Wees seker dat jy ook al is.
Onthou jou? Stop hier vir 'n oomblik. Gaan kyk in die spieël. Jy is regtig dieselfde man onder die gryserige (of nie), afwaartse (of nie) kop hare, wat skoon skeer (of wat-modieus-gesig-hare groei). Die brein tik steeds saam, eintlik gevul met meer as wat jy op die oomblik kan waardeer.
As jou visie 'n bietjie minder duidelik is, of jou gehoor nie heeltemal so skerp nie, vat jou hart! Jy leef in 'n tyd wanneer die meeste tekens van swakheid maklik herstel en vergoed word. (Hoorapparate is state-of-the-art en feitlik onsigbaar.) Jy het al die beste eienskappe van die ou jy (tel hulle) en as jy een van daardie mans is wat ervaar wat soos 'n identiteitskrisis voel, Jy sal jou nie net weer vind nie, maar ook ontdek dat die self wat jy vind, selfs beter sal wees as wat jy ooit verwag het.
Ek het my koffie gehad en die nuusbrief gelees. Nou wat?
Dit was presies die vraag wat gevra is Arthur S. van Baltimore, Maryland, terwyl ons oor koffie in 'n dinee gesels het. Ons het albei 'n biblioteeklesing bygewoon, waar ons langs mekaar gesit het en 'n gesprek geslaan het. Arthur het my vertel dat hy graag lees en besluit het om die oggend by die biblioteeklesing by te woon. Maar dit was eintlik net 'n tydmoordenaar, hy het my vertel en nie intellektueel bevredigend nie. Hy het erken dat hy 'n onlangse afgetredenes is en die grootste deel van sy tyd uitgeput het. Ek het hom genooi om my meer te vertel.
Wel, ek wakker my wakker elke wakker. Dis 'n gewoonte wat ek nie kan breek nie. Ek sit nog steeds my horlosie op die toonbank in die badkamer, stort, skeer en rok. Net nou dra ek nie meer 'n pak en das nie. Ek gaan ontbyt toe, lees die koerant, en by 11 beplan ek die res van my dag. Maar dis waar die leegheid begin groot word. Ek is gedwing om te konfronteer met die feit dat daar baie ure oor is in die dag en elke dag lyk die ure langer. Soms het ek 'n projek om die huis om te voltooi. Soms het ek 'n dokter of 'n prokureur se afspraak. Maar op die meeste dae het ek nie 'n plan nie. En glo dit of nie, ek raak amper paniek. Ek lees en ek speel gholf, maar dis nie genoeg nie. Gholf twee keer per week is genoeg. Meer as dit is vervelig, om nie baie duur te noem nie!
Maar hier is wat my eet. Ek het drie gegroeide kinders. My oudste is baie suksesvol, het 'n werkende vrou, en ek kan nie glo wat hy gedoen het nie. Hy het opgehou om sy perfekte werk om tuis te bly en sy dogter te verhoog! Hy sê hy is nie bekommerd dat dit sy loopbaan sal verwoes nie. Hy is nie skaam om haar te gaan inkopies doen of haar by dagversorging by ander ouers (vroue) optel of by die speelplek by my kleindogter uit te hang nie. Ek is skaam vir hom as ek mense moet vertel dat hy 'n huishuis is. Ek wonder of hy 'n regte ou is! Hier is ek, sukkel met aftrede ná 'n lang werkslewe in 'n suksesvolle besigheid, en hy is besluit om in sy veertigerjare te "aftree". Maar hy sê dit is net sowat tien jaar. Ek kry dit net nie.
Ons sal later meer van Arthur hoor. Maar eers laat ons sy dilemma dissekteer. Arthur se situasie is nie uniek nie. Hy het twee probleme: Eerstens lyk dit of Arthur nie die hulpbronne het om sy aftreejare as beloonend te maak nie, aangesien sy lewe tot op hierdie punt was. Tweedens het hy nie met die feit gekom dat sy seun se perspektief op die lewe dalk eintlik anders sal wees nie. Nie van minder waarde nie, net anders.
Miskien moet ek hierdie komende gesien het!
Arthur het begin voorberei vir sy volwasse lewe toe hy 'n klein kind was. Mense het hom gevra wat hy wou wees toe hy grootgeword het, en hy het geweet hy het beter antwoord. Toe hy groot geword het, het hy geweet dat hy op universiteit was, waarskynlik 'n huwelik, 'n eie huis en 'n werk waarin hy sou kon slaag, 'n lewe maak sodat hy vir sy gesin kon sorg. Arthur het dit alles gedoen - en het dit goed gedoen. Arthur's is 'n suksesverhaal. Maar terwyl hy alles wat gebeur het, het hy beplan vir sy aftrede? Waarskynlik nie.
Arthur se ouers en die geslag wat hulself voorafgegaan het, het nie verwag om lang jare van aftrede te wees nie, miskien nog 'n derde van hul leeftyd, baie jare van goeie gesondheidsgehalte, en die middele - dalk klein, maar vas en betroubaar - en die vermoë (ten minste deur die internet) om betrokke te bly in die wêreld. Op 'n manier is Arthur en die res van sy generasie wat tydens die 1930s en 1940's gebore is, deur hierdie bonanza van geluk geblaas. Arthur was, en miskien nog steeds, altyd bekommerd dat dit môre stormweer kan veroorsaak en hy moet voorberei word met 'n reënjas en galosse. Miskien was hy nie voorbereid op die feit dat toe hy in sy vroeë sestigerjare afgetree het, hy 'n hele nuwe stadium van die lewe sou binnegaan nie, dat hy dertig jaar se kragtige lewe voor hom kon hê.
Voorbereiding vir aftrede fokus gewoonlik op finansiële beplanning en sekuriteit. En met goeie rede. 'N finansieel veilige lewe is baie gelukkiger as 'n onveilige een. Daar is geld wat hier deur adviseurs in die finansiële bedryf gemaak word, en natuurlik het hulle tot die uitdaging gestyg. Emosionele veiligheid in hierdie stadium van die lewe is egter ewe belangrik. Ongelukkig word hierdie kwessie nie so energiek aangespreek nie.
MAAK DIE MEER VAN AFTREDEJARE
Dikwels het mans wat die gelukkigste en suksesvolste in hul werk gehad het, hul toewyding aan hul werk, selfs hul titels of posbeskrywings, met hul eie identiteit gekonfronteer. Die samelewing konspireer deur onveranderlik te vra, "Wat doen jy?" Wanneer 'n man word bekendgestel. "Wie is ek?" Is 'n ernstige vraag wanneer die werkidentiteit nie meer is nie.
Wat neem dit om die meeste van hierdie aftreejare te maak wanneer werklike verandering nodig is? Om hulle betekenisvol, lonend, stimulerend, opwindend te maak? Om ook die uitdagings te ontmoet wat onvermydelik ondervind sal word? Daar sal verliese en dalende gesondheid, energie en reserwes wees, selfs soos lang lewe en mediese wonderwerke toeneem. Arthur het dalk nie die kompleksiteite, geleenthede, proewe wat voor hom is, oorweeg nie. Daar is werk wat gedoen moet word!
Rowman & Littlefield. Kopiereg 2017.