Die ReisNet / Bestemmings-kompetisie wen inskrywing
Vertel my iets wat ek nie weet nie
Gina Scheuder, 2005
Jy staan langs 'n meisie met donker hare in Arlington National Cemetery. Die stad besef die middag het gedraai, en die verkeer hou vir 'n teug asem op voor dit weer sugtend aankoek. Julle kyk saam uit oor 'n oseaan van identiese wit reghoekige grafstene, soos ontbytpapbokse, meer as 238 in totaal. Staan op die heuwel waar JFK begrawe is, en voor jou laslappie die hoofstad van Die Land. Jy kan Capitol Hill sien, en Washington Monument, maar voor jou, verby die horison, tot jou oë traan, lê net rye en rye en rye grafte. JFK het die begraafplaas vyf maande voor hy vermoor is, besoek, en toe hy dáár staan, presies waar jy nou staan en uitkyk, het hy ironies opgemerk dat die uitsig so mooi is, "I could stay here forever."
Jy het jou sherpa-mussie op, daai een wat jy in Buenos Aires gekoop het, en jy dra 'n videokamera oor jou skouer, maar jy neem nie nou af nie. Party dinge moet mens op 'n ander manier stoor. Die meisie kou klappend kougom en dra 'n voëlmisgroen serp en neem baie foto's wat sy dadelik genadeloos van die skerm af skrap. Jy dra jou Ray Charles-op-acid-sonbril en glimlag vir die meisie, deels omdat jy bly is dat julle nie onder een van die wit marmerblokkies lê nie, maar saam hier vries en mekaar kan proe, en deels omdat jy wil skimp vir 'n stukkie van haar kougom.
Die grafte maak jou melankolies, veral dié met kranse op, want dit beteken dat iemand êrens nog aan hierdie veterane van 'n vergete politieke bloedbad dink, en dat hulle nie net marmerblokke is nie, maar vlees was, met skoonouers en drome en gunstelingliedjies en ingroei-toonnaels. Jy wil niemand ooit aan 'n marmerblok afstaan nie. Jou hart dop soos verf van 'n muur af in hierdie stad, op hierdie oomblik, vir hierdie meisie. Jy sê haar naam, die Boere-erre so onvanpas in die Yankee-blou lug. Sy draai om en sê jirre maar die Amerikaners moet darem overboard gaan met als, nè?