Deur Johann Maarman 19 Februarie 2018 00:00
Binne die ANC word Zuma nou soos 'n melaatse hanteer. Sy voorste hosanna-sangers word die Petrus wat nie sal huiwer om hom drie maal te verraai nie.
Toe die hardkoppige Zuma die afgelope week viervoet vasgesteek het en eers vir redes gevra het hoekom hy moes bedank, was die skrif al aan die muur.
Die blote feit dat hy gevoel het dat hy ingekerker word deur Cyril Ramaphosa en die nuwe heersers in Luthuli-huis het gewys watter desperate én bang man Zuma eintlik was.
Hy was soos 'n springhaas in 'n skietlamp. Verbouereerd en versteen.
Sy lompe verweer dat hy geen legitieme redes gegee is hoekom hy moet bedank nie, was om die minste te sê lagwekkend. Was dit nie so ernstig nie, het ek gedink Zuma maak 'n grap toe hy sê hy was nooit deel van die Polokwane-bende wat Mbeki gefusilleer het nie.
Hy was stormdronk van mag en wou Mbeki ten alle koste verneder.
Toe hy vir Pravin Gordhan en Mcebisi Jonas in die nag afgedank het, was daar geen kwaak van hom wat die beweegredes was vir sy besluit nie.
Toe hy Nhlanhla Nene as finansminister onseremonieel uit sy pos verwyder het en hom met 'n imbongi in Des van Rooyen vervang het, het hy die lompe verskoning gebruik dat Nene hoof sou word van die Brics-bank.
Ons almal weet nou dat 'n blote versinsel was en dat Zuma vir die land gelieg het. Zuma is 'n politieke skorriemorrie en het hierdie land, wat broodnodige sosiale kohesie nodig gehad het, in stukke opgekap en verdeel.
Hy het soveel haat en nyd veroorsaak dat mense oor kleurgrense verder gepolariseer is. Die wit-swart-verdeling en die oor-en-weer-verwyte het net skerper en gevaarliker onder sy bewind geword.
Dit was op Zuma se wagbeurt dat die ANC so vermurwe het, maar ná Vrydagaand weet ek dat die ANC weer 'n leidsman het wat die brokstukke kan optel.
'n Mens kan nie iemand beoordeel op grond van een toespraak nie. In die politiek is daar die ongeskrewe reël dat die rapport oor nuwe leiers eers ná 100 dae uitgereik word.
Maar pres. Cyril Ramaphosa (lekker om hom president te noem!) se vertoning Vrydagaand was 'n teksboekvoorbeeld van hoe 'n staatsman moet optree. Hy het hoop gebring in 'n tyd van wanhoop. Hy het die pendulum begin wegswaai van ANC-belang na Suid-Afrikaanse belang.
As ons sy toespraak kan opsom: Die tyd vir roofdier-politiek en kripvreters is verby.Dankie tog, 'n mens wou sommer agterna 'n ligte vuisie in die lug gepomp het en "amandla" geskree het.