar. Alle nature is goed deur hul bestaan ​​met hul eie skoonheid en vrede. Om dinge te verander, word beter of erger, afhangende van of dit die goeie bestuur van die Skepper bevorder. Die ontbinding van veranderlike dinge in die dood is deel van die goddelike proses. Die engele wat geval het, het deur die sonde van hoogmoed van God af weggedraai. Daar is geen doeltreffende oorsaak van bose wil nie, maar bose wil is die doeltreffende oorsaak van 'n slegte optrede.
Gierigheid is 'n gebrek by 'n persoon wat goud begeer meer as geregtigheid. Wellus is nie 'n gebrek aan liggame nie, maar in die siel wat meer van lyflike genot hou as van matigheid. Augustinus het geglo dat skaamte die gevolg is van die sonde van wellus. Roem is om die applous van ander lief te hê, en trots is om jou eie krag meer lief te hê as die van 'n ander. Die bose wil is sy eie oorsaak omdat dit die bose in veranderlike geeste begin, en dit doen dit deur die weg van God te verlaat. So kan ondeugde beseer word. Vir Augustinus is die mens se wil baie belangrik, want as dit sleg gerig word, sal die emosies verdraai word, maar as dit goed gerig is, sal dit lofwaardig wees. Die persoon wat volgens God lewe, haat nie ander mense nie, maar moet die sonde haat as gevolg van die korrupsie terwyl hy die sondaar liefhet. Sodra die ondeugde genees is, bly daar net liefde oor. Augustinus het opgemerk hoe die Stoïsyne daarop gemik is om begeerte te vervang deur wil, vreugde met tevredenheid en vrees met omsigtigheid. Want Augustinus moet vrees vervang word met liefde.
Augustinus verdeel die mensdom in diegene wat volgens die mens lewe en diegene wat volgens God leef, en daarom skryf hy oor twee stede of menslike samelewings. Die een is bestem vir die ewige lewe onder God, die ander vir die ewige straf saam met die duiwel. Die aardse stad het homself lief in minagting van God, terwyl die hemelse God liefhet in minagting van jouself. Augustinus het die begin van sy stad van God gevind in die martelaarskap van Abel en die teenoorgestelde in die dood van Kain om sy broer te vermoor. Sy mensestad is vol twis en verdeel deur oorloë en binnelandse rusies. 'N Stad wat sy standaard in oorlog verhoog, is verheug in sy boosheid, selfs as dit oorwin, word sy oorwinning bederf deur trots. Of as dit die menslike wisselvalligheid en toekomstige mislukking in ag neem, is die triomf daarvan net 'n oomblik. Die aardse stad hou van oorheersing in plaas daarvan om ander te dien. Augustinus het opgemerk dat die stad van die mens in 'n chroniese burgeroorlog verkeer en bly. Die twee grootste aardse ryke wat ontstaan ​​het, was eers die Assiriërs in die Ooste en daarna die Romeine in die Weste.
Vir Augustinus plaas die stad van God die hoogste goed in die ewige lewe en die hoogste boosheid in die ewige dood, en die metode wat hy aanbeveel om hierdie lewe te vind, is geloof. Deug, die hoogste menslike goed, kom met opvoeding en is 'n eindelose oorlog met bose neigings in onsself. Augustinus bevestig die tradisionele deugde van matigheid, omsigtigheid, geregtigheid en moed. Hy het geregtigheid geïnterpreteer as die siel ondergeskik aan God en die liggaam ondergeskik aan die siel. Hy het selfs in u eie huis konflik gevind, soos die Skrif waarsku. Selfs in 'n rustige stad sit sommige mans in die oordeel van ander, wat baie hartseer en ellende veroorsaak omdat geen menslike regter die menslike gewete kan lees nie. So word baie onskuldige getuies gemartel om inligting te bekom. Die beskuldigdes kan gemartel word om uit te vind of hulle skuldig is.
Buite die stad is die wêreldgemeenskap, wat die een oorlog na die ander ondergaan het, met geweldige slagting van mans. Ontwikkelende ryke het nog erger konflikte binne burgeroorloë en sosiale opstande wat angs veroorsaak vir mense wat in vrees leef. Augustinus het erken dat 'n goeie heerser slegs regverdige oorloë sal voer, alhoewel 'n werklik goeie mens verplig sou wees om geen oorloë te voer nie. Vir Augustinus is 'n regverdige oorlog slegs geregverdig teen 'n onregverdige aggressor. Die einde van ware Christelike deugde is die grootste vrede. Tog gaan baie mense oorlog toe om hul vyande hul eie te maak en hul wil op hulle af te dwing en dit vrede te noem. Sondige mense haat menslike gelykheid en is lief daarvoor om hul soewereiniteit oor hul medemense op te lê. Hulle haat die regverdige vrede van God, en verkies hul eie onregverdige vrede. Augustinus het vrede gedefinieer as die geordende ewewig van al sy dele. Vir die irrasionele siel beteken dit sy aptyt vir die rasionele siel, dit is die harmonieuse ooreenstemming van gedrag en oortuiging vir die siel en die liggaam saam, dit is 'n goed geordende lewe en gesondheid tussen 'n sterflike persoon en die Skepper. onder God se wet tussen persone is dit gereguleerde gemeenskap in die huis, dit is gesag en gehoorsaamheid tussen lede van die gesin in die politieke gemeenskap, dit is gesag en gehoorsaamheid onder die burgers en die hemelse stad het 'n harmonieuse gemeenskap van diegene wat vreugde vind in God.
Die aardse stad gebruik tydelike goedere vir wêreldse vrede, maar die hemelse stad geniet ewige vrede. God leer om God en jou naaste lief te hê. Die belangrikste plig is om uit te kyk vir jou eie huis. Augustinus het geglo dat God nie bedoel het dat 'n persoon oor ander mense moet heers nie, maar oor mense oor diere. Slawerny was die gevolg van sonde, maar diegene wat sonde pleeg, is slawe van sonde. Want dit is nie so erg dat Augustinus 'n slaaf van 'n man is as slawe van slaaf nie. Slawe deur lojaal met liefde te dien, kan vry wees van vrees totdat die onreg beëindig is. Diegene wat in die hemelse stad woon, moet ook die burgerlike wette van die aardse stad gehoorsaam, sodat die twee stede gemeenskaplike oorsaak kan maak, hoewel Augustinus opgemerk het dat daar dikwels godsdienstige konflik is. In die antieke Romeinse republiek het hy weinig ware geregtigheid gevind, wat die regte van almal moet erken en elkeen moet toekom. Vir die heidense mense van Augustinus, wat nie die enigste God aanbid nie, ontbreek hulle godsdienstige beheer van die siel oor die liggaam en die rede oor eetlus en dus ware geregtigheid. Elke stad wat nie monoteïsties is nie, is dus volgens sy godsdienstige definisie onregverdig. Vir Augustinus kan daar geen ware deug wees sonder ware godsdiens nie.
Augustinus het opgemerk dat die goeie ongelukkig en die goddelose gelukkig kan wees, 'n oënskynlike onreg in hierdie wêreld, maar God se oordele is ondeurgrondelik, en alles sal in die goddelike oordeel aan die einde van die wêreld geskied. Na aanleiding van die Skrif, het Augustinus geglo dat die Jode in die laaste oordeel sal glo dat die antichris die kerk sal vervolg Christus sal die dode oordeel, die goeie sal geskei word van die slegte en die wêreld sal onder vuur ly, maar word hernu. Augustinus weerspreek die argumente van diegene wat geglo het dat die straf van die hel nie ewig is nie. In die laaste boek beskryf Augustinus die ewige saligheid van die stad van God en hoe sy burgers geklee sal wees in die persoonlike onsterflikheid wat die engele nooit verloor het nie. Augustinus het verskeie wonderwerke as bewys van Christelike lering aangehaal. Gevalle mense het die twee hulpbronne van wet en opvoeding om die gesag van die heilige leer te leer. Die doel van alle straf is om onkunde uit die weg te ruim en ongetemde begeertes te beheer, hoewel Augustinus nie verduidelik het hoe dit vir ewige straf geld nie. Augustinus het afgesluit deur die laaste salige visioen van die heiliges te beskryf voordat hy God dank. Die Stad van God sou meer as duisend jaar baie invloedryk wees, en daar is meer manuskripte daarvan as van enige boek behalwe die Bybel.
In 428 skryf 'n jeugdige uit Hippo met die naam Hilary en die teoloog Prosper aan Augustinus uit Gallië dat mense in Marseille ontsteld was oor sy 'nuwe teorie', wat volgens hulle die prediking nutteloos gemaak het. Hoe kan die aantal uitverkorenes se nommer vasgestel word? Hang dit nie af van die mens se vrye wil nie? As God alreeds die saligheid en die verdoemenis bepaal het, sou dit dan nie alle menslike inspanning ondermyn nie? Augustinus het hulle geantwoord in The Predestination of the Saints en The Gift of Perseverance, met die idee dat mense nie glo om uitverkies te word nie, maar dat hulle verkies word om te glo, gewoonlik deur Paul vir steun aan te haal. Hy het aangevoer dat Paulus soos hy glo en tog bly preek. In 430 het die Vandale Hippo beleër. Augustinus het 'n brief aan biskop Honoratus geskryf waarin aangevoer word dat die priester by sy kudde moet bly in plaas van na 'n ander stad te vlug. In die derde maand van die beleg word Augustinus siek, en hy sterf op 28 Augustus.
Die Romeinse Ryk het 395-425 ingeval
Danksy wedersydse respek vir mekaar se ryke, sou die verdragte wat Rome in 363 met Jovian met Persië gesluit het en die wat Stilicho in 387 onderhandel het, te midde van relatiewe vreedsame naasbestaan ​​gedurende die vierde eeu duur. Perse het noordelike verdediging gebou en verdedig, en Rome het goud verskaf om dit te help betaal. In 395 val die Huns Armenië, Kappadokië en Noord -Sirië binne, wat dit nog belangriker maak om hierdie reëling voort te sit. Volgens die historikus Procopius, net voor Arcadius se dood in 408, stuur hy 'n brief aan Yazdgard I (r. 399-421) waarin hy die Persiese monarg vra om die voog van sy jong seun Theodosius II te wees. Die volgende jaar verleen Yazdgard Christene vryheid van aanbidding en herstel hulle kerke. Persiese vrese vir Christene wat vir Rome belangstel, is verlig toe die Christelike kerk van Iran onafhanklik van Konstantinopel geword het. Yazdgard het die vrede met die Romeinse ryk behou, maar in die jaar voor sy dood vernietig 'n biskop 'n vuurtempel van Zarathustran in Susa, wat die vervolging van Christene aanspoor. Nadat Vahram V (r. 421-438) 'n stryd om mag gewen het, het 'n groot Persiese leër die Romeinse gebied aangeval, maar geen van die partye was oorwinnaars nie, alhoewel baie mense vermoor is. Biskop Acadius van Amida het die erkenning gekry dat hy kerkbord verkoop het om 7 000 Persiese gevangenes te verlos. Anatolius het honderd jaar lank 'n wapenstilstand beding, en dit duur byna so lank tot vroeg in die sesde eeu.
Armenië is steeds verdeel met die Persiese vasaal Khusrau wat heers oor die grootste gebied in die ooste, terwyl die westelike deel lojaal was aan die Romeinse keiser Arcadius en deur Arsaces regeer is totdat die lang Arsacid -dinastie uiteindelik met sy dood omstreeks 430 geëindig het. die Romeinse weermag het beheer oor hierdie gebied oorgeneem. Die Persiese koning Yazdgard II (r. 438-459) het al die godsdienste bestudeer, maar het Jode en Christene vervolg. Sy poging om Armenië tot die Zarathustran -geloof te bekeer, het tot 'n opstand gelei, maar hy het 'n leër na Armenië opgeruk en die leiers van die groot gesinne en geestelikes na Iran gebring. Onder Peroz (r. 459-484) het oorloë teen die Eftaliete of wit Huns en hongersnood Persië verwoes. Jode is vervolg en Christene is verdeel in die sektes van die Nestoriane en die Monofisiete, deels omdat biskoppe uit Persië en Armenië nie die Katolieke kerkrade bygewoon het nie. So het die oostelike helfte van die Romeinse ryk relatiewe stabiliteit aan die kant gehad, terwyl die Westerse meer aanvalle van Duitsers en Huns gely het.
Theodosius het die Romeinse ryk vir die laaste keer onder die heerskappy van een man herenig, maar met sy dood in 395 regeer sy 10-jarige seun Honorius in die Weste, en die 17-jarige seun Arcadius regeer die Ooste. word gelei deur die bevelvoerder Stilicho, wat as 'n vandaal gebore is. Rufinus, die prefekt van die Ooste in Praetorian, het hom egter gekant, wat Tatianus en sy seun Proculus beskuldig het van korrupte administrasie as prefekte van die Ooste en Konstantinopel Proculus onthoof is, en Tatianus verban is. Rufinus het selfs hul land Lycia gestigmatiseer deur niemand daarvandaan toe te laat om 'n beampte in die keiserlike regering te wees nie.
Die Latynse digter Claudian het twee boeke teen Rufinus geskryf wat hom beskuldig het van onderdrukking van belasting, omkopery, onregverdige konfiskering, gedwonge en fiktiewe testamente waardeur hy erfenisse van sy vyande verkry het, die openbare verkoop van geregtigheid en ander korrupsie. Claudian oordryf die euwels van Rufinus omdat hy sy beskermheer Stilicho bevoordeel het, maar baie daarvan was waarskynlik waar. Die Gote het Alaric as hul leier gekies en het Thrakië en Masedonië verwoes voordat hulle op Konstantinopel gevorder het. Rufinus het hom as 'n Goth aangetrek en hulle oorreed om weswaarts te marsjeer. Lucian gebruik geld wat sy vader Florentius uit Gallië afgedwing het om Rufinus te kry om hom as graaf van die Ooste aan te stel, maar toe Lucian weier om die keiser se oom te bevoordeel, het Rufinus na Antiochië gegaan en Lucian veroordeel en wreed gestraf. Rufinus het probeer om sy dogter met Arcadius te trou, maar die keiser verkies die pragtige Eudoxia, die dogter van Bauto, 'n Frank -generaal wat Rome bedien het.
Die Ooste het nog steeds nie troepe gehad wat weswaarts geskuif is vir die oorlog teen Eugenius nie. Stilicho sou saam met hulle terugkeer, en hy het die wil van Theodosius opgelê en Honorius heerskappy oor Thracië gegee. Rufinus het Arcadius laat roep om Stilicho uit die konflik met die Visigote in daardie streek, en die Gotiese offisier Gainas het die keiserlike legioene na Konstantinopel opgeruk. Rufinus het die troepe van Gainas ontmoet, maar is deur hulle vermoor, en dit is Stilicho die skuld gegee. Intussen het Huns uit die noorde Mesopotamië binnegeval en Sirië verwoes. Met Rufinus se dood oorheers die eunug -kamerheer Eutropius die regering van Arcadius. Deur intrige het Eutropius daarin geslaag om die rykdom van militêre bevelvoerders Abundantius en Timasius dood te maak en toe te eien. Claudian het ook twee poësieboeke teen Eutropius geskryf, wat sy hebsugtige ambisie kritiseer en sy verkoop van kantore oordryf. Die digter het geskryf dat die enigste passie wat die verminkte liggaam van Eutropius kon verower, die passie vir goud was, en hy het selfs gewonder of die vroulike slaaf kan bloos of skaam kan voel.
In 396 trek die Visigote onder leiding van Alaric suid na Griekeland en neem Boeotia, Athene, Megara, Korinte, Argos en Sparta. Athene is gespaar, maar die tempel in Eleusis is geplunder, volgens Eunapius deur 'n groep fanatiese monnike wat die Gotiese leër vergesel het. So is die Eleusiniese raaisels, wat die Helleense kultuur agtien eeue lank 'n mistieke basis in landbousimboliek gegee het, nie meer gevier nie. Omtrent hierdie tyd het Claudian die gedig The Rape of Proserpine geskryf wat die deel van die mite van hierdie geheimenisse beskryf. Die verhaal van die koning van die onderwêreld, Pluto, wat met die wa onder die grond kom om die dogter van die garsmoeder Ceres (Demeter) weg te voer, simboliseer die ontwikkeling van die beskawing in die landbou tydens die verkragting van die aarde wat tot oorloë oor eiendom gelei het. Ironies genoeg val hierdie gedig op die einde van die raaisels wat ontstaan ​​het toe die Grieke op daardie stadium was, val saam met die inval van die Gote en Huns, waarvan die bevolking toegeneem het tot die punt dat hulle ook genoeg grond moes vind om hulle op 'n landbougrond te vestig. van die lewe. In die gedig van Claudian vergelyk Jupiter sy bewind met die goue era van sy vader.
Rykdom stomp die gedagtes van mans af.
Ek het daardie noodsaaklikheid gereël, ma
van uitvinding, sou hul lui verstand aanspoor sodat,
bietjie vir bietjie kan hulle die oorsaak ontdek
dinge wat verborge en oop is om te sien.
'N Industriële era het 'n goue era vervang.
Kan 'n lewe wat in 'n bos versteek is, bring
geluk vir iemand wat meer is as 'n dier? 4
Stilicho het kragte oorkant Italië gelei en Alaric by Elis ontmoet. Hulle het 'n ooreenkoms aangegaan, en Alaric het teruggetrek dat Epirus erken word as meester van Illyricum. Die Senaat in Konstantinopel was kwaad vir Stilicho wat Griekeland binnegaan en hom tot 'n openbare vyand verklaar, terwyl Claudian Honorius met leë lof gevlei het.
In 397 het die Donatist Gildo graan in Afrika weerhou, hoewel Stilicho Rome uit Gallië en Spanje verskaf het. Die Romeinse senaat het Gildo eenparig tot openbare vyand verklaar en Stilicho teen hom gestuur met 'n leër van ongeveer 10 000 onder leiding van Gildo se broer Mascezel, wie se kinders deur hul oom vermoor is toe Mascezel in Milaan gaan skuil het. Tog het die senatore hul welgestelde klas die opsie gegee om 25 solidi te betaal vir elke werf wat hulle moes verskaf. Vanaf daardie tyd en in die volgende vyftien jaar is nege keiserlike bevele oor verlatenheid en die verberging van woestyne uitgereik. Die Afrika -magte het geweier om Gildo te ondersteun, wat doodgemaak is of selfmoord gepleeg het. Volgens die historikus Zosimus het die jaloerse Stilicho sy lyfwagte deur Mascezel laat vermoor terwyl hy 'n brug oorsteek. Claudian het Stilicho se oorwinning gevier in sy gedig The War Against Gildo waarin Mascezel skaars genoem word, en die gedig eindig skielik na een boek. Stilicho het sy mag in die weste gekonsolideer deur met sy dogter Maria met keiser Honorius te trou.
In die Ooste in 397 het Arcadius 'n wet uitgevaardig dat elkeen wat 'n sameswering teen die keiser of 'n keiserlike amptenaar het, met die dood of konfiskering gestraf sal word, selfs die kennis van 'n verkeerde bedoeling, indien dit nie onthul word of om 'n verraaier te vergewe nie, ewe krimineel kan wees. Die volgende jaar het Eutropius blykbaar 'n suksesvolle veldtog gelei om barbare terug te keer na die Kaukasus, en sy verheffing tot konsul in 399 het Claudian aangemoedig om sy invektiewe poësie teen die eunug te draai. Die Italianers is deur 'n eunug -konsul geskandeer as 'n skending van hul tradisies, en die Weste het geweier om sy konsulskap te erken.
Die Duitse Gainas, wat deur Stilicho beveel is om die Oosterse weermag na Konstantinopel terug te lei, het meester van soldate geword. Ostrogote in Frigië onder leiding van Tribigild val Galatië, Pisidia en Bithynia binne, terwyl Arcadius die somer van 399 na 'n oord in Ancyra terugtrek. Generaals Gainas en Leo, 'n vriend van Eutropius, is teen die indringers gestuur. Synesius, 'n filosoof uit Cirene, het in Konstantinopel aangekom en teen Duitsers in die staat geskryf en aangevoer dat die gee van wapens aan buitelandse Duitsers soos 'n herder was wat wolwe se welpies wou tem. Gainas versterk die Ostrogote in die geheim en laat sy eie Duitsers in opstand kom, wat lei tot die dood van Leo. Terwyl hy voorgee dat hy deur Ostrogotiese mag oorweldig is, het Gainas Arcadius aangespoor om te voldoen aan die eis van Tribigild om Eutropius af te sit. Die keiserin Eudoxia wend hom ook tot Eutropius, wat vir die heiligdom in die kerk St. Sophia gevlug het. Daar is hy beskerm deur Johannes Chrysostomus, wat gepreek het oor die nietigheid van die wêreld. Eutropius het oorgegee toe hy sy lewe aangebied is en is na Ciprus verban.
Eutychian is vervang as die Praetorian Prefect of the East deur Aurelian, aangesien die anti-Duitse party geseëvier het. Gainas was openlik verbonde aan Tribigild, en hulle het die Propontis geplunder. Blykbaar het hulle Aurelian vervang deur 'n onbekende persoon wat Typhos genoem word in 'n literêre werk van Synesius, Egiptenare. Die aartsvader Chrysostom het Gainas oorreed om die drie gyselaars Aurelianus, Saturninus en Johannes, die minnaar van keiserin Eudoxia, eerder te verban as om die gyselaars dood te maak. Gainas marsjeer met sy leër na Konstantinopel en regeer daar vir die eerste helfte van die jaar 400. Toe die Gote die hoofstad verlaat, was baie in 'n kerk vasgevang en vermoor. Die een met die naam Typhos val, en Aurelianus word weer prefek. Gainas het 'n verklaarde vyand geword en Thrace geplunder. By Abydos het die Gote die keiserlike vloot raakgeloop onder bevel van die getroue Goth Fravitta. Die troepe van Gainas is verslaan, en hy is na die Hun -koning Uldin gedryf, wat die kop van Gainas afgesny het en dit na Arcadius gestuur het. So het die Ooste die barbaarse bedreiging vrygespring, en Stilicho kon nie meer 'n plan teen hulle maak nie. Stilicho word konsul in Rome, weer vereer deur die poësie van Claudian.
In 401 val Vandale onder leiding van Radagaisus Noricum en Raetia binne. Terwyl Stilicho se leër hulle keer, steek Alaric die Italiaanse Alpe oor om Aquileia te verower. Stilicho versamel Goth -hulpverleners en keer terug na Italië, en met Paasfees in 402 by Pollentia het sy magte Alaric se kamp en 'n paar van sy familie ingeneem. Onderhandelinge het daartoe gelei dat Alaric Italië verlaat het. Die volgende jaar val Alaric Verona aan en word hy weer verslaan deur Stilicho, wat die Gote nietemin toegelaat het om Dalmatië en Pannonia te beset sodat hulle hom kon help om Oostelike Illyricum te annekseer. Keiser Honorius het Rome besoek en met speletjies gevier. 'N Beroep deur die Christelike digter Prudentius het gelei tot die verbod op gladiatorspeletjies nadat die bejaarde monnik Telemachus twee vegters in die Colosseum probeer skei het en deur die klippe van woedende toeskouers vermoor is. Honorius sluit die Colosseum in 405.
In die Ooste kritiseer John Chrysostomos ryk edeles, waarvan baie 'n dosyn of meer herehuise en duisend of meer slawe gehad het, wat dikwels wreed behandel is. Hy het gepreek dat die huweliksregte van die vrou gelyk is aan die van die man. John was daarteen gekant om die Arian Goths 'n kerk in die hoofstad te gee, maar hy het die kerk van die ortodokse Gote gereeld besoek. Keiserin Eudoxia wou hê Arcadius moet die heidense tempels in Gaza afbreek en 'n kerk daar bou. In 401 het Johannes Chrysostomus biskop Antoninus van Efese ondersoek na simonie en ander oortredings, en Chrysostomos het sy jurisdiksie oortref om ten minste dertien biskoppe te vervang. Chrysostomus is self beskuldig van verskeie oortredings deur sy aartsdiaken Johannes, maar hy het nie by die Sinode van die Eik verskyn nie, waar hy meestal deur Egiptiese biskoppe veroordeel en afgesit is. Chrysostomos het 'n algemene raad aangevra en onttrek uit Konstantinopel, maar die woede van die mense namens hom en 'n aardbewing het Eudoxia bang gemaak om hom terug te nooi. Nadat Eudoxia 'n silwer standbeeld gevier het van haarself wat deur die stadsprefek Simplicius naby die Sint Sophia -kerk opgerig is, woed Chrysostomos teen haar as 'n Herodias.
'N Raad vergader in 404 en beveel Chrysostomos om tydens die Paasvieringe in sy paleis te bly. Op 20 Junie verban Arcadius Chrysostomus. Daardie nag het 'n brand in St. Sophia uitgebreek, begin by die aartsbiskopstoel en versprei na die Senaathuis langsaan. Ondersoekers het die brand aan Chrysostomus of sy vriende blameer. 'N Italiaanse Sinode het die veroordeling van Chrysostom onwettig verklaar en 'n algemene raad geëis, maar pogings namens hom deur die Westerse keiser Honorius was tevergeefs, en Chrysostomus het in 407 in ballingskap gesterf. Eudoxia is in 404 aan 'n miskraam dood en Arcadius sterf in 408 .Aangesien Theodosius, die seun van Arcadius, slegs sewe jaar oud was, was Pretorian Prefect van die Ooste Anthemius in hierdie tydperk premier, terwyl 'n groot deel van Klein -Asië deur Isauriese brigande verwoes is. Anthemius het die vloot aan die Donau verbeter, en ná 'n hongersnood in 408 het hy die Egiptiese graanvoorraad herorganiseer.
In die Wes -Duitsers, met meestal Ostrogote, het Noord -Italië in 405 binnegeval. Selfs die boedels van die keiser was nie vrygestel van die wet wat diegene wat weier om aan die weermag te voorsien, gestraf het deur hulle te verplig om vier maal te betaal nie. Die mag onder leiding van Radagaisus het Florence aangeval, maar die volgende jaar het Stilicho slawe gewerf deur hulle vryheid en twee stukke goud te bied. Met byna 20 000 man dwing hy die Duitsers om terug te trek na Fiesole, waar hulle honger oorgegaan het. Die Duitsers wat nie geslag is nie, is as slawe verkoop, alhoewel Radagaisus oorgegee het, is hy onthoof. Die Ryn is egter onbeskerm gelaat, en laat in 406 begin Duitsers in Gallië instroom, en dieselfde jaar lei koning Gunderic die Vandale na Spanje. Stilicho wend hom tot Illyricum, gestimuleer deur die gevangenisstraf van kerklike afgevaardigdes wat Honorius gestuur het om te kla oor die behandeling van die Oos -keiser van Johannes Chrysostomus. Stilicho het Italiaanse hawens gesluit vir skepe uit die Ooste. Terwyl Alaric Epirus vir Honorius gehou het, is Jovius aangestel as die prefekt van die Praetorianus van Illyricum.
Alaric het egter sy leër na Noricum opgeruk en 4 000 pond goud van Rome geëis. Stilicho het die Romeinse senaat oorreed om die geld te stuur. Toe Stilicho se dogter, keiserin Maria, sterf, trou Honorius met haar suster Thermantia. Stilicho het daarin geslaag om die federale Franke te laat veg vir die Romeinse ryk. Invallende Alans het verdeeld geraak toe hul koning Goar ook die kant van die Romeine in Gallië was, maar nadat die Asding -koning Godeigisel saam met duisende Vandale vermoor is, verslaan die ander Alan king Respendial die Franken en plunder Mainz, en vermoor baie inwoners wat in 'n kerk skuil. Die Alans val Belgica binne en verwoes 'n groot deel van Gallië. Die land noord van die Alpe tot by die Ryn is effektief oorgeneem deur die Suevi, Vandale, Alans en die Bourgondiërs, wat nie meer agter die Ryn sou terugtrek nie.
Honorius verneem van sy broer se dood in 408 terwyl hy na Ravenna terugkeer. Stilicho het die Westerse keiser oorreed om hom toe te laat om na Konstantinopel te gaan om die jong Theodosius te beskerm, terwyl Alaric as meester -generaal van keiserlike leërs teen Konstantyn in Gallië gestuur is. Die minister Olympius het Honorius laat vermoed dat Stilicho Theodosius gaan doodmaak, wat 'n militêre opstand veroorsaak het wat baie van die topamptenare wat Honorius bygewoon het, doodgemaak het. Stilicho marsjeer na Ravenna, maar daar word hy tereggestel deur Heraclianus, wat beloon is as graaf van Afrika. Stilicho se seun Eucherius is in Rome vermoor, en Honorius verwerp sy maagdelike vrou Thermantia. Stilicho se bevel teen handelaars uit die Ooste is herroep.
Keiser Honorius sluit diegene uit wat nie Katoliek was nie, en verwerp baie bekwame heidene en Arianse barbare. Hierdie beleid het daartoe gelei dat Romeinse troepe gesinne van barbaarse hulpmanne uitmoor, wat veroorsaak het dat 30 000 buitelandse soldate by Alaric in Noricum aangesluit het. Alaric het aangebied om in Pannonia terug te trek vir meer geld en 'n ruil van gyselaars, maar Honorius, gelei deur sy minister Olympius, het geweier. In 408 het Alaric dus vir die derde keer Italië binnegegaan en Rome beleër. Die senaat het gereageer deur Stilicho se weduwee Serena te laat wurg. Aangesien Romeine honger en pes gely het, eis Alaric al hul goedere en laat hulle net hul lewens oor. Honorius het ingestem om die skat van Rome te stuur, en Alaric het hom na Etruria teruggetrek, aangesien barbaarse slawe uit Rome sy leër tot 40 000 toegeneem het. 'N Garnisoen van 6 000 wat uit Dalmatië gestuur is om Rome te beskerm, is byna almal deur Alaric se leër doodgemaak of gevange geneem. Olympius het 'n paar troepe gestuur teen 'n mag van Gote en Huns onder leiding van Athaulf, Alaric se swaer. Hierdie gevaarlike alliansie het die vyande van Olympius geprikkel om hom te vervang met Jovius as die prefekt van die Praetorian van Italië. Jovius was 'n vriend van Alaric en het met hom onderhandel, maar Honorius het geweier om grond aan die Gote toe te staan ​​om slawe te vestig en slawe in die leër te plaas deur hulle te belowe dat hulle emansipasie sou wees.
Alaric het Rome weer geblokkeer en stadsprefek Attalus aangestel as die nuwe keiser met homself as militêre leier en Athaulf as hoof van die huishoudings. Om die graan te beskerm, stuur hulle Constans met Romeinse soldate teen die graaf Heraclian, wat lojaal was aan Honorius, maar Constans vermoor is. Jovius het hom by die kant van Alaric aangesluit. Alaric beleër Ravenna, maar Honorius word versterk deur die Ooste. In 410 het Alaric Athaulf afgesit en Honorius ontmoet, maar onderhandelinge is verbreek toe die Visigot Sarus Alaric se kamp aanval. Alaric het vir die derde keer na Rome opgeruk en sy troepe toegelaat om die stad te ontslaan, maar as kerker in Arië het hy die kerke laat ontsnap voordat hy aan die einde van 410 gesterf het. Om hom op te volg, is die Ostrogoth Athaulf tot koning van die Visigote verkies.
Die keiser het van provinsiale goewerneurs vereis om na die gevlugde gildelede na Rome terug te keer. Mans mag nie uit hul gilde trou as 'n vrou dit doen nie, haar man moet haar pa se beroep volg. Die keiserlike administrasie het dikwels moeilikheid gehad om brood, vark, wyn en olie in Rome uit te deel in plaas van bloot die koring wat in vorige tydperke verskaf is. In die provinsies het gemeentes nie meer hul munisipale landdroste verkies nie. Die curia was nou grondeienaars wat meer as 25 jugera besit het. Hulle pligte om belasting in te vorder of self die koste te betaal, het so swaar geword dat curiales gedwing moes word om in hul posisies te bly namate die klas swakker geword het. Sulke druk en die versuim van koloniboere om hul belasting te betaal, het daartoe gelei dat welgestelde grondeienaars hul besittings vergroot, terwyl hulle dikwels self vermy het om belasting te betaal. Die toename van afhanklike huurders onder ryk eienaars en die maak van die meeste beroepe oorerflik sou geleidelik tot die feodale stelsel ontwikkel.
In Brittanje is Marcus tot keiser uitgeroep, maar in 407 is hy vermoor en vervang deur Gratian. Vier maande later het 'n soldaat met die naam Konstantyn Gratian vervang en met sy leër oorgegaan na Gallië, wat Brittanje oopgemaak het vir inval deur Sakse, wat die land omstreeks 410 oorgeneem het toe Honorius aan die Britte geskryf het dat die ryk hulle nie meer kon verdedig nie. Konstantyn het Galliese legioene gekry en beheer geneem oor die oostelike strook Gallië, terwyl die Vandale, Sueviërs en Alans die res van Gallië verwoes het. Die volgende jaar het 'n keiserlike leër onder leiding van Sarus die Alpe oorgesteek en Konstantyn verslaan, maar daarna teruggekeer na Italië. Konstantyn het sy keiser Constans gestuur om Spanje binne te val en later ook vir hom Augustus (keiser) gemaak. In 409 erken die beleërde Honorius Konstantyn as 'n wettige keiser. Constans het sy generaal Gerontius in beheer van Spanje gelaat en teruggekeer na Gallië. Asdings gelei deur koning Gunderic, Silings, Sueves en Alans het die Pireneë oorgesteek en Spanje binnegeval. Gerontius het met hulle onderhandel en 'n nuwe keiser met die naam Maximus aangestel. Die invloed van die Romeinse biskop Innocentius het moontlik die 409 -wet gestimuleer wat die wiskundiges (waarsêers en towenaars) uit Rome en alle Italiaanse stede verdryf het.
In 410 het die Romeinse ryk ses keisers gehad: Honorius en sy neef Theodosius, Attalus in Rome, Konstantyn en Constans in Arles en Maximus in Tarragona. Honorius het generaals Constantius en Ulfila gestuur om Gallië terug te kry. Die leër van Gerontius het gevlug, en Gerontius het teruggekeer na Spanje, waar sy troepe teen hom gedraai het, en hy is vermoor. Konstantyn is beleër op Arles, versterkings van die Alamanni en Franken is verslaan, en sy generaal Edobich is verraderlik vermoor. Konstantyn en sy seun is na Honorius gestuur, wat albei in 411 doodgemaak het.
In Gallië het die Boergondiese koning Gundahar en Alan koning Goar die Galliese Romeinse Jovinus -keiser uitgeroep. In 412 het koning Athaulf die Visigote oor die Alpe gelei met die gevangenes Placidia en Attalus. Sarus met slegs twintig man is deur die leër van Athaulf gevange geneem en doodgemaak. Toe Jovinus ook sy broer Sebastian Augustus aanstel, stuur Athaulf gesante na Honorius in Ravenna en stuur hom spoedig die hoofde van beide Jovinus en Sebastian. Sulke opkomende tiranne het ook graaf Heraklianus van Afrika geprikkel, wat Italië probeer aanval het, is verslaan en in 413 onthoof nadat hy teruggevlug het na Kartago. Hy het egter die graanvoorraad gestaak en honger in die Gotiese kamp veroorsaak.
Athaulf het Marseille probeer inneem, maar hy is deur Boniface afgeweer en gewond. Athaulf kon egter Narbonne, Bordeaux en Toulouse vang, en hy trou met die suster van Honorius, Placidia, wat blykbaar sy ambisies in die Romeinse rigting verskuif het. Toe Honorius egter nie reageer nie, het Athaulf Attalus uitgeroep. Athaulf het die verskaffing van Constantius vermors, Aquitane vermors, Bordeaux verbrand en in 415 na Barcelona gegaan. Attalus is verlaat en deur Constantius gevange geneem. Athaulf en Placidia het 'n seun gehad met die naam Theodosius, maar hy is gou dood. Athaulf self is vermoor deur 'n volgeling van Sarus in wraak. Soveel arme manne het alles verloor en in wanhoop aangesluit by die bandiete dat die keiser in 416 'n algemene amnestie vir sulke misdade afgekondig het.
Singeric, 'n vriend van Sarus, het die koningskap geëis en die ander seuns van Athaulf laat doodmaak. Hierdie usurpator is na slegs sewe dae vermoor, en Wallia is behoorlik verkies tot koning van die Visigote. Hy het 600 000 mate graan vir sy mense gekry in ruil vir die terugkeer van Placidia en die stryd om die ryk teen barbare in Spanje. Constantius was lankal verlief op Placidia, en hy trou met haar op die eerste dag van 417. Wallia val die Silings in Baetica aan en vang hulle koning. Hy onderwerp ook die Alans, terwyl die Asdings en Suevians deur Honorius as Federate aanvaar word. Die weerstandbiedende Silings is feitlik uitgeroei, en ontkomende Alans het by die Asding-vandale aangesluit, wat Gunderic "King of the Vandals and Alans" gemaak het. derde. Die ander Teutoniese koninkryk in Gallië was die Boergondiërs aan die Ryn. Toe Wallia in 418 sterf, is Theodoric I, kleinseun van Alaric, tot koning van Visigot verkies. Daardie jaar het Honorius 'n vergadering gestig om jaarliks ​​in Arles te vergader om sewe goewerneurs in die suide van Gallië te verteenwoordig. In Spanje het Vandale onder leiding van koning Gunderic die Sueviërs geblokkeer, maar 'n keiserlike mag onder leiding van Asterius het hulle gedwing om die blokkade te laat vaar, en die Vandale migreer na Baetica.
In die Ooste in 413 het regent en praetoriaanse prefek Anthemius 'n muur laat bou met talle torings rondom Konstantinopel wat dit baie moeilik sou maak om die stad aan te val. Later het die stadsprefek Kores ook mure langs die see laat bou. Die 16-jarige Pulcheria word in 414 Augusta, en Aurelian volg Anthemius op as prefek van die Ooste. Pulcheria het beheer oor die opleiding van haar jonger broer geneem en die eunug Antiochus verwyder. Theodosius was sagmoedig en huiwerig om doodstraf toe te dien.
In ontsteld Alexandrië in 412 word die aartsvader Theophilus opgevolg deur sy neef Cyril, wat mag begeer het om heidendom uit te roei en Jode te vervolg. Die vooraanstaande wiskundige en Neo-Platoniese filosoof Hypatia was in haar veertigerjare en was baie bewonder vir haar skoonheid en wysheid en het vir groot skare lesings gegee. Cyril het haar gehaat omdat sy die vriend was van die heidense prefek van Egipte, Orestes. Cyril het die Jode so bedreig dat hulle gereageer het deur sommige Christene te vermoor. Cyril verban toe alle Hebreërs en laat Christene toe om hul eiendom te plunder. 500 monnike het Orestes in die openbaar beledig, en een wat hom met 'n klip geslaan het, is tereggestel, hy is deur Cyril as 'n martelaar behandel. In 415 het 'n ander menigte monnike, parabalani, wat die siekes moes versorg, beslag gelê op Hypatia, omdat hulle geglo het dat sy 'n versoening tussen Orestes en Cyril belemmer. Hulle het haar na 'n kerk gesleep, haar kledingstukke uitgetrek en haar liggaam gesny. Die kerklike historikus Sokrates het Cyril moreel verantwoordelik gehou vir hierdie gruweldaad.
In 421 trou Theodosius met die Athene-opgevoede Eudocia, en twee jaar later word sy tot Augusta verklaar. Ook in 421 laat Honorius toe dat Constantius as Augustus en sy vrou Placidia Augusta gekroon word, maar in Konstantinopel word die jong Theodosius en sy suster Pulcheria dit nie herken nie. Constantius is sewe maande later oorlede, en Placidia het by haar gesin in Konstantinopel gaan skuil. Na 28 jaar se dood sterf Honorius in 423. 'n Usurpator met die naam John word in Ravenna tot keiser uitgeroep, maar Theodosius en Pulcheria ondersteun Placidia en haar vierjarige seun Valentinianus, en Placidia stem in om Dalmatië en 'n deel van Pannonia na die Ooste terug te keer. Theodosius verban Johannes se gesante en stuur 'n groot leër onder bevel van Ardaburius en sy seun Aspar, vergesel van Placidia en Valentinianus. Die vloot het in 'n storm versprei, en Ardaburius is gevange geneem en na Ravenna geneem. Aspar val die stad aan. John is gevange geneem en in die openbaar tereggestel voordat Aetius met 60 000 Huns opgedaag het. Aetius was as seun 'n gyselaar by Alaric en met die Huns. Aetius het ingestem om Placidia te ondersteun, en die Huns is met geld gekoop en na hul huise teruggebring. In Rome is Valentinianus III in 425 vernoem na Augustus.
Soos die 4de eeu, het die 5de eeu min noemenswaardige literatuur gehad wat nie van godsdienstige aard was nie. Claudian se panegiriese poësie en sy verkragting van Proserpine is reeds genoem. Later sou Sidonius ook poësie gebruik om die keisers Avitus, Majorian en Anthemius te prys. Een anonieme komedie genaamd Querolus oorleef sedert die vroeë 5de eeu. Dit is die enigste Romeinse komedie wat na Terence bestaan ​​en die enigste Romeinse toneelstuk wat na Seneca bestaan. Die stuk is opgedra aan die digter Rutilius Namatianus. Dit versadig baie huidige godsdienstige en filosofiese idees indirek.
Querolus vra die huishoudelike god waarom die goddelose voorspoedig is en die goeie ly, maar die god wys hom dat, aangesien hy diefstalle, leuens en egbreuk gepleeg het volgens sy tyd, sy ellende sy eie skuld is. Die god raai hom aan om die karakter en ondeugde van mense te ken en partytjies, wyn en skares te vermy. Op die vraag wat hy wil, vra Querolus om matige rykdom en militêre eer. Aangesien hy geen militêre vaardigheid het nie, bied die god hom geld aan en sê hy moet sy vertroue in 'n bedrieër stel, diegene help wat teen hom beplan en diewe in sy huis verwelkom. Querolus doen dit, soos Mandrogerus hom as 'n waarsêer voordoen en Swindler en Sardanapallus inbring om 'n urn goud te gaan haal, het die ontslape vader van Querolus vir Mandrogerus gesê dat hy met sy seun Querolus kan deel as hy geen bedrog gebruik nie. Hulle verwyder 'n kis met die urn, maar vind net as. So gooi hulle die urn terug in die huis wat dit breek, en Querolus ontdek die goud. Dan keer Mandrogerus terug om die brief van die pa te wys en sy deel te kry, al het hy probeer bedrieg. Uiteindelik neem Querolus hom in sy huis aan, omdat Mandrogerus die jongste dekreet oor parasiete kan opsê.
Macrobius en Cassianus
Daar is nie veel bekend oor die lewe van die Neo-Platonistiese filosoof Macrobius nie. Hy was moontlik 'n prefek in Spanje in 399, prokonsul in Afrika in 410 en grootkameraan in 422. Macrobius in sy Saturnalia het verskeie prominente heidense aristokrate uitgebeeld in 'n bespreking wat gedurende die drie dae van die fees gehou is. Praetextatus, in wie se huis hulle praat, was prokonsul van Achaea onder Julianus (361-363), was prefek van die praetoriaanse regering onder Theodosius I, en was konsul in 385, dat hy in baie kultusse van Sirië en Egipte begin het en bekend was vir sy priesterlike lore. Flavianus het ook aan bewind gekom onder Julianus en het tydens die bewind van Valentinianus I afgetree, maar toe Gratianus regeer, het hy by die kring van die digter Ausonius aangesluit en as prokonsul van Afrika kettere geduld. Flavianus word in 393 prefek van Italië en ondersteun die opstand van Eugenius, en herstel die altaar vir Victory in die senaatshuis. Toe Eugenius in 394 deur Theodosius verslaan is in die geveg op die Frigidus, het Flavianus sy eie lewe geneem. Hulle word vergesel deur die retorikus Eustathius en die kritikus Servius.
Hierdie manne was ook vriende van die prominentste heiden van hierdie era, Symmachus, wie se briewe die lewens van welgestelde heidene beskryf. Hy was veral bekend vir sy toespraak wat keiser Gratianus nie kon oorreed om die standbeeld in 382 in die Romeinse senaat na Victory te herstel nie. Sy briewe dui aan dat vroue in hierdie era groter sosiale aansien gekry het en dat heidense mans dikwels simpatieke Christenvroue gehad het. Symmachus het geskryf dat Furiola 'n hospitaal gestig het, en die weduwee van Gratian, Laeta, het die honger mense in Rome gevoed tydens die beleg deur Alaric.
Die gaste in die Saturnalia beweer dat hul samelewing minder luuksheid en afwyking het as vroeër, en dat hulle minag om met akteurs te skakel. As Euangelus die idee bespot dat God omgee vir slawe, reageer Praetextatus dat hy mense nie na hul status waardeer nie, maar aan hul karakter. Hy stel voor dat hulle hul slawe met vriendelike goedheid behandel en hulle toelaat in hul intieme gesprekke. Hy sê dat hul voorouers die trots van die meester en die skaamte van die slaaf verwyder het deur hulle deel van hul gesinne te maak. Almal is 'n slaaf van God of Fortuin. Selfs die grootste dra die juk. 'N Slaaf is werklik 'n mededienaar wat dieselfde kanse en veranderinge ondergaan. Die werklike slaaf is die persoon wat gebonde is aan passies. Geen diensbaarheid is skandeliker as dit wat selfopgelê is nie. Behandel jou slaaf as 'n vriend, want dit is beter om liefgehê en gerespekteer te word as wat jy gevrees word. Natuurlik verwys Praetextatus na huishoudelike slawe, dit is moeilik om te dink dat 'n ryk grondeienaar goeie vriendskappe met honderde werkers het.
Macrobius se kommentaar op Cicero's & quotDream of Scipio & quot het die gedeelte van Cicero's Republic vir die nageslag bewaar en 'n mistieke kosmologie beskryf met behulp van Pythagorese idees. Hy het die heelal gesien as 'n hiërargie van God gevul met die goddelike teenwoordigheid in 'n groot ketting van wees van die hoogste sterre tot die laagste diere. Verstand in kontak met materie word 'n siel. Almal onder die maan is sterflik, behalwe die hoër beginsel by mense. Die siel daal deur die sewe sfere. Die planete verteenwoordig die harmonie van die sfere met Saturnus wat staan ​​vir menslike intellek, Jupiter vir praktiese moraliteit, Mars vir lewendige emosies en Venus vir sensualiteit. Hy het ook opgemerk dat Venus en Mercurius om die son wentel.
Macrobius beklemtoon die kardinale Helleense deugde, hou die vooruitsig op beloning na die dood voor en glo in die goddelike oorsprong en bestemming van die menslike siel. Om in 'n liggaam te wees, is 'n soort dood totdat 'n mens aan sonde en liggaamlike passie sterf. 'N Mens moet egter nie jou gevangenisstraf met selfmoord beëindig nie, want so 'n daad kom van die Groot Meester af. 'N Mens moet aanhou werk om te verbeter gedurende hierdie proeftydperk om 'n beter beloning te wen. Ontaarde siele wat na die dood aan die sterflike elemente vasklou, klim nie in die goddelike wêreld op nie, maar keer terug om weer in 'n liggaam gebore te word. Die enigste manier om ewige geluk te bewerkstellig, is op grond van krag. Alhoewel burgerlike deugde die passies kan beheer, het Macrobius aanbeveel om deugde skoon te maak om dit uit te wis deur van heerlikheid na gewete te gaan.
John Cassian is gebore omstreeks 365 en het grootgeword in 'n beboste gebied van Europa sonder monnike, maar hy was goed opgevoed en toe hy jonk was, verloën hy die wêreld en sluit hy aan by 'n klooster in Bethlehem saam met sy vriend Germanus. Die twee het toestemming gekry om die kloosters in Egipte te besoek en het daar sewe jaar gebly. Hulle is verwelkom deur Pinufius, abt van 'n beroemde klooster, wat voorheen van die verantwoordelikheid gevlug het om as 'n onbekende monnik na Bethlehem te gaan, waar hy in die sel van Cassian ingedeel is totdat sy identiteit ontdek is en hy teruggestuur is. Cassian en Germanus is geïnspireer deur Abt Piamun om die Anchoritiese lewe van isolasie te soek, maar nadat hulle Abt Paul se klooster besoek het met meer as tweehonderd monnike, is hulle beïnvloed deur abt Johannes om gehoorsaamheid te leer uit die gemeenskapslewe van die Cenobiete. Nog 'n abt genaamd Theonas het hulle teruggevoer na die anchoritiese asketisme deur hulle sy sel te gee en 'n ander vir homself te bou. Nadat hulle teruggekeer het na hul broers in Bethlehem, is Cassian en Germanus weer terug na Egipte om meer kloosters in die vallei van Nitrië te verken, waar tot 5000 monnike gewoon het. In 399 het die abt Paphnutius toegelaat dat die briewe van die Alexandrynse biskop Theophilus teen die antropomorfiese kettery gelees word, en hulle siening van die Godheid word minder materialisties.
Ongeveer 400 Cassianus en Germanus het na Konstantinopel gegaan, is as diakens georden en in beheer van die tesourie. Toe Johannes Chrysostomus in 404 verban word, is Germanus en Cassianus met briewe gestuur na biskop Innocentius in Rome, waar Cassianus waarskynlik tot priester georden is. Uiteindelik gaan Cassianus na Gallië en in 415 stig hy 'n klooster en die klooster van St. Victor in Marseille, waar hy as abt dien tot 'n tyd na 432. Ongeveer 420 skryf Cassian The Institutes of the Cenobites and the Remedies for the Aight Hooffoute as instruksies vir die vestiging van ander kloosters in die omgewing. Hy beskryf eers die eenvoudige kleredrag van die monnike en daarna die kanonieke stelsel van nagtelike en daaglikse gebede en psalms wat hy uit Egipte aangeneem het. Die vierde boek handel oor afstanddoening en bevat die verhaal van Pinuficius wat sy klooster verlaat. Die laaste agt boeke handel oor die gees van die agt vernaamste foute, wat vraatsug, hoerery, hebsug, woede, neerslagtigheid, luiheid, ambisie en trots is. Cassianus beskryf die dissipline van die monnike as atlete en soldate van Christus, wat, nadat hulle die vlees oorwin het, steeds moet veg teen owerhede, magte en wêreldheersers. By die skryf van neerslagtigheid beklemtoon hy geduld en leer hy om met almal oor die weg te kom.
In 'n lang werk getiteld Konferensies wat deur 428 voltooi is, beskryf Cassian wat hy en sy vriend Germanus geleer het uit hul ontmoetings met verskillende Egiptiese monnike. In die eerste konferensie het Moses die doel van die monnik bespreek, wat volgens Cassian en Germanus die soewereiniteit van God is. Moses het gesê dat om dit te bereik, 'n mens 'n rein hart moet hê, en die beloning van die heiligmaking is die ewige lewe. Vir hierdie doel neem monnike eensaamheid, vas, nagwake, werk, lees van die Skrif en deugsame aktiwiteite aan om tot hoër vlakke van liefde te styg. Alles wat die suiwerheid en vrede van die hart kan benadeel, moet as gevaarlik vermy word, al lyk dit nuttig of nodig. As gevolg van versoekings aan alle kante kan die gees nie vry van onstuimige gedagtes wees nie, maar ywer en ywer kan besluit watter gedagtes hulle moet kweek. Moses het gesê dat alle gedagtes van God, die duiwel en onsself kom, en dat ons die oorsprong daarvan moet onderskei. In die tweede konferensie het Moses voortgegaan om onderskeidingsvermoë te bespreek, wat nodig is om 'n mens die hoogtes en volmaaktheid te bereik. Hy vertel hoe Hero mislei is dat hy vry van gevaar was en gesterf het nadat hy in 'n put geval het. Moses het eers nederigheid aanbeveel en gehoorsaam aan die ondersoek van ouer manne. Onderskeidingsvermoë hou een vry van die twee oordrewe, wat te veel selfverloëning en nalatigheid is.
In die derde konferensie beskryf Paphnutius die drie afstande. Die eerste het betrekking op die liggaam en behels die prysgee van rykdom en wêreldse goedere. Die tweede verloëning stoot ondeugde en hartstogte af, en die derde trek een weg van die sigbare wêreld na die onsigbare gees. In die vierde boek met abt Daniël oor wellus, het hulle gevind dat die derde faktor in die konflik tussen vlees en gees die menslike wil is. In die 5de boek vertel die asketiese Serapion hulle van die agt hooffoute. In die 6de boek het Theodore hulle daaraan herinner dat boosheid niemand teen die wil kan afdwing nie. By die konstante verstand en geestelike euwels in die 7de en 8ste boeke het Serenus voorgestel dat die antwoord op hulp van God en op die krag van vrye wil staatmaak.
Isak het gebed tydens die 9de en 10de konferensies bespreek. Eerstens moet u alle sorge van liggaamlike dinge, bekommernisse, herinneringe en gevoelens van woede, hartseer en begeerte verwyder. Vervolgens kom boudeug. Voordat jy bid, moet jy dus optree soos jy wil hê dat jy moet optree terwyl jy bid. Die gesuiwerde siel sal verhef word deur sy natuurlike goedheid. Isak noem vier soorte gebede as smeekbede of smeekbede, aanbied of belowe, pleit vir ander en dank. Die drie maniere om 'n dwalende verstand te rig, is waaksaamheid, meditasie en gebed. Op die 11de konferensie het Chaeremon opgemerk dat die drie dinge wat mense van sonde weerhou, vrees vir die hel of aardse wette, hoop en begeerte na die hemel, en goedheid self en liefde vir deug is. Vrees en hoop vir beloning is onvolmaak, maar Chaeremon beskou dit as fases na die volmaaktheid van eerbiedige liefde. In die 12de en 13de boeke bespreek Chaeremon kuisheid en beklemtoon dat die genade van God belangriker is as menslike inspanning.
Nestoros het geestelike kennis tydens die 14de konferensie bespreek. Eerstens moet u u sondes ken en hoe u dit kan genees. Tweedens moet 'n mens die volgorde van deugde onderskei om die gees van hul volmaaktheid te vorm. Die praktiese kant van kennis het baie beroepe en dissiplines. Nestoros verdeel die kontemplatiewe kant van kennis in historiese of empiriese interpretasie en drie vlakke van geestelike insig wat hy allegorie, anagoge en tropologie noem. Geskiedenis is die verlede, en die empiriese is die waarneembare. Allegorie vind 'n ander betekenis deur simboliek. Anagoge bevat profesie van die toekoms of die onsigbare. Tropologie is die etiese leer wat daarop gemik is om 'n mens se lewe te verander. Nestoros herinner sy luisteraars aan die belangrikheid van nederigheid en dat dit onmoontlik is om geestelike kennis met 'n onrein hart op te doen. Soos die profeet Hosea geskryf het, moet u eers vir u self integriteit saai om geestelike kennis te verkry. In die 15de konferensie het Nestoros gesê dat geestelike gawes, soos genesing en profesie, veroorsaak kan word deur die verdienste wat heiligheid verdien, of kan wees vir die opbou van die kerk of selfs 'n truuk van demone is. Heiliges maak nie selfsugtig gebruik van hul vermoë om wonderwerke te verrig nie. Nestoros het aangevoer dat dit 'n groter wonderwerk is om luuksheid uit die weg te ruim, woede te beperk en depressie uit te sluit as om onrein geeste of siekte van iemand anders uit te dryf.
In die 16de boek oor vriendskap het Josef beklemtoon dat liefde nie net aan God behoort nie, maar wel God is, en in die volgende boek het Joseph gewaarsku teen die maak van absolute beloftes en het hy bespreek in watter omstandighede leuens geregverdig kan wees. Drie soorte monnike word deur Piamun tydens die 18de konferensie gedefinieer. Eerstens is die cenobiete wat saam in die gemeenskap woon, wat hulle begin het met die apostoliese prediking. Tweedens is die ankeriete wat eers in kloosters opgelei word en dan die eensaamheid kies wat hulle begin het toe Paulus en Antony vir vervolging na die woestyn van Egipte gevlug het. Piamun betreur die derde groep wat hy sarabiete genoem het. Dit sluit almal in wat probeer om 'n kluisenaar te wees sonder om eers in 'n gemeenskap opgelei te word of wat die sakrament nie op feestye van die kerk ontvang nie, of wat geen reëls onderhou nie, of wat hul eie reëls uitmaak sonder om die ervaring en oordeel van vroeëre vaders te raadpleeg. . Hy wens dat die sarabiete die geld wat hulle gekry het, beter gebruik het met slegte doelwitte. Piamun het ook geglo dat afguns die moeilikste manier is om te genees.
In die 19de boek het John gedebatteer oor die meriete van die lewe van 'n cenobiet in plaas van 'n ankeriet -kluisenaar. Pinufius het in die 20ste boek oor boetvaardigheid die waarde van die vergeet van vorige sondes aangedui. In die volgende drie boeke bespreek Theonas verskillende vlakke van goedheid, ondersoek nagtelike illusies en herinner Cassian daaraan dat niemand heeltemal vry is van sonde nie. In die 24ste en laaste boek van die konferensies het Abraham die praktyk van asketisme bespreek.
In 428 het keiser Theodosius II 'n monnik uit Antiochië aangestel met die naam Nestorius as patriarg van Konstantinopel, en hy het Ariane, Novatians, Quartodecimanians en Macedoniërs begin vervolg, sodat Theodosius streng wette teen kettery kon opstel. Tog het Nestorius meegevoel met die vrye wil -leer van die Pelagiërs, en hy het namens Julian, Coelestius en ander in ballingskap verwelkom en ingetree. Nestorius het beswaar daarteen gemaak om Maria te beskryf as die 'moeder van God' en die gebruik van beelde. In 430 het sy teëstander in Alexandrië, biskop Cyril, Nestorius van twaalf anathemas beskuldig en gedreig om hom af te sit as hy nie oor tien dae bedank nie. Die volgende jaar by die raad van Efese het Cyril en sy Egiptiese biskoppe Nestorius afgesit voordat Antiogië se aartsvader selfs daar aangekom het. Dan is beide Nestorius en Cyril deur die keiserraad afgesit. Die Romeinse legate het die vergadering van Cyril bygewoon en die bevel teen Nestorius onderteken. Nestorius het dit nie bygewoon nie, en sy huis moes deur soldate beskerm word teen gewapende skares. Openbare sentiment en Pulcheria het die keiser aangemoedig om Cyril sy posisie te laat hervat Nestorius, kla dat Cyril omkopery gebruik het, tot heiligmaking verklaar dat hy in ballingskap gestuur is en dat sy boeke bestel is dat dit verbrand moet word.
Tydens hierdie polemiek het Leo, die aartsdiaken in Rome, sy vriend Cassianus gevra om die nuwe dwaalleer te weerlê, en Cassianus het sewe boeke teen Nestorius geskryf. In hierdie werk het Cassianus gekant teen die Nestoriaanse en Pelagiese ketterye wat in Efese veroordeel is. Hy word beskou as 'n Semi-Pelagiaan, omdat hy gematig was tussen die leerstelling van die Pelagia dat mense nie inherent sondig is nie en die siening van die prominente Augustinus dat goddelike genade vooraf deur uitverkiesing bestem is om te red. Cassianus het geglo dat menslike vryheid slegs deur die sondeval verswak is, dat mense siek is, maar gered kan word deur saam te werk met die genade van die goddelike geneesheer. In baie gevalle begin die menslike wil, en in ander, soos met Matteus en Paulus, oorwin God 'n weerstandbiedende wil. Teen die tyd dat Cassian gesterf het, het Prosper van Aquitane 'n boek geskryf wat Augustinus se siening oor genade en vrye wil teen die Pelagianisme van Cassianus verdedig. Ongeveer 450 Prosper het The Call of All Nations geskryf waarin hy geglo het dat God wil hê dat almal gered moet word, maar sommige word nie gered nie, omdat hulle nie saamwerk nie. Tog het hy nog steeds die standpunt van Augustinus gehad dat God vooraf weet wie gekies sal word.
Romeinse Ryk 425-476 verminder
Terwyl Valentinianus III 'n kind was, regeer keiserin Placidia die Weste. Toe koning Theodoric die Gote in 427 by Arles laat beleër het, stuur haar opperbevelvoerder Felix Aetius om die stad te verlig. Die vrede van 430 het die Gote gehou in die gebiede wat aan Wallia toegeken is. In Neder -Belgica val Saliese Franke onder leiding van die Merowingiese koning Chlodio Artois binne. Keiserlike magte onder leiding van Aetius het hulle by Vicus Helenae verslaan. Deur baie Huns in sy leër te gebruik, het Aetius nou die mag gehad om Felix in 429 te vervang.
In Brittanje het Vortigern ongeveer 425 aan bewind gekom en het daar ongeveer dertig jaar lank regeer. Die eerste bekende koning van die Pikte was Drust, seun van Erp, wat na bewering van 414 tot 458 regeer het. Volgens die kroniekskrywer Nennius het die Pikte Brittanje binnegeval in die vierde jaar van Vortigern se bewind. Die Deense Hengest en sy broer Hors, wat in Duitsland verban is, het aangekom en is deur Vortigern bevelvoerder gemaak. Met Saksiese hulp kon die Britte die Picts teenaanval en verdryf. In 429 het die Katolieke kerk Auxerre -biskop Germanus na Brittanje gestuur om Christene uit hul Pelagiese kettery te haal. In die 430's is Vortigern uitgedaag deur Ambrosius, wat na bewering in 437 teen hom oorlog gemaak het.
In Afrika was graaf Boniface meer geïnteresseerd in die versterking van sy eie mag as in die afweer van invalle deur die More. Placidia het hom onthou, maar hy wou nie gaan nie, en drie bevelvoerders wat teen hom gestuur is, is in 427 vermoor. Die volgende jaar het 'n leër onder leiding van 'n nuwe graaf, Sigisvult, die seekoei en Kartago in beslag geneem. Boniface het die Vandale uit Spanje ingeroep. Castinus het 'n leër van Romeine en Gote teen die Vandale in Baetica gelei, maar hulle is verslaan en Castinus het na Tarragona gevlug. Vandaalkoning Gunderic sterf in 428 en word opgevolg deur sy broer Gaiseric.
In 429 het ongeveer 80 000 Vandale na Mauretanië oorgesteek. Om hierdie bedreiging teë te werk, het Placidia Darius gestuur om Boniface te versoen, en hy het 'n skietstilstand met Gaiseric gemaak, maar Boniface se voorstelle is nie aanvaar nie, en Gaiseric het Oos -Afrika geplunder, Numidia binnegeval, Boniface verslaan en Hippo beleër in 430. Aspar seil met 'n leër van Konstantinopel om die beleg te verlig, maar die volgende jaar word hy en Boniface verslaan, aangesien seekoei ingeneem is. Placidia het probeer om Aetius met Boniface te vervang, maar Aetius wou nie ingee nie, wat 'n burgeroorlog veroorsaak het. Boniface het 'n geveg naby Ariminum gewen, maar sterf toe aan 'n wond. Aetius het na Dalmatië en die hof van Hun koning Rugila ontsnap. Op een of ander manier herwin Aetius sy posisie as patrisiër in Ravenna in 434. In Afrika het Valentinianus se ambassadeur Trygetius 'n verdrag met Gaiseric gesluit sodat die Vandale die Mauretanias en 'n deel van Numidia kon behou, maar hulle moes jaarliks ​​hulde bring aan Rome.
Die regentskap van Placidia het afgeneem, en Aetius as meester van soldate het Huns teen die Boergondiërs gestuur, wat in 2036 tot 20 000 van hulle vermoor het en die eerste Bourgondiese koninkryk by Worms beëindig het. Die boereopstand van die Bagaudae is ook onderdruk nadat hul leier Tibatto gevange geneem is. Visigotiese koning Theodoric beleër Narbonne. Aetius het Litorius gestuur om die rebelle in Armorica te onderwerp, en Litorius het ook die beleg van Narbonne verlig. Avitus het 'n wapenstilstand beding, maar die Gote het gou weer die Romeinse gebied aangeval. Litorius het die Gote teruggery na hul hoofstad in Toulouse, maar is daar naby verslaan en dodelik gewond. Hierdie Gote het onafhanklik van Rome geword. Valentinianus III trou in 437 in Constantinopel met Licinia Eudoxia, maar hoewel sy vrou mooi was, het hy sake met ander mansvroue gedoen. Die Alans en Boergondiërs is as federasies gevestig. Sommige Alans was in Valence, en ander onder koning Goar vestig hulle in 442 naby Orleans. Die volgende jaar vind die Boergondiërs 'n permanente tuiste in Savoye. Aetius het egter die Ripuarian Franks oor die Ryn teruggestoot. Verlaagde inkomste uit Gallië het in 444 tot nuwe belasting op verkope en die senatoriale klas gelei.
Ongeveer 442 het die Sakse onder leiding van Hengest beheer oor Brittanje oorgeneem. Die Britte het 'n beroep op Aetius gedoen, maar hy was besig met die Huns. Ongeveer 446 Romeinse troepe het hul laaste vertrek uit Brittanje en Armoricans en Kelte gemaak, alhoewel federasies in wese onafhanklik was. Germanus het teruggekeer en was meer suksesvol in die oortuiging van die Pelagiane. Na tien jaar van Saksiese bewind was die Britte se oorwinning in Richborough. Op 'n diplomatieke konferensie het ongeveer 458 Hengest en die Sakse egter ongeveer 300 van die oudstes van Vortigern vermoor en die koning in die tronk gesit, wat die distrikte Essex en Sussex moes prysgee. In die volgende jaar het baie Britte na Bretagne getrek. Engelse weerstand teen die Sakse in die 460's is gelei deur Ambrosius Aurelianus, 'n Romein, wie se ouers die pers gedra het voordat hulle vermoor is. Ambrosius sou ongeveer 475 sterf en opgevolg word deur Arthur, en die oorlog sou ongeveer dertig jaar duur.
Gaiseric het die verdrag gou oortree teen die tyd dat hy Kartago verower het in 439 inkomste wat nie meer uit Afrika gekom het nie. In 440 het Theodosius II en Valentinianus III, om hul leërs te behou, die verberging van woestyne tot 'n hoofmisdaad gemaak. Gaiserik het Sicilië aangeval, en in 442 was 'n nuwe verdrag met Rome gunstiger vir die Vandale. Gaiseric het sy bondgenootskap met Rome versterk deur met sy seun Huneric te trou met Valentinianus se dogter Eudocia, maar om dit te doen, verloën Huneric sy vrou, die dogter van Theodoric. Hy het haar daarvan beskuldig dat sy hom probeer vergiftig het en haar gesig laat vermink, wat vyandskap tussen die Vandale en Visigote tot gevolg gehad het. Die Vandale het Kartago hul nuwe hoofstad gemaak, sy senatore is gedeporteer, al die kerke is Arian, en Katolieke is vervolg. Die Vandale was die eerste Teutoniese mense wat 'n Mediterreense vloot ontwikkel het. Dit lyk asof Gaiseric die vergadering van die Vandale -mense afgeskaf het, en hy het sy koningskap oorerflik gemaak. In Spanje trou die Sueviaanse koning Rechiar in 449 met nog 'n dogter van Theodoric en verwoes die provinsie Tarraconensis.
'N Nuwe universiteit is in 425 in Konstantinopel gestig wat tien Latynse en tien Griekse grammatikusse, vyf Latynse en drie Griekse retoriste, twee leerstoele in die regsleer en een in die filosofie toegerus het. In 429 het Theodosius II 'n kommissie van nege man ingestel om al die Romeinse grondwette te versamel, en 'n kode is gesamentlik deur hom en Valentinianus III nege jaar later uitgereik. Nadat Rugila omstreeks 433 gesterf het, regeer Attila en sy broer Bleda die Hun -ryk wat strek van die Oossee en die Alpe in die weste tot by die Kaspiese See in die ooste. Theodosius het ingestem om jaarliks ​​700 pond goud aan die Huns te betaal en enige woestyne oor te gee. In 441, terwyl die keiserlike leërs teen Vandale en Perse veg, beleër die Huns Ratiaria, vang en plunder dit en ry verder aan die Donau. Attila nader Konstantinopel en neem Philippopolis, Arcadiopolis en die fort by Athyras. Nadat keiserlike troepe teruggekeer het van die stryd teen Vandale en Perse, is Anatolius in 443 'n verdrag beding waarin die keiser ingestem het om die jaarlikse goue huldebetaling te verdriedubbel en 6000 pond tegelyk te betaal. Attila laat sy broer Bleda nou vermoor en word alleenheerser van die verenigde Huns.
Keiserin Eudocia, besoek Egipte en Jerusalem, en met haar terugkeer na Konstantinopel het sy 'n hegte vriendskap gevorm met die heidense Kores van Panopolis, die prefek van die Ooste en die stad. 'N Interessante eunug met die naam Chrysaphius Zstommas het Pulcheria laat terugtrek na 'n ander paleis en het Theodosius II laat vermoed dat sy vrou Eudocia 'n verhouding het met Paulinus, wat die keiser in 444 doodgemaak het. Die vervreemde Eudocia was die jaar tevore na Jerusalem, maar die jaloers Theodosius het Saturninus gestuur om ondersoek in te stel, en hy het haar vertrouelinge, die priester Severus en die diaken Johannes, doodgemaak. In wraak is Saturninus vermoor. Die Illyriese provinsies het gebuk gegaan onder die plundering van Hun, en die keiserlike regering het die indringers gekoop terwyl Chrysaphius die beleid beheer het. In 447 verwoes die Hunnen Laer Moesia en Skytië. Konstantinopel is bedreig, en baie mense het gevlug. 'N Ander verdrag in 448 het 'n stuk langs die Donau onbewoon gelaat. Chrysaphius het probeer om Attila te laat vermoor, maar die komplot is ontdek deur Attila, wat die eunug laat lewe het en ingestem het om nie die Donau oor te steek nie. Theodosius sterf in 450.
Voordat hy sterf, het Theodosius II die offisier Marcian as sy opvolger gekies, en Pulcheria het ingestem om sy nominale vrou te wees om die dinastie te bewaar. Marcian het Chrysaphius tereggestel, en hy het opgehou om hulde te bring aan die Huns en het 'n einde gemaak aan die verkoop van administratiewe kantore. Hy het ook die wet verander om huwelike met vroue met 'n lae sosiale status te erken. Marcian bel die vierde ekumeniese raad in Chalcedon, en met sy dood in 457 is die tesourie aangevul. Pulcheria sterf in 453 en laat al haar besittings aan die armes oor.
In 448 vergesel die historikus Priscus die ambassadeur Maximin na die hof van Attila en beskryf wat hy sien. 'N Skitiër, wat gevange geneem en 'n slaaf gemaak is voordat hy sy vryheid gewen het deur teen die Romeine te veg, was kritiek op die Romeinse regstelsel.
Maar die toestand van die onderdane in tyd van vrede
is baie erger as die euwels van oorlog,
want die belastingoplegging is baie ernstig,
en beginsellose mans veroorsaak ander beserings,
omdat die wette prakties nie van toepassing is op alle klasse nie.
'N Oortreder wat tot die ryk klasse behoort
word nie gestraf vir sy onreg nie,
terwyl 'n arm man, wat nie sake verstaan ​​nie,
die wetlike boete ondergaan,
dit is as hy nie hierdie lewe verlaat voor die verhoor nie,
so lank duur die verloop van regsgedinge,
en soveel geld word aan hulle bestee.
Die hoogtepunt van die ellende is om te moet betaal om geregtigheid te verkry.
Want niemand sal 'n hof aan die beseerde gee nie
tensy hy 'n som geld aan die regter en die regter se klerke betaal
In reaksie hierop het Priscus aangevoer dat regsgedinge lank neem weens die kommer oor geregtigheid. Hy het bygevoeg dat Romeine hul dienaars beter behandel as wat die Skithiese koning sy onderdane behandel en hulle, net soos hulle kinders, vermaan om hulle van die kwaad te onthou. Romeine mag nie hul knegte die dood toedien soos Skithiërs nie.
In 449 het die suster van Valentinianus, Justa Grata Honoria, saam met haar minnaar Eugenius, wat gevang en doodgemaak is, teen haar broer geïntrigeer. Sy is gedwing om te trou met die ryk senator Flavius ​​Bassus Herculanus. Om uit die gehate huwelik te kom, het Honoria 'n eunug met haar ring gestuur om hulp te vra van Attila, wat haar as sy bruid opgeëis het en aan Theodosius II geskryf het om die helfte van die gebied van Valentinianus te eis. Theodosius het sy mede -keiser aangeraai om Honoria te oorhandig, maar toe hy sterf en Marcian die huldeblyk aan die Huns stop, besluit Attila om Gallië binne te val en aan die Gote te skryf dat hy teen die Romeine en Ravenna was dat hy op Rome se vyande gemik het.
In 451 het Attila 'n groot leër van sy eie Huns gelei saam met Gepids onder leiding van koning Ardaric, Ostrogote onder leiding van hoofmanne Walamir, Theodemir en Widimir, Scirians, Heruls, Thuringians, Alans en andere. By die Ryn het Bourgondiërs en Ripuariërs by hulle aangesluit. Aetius het die federale Saliaanse Franken en Bourgondiërs van Savoye opgeroep, saam met die Kelte van Armorica, Koning Theodoric se Visigote was neutraal, maar is deur senator Avitus oorreed om by die Romeine aan te sluit toe Attila die Loire binnedring. Saam kon die Romeinse leër onder leiding van Aetius en die Gote die Hunnen uit Orleans hou. In 'n bloedige geveg by Mauriac is tienduisende dood, waaronder Theodoric. Aetius het geweier om sy ou bondgenote, die Huns, te vernietig, en hy het Theodoric se seun Thorismud oorreed om terug te keer na die Visigoth -hoofstad in Tolosa (Toulouse). Attila het nog steeds Honoria as 'n bruid geëis en het die volgende jaar Italië binnegeval, Aquileia geneem en dit met die grond platgeslaan. In Rome stuur keiser Valentinianus pous Leo en senatore Avienus en Trygetius om met Attila te onderhandel, wat te midde van pes, honger en versterkings wat Marcian uit die Ooste gestuur het, besluit om terug te trek. Attila sterf in 453, en die Duitse vasale onder leiding van die Gepid Ardaric, wat Attila se hoofadviseur was, het in opstand gekom teen die Huns en hulle verslaan tydens 'n geveg naby die Nedao-rivier in Pannonia en die kortstondige Hun-ryk verbreek.
Marcian het 'n bondgenootskap met die Gepiede gehad, die Ostrogote 'n federasie in die noorde van Pannonia toegeken en die Rugians een noord van die Donau, terwyl sommige stamme hulle in die ontvolkte Illyricum en Thracië gevestig het. Die senator Petronius Maximus het Valentinianus III oortuig dat hy Aetius moet vermoor voordat die man hom laat vermoor. Op 21 September 454 in die hof val die keiser self Aetius met sy swaard aan, en vermoor hom met die hulp van sy eunug -kamerheer Heraclius. Terselfdertyd is die prefekte van Praetoriaans Boethius vermoor, en belangrike vriende van Aetius is na die paleis ontbied en ook gestuur. Toe Heraclius Valentinianus oorreed om nie die posisie van Aetius aan Maximus te gee nie, het laasgenoemde ses maande later twee barbare gestuur om keiser Valentinianus en sy kamerheer te vermoor. Dit alles het Salian Franks onder leiding van Chlodio toegelaat om Cambrai te neem en na die Somme te gaan, terwyl Ripuarian Franks en Alamanni weer die Ryn oorsteek.
Die rykdom van Petronius Maximus het sy faksie in staat gestel om die pers te wen oor die faksie van Maximianus, wat rentmeester van Aetius was. Maximus wou met keiserin Eudoxia trou, maar sy was so afstoot van die idee dat daar 'n beroep op die Vandal Gaiseric was. Toe die magte van Gaiseric Rome nader, het mense versprei en die verlate Maximus is deur 'n skare doodgemaak terwyl hy gevlug het. Drie dae later ontmoet Rome se biskop Leo Gaiseric by die poorte om 'n bloedbad en vuur te voorkom terwyl die Vandale die stad vir twee weke in Junie 455 plunder. Die Vandale keer toe terug na Afrika belaai met buit en duisende gevangenes, waaronder keiserin Eudoxia en haar twee dogters, Eudocia en Placidia. Placidia was reeds getroud met die Romeinse Olybrius, en Huneric met Eudocia. Die biskop van Kartago, Deogratias, verkoop kerkgoud en silwer om die vryheid van sommige gevangenes te koop, en twee kerke is omskep in hospitale om siekes te behandel.
In 453 is die Visigotiese koning Thorismud deur sy broers Theodoric en Frederic vermoor nadat hy hulle gedreig het. Avitus, meester van die keiserlike weermag in Gallië, besoek die nuwe koning Theodoric II in Tolosa toe hy verneem dat Petronius Maximus dood is. Avitus is deur die Gote tot keiser uitgeroep. Avitus, vergesel van sy skoonseun Apollinaris Sidonius, steek die Alpe oor, maar nie die senatore of die soldate het hom welkom in Rome gemaak nie, en Marcian sou hom nie herken nie. Theodoric II hervat die federale status en het 'n anti-imperialistiese opstand in Spanje onderdruk, wat sy swaer Rechiar aangespoor het om Carthaginiensia in 454 aan die keiserryk te herstel. Gaiseric het meer van Afrika oorgeneem en het nou weer met sestig skepe binnegeval. Avitus stuur generaal Ricimer, seun van 'n Sueve en 'n Visigotiese prinses, met 'n leër na Sicilië, en hy verslaan die Vandale in Korsikaanse waters in 456. Honger in Rome het Avitus sy federale troepe laat ontslaan, en hy het bronsbeelde laat smelt tot koop kos. Verbond met die Romeine, het die Visigotiese koning Theodoric II 'n leër na Spanje opgeruk, waar hy die opstandige Sueviërs naby Astorga verslaan het. Intussen het Ricimer en Eudoxia se vriend Majorian in opstand gekom teen Avitus, wat na Arles gevlug het en in Placentia gevange geneem is. Avitus is tot biskop van Placentia gemaak, maar sterf op pad na Auvergne. Vir ses maande was daar geen keiser in die Weste nie.
Nadat Marcian gesterf het, het die oostelike keiser Leo Majoriaan benoem, en hy is in April 457 as Wes -keiser uitgeroep as Ricimer tot Patrisiër verklaar. Majorian verleen universele amnestie oor terugbetaling en skuld aan die regering, en hy herstel die provinsiale jurisdiksie oor die invordering van belasting. Hy het die mense aangemoedig om in plaaslike vergaderings te vergader om 'n verteenwoordiger te kies om die armes te beskerm teen die tirannie van die rykes en om die keiser in kennis te stel van enige keiserlike misbruik. Majorian het 'n leër van Duitsers na Gallië geneem, die Boergondiërs by Lugdunensis (Lyons) gedwing om oor te gee as straf, maar hy het swaarder belasting opgelê, alhoewel dit later teruggegee is. Aegidius met keiserlike versterkings het die Gote van Arles teruggedryf. Majorian was tevrede daarmee dat Theodoric weer die federale status aanvaar. Sidonius het 'n panegyriek bygedra tot keiser Majorian, wat Rome as die vegterskoningin van die aarde uitbeeld met Afrika aan haar voete om hulp teen die Vandale. 'N Keiserlike ekspedisie van 300 skepe wat deur Majorian in Spanje georganiseer is, is in 460 deur die Vandale -vloot verslaan, en Gaiseric het Majorian 'n vernederende verdrag laat aanvaar. Na sy besoek aan Arles keer Majorian terug na Italië sonder 'n leër en word in 461 deur die offisiere van Ricimer by Tortona onthoof.
Twee weermagmeesters het hul trou ontwrig - Marcellinus en Aegidius. Marcellinus moes Sicilië verlaat nadat Ricimer sy Hun -soldate omgekoop het om hom te verlaat. Marcellinus is na Dalmatië, waar hy onder die oostelike keiser Leo geheers het. Die Vandale en Moors het Sicilië verwoes, en diplomate van Ricimer kon niks anders doen nie, maar Leo het Gaiseric 'n paar teodosiese vroue laat terugkeer, hoewel Eudocia by haar man Huneric gebly het met 'n bruidskat in Afrika. Ricimer het Leo toe gevra om tussen Marcellinus en Gaiseric te bemiddel, en Marcellinus is oortuig om nie teen die Romeine te veg nie. Aegidius in Gallië word daarvan weerhou om Italië binne te val deur die Bourgondiese koning Gundioc toe te laat om Lyon te beset. Gote het hul gebiede in Spanje uitgebrei, maar Frederic's Gote kon nie die Loire oorsteek nie, toe hulle in 463 deur Aegidius naby Orleans verslaan is met die hulp van koning Childeric van die Saliese Franken. Ricimer regeer in die Weste, hoewel Libius Severus 'n paar maande later na die dood van Severus in 465 tot keiser uitgeroep is, is daar vir sewentien maande geen opvolger aangewys nie.
Marcian is in 457 oorlede sonder om 'n opvolger vir die Ooste te kies. Die Alan Aspar is gediskwalifiseer as 'n Ariër, maar hy het die ortodokse Christen Leo gekies, 'n Daciër wat direk onder hom in die weermag gedien het. Aspar se seun, Ardaburius, is aangestel as meester van die soldate in die Ooste. Om die vele Duitsers wat by die keiserlike leër aangesluit het, teë te werk, het Leo Isauriese bergklimmers gewerf, en hy trou met sy dogter Ariadne met hul hoofman Tarasicodissa, wat sy naam na Zeno verander het. In 467 het Leo die patrisiër Anthemius tot keiser van die Weste laat uitroep. 'N Ekspedisie teen die Vandale het gesê dat 1113 skepe in 468 onder bevel van Basiliscus betrokke was, die Vandal -vloot naby Sicilië versprei het, maar Gaiseric het 'n nuwe vloot versamel en die vloot van Basiliscus so vernietig dat die generaal vermoedelik omgekoop is deur Aspar, wat het die veldtog gekant. Marcellinus het Sardinië vir die Weste kortliks herwin, maar hy is op Sicilië vermoor, en Gaiseric het gou Sardinië en later Sicilië herwin. Die duur wapens het Konstantinopel se skatkis van sy 100 000 pond goud bankrot gemaak. Die volgende jaar het Zeno die veldtog teen die Hun -inval in Thrakië gelei. Aspar het probeer om Zeno te laat vermoor, maar hy ontsnap na Sardica, keer terug na Konstantinopel en onderdruk dan die Isauriese brigand Indacus. Leo het die seun van Aspar, Patricius Caesar, gemaak en aangekondig dat Patricius afstand doen van Arianisme vir die Katolieke geloof.
Die digter Sidonius het keiser Anthemius geprys, Konstantinopel in vers geprys, en is aangestel as prefek van Rome, maar sy vriend Arvandus, die prefektur van die Praetoriaanse Gallië, is deur die Raad van die Sewe Provinsies voor die Romeinse Senaat vervolg vir misverstand en verraad, en hy is veroordeel. Euric het sy broer Theodoric II se voorbeeld gevolg deur hom te vermoor om koning van die Visigote te word in 466. Euric verslaan die Bretonse koning Riothamus op die Indre en neem Bourges en die noorde van Aquitanica Prima in, maar hy word deur die graaf Paulus suid van die Loire gehou en daarna Paulus sterf in 470 deur Syagrius, seun van Aegidius, en King Childeric's Franks. Euric se Visigote beleër Arles en verslaan 'n keiserlike leër onder leiding van Anthemiolus, die seun van Athemius, en drie ander generaals, wat almal gedood is. Toe marsjeer die Visigote deur die Rhône -vallei en verbrand oeste en neem dorpe. Euric neem toe die bevel oor die Gotiese oorlog teen die Sueviërs in Spanje en verower die grootste deel van die skiereiland, behalwe die huis van die Sueviërs in die noordweste.
Hierdie gotiese aggressie het Anthemius soveel probleme opgelewer dat die Weste feitlik verdeel was tussen die keiser in Rome en die patriciaan Ricimer in Mediolanum (Milaan). Ticinum -biskop Epiphanius het probeer om hulle te versoen. Gaiseric spoor sy skoonseun Olybrius aan om na die keiserlike troon te streef, en Olybrius besoek Konstantinopel. In 472 stuur Leo Olybrius oënskynlik na Rome om Anthemius en Ricimer te versoen, maar met 'n boodskapper wat Anthemius sê om Olybrius dood te maak. Ricimer onderskep egter die brief, maak Olybrius keiser en beleër Rome met sy leër. Anthemius is weggesteek in 'n kerk en is onthoof. Ricimer is self ses weke later dood en is deur die Bourgondiese Gundobad as meester van soldate vervang.
In die Ooste toe Ardaburius in 471 'n opstand beplan het, is hy en sy vader Aspar in die paleis dood deur eunugs Caesar Patricius is gewond, maar het herstel. Keiser Leo is die slagter genoem, maar nadat die troepe van graaf Ostrys die paleis binnegegaan en deur die Isauriese wagte verslaan is, het die Isauriërs die poging tot oorname deur die Duitse faksie bedwing. As gevolg van die Isauriese brigande het baie ryk mense wagte gehuur en hul slawe gewapen, maar keiser Leo verbied die gebruik. Leo handhaaf die ortodoksie van die Chalcedon -raad. Hy sterf in 474 en laat sy sesjarige kleinseun Leo as sy opvolger agter. Die Isauriaanse Zeno het as Leo II se regent gedien en hom nege maande later vervang toe die seuntjie gesterf het.
Olybrius regeer die Weste vir 'n jaar en 'n half, maar word nie deur die Ooste erken nie, en Glycerius, wat in 473 drie maande lank regeer het nadat hy deur Gundobad se soldate in Ravenna uitgeroep is. Glycerius het dit reggekry om die Ostrogote uit Italië te hou, sodat Widemir hulle na Gallië gelei het. Die oostelike keiser Leo het Julius Nepos as sy Westerse eweknie gekies. Nepos het met Oosterse troepe in Italië aangekom. Gundobad trek terug na Boergondië, en word binnekort hul koning, terwyl die afgesette Glycerius tot biskop van Salona in Dalmatië georden is. In 475 sluit Nepos vrede met Euric en erken hy die Gotiese verowerings wat in Spanje en Gallië uitgevoer is. Sidonius het biskop van Clermont geword en was mal oor die oorgawe van Auvergne aan die Gote, maar hy is in 'n fort in Livia opgesluit. Sidonius het in 'n brief aan die biskop van Marseille gekla: "Ons slawerny is die prys wat betaal word vir die veiligheid van ander." Die volgende jaar verbreek Euric die verdrag deur die binneval van Provence, beslaglegging op Arles en Marseille, en keiser Zeno het die suidelike Provence aan die Gote toegestaan. Euric se wetlike kode van 475 het die skeiding van Duitsers en Romeine tot staatsbeleid gemaak.
Zeno is in Konstantinopel gehaat as 'n Isauriër. Toe hy in 475 na Isauria vlug, het die ministers en die senaat Basiliscus tot keiser uitgeroep, maar sy hebsug en begunstigde monofisitisme het 'n besluit uitgevaardig teen die Raad van Chalcedon, hom baie ongewild gemaak. Basiliscus het 'n ekspedisie teen Zeno gestuur, maar aangemoedig deur die woedende predikante, verander die algemene Illus van kant en werk saam met Zeno. Basiliscus het probeer om sy kerklike bevele te herroep, maar dit was te laat. Sy soldaatmeester Armatus vermy die magte van Zeno, wat in 476 sonder verset Konstantinopel binnegekom het. Basiliscus en sy gesin is onthoof.
Die Pannoniese Orestes was Attila se sekretaris, maar hy het Attila se seuns nie noordwaarts na Scythia gevolg nie, en hy het geweier om die Ostrogoth se gebruik van Pannonia te aanvaar. Orestes is deur die Westerse keiser Nepos aangestel as patrisiër en meester -generaal van die weermag. Toe sy troepe in opstand kom teen Nepos, laat Orestes sy seun Augustus Romulus (Augustulus) in 475 tot keiser verklaar. Orestes regeer Italië vir 'n jaar in die naam van sy seun, maar sy oostelike Duitse Herul-, Rugian- en Scirian-troepe eis dat daar 'n derde van die land in Italië gevestig word. Orestes het hul eis van die hand gewys, sodat een van sy hoofoffisiere, die Scirian Odovacar, Orestes in Ticinum laat doodmaak het en sy seun Augustulus afgesit het en hom 'n pensioen in Kampanië toegestaan ​​het. In 476 word Odovacar deur die soldate tot koning van Italië uitgeroep. Hy het Augustulus formeel sy gesag laat afstaan ​​aan die oostelike keiser Zeno, en Romeinse senatore is na Konstantinopel gestuur om te verklaar dat 'n Westerse keiser nie meer nodig is nie. Zeno herken Odovacar en maak van hom 'n patrisiër.
Orosius en Salvian
Orosius is waarskynlik in die 380's in Bracara in die weste van Spanje gebore. Hy was blykbaar goed opgevoed en het 'n ridder geword en geskryf oor die huidige Priscillianistiese en Origenistiese geskille. As gevolg van die invalle deur die Alans en Vandale het Orosius in 414 van Bracara vertrek. Sy skip is vermoedelik deur 'n storm na die Afrika -kus naby Hippo gedryf, waar hy 'n paar jaar onder die invloed van Augustinus deurgebring het. Die biskop van die seekoei was beïndruk deur die jong Orosius, en die volgende lente het hy hom na Bethlehem gestuur om met Jerome te konsulteer oor die Pelagiese twis. Orosius het die standpunte van Augustinus en Jerome oor pelagianisme voorgelê aan 'n raad van biskoppe in Jerusalem, met die argument teen die voorsittende biskop John, en hy het 'n boek geskryf wat hul standpunt teen Pelagian verdedig. Vroeg in 416 het Orosius 'n brief en 'n verhandeling van Jerome na Augustinus teruggebring. Op hierdie tydstip het Augustinus die eerste elf boeke van sy Stad van God geskryf, en hy het Orosius gevra om uit geskiedenis en annale te ontdek hoe heidense kulture rampe gely het as gevolg van oorlog, siektes, hongersnood, aardbewings, vloede, brande, storms en misdade in om kritici te beantwoord dat die Christendom verantwoordelik was vir die agteruitgang van die Romeinse ryk. Teen 418 het Orosius sy sewe geskiedenisboeke voltooi teen die heidene, en daarna is daar nie meer van hom bekend nie.
Orosius het sy werk opgedra aan Augustinus en sy versoek. Aan die begin verklaar hy sy basiese oortuiging.
In die eerste plek is ons van mening dat as die wêreld en die mens
word gelei deur 'n Goddelike Voorsienigheid wat net so goed soos regverdig is,
en as die mens swak en hardkoppig is
vanweë die veranderlikheid van sy natuur en sy vryheid van keuse,
dan is dit nodig dat die mens gelei word in die gees van vriendelike liefde
wanneer hy hulp nodig het
maar as hy sy vryheid misbruik,
hy moet bestraf word in 'n gees van streng geregtigheid.
Elkeen wat die mensdom deur homself en in homself weerspieël sien
besef dat hierdie wêreld sedert die skepping van die mens gedissiplineer is
deur afwisselende periodes van goeie en slegte tye
Hy het opgemerk dat selfs sy teenstanders die geskiedenis as 'niks anders as oorloë en rampe' beskryf het. ' Nadat hy die aardrykskunde van sy bekende wêreld beskryf het wat slegs tot Indië in die ooste strek, het Orosius van die straf van die Bybelse vloed na die Assiriese koning Ninus omstreeks 2000 v.C. Hy noem Egipte slegs in verband met die verhaal van Josef in Genesis en van Moses in Exodus, en beklemtoon weer die straf van God oor die Egiptenare.Orosius het egter daarna nie veel in die geskiedenis van Israel ingegaan nie, maar het eerder na die legendes van die vroeë Griekse geskiedenis en veral hul oorloë gegaan. Hy noem die Assiriese Sardanapalus en die kort ryk van die Mede wat deur die Perse omvergewerp is. Hy het die antieke tiranne se marteling van die onskuldiges teenoor die latere Christelike Romeinse keisers gekant, wat nie tiranne gestraf het wie se omverwerping die republiek bevoordeel het nie.
Orosius het geglo dat alle mag en regering van God afkomstig is en dat dit beter is dat een koninkryk die hoogste is. Waarskynlik as gevolg van Daniël se profesie oor vier groot diere, het Orosius sy geskiedenis saamgevat as vier hoofryke vanaf die kardinale punte as die Babiloniër in die ooste, die Kartagoër in die suide, die Masedoniërs in die noorde en die Romein in die weste. Alhoewel hy die Babiloniërs skaars genoem het, het hy die Assiriërs, Mede en Perse by hulle ingesluit. Omdat Orosius die grootste deel van die geskiedenis gebaseer het op epitome (veral Eutropius van die 4de eeu) uit vroeëre geskiedenis, is sy feite dikwels nie te akkuraat nie. Vanaf die stigting van Rome in 754 vC beskryf Orosius meestal die Romeinse geskiedenis en 'n paar Griekse geskiedenis wat hul oorloë met Persië, die Peloponnesiese oorlog en die Masedoniese oorloë behels. Hy het geskryf dat Alexander gestraf is vir sy 'eetlus' deurdat hy vergiftig is nadat hy die wêreld twaalf jaar lank onderdruk het. Toe skeur sy generaals die wêreld nog veertien jaar uitmekaar.
In sy voorwoord tot die vierde boek het Orosius opgemerk dat huidige ellendes altyd erger lyk as wat in die verlede of toekomstige moontlikhede bestaan, omdat dit soveel meer probleme veroorsaak. In die beskrywing van die Puniese oorloë het hy geoordeel dat die Kartagoërs vanweë hul basiese onenigheid nooit voorspoed of vrede geniet nie, en hy het aangevoer dat hul menslike opofferings meer gedoen het om pes te veroorsaak as om dit te voorkom. Orosius het 'n groter perspektief op die Romeinse oorwinnings ingeneem deur die hele wêreld in ag te neem, het hy opgemerk dat wanneer die Romeine gelukkig sou wees, die oorwonne wêreld ongelukkig was. Twee eeue lank (3de en 2de v.C.) was Spaanse velde deurdrenk met hul eie bloed. Orosius het geglo dat die Numantines die deugde van geregtigheid, geloof, moed en barmhartigheid meer toon as die Romeine. Volgens sy mening het Rome in die verlede met swaard van mense afgebuk vir luukshede, maar nou dra sy by tot die handhawing van die regering. Orosius wou nie om Spanje te verlaat nie, omdat hy aangevoer het dat hy oral kon skuil en steeds dieselfde wet en sy godsdiens kon vind. Daar was 'n groot gebied wat hy as 'n Romein en 'n Christen kon besoek en steeds Romeine en Christene kon vind. Orosius kontrasteer die huidige oorloë waarin Italië deur buitelanders aangeval is teenoor die oorloë wat deur haarself begin is en teen haarself in wrede burgerlike twis gerig is.
Orosius was van mening dat Augustus die keiserlike Pax Romana as voorbereiding vir die geboorte van Jesus gevestig het. Die Christelike godsdiens, het hy geskryf, kon nie uit die weg geruim word nie, ondanks geslagte van woede van nasies, konings, wette, slagting, kruisiging en dood. om enige tyd in die geskiedenis meer gelukkig te vind as die huidige era. Orosius het aangevoer dat tallose oorloë tot stilstand gebring is, usurpers vernietig is en dat wilde stamme met min verlies nagegaan, beperk, ingelyf of vernietig is. (Blykbaar bedoel hy min verlies onder Romeine, aangesien die meeste keiserlike soldate in hierdie era Duitsers was.) So het hy sy Christelike geskiedenisfilosofie aangebied, en die werk van Orosius het die invloedrykste geskiedenisboek van die Middeleeue geword. Daar is ten minste kennis van die geskiedenis oorgedra, hoewel die vroeëre oorspronklike geskiedenis baie meer volledige en gedetailleerde verslae sou bied. Ook sy klem op die rampe en oorloë om sy proefskrif te bewys, het die Middeleeue 'n taamlik negatiewe beskouing van heidense kultuur gegee.
Salvian is ongeveer 400 in Gallië gebore, en hy was waarskynlik getuie van die vernietiging van Trier deur die Duitsers in 406. Toe die jong Salviaan met Palladia trou, was haar ouers heidene. Hulle het 'n dogter gehad, maar na 'n lang gesprek het hy die klooster van Lerins binnegegaan, en sy het in 'n klooster gegaan. Salvian het retoriek geleer en het bekend geword as leraar en prediker. Hy moes 'n lang lewe gehad het, want hy het nog laat in die 5de eeu gelewe. Sy bestaande werke bestaan ​​uit nege briewe, agt boeke oor die huidige oordeel wat later die titel The Governance of God genoem word, en vier boeke To the Church ook genoem Against Avarice.
Op die huidige oordeel is tussen 440 en 450 geskryf, en dit is dikwels vergelyk met Augustinus se stad van God. Salvian het 'n meer kritiese oog op die Romeinse Christene gedraai in hierdie eeu van krisis en het sterk voorgestel dat Christene die hoër etiek wat Jesus in sy bergpredikasie geleer het, moet beoefen. Hy het die rykes gekritiseer omdat hulle die staat verarm, terwyl die ou landdroste arm was en die staat ryk gemaak het. Hy het opgemerk dat askete hul liggame kan verswak, maar dit verskerp geestelike krag wanneer begeertes die gees nie meer in balans bring nie. Salvian as 'n Christen het saam met Pythagoreërs, Platoniste en Stoïsyne geglo dat God die heelal geskep en reguleer, en dat dit 'n model is vir menslike bestuur om die mindere dele en lede daarvan te reguleer. Salvian het daarop gemik om te bewys dat God teenwoordig is, regerings en regters, en hy gebruik die drie metodes van rede, voorbeelde en gesag, en verwys dikwels na Joods-Christelike geskrifte. Jeremia as die naaste parallel met sy tyd is meer aangehaal as enige ander. In die poging om die wortel van vyandigheid te bereik, het hy opgemerk dat woede die moeder van haat is. Hy het opgemerk dat Christene so ver is van die voorskrifte van Jesus en Paulus, dat hulle in plaas van om vir ander op te tree, eers hul eie sake oorweeg, ongeag of dit ander steur.
Salvian het Christene gevra om hul gewete te ondersoek met betrekking tot die vele misdade wat hy beskryf het. Hy het gesien hoe sakemanne besig is met bedrog en meineed, grondeienaars onregverdig is, amptenare belaster en die weermag plunder. Hoe kan 'n mens 'n Christen genoem word as 'n mens nie die werk van 'n Christen verrig nie? Salvian het sy beskuldigings in die eerste persoon gemaak.
Ons wil sondig, maar nie gestraf word nie.
Hierin het ons dieselfde gesindheid as ons slawe.
Ons is die hardste teenoor ander, die mees genadige teenoor onsself.
Ons straf ander, maar vergewe onsself vir dieselfde misdaad-
'n daad van ondraaglike arrogansie en vermetelheid.
Ons is nie bereid om skuld in onsself te erken nie,
maar ons waag dit om die reg om ander te oordeel, vir onsself te verwyt.
Wat kan meer onregverdig wees en wat meer pervers?
Die einste misdaad wat ons dink in ons regverdigbaar is
ons veroordeel die ernstigste by ander
Die tirannie van die rykes onderdruk nie net die armes nie, maar die grootste deel van die mensdom. Politieke standpunt is gebruik vir plundering, en arm state is deur die maghebbers geplunder. Hy het opgemerk dat die Romeinse staat sy laaste asem haal, gewurg deur belasting wat die rykes op die armes opgelê het. Salvian het toegegee dat die barbare ook onregverdig, gierig, ontrou, gulsig, skelm en wreed was, maar so ook die Romeine, wat van beter moes weet. Die Huns is dalk lelik, die Frankes volslae, die Alamanni -dronkaards, die Alans wat gewelddadig is, Huns of Gepids bedrog en die leuenaars van die Frank, maar die Romeine was nie beter nie. Omdat die Christene geestelike wette geleer is, het Salvian aangevoer dat hulle gedrag moreel erger is. Hulle oefen nie wat hulle verkondig nie. Ons is soos die siekes wat erger word as gevolg van ons booshede, maar die dokter blameer dat hy onbevoeg is.
Salvian het opgemerk dat barbare van dieselfde stam mekaar liefhet, terwyl die meeste Romeine mekaar vervolg. Waar is weduwees en weeskinders wat nie deur die leiers van die stede verslind is nie? Baie van die armes het meer Romeinse waardigheid by die barbare gevind omdat hulle die barbaarse verontwaardiging van die Romeine nie kon verdra nie. Baie het na die Gote getrek of by die Bagaudae aangesluit, wat kleinboere was wat georganiseer is nadat hulle deur die tollenaars geviktimiseer is. Hulle het die vyand meer toegewyd aan hulle gevind as die tollenaars, wat hulde gebring het van die armes vir die rykes, sodat die swakkes die las vir die sterker dra.
Baie mense was vol skuld, terwyl die rykes, wat hulle debiteure gemaak het, self skuldloos was. Toe belasting verminder word, was die armes die laaste wat verlig is, omdat die rykes die politieke mag gehad het. Salvian was nie verbaas dat die Gote 'n groot deel van die bevolking verower het nie, aangesien baie Romeine verkies het om onder hulle te woon. Baie in die middelklas is gedryf om hulself aan die hoër klasse te gee as gevangenes van die rykes. Toe hulle hul grond weens belasting verloor het, het hulle as huurders (coloni) of diensknegte afhanklik geword. Hulle het nie net hul eiendom en goedere verloor nie, maar ook hul reg op burgerskap. Soveel is op hierdie manier onderdruk en gevange geneem, dat dit geen wonder was dat barbare ook mense gevange geneem het nie. Salvian het gekla dat hulle nie barmhartig was vir ballinge en swerwers nie, maar dat hulle ook swerwers word om bedrieg te word.
Salvian het die misdade en ondeugde wat tydens die spele gevind is, veroordeel, en hy het hul wreedheid vergewe. Deur hulle met graagte dop te hou, het die toeskouers die misdade goedgekeur en deel. Tog het die ellende en armoede so groot geword dat hulle nie meer uitgawes vir winsgewende speletjies kon besnoei nie. Hy het geglo dat stede soos Trier en Mainz verwoes is weens hul gierigheid en dronkenskap. Hy beskryf die gruwelike rampe wat die verowerde stede na hul ondergang getref het. Tog het 'n paar edeles wat oorleef het, die keisers gevra vir sirkusse. Vir Salvian was die stad Aquitane soos 'n bordeel van aaklige ondeugde, aangesien mans hul huwelike met huishulpe verbreek het. Tog was hoerery onder die Gote nie geoorloof nie, en Salvian het geglo dat die kuise Vandale die Spanjaarde onderwerp het weens hul onreinheid. In die laaste oorlog het die Romeine hul hoop gelê in die Huns teen die Gote, maar die Gote wend hulle tot God. Die Visigotiese mag onder leiding van Romeine Boniface en Castinus is deur die Vandale verslaan, omdat die Romeinse leiers uit trots nie kon saamwerk nie. Gebeure het die oordeel van God getoon. Die Gote en Vandale het toegeneem, terwyl die Romeine afgeneem het.
Salvian het opgemerk dat elke nasie slegte gewoontes het. Die Gote het gelieg, maar was kuis. Die Alans het minder gelieg, maar was onkuis. Die Franke het gelieg, maar was vrygewig. Die Sakse was wreed maar kuis. Die Romeinse Afrikaners wat hy veral gekritiseer het vir wellus, en tog het die weeskinders, weduwees en armes ook gely. Die Romeine het baie ondeugdes en baie skynheiligheid gehad, omdat hulle diefstal verbied het, maar tog beroof of verduister is. Hy wat verkragting gestraf het, het geplunder; hy wat 'n sluipmoordenaar gestraf het, was 'n swaardvegter; hy wat 'n deurbreker gestraf het, het dorpe vernietig; hy wat inbrekers van huise wat deur provinsies geteister is, gestraf het. Toe die Vandale Afrika oorgeneem het, het hulle prostitusie verwyder deur met die prostitute te trou, en hulle het verordeninge teen onkuisheid gemaak. Salvian het die Romeine gevra om hulle te skaam vir hul lewens, want dit was die ondeugdes van hul slegte lewens wat hulle alleen oorwin het. Niemand was meer wreed teenoor hulle as hulleself nie. Hulle word deur God gestraf, maar dit is omdat hulle teen die wil van God gegaan het dat hulle gemartel is.
In sy vier boeke To the Church het Salvian gewaarsku oor die probleem van gierigheid en het Christene aangespoor om liefdadigheid te gee, nie net om sonde te verkwik nie, maar ook as 'n deug. Die hebsugtiges bring hul eie lyding op hulself. Goeie werke is nodig vir beide heiliges en sondaars. Christus was 'n voorbeeld van universele armoede. 'N Mens kan die meeste baat vind by die verkryging van die ewige lewe deur al sy besittings aan die heiliges, gestremdes, blindes en swakkes te gee. As u rykdom die ellendige voed, word u gevul met alles wat u nodig het. Maak Christus u erfgenaam en volg God. Almal wat begin het om goed te wees, kan nie anders as om die wet van God lief te hê nie, want die essensie van die wet is wat heilige mense in hul etiek het.
Leo, Patrick en Severin
Ongeveer drie jaar na die raad in Efese skryf Vincent, 'n monnik van Lerins, 'n gemeenskap vir die oudheid en universaliteit van die Katolieke geloof teen die onheilspellende nuwighede van alle ketterye om te argumenteer vir die ortodokse Christendom en teen enige veranderinge in die leer. Vincent het aangevoer vir die beginsel dat die kerk die geloof moet aanvaar en vashou wat oral, altyd en deur almal geglo is. Hy het dus gevoel dat Christene die goddelike wet van die Skrif en die Katolieke tradisie moet volg. Die menings van die hele kerk moet voorrang geniet bo 'n afwykende deel, die oudheid sou oorheers oor nuwe sienings en die uitsprake van 'n raad sou aanvaar word bo die idees van 'n paar individue. Hierdie drie kriteria noem hy universaliteit, oudheid en toestemming. Hy het aangevoer dat as hierdie beginsels toegepas word, Donatisme en Arianisme nooit sou versprei het nie, en dat die standpunte van Nestorius, Photinus en Apollinaris van die hand gewys sou word. Vincent was van mening dat ketter se sienings van vooraanstaande onderwysers, soos Tertullianus en Origenes, deur God toegelaat is om die gelowiges te toets. Vir Vincent is die ware Katoliek lief vir die waarheid van God, die kerk, die liggaam van Christus en die Katolieke geloof bo elke gesag, genie, welsprekendheid en filosofie van elke persoon.
Leo was as aartsdiaken onder Rome se biskoppe Celestine (423-432) en Sixtus III (432-440). Leo besoek Gallië toe hy in 440 tot biskop van Rome verkies word. Leo beweer dat die voorrang die erfenis van Petrus was, en hierdie bewering van gesag na etlike eeue sou daartoe lei dat slegs die biskop van Rome die pous genoem word. In 443 verban hy Manichaeërs en Pelagiane uit Italië en dreig biskoppe met sy toorn as hulle nie die ketters uit hul kerke suiwer nie. Leo weerlê ook die ketterye van die Spaanse Priscillianiste met agtien anathemas.
Eutyches is van kettery aangekla omdat hy geglo het dat die menslike natuur van Christus na die menswording in die goddelike natuur opgeneem is. Hy is veroordeel deur 'n plaaslike sinode in 448 onder voorsitterskap van die Konstantinopel -aartsvader Flavianus. Eutyches het 'n beroep op Rome se biskop Leo gedoen. Theodosius II het 'n raad in Efese in 449 ontbied om die kwessie af te handel. Leo was besig met die bedreiging van Attila en het drie verteenwoordigers met sy dogmatiese brief aan Flavian of Tome gestuur om sy mening dat Eutyches ketterig was, uit te spreek. Leo bevestig as 'n ortodokse leerstelling dat Jesus Christus 'n goddelike sowel as 'n menslike natuur in een persoon verenig het as die vleeslike woord van God. Leo het opgemerk dat Eutyches die menslike werklikheid van Jesus se verlossende passie ontken en impliseer dat die goddelike natuur dit verduur. Biskop Dioscorus van Alexandria was die voorsitter van die raad, en hy het Eutyches bevoordeel, maar hy het nie toegelaat dat Leo se brief gelees word nie. Dioscorus wou hê dat Flavian en ander afgesette Flavian in die tronk sit en sterf, en die ander is afgesit.
Leo het 'n sinode in Rome ontbied om die besluite van wat hy die & quotrobber Council genoem het, te vernietig. & Quot Leo het geweier om Anatolius, die opvolger van Flavianus, te erken en het vier legate na Konstantinopel gestuur. Theodosius sterf, en sy suster Pulcheria en Marcian ondersteun Leo en beperk Eutyches tot sy klooster. In 451 het die vierde ekumeniese raad in Chalcedon vergader en Dioscorus afgesit. Alhoewel slegs ses van die 350 deelnemers uit die Weste was, het Leo se invloed gevoel. 'N Kommissie bevestig die belydenisskrifte van Nicea en Konstantinopel, die 431 raad in Efese, die sinodale brief van Cyril en die Tome van Leo. Leo in Rome aanvaar alle besluite van die raad behalwe Canon 28, wat die See van Konstantinopel voorrang verleen bo die Apostoliese See van Antiochië en Alexandrië. Leo het aangevoer dat die keiserlike status daarvan nie so belangrik was as die apostoliese gesag van die latters nie. In Egipte en Sirië het baie monofisiete steeds geglo dat Christus slegs een natuur het.
Leo het krediet gekry omdat hy Attila oorreed het om Rome nie in 452 aan te val nadat hy Aquileia vernietig het nie, en in 455 ontmoet hy met vrymoedigheid die koning Vandaliser Gaiseric by die poort van Rome en slaag daarin om hulle te weerhou om die stad te verbrand en mense dood te maak, hoewel die keiserlike hoofstad is veertien dae lank geplunder. Egiptiese biskoppe het geweier om die Tome van Leo te aanvaar, en met Dioscorus in ballingskap is sy vriend Proterius aangewys as sy opvolger in Alexandrië. In 457 het anti-Chalcedoniërs Timothy Aelurus as biskop aangestel. Hy is gearresteer, maar andersdenkendes vermoor biskop Proterius tydens 'n liturgie en maak Timothy Aelurus biskop. Keiser Marcian het die sluipmoordenaars gestraf, maar Timoteus as biskop aanvaar. Onluste het ook plaasgevind in Palestina onder leiding van 'n monnik met die naam Theodosius, wat die Jerusalemse aartsvader Juvenal gekritiseer het omdat hy Cyril se teologie verraai het, en 'n paar biskoppe is vermoor. In 460 is Timothy Aelurus in Alexandrië vervang deur 'n wettig verkose opvolger, Timothy Salophacialus.
Leo het briewe aan invloedryke godsdienstige en politieke leiers in die hele Romeinse ryk geskryf, en hiervan bly 143 saam met 96 preke. Hy het geskryf dat diakens en hoë geestelikes nie met hul vrouens moet saamwoon nie. Hy het die kerklike regering hiërargies onder sy gesag georganiseer en was van mening dat slegs groot stede biskoppe moes hê. Enige omstrede vrae moet by Rome ingedien word. Hy het geglo dat boetedoening die belydenis van priesters insluit, en diegene onder strafdissipline moet die versoekings van sake, regskwessies en militêre diens vermy. Leo beweer dat gehoorsaamheid noodsaaklik is, selfs vir die gewilde Hilary in Gallië. Leo het keiser Valentinianus III gevra om die politieke regte van Manichaeërs weg te neem. In sy preke het Leo ook sy Petrine -gesag laat geld, en hy het sy gemeente aangespoor om te bid en liefdadigheid te gee. Hy het gesê dat gebed versoen, vas suiwer en liefdadigheid verlos. Almal moet die ernstige doel van wysiging behels. Leo was van mening dat woeker nie met liefdadigheid versoenbaar is nie. Leo is in 461 oorlede.
Patrick is ongeveer 385 in Brittanje gebore, sy pa was 'n amptenaar en ryk genoeg om bediendes te hê. Patrick se oupa was 'n priester in die tyd toe hulle nog getroud was. Romeinse Brittanje is dikwels in die laat 4de eeu deur seerowers binnegeval. Aan die begin van die eeu is groter aanvalle gelei deur die hoë koning Niall van die nege gyselaars. Hulle het die land verwoes en slawe weggevoer. In die laaste van hierdie aanvalle in 401 is jong Patrick gevange geneem en in Ierland as slawerny verkoop. Terwyl hy kuddes in die berge oppas en in die bos vark, begin Patrick meer en meer bid, en hy leer ook die Gaeliese taal. Na ses jaar as slaaf is Patrick gelei om weg te hardloop na die strand, waar 'n skip hom na sy vaderland sou neem. Eers geweier, nadat hy gebid het, is Patrick aan boord geneem. Hulle het na Gallië gegaan en 28 dae lank deur die land marsjeer wat deur Vandale en Alane verwoes is. Toe kon Patrick terugkeer na sy gesinshuis in Brittanje.
Om hom voor te berei om 'n sendeling van die Iere te wees, het Patrick na die kloosters in Gallië gereis.Hy het miskien ongeveer drie jaar by Lerins deurgebring onder leiding van abt Honoratus voordat hy vyftien jaar by die Auxerre -klooster gebly het wat deur Germanus gestig en onder toesig was. Tydens die sending van Germanus na Brittanje in 429 is 'n konferensie gehou om evangelisasie van die Iere te bespreek, omdat baie Christen -Britte daar tot slawe was. Patrick was teenwoordig by 'n vergadering met 'n soortgelyke doel wat die volgende jaar op Auxerre gehou is. Tydens 'n bespreking of hy Patrick 'n biskop wil maak, onthul sy vriend 'n ernstige sonde wat Patrick begaan het toe hy vyftien was en bely het. In plaas daarvan is Palladius deur die Celestine van Rome tot biskop aangestel en in 431 na Ierland gestuur. Patrick is as priester georden en deur Germanus gestuur met 'n bejaarde priester Segitius om Palladius by te staan, maar 'n berig dat Palladius gesterf het, het veroorsaak dat hulle teruggedraai het. Germanus maak toe van Patrick 'n biskop, en in 432 vaar hy na Ierland.
Aan die ooskus van Ierland het Patrick 'n plaaslike koning genaamd Dichu tot bekering gebring, wat 'n bietjie grond en 'n skuur vir sy eerste kerk bygedra het. Patrick het baie bekeer in Oos -Ierland, en in 439 het biskoppe Secundinus, Auxilius en Iserninus opgedaag om hom te help. Kort nadat Leo tot biskop van Rome georden is, het hy Patrick se sending formeel goedgekeur. Die belangrikste bisdom van Patrick, Armagh, is in 444 gestig. Hy het baie van die konings van Ierland besoek. Die hoë koning Laoghaire (r. 428-463) het Patrick toestemming gegee om te preek en tot bekering te kom. Toe Laoghaire 'n kommissie van nege manne aangestel het om Ierland se wette te bestudeer, te hersien en neer te skryf (wat volgens 'n mondelinge oorlewering in die 8ste eeu v.C. teruggekeer het na die hoë koning Ollamh Fodhla), sluit Patrick drie in. Die kommissie se werk het drie jaar geduur. Die sewende-eeuse biografie van Patrick deur Muirchu Moccu Machteni van Armagh beweer dat Patrick Laoghaire bekeer het, maar in dieselfde eeu skryf biograaf Tirechan dat hy dit nie gedoen het nie. Patrick moes stry met Druids en hul kragtige mondelinge tradisie van okkultiese praktyke. In die Brehon -wette het Patrick probeer om hul magiese rituele te verbied. Net soos die Druids, kan Patrick vas om ander aan te spoor tot geregtigheid. Teen die einde van sy lewe bedank Patrick as biskop van Armagh en word opgevolg deur sy dissipel Benignus. Patrick is op 17 Maart 461 oorlede.
Twee geskrifte van Patrick bly oor - sy belydenis en 'n brief aan die soldate van Coroticus. Hy bely dat sy gevangenskap verdien is omdat hy van God afgewyk het en nie die gebooie onderhou het nie. Terwyl hy 'n slaaf was, sou hy soveel as honderd gebede op een dag en byna net soveel in die nag kon bid. Sy lang opleiding in die kloosters van Gallië het hom in staat gestel om die Skrifte maklik aan te haal. Benewens die Iere het hy ook genot gevind om die seuns en dogters van die Skotte te omskep tot monnike en maagde van Christus. Patrick het geglo: "Die vlees, ons vyand, sleep ons altyd na die dood, dit wil sê na die aantrekkingskragte wat met die bose eindig." As vroom vroue vir hom klein geskenke gee, sou hy dit teruggee. Hy het baie duisende gedoop en geen geld daarvoor ontvang nie. Hy het af en toe geskenke aan konings gegee, en soms is hy in beslag geneem omdat hulle hom wou doodmaak. Hy was een keer vir twee weke in ysters vasgebind, maar sy tyd het nog nie aangebreek nie. Hy het daagliks verwag dat hy vermoor, beroof of as slaaf gemaak sou word, maar hy was nie bang vir hulle as gevolg van sy geloof in God nie. Sy enigste motief was om die goeie boodskap te versprei in die land waaruit hy ontsnap het.
In die brief aan die soldate van Coroticus erken Patrick dat hy nie geleerd was nie, alhoewel hy as 'n biskop in Ierland onder die heidene gestig is uit liefde vir God. Hy het nie aan sy medeburgers en die heilige Romeine geskryf nie, maar aan die genote van demone, bondgenote van die Skotte en die Pikte, wat die onskuldige bloed van Christene vergiet het. Hierdie bedrieërs slag met swaarde vir buit en om gevange te neem. Hy protesteer teen die tirannie van Coroticus en hul skuldige moord. Patrick het erken dat hy sy adel verkoop het vir die wins van ander, en hy het 'n slaaf van Christus geword vir 'n vreemde nasie. Hy het sy kudde uitmekaar geskeur en beskuldig diegene wat Christene verraai het in die hande van die Skotte en Pikke. Hulle leef by plundering en vul hul huise met die buit van dooie Christene en vermaak dan hul vriende. Vrymanne word te koop aangebied, en Christene word slawe van die afvallige Pikte. Patrick het hulle gesmeek om hulle te bekeer van hierdie moorde en om die gedoopte gevangenes te bevry.
Vroeg in die 6de eeu het die abt Eugippius van Lucullanum 'n biografie van die heilige Severin geskryf. Dit is nie bekend wanneer of waar Severin gebore is nie, maar 'n tyd nadat Attila in 453 oorlede is, is hy uit die ooste na Noricum in die oostelike Alpe ontbied. Hy stig kloosters by Favianis en ander plekke in Noricum. Severin sterf in 482. Volgens Eugippius is hy geseën met buitengewone psigiese en genesende vermoëns. Severin het die stad Comagenis gehelp om die barbare af te weer deur hulle aan te spoor om te vas en te bid, en Eugippius het sy gebede toegeskryf aan die verligting van Favianis van hongersnood. Severin het Rugi -koning Flaccitheus gewaarsku teen 'n hinderlaag, en hy het geprofeteer dat die jong Odovacar koning sou wees. Eugippius beskryf baie wonderbaarlike genesings wat Severin uitgevoer het, en hy het selfs soms die dooies lewendig gemaak, hoewel een gesê het dat hy wil terugkeer na sy hemelse rus. Severin kon mense dikwels waarsku weens sy visie op die toekoms. Diegene wat sy raad verontagsaam het, het dikwels gely. Hy voel die koue van die armes en sorg dat hulle genoeg klere het.
Severin oorreed Alamanni -koning Gibuld om gevangenes te herstel. Sy briewe het Noricum aangespoor om hulself te versterk deur te vas en liefdadigheid te gee, sodat vyandelike aanvalle hulle nie sou benadeel nie. Toe koning Feva van die Rugi met 'n leër by Lauriacum aankom, het Severin hom oorreed om die mense te beskerm deur hulle verder langs die Donau -rivier te beweeg. 'N Monnik wat gevra het vir beter sig, het 'n innerlike geskenk gekry. Severin het slegs een mantel gedra en het nie geëet tot sononder nie, behalwe op feesdae. Gedurende die vastyd het hy slegs een maaltyd per week geëet. Severin moedig tiendes aan vir liefdadigheidsdoeleindes.
Israel Juda en die Mishnah
Die Palestynse Talmoed is in die laat 4de eeu neergeskryf. Die langer Babiloniese Talmoed is deur Rabbana Ashi (352-427) saamgestel tydens die bewind (400-420) van die Sassaniese koning Yazdgard I. Ashi was bykans sestig jaar hoof van die akademie in Mata Machasia. Yazdgard het Ashi, Mar Zutra van Pumbedita en Amemar van Nehardea na sy hof genooi, en hy het die geliefde Rav Huna bar Nathan vereer.
In die Romeinse ryk is die haat teenoor Jode toegeneem deur invloedryke Christene soos Ambrosius, Johannes Chrysostomus, Jerome en Augustinus. In 415 het biskop Cyril in Alexandrië Joodse eiendom aan 'n Christelike skare oorhandig. Edikte van Theodosius II verbied Jode om sinagoges te bou, om as regters te dien in sake waarby Christene betrokke is, en om Christen slawe te besit. Onder hierdie keiser was die dokter Gamaliel VI die laaste van die Joodse aartsvaders. Theodosius II herroep sy magte in 415 en laat hom slegs sy titel oor tot sy dood in 426. In 429 is die primate beveel om Joodse belasting direk aan die keiserlike skatkis te oorhandig.
In daardie jaar het Persië weer beheer oor Armenië gekry, en onder Yazdgard II (r. 438-459) is Jode verbied om die sabbat te vier in 456. Yazdgard II het Christene, Manicheeërs en Jode vervolg. Persiese koning Peroz (r. 459-484) het die helfte van die Joodse bevolking van Ispahan laat doodmaak en beveel dat die Joodse kinders in die Persiese godsdiens grootgemaak moet word. Die Joodse uitlander en twee leermeesters is in 470 gemartel. 'N Paar jaar later het toenemende vervolging deur die towenaars uiteindelik die Joodse intellektuele sentrums in Sura, Pumbedita en Nehardea vernietig. Die Babiloniese Talmoed is voltooi in die jaar van Rabina se dood in 499.
Die Halakhah -wette impliseer dikwels 'n dieper etiek. As die owerhede wat oordeel nie opgetree het met matigheid en genade nie, kan hulle gedrag vernietig word. 'N Ander naam vir die Avot -traktaat genaamd die & quotEthics of the Fathers & quot is die mishnat hassidim, wat binne die wet beteken. Voorbeelde is dikwels gegee om aan te toon dat 'n persoon wat 'n verlies kan bekostig, die wet moet oortree om 'n hoër plig na te kom. Alhoewel 'n persoon deur die menslike wet vrygestel kan word, kan 'n mens morele verantwoordelikheid neem as gevolg van goddelike wet. Byvoorbeeld, as iemand teruggaan op 'n mondelinge belofte, kan 'n hof dit moontlik nie afdwing nie, maar die lering sal so 'n persoon as vervloek beskou.
Hier is 'n voorbeeld van wysheid uit die Talmoed, ook die Gemara genoem. Alle Israeliete is verantwoordelik vir mekaar. Dit is erger om 'n heiden te bedrieg as 'n Jood, want behalwe die oortreding van die morele wet bring dit die godsdiens tot minagting. Vriendelikheid is die hoogste wysheid. Liefdadigheid is onafhanklik van ras en geloof. Rabbi Hanina het gevind dat hy baie geleer het van sy onderwysers, meer van sy kollegas en die meeste van sy studente. Juda ben Ilai het gesê dat 'n man wat sy seun nie 'n beroep leer nie, roof leer. Raba het voorgestel dat 'n assistent aangestel moet word as daar meer as 25 laerskoolstudente is, en vyftig kinders in 'n klas benodig twee instrukteurs. Die reg van 'n werknemer het voorrang bo die werkgewer. Meer mense sterf as gevolg van te veel eet as aan ondervoeding.
Soos visse uit water sterf, vergaan mense sonder wet en orde. Die gemeenskap moet eers geraadpleeg word voordat 'n liniaal aangestel word. 'N Afwesige persoon kan nie skuldig verklaar word nie. Uitspraak uitgestel is vonnis geweier. 'N Bose impuls is in die begin dalk soet, maar dit is uiteindelik bitter. Johanan ben Torta het gesê dat die eerste tempel vernietig is weens afgodery, ontug en moord, maar die tweede tempel is vernietig omdat die mense mekaar haat. Dit toon dat haat teenoor medemense net so ernstig is soos afgodery, ontug en moord. Baie rabbi's het selfopgelegde asketisme afgekeur. Isak het gevra of die dinge wat in die wet verbied is, nie genoeg is nie. Die straf vir leuenaars is dat niemand hulle glo as hulle die waarheid praat nie.
1. Augustinus, Belydenisskrifte 1:14 tr. R. S. Pine-Coffin, bl. 35.
2. Ibid., 2: 6, p. 50.
3. Augustinus, Aan Consentius: Teen Lieg 1 tr. H. Browne in Morele verhandelinge in Nicene en Post-Nicene Fathers of the Christian Church, volume 3, p. 481.
4. Claudius Claudianus, The Rape of Proserpine III tr. Harold Isbell in The Last Poets of Imperial Rome, bl. 95.
5. Priscus aangehaal in Bury, J. B, History of the Later Roman Empire, p. 284.
6. Sidonius, Sendbriewe 7: 7.
7. Orosius, Sewe geskiedenisboeke teen die heidene 1: 1 tr. Irving Woodworth Raymond, p. 33.
8. Ibid., 6: 1, p. 266.
10. Belydenis van St. Patrick tr. Martin P. Harney in The Legacy of Saint Patrick, p. 113.
Kopiereg en kopie 2000-2004 deur Sanderson Beck
Vraag 1: Die Wes -Romeinse ryk het uiteindelik in duie gestort weens A. aanvalle deur die Persiese B. burgeroorloë tussen leërbevelvoerders C. aanvalle deur Germaanse stamme D. verowering deur die oostelike ryk Vraag 2: Watter omstandighede is die meeste
Sosiale studies help ASSEBLIEF
Watter van die volgende faktore het die handel gehelp om gedurende die Romeinse ryk te floreer? Kies alles wat van toepassing is. A. vrede in die hele ryk B. 'n gedeelde godsdiens in die hele ryk
Kan iemand my antwoord nagaan? :) V: Wat was die siening van die Romeinse Ryk oor die Christendom op verskillende punte in sy geskiedenis? Wat het veroorsaak dat hulle mettertyd verander het? My A: Ek dink die Romeinse Ryk het die Christendom as 'n bedreiging beskou
Hoe was die regeringstelsel van die Romeinse Ryk soortgelyk aan baie van die huidige Wes -Europese regerings? Romeinse heersers is aangestel op grond van hul oorerwing en edele bloedlyne. Slegs die vrye, volwasse Romeinse manlike burgers was
Kyk na My vrae Wêreldgeskiedenis
2. Op watter manier het Darius die Persiese ryk verenig? *Hy het persoonlik toesig gehou oor elke tak van die Persiese regering. 3. Waarom is Hammurabi se kode 'n groot Babiloniese prestasie? *Dit het wette daargestel wat vrede en
Wat beskryf die impak van wetenskaplike innovasie tydens die Renaissance akkuraat? a. Uitvinding van beton het die Bisantynse Ryk gehelp om sy grense teen die Heilige Romeinse Ryk te verdedig. b. Uitvinding van beton het die Heilige moontlik gemaak
Watter kenmerk van die Romeinse ryk het die meeste bygedra tot die verspreiding van die Christendom? A. die wydverspreide gebruik van die Latynse taal B. wydverspreide armoede en ongelykheid C. die ryk se militêre mag D. die gemak van reis deur die
watter van die volgende was 'n belangrike faktor in die agteruitgang van die Bisantynse ryk A. die besluit om die Romeinse ryk in twee te verdeel B. die geskil tussen die pous en die aartsvader van Konstantinopel C. herhaalde aanvalle deur Moslem
Gebruik die keuselys om die sin te voltooi. Die Wes-Romeinse ryk het uiteindelik in duie gestort weens ------------------------------------------ ----------------------------aanvalle deur die Perse-burgeroorloë tussen weermag
Hoe het die Huns bygedra tot die val van die Wes -Romeinse ryk? Kies die twee korrekte antwoorde. A. Hulle het opgehou om met Rome handel te dryf, wat inflasie veroorsaak het. B. Hulle het die Romeinse handel langs die sypad belemmer. C. Hulle het oorwin
Voorstanders van die beginsel, soos die Sewendedag Adventiste, beweer dat dit drie primêre presedente in die Skrif het: 
. Die Israeliete sal 40 jaar lank in die wildernis dwaal, een jaar vir elke dag wat die spioene in Kanaän deurbring. . Die profeet Esegiël word beveel om 390 dae aan sy linkerkant te lê, gevolg deur sy regterkant vir 40 dae, om die ekwivalente aantal jare van straf op Israel en Juda onderskeidelik te simboliseer. . Dit staan ​​bekend as die profesie van sewentig weke. Die meerderheid geleerdes verstaan ​​wel die gedeelte om na 70 "sewes" of "septette" van jare te verwys - dit wil sê 'n totaal van 490 jaar.
Alhoewel dit nie deur die voorstanders as die primêre presedent genoem word nie, word 'n direkte verwysing na die dag-vir-'n-jaar-konsep in Genesis vasgestel.
Jon Paulien het die beginsel verdedig vanuit 'n sistematiese teologiese perspektief, nie streng uit die Bybel nie. 
Die dagjaarbeginsel is gedeeltelik gebruik deur Jode  soos gesien in Daniël 9: 24–27, Esegiël 4: 4-7  en in die vroeë kerk.  Dit is die eerste keer gebruik in Christelike uiteensetting in 380 nC deur Ticonius, wat die drie en 'n half dae van Openbaring 11: 9 geïnterpreteer het as drie en 'n half jaar, en skryf 'drie en 'n half dae, dit wil sê drie jaar en ses maande '(' dies tres et dimidium id est annos tres et menses sex ').  In die 5de eeu gee Faustus van Riez dieselfde interpretasie van Openbaring 11: 9 en skryf 'drie en 'n half dae wat ooreenstem met drie jaar en ses maande' ('Tres et dimidius dies tribus annis et sex mensibus respondent),  en in c. 550 Primasius het ook dieselfde interpretasie gegee deur te skryf 'dit is moontlik om die drie en 'n half dae as drie jaar en ses maande te verstaan' ('Tres dies et dimidium possumus intelligere tres annos et sex menses').  Dieselfde interpretasie van Openbaring 11: 9 is gegee deur latere uitstallers soos Anspert, Haymo en Berengaudus (die hele negende eeu).  Primasius blyk die eerste te wees wat direk na vorige Bybelse gedeeltes gesmeek het om die beginsel te staaf, met verwysing na Numeri 14:34 ter ondersteuning van sy interpretasie van die drie en 'n half dae van Openbaring 11: 9.  Haymo en Bruno Astensis "regverdig dit deur die parallelle geval van Esegiël wat 390 dae op sy sy lê, om 390 jaar aan te dui - dit wil sê 'n dag vir 'n jaar."  Protestantse Hervormers was goed gevestig op die dag/jaar beginsel en dit is ook deur baie Christelike groepe, predikante en teoloë aanvaar.   
70 weke of 490-jaar profesie Wysig
Daniël 9 bevat die profesie van sewentig weke. Bybelse geleerdes het die 70 weke visie in die historistiese metodologie vir byna twee millennia soos geïllustreer in die volgende tabel.
Die visie van die 70 weke Dit word geïnterpreteer as wat dit handel oor die Joodse nasie vanaf ongeveer die middel van die 5de eeu v.G.J. tot nie lank na die dood van Jesus in die 1ste eeu nie. Historici beskou Antiochus Epifanie as irrelevant vir die vervulling van die profesie.
Historistiese interpretasie van die profesie van sewentig weke was dat dit inligting met groot spesifisiteit voorspel oor Jesus as die Messias, nie een of ander amptenaar of antichris nie.  Daniël 9:25 verklaar dat die 'sewentig weke' (algemeen geïnterpreteer as 490 jaar  volgens die dagjaarbeginsel)   moet begin "vanaf die tyd dat die woord uitgaan om te herstel en herbou Jerusalem, 'dit was toe die Persiese koning Artaxerxes I die bevel gegee het om Jerusalem aan Esra te herbou, sodat die 490 jaar dui op die tyd van Christus se salwing.
In die 21ste eeu word hierdie interpretasie (beklemtoon deur die 19de-eeuse Milleritiese beweging) steeds deur Sewendedag Adventiste  en ander groepe gehou.
Sewendedag Adventiste Redigeer
Die Sewendedag Adventiste-interpretasie van Daniël hoofstuk 9 stel die 490 jaar as 'n ononderbroke tydperk voor. Soos ander voor hulle, stel hulle die begin van die 70 weke gelyk aan 'vanaf die tyd dat die woord uitgaan om Jerusalem te herbou en te herstel', van Daniël 9:25  met die bevel van Artaxerxes I in 458/7 vC wat geld vir die heropbou van die tempel en Jerusalem en het die herstel van 'n Joodse administrasie moontlik gemaak.  Dit eindig 3½ jaar na die kruisiging.  Die verskyning van "die Messias die Prins" aan die einde van die 69 weke (483 jaar)  stem ooreen met Jesus se doop in 27 HJ, in die vyftiende jaar van Tiberius Caesar. Die 'afsny' van die 'gesalfde'  verwys na die kruisiging 3½ jaar na die einde van die 483 jaar, wat 'versoening vir ongeregtigheid' en 'ewige geregtigheid' meebring. Daar word gesê dat Jesus die "verbond"  tussen God en die mensdom 'bevestig' deur sy dood aan die kruis in die lente (ongeveer Paastyd) van 31 nC "te midde van"  die laaste sewe jaar. Op die oomblik van sy dood het die 10 cm dik gordyn tussen die Heilige en die Allerheiligste Plek in die Tempel van bo na onder geruk,    wat die einde van die Tempel se offerstelsel was. Die laaste week eindig 3½ jaar na die kruisiging (dit wil sê in 34 nC) toe die evangelie van slegs die Jode na alle mense herlei is.
Sommige van die verteenwoordigende stemme onder eksegete van die afgelope 150 jaar is EW Hengstenberg,  JN Andrews,  EB Pusey,  J. Raska,  J. Hontheim,  Boutflower,  Uriah Smith,  en O. Gerhardt. 
Om die profesie van Daniël 9: 24-27 van 70 weke te verstaan, moet u die sleutel gebruik.  Die profesie van sewentig weke word duidelik, deur te wys op die messias wat die profetiese dagjaarbeginsel gebruik.  Deur dit te gebruik, kulmineer die 69 weke, of die 483 jaar van Daniël 9, in 27 nC. Nou maak "tot Messias die Prins" sin en dui die tyd aan vir die koms van die "gesalfde" of Messias, met die laaste week tydens Sy bediening. Dit is nie die tyd van die geboorte van die Messias nie, maar wanneer Hy as die Messias sou verskyn, en dit is reg toe Christus sy bediening aangeneem het nadat hy gedoop is. Die profetiese dagjaarbeginsel dui dus korrek op die gesalfdes as die Messias in 27 nC of die vyftiende jaar van Tiberius, nie in die toekoms of die moderne tyd nie. Alhoewel daar ander moontlike maniere van afrekening is, is die beginpunt van 457 v.C. as die beginpunt van die profesie van 70 weke, aangesien die Messiaanse profesieë na Jesus as die Messias dui. 
Die periodes van sewe en twee-en-sestig weke word meestal beskou as opeenvolgende, nie-oorvleuelende chronologiese periodes wat min of meer presies is om te eindig met die tyd waarop Christus tydens die doop met die Heilige Gees gesalf is,   ] met die terminus a quo van hierdie tydperk van 483 jaar, die tyd wat verband hou met die bevel wat Artaxerxes I in 458/7 vC aan Ezra gegee het.   Die verwysing na 'n gesalfde wat in vers 26a 'afgesny' word, word geïdentifiseer met die dood van Christus en word tradisioneel gedink dat dit die middelpunt van die sewentigste week was, , wat ook die tyd is wanneer Jeremia se nuwe 'verbond' word 'bevestig' (vers 27a) en daar word versoening gedoen vir 'ongeregtigheid' (vers 24).
1260 jaar profesie Wysig
Historici se tolke het gewoonlik die 'tyd, tye en 'n halwe tyd' (dws 1+2+0,5 = 3,5), '1,260 dae' en '42 maande' wat in Daniël en Openbaring genoem word, verstaan ​​as verwysings na 'n tydperk van 1260 jaar (gebaseer op die 360 ​​dae Joodse jaar vermenigvuldig met 3,5). 
Hierdie tydperke kom sewe keer in die Skrif voor:
, "tyd, tye en 'n half". , "tyd, tye en 'n half". , "42 maande". , "1260 dae". , "1260 dae". , "tyd, tye en 'n half". , "42 maande".
Geskiedkundiges glo gewoonlik dat die '1,260 dae' die Middeleeue strek en binne die vroeë moderne of moderne era voltooi is. Alhoewel baie datums voorgestel is vir die begin en einde van die "1,260 dae", het sekere tydperke meer gewild geword as ander. Die meerderheid historici deur die geskiedenis het die '1,260 dae' geïdentifiseer as vervul deur een of meer van die volgende tydperke  en identifiseer die pouslike amp as die Antichris en die hoogtepunt van die Groot Afval:
312 nC tot 1572: Slag om die Milviaanse brug/Visie van Konstantyn tot St. Bartholomeus se bloedbad [aanhaling nodig]
606 nC tot 1866 
538 na 1798: Belegging van Rome na die Romeinse Republiek van Napoleon. 
756 nC tot 2016 Skenking van Pepyn aan (vermoedelik) val van pousdom: 
774 nC tot 2034 gooi Karel die Grote die laaste Lombard King omver. 
800 nC tot 2060 word Karel die Grote deur die pous tot Heilige Romeinse keiser gekroon. 
Sewendedag Adventiste interpretasie Redigeer
Die Milleriete, net soos die vroeëre Bybelstudente van die Reformasie- en post-Reformatoriese tydperke en die Sewendedag-Adventiste,  verstaan ​​die 1260 dae as blywend 538 tot 1798 nC as die (veronderstelde) duur van die pousdom oor Rome.   Hierdie tydperk het vermoedelik begin met die nederlaag van die Ostrogote deur die generaal Belisarius en geëindig met die suksesse van die Franse generaal Napoleon Bonaparte, spesifiek die verowering van pous Pius VI deur generaal Louis Alexandre Berthier in 1798.
Ander aansigte Redigeer
Robert Fleming skryf in 1701 (Die opkoms en ondergang van pouslike Rome) verklaar dat die tydperk van 1260 jaar sou begin met pous Paulus I wat 'n tydelike heerser word in 758 nC, wat in 2018 sou verstryk deur die Juliaanse jare te tel, of die jaar 2000 as hy profetiese (360 dae) jare tel. 
Charles Taze Russel, stigter van die Watchtower Society (nou bekend as Jehovah se Getuies), het oorspronklik geleer dat "1874 verder die tyd van die Here se tweede teenwoordigheid is"  deur die dagjaarhoof te gebruik om die Bybel te verstaan. Later, onder leiding van Joseph Rutherford, het Jehovah se Getuies hierdie leerstelling hersien om te verklaar dat hulle "op 1914 dui as die tyd dat hierdie groot gebeurtenis sou plaasvind".  Dit is die leerstelling wat vandag nog gebruik word.
756 tot 2016 Wysig
Die Britse teoloog Adam Clarke wat in 1825 geskryf het, het gesê dat die periode van 1260 jaar met 755 nC moet begin, die jaar waarin Pepyn die Kort die Lombardse gebied binnegeval het, wat lei tot die verhoging van die pous van 'n onderwerp van die Bisantynse Ryk tot 'n onafhanklike staatshoof. Die skenking van Pepyn, wat eers in 754 en weer in 756 plaasgevind het, het die pous tydelike mag oor die pouslike state verleen. Sy inleidende opmerkings oor Daniel 7 het egter 756 bygevoeg as 'n alternatiewe aanvangsdatum.  In April van daardie jaar het Pepyn, vergesel van pous Stephen II, Noord -Italië vanuit Frankryk binnegegaan, wat die Langobaardse koning Aistulf gedwing het om sy beleg van Rome op te hef en terug te keer na Pavia. Na die kapitulasie van Aistulf, het Pepin in Italië gebly totdat hy sy donasies voltooi het. Op grond hiervan verwag kommentators uit die 19de eeu die einde van die pousdom in 2016:
'Aangesien die datum van die voorkoms en bewind van die antichris volgens die beginsels wat hier neergelê is, vasgestel moet word op 756 nC, moet die einde van hierdie tydperk van sy regering 756 nC wees, bygevoeg tot 1260 gelykstaande aan 2016, die jaar van die Christelike era bepaal deur oneindige wysheid vir hierdie lang gebede-gebeurtenis. Amen en amen! "  
Van die vyf dele van die Bybel wat hierdie tydlyn noem,  voeg slegs Openbaring 11: 9-12 nog 3½ jaar by aan die einde van hierdie tydperk van 1260 jaar.  As dit by 2016 gevoeg word, bring dit ons na die herfs van 2019 of die lente van 2020 vir die aanvang van die Ewige Koninkryk.  Historici gee egter baie meer aandag aan 2016 as die finale einde van die pousdom en die aanvang van die duisendjarige bewind as aan 2019.  Dit kan deels te wyte wees aan onsekerheid oor wie of wat die twee getuies van die boek Openbaring voorstel. Maar vir die 17de tot 19de eeuse historici wat die dagjaarbeginsel volg wat ook 'n letterlike herstel van die onbekeerde Jode in hul oorspronklike vaderland voorspel het, , het die val van die pousdom onmiddellik voorafgegaan aan die vinnige bekering van die Jode.  Die twee gebeurtenisse is nou verbind, met eersgenoemde wat laasgenoemde moontlik maak. 
Daar word ook vermoed dat die jaar 756 nC 666 jaar plaasvind nadat Johannes die boek Openbaring geskryf het.  Die vers in Daniël 8:25 wat lees ". maar hy sal sonder hand gebreek word" word gewoonlik bedoel dat die vernietiging van die "horinkie" of pousdom nie deur menslike optrede veroorsaak word nie.  Vulkaniese aktiwiteit word beskryf as die manier waarop Rome omvergewerp sal word.  Die volgende uittreksel is uit die 5de uitgawe (1808) van ds David Simpson se boek "A Plea for Religion and the Sacred Writings":
"Antichris sal 'n deel van sy heerskappy oor die nasies tot ongeveer 2016 behou." "En as die 1260 jaar verstryk het, sal Rome self, met al sy glans, in 'n vuurpoel geabsorbeer word, in die see sink en vir ewig glad nie meer opstaan ​​nie." 
Alhoewel die einde van die 1260 jaar gekenmerk sal word deur dramatiese gebeure, sal dit nie alle regerings ter wêreld onmiddellik verwyder nie. Die Messiaanse Koninkryk sal in die plek van die voormalige Romeinse Ryk gestig word, en sal voortgaan om uit te brei totdat dit die oorblywende lande omhul het. Die volgende is 'n uittreksel uit "The Covenanter", 'n Gereformeerde Presbiteriaanse publikasie (1857):
'Die einde van die 1260 jaar sal nie dadelik die helderheid van die duisendjarige dag inlui nie. Dit sal gekenmerk word deur een of ander gebeurtenis, deur 'n groot beweging van die Voorsienigheid - soos gewelddadige, skielike verplettering van die pouslike mag en dié van die korrupte en onderdrukkende monargieë van die Ou Wêreld en soortgelyke regerings. vir hulle in die gees, indien nie in die vorm nie, in die Nuwe-deur een of ander gebeurtenis in die heidense wêreld, waarin 'n nuwe era sy opkoms sal neem: nuwe en duidelik suksesvolle pogings vir die bekering van die Jode-vir die evangelisering van die nasies —— vir die onderwerping van die "koninkryke van hierdie wêreld" aan die wet en regering van "die Here en sy Christus". Daar kan 'n generasie, of meer as een, verbygaan voordat hierdie werk volledig voltooi is, maar dit sal met groot vordering vorder. " 
Terwyl Daniël 2:35 verwys na die verskillende wêreldmoondhede (voorgestel as verskillende metale) wat "in stukke gebreek" is, beeld die vorige vers (v.34) uit dat die ewige koninkryk kom as "' n klip wat uit 'n berg sonder hande gesny is" en slaan eers 'n standbeeld (wat die opeenvolgende wêreldryke simboliseer) op sy voete. Die meeste aanhangers van die dagjaarbeginsel, interpreteer hierdie voete "wat van yster en klei was", as 'n aanduiding van die nasies wat uit die voormalige Romeinse Ryk afstam en beset.   Die heerskappy van al die ryke en nasies sal na verwagting gelyktydig verpletter word, maar die einde van die "lewe" of die bestaan ​​van die Romeinse afgeleide lande sal die van die ander nasies van die wêreld voorafgaan.  
Die tyd wat hierdie wêreldwye uitbreiding moet voltooi, word aangedui in Daniël 7:12 "Wat die res van die diere betref, is hulle heerskappy weggeneem; maar hulle lewens het 'n tyd en tyd verleng." Henry Folbigg (1869) brei uit oor hierdie vers:
Dit word hier voorspel dat na die vernietiging van die pouslike dier, "die res van die diere", waarmee ek die heidense, Mahometan, Hindoe, Chinese en ander ryke verstaan, "hulle heerskappy sal wegneem", dit wil sê, hulle sal geleidelik hul heerskappy verloor, miskien oorwin word en hul heidense heersers verloor - "maar hulle lewens" - die bestaan ​​van verskillende korrupte "en onchristelike beginsels", sal vir 'n tyd en 'n tyd verleng word ", wat, indien bedoel in die gewone profetiese en simboliese sin, dui dit op 'n tydperk van 450 jaar. Dit sal tot in die Millennium strek, en daarom moet ons nie universeel verwag nie, alhoewel ons kan en moet soek en die koms van groot en voordelige veranderings moet bespoedig beskawing in 'n dag, nóg die bekering van die wêreld in 'n jaar - maar eerder die geleidelike, maar vinniger verspreiding van die evangelie en die geestelike heerskappy van Christus en sy heiliges - van Christus en sy Kerk vir 1000 jaar. 
Voor Adam Clarke (Metodis) het Jonathan Edwards, 'n Evangelies Gereformeerde (Gemeentelike) teoloog kommentaar gelewer oor die standpunte van sy meer bekende voorgangers en tydgenote, en geskryf dat Sir Isaac Newton, Robert Fleming (Presbyterian), Moses Lowman (Presbyterian) , Phillip Doddridge (Congregational) en biskop Thomas Newton (Anglikaan) was dit eens dat die 1 260 tydlyn vanaf die jaar 756 nC bereken moes word. 
F.A. Cox (Congregationalist) het bevestig dat dit die mening was van sir Isaac Newton en ander, waaronder homself:
'Die skrywer aanvaar die hipotese van Fleming, sir Isaac Newton en Lowman dat die 1260 jaar in A.d. 756 en gevolglik dat die millennium eers in 2016 begin. " 
Thomas Williams het ook erken dat dit die oorheersende siening was onder die voorste Protestantse teoloë van sy tyd:
"Mnr. Lowman, alhoewel 'n vroeëre kommentator, word (ons glo) baie meer algemeen gevolg en hy begin die 1260 dae vanaf ongeveer 756, toe die pous deur hulp van Pepyn, koning van Frankryk, aansienlike tydelikhede verkry het. Dit duur voort in die bewind van Popery tot 2016, of sestien jaar na die aanvang van die Millennium, soos dit algemeen gereken word. " 
Die tydlyn is ook gedruk in ander konfessionele publikasies, waaronder Lutherse,  Gereformeerde,  Baptiste,  Unitarian (Sosiaanse),  en in lande met groot protestantse bevolkings soos die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland, Nederland en die Verenigde State. 
Catholicon, 'n maandelikse Katolieke publikasie, impliseer (1816) dat hierdie tydlyn meer akkuraat was as die ander voorspellings van die tyd:
"Lowman, wat die grootste breedtegraad toelaat, kom na ons mening die naaste aan die waarheid, tot in die verre jaar 2016." 
In 1870 het die nuutgestigte Koninkryk Italië die oorblywende pouslike state geannekseer, wat die pous sy tydelike bewind ontneem het. Omdat hy nie daarvan bewus was dat die pouslike heerskappy herstel sou word nie (al was dit op 'n sterk verminderde skaal) in 1929 as hoof van die Vatikaanstad, het die historistiese siening dat die pousdom die Antichris vinnig in gewildheid gedaal het as een van die bepalende kenmerke van die Antichris (dws dat hy ook 'n politieke tydelike mag sou wees ten tye van die wederkoms van Jesus) nie meer bereik is nie.
Ten spyte van sy eenmalige oorheersing, was die voorspelling van 2016 grootliks vergete en geen groot Protestantse benaming onderskryf tans hierdie tydlyn nie.
2300 jaar profesie Wysig
Die duidelike Sewendedag-Adventiste-leer van die goddelike ondersoekende oordeel wat in 1844 begin, gebaseer op die profesie van Daniël 8:14 oor 2300 dae, berus op die dagjaarbeginsel. Die 2300 dae verteenwoordig 2300 jaar wat strek vanaf 457 vC, die berekende aanvangsdatum van die 70 weke profesie gebaseer op die 3de besluit in Esra, tot 1844.  
Die profesie van 2300 dae in vers 14 speel 'n belangrike rol in die sewende-dag Adventiste eskatologie. Die Sewendedag-Adventistekerk spoor sy oorsprong aan die William Miller, wat voorspel het dat die wederkoms van Jesus in 1844 sou plaasvind deur te aanvaar dat die reiniging van die heiligdom van Daniël 8:14 beteken die vernietiging van die aarde en die toepassing van die dagjaarbeginsel.
Die profetiese tyd gebruik altyd die dag-jaar-beginsel, dus word "2300 dae" as 2300 jaar beskou. Begin op dieselfde tyd as die profesie van sewentig weke wat in hoofstuk 9 gevind word, op grond daarvan dat die 70 weke is uit die 2300-dae profesie vir die Joodse volk "bepaal" (eintlik "afgesny"). Hierdie beginjaar word bereken op 457 vC (sien besonderhede hier), dan sou die einde van die 2300 jaar in 1844 gewees het.
Alhoewel die Milleriete oorspronklik gedink het dat 1844 die einde van die wêreld verteenwoordig, het diegene wat later Sewendedag Adventiste geword het tot die gevolgtrekking gekom dat 1844 die begin was van 'n goddelike oordeel voor die koms, genaamd "die reiniging van die heiligdom". Dit hou ten nouste verband met die geskiedenis van die Sewendedag-Adventistekerk en word deur die profeet en baanbreker van die kerk, Ellen G. White, beskryf as een van die pilare van die Adventiste-geloof.  
Bahá'í erkenning van die 2300 dagjare profesie Edit
Volgers van die Bahá'í-geloof erken ook die dagjaarbeginsel en gebruik dit om profesieë uit die Bybel te verstaan. In die boek, Enkele beantwoorde vrae, `Abdu'l-Bahá skets 'n soortgelyke berekening vir die profesie van 2300 jaar soos in die Christelike gedeelte hierbo gegee. Deur die dag-jaar-beginsel toe te pas, toon hy aan dat die vervulling van die visioen van Daniël plaasgevind het in die jaar 1844, die jaar van die Báb se verklaring in Persië, dit wil sê die begindatum van die Bahá'í-geloof.  Dit is dieselfde jaar as wat die Milleriete voorspel het vir die wederkoms van Christus, en Bahá'ís meen dat William Miller se metodologieë wel deeglik was.
Die profesie sê: "Vir twee duisend driehonderd dae sal die heiligdom gereinig word." Bahá'ís verstaan ​​dat die "reiniging van die heiligdom" die herstel van godsdiens is na 'n staat waarin dit gelei word deur owerhede wat deur die stigter daarvan aangestel is, eerder as deur mense wat hulself as die gesag aangestel het.  (Die leiers van die Soennitiese Islam is self aangestel; die eerste 12 leiers van die Sjia-Islam is aangestel deur 'n erfopvolging wat teruggaan na Mohammed, maar die ketting het na 260 jaar geëindig-sien volgende afdeling hieronder.) So glo Bahá'ís dat goddelik geleide godsdiens in 1844 met die openbaring van die Báb heringestel is, voortgesit is deur die onthulling van die Bahá'í stigter (Bahá'u'lláh) en vandag nog voortgaan deur hul Universele Huis van Justisie, gekies volgens die metode beskryf deur Bahá'u'lláh. 
Hoewel Christene oor die algemeen verwag het dat hul Messias êrens in Joods-Christelike lande sou verskyn, het Bahá'ís opgemerk  dat Daniel self in Persië was toe die profesie gemaak is. Hy was in Shushan (hedendaagse Susa of Shūsh, Iran), toe hy sy profetiese visioen ontvang het (Daniël 8: 2). Die Bab verskyn 2300 jaar later in Shiraz, ongeveer 300 myl weg van waar Daniël se gesig verskyn het.
Konvergensie van 1260-dae profesie en die 2300-dae profesie Edit
Die jaar 1260 was belangrik in die Sjia -Islam, onafhanklik van enige Bybelse verwysing. Die Shia -tak van Islam het gevolg op 'n reeks van 12 Imams, wie se gesag hulle teruggevoer het na Mohammed. Die laaste hiervan het in die Islamitiese jaar 260 AH verdwyn. Volgens 'n verwysing in die Koran sou  gesag na 1000 jaar weer gevestig word.  Om hierdie rede was daar 'n wydverspreide verwagting onder Sjiïete dat die 12de Imam in die Islamitiese jaar 1260 AH sou terugkeer. Dit is ook die jaar 1844 nC in die Christelike kalender. Sowel die Milleriete as die Sjiïete het dus verwag dat hul Beloofde in dieselfde jaar sou verskyn, alhoewel om heeltemal onafhanklike redes.
Daarom verstaan ​​Bahá'ís die profesieë van 1260 dae in Daniël sowel as in die Boek van Openbaring as verwysing na die jaar 1260 van die Islamitiese kalender  wat ooreenstem met die jaar 1844 nC, die jaar waarin die Báb hom as 'n Boodskapper van God en die jaar wat die Bahá'í -geloof begin het.
Dagjaarbeginsel in Openbaring 9:15 (391 dae) Redigeer
Bahá'ís het ook die Dag-jaar-beginsel toegepas op Openb. 9:15  wat lui: "En die vier engele is losgemaak, wat vir 'n uur en 'n dag en 'n maand en 'n jaar voorberei is vir maak die derde deel van die mense dood. "
Sommige van die Christen -geleerdes   het die dood van 'die derde deel van die mense' vertolk om te verwys na die val van die Oos -Ortodokse deel van die Christendom, wat in 1453 nC op Konstantinopel gesentreer was. (Die ander twee derdes is die Wes-Christelike wêreld, gerig op Rome en die suidelike deel van die Christelike wêreld in Noord-Afrika, wat reeds lank voor 1453 onder die heerskappy van Islam was.) Met behulp van die dagjaarbeginsel, het die formule gee 1+30+360 dae = 391 dae = 391 jaar na 1453. Deur 391 jaar by te voeg tot 1453 kom die voorspelling weer na 1844, dieselfde jaar as die 2300 dae profesie van Daniël 8.
Teoreties kan hierdie profesie nog 'n stap verder geneem word, aangesien daar akkurate rekords is van die datums van die begin en einde van die geveg om Konstantinopel. As 'die uur' 1/24ste van 'n dag is, sou dit volgens die dagjaar-beginsel gelyk wees aan 1/24 van 'n jaar, dit wil sê 15 dae. Aangesien die slag van Konstantinopel etlike weke geduur het, is dit nie moontlik om die presiese aanvangsdatum van hierdie 391-1/24-jaar profesie vas te stel nie, maar as die formule tot hierdie mate gevolg word, dui dit daarop dat die vervulling van die profesie moes plaasgevind het iewers in Mei of Junie 1844.
Dagjaarbeginsel in Daniël 12: 1290- en 1335-dae profesieë Wysig
Boonop het Bahá'ís die Dag-jaar-beginsel toegepas op die twee profesieë aan die einde van die laaste hoofstuk van Daniël oor die 1290 dae (Dan 12:11) en die 1335 dae (Dan 12:12).  Die 1290 dae word verstaan ​​as 'n verwysing na die 1290 jaar vanaf die openlike verklaring van Mohammed tot die openlike verklaring van Baha'u'lláh. Die 1335 dae is 'n verwysing na die vaste vestiging van Islam in 628 nC na die vaste vestiging van die Bahá'í -geloof (die verkiesing van die Universele Huis van Justisie) in 1963 nC.
Binne die baddens van Diocletianus, nou deel van die National Roman Museum / © Melanie Renzulli
As Romeine oor die Viminale praat, verwys hulle dikwels na die ministerie van binnelandse sake. Dit is omdat die grootste regeringskantoor in Italië geleë is op die Viminale, die kleinste van Rome se sewe heuwels.
Die Viminale is ook die tuiste van die Baths of Diocletianus, nou deel van die National Roman Museum. Dit is alles 'n entjie se stap van Termini, Rome se hoofstasie af.
Hierdie maand se blog -rondetafel -onderwerp in Italië was "Hills and Mountains. " Ek hoop dat u dit geniet het om te lees oor die Seven Hills of Rome. Kyk gerus na die ander inskrywings van ons fantastiese blog -span in Italië:
Lees alles daaroor - die waarheid oor die Britse kolonialisme
Donderdag om 07:00 het sewe tieners, ek ingesluit, die mees verspreide koerante in Londen "gekap" en dit vervang met 5000 eksemplare van ons eie skepping.
Die rede is eenvoudig. Ons wil hê dat almal moet leer oor die Britse ryk en sy geskiedenis in die land wat ons tuis noem. Ons is 'n groep studente in die sesde vorm, wat saamgekom het oor die program vir sosiale geregtigheid van The Advocacy Academy, om te verseker dat elke jong persoon in die Verenigde Koninkryk die geleentheid kry om 'n geskiedenis te leer wat die diversiteit van ons land weerspieël. Ons wil die institusionele rassisme in ons onderwysstelsel en kurrikulum stap vir stap afbreek.
Vir meer as 10 jaar het ek byna niks geleer oor die Britse koloniale geskiedenis op skool nie, niks oor hoe miljoene vermoor is nie, hoe kinders in konsentrasiekampe verpak is, hoe nasies willekeurig verdeel is. Ek het niks geleer van die gereedskap wat my land gebruik het om my ouma uit te lewer van die stad in Guyana wat sy huis toe genoem het nie.
En my ervarings is algemeen. Tans kan skoolkinders hul hele formele opleiding deurloop sonder om iets te leer van die gruweldade wat onder die vakbond gepleeg word.
Ek besef dat baie van my blanke eweknieë dalk nie besef dat hul skoolstelsel die afgelope 300 jaar 'n kenmerk van die geskiedenis van Brittanje vermy het nie. Nee, nie die Industriële Revolusie of die wêreldoorloë nie, maar die feit dat Groot -Brittanje teen 1913 meer as 23% van die wêreld heeltemal of gedeeltelik beheer het. Tog het elkeen van ons wat by die Fill in the Blanks -projek betrokke is, erfenis uit Britse kolonies en ons verstaan ​​die frustrasie om u geskiedenis uit te wis.
Net soos elke student in Duitsland oor die Holocaust moet leer, moet elke Britse student ook die rol van Brittanje in kolonialisme en slawerny verstaan ​​en die hoof bied.
Vyf maande gelede het ons besluit ons woede kan in die openbare sfeer gebring word, maar ons het 'n plan van aksie nodig, iets wat mense twee keer sou laat kyk. Ons het besluit om die nuus in ons eie hande te neem en aan die publiek te wys hoe die wêreld kan lyk as ons regering ons geskiedenis in ons klaskamers bring.
Ons het ons eie papiere gemaak - Metru en Nuwe standaard (geddit?)-en versprei dit om die Londense ondergrondse gebiede sodat halfslapende pendelaars kan struikel. Elke aspek van ons valse voorblaaie het 'n Brittanje wat ons graag wil sien, verower. Ons bekendes soos Blac Chyna onderskryf nie meer haar velverligende produkte nie, wat die inherente koloniale praktyk van 'colourisme' versterk-die diskriminasie van individue met 'n donker velkleur.
Ons wys swart vroue wat eerbiedig is bo -aan hul velde, met die portret van Mary Seacole op die nuwe £ 50 -noot. Sommige van hierdie werk word reeds deur die Museum of British Colonialism gedoen, wat ons ook op die voorblad van ons koerant geadverteer het.
Die oggend van 9 Januarie het die bemanning van die Fill in the Blanks, gewapen met Metru, het in die ondergronds gegaan om ons boodskap te versprei. Binne 'n uur is duisende koerante oor Londen versprei en ons glip weg in die skare met die nuus dat "Boris ondersteun empire -onderwys" wat pendelaars moet verteer. Vroegmiddag begin ons masjien weer, terwyl advokate van die kollege na ons ontmoetingspunt hardloop Nuwe standaard papiere en raak weer ondergronds.