Verbinding met 'n verlore telling deur Johann Johannsson, persoonlike effekte - Kyoubai
Soos ons almal weet, is die komponis agter meesterlike tellings soos dié vir “gevangenes”, “” aankoms, “en” Mandy, “is weg, nadat hy op ver te jonk ‘n ouderdom oorlede is. Maar na jare van stoei oor regte, een van sy vroegste tellings, vir ‘n 2009 film genaamd “persoonlike effekte” met Michelle Pfeiffer en Ashton Kutcher, is uiteindelik vrygestel. Met delikate klavier en stygende snare, dit is ‘n ongelooflike bewegende stuk werk. Sou dit so sterk wees as Johannsson nog lewe? Sou dit so sterk wees as ons nie almal so emosioneel rou soos ons in 2020? Daar is geen manier om te weet, maar kuns bestaan nie in ‘n vakuum. Groot kuns praat beide die oomblik toe dit geskep is en selfs meer tot die oomblik waarin dit waardeer word. Dit is ‘n groot kuns.
“Persoonlike effekte” het nie veel van ‘n aanlyn voetspoor. Ek sal erken dat ek dit nooit gesien het nie. Roger Ebert het dit nooit hersien nie. Trouens, dit het net twee resensies in vrot tamaties. Dit geopen in Maart 2009 en IMDb beskryf dit thusly: “‘n 24 y.o stoeier/McJob man ontmoet ‘n ma 20 + jaar ouer by groep terapie vir familie van moord slagoffers (suster en man). Hy help haar Dowe tienerseun. Sy nooi hom om te troues. Hulle wag op oortuigings op die moordproewe. ” Dit Stars Pfeiffer, Kutcher, en Kathy bates, en is geskryf en gerig deur “ray Donovan” Skepper David Hollander, uit ‘n roman deur die groot Rick Moody’s (die ys storm). Ek het gewonder of ek moet op te spoor die film voordat jy luister na die telling, want ek dink dit is hoe ‘n telling gebruik word wat werklik saak maak soveel as nie meer as die samestelling self. Op die ou end het ek besluit dit is ‘n ongewone geval waarin die nalatenskap van die komponis meer relevant is as die film en ek wou dit apart van die beelde ervaar. Ek sal nog steeds Track dit af, maar dit het my nie verhoed om te luister na die telling en moet jy nie ophou.
Ek het die sak notas gelees deur Hollander, wat vertel een van daardie groot stories oor struikel op briljantheid. Op versoek van sy seun nate, Hollander bygewoon ‘n kuns uitstalling op Santa Monica Beach deur Gregorius Colbert. Dit bevat ‘n telling deur Johann Johannsson. Hollander het dit nie eens geweet nie, maar die telling agtervolg hom en dit blyk te hê dat die film se produsent ook sou agtervolg, wat dieselfde uitstalling vier jaar later genoem toe hulle op soek was na ‘n komponis vir “persoonlike effekte.”
Hollander skryf in die notas, “tydens die skepping van die telling vir ‘ persoonlike effekte ‘ Ek het nooit gedink hierdie musiek oor liefde en verlies sou die karakters op die skerm te bowe gaan en kom reg terug na my. Ek het nooit gedink hierdie telling sal iets wees wat my nie net sal help om met Johann se dood te gaan nie, maar Johann se teenwoordigheid te voel en weer tyd en tyd deur sy werk verskuif te word. Dit het. En ek hoop, vir dié van julle wat hom geken en liefgehad het, of net sy werk liefgehad het, dit doen dieselfde vir jou. ”
Ek is nie in staat om regtig dissekting waarom klassieke musiek werk of nie. Dit is nie ‘n vaardigheid stel wat ek het. Ek kan ‘n groot samestelling waardeer soos so baie mense doen – in my hart meer as my kop. En luister na “persoonlike effekte” getref my op die regte tyd in die regte manier. Van ‘n strand in Santa Monica in 2005 deur ‘n film wat, soos Hollander sit dit, “lyk niks spesiaal te doen vir een van ons loopbane,” en om my kombuis in 2020. Ek is gefassineer deur die manier waarop mense verbind deur kuns oor tyd en ervaring, en hoe hulle dit anders doen, dikwels meer emosioneel, in tye van internasionale krisis. Ek het hom nie geken nie, maar ek voel deur te luister na sy musiek dat so ‘n verband belangstel Johannsson ook.