Aanvanklik is die boot staties, rustend, “in utero”, waarmee ‘n periode voorafgaande aan ‘n nuwe fase of die werklike lewe gesuggereer word. Veral belangrik is dat die gedig begin met die reëls “soms is dit só dat een mens/deur ‘n ander kan praat” en gou besef die leser dat die “jy” in die gedig waarskynlik verwys na ‘n alter ego of ‘n ander persona van die self wat die boot met die spreker deel. Dat die profetiese stem van die kerk die wil van God moet oordra om gesagvol en geloofwaardig te wees. 'n Geloofwaardigheid wat bou of rus op die oortuiging dat die kerklike boodskap spreekwoordelik "van God" is (vgl I Kor 3 vir die kerk -en sy boodskap - as die saailand, gebou en tempel van God; die aanhef van die boeke van die Ou Testamentiese profete en die briewe van Paulus; en Strauss 1994:590-591). Andries Visagie is ‘n medeprofessor aan die Departement Afrikaans en Algemene Literatuurwetenskap by die Universiteit van Suid-Afrika in Pretoria. Hy studeer aan die Universiteite van Stellenbosch en Utrecht en ontvang in 2004 sy doktorsgraad by US met ‘n proefskrif oor die representasie van manlike subjektiwiteit in die Afrikaanse prosa.