Churchill berei hom voor vir die Duitse inval in Brittanje - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op die laaste dag van die ontruiming van Duinkerke, 4 Junie 1940, spreek premier Winston Churchill voor die Tweede Kamer, triomfantelik oor die redding van 338,226 geallieerde troepe uit die oprukkende Duitse magte. In die toespraak waarsku hy die land om 'n Duitse inval te verwag en verklaar uitdagend dat Hitler se troepe 'n vyand sal ontmoet wat bereid is om 'ons eiland te verdedig, wat die koste ook al mag wees'.
Wat as: Duitsland Engeland binnegeval het?
Vir individue in lande wat aan militêre inval en besetting ontsnap het, kan dit 'n gewilde tydverdryf wees om te dink hoe so 'n beproewing sou gewees het. In die sewentigerjare kon leunstoelgeneraals 'Invasion: America' speel, 'n bordspel waarin die fiktiewe Europese Sosialistiese koalisie, die Suid -Amerikaanse Unie en die Pan Asiatic League die Verenigde State en Kanada probeer oorskry. In 1984 het Amerikaanse gehore na teaters gestroom om te kyk rooi dagbreek, 'n film oor swak skoolkinders wat guerrilla -oorlog voer teen die Sowjetblokmagte wat die westelike Verenigde State binnegeval het. Die televisie -miniserie van 1987 Amerika 'n verre van droewige Verenigde State uitgebeeld wat die oorheersing van die Warskou-verdrag aanvaar na 'n bloedlose oorname.
Die Britte het ook dikwels gedink hoe 'n buitelandse inval sou wees. Sulke gedagtes het ingesluit Dit het hier gebeur, 'n film uit 1966 wat 'n Duitse besetting uitbeeld, hoofsaaklik afgedwing deur die Nazi -simpatiserende Britse Unie van Fasciste Hitler se Brittanje (2002), wat die samevatting van Jode en sosialiste en die verplettering van 'n Britse guerrilla -opstand en Eiland in oorlog (2005), 'n vyfdelige meesterstuk-teaterproduksie wat die situasie van Britse inwoners dramatiseer na die werklike Duitse besetting van die Kanaaleilande in 1940. Maar die mees uitgebreide pogings lê in 'n aantal teenfaktuele geskiedenis wat 'n suksesvolle uitvoering van Operation Sealion beskryf, soos die Duitsers noem hul plan vir 'n inval in die suide van Engeland. Hiervan is die militêre historikus Kenneth Macksey die belangrikste Invasie: Die alternatiewe geskiedenis van die Duitse inval in Engeland, Julie 1940, gepubliseer in 1980 en nog steeds in druk na drie dekades.
Macksey se vertrekpunt is die feit dat die Britse weermag in Julie 1940 op hul swakste was. Na die ontruiming van Duinkerke aan die einde van Mei en begin Junie, het die Britse leër, wat byna al sy swaar toerusting moes agterlaat, slegs 'n paar honderd bruikbare tenks agter. Die Royal Air Force het ook 'n pak slae gekry en was steeds besig om homself te herbou. Die Britte het min strandverdedigings gehad en hul voorgestelde hooflyn van verdediging, die GHQ (of General Headquarters) Line, het slegs op papier bestaan.
Die geleentheidsvenster wat die Duitsers geskep het, was egter nou. Macksey meen dat dit teen Augustus aansienlik sou verminder en in September heeltemal sou verdwyn. Die enigste redelike kans vir 'n suksesvolle Duitse inval lê by die Straat van Dover, waar die Engelse Kanaal slegs ongeveer 20 kilometer ver is. Alleen hier kon die Duitsers die Royal Navy afweer, danksy 'n kombinasie van oorlogskepe, swaar artillerie aan die wal, 'n massiewe lugparaplu en mynvelde by beide benaderings tot die seestraat.
Macksey se herskrywing van die geskiedenis begin op 21 Mei, toe groot -admiraal Erich Raeder Hitler genader het oor die vooruitsig om Groot -Brittanje binne te val. Hitler het die idee in werklikheid van die hand gewys en dit nie weer besoek nie, totdat die Britte nie gedoen het soos hy verwag het nie: dagvaar vir vrede na sy verowering van Frankryk. Maar in Macksey se verslag boei die idee die Nazi -diktator. Hy lê die gewig van sy absolute mag en onwrikbare wil agter die planne vir 'n kruis-kanaal aanval. 'N Derde van die Duitse leër in Frankryk word opsy gesit om deel te neem.
Die lugslag van Brittanje begin effens vroeër as in werklikheid, in Junie, en volg meestal die verloop wat dit histories geneem het. Alhoewel dit nie uitloop op volkome Duitse sukses nie, begin die Duitsers nietemin op 14 Julie Operation Sealion. Die inval begin met 'n aanval in die lug wat die geringe Britse verdediging tussen die kusdorpe Hythe en Dover isoleer, wat die weg baan vir 'n kruis- kanaalaanval. Teen die einde van die dag is die Duitsers stewig aan wal. 'N Britse teenaanval, met hul beperkte pantsermag, slaag nie daarin dat die Duitsers hul strandkop uitbrei en dan uitbreek. Teen die einde van die maand sluit hulle Londen in en die Britse regering stem in om vrede te maak. Die boek sluit met 'n marionetregering wat op 2 Augustus 1940 aan bewind kom.
Die scenario van Macksey vir 'n kruiskanaalaanval is hoogs aanneemlik, en hy speel eerlik met beskikbare feite en die moeilikheid om so 'n operasie te begin. Soos hy hom vir Sealion voorstel, is dit 'n byna verlooplike ding, gebaseer op historiese gegewens oor die relatiewe sterkte van destydse Britse en Duitse magte. Die belangrikste herskrywing is dat die Duitse voorbereidings vir die inval vroeër begin, kragtig nagestreef word en dat die inval self geloods word, al bly dit 'n riskante voorstel.
Die grootste swakheid van Macksey se scenario is dat dit 'n vinnige Britse ineenstorting veronderstel. Die eise van 'n alternatiewe boeklengte vereis dat hy die verhaal tot 'n oplossing moet bring, en 'n vinnige politieke ineenstorting stel hom in staat om een ​​van die belangrikste slaggate van die kontrafaktuele geskiedenis te vermy: die bespiegeling op een ander. Maar 'n enkele verskuiwing in die historiese verhaal beteken nie dat 'n mens 'n enkele uitkoms kan voorspel nie. Die alternatiewe wêreld wat die aanvanklike verskuiwing skep, sou logies 'nodusse van onsekerheid' hê, kritieke punte waarop gebeure meer as een pad kan volg, waaruit die teenfaktuele ontleder die mees waarskynlike uitkoms moet kies. Selfs al het elke keuse 'n 90 persent kans om korrek te wees, na 10 sulke keuses, is die waarskynlikheid om tot 'n spesifieke uitkoms te kom minder as 1 persent.
Dus, in 'n sekere sin, hou Macksey die nodusse van onsekerheid tot die minimum beperk. Maar hierdie narratiewe strategie beteken dat hy nie die welsprekende aandrang van Winston Churchill ernstig kan opneem dat die Britte 'ons eiland sou verdedig wat dit ook al kos, wat ons teen strande, landingsgebiede, in veld, in strate en op die heuwels sal beveg nie. Ons sal nooit oorgee nie, en selfs al sou ek, of ek glo nie, hierdie eiland of 'n groot deel daarvan onderwerp en honger ly nie, dan sal ons ryk buite die see, gewapen en bewaak deur die Britse Vloot, die stryd voortsit totdat die Nuwe Wêreld met al sy krag en krag op God se goeie tyd die bevryding en redding van die Oue gaan. "
Soos Stephen Budiansky elders in hierdie uitgawe duidelik maak, het die Britte planne gehad om 'n guerrilla -veldtog te voer, selfs al sou konvensionele verdediging onmoontlik word (sien "Churchill's Secret Army", bladsy 28). 'N Scenario waarin die Britte bly verset, bemoeilik die vermoë om 'n aanneemlike uiteindelike uitkoms te voorspel. Die Duitsers sou byvoorbeeld in 'n uitgerekte guerrilla -veldtog vasgevang kon wees - soos hulle vanaf April 1941 in Joego -Slawië was. As dit gebeur, het dit moontlik tot 'n miljoen troepe geneem om 'n goeie greep op Groot -Brittanje te handhaaf. (Dit het 'n paar honderdduisend troepe geneem om Noorweë te garnisoen.)
As gevolg hiervan, hoewel 'n suksesvolle Operation Sealion Duitsland beter sou kon posisioneer vir 'n inval in die Sowjetunie, sou dit nie noodwendig die oorwinning oor die Sowjetunie onvermydelik gemaak het nie. Die spook van 'n Europa wat deur Hitler gedomineer word, sou voorts implikasies vir die Amerikaanse buitelandse beleid gehad het. En die kwaai Duitse besetting van 'n nasie waarmee die Verenigde State noue bande gehad het, sou byna seker presies bereik het wat Churchill gehoop het, met die Nuwe Wêreld om die Oue te red.
Oorspronklik gepubliseer in die November 2008 -uitgawe van Tweede Wêreldoorlog Tydskrif. Klik hier om in te teken.
Voorbereiding op 'n inval in Brittanje en#8230 in skryf
Ronald I. Cohen MBE is die skrywer van 'N Bibliografie van die geskrifte van sir Winston Churchill, 3 volumes. (2006).
'N Lid van die Ottawa Churchill Society en 'n goeie vriend het my verwys na 'n aanlynartikel wat hy deur Colin Marshall opgemerk het met die titel "Winston Churchill's List of Tips for Surviving a German Invasion: See the Never-Distributed Document (1940)." Gegewe die skynbare onduidelikheid van die pamflet waarna dit verwys (om te oordeel na die titel van Marshall se artikel), wonder my Churchilliaanse vriend of ek van die dokument bewus was. Ek was inderdaad.
Ek moet dadelik daarop let dat hoewel dit deur Marshall aangewys is as 'Churchill' se lys wenke, dit aanvanklik nie deur hom opgestel is nie, hoewel hy beslis kommentaar daarop gelewer het en uiteindelik die inhoud daarvan goedgekeur het - meer daaroor na die verspreidingskwessie.
Die pamflet is verreweg 'nooit versprei' nie, met vrymoedige opskrif Klop die indringer, is in groot getalle gedruk: 14.050.800 eksemplare in Engels en 160.400 eksemplare in Wallies, laasgenoemde onder die titel Trechu'r GORESGYNNYDD. Duff Cooper, destydse minister van inligting, het op 7 Maart 1941 'n konsep van die dokument aan Churchill gestuur en die premier gevra: 'Sou u dit self oorweeg om 'n inleiding te skryf? Dit sou die pamflet natuurlik veel groter gesag gee en baie mense aanmoedig om dit te lees en dit te behou wat andersins sou nalaat. "
Ek moet hier daarop let dat die Ministerie van Inligting ongeveer nege maande tevore (in Junie 1940) 'n pamflet gepubliseer het met, na verwagting, dieselfde beoogde doel en gehoor. Geregtig As die indringer kom, dit bevat sewe reëls, elk langer in uiteensetting as die veertien in Klop die indringer, en sonder opskrifte aantrekliker as die Romeinse syfers I – VII. Belangriker nog, daar was geen begeleidende woorde van Churchill nie. Tog het die ministerie 14 300 000 eksemplare gepubliseer. 'N Mens kan gerus besef dat die skerpsinnige minister van inligting 'n meer effektiewe manier voorsien het om die verdedigingsadvies aan die Britse mense oor te dra deur die teks aantrekliker te maak en hul inspirerende premier te laat voorstel.
Die oorlogskabinet het aanvanklik oorweeg dat die nuwe Klop die indringer teks sou op 16 Maart in die Sondagkoerante verskyn, maar dit het nooit gebeur nie. Churchill het sy inleiding op 25 Maart voorgeskryf, en die bewyse van die dokument het heen en weer gegaan terwyl almal oorweeg het hoe dit uitgereik moet word.
Die laaste aanbeveling om die pamflet aan alle Britse huishoudings te versprei, het eers op die vergadering van die Oorlogskabinet van 24 April plaasgevind, wat gelei het tot die druk van die miljoene eksemplare hierbo. Die groot drukopdruk laat 'n mens die indruk dat die pamflet vandag gereeld voorkom. Dit is nie. Die relatiewe skaarsheid daarvan is begryplik, dit was immers slegs a pamflet verwag 'n gebeurtenis wat nooit gebeur het nie. Alhoewel dit baie wyd versprei is, het daar relatief min eksemplare bestaan.
Die lys met 'wenke' dek 'n reeks moontlike optrede en reaksies van die dapper Britte, dan in wese alleen in hul weerstand teen die as (met die voor die hand liggende uitsondering van Brittanje se Statebond -vennote). Die tweesydige pamflet word gekenmerk deur hoofopskrifte soos 'STAND FIRM' en 'CARRY ON' en 'n reeks van veertien vrae en antwoorde wat deur die ministerie van inligting opgestel is en uitgereik is onder gesamentlike gesag van die oorlogskantoor en die Ministerie van Binnelandse Veiligheid.
Terwyl die dokument deur Duff Cooper se ministerie van inligting opgestel is as 'n hoe-of-te-doen-dokument, begin dit met Churchill se kragtige en inspirerende inleiding, waarin hy begin met die aanname van moed: "As daar inval kom, almal - jonk of oud, mans en vroue - sal gretig wees om hul rol waardig te speel. " Hy merk op dat die grootste deel van die land nie deur enige indringende mag geraak sal word nie, maar verseker sy lesers dat die Britse magte hul deel sal doen en die vyand 'baie swaar Britse teenaanvalle' sal toedien terwyl hulle deur bomwerperaanvalle land hul verblyf.
Hy gaan voort: 'Hoe minder burgerlikes of nie-vegters in hierdie gebiede, hoe beter-behalwe noodsaaklike werkers wat moet bly. As u dus deur die owerhede aangeraai word om die woonplek te verlaat, is dit u plig om elders te gaan wanneer u aangesê word om te vertrek. As die aanval begin, is dit te laat om te gaan, en tensy u definitiewe instruksies ontvang om te beweeg, is u plig om te bly waar u is. U sal dan op die veiligste plek moet kom wat u kan vind en daar bly totdat die geveg verby is. Vir u almal is die bevel en plig: 'STAND FIRM'. "
Selfs waar daar nie aansienlike gevegte is nie, vermoedelik weg van die kus af, adviseer Churchill dat almal gebind moet word aan die tweede groot orde en plig, naamlik: "GAAN WEER... Dit kan maklik 'n paar weke duur voordat die indringer heeltemal vernietig is, dit wil sê, vermoor of gevange geneem tot die laaste man wat aan ons oewers geland het. Intussen moet alle werk tot die uiterste voortgesit word en geen tyd verlore gaan nie. "
Hy moedig almal aan om deel te neem aan die verdediging van hul eilandhuis en sluit sy inleiding af deur te skryf: "Die volgende aantekeninge is voorberei om almal in meer detail te vertel wat hulle moet doen, en hulle moet deeglik bestudeer word. Elke man en vrou moet volgens die algemene plan 'n duidelike plan van persoonlike optrede uitdink. " En die dokument is invloedryk in faks geteken: 'Winston S. Churchill.'
Churchill se grootste vrees: waarom het Hitler nie Groot -Brittanje binnegeval nie?
Vir die Britte het die invalsgevaar tot in Oktober gebly, maar Hitler se gedagtes was nie meer op Engeland nie, as dit ooit werklik in daardie rigting vasgemaak was. Dit het eerder ooswaarts na Rusland gedraai.
Majoor Graf Von Kielmansegg, 'n offisier in die 1ste pantserdivisie van Duitsland, naby Orleans, Frankryk, is die nag van 28 Augustus 1940 uit die bioskoop gesleep en aangesê om by sy stafhoof aan te meld. 'Toe ek by sy kantoor inkom, was ek seker dat ons uiteindelik sou meegedeel word dat Sea Lion groen lig gekry het. Ek het gevra: 'Is ons oppad?' Hy het gesê: 'Ja, ons is op pad, maar nie na Engeland nie, na Oos -Pruise.' Toe weet ons dat Seeleeu 'n dooie eend is."
Von Kielmansegg was reg. Die Duitse Führer Adolf Hitler het eerder besluit om voort te gaan met Operasie Barbarossa, die inval in Rusland, wat Seeleeu doodgemaak het.
Somer 1940 het iets van 'n mitiese kwaliteit onder die Britte verkry. Baie het destyds gevoel dat die Duitsers bloot aan die oewer van Brittanje moes opdaag om die land te verslaan. Die gemiddelde burger het min geweet, net wat hy gesien het, byvoorbeeld die manewales van lede van die huiswag wat met besemhandvatsels of nuusprente uitbeeld wat 'n verslaan leër uitbeeld - nadat hy al sy swaar toerusting verloor het - deur die klein skepe langs Duinkerke gered word .
Aan die ander kant van die heuwel by Duinkerken was die Duitsers egter net so deurmekaar in oorwinning as wat Brittanje in 'n nederlaag was.
Op 16 Julie het Adolf Hitler, in sy rol as diktator van Duitsland en opperbevelhebber van sy gewapende magte, sy richtlijn nr. 16 uitgereik waarin hy verklaar: "Soos Engeland, ondanks die hopeloosheid van haar militêre posisie, Ek het verreweg gewys dat sy nie tot 'n kompromie wou kom nie, maar ek het besluit om voor te berei op en, indien nodig, 'n inval in Engeland. "
'N Selfversekerde Nazi -Duitsland
Dit was byna ses weke sedert die 'Miracle of Dunkirk' toe 338,226 geallieerde troepe na Brittanje ontruim is, sommige wel in klein bote en skepe, maar die meerderheid in vernietigers en vervoer, onder voortdurende lugaanval in swaar gemynde waters.
Die Duitsers was daardie somer jubelend. Frankryk en die Lae Lande het geval in een van die briljantste veldtogte in die militêre geskiedenis tussen protagoniste van ongeveer dieselfde sterkte. Op 22 Junie het die Franse oorgegee en die oorgawe in die Compiegne Forest onderteken met dieselfde spoorwa waar die generaals van die Kaiser in 1918 aan die Geallieerdes oorgegee het. Hitler het die volgende dag in Parys gaan kuier en die graf van Napoleon besoek.
'N Maand tevore, op 21 Mei, het Hitler 'n ontmoeting gehad met groot -admiraal Erich Raeder, bevelvoerder van die Duitse vloot, of Kriegsmarine, waarin 'n voorgestelde inval in Brittanje bespreek is. Die admiraal het vooraf gevra hoe die oorlog verloop, maar Hitler kon hom net vertel dat 'die groot stryd in volle gang is'. Case Yellow, die plan vir die aanval op Frankryk en die Lae Lande, sou na verwagting nie vinnig ineenstort nie. Kol. Genl. Franz Halder, hoof van die generale staf, het voor die aanval gesê: "As ons Boulogne bereik na ses maande se swaar gevegte, is ons gelukkig." Hulle het dit in soveel weke gedoen.
Maar selfs na die nederlaag van Frankryk het Hitler nie die voordeel benut en Brittanje aangeval nie. Luftwaffe -vliegtuie is aangesê om nie die Britse lugruim te infiltreer nie. Die stemming in Berlyn, sowel as binne die Duitse leër, was dat die oorlog feitlik verby was. Die meeste meen dat die Britte aangespoor kan word om vrede te maak.
Die behoefte aan lug- en vloot superioriteit
Toe die Britte op 19 Julie Hitler se vredesaanbod in die Reichstag verwerp, het die praktiese probleme van 'n inval begin opdoem.
Om mee te begin was daar geen planne in die hoë bevel van die gewapende magte (OKW) vir 'n inval in Brittanje nie. Die vlootpersoneel het in November 1939 'n studie gedoen oor die probleme wat so 'n operasie kan veroorsaak. Dit het twee voorwaardes geïdentifiseer, lug- en vloot superioriteit, en die Duitsers in 1940 het nie een nie. 'N Paar weke nadat die vloot 'n landing in Oos -Anglia aanbeveel het, het die Duitse weermag 'n personeelmemorandum opgestel. Albei hierdie was ver van planne.
Die Kriegsmarine was swak toegerus vir so 'n onderneming. Daar was geen landingsvaartuie wat doelbewus vir so 'n operasie gebou is nie. Die Kriegsmarine het swaar gely in die Noorweegse veldtog. Al wat hy beskikbaar gehad het, was een swaar kruiser, die Hipper, drie ligte kruisers en nege vernietigers. Alle ander groot oorlogskepe is beskadig of is nog nie in gebruik geneem nie.
Die Britse vloot was oorweldigend kragtig. Die Kriegsmarine kan die mylpale oor die Engelse kanaal met myne flank en die koninklike vloot uit die lug aanval, maar die Duitse vlootbevelvoerders was nie vol vertroue nie.
Alles hang daarvan af dat die Luftwaffe die Royal Navy en die Royal Air Force (RAF) kan hanteer en steeds sy landmagte kan ondersteun. In daardie stadium het die landing die kodenaam Operation Lion gekry, maar die Duitsers het dit gou verander na Operation Sea Lion.
260 000 soldate in drie dae
Generaal Alfred Jodl, bedryfshoof van die opperbevel van die gewapende magte, het toegegee dat die operasie moeilik sou wees, maar het gemeen dat dit moontlik was om dit suksesvol uit te voer as die landings aan die suidkus van Engeland sou plaasvind.
'Ons kan die bevel oor die lug vervang deur die vlootheerskappy wat ons nie besit nie, en die seekruising is kort daar,' het hy gesê.
Die Duitse Wehrmacht wou land op 'n breë front wat strek van Ramsgate na die weste van die Isle of Wight. Die eerste golf sou wees dat ongeveer 90 000 mans in drie hoofgebiede land. Teen die derde dag wou hy 260 000 man aan wal hê.
Swaar gevegte word in die suide van Engeland verwag. Veldmaarskalk Walter von Brauchitsch, nominale bevelvoerder van die Duitse leër, was van mening dat die operasie relatief maklik sou wees en is binne 'n maand afgehandel.
Die Duitse vlootpersoneel het egter ernstige bedenkinge gehad, wat 'n inval in die lente van 1941 bevoordeel het. Hulle het aangevoer dat die Kriegsmarine veels te swak was. Die weer in die Engelse kanaal was onvoorspelbaar en het groot gevare vir die invalsvloot ingehou, wat nie vir so 'n taak bedoel was nie. Boonop sal die Luftwaffe deur slegte weer beïnvloed word.
Omdat die Wehrmacht met dagbreek wou land, het die tydperke van 20 Augustus tot 26 Augustus of 19 September tot 26 September die mees geskikte gety -tafels gehad. Die Kriegsmarine sou teen Augustus nie gereed wees nie, en in September nader dit die tyd van die jaar vir slegte weer. Selfs onder die beste omstandighede sou die bont invasie -vloot die Engelse Kanaal 2 000 jaar tevore stadiger oorsteek as die legioene van Caesar. Die Kriegsmarine sal na verwagting 10 persent van sy hysvermoë verloor weens ongelukke en ineenstortings voordat die Royal Navy en RAF verskyn het.
Operasie Seeleeu in die wag
Aan die begin van Augustus het Hitler die Luftwaffe beveel om die RAF te verslaan. Die Duitse lugvlote het nie daarin geslaag om lug superioriteit te verkry oor die seebane en landingsgebiede nie en kon nie verhoed dat die POF die bymekaarkomende invalbote bombardeer nie. In September was hulle egter naby aan 'n mate van lug superioriteit bo Kent en Sussex. Maar toe verslap die Rykmaarskalk Hermann Göring die druk op die RAF Fighter Command deur sy offensief oor te skakel na die bombardement van Londen.
Ongeveer dieselfde tyd het die Kriegsmarine 2 000 bote van die Rynrivier en Holland bymekaargemaak, wat almal, hoewel aangepas, nog steeds swak seegange gehad het. Byna alle sleepbote van meer as 250 ton is uit Duitse hawens onttrek om bakke te sleep. Die Kriegsmarine het ook 1 600 motorbote en 168 vervoerskepe bymekaargemaak. Teen 21 September het Britse lug- en vlootaanvalle 67 vaartuie laat sink en 173 in die hawe beskadig.
Middel September het die Luftwaffe nog steeds nie daarin geslaag om eenhede van die Britse vloot aan te val nie. Seeleeu is van 15 September tot 21 September uitgestel. Maar op 17 September het Hitler Seeleeu onbepaald uitgestel.
Die herstel van Brittanje uit vroeë verliese
In April 1940 het die Britse standpunt wat agter die Royal Navy onaantasbaar was, 'n hewige skok gekry met die verlies van Noorweë, wat die seemag blykbaar nie kon beïnvloed nie. Wat destyds onbekend was, was dat dit meer te doen gehad het met die mislukking van gekombineerde operasies. En die Duitse Kriegsmarine is in die veldtog deur die Royal Navy doodgemaak.
Die sukses van die Duitse blitzkrieg teen die Franse leër in Mei en Junie 1940 het Brittanje die moontlikheid van 'n Duitse inval in die gesig gestaar. Die personeelhoofde het vergader om die moontlikheid aan te spreek. Met Operasie Dynamo, die ontruiming van Duinkerke, was daar aanvanklik weinig wat hulle kon doen, behalwe om aan te beveel dat die Tuisleër in 'n hoë toestand moet wees en dat strandverdediging voorrang moet geniet.
In die lig van die Duitse lugmag was die ontruiming van die Britse ekspedisiemag suksesvol. In die Verenigde Koninkryk was daar slegs 80 swaar tenks, en hulle was verouderd. Daar was 180 ligte tenks wat slegs met masjiengewere gewapen was. Daar was slegs 100 000 gewere om die 470 000 mans van die Tuiswag toe te rus, hoewel 75 000 Ross -gewere op pad was uit Kanada.
Die Britse leër het min kans gehad om die Duitsers te stop as hulle in Junie of Julie 1940 'n groot mag aan wal kon kry.
Soos met vorige invalsbedreigings, sou die hoofverdediging egter na die Royal Navy en nou die RAF oorgedra word. Brittanje se vegvliegtuig het baie vliegtuie en vlieëniers in die Slag van Frankryk verloor en kon slegs 331 Supermarine Spitfires en Hawker Hurricanes opskep. Maar die Duitse besluiteloosheid en die behoefte om die Luftwaffe te herontplooi en op te knap, het Brittanje 'n beslissende uitstel gegee.
Teen September het Brittanje sy pantsermagte opgebou tot byna 350 medium- en kruiswaens. Kusverdediging is baie verbeter. Uit Kanada het sterk versterkings gekom. Generaal sir Alan Brooke, opperbevelhebber (C-in-C) Huismagte, het egter op 13 September pessimisties aan sy dagboek vertrou dat van sy 22 afdelings 'slegs op ongeveer die helfte beskou kan word as op enige manier geskik is vir enige vorm van mobiele bedrywighede. "
Op 11 Augustus, die vooraand van Eagle Day, toe die Luftwaffe sy offensief sou begin om lug superioriteit te verkry bo die suide van Engeland, het RAF -vegvliegtuie 620 Spitfires en orkane gehad, en die produksie van vliegtuie was meer as die totale wat vereis word.
Die verdediging van Brittanje: lug, land en see
Vir die Royal Navy het die koms van lugmag verskeie probleme opgelewer. Die vloot kon nie meer die see alleen aan 'n indringer weier nie, soos in 1588 toe Katolieke Spanje Engeland per see probeer binnedring het en in 1804 en 1805 toe Napoleontiese Frankryk dieselfde probeer. Die Royal Navy het gehoop deur die gebruik van bombardemente en myne om die invalsvloot aan te val voordat dit selfs sy hawens verlaat. As sulke aanvalle nie deurslaggewend was nie, sou dit die inval -flottille aanval toe dit aan die Engelse kus aankom. Die Luftwaffe sou tot die uiterste gestrek word.
Aangesien die invalstrande nie bekend was nie, moes die Royal Navy 'n gebied van Wash tot Newhaven dek. Dit het die krag gehad om die missie uit te voer. Die Britse admiraliteit het oorweeg "die gelukkige moontlikheid dat ons verkenning ons in staat sou stel om die ekspedisie by verloop te onderskep." Gegewe die spoed van die invalbote, was dit byna seker om 12 uur te neem om die kanaal oor te steek. Die belangrikste kragte wat gebruik sou word, was vernietigers en ligte vaartuie, met noue ondersteuning van kruisers. Daar is ooreengekom dat die slagskepe slegs suid moet kom as Duitse invalsvervoer deur swaarder Duitse skepe begelei word.
Admiraal sir Charles Forbes, C-in-C vir die British Home Fleet, het aangevoer dat soveel skepe nie van die werklike Duitse bedreiging vir die konvooi-roetes afgetrek moet word nie. Forbes het sy slagskepe behou, maar baie van sy kruisers en vernietigers is versprei in hawens rondom die suidelike en oostelike kus. Daar is bewys dat Forbes reg gehad het met soveel skepe wat hulle tot statiese rolle verbind het. Verliese onder die konvooie het begin toeneem.
Die POF het ook 'n belangrike rol gespeel in die verslaan van 'n inval. Bomber Command sou die skeepvaart aanval sodra dit begin bymekaarkom. Sodra die inval begin het, sou Fighter Command oorgaan na die offensief teen troepedraende vliegtuie en lugdekking aan die Royal Navy-aanvalle op vyandelike skeepsvaart verskaf. Coastal Command sou die vloot ook ondersteun en by Bomber Command aansluit om skeepvaart aan te val.
Geleidelik verskuif die klem en reserwes na die suidooste van Engeland. Hier was die see -kruising die kortste en die strande was onder Duitse vegbeskerming. Op 4 September het 'n memorandum gewaarsku dat as die Duitsers 'die Dover -besoedeling in besit kan neem en die geweerverdediging van ons kan afneem, hierdie punte aan weerskante van die reguit rye kan hou, dat hulle grootliks die water kan ontken ons vlootmagte. " Met hierdie waarskuwing het die personeelhoofde meer grondtroepe na hierdie belangrike sektor verplaas.
Die einde van operasie Seeleeu: Hitler se aandag draai oos
Op 7 September het intelligensie gewaarsku dat 'n Duitse inval naby is. Die gety en ligstoestande sou die vyand tussen 8 en 10 September bevoordeel. Die RAF het binne drie dae van Alert 2 -inval oorgegaan na Alert 1 -inval binne 12 uur. Daar is besluit om die kodewoord "Cromwell" uit te reik as 'n waarskuwing om strydstasies op te neem. Ongelukkig het baie ontvangers nie die betekenis daarvan geken nie. Sommige eenhede van die huiswag het aangeneem dat dit beteken dat die inval begin het en kerkklokke lui, wat 'n ooreengekome waarskuwing vir inval was en paaie versper het.
Die stafhoofde het op 7 September in Londen vergader onder die voorsitterskap van premier Winston Churchill, terwyl Londen 'n massiewe lugaanval ondergaan het.
Die krisis het egter gou begin afneem. Die Duitsers, wat deur 'n RAF -aanval op Berlyn gesteek is, het hul aanval van RAF -vegbase na Londen oorgeskakel, sodat die RAF sy verliese kon herstel. Die prys van lug superioriteit het vinnig weggesak. Op 14 September het Hitler die inval tot 17 September uitgestel weens Luftwaffe -verliese. Toe, op 17 September, is dit weer uitgestel. Op 20 September het die Duitsers begin om die invalbote te versprei, waarvan ongeveer 10 persent reeds deur die POF en die Royal Navy gesink of beskadig is.
In die sewentigerjare het die Departement Oorlogstudies aan die Royal Military Academy of Sandhurst van Sea Lion 'n oorlogspeletjie gemaak wat gebaseer was op die planne van beide kante. 'N Paneel van generaals, admirale en lugmarshals het die oorlog gespeel. Enige geskille oor presiese verliese is besleg deur kaarte te sny. Admiraliteitsweerrekords is beskikbaar gestel, wat bewys het dat die situasie gunstig sou gewees het vir 'n inval tussen 19 September en 30 September. Sulke bevindings bevestig Sea Lion as een van die groot 'wat as' van die moderne militêre geskiedenis.
Hierdie artikel deur Mark Simmons oorspronklik verskyn op Warfare History Network.
Winston Churchill se grootste vrees: waarom het Hitler nie Groot -Brittanje binnegeval nie?
'Ons kan die bevel oor die lug vervang deur die vlootheerskappy wat ons nie besit nie, en die seepad is daar kort,' het hy gesê.
Omdat die Wehrmacht met dagbreek wou land, het die tydperke van 20 Augustus tot 26 Augustus of 19 September tot 26 September die mees geskikte gety -tafels gehad. Die Kriegsmarine sou teen Augustus nie gereed wees nie, en in September nader dit die tyd van die jaar vir slegte weer. Selfs onder die beste omstandighede sou die bont invasie -vloot 2000 jaar tevore stadiger as die legioene van Caesar die Engelse kanaal oorsteek. Die Kriegsmarine sal na verwagting 10 persent van sy hysvermoë verloor weens ongelukke en ineenstortings voordat die Royal Navy en RAF verskyn het.
Die sukses van die Duitse blitzkrieg teen die Franse leër in Mei en Junie 1940 het Brittanje die moontlikheid van 'n Duitse inval in die gesig gestaar. Die personeelhoofde het vergader om die moontlikheid aan te spreek. Met Operasie Dynamo, die ontruiming van Duinkerken, was daar aanvanklik weinig wat hulle kon doen, behalwe om aan te beveel dat die Tuisleër in 'n hoë toestand moet wees en dat strandbeskerming voorrang moet geniet.
In die lig van die Duitse lugmag was die ontruiming van die Britse ekspedisiemag suksesvol. In die Verenigde Koninkryk was daar slegs 80 swaar tenks, en hulle was verouderd. Daar was 180 ligte tenks wat slegs met masjiengewere gewapen was. Daar was slegs 100,000 gewere om die 470,000 mans van die Tuiswag toe te rus, alhoewel 75,000 Ross -gewere op pad was uit Kanada.
Operasie ondenkbaar: Churchill se plan om die Tweede Wêreldoorlog te begin
Op 8 Mei 1945, terwyl mense oral die einde van die Tweede Wêreldoorlog gevier het, was een somber figuur van plan om die Derde Wêreldoorlog te begin. Die ink het skaars opgedroog op die dokument van die oorgawe van Duitsland en rsquos toe die Britse premier Winston Churchill sy oorlogskabinet vra om 'n plan op te stel om die Sowjetunie binne te val.
Die wankelrige generaals is gevra om middele te beraam om die wil van die Verenigde State en die Britse Ryk op Rusland op te lê. Churchill het hulle verseker die inval sou deur die Verenigde State gelei word en deur die verslane Duitse leër ondersteun word.
Die stryd teen Churchill en rsquos was te wyte aan verskeie faktore. In die Winston & rsquos -oorlog skryf Max Hastings die voldoening van Churchill en die feit dat die ondergang van die Nazi's amper heeltemal oorskadu was deur Russiese oorwinnings in Oos -Europa.
Teen 1945 was die USSR baie sterker en Brittanje baie swakker as wat Churchill verwag het. Soos hy op die Jalta -konferensie in Februarie 1945 opgemerk het: & ldquo Aan die een kant die groot Russiese beer, aan die ander kant die groot Amerikaanse olifant, en tussen hulle die arme klein Britse donkie. & Rdquo
Tweedens, het die standpunt van Churchill en rsquos teen die Sowjets verhard nadat hy kennis gemaak het met die sukses van die Amerikaanse atoombomprogram. Volgens Alan Brooke, hoof van die weermagpersoneel in Brittanje, het Churchill hom tydens die Potsdam -konferensie in Julie 1945 vir hom gesê: 'Ons kan die Russe sê as hulle daarop aandring om dit of dat te doen, ons kan Moskou dan uitwis, dan Stalingrad, dan Kiev, dan Sevastopol. & rdquo
Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt en Josef Stalin tydens die Jalta -konferensie in 1945. Bron: US Library of Congress/wikipedia.org
Ten slotte, na Moskou en die Britse verteenwoordigers uit Praag, Wene en Berlyn, sowel as die besluit van Stalin om Pole rooi te verf, het die Britse leier en ellende toegeneem.
Dink aan die ondenkbare
Die Britse generaals is gevra om voor te berei vir oorlog enkele dae na die einde van die bloedigste konflik in die geskiedenis, en het gedink dat die premier dit regtig verloor het. Brooke het in sy dagboek geskryf: & ldquoWinston gee my die gevoel dat ek alreeds verlang na nog 'n oorlog. & Rdquo
Die generaals het 'n plan opgestel met die gepaste kodenaam Operation Unthinkable, wat voorgestel het dat Westerse magte die Sowjets aanval op 'n front wat strek van Hamburg in die noorde tot Trieste in die suide.
Die Oorlogskabinet het op 1 Julie 1945 die totale bondgenote in Europa gelys: 64 Amerikaanse afdelings, 35 Britse en Dominionse afdelings, 4 Poolse afdelings en 10 Duitse afdelings. Die Duitse afdelings was suiwer denkbeeldig omdat die oorlewende soldate haastig was om te veg nadat hulle van die Russe ontvang het. Hoogstens sou die bondgenote 103 afdelings bymekaargemaak het, insluitend 23 pantsers.
Teen hierdie mag was 264 Sowjet -afdelings ingerig, waaronder 36 gepantserde. Moskou het 6,5 miljoen troepe beveel en alleen 'n 2: 1 -voordeel en net op die Duitse grens. In totaal het dit 11 miljoen mans en vroue in uniform.
In vliegtuie bestaan ​​die geallieerde taktiese lugmagte in Noordwes -Europa en die Middellandse See uit 6 714 vegvliegtuie en 2464 bomwerpers. Die Sowjette het 9380 vegvliegtuie en 3380 bomwerpers.
Grootte van Rusland
Soos die Duitsers ontdek het, was oorlog teen Rusland beslis nie 'n wandeling in die park nie. Die Oorlogskabinet het gesê: & ldquoDie Russiese Weermag het 'n bekwame en ervare Opperkommando ontwikkel. Die weermag is buitengewoon taai, leef en beweeg op 'n ligter skaal van onderhoud as enige Westerse weermag, en gebruik gewaagde taktieke wat hoofsaaklik gebaseer is op die minagting van verliese om sy doel te bereik.
& ldquoUitrusting het gedurende die oorlog vinnig verbeter en is nou goed. Daar is genoeg bekend oor die ontwikkeling daarvan om te sê dat dit beslis nie minderwaardig is as die van die groot moondhede nie.
Die fasiliteit wat die Russe in die ontwikkeling en verbetering van bestaande wapens en toerusting en hul massaproduksie getoon het, was baie opvallend. Daar is bekende gevalle van die Duitsers wat basiese kenmerke van die Russiese bewapening kopieer. & Rdquo
Die beoordeling, wat op 9 Junie 1945 deur die opperhoof van die weermagpersoneel onderteken is, het tot die gevolgtrekking gekom: Dit sou ons vermoë wees om 'n vinnige, maar beperkte sukses te behaal, en ons sou toegewyd wees aan 'n uitgerekte oorlog teen swaar kans. Hierdie kans sou boonop verbeeldingryk word as die Amerikaners moeg en onverskillig word en begin wegtrek deur die magneet van die Stille Oseaan -oorlog. & Rdquo
Erger as die V-2
Op 10 Junie 1945 antwoord Churchill: & ldquo As die Amerikaners na hul gebied terugtrek en die grootste deel van hul troepe na die Verenigde State en die Stille Oseaan terugskuif, het die Russe die mag om na die Noordsee en die Atlantiese Oseaan te vorder. Bid dat u 'n studie sal doen oor hoe ons ons eiland dan kan verdedig. & Rdquo
V-2 vuurpyl. Bron: Imperial War Museum/wikipedia.org
Hieroor het die generaals gesê dat die Russe sou probeer om die Britse Eilande aan te val nadat hulle die Atlantiese Oseaan bereik het, deur seekommunikasie, inval, lugaanval en vuurpyl of ander nuwe metodes te onderbreek.
Terwyl die kanaal voorlopig 'n inval sou nagaan, was die Britte bekommerd oor ander bedreigingscenario's. Dit is moontlik dat die Russiese lugmag probeer om alle soorte belangrike teikens in die Verenigde Koninkryk aan te val met sy bestaande vliegtuie. & rdquo
Vuurpyle het die grootste bedreiging ingehou. Die Russe sal waarskynlik nuwe wapens, soos die vuurpyl en vlieënierlose vliegtuie en hellip, ten volle gebruik. Ons moet 'n baie swaarder aanvalskaal verwag as wat die Duitsers kon ontwikkel (soos die V-2-vuurpyl), en die hoof het gesê .
Vergeet dit, ouens!
Die Oorlogskabinet het gesê dit is buite die vermoë van die 103 afdelings van die geallieerde troepe in Europa om te doen wat Napoleon en Hitler versuim het om te doen. Soos Brooke in sy dagboek opgemerk het, is die idee natuurlik fantasties en die kans op sukses redelik onmoontlik. Daar bestaan ​​geen twyfel van nou af is Rusland almagtig in Europa nie. & Rdquo
Die Britse generaals kon uiteindelik hul vakansieplanne maak toe 'n kabel van die Amerikaanse president Harry Truman aankom en sê dat daar geen kans is dat die Amerikaners hulp sou bied nie, laat staan ​​nog 'n poging om die Russe uit Oos -Europa te verdryf.
Die ondenkbare lêer is gesluit.
Die aanwakker van die Koue Oorlog
Vroeg in die wedstryd het Stalin kennis gekry van wat Churchill besig was om te doen. Die Sowjet-diktator het aan sy hoofkommandant, generaal Zhukov, gesê: 'Die mens is tot alles in staat.' Saam met Truman en rsquos se kernkrag, veroorsaak Operation Unthinkable agterdog en bitterheid by die voormalige bondgenote. Operation Unthinkable was dus 'n katalisator van die Koue Oorlog.
Churchill & rsquos patina van staatsmanskap kom uiteindelik uit. Die feit is dat hy 'n buitengewone reeks vooroordele gehad het. Volgens Hastings, in 'n memorandum aan die oorlogskabinet in November 1942 oor beleid teenoor Italië, het hy geskryf: 'Alle industriële sentrums moet intens aangeval word, en elke poging word aangewend om die bevolking te terroriseer. & Rdquo
Omtrent dieselfde tyd het hy aangedring op die brandbom van Duitse bevolkingsentrums soos Dresden, Leipzig en Chemnitz, wat 200 000 burgerlikes in 1945 doodgemaak het. Dit was die enigste manier waarop die Britte kon aankondig dat hulle in die oorlog was.
In 1944 het Churchill 'n goedgekeurde plan goedgekeur om Duitsland te omskep in 'n land wat hoofsaaklik landbou- en pastoraal was, en die Morgenthau -plan sou 10 miljoen Duitsers in die eerste jaar alleen laat honger ly. Die Amerikaanse president, Franklin Roosevelt, het gesê Churchill is afgeskaf nadat die Amerikaners ingestem het om Brittanje $ 6,5 miljard aan Lend Lease aan te bied. (Nadat Churchill die verkiesing verloor het, verwerp die nuwe Arbeidsregering die plan.)
Sulke denke was nie nuut vir 'n man wat die Groot Bengale hongersnood in 1942-43 bewustelik en entoesiasties veroorsaak het nie. Deur groot hoeveelhede voedselgraan van Indië na Brittanje oor te dra, het hy meer as vier miljoen Indiërs doodgemaak. Churchill wou ook graag toelaat dat Gandhi in die gevangenis sterf. Hy het eenkeer gesê: 'Ek haat Indiërs. Hulle is 'n dierlike volk met 'n dierlike godsdiens. & Rdquo
In 1898, terwyl hy rou oor die dood van 'n soldaatvriend, het Churchill opgemerk: & ldquoWar is maar vuil, lomp sake wat slegs 'n dwaas sou onderneem. & Rdquo Min het hy besef dat hy 'n toekomstige Britse premier beskryf.
Het Churchill Hitler ooit bewonder?
Een van die mees omstrede hoofstukke in Groot tydgenote (en volgens die geleerdes die een wat die minste die minste is) is " Hitler en sy keuse. " Sommige kritici beweer dat die opstel goedkeuring van Hitler impliseer, wat Churchill 'n huigelaar maak. Ander vra of die weergawe van die Groot tydgenoot 'n ligter vorm van 'n vroeëre artikel was - Andifso, of Churchill sy houe getrek het. (Skilderye: National Archives en Wikimedia Commons.)
Die Hitler -hoofstuk in Groot tydgenote, soos die res van die boek, is afgelei van 'n vorige artikel. In hierdie geval was die oorspronklike "The Truth about Hitler, " in Die Strand -tydskrif van November 1935 (Cohen C481). Ronald Cohen merk op dat Strand redakteur Reeves Shaw, wat hom £ 250 vir die artikel betaal het, wou hê Churchill moes dit so uitgesproke maak as wat jy moontlik absoluut eerlik kan wees in jou oordeel oor [Hitler se] metodes. " Dit was.
Twee jaar later, toe Churchill sy Hitler -opstel voorberei het Groot tydgenote, het hy dit kenmerkend by die ministerie van buitelandse sake ingedien, wat gevra het dat hy dit moet verminder. Hulle verkies dat hy dit glad nie publiseer nie, maar word effens versag deur die resultaat. (Sien Martin Gilbert, Churchill: 'n Lewe, Londen: Heinemann, 1991, 580-81). Nietemin het die oortuiging volgehou dat Churchill goedkeurend oor Hitler geskryf het, óf in sy boek óf in sy artikel - óf in ander geskrifte vir die Britse pers.
Regering deur diktators "
Op 10 Oktober 1937, ses dae na publikasie van Groot tydgenote, Het Churchill 'n artikel gepubliseer, "This Age of Government deur Great Dictators, " sy sewende aflewering in die reeks "Great Events of Our Time " vir News of the World (Cohen C535.7). Hier volg hy die evolusie van die Britse demokrasie vanaf die feodale eeue, die vernietiging van kontinentale monargieë tydens die Groot Oorlog en die opkoms van die Bolsjewiste, Fasciste en Nazi's. Sy Hitler -paragrawe in hierdie stuk is hoofsaaklik - maar nie heeltemal nie - van syne Groot tydgenote teks.
In sy opening oor Hitler behou Churchill die taal uit sy artikel uit die Strand uit 1935 wat hy uitgehaal het Groot tydgenote, gepraat van Hitler 's " skuld van bloed " en " verontruste metodes. Hy voeg dan twee sinne uit die Strand wat uit sy boek weggelaat is. (Hierdie artikel is per e -pos by die redakteur beskikbaar):
Dit is oor hierdie raaisel van die toekoms dat die geskiedenis Hitler óf 'n monster óf 'n held sal uitspreek. Dit is wat sal bepaal of hy in Valhalla sal staan ​​saam met Pericles, met Augustus en met Washington, of welter in die inferno van menslike smaad met Attila en Tamerlane.
Was daardie woorde van syne Strand stuk behou in weerwil van die wense van die buitelandse kantoor? Of was hulle daar omdat Churchill 'n te goeie skrywer was om twee jaar tevore nie goeie woorde te hergebruik nie? Wat ook al die rede, dit verander nie die siening van Churchill oor Hitler wesenlik nie - en sy groot twyfel dat die geskiedenis Hitler in 'n positiewe lig sou beskou.
"Vriendskap met Duitsland "
Die kritici van Churchill haal soms sinne aan wat volgens hulle uit hierdie artikels kom of Groot tydgenote:
'N Mens kan 'n hekel aan Hitler se stelsel hê en tog sy patriotiese prestasie bewonder. As ons land verslaan is, hoop ek dat ons 'n kampioen moet vind wat onwankelbaar is om ons moed te herstel en terug te lei na ons plek onder die nasies.
Hierdie gedeelte is in werklikheid afkomstig van Churchill se artikel oor buitelandse sake in die Aand Standaard, 17 September 1937: "Vriendskap met Duitsland " (Cohen C548), daarna herdruk in Stap vir stap (Londen: Thornton Butterworth, 1939, Cohen A111).
Churchill het geskryf: " Ek bevind my deur die dr. Goebbels ' Press as 'n vyand van Duitsland. Die beskrywing is nogal onwaar. " Hy het die afgelope jare baie pogings namens Duitsland aangewend, het Churchill voortgegaan, maar dit was sy plig om te waarsku teen Duitse herbewapening: "Ik kan heeltemal begryp dat hierdie aksie van my nie sou gewild wees in Duitsland. Dit was inderdaad nêrens gewild nie. Ek is meegedeel dat ek 'n slegte wil tussen die twee lande maak. "
Dan voeg Churchill iets by wat moontlik relevant is vir hedendaagse situasies:
Ek het die aandag gevestig op 'n ernstige gevaar vir die Anglo-Duitse betrekkinge wat voortspruit uit die organisasie van Duitse inwoners in Brittanje in 'n noue, streng gedissiplineerde liggaam. Ons kon nooit toelaat dat buitelandse besoekers hul nasionale vete in die boesem van ons land voortsit nie, maar nog minder om so georganiseer te word dat dit ons militêre veiligheid bewerkstellig.Die Duitsers sou dit nie vir 'n oomblik in hul land duld nie, en hulle moet dit ook nie verkeerd doen nie, want ons hou nie daarvan in ons land nie.
Niemand aangenaam nie
Churchill het tereg verklaar dat sy geskrifte oor Hitler nie die verdedigers van die Nazi's of hul kritici tevrede stel nie. Een van die verdedigers was Lord Londonderry, 'n appêser wat gekla het dat Churchill 's Aand Standaard stuk sou 'n behoorlike begrip met Duitsland voorkom. Op 23 Oktober 1937 antwoord Churchill Lord Londonderry (Gilbert, Churchill: 'n Lewe, 581):
U kan nie verwag dat Engelse mense aangetrokke sal raak deur die brutale onverdraagsaamheid van Nazidom nie, hoewel dit mettertyd kan verdwyn. Aan die ander kant wil ons almal op vriendelike voet met Duitsland leef. Ons weet dat die beste Duitsers skaam is vir die Nazi -oordrewe, en dat hulle terugval van die heidendom waarop hulle gebaseer is. Ons wil beslis nie 'n beleid volg wat onwettig is vir die wettige belange van Duitsland nie, maar u moet sekerlik weet dat wanneer die Duitse regering van vriendskap met Engeland praat, dit beteken dat ons hulle voormalige kolonies sal teruggee, en ook stem in dat hulle 'n vrye hand het wat ons in Sentraal- en Suid -Europa betref. Dit beteken dat hulle Oostenryk en Tsjeggo-Slowakye sou verslind as 'n vooropstelling vir die oprigting van 'n reuse-middel-Europa-blok. Dit sal beslis nie in ons belang wees om by sulke aggressiewe beleide aan te sluit nie. Dit sou in die laaste graad verkeerd en sinies wees om vir ons immuniteit te koop ten koste van die kleiner lande in Sentraal -Europa. Dit sou in stryd wees met die hele gety van die Britse en Amerikaanse mening dat ons die verspreiding van Nazi -tirannie sou vergemaklik oor lande wat nou 'n aansienlike mate van demokratiese vryheid het.
Met agteraf kennis van wat Hitler werklik was, is dit moontlik om Churchill te bespot omdat hy nie in sy geskrifte van 1935-37 teen hom in stryd was nie. Trouens, hy het van die begin af die waarheid oor Hitler vertel, maar sy latere skryfwerk getemper in 'n poging om aan die wense van die buitelandse kantoor te voldoen - wat seker was dat Hitler hanteer kon word, as hulle hom nie sou ontstel nie. Nietemin, soos sir Martin Gilbert geskryf het: "Nog die afgetinte essay [in Groot tydgenote] ook nie die versoeningsartikel in die Aand Standaard was 'n verandering in die houding van Churchill en#8230. "
As Churchill skryf oor die koop van immuniteit van 'n gigantiese blok en gekenmerk deur brutale onverdraagsaamheid, word 'n mens herinner aan sekere parallelle met die beleid van Westerse demokrasieë teenoor soortgelyke fanatici in ons eie tyd.
Churchill roep Britte op tot hul plig teen moontlike inval
LONDEN, 11 September 1940 (UP) Winston Churchill het vandag 'n beroep op elke Engelsman gedoen om sy plig te doen.
Terwyl hy die woorde van die beroemde slagorde van lord Nelson herhaal het, het die premier beweer dat Brittanje se land-, lug- en seemagte ten volle voorbereid is op die geveg.
Hy het Brittanje die oorwinning belowe. In 'n vegtoespraak wat die Britse volk gerig is tydens 'n tydelike stilte in massale Nazi-lugaanvalle, het die premier gesê dat hul dapperheid en dapperheid wêreldwye bewondering gewek het en dat die Britse oorlogsterkte nou groter was as in Julie.
Duitse vliegtuie word neergeskiet teen 'n rantsoen van drie tot een en vlieëniers in 'n verhouding van ses tot een, wat as die konflik teen die huidige tempo voortduur 'n belangrike deel van die groot lugarmada van Adolf Hitler sal 'verwoes', het hy gesê.
Maar, het die premier gewaarsku, die Duitsers is besig met groot voorbereidings vir inval en die mense moet verwag word van Frankryk, van die Lae Lande uit Noorweë, of via Ierland - of op alle maniere tegelyk - tyd.
Churchill noem die Nazi -bombardement van Londen en ander stede 'n 'onoordeelkundige slagting', maar het gesê dat dit die Britse gees van verset sou kon verbreek en nie sou verbreek nie.
'Die volgende week moet ons 'n baie belangrike week vir ons beskou - die belangrikste in ons geskiedenis', het die premier gesê. 'As hierdie inval enigsins beproef gaan word, lyk dit nie asof dit lank kan vertraag nie.'
Dit is volgens hom die rede vir die Duitse massa -lugaanvalle wat grootliks op die R.A.F. basies, in 'n poging om die lug te bemeester voordat 'n poging tot inval begin word.
'Ons is baie sterker as toe die harde gevegte in Julie begin het,' het Churchill gesê. As die lugoorlog teen die huidige tempo voortduur, sal dit 'n belangrike deel van die Duitse lugmag 'verslyt en vernietig'.
Dit sou baie gevaarlik wees "vir die Duitsers om te probeer om Brittanje binne te val sonder om eers die Britse lugmag uit te skakel, het hy gesê. Churchill noem Duitse voorbereidings vir inval in Engeland.
Duitse bote beweeg langs die kus van die Lae Lande en Frankryk, het hy gesê. Sommige hiervan beweeg, onder die beskerming van Duitse batterye aan die Franse oewer.
Daar is baie konsentrasies troepe van Hamburg na Brest en ook in Noorweë.
'N Groot aantal Duitse troepe is gereed om te vertrek wanneer hulle beveel word' op hul baie onseker reis ', het hy gesê.
'Ons kan nie weet wanneer hulle sal kom of of hulle sal kom nie,' het hy gesê.
Maar hy het gewaarsku dat die inval 'te eniger tyd in Engeland, Skotland of Ierland - of op al drie' van stapel gestuur kan word.
Die weer kan te eniger tyd breek, het hy daarop gewys, en daarom moet verwag word dat daar binnekort 'n slag kan kom.
Die volgende week moet hy as van groot belang in die Britse geskiedenis beskou word.
Churchill herinner aan die vernietiging van die Spaanse Armada en ander groot veldslae uit die verlede en sê dat die operasies vandag op 'n baie groter skaal plaasvind.
Almal, het hy gesê, moet bereid wees om sy plig te doen
Hy het volle vertroue uitgespreek in die vermoë van Brittanje om enige aanval te weerstaan, as gevolg van 'n veel groter en beter en toegeruste mobiele weermag en uitstekende kusverdediging.
Hy het gesê dat daar 1,500,000 in die huiswag was "bereid om te veg vir elke sentimeter grond in elke dorp en in elke straat."
'Laat God die reg verdedig', het hy uitgeroep.
Churchill het aangekla dat Adolf Hitler deur duisende vroue en kinders te "doodmaak" Londen en ander stede probeer terroriseer en voorberei op die inval.
'Hy het min geweet van die gees van die Britse nasie,' het hy bygevoeg.
Hy het die Duitsers - spesifiek Hitler - beskuldig van 'onoordeelkundige slagting', maar het gesê dat lank nadat 'die spore van verwoesting in Londen verwyder is', die vuur van opposisie teen Nazisme sou brand totdat die laaste spore van Hitlerisme uitgewis is in Europa.
Churchill het gesê dat die vlam sou brand totdat 'die ou wêreld en die nuwe' verenig is om 'n beter toekoms te bou.
'Die hele wêreld wat nog vry is, is verwonderd oor die sterkte waarmee die burgers van Londen die groot beproewing waarmee hulle ondergaan is, te bowe kom,' het hy gesê.
Die premier het gesê dat dit vir die Britse weermag regoor die wêreld bemoedigend is dat Londen se moed aan hulle gestuur kan word.
Hy het gesê dat Britte hul eie moed en uithouvermoë moet put vir oorlewing en oorwinning en "vir beter dae wat kom"
Adolf Hitler het gehoop op 'n onderhandelde vrede met die Verenigde Koninkryk en het geen voorbereidings getref vir amfibiese aanvalle op Brittanje tot die val van Frankryk nie. Destyds was die enigste magte met ervaring en moderne toerusting vir sulke landings die Japannese, tydens die Slag van Wuhan in 1938. 
Oorlogsbreek en val van Pole Redigeer
In September 1939 was die suksesvolle  Duitse inval in Pole inbreuk op 'n Franse en 'n Britse alliansie met Pole en beide lande verklaar oorlog teen Duitsland. Op 9 Oktober het Hitler se "richtlijn nr. 6 vir die uitvoering van die oorlog" 'n offensief beplan om hierdie bondgenote te verslaan en "soveel as moontlik gebied in Holland, België en Noord -Frankryk te wen om as basis te dien vir die suksesvolle vervolging van die lug- en seestryd teen Engeland ". 
Met die vooruitsig dat die Kanaal -hawens onder val Kriegsmarine (Duitse vloot) beheer, Grand Admiral (Großadmiral) Erich Raeder (hoof van die Kriegsmarine) het probeer om die voor die hand liggende volgende stap wat die operasiebeampte sou meebring, te verwag, en Kapitän Hansjürgen Reinicke, 'n dokument opstel wat ondersoek instel na "die moontlikheid van troepelanding in Engeland as die toekomstige vordering van die oorlog die probleem sou opduik". Reinicke het vyf dae aan hierdie studie bestee en die volgende voorvereistes uiteengesit:
Die uitskakeling of afsluiting van die koninklike vlootmagte van die landings- en naderingsgebiede.
Die uitskakeling van die Royal Air Force.
Vernietiging van alle Royal Navy -eenhede in die kussone.
Voorkoming van Britse duikbootaksie teen die landingsvloot. 
Op 22 November 1939 het die Hoof van Luftwaffe ("Duitse lugmag) se intelligensie Joseph" Beppo "Schmid het sy" voorstel vir die voering van lugoorlogvoering "voorgelê, wat 'n stryd teen die Britse blokkade aangevoer het en gesê:" Sleutel is om die Britse handel te lamlê "deur invoer na Brittanje te blokkeer en aan te val seehawe. Die OKW (Oberkommando der Wehrmacht of "hoë bevel van die gewapende magte") oorweeg die opsies en Hitler se 29 November "richtlijn nr. 9 - instruksies vir oorlogvoering teen die ekonomie van die vyand" verklaar dat sodra die kus beveilig is, die Luftwaffe en Kriegsmarine sou die hawens van die Verenigde Koninkryk met seemyne ​​blokkeer, skeepsvaart en oorlogskepe aanval, en lugaanvalle op kusinstallasies en industriële produksie doen. Hierdie opdrag bly van krag in die eerste fase van die Slag om Brittanje. 
In Desember 1939 het die Duitse leër sy eie studievraestel (aangewys as Noordwes) en gevra vir menings en insette van beide Kriegsmarine en Luftwaffe. Die koerant beskryf 'n aanval op die oostelike kus van Engeland tussen The Wash en die Teems deur troepe wat die Noordsee oorsteek uit hawens in die Lae Lande. Dit stel troepe in die lug sowel as landings van 100,000 infanterie in East Anglia, wat deur die Kriegsmarine, wat ook sou verhinder dat Royal Navy -skepe deur die kanaal kon kom, terwyl die Luftwaffe moes die lugruim oor die landings beheer. Die Kriegsmarine Die reaksie was daarop gefokus om die vele probleme wat die hoof gebied moet word, te beklemtoon as dit 'n lewensvatbare opsie sou wees om Engeland binne te val. Hy kon nie die Royal Navy Home Fleet aanvat nie en het gesê dat dit 'n jaar sal neem om die skeepvaart vir die troepe te organiseer. Reichsmarschall Hermann Göring, hoof van die Luftwaffe, reageer met 'n enkele bladsy waarin hy verklaar: "[A] gekombineerde operasie met die doel om in Engeland te land, moet verwerp word. van 'n gekombineerde operasie nie nagekom word nie ".  
Die val van Frankryk Edit
Duitsland se vinnige en suksesvolle besetting van Frankryk en die Lae Lande het beheer oor die Kanaalkus verkry, wat Schmid se verslag van 1939 hul 'gevaarlikste vyand' genoem het. Raeder het Hitler op 21 Mei 1940 ontmoet en die onderwerp van inval aan die orde gestel, maar het gewaarsku oor die risiko's en het 'n voorkeur uitgesluit vir die blokkade deur die lug, duikbote en stropers.  
Teen die einde van Mei het die Kriegsmarine het selfs meer gekant geraak teen die invasie van Brittanje ná die duur oorwinning in Noorweë ná Operasie Weserübung, die Kriegsmarine het slegs een swaar kruiser, twee ligte kruisers en vier vernietigers beskikbaar vir operasies.  Raeder was sterk gekant teen Sea Lion, vir meer as die helfte van die Kriegsmarine oppervlakvloot is óf ingesink óf erg beskadig Weserübung, en sy diens was hopeloos minder as die skepe van die Royal Navy.  Britse parlementariërs wat nog steeds vir vredesonderhandelinge pleit, is in die oorlogskabinetkrisis van Mei 1940 verslaan, maar regdeur Julie het die Duitsers voortgegaan met pogings om 'n diplomatieke oplossing te vind. 
In 'n verslag wat op 30 Junie voorgelê is, het Alfred Jodl, stafhoof van OKW, die opsies hersien om die druk op Brittanje te verhoog om tot vrede te onderhandel. Die eerste prioriteit was om die Royal Air Force uit te skakel en lugaanleg te verkry. Verskerpte lugaanvalle op skeepvaart en die ekonomie kan op lang termyn voedselvoorraad en burgerlike moraal beïnvloed. Weerkaatsingsaanvalle van terreuraanvalle kon vinniger kapitulasie veroorsaak, maar die uitwerking op die moraal was onseker. Sodra die Luftwaffe beheer oor die lug gehad het en die Britse ekonomie verswak het, sou 'n inval 'n laaste uitweg of 'n laaste aanval wees ("Todesstoss") nadat die Verenigde Koninkryk reeds feitlik verslaan is, maar 'n vinnige resultaat kon hê.   Op 'n vergadering daardie dag het die hoof van die staf van generaal van die OKH, Franz Halder, van die minister van buitelandse sake, Ernst von Weizsäcker, gehoor dat Hitler sy Halder ontmoet op 1 Julie admiraal Otto Schniewind, en hulle deel menings sonder om mekaar se standpunt te verstaan. bedreiging deur die Royal Navy Schniewind beklemtoon die belangrikheid van weersomstandighede. 
Op 2 Julie het die OKW die dienste gevra om voorlopige beplanning vir 'n inval te begin, aangesien Hitler tot die gevolgtrekking gekom het dat inval onder sekere omstandighede haalbaar sou wees, waarvan die eerste die bevel oor die lug was, en spesifiek die Luftwaffe wanneer dit bereik sou word. Op 4 Julie, nadat hy generaal Erich Marcks gevra het om 'n aanval op Rusland te begin beplan, het Halder gehoor van die Luftwaffe dat hulle beplan om die RAF uit te skakel, die produksie- en verskaffingstelsels van vliegtuie te vernietig, met skade aan vlootmagte as 'n sekondêre doel. A Luftwaffe verslag wat op 11 Julie aan die OKW voorgelê is, het gesê dat dit 14 tot 28 dae sal neem om lug superioriteit te bereik. Die vergadering het ook gehoor dat Engeland 'n ooreenkoms met Rusland bespreek. Op dieselfde dag besoek groot -admiraal Raeder Hitler by die Berghof om hom te oortuig dat die beste manier om die Britte tot 'n vredesooreenkoms te druk 'n beleg is wat lug- en duikbootaanvalle kombineer. Hitler het met hom saamgestem dat inval 'n laaste uitweg sou wees. 
Jodl het die OKW -voorstelle vir die voorgestelde inval uiteengesit in 'n memorandum wat op 12 Julie uitgereik is, waarin operasie Löwe (Leeu) beskryf word as ''n rivieroorgang op 'n breë front', wat die Kriegsmarine. Op 13 Julie ontmoet Hitler veldmaarskalk von Brauchitsch en Halder in Berchtesgaden en hulle gee gedetailleerde planne wat deur die weermag voorberei is met die veronderstelling dat die vloot veilige vervoer sal bied.  Tot die verbasing van Von Brauchitsch en Halder, en heeltemal in stryd met sy normale praktyk, vra Hitler geen vrae oor spesifieke operasies nie, het hy geen belangstelling in besonderhede nie en het hy geen aanbevelings gemaak om die planne te verbeter nie, maar hy het eenvoudig aan OKW gesê om met voorbereidings te begin. 
Direksie nr. 16: Operation Sea Lion Edit
Op 16 Julie 1940 het Hitler die Führer -richtlijn nr. 16 uitgevaardig, met die voorbereiding op 'n landing in Brittanje. Hy het die bevel voorafgegaan deur te verklaar: "Terwyl Engeland, ondanks haar hopelose militêre situasie, nog steeds geen tekens van bereidwilligheid toon om te kom nie, het ek besluit om, en indien nodig, 'n landingsoperasie teen haar voor te berei. Die doel van hierdie operasie is om die Engelse moederland uit te skakel as 'n basis waaruit die oorlog teen Duitsland kan voortgaan en, indien nodig, die land heeltemal te beset. " Die kode naam vir die inval was Seelöwe, "Seeleeu".  
Hitler se voorskrif stel vier voorwaardes vir die inval: 
Die POF sou 'in sy moraal' geslaan word, en in werklikheid dat dit nie meer 'n noemenswaardige aggressiewe krag teen die Duitse kruising kan toon nie '.
Die Engelse Kanaal sou by die kruispunte deur Britse myne gevee word, en die Straat van Dover moet aan beide kante deur Duitse myne geblokkeer word.
Die kussone tussen die besette Frankryk en Engeland moet oorheers word deur swaar artillerie.
Die Royal Navy moet voldoende betrokke wees by die Noordsee en die Middellandse See sodat dit nie by die kruising kan ingryp nie. Britse huis eskaders moet beskadig of vernietig word deur lug- en torpedo -aanvalle.
Dit het uiteindelik die verantwoordelikheid vir Sea Lion se sukses vierkantig op die skouers van Raeder en Göring geplaas, nie een van hulle het die minste entoesiasme vir die onderneming gehad nie en het eintlik weinig hul teenstand daarteen verberg.  Direksie 16 het ook nie voorsiening gemaak vir 'n gekombineerde operasionele hoofkwartier nie, soortgelyk aan die geallieerdes se oprigting van die Allied Expeditionary Force (SHAEF) van die hoogste hoofkwartier vir die latere landings in Normandië, waaronder al drie diensafdelings (weermag, vloot en lugmag) ) kan saamwerk om so 'n komplekse onderneming te beplan, te koördineer en uit te voer. 
Die inval sou op 'n breë front wees, van rondom Ramsgate tot anderkant die Isle of Wight. Voorbereidings, insluitend die oorwinning van die POF, sou teen middel Augustus gereed wees.  
Groot -admiraal Raeder het op 19 Julie 'n memorandum aan OKW gestuur waarin hy kla oor die onus wat op die vloot geplaas is met betrekking tot die weermag en lugmag, en verklaar dat die vloot nie sy doelwitte kan bereik nie. 
Die eerste gesamentlike dienste -konferensie oor die beoogde inval is op 21 Julie deur Hitler in Berlyn gehou met Raeder, veldmaarskalk von Brauchitsch, en Luftwaffe Personeelhoof Hans Jeschonnek. Hitler het vir hulle gesê dat die Britte geen hoop op oorlewing het nie, en dat hulle moet onderhandel, maar hoop dat Rusland ingryp en die Duitse olievoorraad stop. Die inval was baie riskant, en hy het hulle gevra of direkte aanvalle deur die lug en duikboot teen middel September in werking kan tree. Jeschonnek het groot bomaanvalle voorgestel sodat reagerende RAF -vegters neergeskiet kan word. Die idee dat inval 'n verrassende "rivieroorgang" kan wees, is deur Raeder van die hand gewys, en die vloot kon teen middel Augustus nie sy voorbereidings voltooi nie. Hitler wou hê dat die lugaanval vroeg in Augustus moet begin, en as dit sou slaag, sou die inval omstreeks 25 Augustus begin voordat die weer sou versleg. Hitler se grootste belangstelling was die vraag om moontlike Russiese ingryping teë te werk. Halder beskryf sy eerste gedagtes oor die verslaan van Russiese magte. Gedetailleerde planne sou gemaak word om die Sowjetunie aan te val. 
Raeder het Hitler op 25 Julie ontmoet om verslag te doen oor die vordering van die vloot: hulle was nie seker of voorbereidings gedurende Augustus voltooi kon word nie: hy sou planne voorlê tydens 'n konferensie op 31 Julie. Op 28 Julie het hy aan OKW gesê dat tien dae nodig sou wees om die eerste golf troepe oor die kanaal te kry, selfs op 'n baie smaller front. Beplanning sou hervat word. In sy dagboek het Halder opgemerk dat as alles wat Raeder gesê het, waar was, "alle vorige verklarings van die vloot soveel gemors was en ons die hele invalplan kon weggooi". Die volgende dag het Halder die eise van die vloot van die hand gewys en 'n nuwe plan vereis.  
Die Luftwaffe het op 29 Julie aangekondig dat hulle aan die begin van Augustus 'n groot lugaanval kan begin, en hul intelligensieverslae gee hulle vertroue in 'n beslissende resultaat. Die helfte van hul bomwerpers sou in reserwe gehou word om die inval te ondersteun. Tydens 'n vergadering met die weermag het die vloot voorgestel dat daar vertraag word tot Mei 1941, toe die nuwe slagskepe sou plaasvind Bismarck en Tirpitz gereed sou wees. In 'n vloot memorandum wat op 30 Julie uitgereik is, word gesê dat inval kwesbaar is vir die Royal Navy, en herfsweer kan die nodige instandhouding van voorrade voorkom. Die OKW beoordeel alternatiewe, insluitend die aanval op die Britte in die Middellandse See, en bevoordeel uitgebreide operasies teen Engeland terwyl hulle op goeie voet met Rusland bly. 
By die Berghof -konferensie op 31 Julie het die Luftwaffe verteenwoordig was nie. Raeder het gesê omskakeling van die vaartuie sal tot 15 September duur, en die enigste moontlike invaldatums van 1940 is 22-26 September, wanneer die weer waarskynlik nie geskik is nie. Landings sou op 'n smal front moes wees, en sou beter wees in die lente van 1941. Hitler wou die inval in September hê namate die Britse leër toeneem. Nadat Raeder vertrek het, het Hitler aan von Brauchitsch en Halder gesê dat die lugaanval omstreeks 5 Augustus agt tot veertien dae daarna sou begin, sou hy besluit oor die landingsoperasie. Londen toon nuwe optimisme, en hy skryf dit toe aan hul hoop op ingryping deur Rusland, wat Duitsland in die lente van 1941 sou aanval. 
Richtlijn nr. 17: lug- en seeoorlogvoering teen Engeland
Op 1 Augustus 1940 gee Hitler opdrag aan verskerpte lug- en seeoorlogvoering om "die nodige voorwaardes vir die finale verowering van Engeland vas te stel". Vanaf 5 Augustus, onderhewig aan weervertragings, het die Luftwaffe was "om die Engelse Lugmag te oorrompel met al die magte op sy bevel, in die kortste moontlike tyd." Dan sou aanvalle op hawens en voedselvoorrade plaasvind, terwyl hawens alleen gelaat word om tydens die inval gebruik te word, en "lugaanvalle op vyandelike oorlogskepe en handelskepe kan verminder word, behalwe waar 'n besonder gunstige teiken hom voordoen." Die Luftwaffe was om genoegsame magte in die reservaat te hou vir die voorgestelde inval, en was nie daarop gerig om burgerlikes te rig sonder 'n direkte bevel van Hitler in reaksie op RAF -terreurbomaanvalle nie. Geen besluit is geneem oor die keuse tussen onmiddellike beslissende optrede en 'n beleg nie. Die Duitsers het gehoop dat die lugaksie die Britte sou dwing om te onderhandel en inval onnodig sou maak.  
In die weermagplan van 25 Julie 1940 sou die invalsmag in twee weermaggroepe georganiseer word wat uit die 6de weermag, die 9de weermag en die 16de weermag was. Die eerste golf van die landing sou bestaan ​​uit elf infanterie- en bergafdelings, die tweede golf van agt panzer- en gemotoriseerde infanterie -afdelings en laastens is die derde golf gevorm uit ses verdere infanteriedivisies. Die aanvanklike aanval sou ook twee lugafdelings en die spesiale magte van die Brandenburg -regiment insluit. [ aanhaling nodig ]
Hierdie aanvanklike plan is deur die opposisie van beide die Kriegsmarine en die Luftwaffe, wat suksesvol aangevoer het dat 'n amfibiese mag slegs lug- en vlootbeskerming verseker kan word as dit beperk is tot 'n smal front, en dat die landingsgebiede so ver as moontlik van die Royal Navy -basisse moet wees. Die definitiewe gevegsorde wat op 30 Augustus 1940 aangeneem is, beoog 'n eerste golf van nege afdelings van die 9de en 16de leër wat langs vier stukke strand beland - twee infanteriedivisies op strand 'B' tussen Folkestone en New Romney, ondersteun deur 'n spesiale magte van die Brandenburg -regiment, twee infanteriedivisies op strand 'C' tussen Rye en Hastings ondersteun deur drie bataljons dompel-/drywende tenks, twee infanteriedivisies op strand 'D' tussen Bexhill en Eastbourne ondersteun deur een bataljon dompel-/drywende tenks en 'n tweede geselskap van die Brandenburg -regiment, en drie infanteriedivisies op strand 'E' tussen Beachy Head en Brighton.  'n Enkele lugafdeling sou in Kent noord van Hythe beland met die doel om die vliegveld by Lympne en brugkruisings oor die Royal Military Canal in beslag te neem, en om die grondmagte te help om Folkestone te vang. Folkestone (in die ooste) en Newhaven (in die weste) was die enigste hawe-fasiliteite wat oor die kanaal toeganklik was vir die invalsmagte, en dit hang daarvan af dat dit wesenlik ongeskonde vasgevang is of met die herstelwerk moontlik is, in welke geval die tweede golf van agt afdelings (insluitend al die gemotoriseerde en gepantserde afdelings) kan direk op hul onderskeie kaai gelaai word. 'N Verdere ses infanterie -afdelings is toegeken aan die derde golf. 
Die gevegsorde wat op 30 Augustus gedefinieer is, bly die ooreengekome algehele plan, maar is altyd beskou as moontlik onderhewig aan verandering as die omstandighede dit vereis.  Die opperbevel van die weermag het, indien moontlik, voortgegaan om 'n groter landingsgebied aan te dring teen die opposisie van die Kriegsmarine in Augustus het hulle die toegewing gewen dat, indien die geleentheid hom voordoen, 'n mag direk vanaf skepe op die seefront by Brighton geland sou word, miskien ondersteun deur 'n tweede lugmag wat op die South Downs land. Daarteenoor is die Kriegsmarine (bang vir moontlike vlootoptrede teen die invalsmagte van Royal Navy -skepe in Portsmouth) het daarop aangedring dat die afdelings wat van Cherbourg en Le Havre afgestuur is om op die strand 'E' te land, na een van die ander strande herlei kan word waar voldoende ruimte toegelaat word. 
Elkeen van die eerste golflandingskragte is in drie rakke verdeel. Die eerste vlak, wat oor die kanaal gedra word op skutters, onderkussings en klein motorlanseer, sou bestaan ​​uit die belangrikste infanteriemag. Die tweede vlak, wat in groter vervoervaartuie oor die kanaal gedra word, bestaan ​​hoofsaaklik uit artillerie, pantservoertuie en ander swaar toerusting. Die derde vlak, wat oor die kanaal gedra word, sal bestaan ​​uit die voertuie, perde, winkels en personeel van die ondersteuningsdienste op afdelingsvlak. Die laai van vragmotors en vervoer met swaar toerusting, voertuie en winkels sou begin op S-tag minus nege (in Antwerpen) en S minus agt in Duinkerken, met perde wat nie tot S minus twee gelaai is nie. Alle troepe sou op hul bote gelaai word uit Franse of Belgiese hawens op S minus twee of S minus een. Die eerste vlak sou op die strande op S-tag self beland, verkieslik met dagbreek ongeveer twee uur na hoogwater. Die bakke wat vir die eerste vlak gebruik is, sou op die middag van die S-tag deur sleepbote opgetel word, en diegene wat nog in werkende toestand was, sou langs die vervoervaartuie opgestel word om die tweede vlak oornag oor te stuur, sodat 'n groot deel van die tweede vlak en derde vlak kan op S plus een beland, met die res op S plus twee. Die vloot was van voorneme dat al vier die invalsvlote die aand van S plus twee oor die kanaal sou terugkeer, nadat hulle drie dae lank aan die suidkus van Engeland vasgemeer was. Die weermag het probeer om die derde vlakkruis in latere afsonderlike konvooie te hê om te voorkom dat mans en perde so lank as vier dae en nagte in hul bakke moet wag, maar die Kriegsmarine was daarop aangedring dat hulle slegs die vier vloot teen die aanval op die Royal Navy kon beskerm as alle vaartuie saam die kanaal oorsteek. 
In die somer van 1940 was die Britse huismagdiens geneig om East Anglia en die ooskus as die mees waarskynlike landingsplekke vir 'n Duitse invalmag te beskou, aangesien dit baie groter geleenthede sou bied om hawens en natuurlike hawens aan te gryp, en dit sou verder van vlootmagte in Portsmouth. Maar dan dui die opeenhoping van invalbote in Franse hawens vanaf laat Augustus 1940 eerder op 'n landing aan die Suidkus. Gevolglik is die belangrikste Home Forces -reserwemag in Londen teruggehou om vorentoe te beweeg om die hoofstad te beskerm, hetsy in Kent of Essex. Daarom sou die landing van Sea Lion in Kent en Sussex aanvanklik gekant gewees het deur die XII Corps of Eastern Command met drie infanteriedivisies en twee onafhanklike brigades en V Corps of Southern Command met drie infanteriedivisies. In reserwe was nog twee korps onder GHQ Home Forces, suid van Londen geleë, die VII Corps met die 1ste Kanadese infanteriedivisie, 'n gepantserde afdeling en 'n onafhanklike gepantserde brigade, terwyl noord van Londen IV Corps was met 'n gepantserde afdeling, infanteriedivisie en onafhanklike infanteriebrigade.  Kyk na die voorbereidings van die Britse weermag teen invalle.
Die sukses van die Duitse inval in Denemarke en Noorweë, op 9 April 1940, het grootliks staatgemaak op die gebruik van valskermsweef- en sweeftuigformasies (Fallschirmjäger) om belangrike verdedigingspunte voor die belangrikste invalsmagte vas te lê. Dieselfde lugtaktiek is ook gebruik ter ondersteuning van die invalle van België en Nederland op 10 Mei 1940. Alhoewel skouspelagtige sukses behaal is in die lugaanval op Fort Eben-Emael in België, was Duitse lugmag naby aan ramp in hul poging om die Nederlandse regering en hoofstad van Den Haag in beslag te neem. Ongeveer 1300 van die 22ste Air Landing-afdeling is gevange geneem (daarna as krygsgevangenes na Brittanje gestuur), ongeveer 250 Junkers Ju 52-vervoervliegtuie het verlore gegaan en etlike honderde elite-valskermsoldate en infanterie met die luglanding is dood of beseer. Gevolglik het die Luftwaffe selfs in September 1940 die kapasiteit gehad om slegs ongeveer 3000 troepe in die lug te voorsien om aan die eerste golf van Operasie Seeleeu deel te neem.
Die Slag om Brittanje het vroeg in Julie 1940 begin, met aanvalle op skeepvaart en hawens in die Kanalkampf wat RAF Fighter Command tot defensiewe optrede gedwing het. Boonop het breër aanvalle die bemanning ervaring van dag- en nagnavigasie gegee en die verdediging getoets.  [ aanhaling nodig ] Op 13 Augustus het die Duitser Luftwaffe begin met 'n reeks gekonsentreerde lugaanvalle (aangewys as Unternehmen Adlerangriff of Operation Eagle Attack) op teikens regdeur die Verenigde Koninkryk in 'n poging om die RAF te vernietig en lug superioriteit bo Groot -Brittanje te vestig. Die klemverandering van die bombardement van RAF -basisse tot bombardement in Londen het egter omgedraai Adlerangriff in 'n strategiese bombardement op kort afstand.
Die effek van die oorskakeling in die strategie word betwis. Sommige historici voer aan dat die verandering in strategie die Luftwaffe die geleentheid om die luggeveg of lug superioriteit te wen.  Ander argumenteer die Luftwaffe het min bereik in die luggeveg en die RAF was nie op die rand van ineenstorting nie, soos dikwels beweer word.  'n Ander perspektief is ook voorgehou, wat daarop dui dat die Duitsers nie lug superioriteit kon verkry het voordat die weervenster gesluit het nie.  Ander het gesê dat dit onwaarskynlik is dat die Luftwaffe sou ooit RAF Fighter Command kon vernietig. As Britse verliese ernstig word, kon die POF eenvoudig noordwaarts teruggetrek en hergroepeer het. Dit kan dan ontplooi as die Duitsers 'n inval sou loods. Die meeste historici is dit eens dat Sea Lion sou misluk, ongeag die swakheid van die Duitser Kriegsmarine vergeleke met die Royal Navy. 
Beperkings van die Luftwaffe Redigeer
Die rekord van die Luftwaffe teen oorlogsvaartuie tot op daardie stadium in die oorlog was dit swak. In die Noorse veldtog, ondanks agt weke van voortdurende lugheerskappy, het die Luftwaffe het slegs twee Britse oorlogskepe gesink [ aanhaling nodig ]. Die Duitse vliegtuigbemanning is nie opgelei of toegerus om vinnig bewegende vlootteikens aan te val nie, veral ratse vlootvernietigers of motor-torpedobote (MTB). Die Luftwaffe het ook nie 'n pantserbrekende bom nie  en hul enigste torpedo-vermoë in die lug, wat noodsaaklik was vir die verslaan van groter oorlogskepe, het 'n klein aantal stadige en kwesbare Heinkel He 115-vlotvliegtuie gehad. Die Luftwaffe het 21 doelbewuste aanvalle op klein torpedobote gedoen tydens die Slag van Brittanje, maar dit het nie gesink nie. Die Britte het tussen 700 en 800 klein kusvaartuie (MTB's, motorgeweerbote en kleiner vaartuie) gehad, wat hulle 'n kritieke bedreiging maak as die Luftwaffe kon nie die krag hanteer nie. Slegs nege MTB's het gedurende die Tweede Wêreldoorlog verlore gegaan tydens 'n lugaanval uit 115 wat op verskillende maniere gesink is. Slegs nege vernietigers is in 1940 deur 'n lugaanval gesink, uit 'n mag van meer as 100 wat destyds in Britse waters werk. Slegs vyf is gesink terwyl hulle Duinkerke ontruim het, ondanks groot periodes van Duitse lug superioriteit, het duisende soorte gevlieg en honderde tonne bomme laat val. Die Luftwaffe 'Die rekord teen handelsvaart was ook nie indrukwekkend nie: dit het slegs een uit elke 100 Britse vaartuie gesink wat in 1940 deur Britse waters gevaar het, en die grootste deel van hierdie totaal is bereik met myne. 
Luftwaffe spesiale toerusting Redigeer
As 'n inval plaasgevind het, was die Bf 110 toegerus Erprobungsgruppe 210 sou gedaal het Seilbomben net voor die landings. Dit was 'n geheime wapen wat gebruik sou word om die elektrisiteitsnetwerk in die suidooste van Engeland te onderbreek. Die toerusting om die drade te laat val, is op die Bf 110 -vliegtuie aangebring en getoets. Dit het behels dat drade oor hoogspanningsdrade val, en dit was waarskynlik net so gevaarlik vir die vliegtuigspanne as vir die Britte.  Daar was egter tans geen nasionale elektrisiteitsnetwerk in die Verenigde Koninkryk nie, slegs die plaaslike opwekking van elektrisiteit vir elke stad/dorp en omgewing. [ aanhaling nodig ]
Italiaanse lugmag Edit
Toe hy hoor van Hitler se bedoelings, het die Italiaanse diktator Benito Mussolini, deur sy minister van buitelandse sake, graaf Galeazzo Ciano, vinnig tot tien afdelings en dertig eskaders Italiaanse vliegtuie aangebied vir die voorgestelde inval.  Hitler het aanvanklik enige hulp van die hand gewys, maar het uiteindelik 'n klein kontingent Italiaanse vegters en bomwerpers toegelaat, die Italian Air Corps (Corpo Aereo Italiano of CAI), om te help met die Luftwaffe se lugveldtog oor Brittanje in Oktober en November 1940. 
Die mees skrikwekkende probleem vir Duitsland in die beskerming van 'n inval -vloot was die klein grootte van sy vloot. Die Kriegsmarine, wat reeds numeries ver onder die Britse koninklike vloot was, het in April 1940 tydens die Noorse veldtog 'n aansienlike deel van sy groot moderne oppervlakteenhede verloor, hetsy as volledige verliese of as gevolg van slagskade. In die besonder was die verlies van twee ligte kruisers en tien vernietigers verlammend, aangesien dit die oorlogskepe was wat die geskikste was om in die Kanaal te werk, waar die inval waarskynlik sou plaasvind.  Die meeste U-bote, die kragtigste arm van die Kriegsmarine, was bedoel om skepe te vernietig en nie 'n inval te ondersteun nie.
Alhoewel die koninklike vloot nie sy volle superioriteit kon bereik nie - aangesien die grootste deel van die vloot besig was met die Atlantiese Oseaan en die Middellandse See, en 'n aansienlike deel losgemaak was om Operasie Menace teen Dakar te ondersteun, het die Britse vloot nog steeds 'n baie groot voordeel in getalle. Dit is betwisbaar of Britse skepe so kwesbaar is vir vyandelike lugaanvalle as wat die Duitsers gehoop het. Tydens die ontruiming van Duinkerken is min oorlogskepe eintlik gesink, ten spyte daarvan dat dit stilstaande teikens was. Die algehele ongelykheid tussen die opponerende vlootmagte het die amfibiese invalsplan uiters riskant gemaak, ongeag die uitkoms in die lug. Daarbenewens het die Kriegsmarine het sy paar oorblywende groter en meer moderne skepe aan afleidingsbedrywighede in die Noordsee toegeken.
Die vloot van verslane Frankryk, een van die magtigste en modernste ter wêreld, sou moontlik die balans teen Brittanje laat val het as dit deur die Duitsers gevange geneem is. Die voorafgaande vernietiging van 'n groot deel van die Franse vloot deur die Britte by Mers-el-Kébir, en die res van die Franse self by Toulon twee jaar later, het egter verseker dat dit nie kon gebeur nie.
Die mening van diegene wat geglo het, ongeag die moontlike Duitse oorwinning in die luggeveg, dat Seeleeu steeds nie sou slaag nie, het 'n aantal Duitse generaal -personeellede ingesluit. Na die oorlog het admiraal Karl Dönitz gesê dat hy meen lug superioriteit is "nie genoeg nie". Dönitz verklaar: "[W] e het nie beheer oor die lug of die see gehad nie, en ons was ook nie in staat om dit te verkry nie".  In sy memoires, Erich Raeder, opperbevelhebber van die Kriegsmarine in 1940 aangevoer:
. die nadruklike herinnering daaraan dat die Britte tot dusver nog nooit die volle krag van hul vloot in werking gestel het nie. 'N Duitse inval in Engeland sou egter vir die Britte 'n kwessie van lewe en dood wees, en hulle sou hul vlootmag onwrikbaar aan die laaste skip en die laaste man toewy tot 'n algehele stryd om oorlewing. Daar kon nie op ons lugmag gereken word om ons vervoer teen die Britse vloot te bewaar nie, omdat hulle operasies afhang van die weer, sonder om 'n ander rede. Daar kon nie verwag word dat ons lugmag selfs vir 'n kort tydjie ons gebrek aan vlootoorheersing kon vergoed nie. 
Op 13 Augustus 1940 het Alfred Jodl, bedryfshoof in die OKW (Oberkommando der Wehrmacht) skryf sy "Evaluering van die situasie wat voortspruit uit die standpunte van die weermag en vloot by 'n landing in Engeland." Sy eerste punt was dat "die landingsoperasie onder geen omstandighede mag misluk nie. 'N Mislukking kan politieke gevolge laat, wat veel verder gaan as die militêre." Hy het geglo dat die Luftwaffe sy wesenlike doelwitte kan bereik, maar as die Kriegsmarine kon nie voldoen aan die operasionele vereistes van die weermag vir 'n aanval op 'n breë front met twee afdelings wat binne vier dae geland het nie, onmiddellik gevolg deur drie verdere afdelings, ongeag die weer, "dan beskou ek die landing as 'n daad van wanhoop. om in 'n desperate situasie die gevaar te loop, maar wat ons op die oomblik geen rede het om te onderneem nie. " 
Die Kriegsmarine het baie energie belê in die beplanning en bymekaarmaak van die kragte vir 'n uitgebreide misleidingplan genaamd Operation Herbstreise of "Autumn Journey". Die idee is eers aangevoer deur Generaal -admiraal Rolf Carls het op 1 Augustus 'n fyn ekspedisie na die Noordsee voorgestel wat lyk soos 'n troepekonvooi wat op pad is na Skotland, met die doel om die Britse Huisvloot weg te trek van die beoogde invalroetes. Aanvanklik sou die konvooi bestaan ​​uit ongeveer tien klein vragskepe met valse tregters om dit groter te laat lyk, en twee klein hospitaalskepe. Namate die plan momentum kry, het die groot seevaartuie Europa, Bremen, Gneisenau en Potsdam is by die lys gevoeg. Dit was georganiseer in vier afsonderlike konvooie, begelei deur ligte kruisers, torpedobote en myneveërs, waarvan sommige verouderde vaartuie was wat deur vlootopleidingsbase gebruik is.Die plan was dat die soldate drie dae voor die werklike inval die manne en toerusting van vier afdelings in die groot Noorse en Duitse hawens sou laai en op dieselfde dag weer op stiller plekke sou aflaai. By die terugkeer na die see sou die konvooie weswaarts in die rigting van Skotland vertrek voordat hulle omstreeks 21:00 die volgende dag omdraai. Boonop is die enigste swaar oorlogskepe wat beskikbaar is vir die Kriegsmarine, die swaar kruisers Admiraal Scheer en Admiraal Hipper, sou die Britse gewapende handelskruisers van die Northern Patrol aanval en konvooie inkomend uit Kanada, Scheer 'se herstelwerk oorskry en as die inval in September plaasgevind het, sou die Hipper alleen te werk. 
Gebrek aan vlootmagte wat in staat is om die tuisvloot van die Royal Navy in 'n oop geveg te ontmoet, sou die belangrikste verdediging op die see vir die eerste golf -invalsvloot wees, vier massiewe mynvelde wat bedoel was om vanaf S minus nege gelê te word. Die ANTON -mynveld (buite Selsey Bill) en die BRUNO -mynveld (van Beachy Head), wat altesaam meer as 3000 myne in vier rye belemmer, sou die invallestrande teen vlootmagte uit Portsmouth blokkeer, terwyl die eweknie CAESAR mynveld die strand B sou blokkeer 'van Dover. 'N Vierde mynveld, DORA, sou van Lyme Bay afgelê word om vlootmagte van Plymouth te belemmer. Teen die herfs van 1940 het die Kriegsmarine het groot sukses behaal met die aanlê van mynvelde ter ondersteuning van aktiewe bedrywighede, veral in die nag van 31 Augustus 1940 toe die 20ste Destroyer -flottiel groot verliese gely het toe hy 'n nuut gelegde Duitse mynveld naby Texel raakloop, maar daar is geen planne gemaak om te voorkom dat die myne word skoongemaak deur die groot mag van Britse myneveërs wat in die gebied gevestig was. Vizeadmiraal Friedrich Ruge, wat in beheer was van die mynbou, het ná die oorlog geskryf dat as die mynvelde relatief volledig was, dit 'n 'sterk struikelblok' sou wees, maar dat 'selfs 'n sterk hindernis nie 'n absolute versperring is nie'. 
In 1940 was die Duitse vloot swak voorbereid op 'n amfibiese aanval ter grootte van Operasie Seeleeu. Gebrek aan doelgemaakte landingsvaartuie en leerstellige en praktiese ervaring met amfibiese oorlogvoering, die Kriegsmarine het grootliks van nuuts af begin. 'N Paar pogings is aangewend gedurende die tussenoorlogse jare om die landing van militêre troepe oor die see te ondersoek, maar onvoldoende finansiering het enige nuttige vordering ernstig beperk. 
Vir die suksesvolle Duitse inval in Noorweë, het die Duitse vlootmagte (soms bygestaan ​​deur dik mis) eenvoudig toegang tot belangrike Noorse hawens met motorlanseerings en E-bote ingedwing teen die harde weerstand van die uitgeskote Noorse leër en vloot, en daarna troepe afgelaai van vernietigers en troepevervoer direk na die hawe in Bergen, Egersund, Trondheim, Kristiansand, Arendal en Horten.  By Stavanger en Oslo is die vang van die hawe voorafgegaan deur die stuur van lugmag. Geen strandlandings is probeer nie.
Die Kriegsmarine het 'n paar klein stappe geneem om die situasie van die landingsvaartuie reg te stel met die bou van die Pionierlandungsboot 39 (Engineer Landing Boat 39), 'n selfaangedrewe diep-vaartuig wat 45 infanteriste, twee ligte voertuie of 20 ton vrag kon vervoer en op 'n oop strand kon beland, wat met 'n paar skulpdeure by die boeg afgelaai word. Maar teen einde September 1940 is slegs twee prototipes gelewer. 
Met inagneming van die behoefte aan 'n nog groter vaartuig wat tenks en infanterie op 'n vyandige kus kan land, het die Kriegsmarine begin met die ontwikkeling van die 220 ton Marinefährprahm (MFP), maar ook hierdie was nie betyds beskikbaar vir 'n landing op Britse bodem in 1940 nie, waarvan die eerste eers in April 1941 in gebruik geneem is.
Gegewe skaars twee maande om 'n groot seevloot te vaar, het die Kriegsmarine besluit om binnelandse rivierbakke te omskep in tydelike landingsvaartuie. Ongeveer 2 400 vaartuie is uit heel Europa versamel (860 uit Duitsland, 1 200 uit Nederland en België en 350 uit Frankryk). Hiervan is slegs ongeveer 800 aangedryf, alhoewel dit onvoldoende was om die kanaal onder eie krag oor te steek. Alle bote word deur sleepbote gesleep, met twee bote na 'n sleepboot in die ry, verkieslik een wat aangedryf word en een sonder krag. By die bereiking van die Engelse kus word die aangedrewe bote afgevuur, om onder hul eie krag hulself te laat strand, sal die onbemande bote deur die sleepbote so ver as moontlik deur die sleepbote geneem word en veranker word om op die vloed te val, hul troepe. 'n paar uur later aflaai as op die aangedrewe bakke.  Gevolglik is die Seeleeu -planne voorberei op die basis dat die landing kort na hoogwater sou plaasvind en op 'n datum wanneer dit saamval met sonsopkoms. Teen die aand, op die daaropvolgende stygende gety, sou die leë bakke deur hul sleepbote teruggevind gewees het om die tweede vlakmagte, stoor en swaar toerusting in die verwagte vervoervaartuie te ontvang. Hierdie vervoervaartuie sou die hele dag van die strand af vasgemeer gebly het. Daarteenoor was die tyd dat die Allied D-daglandings in 1944 by eb sou gebeur, met alle troepe en toerusting wat van hul vervoerskepe oorgeplaas is om oornag langs die wal te land.
Al die troepe wat bedoel was om by die strand E, die westelikste van die vier strande, te land, sou in groter vervoervaartuie die kanaal oorsteek - die bakke wat met toerusting gelaai was, maar leeg van troepe - en dan 'n kort rukkie na hul skuitjies oorgeplaas sou word afstand van die strand. Vir die landings op die ander drie strande sou die eerste vlak van die invalsmagte (en hul toerusting) op hul bakke gelaai word in Franse of Belgiese hawens, terwyl die tweede weermag die kanaal in geassosieerde vervoervaartuie oorsteek. Sodra die eerste vlak op die strand afgelaai is, sou die bakke terugkeer na die vervoervaartuie om die tweede vlak te vervoer. Dieselfde prosedure word vir die tweede golf beoog (tensy die eerste golf 'n bruikbare poort gevang het). Proewe het getoon dat hierdie proses van trans-verskeping in die oop see, in alle omstandighede anders as plat kalmte, minstens 14 uur sou duur,  sodat die aanvang van die eerste golf oor verskeie getye en etlike dae kan strek, met bakke en invlootvloot moes later saam oor die kanaal begelei word vir herstelwerk en herlaai. Aangesien die laai van die tenks, voertuie en bergings van die tweede golf op die teruggekeerde bakke en vervoerskepe minstens 'n week sou neem, kon die tweede golf nie veel minder as tien dae na die eerste golf beland nie, en waarskynlik langer steeds. 
Tipes vaarte Wysig
Twee tipes binnelandse riviervaartuie was oor die algemeen in Europa beskikbaar vir gebruik in Seeleeu: die peniche, wat 38,5 meter lank was en 360 ton vrag vervoer het, en die Kampine, wat 50 meter lank was en 620 ton vrag vervoer het. Van die bakkies wat vir die inval ingesamel is, is 1336 geklassifiseer as penisse en 982 as Kampinen. Ter wille van die eenvoud, het die Duitsers 'n vaartuig tot die grootte van 'n standaard aangewys peniche as tipe A1 en enigiets groter as tipe A2. 
Tik A Edit
Die omskakeling van die saamgestelde bakke in landingsvaartuie behels die sny van 'n opening in die boog vir aflaai troepe en voertuie, sweis van I-balke in die lengte en dwarsstutte aan die romp om die seewaardigheid te verbeter, 'n interne interne oprit te voeg en 'n betonvloer in die ruim te gooi tenkvervoer moontlik te maak. Soos gewysig, kon die tipe A1 -skuit drie medium tenks huisves, terwyl die tipe A2 vier kon dra.  Tenks, pantservoertuie en artillerie word oorweeg om die kanaal oor te steek in een van ongeveer 170 vervoerskepe, wat van die landingsstrande af geanker sou word terwyl die bakke die eerste groep aanrandingstroepe wat aan boord van die motorboot die snelste vertrek, aan boord gaan. Die leë skuitjies sou dan deur sleepbote op die volgende stygende gety teruggevind gewees het, sodat die tweede vlak (insluitend tenks en ander swaar toerusting) met behulp van skeepsbakke op hulle gelaai kon word. Die bote sou gevolglik minstens twee dae tussen skepe en strande geloop het voordat hulle saamgekom het vir die begeleide nagtelike terugreis oor die Kanaal.
Tik B Edit
Hierdie boot was 'n tipe A wat verander is om die dompeltenks te vervoer en vinnig af te laai (Tauchpanzer) ontwikkel vir gebruik in Sea Lion. Hulle het die voordeel gehad dat hulle hul tenks 'n paar honderd meter van die wal af direk in die water kon aflaai tot 'n diepte van 15 meter (49 voet), terwyl die onveranderde tipe A stewig op die strand moes wees, wat dit meer kwesbaar maak vir vyandelike vuur. Die tipe B benodig 'n langer eksterne oprit (11 meter) met 'n vlotter aan die voorkant daarvan. Sodra die vaartuig geanker was, sou die bemanning die oprit wat aan die binnekant was, met behulp van blok- en pakstelle verleng totdat dit op die wateroppervlak rus. Terwyl die eerste tenk vorentoe op die oprit rol, sal sy gewig die voorkant van die oprit in die water kantel en op die seebodem afstoot. Sodra die tenk afrol, sal die oprit weer na 'n horisontale posisie terugtrek, gereed om die volgende een te verlaat. As 'n skuit oor sy volle lengte veilig gegrond is, kan die langer oprit ook gebruik word om dompeltenks direk op die strand af te laai, en strandmeesters het die moontlikheid gehad om tenks op hierdie manier te land as die risiko van verlies in dompelboom blyk te wees te hoog wees. Die hoë kommando van die vloot het sy aanvanklike bestelling vir 60 van hierdie vaartuie na 70 verhoog om die verwagte verliese te vergoed. 'N Verdere vyf is op 30 September as 'n reserwe bestel. 
Tik C Edit
Die tipe C -skuit is spesifiek omskep om die Panzer II amfibiese tenk (Schwimmpanzer). Vanweë die ekstra breedte van die vlotte wat aan hierdie tenk geheg is, word dit nie raadsaam geag om 'n breë uitrit in die boeg van die skip te sny nie, aangesien dit die seewaardigheid van die vaartuig in 'n onaanvaarbare mate sou benadeel het. In plaas daarvan is 'n groot luik in die agterstewe gesny, waardeur die tenks direk in diep water kon ry voordat hulle onder hul eie dryfkrag kon draai en op pad was kus toe. Die tipe C -boot kan tot vier mense akkommodeer Schwimmpanzern in sy houvas. Ongeveer 14 van hierdie vaartuie was teen einde September beskikbaar. 
Tik AS Edit
Tydens die beplanningsfases van Sea Lion is dit wenslik geag om die gevorderde infanterie-afdelings (wat die aanvanklike landings maak) groter beskerming te bied teen handwapens en ligte artillerievuur deur die kante van 'n aangedrewe tipe A-bak met beton te beklee. Houtglywe is ook langs die romp se romp aangebring om tien aanvalsbote te huisves (Sturmboote), elk in staat om ses infanteriste te vervoer en aangedryf deur 'n 30 pk buiteboordmotor. Die ekstra gewig van hierdie ekstra wapens en toerusting het die vrag se vragvermoë tot 40 ton verminder. Teen middel Augustus is 18 van hierdie vaartuie, aangedui as Type AS, omskep, en nog vyf is op 30 September bestel. 
Tik AF Edit
Die Luftwaffe het sy eie spesiale bevel gevorm (Sonderkommando) onder majoor Fritz Siebel om die produksie van landingsvaartuie vir Sea Lion te ondersoek. Majoor Siebel het voorgestel om die motor sonder tipe A hul eie dryfkrag te gee deur 'n paar ekstra 600 pk (610 pk 450 kW) BMW -vliegtuigmotors te installeer wat propellers aandryf. Die Kriegsmarine was baie skepties oor hierdie onderneming, maar die Heer (Weermag) se hoë bevel het die konsep entoesiasties aangeneem en Siebel gaan voort met die omskakelings. 
Die vliegtuigmotors is gemonteer op 'n platform wat deur ystersteigers aan die agterkant van die vaartuig ondersteun word. Koelwater is gestoor in tenks wat bo die dek gemonteer is. Soos voltooi, het die Type AF 'n snelheid van ses knope en 'n reikafstand van 60 seemyl, tensy hulpbrandstoftenks aangebring is. Nadele van hierdie opstelling sluit in die onvermoë om die vaartuig agteruit te steek, beperkte manoeuvreerbaarheid en die oorverdowende geraas van die enjins wat stemopdragte problematies sou maak. 
Teen 1 Oktober is 128 tipe A -vaarte omgeskakel na aandrywing met lugskroef, en teen die einde van die maand het hierdie syfer tot meer as 200 gestyg. 
Die Kriegsmarine het later 'n paar van die gemotoriseerde seeleeusbote gebruik om te land op die Baltiese eilande in 1941, en hoewel die meeste van hulle uiteindelik teruggekeer het na die binnelandse riviere wat hulle oorspronklik gevoer het, is 'n reservaat gehou vir militêre vervoertake en vir die invul van amfibieë flotille. 
Begeleiding van begeleiding
As gevolg van die gebruik van al hul beskikbare kruisers in die misleiding van die Noordsee, sou daar slegs ligte magte beskikbaar gewees het om die kwesbare vervoervlote te beskerm. Die plan wat op 14 September 1940 deur admiraal Günther Lütjens hersien is, het drie groepe van vyf U-bote, al sewe vernietigers en sewentien torpedobote versoek om ten weste van die mynversperring in die Kanaal te werk, terwyl twee groepe van drie U-bote en al die beskikbare E-bote om noord daarvan te werk.  Lütjens het voorgestel dat die ou slagskip -SMS ingesluit word Schlesien en SMS Sleeswyk-Holstein wat vir opleiding gebruik is. Hulle is as te kwesbaar geag om sonder verbetering in aksie te kom, veral met inagneming van die lot van hul susterskip, SMS Pommern, wat tydens die Slag van Jutland opgeblaas het. Die werf van Blohm und Voss was van mening dat dit ses weke sou duur vir 'n minimale opgradering van wapens en bewapening, en die idee is laat vaar, net soos 'n voorstel dat dit as troepeskepe gebruik sou word.  Vier kusbanke is omskep in hulpkanonne deur die toevoeging van 'n enkele seevuurgeweer van 15 cm en 'n ander een met twee gewere van 10,5 cm, terwyl 'n verdere sewe-en-twintig kleiner vaartuie in ligte geweerbote omskep is deur 'n enkele oud-Fransman aan te heg 75 mm veldgeweer na 'n geïmproviseerde platform, wat na verwagting ook ondersteuning bied vir vlootgeweer sowel as vlootverdediging teen moderne Britse kruisers en vernietigers. 
Panzers aan wal Edit
Die verskaffing van pantserondersteuning vir die aanvanklike golf van aanrandingstroepe was 'n kritieke bekommernis vir Sea Lion -beplanners, en baie moeite is gedoen om praktiese maniere te vind om tenks vinnig op die invalstrande te kry ter ondersteuning van die eerste vlak. Alhoewel die tipe A -bakke verskeie medium tenks op 'n oop strand kan aflaai, kan dit eers bereik word as die gety verder gedaal het en die bakke in hul volle lengte vasgemaak is, anders kan 'n voorste tenk van 'n onstabiele oprit afval en diegene agter vanaf ontplooiing. Die tyd wat dit nodig gehad het om die eksterne opritte bymekaar te maak, het ook beteken dat beide die tenks en die opritte vir 'n aansienlike tyd lank aan vyandelike vuur blootgestel sou word. 'N Veiliger en vinniger metode was nodig en die Duitsers het uiteindelik besluit om 'n paar tenks van vlotte te voorsien en ander heeltemal dompelbaar te maak. Daar is nietemin erken dat 'n groot deel van hierdie gespesialiseerde tenks na verwagting nie van die strand af sou kom nie.
Die Schwimmpanzer II Panzer II, van 8,9 ton, was lig genoeg om te dryf met die bevestiging van lang reghoekige dryfkaste aan elke kant van die tenk se romp. Die bokse is uit aluminium gemaak en met Kapok -sakke gevul vir ekstra dryfkrag. Motorkrag kom uit die eie spore van die tenk, wat met stange verbind is met 'n skroefas wat deur elke vlot loop. Die Schwimmpanzer II kan 5,7 km/h in die water maak. 'N Opblaas rubber slang rondom die ring van die rewolwer het 'n waterdigte seël tussen die romp en die rewolwer geskep. Die tenk se 2 cm geweer en koaksiale masjiengeweer is in werking gehou en kon afgevuur word terwyl die tenk nog aan wal was. Vanweë die groot wydte van die pontons, Schwimmpanzer II's sou ontplooi word vanaf spesiaal-aangepaste tipe C-landingsbakke, waaruit hulle direk in oop water gelanseer kon word vanaf 'n groot luik wat in die agterstewe gesny is. Die Duitsers het 52 van hierdie tenks in amfibiese gebruik omgeskakel voor die kansellasie van Sea Lion. 
Die Tauchpanzer of diepwatertenk (ook na verwys as die U-Panzer of Unterwasser Panzer) was 'n standaard tenk Panzer III of Panzer IV met sy romp heeltemal waterdig gemaak deur alle waarnemende hawens, luike en luginlate met band of omhulsel te verseël. Die gaping tussen die rewolwer en die romp is met 'n opblaasslang verseël, terwyl die hoofgeweermantel, die koepel van die bevelvoerder en die masjiengeweer van die radio -operateur spesiale rubberbedekkings gekry het. Sodra die tenk die kus bereik het, kon alle deksels en seëls met plofbare kabels afgewaai word, wat normale gevegsoperasies moontlik maak. 
Vars lug vir beide die bemanning en die enjin is in die tenk getrek deur 'n 18 m lange rubber slang waaraan 'n vlot vasgemaak is om die een kant bo die wateroppervlak te hou. 'N Radioantenne is ook aan die vlotter vasgemaak om kommunikasie tussen die tenkspan en die vervoerwa te verskaf. Die enjin van die tenk is omskep om met seewater afgekoel te word, en die uitlaatpype is toegerus met 'n oordrukklep. Enige water wat in die tenk se romp beland, kan deur 'n interne lenspomp uitgestoot word. Navigasie onder water is uitgevoer met behulp van 'n rigtinggewende gyrokompas of deur die instruksies te volg wat van die vervoerboot afgestuur is. 
Eksperimente wat einde Junie en vroeg in Julie by Schilling, naby Wilhelmshaven, gedoen is, het getoon dat die dompeltenks die beste funksioneer wanneer hulle langs die seebodem gehou word, want as hulle om een ​​of ander rede tot stilstand gekom het, was hulle geneig om in die seebodem te sink en daar vas te bly. . Hindernisse soos loopgrawe onder die water of groot rotse het die tenks in hul spore gestop, en daarom is besluit dat hulle teen hoogwater geland moet word sodat enige tenks met laagwater opgespoor kan word. Dompelbakke kan in water tot op 'n diepte van 15 meter (49 voet) werk. 
Die Kriegsmarine aanvanklik verwag om 50 spesiaal omskepte motorbanke te gebruik om die dompeltenks te vervoer, maar toets met die onderlegger Germania het getoon dat dit onprakties is. Dit was te wyte aan die ballas wat nodig was om die tenks se gewig te verreken, en die vereiste dat die onderhouers gegrond moes wees om te keer dat hulle omslaan terwyl die tenks met 'n hyskraan op die vaartuie se houthakke opgedra word. Hierdie probleme het gelei tot die ontwikkeling van die tipe B -skuit. 
Einde Augustus het die Duitsers 160 Panzer III's, 42 Panzer IV's en 52 Panzer II's omgeskakel na amfibiese gebruik. Dit het hulle 'n papiersterkte van 254 masjiene gegee, ongeveer dieselfde as dié wat andersins aan 'n gepantserde afdeling toegeken sou word. Die tenks is verdeel in vier bataljons of afdelings wat gemerk is Panzer-Abteilung A, B, C en D. Hulle moes genoegsame brandstof en ammunisie dra vir 'n gevegsradius van 200 km. 
Gespesialiseerde landingstoerusting Wysig
As deel van 'n Kriegsmarine kompetisie, prototipes vir 'n voorafvervaardigde 'swaar landingsbrug' of steiger (soortgelyk aan die latere geallieerde moerbeihawens) is deur Krupp Stahlbau en Dortmunder Union ontwerp en gebou en in 1941–42 suksesvol in die Noordsee oorwinter.  Krupp se ontwerp het gewen, aangesien dit slegs een dag nodig was om te installeer, in plaas van agt en twintig dae vir die Dortmunder Union-brug. Die Krupp-brug het bestaan ​​uit 'n reeks verbindingsplatforms van 32 m lank, wat elk op die seebodem ondersteun word deur vier staalkolomme. Die platforms kan met swaar liere omhoog of verlaag word om die gety te akkommodeer. Die Duitse vloot het aanvanklik agt volledige Krupp -eenhede bestel, bestaande uit ses platforms elk. Dit is teen die herfs van 1941 tot ses eenhede verminder en uiteindelik heeltemal gekanselleer toe dit duidelik geword het dat Seeleeu nooit sou plaasvind nie. 
In die middel van 1942 is beide die Krupp- en Dortmunder-prototipes na die Kanaaleilande gestuur en saam by Alderney geïnstalleer, waar dit gebruik is vir die aflaai van materiaal wat nodig is om die eiland te versterk. Deur die plaaslike inwoners 'die Duitse steiger' genoem, het hulle die volgende ses-en-dertig jaar bly staan ​​totdat sloopspanne hulle uiteindelik in 1978–79 verwyder het, 'n bewys van hul duursaamheid. 
Die Duitse leër het 'n draagbare landingsbrug met sy eie bynaam ontwikkel Seeschlange (Seeslang). Hierdie "drywende rybaan" is gevorm uit 'n reeks saamgevoegde modules wat gesleep kon word om as 'n tydelike steiger te dien. Vervoerde skepe kon hul vrag dan óf direk op die padbed aflaai óf via hul swaardiensbomme op wagvoertuie laat sak. Die Seeschlange is in die herfs van 1941 suksesvol getoets deur die Army Training Unit in Le Havre in Frankryk en later gekies vir gebruik in Operasie Herkules, die voorgestelde Italo-Duitse inval in Malta. Dit was maklik per spoor vervoerbaar. 
'N Gespesialiseerde voertuig bedoel vir Sea Lion was die Landwasserschlepper (LWS), 'n amfibiese trekker wat sedert 1935 in ontwikkeling is. Dit was oorspronklik bedoel vir gebruik deur weermagingenieurs om te help met rivieroorgange. Drie van hulle is by Tank Detachment 100 aangewys as deel van die inval wat dit bedoel was om dit te gebruik om aanrandingsbakke aan te trek en voertuie oor die strande te sleep. Hulle sou ook gebruik gewees het om voorrade direk aan wal te vervoer gedurende die ses ure se vloed toe die bakke gestrand was. Dit het behels dat a Kässbohrer amfibiese sleepwa wat 10–20 ton vrag agter die LWS kan vervoer.  Die LWS is op 2 Augustus 1940 aan generaal Halder gedemonstreer deur die Reinhardt -proefpersoneel op die eiland Sylt, en hoewel hy kritiek was op die hoë silhoeët op land, het hy die algehele bruikbaarheid van die ontwerp erken. Daar is voorgestel om genoeg trekkers te bou sodat een of twee aan elke binnebaan toegeken kan word, maar die laat datum en probleme met die massaproduksie van die voertuig het dit verhoed. 
Ander toerusting wat vir die eerste keer gebruik moet word Edit
Operasie Seeleeu sou die eerste amfibiese inval ooit deur 'n gemeganiseerde leër gewees het, en die grootste amfibiese inval sedert Gallipoli. Die Duitsers moes baie toerusting uitvind en improviseer. Hulle het ook voorgestel om 'n paar nuwe wapens te gebruik en vir die eerste keer opgraderings van hul bestaande toerusting te gebruik. Dit het ingesluit:
Nuwe antitankgewere en ammunisie. Die standaard Duitse antitankgeweer, die 37 mm Pak 36, kon die pantser van alle 1940 Britse tenks deurdring behalwe die Matilda en Valentine. Pantser-deurdringende ballistiese afgedankte ammunisie (wolframkern) (Pzgr. 40) vir 37 mm Pak 36 was betyds beskikbaar vir die inval.  [aanhaling nodig] [oorspronklike navorsing?] [onbetroubare bron?] Die 37 mm Pzgr.40 sou steeds probleme ondervind het om die wapenrusting van Matilda II deur te dring , sodat die eerste echelon -eenhede hulle s'n vervang het met Franse of Tsjeggo -Slowaakse 47 mm gewere (wat nie veel beter was nie).  Die Pak 36 het middel 1940 begin vervang deur die 50 mm Pak 38. Die Pak 38, wat 'n Matilda se wapenrusting kan binnedring, sou waarskynlik eers met Sea Lion optree, aangesien dit aanvanklik aan die Waffen-SS en die Heer 'se elite -eenhede, en al die eenhede was in die Sea Lion -mag. [aanhaling nodig] Dit het die SS Leibstandarte Adolf Hitler regiment, die Großdeutschland regiment, 2 berg, 2 Jäger, 2 Fallschirmjäger, 4 panzer en 2 gemotoriseerde afdelings. Daarbenewens is die 7de Infanterie -afdeling beskou as een van die beste in die Heer, en die 35ste amper so goed. [aanhaling nodig]
Franse gepantserde trekkers gevang.  Die gebruik van hierdie trekkers deur die eerste golfeenhede was bedoel om hul afhanklikheid van perde te verminder en sou waarskynlik die probleme verminder het om voorraad van die strande af te kry. Benewens hul voorgestelde gebruik op die strande, het die Duitsers dit later gebruik as trekkers vir antitankgewere en ammunisiedraers, as selfaangedrewe gewere en as gepantserde personeeldraers. Daar was twee hooftipes. Die Renault UE Chenillette (Duitse naam: Infanterie Schlepper UE 630 (f)) was 'n ligte, gepantserde karweier en motorvervoerder wat tussen 1932 en 1940 deur Frankryk vervaardig is. Vyf tot ses duisend is gebou, en ongeveer 3 000 is deur die Duitsers gevang en opgeknap.  Hulle het 'n opbergruimte wat 350 kg kon dra, 'n sleepwa van 775 kg vir 'n totaal van ongeveer 1000 kg trek en 'n helling van 50% kon beklim. Die pantser was 5-9 mm, genoeg om dopfragmente en koeëls te keer. Daar was ook die Lorraine 37L, wat groter was, waarvan 360 in Duitse hande geval het. In daardie voertuig kon 'n vrag van 810 kilogram gedra word, plus 'n sleepwa van 690 kg wat altesaam 1,5 ton getrek het. Die gebruik van sulke vasgevangde toerusting het beteken dat die eerste golfafdelings grootliks gemotoriseer was, , terwyl die eerste golf 9,3% (4,200) van die 45 000 perde gebruik het wat normaalweg benodig word. 
48 × Stug III Ausf B Assault Guns - 7,5 cm StuK 37 L/24, 50 mm pantser en verbeterde vering. Sommige sou met die eerste golf geland word.  F/G opgegradeer met meer pantser op die mantel en geleidelik van 3,7 cm KwK 36 L/46,5 tot 5 cm KwK 38 L/42. [aanhaling nodig]
72 Nebelwerfer, om te land met die tweede en derde golwe. 
36× Flammpanzer IIvlamwerpers tenks, 20 om te land met die eerste golf. 
4 of meer 75 mm Leichtgeschütz 40 weerlose wapens, vir gebruik deur valskermsoldate. Die LG 40 kan in vier dele verdeel word, met elke deel op 'n enkele valskerm. 
Die Duitse Weermaghoofkommando (Oberkommando des Heeres, OKH) oorspronklik 'n inval op groot skaal beplan deur meer as veertig afdelings van Dorset na Kent te land. Dit was veel meer as wat die Kriegsmarine kon voorsien, en die finale planne was meer beskeie, en het nege afdelings gevra om 'n amfibiese aanval op Sussex en Kent te doen met ongeveer 67 000 mans in die eerste klas en 'n enkele lugafdeling van 3000 man om hulle te ondersteun.  Die gekose invalplekke loop van Rottingdean in die weste tot Hythe in die ooste.
Die Kriegsmarine wou 'n voorkant so kort as moontlik hê, aangesien dit dit as meer verdedigbaar beskou het. Admiraal Raeder wou 'n front van Dover na Eastbourne hê en beklemtoon dat die skeepvaart tussen Cherbourg/Le Havre en Dorset blootgestel sal word aan aanvalle van die Royal Navy in Portsmouth en Plymouth. Generaal Halder het dit verwerp: "Uit die oogpunt van die weermag beskou ek dit as 'n selfmoord, ek kan net sowel die troepe wat geland het, reguit deur die worsmasjien plaas". 
Een komplikasie was die getyvloei in die Engelse kanaal, waar hoogwater van wes na oos beweeg, terwyl hoogwater by Lyme Regis ongeveer ses uur voor dit by Dover kom, plaasvind. As al die landings op hoë water oor 'n breë front gedoen moes word, sou dit op verskillende tye langs verskillende dele van die kus gedoen moes word, met die landing in Dover ses uur na enige landings in Dorset en sodoende die element van verrassing. As die landings gelyktydig sou plaasvind, sou metodes bedink moes word om mans, voertuie en voorrade by alle getye te laat afklim. Dit was nog 'n rede om landingsvaartuie te bevoordeel.
Met die besetting van Duitsland in die Pas-de-Calais-streek in Noord-Frankryk, het die moontlikheid om die Straat van Dover vir oorlogskepe en handelskonvooie van die koninklike vloot te sluit, duidelik sigbaar geword, beide vir die Duitse opperbevel en aan Hitler. Selfs die Kriegsmarine 's Naval Operations Office beskou dit as 'n aanneemlike en wenslike doel, veral gegewe die relatief kort afstand, 34 km (21 mi), tussen die Franse en Engelse kus. Daarom is bevele uitgereik om elke swaar artillerie wat by die Franse kus beskikbaar is, hoofsaaklik in Pas-de-Calais, bymekaar te maak en te begin sit. Hierdie werk is toegewys aan die Organisasie Todt en begin op 22 Julie 1940. 
Vroeg in Augustus was vier 28 cm (11 in) torings wat volledig deur die weermag werk, volledig in werking, net soos al die spoorweggewere van die weermag. Sewe van hierdie wapens, ses 28 cm K5 -stukke en 'n enkele 21 cm (8,3 in) K12 -geweer met 'n reikafstand van 115 km (71 myl), kon slegs teen landdoelwitte gebruik word. Die res, dertien 28 cm en vyf stukke van 24 cm (9,4 in), plus bykomende gemotoriseerde batterye met twaalf 24 cm -gewere en tien 21 cm -wapens, kan op die skeepsvuur afgevuur word, maar was van beperkte doeltreffendheid as gevolg van hul stadige kruissnelheid, lang laai tyd en ammunisie tipes. 
Die vier swaar vlootbatterye wat middel September geïnstalleer is, is beter geskik vir die gebruik teen vlootdoelwitte: Friedrich August met drie 30,5 cm (12,0 in) vate Prinz Heinrich met twee gewere van 28 cm Oldenburg met twee wapens van 24 cm en, die grootste van almal, Siegfried (later hernoem Batterie Todt) met 'n paar gewere van 38 cm (15 duim). Vuurbeheer vir hierdie wapens word verskaf deur beide spottervliegtuie en deur DeTeGerät radarstelle wat by Blanc Nez en Cap d'Alprech geïnstalleer is. Hierdie eenhede kon doelwitte bereik tot 40 km, insluitend klein Britse patrolliebote aan die oewer van die Engelse kus. Twee ekstra radarplekke is teen middel September bygevoeg: 'n DeTeGerät by Cap de la Hague en 'n FernDeTeGerät radar vir langafstand by Cap d'Antifer naby Le Havre. 
Om die Duitse beheer oor die kanaal te vererger, het die weermag beplan om vinnig mobiele artilleriebatterye langs die Engelse kuslyn te vestig sodra 'n strandkop stewig gevestig is. Teen die einde, 16de leërs Artillerie Kommand 106 was veronderstel om met die tweede golf te land om die vervoervloot so vroeg as moontlik te beskerm. Hierdie eenheid het bestaan ​​uit vier en twintig 15 cm (5,9 in) en twee en sewentig 10 cm (3,9 in) gewere. Ongeveer 'n derde van hulle sou teen die einde van Sea Lion se eerste week op Engelse bodem ontplooi word. 
Die teenwoordigheid van hierdie batterye sal na verwagting die bedreiging van Britse vernietigers en klein vaartuie langs die oostelike benaderings aansienlik verminder, aangesien die gewere die hoofvervoerroetes van Dover na Calais en Hastings na Boulogne sou dek. Hulle kon die westelike benaderings nie heeltemal beskerm nie, maar 'n groot deel van die invalsones sou steeds binne effektiewe omvang wees. 
Die Britse weermag was deeglik bewus van die gevare van die Duitse artillerie wat die Doverstraat oorheers, en op 4 September 1940 het die opperhoof van die staf 'n memorandum uitgereik waarin gesê word dat as die Duitsers "... As ons dan hierdie punte aan weerskante van die Straat hou, sou hulle grootliks hierdie waters aan ons vlootmagte kon ontken ". As die Dover -besmetting verlore gaan, het hy tot die gevolgtrekking gekom, kon die Royal Navy ten minste per dag min doen om die vloei van Duitse voorrade en versterkings oor die kanaal te onderbreek, en hy waarsku verder dat "... daar werklik 'n kans is dat hulle ( die Duitsers) kan 'n ernstige aanval op hierdie land bring ". Die volgende dag het die stafhoofde, nadat hulle die belangrikheid van die onreinheid bespreek het, besluit om die kus van Dover met meer grondtroepe te versterk. 
Die gewere het in die tweede week van Augustus 1940 begin skiet en is eers in 1944 stilgemaak toe die batterye deur die geallieerde grondmagte oorval is. Hulle het 3.059 waarskuwings, 216 burgerlike sterftes en 10.056 persele in die Dover -omgewing veroorsaak. Ondanks die feit dat daar byna gedurende die hele tydperk op gereeld stadig bewegende kuskonvooie geskiet is, dikwels helder oordag (daar was 'n onderbreking in 1943), is daar geen rekord van 'n vaartuig wat deur hulle getref is nie, hoewel een seeman dood is en ander is beseer deur skulpsplintjies van byna mis.  Wat die risiko ook al is, hierdie gebrek aan vermoë om enige bewegende skip te tref, ondersteun nie die bewering dat die Duitse kusbatterye 'n ernstige bedreiging vir vinnige vernietigers of kleiner oorlogskepe sou wees nie. 
Gedurende die somer van 1940 het sowel die Britse publiek as die Amerikaners geglo dat 'n Duitse inval op hande was, en hulle het die komende hoogwater van 5–9 Augustus, 2–7 September, 1–6 Oktober en 30 Oktober - 4 November bestudeer as waarskynlike datums.  Die Britte het uitgebreide verdediging voorberei, en volgens Churchill was die "groot inval -angs" '' 'n baie bruikbare doel '' deur 'elke man en vrou op 'n hoë gereedheidsgrondslag te houden'.   Hy het die bedreiging nie geloofwaardig geag nie. Op 10 Julie het hy die oorlogskabinet meegedeel dat die moontlikheid van inval geïgnoreer kan word, aangesien dit ''n gevaarlikste en selfmoordoperasie' 'sou wees en op 13 Augustus dat' noudat ons soveel sterker was ', het hy gedink' ons kan spaar 'n gepantserde brigade uit hierdie land ". Oorheersend General Dill begin Churchill Operation Apology waarmee 'n reeks troepekonvooie, waaronder drie tenkregimente en uiteindelik die hele 2de pantserdivisie, om die Kaap de Goede Hoop gestuur is om generaal Wavell in die Midde-Ooste te versterk ter ondersteuning van operasies teen Italiaanse koloniale magte (Italië het op 10 Junie oorlog verklaar).  Verder, op aandrang van Churchill, het die Oorlogskabinet op 5 Augustus Operasie Menace goedgekeur, waarin 'n aansienlike deel van die Huisvloot - twee slagskepe, 'n vliegdekskip, vyf kruisers en twaalf vernietigers, saam met vyf uit ses bataljons van Royal Marines, is op 30 Augustus na Dakar gestuur in 'n poging om die slagskip Richelieu te neutraliseer en Frans -Wes -Afrika los te maak van Vichy France tot die beheer van die Free French. In die algemeen het hierdie optrede in die somer van 1940 die vertroue van Churchill in Augustus 1940 getoon dat die onmiddellike gevaar van 'n Duitse inval nou verby was, dat die binnelandse magte voldoende was om Groot -Brittanje te verdedig as die Duitsers sou kom, en dat die belange van die Die Britse Ryk is tans beter gedien deur die koloniale magte van die bondgenote van Duitsland aan te val, eerder as om die Duitse leër direk te konfronteer. 
Die Duitsers was vol vertroue om vooraf 'n simulasie van die beoogde inval te verfilm. 'N Bemanning het vroeg in September 1940 by die Belgiese hawe van Antwerpen opgedaag en vir twee dae lank het hulle tenks en troepe wat van bakkies op 'n nabygeleë strand land, onder gesimuleerde vuur verfilm. Daar is verduidelik dat Hitler, terwyl die inval in die nag sou plaasvind, wou hê dat die Duitse volk al die besonderhede moes sien. 
Begin Augustus het die Duitse bevel ingestem dat die inval op 15 September moet begin, maar die vloot se hersienings aan sy skedule stel die datum terug op 20 September. Op 'n konferensie op 14 September het Hitler die verskillende voorbereidings geprys, maar aan sy dienshoofde gesê dat, aangesien lugsuperioriteit nog steeds nie bereik is nie, hy sal kyk of hy met die inval moet voortgaan. Op hierdie konferensie het hy die Luftwaffe die geleentheid gebied om onafhanklik van die ander dienste op te tree, met verskerpte deurlopende lugaanvalle om die Britse weerstand op 16 September te oorkom, het Göring bevele vir hierdie nuwe fase van die lugaanval uitgereik.  Op 17 September 1940 het Hitler 'n vergadering gehou met Reichsmarschall Hermann Göring en Generalfeldmarschall Gerd von Rundstedt waartydens hy oortuig is dat die operasie nie lewensvatbaar is nie. Beheer van die lug ontbreek nog steeds, en koördinasie tussen drie takke van die weermag was buite die kwessie. Later die dag het Hitler beveel dat die operasie uitgestel moet word. Hy het beveel dat die invalsvloot moet versprei om verdere skade deur Britse lug- en vlootaanvalle te voorkom. 
Die uitstel het saamgeval met gerugte dat daar op of omstreeks 7 September 'n poging was om aan Britse oewers te land, wat met groot Duitse ongevalle afgeweer is. Die verhaal is later uitgebrei met vals berigte dat die Britte die see aan die brand gesteek het met vlammende olie. Beide weergawes is wyd berig in die Amerikaanse pers en in William L. Shirer's Berlynse dagboek, maar albei is amptelik deur Brittanje en Duitsland ontken. Skrywer James Hayward het voorgestel dat die fluisterveldtog rondom die 'mislukte inval' 'n suksesvolle voorbeeld was van Britse swart propaganda om die moraal tuis en in besette Europa te versterk en Amerika te oortuig dat Brittanje nie 'n verlore saak was nie. 
Op 12 Oktober 1940 het Hitler 'n opdrag uitgereik waarin magte vir ander fronte vrygelaat word. Die voorkoms van voorbereidings vir Sea Lion sou voortgaan om politieke druk op Brittanje te behou, en 'n nuwe richtlijn sou uitgereik word indien besluit sou word dat inval in die lente van 1941 heroorweeg sou word.   Op 12 November 1940 het Hitler richtlijn nr. 18 uitgevaardig waarin hy die invalsplan verder verfyn. Op 1 Mei 1941 is nuwe invalsbevele uitgereik onder die kodenaam Haifische (haai), vergesel van bykomende landings aan die suidwestelike en noordoostelike kus van Engeland met die kodenaam Harpune Nord en Harpune Süd (harpoen noord en suid), hoewel bevelvoerders van vlootstasies ingelig is dat dit bedrogplanne was. Daar is voortgegaan met die werk aan die verskillende amfibiese oorlogsontwikkelings, soos doelgemaakte landingsvaartuie, wat later in die Baltiese Oseaan gebruik is. 
Terwyl die bombardement van Brittanje tydens die Blitz toeneem, het Hitler op 18 Desember 1940 sy richtlijn nr. 21 uitgereik waarin hy die Wehrmacht opdrag gegee het om gereed te wees vir 'n vinnige aanval om sy lang beplande inval in die Sowjetunie te begin.  Seelöwe verval het, om nooit weer hervat te word nie.  Op 23 September 1941 beveel Hitler dat alle voorbereidings van die Seeleeu moet staak, maar dit was in 1942 voordat die laaste van die bakke in Antwerpen weer in die handel gebring is. Hitler se laaste aangetekende bestelling met verwysing na Sea Lion was op 24 Januarie 1944, en hergebruik van toerusting wat nog vir die inval gestoor is, en verklaar dat twaalf maande kennis gegee moet word van die hervatting daarvan. 
Reichsmarschall Hermann Göring, opperbevelvoerder van die Luftwaffe, was van mening dat die inval nie kon slaag nie en het getwyfel of die Duitse lugmag onbetwisbare beheer oor die lug sou kon behaal, maar tog het hy gehoop dat 'n vroeë oorwinning in die Slag van Brittanje die Britse regering sou dwing om te onderhandel, sonder dat 'n inval nodig was .  Adolf Galland, bevelvoerder van Luftwaffe vegters destyds, het beweer dat invalplanne nie ernstig was nie en dat daar 'n tasbare gevoel van verligting in die Wehrmacht toe dit uiteindelik afgelas is.  Generalfeldmarschall Gerd von Rundstedt was ook van mening dat Hitler nooit ernstig bedoel het om Brittanje binne te val nie, maar hy was oortuig dat dit alles 'n bluf was om druk op die Britse regering te plaas om na die val van Frankryk te kom.  Hy het opgemerk dat Napoleon nie kon inval nie en die probleme wat hom in die war bring, blykbaar nie deur die Sea Lion -beplanners opgelos te wees nie. Trouens, in November 1939 het die Duitse vlootpersoneel 'n studie gedoen oor die moontlikheid van 'n inval in Brittanje en tot die gevolgtrekking gekom dat dit twee voorvereistes vereis: lug- en vloot superioriteit, wat Duitsland nog nooit gehad het nie.  Groot -admiraal Karl Dönitz was van mening dat lug superioriteit nie genoeg was nie en erken: "Ons het nie beheer oor die lug of die see gehad nie, en ons was ook nie in staat om dit te verkry nie."  Groot -admiraal Erich Raeder het gedink dat dit onmoontlik sou wees vir Duitsland om 'n inval te probeer doen tot in die lente van 1941  het hy eerder gevra dat Malta en die Suez -kanaal oorskry word sodat Duitse magte met Japannese magte in die Indiër kon skakel. Ocean om die ineenstorting van die Britse Ryk in die Verre Ooste te bewerkstellig, en te verhoed dat die Amerikaners Britse basisse kan gebruik as die Verenigde State die oorlog betree. 
Reeds op 14 Augustus 1940 het Hitler aan sy generaals gesê dat hy nie sou probeer om Brittanje binne te val as die taak te gevaarlik lyk nie, voordat hy bygevoeg het dat daar ander maniere is om die Verenigde Koninkryk te verslaan as om binne te val. 
In Herinneringe van die Tweede Wêreldoorlog, Het Churchill gesê: "As die Duitsers in 1940 oor goed opgeleide [en toegeruste] amfibiese magte beskik het, sou hulle taak nog steeds 'n verlate hoop gewees het in die lig van ons see- en lugmag. Trouens, hulle het nie die gereedskap of opleiding gehad nie".  Hy voeg by: "Daar was inderdaad sommige wat op louter tegniese gronde, en ter wille van die effek wat die totale nederlaag van sy ekspedisie op die algemene oorlog sou hê, baie tevrede was om hom te sien probeer." 
Hoewel Operation Sea Lion nooit probeer is nie, is daar baie bespiegel oor die hipotetiese uitkoms daarvan. Die oorgrote meerderheid militêre historici, waaronder Peter Fleming, Derek Robinson en Stephen Bungay, het die mening uitgespreek dat dit min kans op sukses het en waarskynlik 'n ramp vir die Duitsers sou veroorsaak het. Fleming sê dit is te betwyfel of die geskiedenis 'n beter voorbeeld bied van 'n oorwinnaar wat sy oorwonne vyand byna 'n geleentheid bied om hom 'n dawerende nederlaag toe te dien.  Len Deighton en 'n paar ander skrywers noem die Duitse amfibiese planne 'Dunkirk in reverse'.  Robinson voer aan die massiewe superioriteit van die Royal Navy oor die Kriegsmarine sou Sea Lion 'n ramp gemaak het. Dr Andrew Gordon, in 'n artikel vir die Royal United Services Institute Journal  stem hiermee saam en is duidelik in sy gevolgtrekking dat die Duitse vloot nooit in staat was om Sealion te berg nie, ongeag die realistiese uitkoms van die Slag om Brittanje. In sy fiktiewe alternatiewe geskiedenis Invasie: die Duitse inval in Engeland, Julie 1940, Stel Kenneth Macksey voor dat die Duitsers sou kon slaag as hulle vinnig en beslissend met voorbereidings begin het nog voor die ontruiming van Duinkerken, en die Royal Navy om een ​​of ander rede weerhou het van grootskaalse ingryping,  hoewel die Duitsers in die praktyk onvoorbereid was vir so 'n vinnige aanvang van hul aanranding.  Die Duitse amptelike vlootoorloghistorikus, vise -admiraal Kurt Assmann, skryf in 1958: 'As die Duitse lugmag die Royal Air Force so beslissend verslaan het as wat dit die Franse lugmag 'n paar maande tevore verslaan het, is ek seker dat Hitler sou het die bevel gegee dat die inval geloods moet word - en die inval sou na alle waarskynlikheid verpletter word ". 
'N Alternatiewe, en baie minder 'n perspektief, is in 2016 deur Robert Forczyk voorgestel Ons marsjeer teen Engeland. Forczyk beweer dat hy 'n baie meer realistiese beoordeling van die relatiewe sterk- en swakpunte van beide Duitse en Britse magte toepas, en daag die standpunte uit van vorige skrywers dat die Royal Navy maklik die Duitse vlooteenhede wat die eerste golf -invalsvloot beskerm het, sou oorweldig het. Sy beoordeling stem ooreen met die uit die oorlogswedstryd van Sandhurst Sea Lion uit 1974 (sien hieronder) dat die eerste golf waarskynlik die Kanaal sou oorgesteek het en 'n losie rondom die landingsstrande in Kent en East Sussex sou vestig sonder dat daar groot verlies was, en dat die verdedigende Britse magte sou dit onwaarskynlik gewees het dat hulle dit een keer aan wal sou ontwrig het. Hy stel egter voor dat die westelikste Duitse landing by die strand 'E' nie lank kon bestaan ​​teen die teenaanval op Britse grond-, vloot- en lugmagte nie, en dat hierdie Duitse eenhede gevolglik hul pad na die ooste sou moes veg, sonder om enige begeerte te laat vaar hou Newhaven. By gebrek aan toegang tot 'n groot hawe en met voortgesette verliese van Duitse troepevervoervaartuie weens duikbootaanval, voer Forczyk aan dat voorgestelde reëlings vir die landing van die tweede golf op die strande heeltemal onprakties sou gewees het sodra die herfs- en winterweer die kanaal binnekom, dus sou die eerste golf in Kent gestrand wees as 'n 'strandwalvis' sonder aansienlike wapens, vervoer of swaar artillerie - nie in staat om uit te breek en Londen te bedreig nie. Nietemin aanvaar Forczyk nie dat hulle noodwendig sou oorgegee het nie, wat wys op die vasberade weerstand van omringde Duitse magte by Stalingrad en Demyansk. Hy stel voor dat hulle moontlik tot in 1941 kon voortduur as gevolg van 'n vinnige heropgawe van 'n klein skip in Folkestone (en miskien Dover), wat die moontlikheid sou hê om in die lente van 1941 te onderhandel oor 'n wapenstilstand wat met die Britse regering ooreengekom is. 
Vier jaar later het die geallieerde D-Day-landings getoon hoeveel materiaal voortdurend geland moes word om 'n amfibiese inval te behou. Die probleem vir die Duitsers was erger, aangesien die Duitse weermag meestal met perde getrek was. Een van sy grootste hoofpyne sou gewees het om duisende perde oor die kanaal te vervoer.  Britse intelligensie bereken dat die eerste golf van 10 afdelings (insluitend die lugafdeling) 'n daaglikse gemiddelde van 3 300 ton voorraad benodig.  Trouens, in Rusland in 1941, toe hulle hard geveg het (aan die einde van 'n baie lang toevoerlyn), het 'n enkele Duitse infanteriedivisie tot 1100 ton voorraad per dag nodig gehad,  hoewel dit meer gereeld was die syfer sal 212-425 ton per dag wees.  Die kleiner syfer is meer waarskynlik as gevolg van die baie kort afstande wat die voorraad moet aflê. Rantsoene vir twee weke sou aan die Duitse troepe van die eerste golf verskaf word, omdat die leërs opdrag gekry het om so ver as moontlik van die land af te leef ten einde die aanbod oor die Kanaal tydens die aanvangsfase van die geveg te verminder.  Britse intelligensie bereken verder dat Folkestone, die grootste hawe wat binne die beplande Duitse landingsgebiede val, in die eerste week van die inval 150 ton per dag kan hanteer (veronderstel dat alle toerusting aan die hawe suksesvol gesloop is en gereelde RAF -bombardemente die kapasiteit verminder het deur 50%). Binne sewe dae sou die maksimum kapasiteit na 600 ton per dag styg, nadat Duitse kuspartye herstel aan die kaaie gedoen het en die hawe van blokke en ander hindernisse verwyder het. Dit het beteken dat die nege Duitse infanterie en een lugafdeling wat in die eerste golf geland het, op sy beste minder as 20% van die 3300 ton voorraad wat hulle elke dag benodig, deur 'n hawe sou ontvang, en sterk sou moes staatmaak op wat ook al kan wees direk oor die strande ingebring of in die lug opgevang in vliegbane. 
Die suksesvolle vang van Dover en sy hawe -fasiliteite sou na verwagting nog 800 ton per dag kon toevoeg, wat die hoeveelheid voorraad wat deur hawens ingebring is, verhoog tot 40%. Dit berus egter op die taamlik onrealistiese aanname van min of geen inmenging van die Royal Navy en RAF met die Duitse toevoerkonvooie wat sou bestaan ​​uit ondermagte (of ongemagtigde, dws gesleepte) binnelandse vaartuie terwyl hulle stadig tussen die vasteland ry. na die invalstrande en enige gevange hawens. 
Van 19 tot 26 September 1940 was see- en windtoestande op en oor die Kanaal waar die inval sou plaasvind in die algemeen goed, en 'n kruising, selfs met gebruik van omgeboude rivierbakke, was haalbaar, mits die seestaat op minder as 4 bly, wat het dit meestal gedoen. Winde vir die res van die maand is as 'matig' beskou en sou nie die Duitse invalsvloot verhinder het om die eerste golftroepe aan wal suksesvol te deponeer gedurende die tien dae wat dit nodig was nie.  Vanaf die nag van 27 September het sterk noordelike winde geheers, wat die gang gevaarliker gemaak het, maar kalm toestande keer terug op 11-12 Oktober en weer op 16-20 Oktober. Daarna het ligte oostelike winde geheers wat enige invasievaartuie van die vasteland na die invalsstrande sou help. Maar teen die einde van Oktober sou die sterk suidwestewind (krag 8), volgens die Britse lugministerie se rekords, enige nie-vaartuie verbied het om 'n kanaaloorgang te waag. 
Duitse intelligensie Edit
Minstens 20 spioene is per boot of valskerm na Brittanje gestuur om inligting oor die Britse kusverdediging onder die kodenaam "Operasie Lena" te versamel, en baie van die agente het beperkte Engels gepraat. Alle agente is vinnig gevange geneem en baie is oortuig om deur MI5 se Double-Cross System te gaan, wat disinformasie aan hul Duitse meerderes verskaf. Daar word beweer dat die "amateuristiese" spioenasiepogings die gevolg was van doelbewuste sabotasie deur die hoof van die leër se inligtingsburo in Hamburg, Herbert Wichmann, in 'n poging om 'n rampspoedige en duur amfibiese inval te voorkom. Wichmann was kritiek op die Nazi -regime en het noue bande met Wilhelm Canaris, die hoof van die Abwehr, die Duitse militêre intelligensie -agentskap. 
Alhoewel sommige foute moontlik nie probleme veroorsaak het nie, sou ander, soos die insluiting van brûe wat nie meer bestaan ​​nie  en die nut van klein Britse paaie misverstaan ​​het,  nadelig gewees het vir die Duitse operasies en sou dit bygedra het tot die verwarring veroorsaak deur die uitleg van die stede van Brittanje (met hul doolhof van smal paaie en stegies) [ verduideliking nodig ] en die verwydering van padtekens. 
Na-oorlogse oorlogvoering van die plan Wysig
'N Oorlogswedstryd van 1974 is uitgevoer by die Royal Military Academy Sandhurst.  Die beheerders van die spel het aangeneem dat die Luftwaffe het sy bedrywighede gedurende die dag nie oorgedra na bombardemente op Londen op 7 September 1940 nie, maar het sy aanval op RAF -lugbase in die Suidoos voortgesit. Gevolglik was die Duitse hoëkommando, wat staatmaak op die sterk oordrewe aansprake van RAF-vegters wat neergeskiet is, onder die verkeerde indruk dat die RAF-frontlinie se sterkte teen 19 September tot 140 gedaal het (teenoor 'n ware syfer van meer as 700) en dat effektiewe Duitse lug superioriteit kan binnekort bereik word.  In die Spel kon die Duitsers op 22 September 1940 byna al hul eerste vlakmagte land, en vestig hulle 'n strandkop in die suidooste van Engeland, waar hulle Folkestone en Newhaven vang, alhoewel die Britte die fasiliteite van beide gesloop het hawens. Die Britse leërmagte, wat vertraag is om eenhede van East Anglia na die Suid -Ooste te verskuif deur bomskade aan die spoornetwerk suid van Londen, kon nietemin posisies in en om Newhaven en Dover beklee, voldoende om die gebruik daarvan deur die Duitse magte te ontken. Sowel die RAF as die Luftwaffe het op die eerste dag bykans 'n kwart van hul beskikbare magte verloor, waarna dit uiteindelik vir die Duitse bevel duidelik geword het dat Britse lugmag na alles nie ineenstort nie. In die nag van 23/24 September kon 'n koninklike vlootmag van kruisers en verwoesters die kanaal van Rosyth bereik, betyds om die meeste van die skuitjies met die tweede en derde reeks van Duitse amfibiese landings met die belangrike tenks te onderskep en te vernietig. swaar artillerie (vir die wedstryd is hierdie opvolgklanke weerhou om die kanaal op S minus een met die eerste vlak oor te steek, in plaas daarvan om die aand van S plus een te vaar). Sonder die tweede en derde vlak is die magte aan wal afgesny van die reservate van artillerie, voertuie, brandstof en ammunisie en is dit versterk vir verdere versterkings. Geïsoleer en gekonfronteer met vars gereelde troepe met wapens en artillerie, was die invalsmag gedwing om na ses dae oor te gee. 
Toekomstige rol van Britain Edit
Een van die belangrikste Duitse buitelandse beleidsdoelwitte gedurende die dertigerjare was om 'n militêre alliansie met die Verenigde Koninkryk aan te gaan, en ondanks die feit dat anti-Britse beleid aangeneem is, aangesien dit onmoontlik was, het die hoop bestaan ​​dat die Verenigde Koninkryk mettertyd 'n betroubare Duitser sou word bondgenoot.  Hitler het 'n bewondering vir die Britse Ryk beken en verkies om dit as 'n wêreldmoondheid bewaar te hou, meestal omdat die verbrokkeling ander lande baie meer sou bevoordeel as Duitsland, veral die Verenigde State en Japan.   Brittanje se situasie is vergelyk met die historiese situasie van die Oostenrykse Ryk na sy nederlaag deur die Koninkryk Pruise in 1866, waarna Oostenryk formeel uitgesluit is van Duitse aangeleenthede, maar dit sou blykbaar 'n lojale bondgenoot van die Duitse Ryk word in die kragaanpassings voor die Eerste Wêreldoorlog in Europa. Daar is gehoop dat 'n verslane Brittanje 'n soortgelyke rol sou vervul, uitgesluit van kontinentale aangeleenthede, maar sy ryk behou en 'n geallieerde seevaardige vennoot van die Duitsers sou word.  
Die voortgesette militêre optrede teen die Verenigde Koninkryk na die val van Frankryk het die strategiese doelwit gehad om Brittanje 'die lig te sien' en 'n wapenstilstand te voer met die asmagte, met 1 Julie 1940 die 'waarskynlike datum' vir die staking van vyandelikhede.  Op 21 Mei 1940 skryf hoof van weermagpersoneel, Franz Halder, na 'n konsultasie met Hitler oor die oorlogsdoelwitte rakende Brittanje, in sy dagboek: "Ons soek kontak met Brittanje op grond van die verdeling van die wêreld".  Selfs terwyl die oorlog aangaan, het Hitler in Augustus 1941 gehoop op die uiteindelike dag waarop "Engeland en Duitsland [saam] optrek] teen Amerika", en in Januarie 1942 nog steeds gedroom het dat dit "nie onmoontlik" was om Brittanje te stop nie oorlog en sluit by die as -kant aan.  Nazi -ideoloog Alfred Rosenberg het gehoop dat Engelse na die oorwinnende afsluiting van die oorlog teen die USSR onder die Germaanse nasionaliteite sou wees wat by die Germaanse setlaars sou aansluit om die verowerde oostelike gebiede te koloniseer. 
William L. Shirer beweer egter dat die Britse manlike bevolking tussen 17 en 45 met geweld na die vasteland oorgeplaas sou word om as industriële slawe -arbeid gebruik te word, hoewel moontlik met 'n beter behandeling as soortgelyke dwangarbeid uit Oos -Europa.  Die oorblywende bevolking sou geterroriseer gewees het, insluitend burgerlike gyselaars en die doodstraf onmiddellik opgelê vir selfs die mees triviale weerstand, terwyl die Verenigde Koninkryk geplunder is vir enigiets van finansiële, militêre, industriële of kulturele waarde. 
Volgens die mees gedetailleerde planne wat vir die onmiddellike post-inval-administrasie gemaak is, sou Groot-Brittanje en Ierland in ses militêr-ekonomiese bevele verdeel word, met die hoofkwartier in Londen, Birmingham, Newcastle, Liverpool, Glasgow en Dublin.  Hitler het besluit dat Blenheim -paleis, die voorouer van Winston Churchill, as die hoofkwartier van die Duitse besetting militêre regering sou dien.  Die OKW, RSHA en Ministerie van Buitelandse Sake het lyste opgestel van diegene wat volgens hulle vertrou kan word om 'n nuwe Duitsvriendelike regering te vorm in ooreenstemming met die in die besette Noorweë. Die lys was onder leiding van die Britse fascistiese leier Oswald Mosley. Die RSHA was ook van mening dat Harold Nicolson nuttig sou wees in hierdie rol.  Dit blyk, gebaseer op die Duitse polisieplanne, dat die besetting slegs tydelik sou wees, aangesien gedetailleerde bepalings vir die tydperk ná besetting genoem word. 
Sommige bronne het aangedui dat die Duitsers slegs van plan was om Suid -Engeland te beset, en dat konsepdokumente bestaan ​​oor die regulering van die gang van Britse burgers heen en weer tussen die besette en onbesette gebiede.  Ander beweer dat Nazi -beplanners die instelling van 'n nasionaliteitsbeleid in Wes -Europa beoog het om die Duitse hegemonie daar te verseker, wat die toekenning van onafhanklikheid aan verskillende streke behels. Dit het behels dat Skotland van die Verenigde Koninkryk losgemaak word, die skepping van 'n Verenigde Ierland en 'n outonome status vir Wes -Engeland. 
Na die oorlog het gerugte ook ontstaan ​​oor die keuse van Joachim von Ribbentrop of Ernst Wilhelm Bohle vir die 'onderkoning' Reichskommissar für Großbritannien ("Imperial Commissioner for Great Britain").  Geen stigting met hierdie naam is egter ooit deur Hitler of die Nazi -regering goedgekeur tydens die oorlog nie, en Bohle het dit ook ontken toe hy deur die seëvierende bondgenote ondervra is (von Ribbentrop is nie daaroor bevraagteken nie). Na die Tweede Wapenstilstand in Compiègne met Frankryk, toe hy 'n dreigende Britse kapitulasie verwag, het Hitler Bohle egter verseker dat hy die volgende Duitse ambassadeur by die Hof van St. 
Die Duitse regering gebruik 90% van die vertaling van Mein Kampf van James Vincent Murphy om die hoofstuk te vorm van 'n uitgawe wat in die Verenigde Koninkryk versprei moet word sodra Operation Sea Lion voltooi is. Hierdie 'Operation Sea Lion Edition' is in die somer van 1940 afgehandel en gedruk. Toe die inval deur Adolf Hitler beëindig is, is die meeste eksemplare na Engelssprekende krygsgevangenekampe versprei. Oorspronklike kopieë is baie skaars en baie gesog deur ernstige boekversamelaars wat belangstel in militêre geskiedenis.
Britse monargie Redigeer
'N Kanaal 5 -dokumentêr wat op 16 Julie 2009 uitgesaai is, herhaal die bewering dat die Duitsers beplan het om Edward VIII op die troon te herstel in geval van 'n Duitse besetting.   Baie senior Duitse amptenare was van mening dat die hertog van Windsor baie simpatiek teenoor die Nazi -regering was, 'n gevoel wat versterk is deur sy en Wallis Simpson se besoek aan Duitsland in 1937.Die buitelandse kantoor hou egter vol dat ondanks Duitse benaderings "die hertog nooit getwyfel het in sy lojaliteit aan Groot -Brittanje tydens die oorlog nie". 
Die Black Book Edit
As Operasie Seeleeu geslaag het, was Franz Six bedoel om die Sicherheitsdienst (SD) Bevelvoerder in die land, met sy hoofkwartier in Londen, en met streeks -taakgroepe in Birmingham, Liverpool, Manchester en Edinburgh.  Sy onmiddellike missie sou gewees het om die 2 820 mense op die jag te jag en in hegtenis te neem Sonderfahndungsliste G.B. ("Spesiale soeklys Groot -Brittanje"). Hierdie dokument, wat na die oorlog bekend gestaan ​​het as "The Black Book", was 'n geheime lys wat deur Walter Schellenberg saamgestel is met die name van prominente Britse inwoners wat onmiddellik gearresteer moes word na 'n suksesvolle inval.  Ses sou ook verantwoordelik gewees het vir die hantering van die meer as 300 000 groot bevolking Britse Jode. 
Ses is ook die taak gegee om 'aero-tegnologiese navorsingsresultate en belangrike toerusting' sowel as 'Germaanse kunswerke' te bekom. Daar is ook 'n voorstel dat hy gesukkel het met die idee om Nelson's Column na Berlyn te verskuif.  Die RSHA was van plan om die Ministerie van Inligting oor te neem, die groot nuusagentskappe te sluit en om beheer oor al die koerante te neem. Anti-Duitse koerante sou gesluit word. 
Daar is 'n groot korpus werke in 'n alternatiewe geskiedenis waarin die Nazi -inval in Groot -Brittanje probeer of suksesvol uitgevoer word.
Buchanan noem baie historici, waaronder George F. Kennan, Andreas Hillgruber, Simon K. Newman, Niall Ferguson, Charles Tansill, Paul W. Schroeder, Alan Clark, Michael Stürmer, Norman Davies, John Lukacs, Frederick P. Veagle, Correlli Barnett, John Charmley, William Henry Chamberlin, David P. Calleo, Maurice Cowling, AJP Taylor en Alfred-Maurice de Zayas. Buchanan voer aan dat dit 'n groot fout was vir Brittanje om Duitsland in albei wêreldoorloë te beveg, wat volgens hom 'n ramp vir die hele wêreld was.
Buchanan beskuldig Churchill, destyds Eerste Heer van die Admiraliteit, dat hy in 1914 'n 'lus vir oorlog' gehad het.  Buchanan volg die gevolgtrekkings van Kennan, 'n Amerikaanse realistiese diplomaat, wat in sy boek uit 1984 geskryf het Die noodlottige alliansie dat die Frans-Russiese Alliansie van 1894 'n "omsingeling" van Duitsland was en dat die Duitse buitelandse beleid na 1894 verdedigend eerder as aggressief was.  Buchanan beskryf Duitsland as 'n "versadigde mag" wat slegs vrede en voorspoed gesoek het, maar bedreig is deur 'n wedergebore Frankryk wat geobsedeer is deur die herwinning van Elsas-Lorraine. Hy noem Rusland 'n 'imperialistiese' mag wat 'n aggressiewe beleid in Oos -Europa teen Duitsland gevoer het. 
Buchanan voer aan dat Brittanje voor 1914 geen twis met Duitsland gehad het nie, maar die groot opkoms van die Duitse keiserlike vloot, onder leiding van admiraal Alfred von Tirpitz, was 'n "bedreiging vir Brittanje"  wat die Britte gedwing het om die Europese waters terug te bring die grootste deel van sy koninklike vloot en om alliansies met Rusland en Frankryk te sluit. Buchanan beweer dat 'n rampspoedige beleid wat "Engeland aan Europa gebind het" en die omstandighede geskep het wat die Britte tot betrokkenheid by die oorlog gelei het. 
Aan die ander kant beweer Buchanan dat die grootste verantwoordelikheid vir die verbrokkeling in die Anglo-Duitse betrekkinge die "Germanophobia" en ywer vir die Entente Cordiale met Frankryk was van die Britse minister van buitelandse sake, Edward Gray.  By die beoordeling van die verantwoordelikheid vir die verloop van sake beweer Buchanan dat die Britte die Anglo-Duitse vlootwapenwedloop in 1912 maklik kon beëindig deur te belowe om neutraal te bly in 'n oorlog tussen Duitsland en Frankryk. 
Buchanan noem "Pruisiese militarisme" 'n anti-Duitse mite wat deur Britse staatsmanne uitgevind is en dat die verslag van Duitsland sy oortuiging ondersteun dat dit die minste militaristiese van die Europese moondhede was. Hy skryf dat Brittanje in die eeu tussen die Slag van Waterloo (1815) en die Eerste Wêreldoorlog (1914) tien oorloë gevoer het en Duitsland drie.  Buchanan wys daarop dat die Duitse keiser Wilhelm II tot 1914 nie 'n oorlog gevoer het nie, maar Churchill in drie oorloë gedien het:  "Churchill het meer oorlog gesien as byna enige soldaat in die Duitse weermag." 
Buchanan beweer dat Wilhelm desperaat was om 'n oorlog in 1914 te vermy en aanvaar die Duitse bewering dat dit die Russiese mobilisering van 31 Julie was wat oorlog teen Duitsland gedwing het.  Buchanan beskuldig Churchill en Gray daarvan dat Brittanje in 1914 tot die oorlog toegetree word deur beloftes te maak dat Brittanje Frankryk sou verdedig sonder die medewete van die kabinet of die parlement.  Buchanan voer aan dat die Verenigde State nooit in die Eerste Wêreldoorlog moes geveg het nie, en dat dit in 1917 'mislei en ingesleep' is in die oorlog: 'Amerikaners blameer die' Merchants of Death ' - die oorlogswinters - en die Britse propagandiste "wat die mite van die verkragting van België geskep het. 
Buchanan noem die Britse "hongerblokkade" van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog "krimineel" en aanvaar die argument van die Britse ekonoom John Maynard Keynes, wat in sy 1919 geskryf het Die ekonomiese gevolge van die vrede dat die vergoedings wat Duitsland in die Verdrag van Versailles opgelê is, 'onmoontlik' was om te betaal. 
Buchanan voer aan dat die Tweede Wêreldoorlog vermy kon gewees het as die Verdrag van Versailles nie so hard teenoor Duitsland was nie. Buchanan beskou die verdrag as onregverdig teenoor Duitsland en voer aan dat die Duitse pogings om Versailles te hersien, moreel en regverdig was. Buchanan noem die historici wat Duitsland vir die twee wêreldoorloë blameer, 'hofhistorici' wat volgens hom 'n mite van die enigste Duitse skuld vir die wêreldoorloë geskep het. In teenstelling met sy opposisie teen Versailles, het Buchanan geskryf dat Duitsland deur middel van die Verdrag van Brest-Litovsk bloot van toepassing was op daardie "gevangenishuis van nasies", Rusland, die beginsel van selfbeskikking,  wat van Russiese bewind vrygestel is. Finland, Estland, Letland, Litaue, Pole, Oekraïne, Wit -Rusland en die Kaukasus (grootliks die moderne Georgië, Armenië en Azerbeidjan) (ondanks die Septemberprogram). Buchanan sê dat Hongarye, wat deur die Verdrag van Trianon twee derdes van sy grondgebied verloor het, dit as 'n 'nasionale kruisiging' beskou  en daardeur verbitterd was na die Geallieerdes.
Buchanan meen dat Tsjeggo-Slowakye nooit geskep moes word nie, dit was '' 'n lewende weerspreking van die beginsel '' van selfbeskikking,  met die Tsjeggies wat 'Duitsers, Hongare, Slowake, Pole en Rutheniërs' in 'n 'multi-etniese' veeltalige, multikulturele, Katoliek-Protestantse konglomerasie wat nog nooit bestaan ​​het nie. "  Buchanan beskuldig die Tsjeggiese leiers Edvard Beneš en Tomáš Garrigue Masaryk daarvan dat hulle die Geallieerdes, veral die Amerikaanse president Woodrow Wilson, bedrieg het oor die etnisiteit van die streke wat Tsjeggo -Slowakye geword het. 'Op die vraag waarom hy drie miljoen Duitsers aan die Tsjeggiese heerskappy gestuur het, het Wilson gesê:' Masaryk het dit nooit vir my gesê nie! '.  Die beweerde Wilson -aanhaling lyk onwaarskynlik, aangesien Wilson in sy boek uit 1889 deeglik bewus was van die demografiese situasie in die Boheemse kroonlande Die staat: elemente van historiese en praktiese politiek.  Voorts het Wilson slegs een keer met Masaryk gepraat en was nie geïnteresseerd in die bespreking van Tsjeggo -Slowaakse onafhanklikheid nie. 
As gevolg van hul vernedering in Versailles het die Duitsers meer nasionalisties geword en uiteindelik hul vertroue in Adolf Hitler gestel. Buchanan skryf dat daar 'n 'Groot Burgeroorlog van die Weste' was in beide wêreldoorloë en waarin Buchanan beweer dat Brittanje eerder neutraal moes gebly het as om 'n onregverdige Verdrag van Versailles te handhaaf.  Buchanan verdoem opeenvolgende Britse en Franse leiers omdat hulle nie in die twintigerjare aangebied het om Versailles in Duitsland se guns te hersien nie, terwyl die Weimar -republiek nog bestaan ​​en die opkoms van Hitler gestuit het. 
Buchanan stem saam met die aanhalings van die historici Richard Lamb en Alan Bullock dat die poging van die Duitse kanselier Heinrich Brüning om 'n Oostenryk-Duitse doeane-unie in Maart 1931 te stig, Hitler kon verhinder om aan bewind te kom.  Buchanan kritiseer die Geallieerdes omdat hulle dit teëgestaan ​​het en haal Bullock aan oor hul veto as 'nie net' die mislukking van die Oostenrykse Kreditanstalt en die Duitse finansiële krisis van die somer nie, maar dwing die Duitse buitelandse kantoor om op 3 September aan te kondig dat die Die resultaat was om die Bruning -regering 'n skerp vernedering te veroorsaak en nasionale wrok in Duitsland aan te blaas. "  Buchanan voer aan dat Brittanje, Frankryk, Italië en Tsjeggo -Slowakye almal indirek gehelp het dat Hitler in 1933 aan bewind gekom het.
Duitse leiers uit die Weimar-era, soos Gustav Stresemann, Heinrich Brüning en Friedrich Ebert, was volgens Buchanan almal verantwoordelike Duitse staatsmanne en werk daaraan om Versailles te hersien op 'n manier wat die vrede van Europa nie bedreig nie, maar hulle word ondermyn deur die onvermoë en onwilligheid van Brittanje en Frankryk om saam te werk.  Buchanan volg die onderskeid wat die Duitse historikus Andreas Hillgruber gemaak het tussen 'n buitelandse beleid van Weimar om Duitsland in sy posisie voor 1918 te herstel vir 'n mate van territoriale ekspansionisme in Oos-Europa en 'n Nazi-buitelandse beleid waarvoor dit slegs die eerste stap was na 'n groter program van soek Lebensraum deur oorlog en volksmoord in Oos -Europa. Aangesien Buchanan beweer dat daar 'n morele ekwivalensie tussen Nazi -Duitsland en die Sowjetunie was, beweer hy dat Brittanje Duitsland en die Sowjetunie net moes toegelaat het om mekaar te vernietig en dat Brittanje intussen die verloop van die gebeure moes gewag het en vinnig genoeg moes oprig om kan veg as dit nodig is. [ aanhaling nodig ] Buchanan voer aan dat die 'waarborg' van Pole in 1939 onmoontlik was om te vervul, maar die oorlog onvermydelik gemaak het. Buchanan noem Hitler se buitelandse beleidsprogram meer gematig as die oorlogsdoelwitte wat die Duitse kanselier Theobald von Bethmann-Hollweg Septemberprogram in die Eerste Wêreldoorlog beweer Buchanan dat Hitler daarin sou belangstel om slegs na Oos -Europa uit te brei en nie gebied in Wes -Europa en Afrika te soek nie.  Boonop beweer Buchanan dat sodra Hitler in 1933 aan bewind gekom het, sy buitelandse beleid nie streng deur die Nazi -ideologie beheer is nie, maar aangepas is ad hoc deur pragmatisme. 
Buchanan skryf dat Benito Mussolini toegewyd was aan die Stresa -front van 1935 en dat dit 'n daad van dwaasheid van Brittanje was om vir die Volkebond -sanksies teen Italië te stem vir die inval van Ethiopië, aangesien dit slegs Fascistiese Italië tot 'n alliansie met Nazi gedryf het. Duitsland (ondanks die ingryping in die Spaanse burgeroorlog).  Hy skryf dat die Britse opposisie teen die Tweede Italo-Ethiopiese oorlog onnodig was, aangesien die klein gebied wat deur Italië beheer word, deur die veel groter Britse gebiede in Afrika gekant is, wat beteken dat Italië nooit 'n bedreiging vir sy kolonies kon inhou nie.  Buchanan merk op dat Frankryk, onder Pierre Laval, ingestem het tot Italië se reg om Ethiopië te verower as die prys van die instandhouding van die Stresa Front, maar Brittanje het wat Buchanan noem 'n "heilige" [ aanhaling nodig ] houding vir sanksies ter verdediging van wat Churchill, aangehaal deur Buchanan, beskryf as "'n wilde land van tirannie, slawerny en stamoorlog." Buchanan haal Churchill ook aan: "Niemand kan aanhou asof Abessinië 'n geskikte, waardige en gelyke lid van die bond van beskaafde nasies is nie."  Vroeg in 1936, toe die krisis oor Ethiopië Brittanje en Italië op die rand van oorlog gedryf het, het die Remmeland herremilitariseer in stryd met die Verdrag van Versailles.
Buchanan wys daarop dat Hitler die Frans-Sowjet-verdrag beskou het as 'n aggressiewe stap wat op Duitsland gerig is en dat dit die Locarno-verdragte oortree het, en hy voeg by dat Hitler 'n sterk saak gehad het.  Hitler gebruik die bewering van die skending van Locarno as 'n diplomatieke wapen waarteen die Franse en die Britte geen antwoord gehad het nie.
Buchanan voer aan dat Hitler se openbare eise aan Pole in 1938 en 1939, naamlik die terugkeer van die Vrystad Danzig na die Ryk"ekstra-territoriale" paaie oor die Poolse gang en die aansluiting van Pole by die Anti-Komintern-verdrag was 'n ware poging om 'n anti-Sowjet-Duits-Poolse alliansie te bou, veral omdat Buchanan beweer dat Duitsland en Pole 'n gemeenskaplike vyand gedeel het, die Soviet Unie.  Buchanan beweer dat Hitler Pole as bondgenoot teen die Sowjetunie wou hê, nie 'n vyand nie.  Verwys na Maart 1939 deur die Britse historikus Simon K. Newman en Andrew Roberts, in sy "The Holy Fox: The Life of Lord Halifax", beweer Buchanan dat die Britse "waarborg" van Poolse onafhanklikheid in Maart 1939 'n doelbewuste slenter van die buiteland was Minister, Lord Halifax, om in 1939 'n oorlog met Duitsland te veroorsaak.  Buchanan noem Chamberlain se "waarborg" van Pole "uitslag" en die "fatale blunder" wat die einde van die Britse Ryk veroorsaak het.  Buchanan voer aan dat Halifax en Neville Chamberlain verskillende motiewe vir die waarborg gehad het. Sonder om te besluit tussen die verskillende teorieë rakende Chamberlain se motivering, lees Buchanan verskeie, waaronder dié van Liddell Hart, Newman en Roberts. 
Buchanan stem saam met die Britse historikus E. H. Carr, wat in April 1939 oor die Poolse "waarborg" gesê het: "Die gebruik of dreigende gebruik van geweld om die status quo moreel meer strafbaar as die gebruik of bedreigde gebruik van geweld om dit te verander. " Buchanan beweer dat Hitler nie 'n oorlog met Brittanje wou hê nie en dat Brittanje nie in 1939 oorlog moes verklaar het teen 'n Anglofiele Hitler wat 'n bondgenoot wou maak nie die Ryk met Brittanje teen hul gemeenskaplike vyand, die Sowjetunie. 
Buchanan aanvaar die prentjie van die Britse historikus A. J. P. Taylor, wat in sy 1961 Die oorsprong van die Tweede Wêreldoorlog, beskou die Poolse minister van buitelandse sake, kolonel Józef Beck, as 'n ligsinnige en onverantwoordelike man wat nie in staat was om die omvang van die krisis wat sy land in 1939 in die gesig gestaar het, te begryp nie. vervul, moes Chamberlain aanvaar het dat dit onmoontlik was om Oos -Europa te red van Duitse aggressie [ teenstrydig ] en in plaas daarvan begin om Brittanje weer te bewapen om voorbereid te wees op enige toekomstige oorlog met Duitsland, indien nodig.  In plaas daarvan beweer Buchanan dat die aanvaarding van Oos -Europa as die invloedsfeer van Duitsland as quid pro quo want Duitsland sou buite Wes -Europa bly as die Tweede Wêreldoorlog.
Buchanan voer aan dat dit 'n groot blunder van Chamberlain was om in 1939 oorlog aan Duitsland te verklaar en dat dit 'n nog groter fout van Churchill was om Hitler se vredesaanbod van 1940 te weier, en dus die Tweede Wêreldoorlog volgens Buchanan se mening 'onnodige oorlog' van die titel.  Die titel is natuurlik geleen van Churchill, wat in sy memoires verklaar het: "Op 'n dag het president Roosevelt vir my gesê dat hy in die openbaar vra vir voorstelle oor wat die oorlog genoem moet word. Ek het dadelik gesê: 'Die onnodige oorlog. ' Daar was nooit 'n makliker oorlog om te stop as dit wat pas die vorige stryd verwoes het nie. "  Buchanan skryf: "Vir daardie oorlog dra een mens die volle morele verantwoordelikheid: Hitler. Maar dit was nie net Hitler se oorlog nie. Dit was die oorlog van Chamberlain en die oorlog van Churchill."  Volgens Buchanan was die "finale aanbod" wat deur die Duitse minister van buitelandse sake Joachim von Ribbentrop aan die Britse ambassadeur sir Nevile Henderson in die nag van 30 Augustus 1939 was nie 'n slenter nie, soos baie historici aangevoer het, maar 'n ware Duitse aanbod om die oorlog te vermy.  Net so voer Buchanan aan deur F.H. Hinsley, John Lukacs en Alan Clark aan te haal dat Hitler se vredesaanbiedings aan Brittanje in die somer van 1940 werklik was, en dat Churchill dit verkeerd was om dit te weier. 
Buchanan noem die Morgenthau -plan van 1944 'n volksmoordplan vir die vernietiging van Duitsland, wat deur die wraakgierige Henry Morgenthau en sy adjunk, die Sowjet -agent Harry Dexter White, bevorder is, en 'n manier om die Sowjet -oorheersing van Europa te verseker, met Churchill wat amoraal was om dit te aanvaar. 
Buchanan beweer selfs 'n morele ekwivalensie tussen Churchill en Hitler. Buchanan stel voor dat daar geen morele verskil was tussen Churchill se steun vir die verpligte sterilisasie en skeiding van geestelik ongeskikte voor 1914 en die Duitse Action T4-program nie.  Buchanan voer ook aan dat die standpunte wat Churchill oor Judeo-Bolsjewisme in sy artikel "Sionisme en bolsjewisme" in 1920 uitgedruk het, nie baie verskil van Hitler se siening oor "Judeo-Bolsjewisme" in Mein Kampf.  Buchanan val Churchill aan as die man wat die tienjaarreël in 1919 ingebring het, wat die Britse verdedigingsbesteding gebaseer het op die veronderstelling dat daar die volgende tien jaar geen groot oorlog sou wees nie, en beweer dat Churchill die man was wat Brittanje ontwapen het. in die 1920's.  Buchanan val Churchill aan as 'n onbekwame militêre leier wat opeenvolgende militêre onenighede veroorsaak het, soos die beleg van Antwerpen, die Dardanelles -veldtog, die Noorse veldtog, die Slag van Singapoer en die Dieppe Raid. 
Buchanan beweer dat Hitler se ambisies slegs tot Oos-Europa beperk was en noem historici soos Ian Kershaw, Andreas Hillgruber en Richard J. Evans dat Hitler 'n anti-Sowjet-alliansie met Brittanje wou hê.  ​​Buchanan hou vol dat Britse leiers van die dertigerjare weer beïnvloed is deur Germanofobie, wat hulle laat vermoed het dat Duitsland daarop uit was om die wêreld te verower.  Met verwysing na John Lukacs, beweer Buchanan dat Operasie Barbarossa nie deel was van 'n langafstandmeesterplan van Hitler nie, maar dit was eerder 'n poging van Hitler om Brittanje te dwing om vrede te sluit deur Brittanje se laaste hoop op oorwinning uit te skakel deur om die Sowjetunie aan die Geallieerde kant in die oorlog te bring. 
Buchanan voer aan dat die Holocaust nie die skaal sou ontwikkel het wat dit gedoen het sonder Hitler se inval in Pole en dan die Sowjetunie nie, aangesien hy andersins nie in beheer van die meeste Europese Jode sou gewees het nie. Buchanan voer aan dat as Churchill Hitler se vredesaanbod van 1940 aanvaar het, die erns van die Holocaust aansienlik sou verminder het. 
Met betrekking tot die debat oor die Duitse buitelandse beleid, kyk Buchanan na historici, soos Gerhard Weinberg, wat beweer dat Duitsland die hele wêreld wou verower, en hy beweer dat Nazi -Duitsland nooit 'n gevaar vir die Verenigde State was nie en dat dit nie die geval was nie 'n gevaar vir Brittanje na die Slag van Brittanje.  Buchanan wys daarop dat die 'meesterplan om Suid- en Sentraal -Amerika te verower' wat Franklin Roosevelt in die openbaar onderskryf het, eintlik deur Britse intelligensie vervaardig is en dat Duitse bronne geen bewyse vir die waarheid daarvan openbaar nie. 
Buchanan noem die Britse 'gebiedsbomaanval' op Duitse stede in die Tweede Wêreldoorlog 'n beleid van 'barbaarsheid' en haal aan Churchill dat die doel daarvan 'bloot ter wille van terreur' was.  In die besonder voer Buchanan aan dat die bombardement op Dresden in 1945 barbaars was en dat Churchill dit persoonlik beveel het deur Churchill self en Air Marshall Arthur Harris as bewys aan te haal. 
Buchanan is van mening dat Churchill grootliks verantwoordelik was vir die "Westerse mens se terugkeer na barbaarsheid" in die Tweede Wêreldoorlog en merk op dat generaals soos Curtis LeMay, toe hulle Japan gebombardeer het, die voorbeeld van die Britse lugmaarskalk Harris gevolg het in die gebruik van "terreurbombering" as 'n oorlogmetode teen Duitsland. Buchanan haal LeMay self aan: "Ons het die aand van 9 tot 10 Maart meer mense in Tokio geskroei en gekook en doodgebak as wat saam in die damp van Hiroshima en Nagasaki opgegaan het."
Buchanan kom tot die gevolgtrekking: "Ons en die Britte het vir morele doeleindes baklei. Ons het nie altyd morele middele gebruik deur 'n Christelike definisie nie." 
Buchanan, wat die konsep van Westerse verraad onderskryf, beskuldig Churchill en Roosevelt daarvan dat hulle Oos -Europa tydens die Teheran -konferensie en die Jalta -konferensie aan die Sowjetunie oorgegee het.  Met verwysing na die Kubaanse-Amerikaanse prokureur Alfred-Maurice de Zayas, noem Buchanan die uitsetting van die Duitsers uit Oos-Europa, waarin 2 miljoen gesterf het, 'n misdaad teen die mensdom 'van historiese dimensies' en staan ​​dit in teenstelling met die Britse vervolging van Duitse leiers by die Neurenberg -verhore vir misdade teen die mensdom terwyl Churchill en ander Britse leiers die uitsetting van die Duitsers uit Oos -Europa goedkeur. 
Buchanan skryf ook dat die Verenigde State van die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog moes wegbly.  Omdat die Verenigde State egter aangedring het dat die Verenigde Koninkryk in 1921 die Anglo-Japannese alliansie moet verbreek, het Japan hom uiteindelik met die as verbind en later Pearl Harbor aangeval.  Buchanan blameer Churchill omdat hy in 1921 by die Britse kabinet aangedring het om toe te gee aan druk om sy alliansie met Japan te beëindig. 
Buchanan kom tot die gevolgtrekking dat as die Tweede Wêreldoorlog nie plaasgevind het nie, die Britse Ryk deur die 20ste eeu sou voortduur. Buchanan noem die evaluering van Alan Clark van 1993 dat die Tweede Wêreldoorlog "te lank aangegaan het, en toe Brittanje opduik, was die land borsbeeld. Van die bates in die buiteland het niks oorgebly nie. Sonder enorme en strawwe lenings uit die VSA sou ons honger gely het. Die ou Die sosiale orde het vir ewig verbygegaan. Die ryk is terminaal beskadig.  Buchanan blameer ook Britse staatsmanne omdat hulle Brittanje in die oorlog teen Duitsland gebring het, wat die ekonomiese ondergang van Brittanje veroorsaak het, maar ook kommuniste in 1949 in Oos -Europa en China aan die bewind gebring het, wat almal sou vermy gewees het as Brittanje nie "gewaarborgde" Pole in 1939. 
Buchanan beweer dat Amerikaanse leiers in die Koue Oorlog meestal die wyse advies van Kennan gevolg het, wat verstaan ​​het dat 'n sterk Duitsland nodig was as 'n Amerikaanse bondgenoot om die Sowjetunie uit Sentraal -Europa te hou. Die Verenigde State het nie onnodige oorloë met die Sowjetunie ingehardloop nie, maar het geduldig gewag dat die Sowjetunie uitmekaar sou val. 
Buchanan eindig sy boek met 'n aanval op George W. Bush en voer aan dat net soos Churchill die Britse Ryk verwoes het deur twee keer onnodige oorloë met Duitsland te veroorsaak, Bush die Verenigde State laat verwoes het deur Churchill se voorbeeld te volg om die Verenigde State in 'n onnodige oorlog in Irak, en hy het waarborge vir talle nasies waarin die Verenigde State geen belangrike belange het nie, waarborg, wat sy land in 'n posisie geplaas het met onvoldoende hulpbronne om sy beloftes na te kom.  Buchanan spreek die mening uit dat net soos Chamberlain se "waarborg" van Pole in Maart 1939 'n "onnodige oorlog" met Duitsland veroorsaak het in September, die huidige waarborge van Oos -Europese nasies deur die Verenigde State ewe onwys is en 'n oorlogsverklaring vereis. met Rusland as 'n vyandige regime aan die bewind kom in laasgenoemde land en Oos -Europa aanval. Die Verenigde State het egter geen belangrike belange in Oos -Europa nie.  Laastens beklemtoon Buchanan die simboliek van Bush wat 'n borsbeeld van Churchill in die ovaalkantoor plaas as bewys dat Bush se neokonserwatiewe buitelandse beleid beïnvloed en geïnspireer is deur Churchill. 
Die boek was op die eerste week 16de Die New York Times topverkoperlys.  MSNBC merk op dat Buchanan aansluit by historici wat meer krities is oor Britse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog. 
Die boek het meestal negatiewe resensies gekry.   Kanadese joernalis Eric Margolis in die Toronto Sun het die studie van Buchanan onderskryf as 'n 'kragtige nuwe boek'.  Margolis het geskryf dat nóg Brittanje nóg die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog moes geveg het en dat dit eenvoudig verkeerd en dom was dat miljoene mense gesterf het om die 90% Duitse Vrystad Danzig te weerhou om weer by Duitsland aan te sluit.  Margolis aanvaar die gevolgtrekking van Buchanan dat die Britse "waarborg" van Pole in Maart 1939 die grootste geopolitieke fout van die 20ste eeu was.  Margolis het geskryf:
. Pat Buchanan daag baie historiese taboes uit deur te beweer dat Winston Churchill Brittanje en sy ryk, insluitend Kanada, in oorloë gedompel het waarvan die gevolge rampspoedig was vir alle betrokkenes ... Churchill het in die Tweede Wêreldoorlog die noodlottige fout begaan deur die steun van Pole op Danzig te ondersteun, alhoewel Brittanje niks kon doen om Pole, Joegoslavië of Tsjeggo -Slowakye te verdedig teen Hitler se pogings om miljoene Duitsers wat in hierdie nuwe nasies gestrand was, te herenig deur die vreeslike Versailles -verdrag nie. Brittanje se oorlogsverklaring teen Duitsland oor Pole het gelei tot 'n algemene Europese oorlog. Nadat Pole 5,6 miljoen dood gely het, het Pole uiteindelik deur die Sowjetunie beset geraak ... Buchanan se ketter en myne is dat die Westerse demokrasieë Hitler syne moes laat uitbrei Ryk ooswaarts totdat dit noodwendig oorlog gevoer het met die nog gevaarliker Sowjetunie. As hierdie despotisme hulself uitgeput het, sou die Westerse demokrasieë Europa oorheers het. Die lewens van miljoene Westerse burgerlikes en soldate sou gespaar gewees het. "
Jonathan S. Tobin in Die Jerusalem Post het Buchanan se boek 'n negatiewe resensie gegee en voorgestel dat die skrywer antisemities is en verteenwoordigend is van 'n 'kwaadwillige' versoening.  Amerikaanse skrywer Adam Kirsch, in Die New York Sun, het Buchanan aangeval omdat hy geen primêre bronne gebruik het nie en gesê het dat daar 'n sameswering van historici was om die waarheid oor die twee wêreldoorloë te verberg.  Kirsch het suur opgemerk as dit die geval was, Buchanan het nie net sekondêre bronne nodig gehad om sy argumente te ondersteun nie.  Kirsch beskuldig Buchanan van skynheiligheid omdat hy Churchill veroordeel het as 'n rassis wat gekant was teen nie-blanke immigrasie na Brittanje, maar dieselfde geëis het in die Verenigde State.  Kirsch het geskryf dat Buchanan se apokaliptiese taal oor die agteruitgang van die Weste meer aan Oswald Spengler te danke was aan Amerikaanse konserwatiewes.  Kirsch het aangevoer dat Buchanan se groot vertroue op Correlli Barnett se boek uit 1972 was Die ineenstorting van die Britse mag as 'n bron weerspieël die feit dat beide Buchanan en Barnett twee verbitterde konserwatiewes is wat ontevrede is oor die manier waarop die geskiedenis uitgewerk het en hulle verkies om te praat oor hoe lekkerder die geskiedenis sou gewees het as Brittanje nie in die twee wêreldoorloë of die Verenigde State geveg het nie en Brittanje in Irak. 
Die Amerikaanse klassikus Victor Davis Hanson het Buchanan gekritiseer oor wat hy as 'n pro-Duitse vooroordeel beskou, en beweer dat die Verdrag van Versailles te sag was eerder as te hard teenoor Duitsland.  In sy blog noem Hanson Buchanan 'n 'pseudo-historikus'.  In 'n ander inskrywing op sy blog om te reageer op kritiek van die bewonderaars van Buchanan, het Hanson gesê dat hy die kommunisme verafsku, maar het aangevoer dat Churchill en Roosevelt geen ander keuse gehad het as om hulself met die Sowjetunie te verbind nie. 
In 'n vyandige resensie noem die Amerikaanse joernalis David Bahnsen die boek van Buchanan '' ''n antisemitiese stuk vullis' ' en beskuldig Buchanan daarvan dat hy uniek is omdat hy die Holocaust as 'n verstaanbare, as buitensporige, reaksie op die Britse' waarborg 'voorgehou het "van Pole in 1939. 
Britse joernalis Geoffrey Wheatcroft, in 'n resensie in Die New York Review of Books, het gekla dat Buchanan die hardheid van die Verdrag van Versailles ernstig oordryf het deur op te let dat die meeste historici meen dat Duitsland die Eerste Wêreldoorlog begin het en dat Buchanan se kritiek op die Britse 'gebiedbomaanval' op stede in die oorlog geen aandag skenk aan hoe beperk Brittanje se opsies is nie het aan Churchill gelyk in 1940.  Wheatcroft het geskryf dat Buchanan die regse Britse historici soos Clark, Cowling en John Charmley aangehaal het toe hulle verklaar dat Brittanje nooit teen Duitsland moes geveg het of ten minste vrede moes gemaak het nie, maar hy ignoreer die breër punt wat Clark, Cowling en Charmley gemaak het: hulle beskou die Verenigde State eerder as Duitsland as die grootste mededinger van die Britse Ryk. 
Hongaars-Amerikaanse historikus John Lukacs, in 'n resensie in Die Amerikaanse konserwatief, het Buchanan met David Irving vergelyk en aangevoer dat die enigste verskil tussen die twee was dat Irving leuens gebruik om sy argumente te ondersteun, terwyl Buchanan halwe waarhede gebruik.  Lukacs het opgemerk dat Buchanan die linkse Britse historikus A. J. P. Taylor slegs noem wanneer dit hom pas wanneer Taylor se gevolgtrekkings in stryd is met Buchanan se standpunte, en Buchanan noem hom nie.  Lukacs maak beswaar teen die argument van Buchanan dat Brittanje opsy moes staan ​​en Duitsland toegelaat het om Oos -Europa te verower terwyl Buchanan ignoreer hoe barbaars en wreed Nazi -bewind in Oos -Europa was tydens die Tweede Wêreldoorlog.  Laastens het Lukacs beweer dat Buchanan dikwels van Anglofobie beskuldig is. Lukacs het gevoel dat Buchanan se klaaglied oor die Britse Ryk 'n geval van krokodiltrane was.  Lukacs het tot die gevolgtrekking gekom dat die boek van Buchanan nie 'n geskiedkundige werk was nie, maar 'n dun gesluierde vermanende allegorie was vir die moderne Verenigde State, met Brittanje wat opstaan ​​vir die Verenigde State en Duitsland, Japan en Italië wat op verskillende punte vir die moderne Islam ingekom het , China en Rusland. 
Die konserwatiewe Amerikaanse joernalis Christopher Jones val Buchanan aan in 'n resensie omdat hy gesê het dat Hitler se doelwitte in 1939 beperk was tot die toestemming van Danzig om weer by Duitsland aan te sluit toe Hitler Pole wou vernietig.  Jones het Buchanan ook gekritiseer omdat hy geskryf het dat die Tsjeggiese mense beter daaraan toe was as deel van die Ryk Protektoraat Bohemen en Morawië, onder beheer van Reinhard Heydrich, as deel van die onafhanklike en demokratiese Tsjeggo -Slowakye.  Buchanan beweer dat Hitler nie 'n wêreldoorlog oor Danzig wou hê nie en gebruik die gebrek aan gereedheid van die Kriegsmarine vir 'n oorlog met Brittanje in 1939 as bewys daarvan. Jones merk op dat die Duitse vloot te midde van die veertigerjare besig was met 'n groot uitbreiding, met die kodenaam Plan Z, om dit voor te berei om die Britse vloot teen die veertigerjare aan te neem. 
Britse joernalis Christopher Hitchens, in 'n resensie in Nuusweek, beweer dat die onkunde deur Buchanan oor die aggressie van Imperial Germany en merk op dat Wilhelm Moslems openlik aangemoedig het om te jihad teen die Westerse koloniale moondhede tydens die Eerste Wêreldoorlog, die Herero- en Namaqua-volksmoord in Duits-Suidwes-Afrika uitgevoer en die regering van die Jong Turke ondersteun terwyl dit die Armeense volksmoord gepleeg het.  Hitchens het aangevoer dat die keiserlike Duitsland oorheers word deur 'n 'militaristiese heersende kaste' van offisiere en Junkers wat roekeloos konflik by elke kans gesoek het, en dat dit bloot onsin was om te skryf dat Duitsland voor die Eerste Wêreldoorlog deur vyande aan alle kante "omsingel" is