'N Nie-alkoholiese roosterbrood na Ierland vir St. Patrick's Day - Interessant
'N Nie-alkoholiese roosterbrood na Ierland vir St. Patrick's Day
In Amerika word St. Patrick's Day in die algemeen beskou as 'n goeie tyd om dom groen hoede te dra, miskien op 'n parade te kyk en dom te word.
Maar as ons een dag per jaar gaan wy vir die viering van alle Ierse dinge, hoekom dan nie net 'n oomblik neem om iets anders aan die land te waardeer nie, behalwe die beroemde drinkkultuur? Ek praat van die land se voortdurende liefdesverhouding met taal.
Vinnige vasvra: Kan u enige ander land op die planeet noem waar 'n digter wat voorspel het dat die wêreld in anargie sou ineenstort (W. B. Yeats) en 'n fiksieskrywer wie se werk probeer word om onwelvoeglik te wees (James Joyce) nasionale helde is?
Om vandag 'n Ierse skrywer te wees met die soort kulturele erfenis agter u, moet afskrikwekkend lyk, maar daar is ten minste een kontemporêre skrywer wat ek ken, wat meer as die taak lyk. Haar naam is Claire Keegan. Ek het haar 'n paar jaar gelede ontmoet, toe ek na Ierland gereis het om kreatiewe skryfkuns aan te bied in die koshuis Stonecoast in Ierland, 'n wonderlike program wat gelei word deur die poësie-duo Ted en Annie Deppe, Amerikaners wat die Emerald Isle hul tuiste gemaak het.
Keegan het vroegmiddag opgedaag om 'n meesterklas in fiksie vir ons studente aan te bied. Ons het mekaar ontmoet op die boonste verdieping van die Howth Yacht Club, in 'n lugtige kamer versier met vaarafdelings. Deur die vensters was daar uitsigte op die berge en die see, en tussen die Ierse vissersdorp Howth, net noord van Dublin en met 'n indrukwekkende literêre stamboom. (Yeats het daar grootgeword, en dit is ook waar Leopold Bloom aan Molly in Joyce voorgestel het Ulysses.)
Dit was winter en koel buite, maar ek herinner my aan die laer son wat op ons skouers klop deur die vensters agter ons. Ons het in 'n halwe kring om Claire Keegan gesit, en ons staan ​​hoog in hoë swart stewels. Haar gesig is omraam deur 'n dik golwende mannetjie rooi hare.
'Waarvan' bestaan ​​fiksie basies uit ', het sy ons gevra,'
Aanvanklik het ons gedink dat sy miskien 'n retoriese vraag sou stel, maar toe besef ons geleidelik dat sy 'n antwoord verwag.
Een van die studente steek haar hand op. 'Fiksie is vir my regtig gebaseer op karakter. Jy sien, as ek kan verband hou met 'n karakter se verhaal in fiksie, dan sal ek ... "
'Nee,' sê Keegan en kap haar af. 'Dit is nie.'
Ons het almal 'n bietjie verbaas geraak, miskien deels omdat dit in Amerikaanse kreatiewe skryfklasse meestal in sagter toon, met meer diplomatieke en kronkelende woorde, regstellings gemaak is.
"Komplot?" waag 'n ander dapper siel.
'Nee,' sê Keegan en staar ons met haar breë helderblou oë neer. 'Dit is ook nie die geval nie.'
Sy hou ons nog 'n paar sekondes van stilte dop, waartydens ons almal 'n bietjie in ons sitplekke ingekrimp het. En toe antwoord sy:
"Tyd. Die ding waaruit fiksie bestaan, is tyd. "
En dan, terwyl die son agter ons skouers sak, hou sy die volgende twee en 'n half uur aan die praat, briljant en hartstogtelik - sonder aantekeninge - oor haar vurige oortuigings oor die aard van fiksie en die manier om eerlik te skryf, deur te bou dit stadig op, baksteen vir baksteen, van die grond af, gebaseer op sensoriese besonderhede. 'Fiksie is 'n nederige ding', het sy gesê. 'Dit is van die aarde, nie die lug nie.'
Na haar skitterende optrede was ek verplig om van haar werk te lees, en daarom het ek dit aangepak Loop die blou velde, 'n indrukwekkende verhaalversameling waarin Keegan die teorieë gebruik wat sy daardie wintermiddag aan ons uiteengesit het. Keegan se taal is oor die algemeen spaarsaam, hard geëtseer, en soms, hoewel net af en toe, gegee aan vinnige poësievliegtuie, soos in die sin:
'Buite dou lê op die landerye, wit en leeg soos bladsye.'
In elke verhaal word die prosa met 'n sterk gevoel van beheer geskryf, maar tog met die voorstelle van diep emosies wat onder hulle rondborrel, byvoorbeeld in die verhaal "The Parting Gift", wanneer ons stadig maar seker die rede waarom die hoofkarakter so gretig is, ontdek. om uit Ierland na Amerika te emigreer. U voel dieselfde gevoel van onderdrukte gevoel in die titelverhaal van die versameling, oor 'n priester wat sukkel om homself te staal teen die aanloklike herinneringe aan 'n intense seksuele verhouding in sy verlede.
Gaan dus op hierdie St. Patrick's Day uit om 'n bier of twee te drink as jy moet. Maar neem ook 'n paar minute om die skryfwerk van Claire Keegan, of deur een van die grootste skrywers van Ierland, te soek. U doen uself 'n guns, en daarna sal u nog iets meer substansieel en lonends as 'n kater hê.