Di Fara Pizza: Een van die groot snye in New York - Nuwe resepte
Di Fara Pizza: Een van die groot snye in New York
Een van New York se Great Slices
Die handgemaakte pasteie van Dom De Marco is skoonheid.
Die pizza-styl in New York is 'n heel ander ras as die Napolitaanse, Chicago-styl en talle ander pizza-variëteite. Dit is groot, in 6 tot 8 snye gesny en stewig aan die onderkant, wat bestand is teen toppings, in teenstelling met slap soos 'n Napolitaanse. Vir wat eintlik die Platoniese ideaal van pasteie in New York-styl is, hoef u nie verder te soek as Di Fara, in die onbesonge Brooklyn-omgewing in Midwood nie.
Wat maak Di Fara wonderlik? In kort, Dom De Marco, wat dekades gelede die pizzeria gestig het en steeds die enigste persoon is wat ooit aan die pasteie geraak het. Ietwat van 'n plaaslike beroemdheid. Di Marco neem sy tyd met elke pastei, rek die deeg uit, sit die toppings aan, smeer olyfolie aan en sny basiliekruid direk daarop, terwyl rye honger gaste by die deur uitstrek. Hy bestaan ​​in 'n leemte waar pizza die enigste konstante is. Hy is al so lank besig dat hy nie eers 'n pizzaskil gebruik om die pizzas uit die oond te haal nie; hy gebruik sy kaal hande.
As u gaan, moet u 'n hele tert bestel en voorbereid wees om te wag (tensy u regdeur die week oopmaak, wat ek gedoen het). As jy kan, kyk na die man in aksie, die ster van sy eie film. Hy is metodies, 'n perfeksionis, en die pizzas wat hy bedien, hoewel dit moontlik 'n bietjie te verkool is vir 'n sekere smaak, is dit pizza -perfeksie.
Die gebruik van hoë kwaliteit bestanddele plus so 'n handige hand is die geheim van Di Fara, maar 'n pelgrimstog is meer as net die pizza. Dit gaan daaroor om 'n legende aan die werk te sien.
Nie 'n liefdesbrief nie: Di Fara is die tuiste van die lekkerste pizza -sny in New York
& ldquoDit is die beste pizza in New York & rsquos, bruh! & rdquo het een selfverklaarde deskundige uitgeroep en Di Fara Diehard toe hy 'n kaaspastei van $ 28 na sy tafel in die beknopte Midwood -instelling dra. Terwyl die superlatiewe voortgaan, het ek die gewrig ondersoek, waar ek duidelike bewyse van die teendeel gesien het. Blikke Filipo Berio-olyfolie, berugte flou en lae kwaliteit industriële rommel, sit in die voorbereidingsarea. Eienaar Dom DeMarco het die mozzarella van Grande -merk gerasper uit 'n blok en elke slap skeer was 'n belediging vir die natuur en suiwel. Die basiliekruid is reguit uit die verpakking gedruk en op elke pastei afgesny. Die oond is herhaaldelik oop en toe gemaak, wat temperatuurskommelinge veroorsaak het wat die pizzas binne verwoes het.
Niks dui daarop dat ons pizza nirvana gaan beleef nie, en die duidelike en blatante vertoning van sagte bestanddele wat êrens tussen ontmoedigend en afstootlik is. Tog word DeMarco en sy pizzeria wat deur die familie bestuur word, geprys deur kritici en kliënte, van Bourdain tot de Blasio en kliënte staan ​​gereeld ure lank in die ry, want 'n voorsmakie van wat volgens hulle die beste van die beste is.
Dit was 'n koor van kritici wat in die eerste plek diners in 'n waansin gesit het oor Di Fara. Toe die pizzeria die eerste keer deur Eric Asimov in die New York Times terug in 2001, is die pizzeria uit relatiewe onduidelikheid gehaal en meer positiewe resensies het ingestuur. Anderhalf dekades later is Di Fara nou 'n volwaardige NYC-instelling en het die geraamde toekennings, passievolle kliënte en stygende pryse om dit te bewys .
Die status van die instelling by Di Fara is nie net op die pasteie bereik nie. Die sukses van pizzeria en rsquos hang grootliks af van die verhaal daarvan. By Di Fara draai die verhaal oor eienaar Don DeMarco, wat selde 'n dag verlof neem, al die pizzas self maak en in die rug skuif om deeg vir elke bestelling te gaan haal. Artikels en TV -reekse het hom as 'n perfeksionis beskou met 'n slaafse toegewydheid aan tradisie en kwaliteit. Tog blyk sy swak keuse van bestanddele en teleurstellende pizza's anders.
Maar Dom & rsquos lui verkryging en banale produk het op een of ander manier kritiek oortref. Joernaliste en bloggers bestendig sy mitologie en vertel sy verhaal ad nauseum (hey, hier & rsquos 'n dokumentêr, hier & rsquos die Tye die styging in die styging in die prys en die helfte van $ 5) en die aandag trek weg van die tekortkominge in die kos. Pizzatoeriste wat vashou aan artikels en blogposte leef om ervarings soos Di Fara te versamel. Dit wil sê, hulle floreer op die gevoel van eksklusiwiteit wat verband hou met wag in rye. Te oordeel na die gewildheid van Di Fara en rsquos en byna universele aantrekkingskrag, is die meeste restaurante onrustig om werklik bestanddele van hoë gehalte te onderskei van wat DeMarco gebruik.
Die pizzas wat ons probeer het, het bevestig dat selfs 'n veteraan van ses dekades industriële bolaag en gewone meel in skouspelagtige pizza kan omskep. Diegene & ldquo Gemaak in Italië & rdquo -bestanddele word almal so opgewerk oor aren & rsquot eintlik goed. San Marzano is immers nie noodwendig sinoniem met kwaliteit nie. As u met pizza -bestanddele begin met die maak van pizza, is die finale produk gedoem. By Di Fara wissel die slordige kors van Italiaanse meel van te gaar en krytig tot taai en lomp. Die vleissous is normaal. Maar die kaas was die mees skrikwekkende deel. Met elke hap tref die vet van beide die gesmelte mozzarella en Berio & rsquos sub-par olie my smaak en bedek dit met 'n sagte viskositeit. Dit is onmiddellik gevolg deur die liberaal gesoute tamatiesous, sy eenvoudige, hartige noot was die enigste ding wat die pizza effens hoër laat eet het. Maar teen die tweede sny het die vet van die pizza deur die deeg geweek en dit pap en saai gelaat.
Die olievlek wat veroorsaak word deur die drie-kaas-skemerkelkie wat by elke pastei staan ​​(koeimelk-mozzarella, buffelmozzarella en grana padano of parmigiano reggiano, afhangende van met wie u praat) Di Fara pizza op sy beste vervelig, en in die ergste geval 'n Q -sneltreinrit na maagkrampe. Na drie snye en twee hele pasteie ($ 75), was ons vol, maar nie versadig nie, en ons benodig 'n goed gemaakte, skerp-gebakte, taai taart (of twee) om ons gedagtes van die groot Di Fara-teleurstelling af te kry. So ry ons direk na Beste pizza in Williamsburg. Oor die snye van 'n behoorlik gemaakte kaaspizza bedien deur 'n beleefde personeel in 'n skoon omgewing, lyk die foute van Di Fara en rsquos nog erger. Maar vir Di Fara en rsquos -aanhangers is onkunde 'n olierige saligheid.
Hierdie beroemde NYC -pizza kan by u deur afgelewer word
Uiteindelik 'n manier om die waansinnige lang ry (en die reis na die Groot Appel!) Oor te slaan.
Di Fara Pizza is 'n Brooklyn -instelling - 'n nederige hoek pizza in die stad se beskeie Midwood -woonbuurt wat a) onder baie die beste beskou (indien nie die die beste) pizza's in New York, b) lok liefhebbers van pasteie en snye van regoor die wêreld en c) het lang lang rye wat afskrikwekkend, geduldig kan toets en u honger in hangers kan verander.
Maar nou kan u die reëls (en die reis na New York) vermy en geniet van die beroemde Napolitaanse en Siciliaanse pasteie van Di Fara-met hul legendariese skerp korst, lekker tamatiesouse, drie-kaas versnit van vars buffelmozzarella, fior di latte en Parmigiano-Reggiano en 'n skêr gesnyde basiliekruid-bolaag-in die gemak van u eie huis.
Di Fara het aangesluit by Goldbelly, 'n aanlynonderneming wat ikoniese plaaslike voedsel uit die hele land vind en dit voor u deur stuur, sodat almal, oral in die VSA, sy gewilde pizza redelik kan geniet uit die liefdevolle hande van Domenico ( "Dom") De Marco, wat Di Fara Pizza in 1965 gestig het nadat hy uit Italië na Brooklyn verhuis het en steeds versigtig (byna teer) die meeste pizza's by sy nederige toonbank bedien. (Dus die lang rye ...)
Die pasgemaakte pasteie word direk vanaf Di Fara's gestuur - gevries met droë ys en instruksies oor hoe om dit te verhit.
"Goldbelly en die Di Fara -gesin werk al 'n paar maande saam om die verpakking en die produk perfek te versend - selfs tot in die klein basiliekruidjiesakkies," het 'n woordvoerder aan FN Dish gesê.
Die vennootskap begin op Donderdag 5 Desember om 'n baie spesiale rede: Dit is DeMarco se 83ste verjaardag. Ter ere van die geliefde pizzamaker, bied Goldbelly 'n beperkte hoeveelheid van $ 83 vierpizzapakkies aan wat oral in die VSA gestuur word
Goldbelly het tot dusver meer as 20,000 Di Fara-pizza-versoeke ontvang, wat volgens die stigter en uitvoerende hoof, Joe Ariel, die bestelgoedere van die afleweringsonderneming is sedert sy bekendstelling in 2013.
'Daar is baie mense in die land wat smag na die smaak van New York en die ikoniese pizza van Di Fara's en dit nie kan kry nie,' sê Ariel. 'Ons streef daarna om hul kosdrome waar te maak.'
Byt u aan 'n Di Fara-pizza sonder die ure lange wag? Dit leef beslis die droom.
2 April Di Fara
New Yorkers neem hul pizza ernstig op. Miskien is dit as gevolg van die Italiaanse oorsprong van New York, aangesien 30% van Italië aan die begin van die 20ste eeu na New York immigreer. Die meerderheid van hierdie immigrante emigreer uit die suide, uit gebiede soos Napels en Sicilië, en het resepte, tradisies en vaardighede saamgebring om blote meel en water te omskep in een van die heerlikste kosse wat ooit gemaak is. Dit is dus nie toevallig dat New York deur baie as die pizza -hoofstad van die wêreld bestempel is nie. Maar is dit regtig? Om die waarheid te sê, 'n besoeker aan die pizza -huis in Amerika voel miskien nie dieselfde nie. Alhoewel uitstekende pizza in hierdie stad gevind kan word, bedien die meerderheid pizzeria's pasteie wat in massa geproduseer word, sonder 'n karakter of geur. Met die virale groei van kettings soos Sbarro, Famiglia en "CPK", het die meeste pizza's in die stad van 'n Italiaanse kunsvlyt oorgeskakel na die produk van 'n groot stad. 'N Relatief alledaagse mengsel van bestanddele, in teorie, moet pizza eenvoudig wees. Maar eenvoudige bestanddele lei tot ingewikkelde voorbereidings, wat as dit aan die verkeerde hande oorgelaat word, kan lei tot 'n pizza wat vreeslik smaak. Laat staan ​​sielloos. Gebrek aan vaardigheid, sorg en kwaliteit bestanddele kan lei tot klam kors, oormatige sout kaas, olierige oorblyfsels en frons. Goeie pizza is nie 'n maklike taak nie.
Daar is egter een plek in 'n ver land genaamd Brooklyn, 'n Napolitaanse oase in 'n woestyn van droë, digte, smaaklose skywe. Sommige beskou dit miskien 'n bietjie uit die weg gery, want die naaste metrohalte is Avenue J van die Q -metrolyn, ongeveer 45 minute van Times Square af. Die pizzaiolo Domenico DeMarco besit veertig jaar lank Di Fara. Vir veertig jaar was hy die enigste een met sy hande op die deeg en dieselfde hande, dikwels kaal, en reik tot in die warm pizza -oonde. Die plek is verskeie kere gesluit weens oortredings van die gesondheidskode. Zagat gee Di Fara die laagste gradering in New York, 'n afgrond van 4, vir atmosfeer en atmosfeer. Maar ten spyte hiervan kan pizza -lyne om die hoek en in die nag draai. As u op soek is na 'toppings' soos pynappel en ham, of lae-vet tofu met volhoubare organiese oregano en Franse comté, is Di Fara nie die plek nie. Hier is daar geen foefies nie. Mnr DeMarco word nie gepla deur die aantal honger mense wat in die ry wag vir middagete nie. Hy stop om met die inwoners te praat, stap by die stoorkamer in, laat die voorste tafel sonder toesig en neem die tyd om vars basiliekruid te sny en olyfolie op elke tert te giet terwyl hy dit uit die oond haal. Hy is absoluut mal oor wat hy doen, en dit wys.
Di Fara se kenmerkende pizza is die vierkantige tert, wat in NYC dikwels bekend staan ​​as die 'Siciliaanse' of die 'ouma -sny'. Hierdie pizza is swaar, nie net van die kors nie, maar van die kaas en sous wat bo -op gelaag is. Dit is ook in New York, wat beteken dat Italiaanse toeskouers die vraag kan stel waarom dit dubbel so groot is as waaraan hulle gewoond is. Die kors is taamlik sponsagtig soos 'n skerp, lugagtige focaccia van ongeveer 3/4 duim dik. Danksy die diep, swaar pannetjie waarin dit gebak word, is die onderkant altyd op die fyn rand van knapperige bruin en gebrande swart, met net 'n sweempie verkoolde geur wat die geur kompleksiteit gee. As u onder die kors hou, kan die oortollige meel in 'n fyn poeier afskuur en oortollige olie wat oorboord gemors is, maklik absorbeer. Sy sous smaak effens van varkvet en gemaalde stukkies pancetta, 'n versnit wat bydra tot 'n vleisagtige tamatiesous met 'n verrassend klein sweempie rokerigheid. Gesmelte eilande poele vars mozzarella borrel op die rooi sous wanneer die tert uit die oond kom. 'N Bietjie basiliekruid word bo-oor gesny, en die uitdaging begin-het u die geduld om te wag om in te grawe, of is die eerste heerlike mondvol troos vir 'n pas-verskroeide tong?
Gesondheidsbewuste toeskouers sal dalk met afgryse agterkom dat sy pizzas nie een of twee keer nie, maar drie keer gedrup word. Een keer voordat die deeg ingesit word. Dit veroorsaak dat die deeg as 'n spons in die oond dien en die geur absorbeer terwyl dit nie by die pan bly nie. Die tweede keer is net voor jy die pizza in die oond plaas. En die derde keer is net voor diens. Dit is nie vergeetagtigheid nie, maar 'n oorblyfsel van baie jare gelede toe pizza vir smaak geskep is en nie vir Kalifornië nie. Tussen die kaas en olyfolie bevat hierdie pizza net soveel geur as kalorieë. En myne, is dit die moeite werd.
Die tweede tert is wat ek en jy moontlik ken as die tradisionele pizza -margarita, maar dit is eenvoudig bekend aan sy vorm: die "rondte". Andersins bekend as die pizzabarometer waaruit ander pizza's vergelyk kan word, het hierdie tert 'n baie dunner kors en geen vark in die sous nie, maar dit is net so lekker soos sy broer, die vierkant. Die kors bly bros en word nooit pap nie. Dit is 'n ligter pizza volgens Di Fara -standaarde, wat beteken dat 'n sny met een hand opgetel kan word sonder om te val. Die kwaliteit van die kase word onmiddellik duidelik, omdat daar geen lemoenolie uit die bak lek nie, soos met kaas van lae gehalte. Die enigste sigbare olie op hierdie tert is dié van die Colavita en Philippo Berio oliesjef DeMarco.
Vir hierdie pastei gebruik DeMarco drie soorte mozzarella met verskillende voginhoud. Die eerste word 'La Bonita' genoem en kom uit Caserta, Italië, naby waar die sjef vandaan kom. Die tweede is Fior di Latte, 'n bufala -mozzarella wat in waterbakke gedompel is. Die laaste is gewone mozzarella van die Grand Cheese Company. Hierdie mengsel van drie kase met verskillende soutinhoud dra by tot die kompleksiteit van die sny en meng verskillende soorte sout en soet.
Wat my steeds verbaas, is die manier waarop sjef DeMarco die kors kan skerp maak - selfs sekere dele kan swart maak - sonder om te brand. Ondanks sy joviale gesprek met die lyn by die deur, of sy lang, vertraagde ritte agterin om meer kaas of meel na vore te bring, word die pizzas altyd op die regte tyd uit die oonde gehaal. Soms gebruik hy selfs sy kaal hande! Bo -op die sous en kaas is vars gesnyde basiliekruid wat chef DeMarco sekondes voor opdiening met 'n plastiese skêr sny.
Maar al bied Di Fara die beste skywe van New York, is daar 'n meer indrukwekkende, minder bekende opsie op die spyskaart. My mees onvergeetlike ervaring by Di Fara behels nie die pizza waarvoor dit so (tereg) bekend is nie, maar 'n halfmaanvormige kussing van kaasagtige goedheid, waarvan ek gedink het om die vinnigste terugkeer moontlik te maak. Volgens my is die Calzone van Di Fara die beste item wat daar bedien word. Dit begin met pizzadeeg wat in die helfte gevou is om 'n hoop vars ricottakaas. Vars in die sin dat vars ricotta altyd sy uitweg vind, ongeag hoe styf dit lyk asof hy hierdie reuse -Italiaanse kluitjie verseël. Nadat hy gevou is, druk hy die rande saam om 'n tentatiewe seël te vorm wat die vog en geur van die vars kaas sluit. Heerlik.
Nou kom die magie: hy neem 'n skêr en knip klein kuiltjies in die verseëlde gebied rondom die kors, wat hierdie perfekte tekstuur tot gevolg het in kombinasie met die vog van die ricotta. Hierdie saagtandpatrone skep 'n tekstuur wat baie ooreenstem met die klein soetvlek van 'n pizza tussen die knapperige kors en die klam sny, en dit is oral. Ligte gekruide met vars basiliekruid en olyfolie, die vars smaak hier is vars ricotta en perfek gebakte deeg. Dit is absoluut heerlik en die moeite werd om die uur te wag, want elke calzone word op bestelling gebak.
Terwyl hulle in die ry wag tussen die plaaslike bevolking van Brooklyn en toeriste wat na 'n kulinêre avontuur in die buitewyke trek, raak eetgaste beslis honger en kan hulle selfs die voordele van twee uur vir pizza in twyfel trek. Die skare wat aanlyn wag, kan soms opdringerig en direk wees; dit is New York. Maar die geur van vars pizza kan redelik oortuigend wees, en die een of ander manier maak wag nie so erg nie. Di Fara is 'n eetbare bewys dat lekker eetplekke geen minimum begroting of Michelin -sterre benodig nie, aangesien die koste van 'n tert of Calzone $ 15 kos. Dit is die varsste en lekkerste pizza buite Napoli, en enigiemand in New York wat langer as 'n paar dae lank is, sal iets besonders misloop as hulle nie 'n middagete na Brooklyn maak nie en groet Domenico DeMarco.
Waar 'n maaltyd 'n fortuin kan kos, haal 99 ¢ pizza voort
Die bordjies op die hoek van Ninth Avenue en West 41st Street het 'n ongelooflike kwaliteit, soos 'n gratis bier of bekostigbare behuising-99 ¢ Fresh Pizza. Soos baie dinge in New York, is dit ook te goed om waar te wees. Dit kos 'n sent, want een sny kos eintlik 'n dollar.
Sewe dae per week, 24 uur per dag, staan ​​New Yorkers by die buitentoonbank van 99 ¢ Fresh Pizza en betaal net soveel vir 'n gewone sny as vir 'n metro -prys in 1986. Teen $ 1,50, die fooi vir die gebruik van die sypaadjie A.T.M. naby is duurder.
Aangesien dit 'n stad is met 'n werkloosheidskoers van 10,4 persent in Januarie, en dit is 'n resessie, bestaan ​​daar niks anders as verandering nie. Dit is bekend dat kliënte wat die tekens op hul woord neem, 'n sent terugbetaal het nadat hulle met 'n dollarrekening betaal het.
'Ek gee hulle 'n sent', verduidelik Mohammad Hossain, 'n bestuurder by die pizzawinkel.
Geen sent verander van een blok af in Ninth Avenue, in West 40th Street nie, waar die kompetisie hul eie tekens plaas: "Pizza, $ 1,00 per sny, belasting ingesluit." Poswerkers, tieners en sakemanne stap in die 24-uur 2 Bros. Pizza, $ 5 rekeninge in die hand. Getrouhede het ontstaan. Asblik is gepraat. 'N Bestuurder sê hy verkies 99 ¢ Fresh bo 2 Bros., want dit was makliker om straatparkeerplek buite 99 ¢ Fresh te vind. 'N Beskermer van 2 Bros. verkies hul sous bo die sous in die blok.
Elke onderneming het dieselfde daaglikse aanbieding: twee snye en 'n blikkie koeldrank vir $ 2,75, wat die meeste plekke vir 'n enkele sny vra. Daar is sitplek by 2 Bros., maar geen teen 99 ¢ vars nie. Daar is gerasperde parmesaan op die toonbank teen 99 ¢ vars, maar geen by 2 Bros.
Op die vraag wie eerste oopgemaak het, was meneer Hossain vasberade, miskien selfs beledigend: 'Dit is die eerste! Dit is eerste! "
In die stad New York, die domein van die $ 1,000 -omelet (Norma's, by Le Parker Meridien Hotel) en die $ 41 -burger (Old Homestead Steakhouse), is die dollaroorloë tussen 99 ¢ Fresh en 2 Bros. 'n onwaarskynlike ontwikkeling.
Die winkels is twee van 'n groeiende aantal New Yorkse deli's en pizzeria's wat $ 1 -snye aanbied, 'n verskynsel wat pizza -liefhebbers, kosbloggers en mededingende pizzeria -eienaars verheug, ontstel en ontstel het, terwyl hulle 'n basiese beginsel van die stad se ekonomie trotseer. jy kan waar en wanneer jy kan.
Ongeveer 15 eetplekke in die stad verkoop nou dollarskywe pizza. Die eienaars van 99 ¢ Fresh en 2 Bros. het van 'n winskopiepizza 'n sakemodel gemaak: daar is vier 99 ¢ vars winkels in Manhattan en vier 2 Bros. Volgende maand open 99 ¢ vars sy vyfde winkel in 34ste straat naby Third Avenue.
Terwyl dollar-spyskaarte 'n stapelvoedsel geword het van baie kitskosrestaurante in New York, baseer die goedkoop pizzeria hul hele restaurante op die idee.
Pizzakenners het gesê dat die styging van dollarpizza 'n ekonomie-gedrewe kontrapunt is teenoor die meer gevierde pizza van New York. Verlede jaar het Di Fara Pizza in Brooklyn, algemeen beskou as een van die beste in die stad, omdat elke taart met die hand gemaak word deur die eienaar met ingevoerde bestanddele uit Italië, die prys van 'n gewone sny tot $ 5 verhoog.
'Ek dink nie dat 'n dronk kollege student omgee of daar San Marzano -tamaties op hul snit is nie,' het Jason Feirman (25), wat 'n pizza -blog met die naam I Dream of Pizza skryf, gesê oor die pizza -neiging van $ 1. 'Dit is 'n goeie sakemodel. Hulle maak nie voorsiening vir kosblogs nie. Die idee is om hierdie pizzas so vinnig as moontlik te maak. "
Daar is teorieë oor hoe 'n onderneming sulke goedkoop kos in so 'n duur stad kan verkoop. Pizzawinkels in die dollar word daarvan beskuldig dat hulle bevrore deeg gebruik, kaas en sous bespaar en snye te klein gesny het.
'Ek dink dit is wonderlik vir mense wat nie belangstel in produkte van hoë gehalte nie,' sê Margaret Mieles, bestuurder van Di Fara, van dollar-sny-instellings.
Die eienaars van 2 Bros. en 99 ¢ Fresh beweer dat hul skywe vars gemaak is met kwaliteit bestanddele en dat hulle hul eie deeg en hul eie pizza sous maak. Hulle beskryf die dollar-segment besigheid as 'n soort staatsdiens, met minimale winsmarges.
In 2008, toe die eerste 2 Bros. Pizza op St. Marks Place in die East Village geopen is, het die eienaars besluit om 'n spesiale opening vir 'n dollar-skyfie te open. Dit was so gewild dat hulle dit permanent gemaak het.
'Finansieel maak dit nie veel sin nie, maar dit is deel van ons handelsmerk,' het Eli Halali (26), een van die twee broers wat 2 Bros. Pizza besit, gesê terwyl hy langs die sakke van General Mills staan verrykte meel in die East Village -winkel.
Abdul Mohammad, die eienaar van die 99 ¢ Fresh -ketting, het gesê dat daar geen geheim vir sy formule is nie. Sy winkels is in klein ruimtes met 'n lae huur op voetgangers-swaar plekke wat 'n dag van 400 pie kan ondersteun. 'As ek soos 20 pasteie, 30 pasteie verkoop, kan ek nie die huur betaal nie, maar nie die werknemers betaal nie,' het hy gesê. 'My huur is goedkoop. As ek $ 15,000 tot $ 20,000 huur betaal, kan ek nie dollars sny nie. "
Hy het gesê dat hy ongeveer 15 sent tot 20 sent wins per skyf gemaak het en dat dit nie ongewoon was dat een plek van 99 ¢ vars tot 450 pasteie per dag produseer nie. Sy pizza is so goedkoop dat sommige kliënte hom soos 'n groothandelaar behandel, soggens tientalle pasteie bestel en die snye elders verkoop - vir $ 2 elk.
Teen middagete die ander dag in Ninth Avenue en 41st Street, staan ​​13 mans en vroue op die sypaadjie buite 99 ¢ Vars, ongeduldig bestelende en ongeduldig eetende skywe te midde van die atmosfeer van die onbegrensde Hell's Kitchen: luierende vragmotors naby die agterkant van die Port Authority Bus Terminal, 'n blaffende hond genaamd Leo, iemand vasgebind in die blok, 'n prostituut wat haastig was om 'n halfuur lank iets van $ 150 te sê en 'n bebaarde hawelose man met 'n kierie wat hard met homself praat oor die grootte van die gemiddelde beer. Hy eet twee snye.
Sommige is opgewonde oor die snye by die twee kettings en sê dat hulle net so goed of beter is as duurder snye, terwyl ander net effens beïndruk is, of glad nie beïndruk is nie. Niemand kla egter oor die prys nie.
Adam Kuban (35), die besturende redakteur van SeriousEats.com en die stigter van die pizza-blog Slice, het in April verlede jaar tussen 99 ¢ Fresh en 2 Bros 'n 'cheap-slice showdown' gehad. gatstruktuur "in die kors, het mnr. Kuban 2 Bros. as die wenner verklaar. Mnr Feirman van I Dream of Pizza sou anders gestem het, met 99 ¢ Fresh sy voorkeur.
"Is dit die beste pizza wat daar is? Dit is nie, 'het mnr. Kuban in 'n onderhoud gesê met verwysing na beide 99 ¢ Fresh en 2 Bros. "Maar vir iemand wat net brood en sous en kaas wil hê, sal dit jou regkry."
Die inspirasie vir die neiging, sê mnr. Mohammad, beskou as 'n baanbreker in dollars, was nie die kabbelaars, die toeriste of laat-drinkers van Hell's Kitchen nie, maar 'n ander demografiese geheel en al: die haweloses wat 'n 24-uur-druppel gebruik het -in sentrum in Negende Laan en 41ste Straat.
'As hulle Chinese kos wil koop, benodig hulle $ 4,' het mnr. Mohammad gesê. 'Vir 'n sny is dit $ 2,50. Ek dink aan hierdie mense. Ek sê: 'Ek wil iets vir hierdie mense doen'. "
Ek bedoel, kom nou - kyk na hierdie heerlike kunswerk:
Daar word duidelik baie gedink oor selfs die eenvoudigste kaastaart. Die sous is soet en soet, en kontrasteer mooi met die skerp, sout parmesaan en romerige mozzarella. Die kors word op baie plekke swart gebrand en geweek met hartige, skerp olyfolie. Dit lyk aanvanklik oordrewe, maar dit is nog 'n doelbewuste stap van DeMarco - die man het meer as 50 jaar ervaring met die maak van pizza, so ek sal sy oordeel uitstel.
Moenie my woord daarvoor aanvaar nie - hier verduidelik DeMarco dit self:
"Ek kom uit Italië en gaan af en toe daarheen om te sien hoe hulle dit [die deeg] daar doen. Hulle gooi dit nie in die yskas nie. Dit is nie veronderstel om koue deeg te wees nie. Die vars deeg borrel as jy dit in die oond sit, en die borrels word effens gebrand. Jy sien die pizza, en dit het baie swart kolle, dit is Italiaanse pizza. As jy pizza sien wat reguit bruin is, is dit nie Italiaanse pizza nie. "
Die 6 beste snye pizza in NYC
Daar is min kosse in New York wat meer ikonies is as die nederige sny, vervolmaak deur legendes uit die pizza, van Brooklyn se Di Fara tot die Joe's Pizza in Manhattan.
Maar die afgelope paar jaar het die beste pizzaiolo's in die stad hul fokus na hele Napolitaanse pasteie verskuif-en hoewel dit tot heerlike ontdekkings gelei het, soos die Roberta of die baie eenvoudige Lucali-tert, het die stad se snytoneel in 'n toestand gelaat van verwaarlosing.
Die resultaat: 'n aanslag van rubberagtige, verhitte wiggies wat slegs geskik is vir oningeligte toeriste, en laatnag-onthullers het reeds van hul kroegblad afgebreek.
Gelukkig is daar 'n sny-renaissance-a-borrel. Almal, van Francis Garcia en Sal Basille van Artisjok-pizza-roem tot Greenpoint se eie Paul Giannone (oftewel Paulie Gee), is besig om deel te neem aan die sny-aksie met nuwe teen-diensverbindings. En hierdie plekkies slinger 'n enkele porsie uit soos jy nog nooit tevore gehad het nie: op Romeinse pleine, in Detroit-styl gebakte kaaskorsies, selfs met 'n sonnige kant vir ontbyt.
Hier maak The Post ses van die nuutste, lekkerste pizza -snitte in die stad. Vou, eet en herhaal.
Die nuwe klassieke
"Daar is iets wat die pizza -kognisieteorie genoem word, [wat] verklaar dat die pizza wat jy eerste het, die pizza is wat jou die res van jou lewe die lekkerste smaak," vertel Giannone, van die beroemde Paulie Gee -pizzeria van Greenpoint, aan The Post. 'Die snytjie wat ek onthou, was 'n klassieke skywe in New York.' Dit is wat hy op sy nuwe Greenpoint -plek, Paulie Gee's Slice Shop, gooi. Sy Platoniese ideale snye is minder donsig as die beroemde, nanagtige Napolitaanse pasteie van Paulie Gee. Maar hulle is baie beter vir reis, ideaal vir eenhandige verbruik.
In 2014 het Giannone opgehou om patties by sy oorspronklike eetplek te bedien - 'Die beste pizza word direk uit die oond bedien', sê hy - en 'n 'terugslag' van die honger massas word ontvang. Om hulle tevrede te stel, het Giannone en sjef Andrew Brown begin peuter aan sy pizza-resep, in die hoop om 'n formule te vind wat 'n sny kan help om die oond-tot-tafel-reis te oorleef. Toe hy een kry wat werk, het hy uiteindelik 'n nuwe restaurant oopgemaak.
Paulie Gee's Slice Shop, wat verlede week geopen is en net drie minute se stap van Giannone se oorspronklike Greenpoint-restaurant af is, is 'n huldeblyk aan elke wonderlike pizzeria in New York-styl wat ek die afgelope 50 jaar besoek het, 60 jaar, "sê hy. In die retro -ruimte bedien hy groot, stewige skywe vanaf $ 3,50 en gemaak met "'n stewiger, snaakser kors." Probeer opvallende snye van die wit pastei, wat volgens hom herinner aan die weergawe van Totonno, en die Hellboy, 'n gunsteling kombinasie van sopressata en Mike's Hot Honey uit die oorspronklike Paulie Gee's.
Dit sal nie lank neem om die vierkantige skywe van die PQR-pizzeria in Romeinse styl te sien nie. Maar dit neem baie langer om te maak as om te eet, verduidelik mede-eienaar Fabio Casella.
'Ons deeg word 96 uur gegis', sê Casella, wat die afgelope lente saam met sjef Angelo Iezzi die snyplek van die Upper East Side oopgemaak het ná die sukses van hul ander pizzeria in die stad, San Matteo. Die Romeinse pizzamaker Iezzi-wat die wêreldwye pizzaskool Associazione Pizzerie Italiane bestuur-en Casella, gebore in Salerno, is obsessief oor die gebruik van slegs die nuutste bestanddele van die hoogste gehalte.
'As u die regte bestanddele gebruik, is 75 persent van u werk klaar,' sê Casella. Dit is die geval met sy somerspesial, die Piennolo -sny van $ 7, bedek met kersietamaties ingevoer uit die Vesuvio -streek in Italië, romerige stracciatella -kaas, olyfolie en vars basiliekruid. "Net [hierdie] bestanddele maak jou mond vol smaak," sê hy.
Mama's Pizzeria aan die Upper West Side bedien skywe in New York-styl sedert 1969. Maar eienaar Frank Tuttolomondo wou sy gesin se repertoire uitbrei en vierkantige gebiede aandurf. "Ek wou die gaping tussen 'n Romeinse in 'n Italiaanse styl en 'n Amerikaanse Siciliaanse" oorbrug, "vertel Tuttolomondo aan The Post. So maak hy einde verlede jaar 'n toonbank oop, net 'n blok weg van die oorspronklike Mama's, in 'n gesellige ruimte met blinde plafonne.
Tuttolomondo beskryf die gevolglike kors as "lekker en lugtig, soos 'n Romeinse focaccia", met 'n 'lekker knars' van 'n laag knapperige kaas op die rande. Pizza-liefhebbers kan kies vir fynproewers, soos rooiwyn-gebraaide venkelwors of Gorgonzola met gestroopte pere, op die sny van $ 4,50. Maar die pepperoni -vierkant, met sy blink poele vet in elke vleisagtige koppie, is 'n onweerstaanbare keuse. Spoel dit af met 'n Italiaanse ingevoerde bier of 'n glas wyn vir slegs $ 6.
2750 Broadway, 106th Street 212-510-7256
Uitblinker in Detroit-styl
Artisjok Pizza-eienaars, Garcia en Basille, het 'n nuwe fynproewersnywinkel: Lions & Tigers & amp Squares, wat in die lente in Hell's Kitchen geopen is en die vierkantige skywe in Detroit-styl in die kollig bring. "Dit is regtig anders" as Artisjok se kaasaanbiedings, en net so dekadent, vertel Garcia aan The Post. Die skywe van amper diep geregte is bedek met baksteenkaas uit Wisconsin-'n sagter, smelter weergawe van cheddar-wat die deeg 'n knapperige kors gee. 'Dit smaak amper soos 'n Cheez-It,' sê Garcia.
Die mede-eienaars van die neef het pizza in hul kop gekry terwyl hulle die "Pizza Cuz" van Cooking Channel verfilm het, waar hulle 'n soortgelyke tert met vier hoeke by Buddy's Pizza in Detroit probeer het. Die restaurant se naam is 'n huldeblyk aan alles wat Motor City betref: Detroit Lions -voetbal, Detroit Tigers -bofbal en natuurlik Detroit Square -pizza.
Die klassieke weergawe van $ 5 bevat twee dik tamatiesous op 'n beddegoed kaasbrood. Dit is die drome, ten minste vir Garcia: "Ek het my hele lewe lank pizza gemaak, en ek droom ook oor die koek van die Lions & amp Tigers & Squares pie."
BK se beste
Vir meer as 50 jaar het New Yorkers die pizza bedevaar na Midwood, Brooklyn, om by die bekende Di Fara Pizza te eet. Vandag is dit baie makliker om 'n stukkie hemel vas te trek, noudat Di Fara sy skywe in 'n stalletjie in die North 3rd Street Market in Williamsburg verkoop. Margaret Mieles, mede-eienaar en dogter van die stigtervader van die pizzeria, Domenico DeMarco, wou die stukkie van die restaurant na 'n meer sentrale deel van die stad bring vir toeriste en plaaslike inwoners. Die mark het 'die perfekte plek gevoel', het sy aan The Post gesê. Die Di Fara -stalletjie bedien die kosliefhebbers wat hulle ken en liefhet: snye, wat begin by $ 5, word gesmoor in 'n eenvoudige, maar ryk tamatiesous, en word bedien saam met Calabriese pepers wat volgens Mieles 'byna onmoontlik' is elders in die VSA.
Jordan Baker wil hê dat u pizza moet eet vir ontbyt. Dit is die konsep van Baker's Pizza & amp Espresso, 'n susterestaurant vir die 30-jarige pizza-vervaardiger Baker's Pizza in die East Village. Die nuwe Hell's Kitchen-plek maak om 08:00 oop en bedien snye wat ontbyt gereed is, met gebakte eiers en ander geure wat tipies by die brunch voorkom.
Baker, wat die winkel saam met broer Jeremy Baker en die in Bronx gebore tertgooier Jamie Cacace bestuur, sê hy sou pizza geëet het met ontbyt voordat hy na sy East Village-plek gaan skuif. 'Gereelde kliënte kom vroeg in en sien dit en vra dit,' sê hy aan The Post. Daarom het hulle besluit om dit aan die massas te verkoop.
Baker & amp co. bedien Stumptown-koffie en espressodrankies ($ 3 en hoër) by hul marmer-en-teël-toonbank. Daar is ook meer tradisionele pizza's vir middagete en aandete, soos die gelyknamige Baker's-skyfie, met gekarameliseerde ui, ricotta met kruie en tuisgemaakte varkwors.
DiFara is deur Rosengarten geskeur
van David Rosengarten se nuutste ezine. vergewe my as ek die C ' -hondbeleid oortree deur die e -pos wat ek ontvang het te kopieer en te plak (die ezine is gratis).
Pizza met 'n glimlag. of nie
In Januarie 2002 publiseer ek 'n stuk in The Rosengarten Report oor pizza in New York - die klassifikasie van die verskillende soorte, asook die identifisering van die beste pizzeria's in die vyf stadsdele. Ek het my eerste klassieke pizza in New York gevind by 'n baie ou, baie klein pizzasalon in die hartjie van Brooklyn, genaamd Di Fara, bestuur deur Domenic De Marco. & quot; Niemand buite die omgewing weet eintlik van hierdie plek nie, & quot, het ek geskryf, en moenie gou hierheen kom nie, voordat De Marco iets verstandigs doen soos om af te tree. & quot
As u die stuk lees, hoop ek dat u my raad gevolg het. Vyf jaar later is De Marco 'n superster vir 'n baie, baie wyer publiek. Hy het nie afgetree nie. Hy is nog steeds daar en ontvang gereeld lof uit alle oorde wat die Zagat -opname in 2007 noem, byvoorbeeld, noem Di Fara pizza & quotda beste pizza in Noo Yawk, en 'n nuut nagevorsde pizza -verhaal uit New York stem nie saam nie. (Die huidige uitgawe van die tydskrif New York noem De Marco "die laaste van die ou pizzameesters."
Omdat ek nie weer by Di Fara was nie, het ek gedink dit is hoog tyd dat ek na Laan J gaan om te sien hoe die ou maestro die oplewing hanteer het. en om te sien of u hierdie plek op u reisplan moet plaas. Ek vertrek uit Manhattan op 'n warm, sonnige, baadjielose Saterdag in Januarie, my gemoed opgewonde oor die ongewone weer.
Toe ek Di Fara omstreeks 15:45 nader, sien ek my eerste blik op The Modern Disaster: lyne wat uitloop op die eens rustige straat. Die goeie nuus: Die mense in die tou het nie gevries nie. Die slegte nuus: hulle was verward en nors.
Ek het twee lyne op die sypaadjie gesien: die een het ongeveer 6 mense en het na 'n venster buite die winkel gelei, die ander lyn het ongeveer 10 mense en direk na die toonbank in die winkel gelei. Omdat ek nie heeltemal geweet het wat ek van die twee reëls moet maak nie, of by watter een om aan te sluit-en sonder tekens of aanduidings-het ek 'n raaiskoot geneem en iemand op die & quotwindow & quot-reël gevra of hierdie lyn vir afhaal is. "Dit sou 'n goeie raaiskoot wees," het die meisie wat wag, vir my gesê. & quot; Dit is wat ons gedink het. Maar dit is nie. U kan uit elke reël uithaal. & Quot
Goed. Regverdig genoeg. "So, wat is die verskil tussen die twee reëls?" het ek gevra. Sy wys na die langer lyn, die een wat by die deur ingaan, en sê: "Die een is vinniger." Hmmmm. Interessant.
Kon myself nie help nie. "As daardie een vinniger is," het ek saggies gevra: "Kom jy op hierdie lyn?" Op daardie stadium draai 'n sweatshirt-geklede eks-hippie van 'n sekere ouderdom voor haar skielik na my en sê: "want ons" 39re idiote. & Quot
Allrighty. Hierdie ou het óf oorspronklik uit die hel na ons toe gekom, óf miskien op 'n stadige tou gewag vir 'n sny hom in 'n demoniese rigting. Ek het meer inligting nodig gehad. Presies hoe lank het hy gewag?
Ek kan nie die vraag beantwoord nie, maar ek kan dit vir jou sê: ek het op die toonbank gekom, die langer een. en, behalwe baie telteëls, het niks vir 30 minute gebeur nie, behalwe die vaslegging van 'n paar sentimeter. Dit is nie 'n tikfout nie - dertig minute.
Wat ek waargeneem het, was dit. Die ou, De Marco, het elke pizza met die hand gemaak (gewoonlik 'n goeie ding!). Nadat hy geobsedeer was oor die plasing van die deeg op die pizzaspaddel en al die ander besonderhede, kan hy - as daar bolaag bestel word - twee of drie minute in die agterkamer verdwyn om 'n handvol sampioene op te tel.
Soms sou die enigste ander werker in die plek, De Marco se seun, met 'n handvol sampioene of wors uit die agterkamer stap.
So. insluitend die bereiding van die tert, die plasing van die pizza in die oond (soms 'n trap nodig), die verwydering, die laaste raspering van kaas op die gaar tert (waarvoor die kaas pap vir pastei gerasper word, soos die pasteie uit die oond kom), die laaste plasing van vars basiliekruidblare op elke pastei (waarvoor die basiliekruid pie-by-pie met 'n skêr aan die ander kant van die winkel gesny word) en die laaste drup olyfolie (wat is gelukkig net 'n paar meter agter die eindpunt van De Marco). die totale arbeidstyd (insluitend kook) vir elke pastei is waarskynlik 'n goeie 4-5 minute. Haai, ambagsman maak my gelukkig! En u wil dalk na Brooklyn trek om hierdie dinosourusoperasie te sien!
Maar hier is wat 'n ongeorganiseerde man wat 4-5 minute per tert neem, aan 'n lyn van 30 mense doen. Na ongeveer 'n halfuur se wag, begin ek pasteie in die oond tel soos 'n kaarthaai tydens die jack aas by die casino tel. Ek kon omtrent identifiseer wie in die ry wag vir elke pastei - behalwe vir De Marco se foute, wat baie was.
Omtrent daardie tyd (30 minute) kyk De Marco op na die ou voor in die ry en sê: "Wat wil jy hê?" pepperoni. & quot De Marco sê niks, maar draai om en begin 'n tert maak. half sampioene, half pepperoni.
Omdat die man in die ry was voor ek daar aangekom het, vermoed ek dat hy ten minste 35 minute vroeër sy bestelling gegee het en dat dit 30-50 minute in die ry geneem het voordat hy die eerste keer sy bestelling gegee het. Dus, nadat hy minstens 'n uur, miskien nader aan 'n uur en 'n half, gewag het, moes hy nou 'n tweede keer sy bestelling plaas en wag vir sy pastei.
Ek het ook op daardie oomblik besef dat die enigste pasteie in die oond heel pasteie was met die voorgenome kopers-dat daar geen pasteie in die oond was nie.
Ek was daar saam met twee vriende wat gelukkig was om op een van die min tafels in die plek in te trek - en al wat ons wou gehad het, was drie snye van die beroemde pizza (want dit was die eerste stop op 'n Brooklyn pizza -odyssey). Dus, ek was bekommerd dat daar geen snye sou wees as ek aan die voorkant van die ry kom nie. en nou, na 35 minute, binne 'n menslike rang nadat hy die toonbank bereik het. en sien die seun van De Marco in 'n kort verskyning uit die agterkamer. Ek het die pizza -nageslag beleefd gevra en wil julle snye bedien? & Quot
Eenvoudige en regverdige vraag, ja. veral vir 'n man wat meer as 'n halfuur stil in die tou gewag het. De Marco Jr. skop sy oë in my rigting en grom & quotwat alles uit die oond kom. & Quot
Hmmm. Omdat ek op die hoërskool nie die sielkundige voorspelling kon slaag nie, het ek geen idee of dit beteken dat ek binnekort snitte sal sien nie. Maar terwyl ek nadink oor my veldposisie, my kans, my opsies - soos om uit die hel te kom - 'n ongelukkige siel, 'n paar sentimeter links van my en effens voor my, wat duidelik na haar eie persoonlike breekpunt gedruk is , het die volgende lieflike woorde vir my uitgedaag: & quotDonst in line!
Ooit die redelike filosoof, en ek was regtig bekommerd dat sy verkeerd verstaan ​​het, het ek so geantwoord: & quot; Nee, ek bestel nie snye nie - ek vra net of daar snye beskikbaar is, sodat ek weet of ek moet bly of nie. & Quot & quotDoesn & Dit maak nie saak nie! & Quot skiet sy terug. "Jy praat nie met hulle totdat jy die eerste in die ry is nie!"
Ag skat. 'N Handvol kaas en tamaties op 'n stuk deeg het die beskawing gebreek. Ek het vinnig my eetlus verloor, en my begeerte om die koers te hou.
Een van my metgeselle was 'n wonderlike eetmaat uit Florida, wat van sy tafel my angs gevoel het. Toe hy in die diaboliese lyn na my toe stap, en ek die gedagte uitspreek dat ons uittreestrategie beslis moet wees & quotNOW! & Quot
'Hou aan,' het hy gesê. Ons het al hierdie tyd belê. Laat ons neem wat ons kan kry as u aan die voorkant van die ry kom. & Quot Terwyl ek kyk hoe twee lieflike meisies met 'n hele pastei en groot glimlagte van die toonbank af wegstap-en toe die oliebattery self skielik opdoem voor my oë - ek het ingestem.
Om aan die voorkant te kom, is natuurlik slegs die eerste stap om pizza te kry. Dit was 'n goeie 10 of 15 minute later voordat ek gevra is wat ek wil hê (en ek gaan beslis niks sê voordat ek gevra word nie, nie met Cruella de Ville wat my aanstaar nie).
& quotDrie snye, asseblief, & quot, het ek gesê met soveel voordeel as wat ek kon bymekaarmaak. "Geen snye nie," sê die ontsettende kuit. Ek is verpletter, soos 'n San Marzano -tamatie. & quot Maar. maar. Ek sien daar twee snye vierkantige pizza, 'het ek gemurmureer. & quot O ja. Ons het vierkantige skywe gekry, 'sê die pizza -seuntjie. & quotJy wil 'em? & quot
Ek het uit my skerp waarneming geweet dat hierdie vierkantige snye op die toonbank gesit het sedert die oomblik lank, lank gelede dat ek aanlyn was, maar toe my vriendin se wysheid in my ore lui, het ek ingestem om 'n ruil van kontant vir twee ou, koue, vierkantige. Dit was die heel beste wat ek kon doen.
Na 'n vinnige verhitting sit ek en die vierkantige snye saam met die seuns aan tafel. Hulle was verskriklik. Nie die seuns nie - hulle was gemoedelik, baie hoër as myne. Maar die natgemaakte, deurweekte vierkante van 'n mooi smaaklose deeg was ver van die beste pizza in Noo Yawk.
"Ek is regtig jammer," sê ek vir my vriend buite die stad, "dat jy al hierdie pad moes kom en al die tyd hiervoor moes mors. Ek wens jy kon 'n vars, gewone sny Di Fara -pizza proe. & Quot
"Miskien kan ek," fluister hy. Nou, met die gedreun van die ontevrede tou agter my, kon ek nie die betowerende woorde wat my vriend by daardie ander tafel gebruik het, uitmaak nie. Al wat ek weet, is dat hy twee minute later terug by ons tafel was met die vierkantige sny nog in sy een hand. en 'n vars, gereelde sny in die ander. "Hulle was baie gaaf," het hy gesê, "en hulle het genoeg van hul pastei gehad."
Mama mia. So het dit tot gevolg gekom: om 'n sny pizza by Di Fara te kry, moet u na 'n paar volslae vreemdelinge gaan en dit smeek. Nie dat ek daaraan omgee het nie, let wel. dit is immers 'n belangrike saak wat ons bespreek. maar daar moet iets fout wees met 'n stelsel wat 'n man daartoe beperk.
Die pizza was goed. Baie goed. Alhoewel dit nie heeltemal tot my vyfjarige geheue voldoen nie. Hoekom? Ek onthou meer smaak as hierdie een was stiller. Maar dit het nog steeds die hangende, soppige, nat-maar-skerp tekstuurkompleksiteit wat die beste Napolitaanse en New Yorkse pizza's in New York doen. My geloof in pizza was nog steeds veilig - al was my geloof in die mensdom effens geskud.
& quotOK Dave, & quot het my ander vriend, 'n man uit Manhattan, gesê. "Ek weet presies wat u nodig het."
"Alkohol?" het ek gevra oor die afnemende dieet Pepsi.
"Ja," het hy gesê, " saam met jou volgende pizza. & quot
En so gebeur dit dat ek 'n kort motorrit later in 'n ander pizzaplek sit, hierdie in Flatbushlaan, en ek verwag nog 'n pizza -ervaring.
Nou moet ek erken dat ek eers verstom was. Soveel as wat ek my ervaring by Di Fara gehaat het, is ek gewoond daaraan om pizza te versier en so te bedien. Dit is hoe dit sou wees (hoewel aansienlik minder gruwelik).
'N Paar minute later loop ek hier by Franny's in, 'n baie cool en nuwerwets plek met 'n baksteenmuur met 'n sexy en verleidelike beligting. In plaas van net die pizza-vervaardiger en sy seun, is daar 'n magdom slanke en pragtige kelnerinne, sowel as drie hip-kyk jong sjefs wat by die pizza-oond in die oop kombuis staan.
Ek is gedisoriënteerd. Ek word verder gedisoriënteerd deur die spyskaart-wat saam met pizza presies die soort moderne restaurantkwaliteit in eenvoud het wat u op 'n plek soos Zuni Café in San Francisco vind. Hier is 'n blik op die aanbiedinge:
Nuwe oes Olio Verde en seesout- $ 7
Cranberry Bone en Bottarga di Tonno- $ 9
Hoenderlewer en pancetta- $ 9
Beestong met peperwortelsalsa- $ 9
Huisgemaakte Pancetta, Soppressata en Coppa- $ 16
Robiola Bosina met geroosterde Filone- $ 9
Escarole met Meyer Lemon en Parmigiano Reggiano- $ 11
Satsumas en Cara Caras met warmpeper en Bitetto Olive Salsa- $ 11
Blomkoolslaai met olywe, ansjovis en ingelegde groente- $ 11
Baccala Montecato met Fried Polenta- $ 13
Ekstra olyfolie en seesout- $ 8
Tamatie, knoffel en oregano- $ 12
Tamatie- en buffelmozzarella- $ 14
Tamatie- en buffelmozzarella met ansjovis en pepers- $ 15
Tamatie en Provolone Piccante met houtgeroosterde uie- $ 14
Tamatie en mozzarella met tuisgemaakte wors- $ 15
Buffelmozzarella, knoffel en oregano- $ 13
Mossels, pepers en pietersielie- $ 16
Lyk wonderlik, reg? Maar is dit die soort plek waar u verwag om 'n groot pizza uit New York te vind?
Die antwoord blyk te wees. ja. Dit is pizza op dieselfde vlak van kwaliteit as Di Fara se pizza! Daar is egter 'n paar verskille. Di Fara se kors, hoewel dun, is dikker as Franny's, meer 'n terugblik op die ou pizzeria in New York.
Die kors van Franny is dunner, ligter, droër, skerper - dit sorg meer vir die moderne gevoeligheid wat sy pizza nie dun genoeg kan kry nie. Maar. dit is geen matzoh -pizza nie, Franny se kors, pragtig verkool en blister, het baie sensualiteit. Wat by Franny aangekom het, is ook 'n bietjie meer modern-nie net in die & quottoppings nie, maar selfs in die kaaskeuse (wat 'n bietjie minder grasieus lyk by Franny's, 'n bietjie meer Gruyere-agtig) . Maar moenie vrees nie: alhoewel hierdie pizza jou in die 1960's dalk nie aan Brooklyn laat dink nie, sal dit jou beslis aan die wonderlike New York laat dink. en groot Rome. in die 21ste eeu.
En na watter onderneming wil ek eerder gaan? Ek moet jou vertel - asof ek moet - ek was regtig geskok deur my Di Fara -ervaring. Gewoonlik is die kos die ding wat my betref. Maar die vlak van blote bestuursonbevoegdheid hier was verstommend.
Dit was miskien die ergste restaurantbedryf waarby ek ooit beland het - insluitend baie hutte en hutte van Suidoos -Georgië tot Suidoos -Asië.
Ek het niks teen die ou man nie; hy het aangenaam gelyk toe ek hom vyf jaar gelede ontmoet het. En daar is geen twyfel oor sy talent as pizzamaker nie. Maar hoeveel wispelturigheid moet jy nie, ignoreer die feit dat mense 'n uur en 'n half wag vir 'n sny pizza. en kry jy dit soms nie? Huur 'n paar mense! Huur een persoon! Maak dit reg!
Franny's is nie net 'n ander wêreld nie, maar dit is ook 'n wonderlike weergawe van 'n ander wêreld. Die bedieners was so lieflik, kundig en bekwaam as moontlik. Die kos wat ek geproe het was heerlik. Die pryse is redelik. Die keuse van wyne is net reg.
Ek is van plan om so gou as moontlik terug te kom om alles op die spyskaart te bestel en 'n wonderlike ervaring te hê. Ek is nie van plan om binnekort terug te keer na Di Fara nie. En dit kom van my af - die een wat 'n loopbaan gemaak het waar funk bo mode gekies is.
Oop vir afhaal en aflewering
Ons kan u vertel van die manier waarop die sjefs by Lucali die deeg met leë wynbottels voor 'n houtoond uitrol. Ons kan u vertel dat hierdie restaurant BYOB is, en dat die klein kamer soos 'n geestelike plek vir pizza -aanbidding voel. Maar ons is nie hier om te praat oor die besonderhede wat Lucali 'n uitstekende eetplek maak nie. Ons is hier om oor pizza te praat. Die dun-maar-nie-te-dun kors is die presiese regte balans van sag en knapperig, en die tamatiesous is die platoniese ideaal van tamatiesous: 'n bietjie soet, 'n bietjie pittig en goed genoeg om met 'n lepel te eet. Verder is dit net kaas en basiliekruid. As u meer toppings wil byvoeg, kan u, maar u hoef dit nie. Hierdie pizza is absoluut perfek op sy eie, en dit is die beste wat ons in New York gehad het. En as u nie dink dat dit die moeite werd is om 'n paar uur te wag nie, dan het ons niks gemeen nie.
Oop vir afhaal, aflewering en buitelugete
'F*ck that - dit is nie eens in New York nie.' Hierdie reaksie is te wagte vir baie New Yorkers wat 'n Jersey City Pizza -plek op die hoogste plek sien. Maar selfs al was Razza nie in die New York Metropolitan nie (dit is), en selfs al was dit nie nader aan die sentrum van Manhattan as die meeste plekke op hierdie lys nie (dit is), is die pizza hier so goed dat dit hoort in die Top 20 vir New York en New Jersey en Mars. Die kors is super dun en lig, maar dit sak nooit soos sommige Napolitaanse pasteie nie, en elke hap is sout, soet en verkool. Ons eet dit graag, maar die beslag wat plaaslik verkry word, soos tuisgemaakte kaas en spesiaal geteelde haselneute, is ook fenomenaal. Voordat u u volgende verhitte bespreking oor die beste pizza wat bestaan, neem, neem u die Path -trein twee haltes na Razza. Dit is baie makliker as om 'n rit op een van Elon se ruimteskepe te probeer maak.
Di Fara Pizza het onlangs sy deure in die middestad van Cary geopen. Pizza -liefhebbers in New York -styl was verheug! Uiteindelik het ons 'n kans gekry om te sien waaroor die hype gaan. Di Fara is 'n pizza -restaurant in Brooklyn wat op een of ander manier sy weg na Cary gevind het. Die verskil met hul pizza is die water. Die deeg word gemaak met water uit New York.
Ons het die Chaos Pie bestel met wors, gehaktballetjie, kersietamaties, wilde uie en vars knoffel. Hulle het ook 'n lekker bierlys. Ek het 'n drankie gehad van Edmund 's Oast Brewing Company in Charleston. Beide die pizza en die bier was puik. Ek dink die toppings op die pizza was so goed. Die tamaties was die perfekte smaak en die vars knoffel het dit so lekker gemaak. Die sous was aan die lekkerder kant van die saak en het baie goed gekombineer met die wors en gehaktballetjie.
Hulle het patio-ruimtes buite, of u kan ook langs die stoep optel. As u lus is vir pizza, moet u gerus by Di Fara kom kuier vir 'n sny pizza-lekkerte in New York-styl.