Lofpsalm 66:1, 2.
Teks: Kategismus Sondag 38; Efesiërs 2:11-22.
Daar is baie twisvrae oor die Sabbat waaroor die Kategismus geen antwoord gee nie.
Die Kategismus swyg doodeenvoudig daaroor. Selfs die gebod oor die onderhouding van die Sabbat word nie eers verklaar nie. Daar word net gesê hoe die gelowige Christen die Nuwe Testamentiese Sabbat moet vier.
In hierdie opsig is die Kategismus onvolledig, want daar word nie eers genoem dat die Sabbat 'n skeppingsordonansie is nie.
Dit beteken dat die Sabbat nie in die Skepping ingesluit is nie.
Die Here het die sewende dag self gerus van sy arbeid.
En met die rus van die Here was die skepping eers voltooi.
In die hele Ou Testament is daar 'n soort van 'n sluier oor die Sabbat.
Vir die ou testamentiese Jode was die Sabbat die teken van rus en ook die simbool van verlossing.
Daar sal eendag 'n ewige rusdag aanbreek, soos wat die Sabbat 'n rusdag is. Maar "hoe" dit sou gebeur het hulle nie presies geweet nie.
Dan begin die Nuwe Testament. Christus kom, en die skaduagtige verdwyn.
Jesus Christus is vir ons, wat in die Nuwe Verbond lewe, die God van die Sabbat, want Hy bewerk die verlossing, en Hy maak dit duidelik hoe die ewige Sabbat sal wees: Die ewige lewe by die Here in die hemel.
Die Jode was onder die verpligtinge van die wet. Hulle moes die sewende dag rus. Juis die sewende dag, omdat God die sewende dag gerus het na die skepping.
Maar ons lewe nie meer onder die wet van die Ou Testament nie. Ons lewe onder die genade van die Here Jesus Christus, wat hierdie wet van die Ou Verbond vir ons volbring het.
Daarom moes die Christelike Kerk 'n aanpassing maak. Ons moes die Sabbat na die eerste dag verskuif, om aan te pas by die opstanding van die Here Jesus. Dit is een rede waarom ons die Sondag op die eerste dag van die week vier en nie op die sewende dag nie.
Ons Sabbat het ook 'n ander betekenis:
Ons Sabbat gee die rus van Christus aan ons.
In die Ou Testament is daar eers gewerk en dan gerus. Soos by die skepping.
Maar met Christus word daar eers gerus en dan gewerk, want al die werk is deur Hom volbring.
Ons lees van die rus wat Jesus Christus bied in Matth. 11:28.
Kom na My toe almal wat vermoeid en belas is, en Ek sal julle rus gee.
Daar staan in Efesiërs 2:18 geskryf dat ons almal deur een Gees toegang het tot die Vader.
Ons kan net in die hemel die toegang verkry deur die Heilige Gees, wat deur die werk van Christus na ons toe gestuur is.
M.a.w. die dag van die Vader, sal ook net reg gevier word as hierdie Gees ons onder die genade van God leer hoe om die dag te rus.
Die Heilige Gees moet ons sover beweeg dat ons in die krag van die Here Jesus, wat die wet vervul het, en die dood oorwin het, die Sabbat reg sal heilig.
In die Ou Verbond moes die Jode eers werk voordat hulle kon rus. Maar nou is die orde omgekeerd. Ons het die voorreg van die genade van die Here Jesus om eers te kan rus voordat ons werk. Ons het klaar die rus van die oorwinning oor die sonde. Christus het dit vir ons gedoen.
Daarom werk ons nie soos die mense van die Ou Testament om rus te verdien nie. Ons het dit reeds, en daarom kan ons ontspanne werk in dankbaarheid.
Met ons Sondag vier ons die ewige lewe wat ons het deur die Here Jesus Christus.
Ons vier dit op die eerste dag omdat ons daarmee wil bly onthou dat die dood nie meer geldig is nie.
Jesus Christus skenk aan ons die lewe. En Hy het op die eerste dag van die week uit die dood uit opgestaan. Dit is wat die Sabbat van die Nuwe Testament beteken.
Die Sabbat is vir ons 'n dag met besondere betekenis. Net soos wat my liggaam moet rus van harde werk, net so moet my siel ook tot rus gebring word.
Hoe rus ons geestelik? Só:
Ons is nou vrygemaak van al die wetsverpligtinge. Maar nie so dat dit ons toestemming verleen tot losbandigheid nie!
Juis so dat ons sonder verpligting, spontaan gehoorsaamheid betoon aan ons Here.
Daarom moet ons Hom eer op sy dag. Só eer soos wat Hy wil, en nie soos ons eiewilliglik soms wil nie!
Die eerste manier waarop ons die Here op sy dag moet dien, is natuurlik om Hom aan te roep.
M.a.w. ons moet in persoonlike kontak met Hom wees. Ons moet kerkhou. Dienshou tot eer van die Here. Want 'n erediens is 'n vergadering van God en sy uitverkorenes.
Kerk en erediens skool ons sodat ons nader na die Here toe beweeg.
Dit maak dat ons die Here werklik leer ken, en Hom kan liefhê.
Tydens die erediens hoor ons die Woord van die Here.
In die erediens praat die Here self met ons.
Hy onderrig ons.
Hy leer ons sy genade.
Hy leer ons vertroue.
MAAR Hy leer ons ook dat sy geduld oor ons beperk is. Dat ons met sy toorn te doen gaan kry as ons Hom haat. En dat ons aan die onaangenaamste kant gaan wees as ons met die oordeel van die Here te doen kry omdat ons nalatig of moedswillig is.
Die Here roep ons deur die prediking. Deur die prediking word die geloof en bekering in ons harte gewerk.
Daar staan in Openbaring geskryf dat Christus tussen die kandelare van die kerk wandel. Hierdie kandelare is die gemeentes: Ons.
En as ons wil hê dat die kandelaar van ons kerk ook eendag rondom Christus moet staan, dan moet ons op die dag van die Here saam vergader, sodat ons daarmee simbolies kan aantoon dat ons nou reeds by Hom is, soos dit eendag sal wees.
En ook sodat ons sy Woord en belofte kan aanhoor, en die bewys kan lewer dat Christus ook by hierdie kandelaar verbywandel.
Om presies hierdie selfde rede word die Sakramente op die Sabbat gevier. Hulle verseker die verdienste van Christus en versterk ons geloof.
Sakramentsbediening en gebruik is ook 'n manier om die Here met 'n lewende geloof aan te roep.
Dit alles maak van ons 'n biddende gemeente. Dit wat ons ten alle koste moet wees en bly!
Die Sabbat self is natuurlik 'n preek. Die Sabbat preek dat die tyd in vervulling gaan.
Daar kom 'n tyd, en dit is in die hemel, dat daar nie meer dae is nie.
Daar sal net een dag wees, want die heerlikheid van God sal altyddeur die lig verskaf. Een ewige dag met God, waarin ons Hom sal eer en verheerlik.
Dit sal 'n Sabbatdag wees, want ons sal rus van die stryd. Dit sal 'n volmaakte rustyd wees.
Ons sal rus van verdriet. Daar sal geen trane of klagtes wees oor werk nie.
Ons sal met feesklere geklee wees, want dis 'n fees om by die Here te wees.
Ons sal daar heerlikheid geniet wat geen oog nog ooit gesien het nie, en wat nog nooit deur enige oor gehoor is nie, en wat ook nog nooit in die hart van enige mens opgekom het nie.
Dis die onverwelklike kroon waarvan Paulus praat.
Hoe heilig ons die Sabbat? Word ons sabbatheiliging gekenmerk deur 'n rustigheid en 'n soeke na God? Getuig ons manier van Sondagviering dat ons 'n week lank daarna verlang het om weer gemeenskap met die Here te beoefen?
Daar is mense wat hoegenaamd niks rus van werk op die Sondag nie. Baie mense gaan doodeenvoudig aan asof dit maar net nog 'n dag is.
Deur die week is ons besig met ons beroepswerk, en Sondag is dan net die dag waarvoor ons gewag het om allerhande klein sleurwerkies af te handel.
Dikwels is daar onnodige werk wat gemaak word vir die Sondag, wat baie maklik kon gebly het.
Tog moet ons in 'n sekere sin werk op die Sondag.
Ons moet die Here soek en aanbid. Dus nie liggaamlike werk nie, maar geestelike arbeid.
Ons het ses dae van die week vir al ons liggaamlike verpligtinge. Maar een dag van die week moet ons ons siel skool in die dinge wat die Here en sy ewige koninkryk aangaan.
Die manier wat ons die Sabbat onderhou moet heenwys na die dag wanneer die ewige fees by God begin. Ons moet rus op die manier wat ons eendag in die hemel gaan rus.
Sondag is die dag van bepeinsing. Dis die dag om jou lewe te ondersoek. Om jouself te toets of jou standaarde en beginsels voldoen aan die eise van God. Dis 'n dag on te dink ons aan ons foute en probeer ons om dieselfde foute te vermy vir die toekoms.
Kom ons noem die Sabbat op die aarde 'n dag van oefen in waaksaamheid. Waak teen sonde. Skoling in Godskennis en heiligheid sodat ons soveel sterker kan stry teen die sonde.
Doen ons werklik al hierdie dinge op die Sabbat? Ons geloof en die erns van ons godsdiens kan in 'n sekere sin getoets word aan die manier waarop ons Sondag vier.
'n Leeglêersondag getuig van liggaamlike rus, maar dit getuig ook van 'n leë gees. 'n Gees wat afgestomp het en nie meer honger na gemeenskap met God nie.
Net so getuig 'n Sabbat vir al die ander klein werkies, of erger nog, as ons doodeenvoudig aanhou werk soos al die ander dae, daarvan dat ons God glad nie meer ken nie.
Dit is ook die simbool daarvan dat ons die ewige rus sonder God sal wees, omdat ons lewe nou reeds getuig dat ons in ons rus sonder God die Here is.