Sy staar half verby die kamera. Op daardie manier wat jy onthou sy al vir jare doen; asof haar oë lank terug nie meer wou kyk nie.
Jy onthou. En nou wil jy sê: wag-’n-bietjie, Laurika. Ek wil jou vertel van jou. Wag, voordat die wolkie daar bokant die kranse jou siel wegneem na ’n plek waar jou oë weer sal wil kyk.
Jy en sy was albei jonk in die laat jare tagtig. Jy met jou bedorwe drome oor loopbane en grade en ’n blink toekoms; sy op die damwal met haar pakkies fudge. In die bloedige somers het sy op en af gestap met die boks verlepte fudge; digby die toe vensters van lugversorgde karre met ’n leergelooide vel. Sy het altyd verby gekyk. Jy sou ook. Verby die vernedering na ’n plek van oorleef.
Wintertye was haar vingers rooi om die simpel boks fudge en het jou ma altyd vir jou gesê: Dis eerlike werk. Hulle bly aan die lewe so. En soms het sy deur ’n gleuf in die ruit vir haar ’n R10 gewaai. As sy die pakkie fudge uithou, het jy “Nee, dankie” gesê. “Ons dieet.” En goed gevoel omdat sy daardie pakkie dan vir dubbel kon verkwansel.
Jy voel vandag wat sy daardie dag sou voel. Die blokkies fudge was die verskil tussen bedel en eerbaar. Jy het haar daardie dag maak bedel. Haar leer verbykyk. Jy is steeds nie maer nie. Pleks jy die fudge gevat het en Laurika se eer in haar oë gaan terugbêre het.
Toe sien jy haar eendag in Jasmyn. Sy het werk. En sonder dat jy weet hoekom raak jy bly oor haar en dankbaar vir Jasmyn. Dalk dankbaar dat sy nie meer uitgelewer is aan jou nie; aan die Samaritane van ons dorp, hetsy barmhartig of onbarmhartig. Die aarde is ’n ongenaakbare plek vir uitgelewerdes. Sy het koffie voor jou neergesit en beleef gepraat, maar nooit gekyk nie. Net-net verby. Die spyskaarte weggeraap. Jy het nie die vrymoedigheid gehad om vir haar te sê jy is bly nie; bly dat sy weg is van die damwal se wolke en son en koue.
Die jare het vir jou en vir haar kinders gebring en ons stories is saam-saam geskryf hier onder die kranse op die wye oewer van ons dam.
Waarmee was jy gisteroggend besig, Laurika? Toe hy jou huis binnekom? Terwyl jy hier sit en skryf, staan jou voordeur oop. Net ’n klein entjie weg van Wag-’n-Bietjie af. Jy het ook ’n selfoon en ’n skootrekenaar en ’n lewe wat iemand met ’n skerp voorwerp kan neem. Jy het ook drie kinders wat wees gelaat kan word met twee wrede steke in jou nek en bors; kinders wat by ’n skoolhek sal staan en in daardie oomblik nog nie weet hul ma bly nie meer saam met hulle nie. Gisteroggend hierdie tyd het sy nog gelewe. Was sy ’n ma en ’n mens wat op eerbaarheid oorleef het tot hier.
Jy huil met jou drie babbelende kinders op die kombi se agtersitplek. Jy huil vir ’n vierjarige wat nooit gaan leer hoeveel ’n hele gemeenskap kan leer uit ’n simpel boks fudge nie. Jy huil vir haar wat heen en weer oor ’n damwal moes stap, totdat sy eendag toegelaat is om bo-oor en verby te stap na ’n plek waar oorleef gelê het. Jy huil vir jouself en ’n hart wat hunker na ’n plek langs die see waar jy vlietend gelukkig was. Jy huil. Want die lewe is ’n simpel boks fudge wat leeg verkoop. Jy huil. Want jy weet dit is nie net Laurika Potgieter wat leer verbykyk het nie. Jy kyk na haar foto. Die Kormorant is reg: bekend en geliefd.
Sureta, miljoene dankies vir jou huldeblyk, ek sit nou snot en trane hier by my werk. Jy HET eer terug gesit in haar lewe. Dankie dat jy die insig nou ook by my laat insink het: VAT die fudge! Ek het ook al meermale by verskeie geleenthede die fout (besef ek nou) gemaak om die gevraagde geldjie vir ietsie wat dalk met moeite gemaak/gekook/gebak is te gee, maar nee dankie te sê vir die produk, ook onder die wan-indruk dat sy nou mos 2 x keer gaan geld kry daarvoor. Maar jou woorde is so waar: nou laat jy haar voel sy het geld gekry vir niks, met ander woorde soos ‘n bedelaar. Nooit ooit weer sal ek dit doen nie, net uit my hart dankie sê vir hul moeite met wat dit ookal is wat hulle gemaak het, en die eer vir opregte werk gedoen en geld daarvoor verdien, terugsit in hul oë. My hart huil oor haar kindertjies, mag Liewe Jesus hul in Sy arms toevou, en mag daar reeds in Sy plan, liefdevolle “pleeg-ouers” wees wie hulle met eer sal grootmaak.
Mensig my hart wil breek. Dis die treffendste brief wat ek nog gelees het. Hoe goed ken ek nie daardie damwal nie en skielik wens ek, ek kon Laurika ook geken het en ek besef met ‘n skok, jy ken haar eintlik, want sy is ook in jou wat al die jare alles sou doen om vir jou kinders te kon gee wat nodig is om by ‘n skoolhek te kon staan. Baie baie dankie aan die persoon wat hierdie brief geskryf het want nie net is dit die pragtigste huldeblyk aan Laurika nie, maar aan elke mamma wat al wou moed verloor. Mag die Liewe Vader hierdie kindertjies toevou en mag hulle vir ewig trots bly op hulle mamma. Mag haar ster die helderste skyn in die donkerste nag oor Hartbeespoort se damwal.
Dankie dat ek Laurika kon leer ken deur jou skrywe! Dit was n ma wat alles in haar vermoeë gedoen het om haar en haar kinders se lewens eerbaar te hou! Ek het die grootste respek vir haar gekry en ek is so jammer dat sy een van ons land se statistieke moes word! Ek weet haar kinders het die regte grondslag gekry ek ek hoop en bid dat daar iemand is wat hulle net n kans in die lewe sal gee! Ek is oortuig daarvan dat hulle n sukses sal kan maak van enige iets wat hulle aanpak! Ek sal van nou af altyd anders kyk na n blokkie fudge en die person wat dit verkoop!
Ek laat sak my kop in skaamte met oë wat swem van die trane. Ek self het al nee dankie gesê vir ‘n pakkie fudge kastig ek eet dit nie. Dankie vir hierdie mooi skrywe, mag haar kinders net die beste pleegouers kry. So jammer jy moes so wreed sterf aan die hand van iemand wat niks vir niemand voel nie.
N mens kan niks verder byvoeg nie die skrywer het alles gese wat oor so n persoon so Laurika gese kan word .jammer dat Sy so moes sterf aan die hand van n misdadiger
Ek salueer die skrywer van hierdie stuk vir uitmuntende gevoel op papier sit en ek salueer LAURIKA, wat ‘n spreuke vrou … almal in die stadspoorte ken haar, sy dink aan die dag van more … totdat iemand die reg neem om haar kinders te ontneem van ‘n mamma. Mag die Here hierdie kinders toevou in sagte lappe en die regte mense oor hul pad bring … mag die herinneringe om ‘n “warrior” vir ‘n ma te kon gehad het, hul vertroos en rustigheid in hulle harte gee vorentoe.
Sureta jy het hierdie artikel fantasties mooi geskryf. Dankie vir die kykie in hierdie arme mens se lewe. Dit vat guts vir iemand om hul trots in hul sakke te steek en van motor tot motor te loop met boks vol fudge om dit te verkoop. En jy beskryf die verhaal met soveel deernis. Dankie.
Sy was my Niggie en ek is nog altyd lief vir haar. Ek is net baie spyt dat sy so moes gegaan het. Ek kan glo sy was n goeie mens. Rus rustig my nig. Gaan jou baie mis.
Traan traan oor jy wat nie meer hier is vir jou geliefdes, dankbaarheid dat jou lewe soveel lesse vir ons almal kan bring, mag dit voortleef in jou kinders. As ek 1 klein wens kon he,sou ek graag vir jou n paar minute wou terugbring om die vrug van jou volgehoue getrouheid en eerlikheid te wys, jy sou groot oog en oopmond gestaan het, mag jy in vrede rus!
Wow wat ‘n huldeblyk. Dit laat my nou my kop in skaamte sak. Op die kruising van Moloto pad met Zambesiweg is daar ‘n jongman wat gemmerkoekies, beskuit en fudge verkoop. Ek het in die verlede by hom gekoop, en ook eers nadat ek allerlei verskonings vir myself opgediep het. Toe het ek eendag gaan sit en dink oor die jongman, en wat hy ook later bevestig het. Hy staan watter tyd van die dag op en begin bak en brou, vir ‘n inkomste. Hy doen earlike harde werk en het altyd ‘n glimlag op sy gesig, of jy nou by hom koop op nie, en hy groet almal wat by hom verby beweeg.
Hier sit ek en huil , vir ‘n Mamma wat net swaar in haar lewe geken het, wat te vroeg vooruit gegaan het, baie dankie vir die huldeblyk wat jy vir haar gegee het, ek glo dit sal baie mense se harte raak !
En nog ‘n skitterende voorbeeld van hoe demokrasie in Afrika werk: jy bly stem vir dieselfde useless party wat niks regkry nie, en jy blokkeer die pad en beskadig die motors van die mense wat vir ‘n ander party stem wat werk om jou lewe beter te maak…go figure! Nie-belastingbetalers wat skade aanrig aan die belastingbetalers se bates; en vir die regering is hierdie doodreg…sal dit nooit verstaan nie!
“Hy het na bewering in sy Mercedes Benz AMG die spoedgrens oortree. Die optrede is onaanvaarbaar as ŉ mens in ag neem hoeveel sokkerspelers oor die afgelope jaar op die land se paaie gesterf het,” het Simon Zwane, woordvoerder van die RTMC, Sondag gesê.
Hoe is dit moontlik dat hy gedurende die naweek borg gekry het. Gewoonlik word ‘n oortreder toegsluit tot hy voor ‘n regter verskyn…
Soek solank ander werk sodat jy nie hoef te jaag nie.Ek is nie besorg oor jou nie Spoedvraat maar oor ander onskuldige mense wie se lewens JY in gevaar stel met jou jagery.Wat dink jy gaan gebeur sou jy ‘n voorband bars op daai spoed?Vra maar net.
Was dit ek of jy was ons name in hoofletters uitgesaai, want dink nou Pietie, as jy so vinnig ry gaan hulle mos se jy was onder die invloed en kon sóveel katte,soveel honde en kids doodgery, en wat van die ongelukke wat jy kon veroorwaak het??