Bomskade by Mersa Matruh, laat 1942 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hier sien ons die skade wat veroorsaak word deur die geallieerde bombardement by Mersa Matruh, met die meeste skade naaste aan die hawe. Die foto is geneem in die tweede helfte van 1942, toe die hawe in die as se hande was (Noord -Afrikaanse veldtog)
Belegging van Tobruk
Die beleg van Tobruk het in 1941 241 dae geduur, nadat asmagte deur Cyrenaica van El Agheila in Operasie Sonnenblume gevorder het teen die geallieerde magte in Libië, tydens die Westelike Woestynveldtog (1940–1943) van die Tweede Wêreldoorlog. Aan die einde van 1940 het die Geallieerdes die Italiaanse 10de leër tydens Operasie Kompas (9 Desember 1940 - 9 Februarie 1941) verslaan en die oorblyfsels by Beda Fomm vasgekeer. Gedurende die vroeë 1941 is 'n groot deel van die Western Desert Force (WDF) na die Griekse en Siriese veldtogte gestuur. Terwyl Duitse troepe en Italiaanse versterkings Libië bereik het, het slegs 'n skelet -geallieerde mag oorgebly, sonder toerusting en voorrade.
Operasie Sonnenblume (6 Februarie - 25 Mei 1941), dwing die Geallieerdes tot 'n terugtog na die Egiptiese grens. 'N Garnisoen, wat meestal uit die 9de Australiese afdeling (luitenant-generaal Leslie Morshead) bestaan ​​het, het by Tobruk gebly om die hawe aan die as te ontken, terwyl die WDF herorganiseer en 'n teenoffensief voorberei. Die beleg van die as van Tobruk begin op 10 April, toe die hawe aangeval is deur 'n mag onder Generalleutnant Erwin Rommel en het voortgegaan tydens drie hulpverleningspogings, Operation Brevity (15–16 Mei), Operation Battleaxe (15–17 Junie) en Operation Crusader (18 November - 30 Desember). Die besetting van Tobruk ontneem die as van 'n toevoerhawe nader aan die grens tussen Egipte en Libië as Benghazi, 900 km wes van die Egiptiese grens, wat binne die reeks RAF -bomwerpers was, en Tripoli was 1500 km van die weste in Tripolitania.
Die beleg lei as -troepe van die grens af en die Tobruk -garnisoen het verskeie as -aanvalle afgeweer. Die hawe is gereeld gebombardeer deur artillerie, duikbomwerpers en mediumbomwerpers, aangesien die POF verdedigingsuitstappies vanaf vliegvelde ver in Egipte gevlieg het. Geallieerde vlootmagte, soos die Britse Middellandse See -vloot (insluitend die inlandse eskader), het die blokkade bestuur en versterkings en voorrade in en gewondes en gevangenes weggedra. Op 27 November is Tobruk verlig deur die Agtste Leër (wat Britse en ander geallieerde grondmagte in die Westelike Woestyn vanaf September 1941 beheer het) tydens Operasie Kruisvaarder.
WI: Barbarossa vertraag, Sowjets val Duitsland in 1942 aan
Kwytskelding? As u bedoel wat hulle doen, val hulle Egipte aan. Ek dink die Duitsers stuur 3de en 7de Panzer -afdelings ITTL en later 'n gemotoriseerde afdeling. Rommel het reeds geweet dat 7de Panzer en 3rd Panzer bygedra het dat dit Panzer -regiment IOTL was om die 5de ligte afdeling te vorm, maar sonder Barbarossa is daar geen rede om nie die afdeling te stuur nie. Dit sou waarskynlik die tweede lugvloot van Kesselring wees soos in 1942, maar ITTL sonder Barbarossa is nie nodig vir Rusland in 1941 nie. Die Balkan -veldtog en Griekeland kan volgens OTL gebeur. Behalwe dat 'n ander lugvloot in die Egeïese See gevestig sou word nadat Kreta in beslag geneem is in plaas daarvan om X. Fliegerkorps daar weg te skuif van Malta. Sonder om Luftwaffe-bomwerpers in Mei 1941 van Malta af te skuif, val Malta in Junie as gevolg van die toevoersituasie wat die Britte dit afgeskryf het en weier om enige skepe te stuur om dit te verskaf, aangesien dit te riskant was met die Duitse lugvaarteenheid teen versending Sodra dit vertrek het, kon hulle meer vegters stuur en die vliegvelde regmaak en moderne vegters en radar stuur. Die Malta omdat 'n vesting en aanvallende basis. Met die volle Luftwaffe -verbintenis gee Malta hom in Junie oor weens onophoudelike bombardemente en weiering van die Royal Navy om voorraadskepe te stuur. Dit beteken dat Rommel nie vanaf Julie 1941 die hongersnood begin ondervind nie, en Torbuk kan dus uiteraard in Augustus aanval. Dan kan hulle Britse magte aan die grens tussen Libië en Egipte opskort voordat hulle kan opbou vir Operation Crusader.
Danksy geen Malta nie, plus Kreta as 'n aanvallende basis en 'n swakker Britse mag met nog minder ervaring en geen manier om die Britte 'n konvooi deur die Sentraal -Middellandse See na Egipte te waag met AFV -versterkings volgens OTL (Tiger Convoys), beteken dat Rommel kan neem Egipte voor die einde van 1941 en dreig om 'n Midde -Oosterse Front te open. Die Egeïese lugbase kan gebruik word om die Britte werklik seer te maak, veral as Rommel aan die Nyldelta en kanaal is, wat verhoed dat Britse voorrade Ciprus en Palestina via die Rooi See bereik. Dit beteken 'n nog langer ompad na Basra in die Persiese Golf en dan per trein van Irak na Palestina. Die Middellandse See -vloot vir die Royal Navy sou uit Ciprus vertrek as Alexandrië val (hul OTL -plan in 1942), wat beteken dat dit vasgevang is en selfs deur lug vanaf Rhodes en Kreta aangeval kan word. Dus, in 1942 is die Duitsers moontlik diep in die Midde -Ooste met groot magte, en as 'n Sowjet -aanval kom, kan hulle Rommel nie uittrek nie, hulle moet hom verlaat en die helfte van die Luftwaffe -eenhede in die Middellandse See verwyder. As Egipte val, sou slegs 1 Duitse lugvloot in die oostelike Middellandse See nodig wees om hom te ondersteun, eerder as een op Sicilië en een in Griekeland. Italië kon die sentrale Middellandse See hanteer sodra Malta val. Brittanje is moontlik op die punt om vrede te sluit as dit nog nie gebeur het as gevolg van die verlies van Egipte en die bedreiging vir die Midde -Ooste nie.
Kwytskelding? As u bedoel wat hulle doen, val hulle Egipte aan. Ek dink die Duitsers stuur 3de en 7de Panzer -afdelings ITTL en later 'n gemotoriseerde afdeling. Rommel het reeds geweet dat 7de Panzer en 3rd Panzer bygedra het dat dit Panzer -regiment IOTL was om die 5de ligte afdeling te vorm, maar sonder Barbarossa is daar geen rede om nie die afdeling te stuur nie. Dit sou waarskynlik die tweede lugvloot van Kesselring wees soos in 1942, maar ITTL sonder Barbarossa is nie nodig vir Rusland in 1941 nie. Die Balkan -veldtog en Griekeland kan volgens OTL gebeur. Behalwe dat 'n ander lugvloot in die Egeïese See gevestig sou word nadat Kreta in beslag geneem is in plaas daarvan om X. Fliegerkorps daar weg te skuif van Malta. Sonder om Luftwaffe-bomwerpers in Mei 1941 van Malta af te skuif, val Malta in Junie as gevolg van die toevoersituasie wat die Britte dit afgeskryf het en weier om enige skepe te stuur om dit te verskaf, aangesien dit te riskant was met die Duitse lugvaarteenheid teen versending Sodra dit vertrek het, kon hulle meer vegters stuur en die vliegvelde regmaak en moderne vegters en radar stuur. Die Malta omdat 'n vesting en offensief basis. Met die volle Luftwaffe -verbintenis gee Malta hom in Junie oor weens onophoudelike bombardemente en weiering van die Royal Navy om voorraadskepe te stuur. Dit beteken dat Rommel nie vanaf Julie 1941 die hongersnood begin ondervind nie, en Torbuk kan dus uiteraard in Augustus aanval. Dan kan hulle Britse magte aan die grens tussen Libië en Egipte opskort voordat hulle kan opbou vir Operation Crusader.
Danksy geen Malta nie, plus Kreta as 'n aanvallende basis en 'n swakker Britse mag met nog minder ervaring en geen manier om die Britte 'n konvooi deur die Sentraal -Middellandse See na Egipte te waag met AFV -versterkings volgens OTL (Tiger Convoys) beteken dat Rommel kan neem Egipte voor die einde van 1941 en dreig om 'n Midde -Oosterse Front te open. Die Egeïese lugbase kan gebruik word om die Britte werklik seer te maak, veral as Rommel aan die Nyldelta en kanaal is, wat verhoed dat Britse voorrade Ciprus en Palestina via die Rooi See bereik. Dit beteken 'n nog langer ompad na Basra in die Persiese Golf en dan per trein van Irak na Palestina. Die Middellandse See -vloot vir die Royal Navy sou uit Ciprus vertrek as Alexandrië val (hul OTL -plan in 1942), wat beteken dat dit vasgevang is en selfs deur lug vanaf Rhodes en Kreta aangeval kan word. Dus, in 1942 is die Duitsers moontlik diep in die Midde -Ooste met groot magte, en as 'n Sowjet -aanval kom, kan hulle Rommel nie uittrek nie, hulle moet hom verlaat en die helfte van die Luftwaffe -eenhede in die Middellandse See verwyder. As Egipte val, sou slegs 1 Duitse lugvloot in die oostelike Middellandse See nodig wees om hom te ondersteun, eerder as een op Sicilië en een in Griekeland. Italië kon die sentrale Middellandse See hanteer sodra Malta val. Brittanje is moontlik op die punt om vrede te sluit as dit nog nie gebeur het as gevolg van die verlies van Egipte en die bedreiging vir die Midde -Ooste nie.
Die 800K is slegs 'n maand voor Barbarossa opgeroep, 'n maand geneem om hul formasies te bereik, en toe het Barbarossa onmiddellik uitgebreek. Daar was geen tyd om herstelopleiding te doen nie. ITTL, daar sal ongeveer 'n maand wees. Meer as Stalin besluit vir ekstra voorbereidingstyd.
Hulle sal beslis beter toegerus wees as die OTL 1941 reservisteformasies. Selfs as hulle die hand-down-down van toerusting wat uit die staande weermag uitgeskakel word, gegewe het, sal dit hulle steeds beter toegerus laat, dan was hulle OTL '41 toe al die toerusting grootliks langs die grens vernietig is.
Direkte aanval sou ontwrigtend wees, maar as dit nie onmiddellik opgevolg word deur grondaanval nie, sou dit min skade berokken teen die beter opgeleide en sielkundig voorbereide Sowjetmagte. Die afbreek van toevoerlyne sou meer betekenisvol wees, maar die Luftwaffe in hierdie missie sou daarin belemmer word deur die verbeterde VVS en Sowjet -lugverdediging. Hulle sal bydra, maar die mees kritieke aspek is die Duitse grondmagte.
Na alle waarskynlikheid sal die Sowjets nie die Vistula haal nie. Hulle oorblywende taktiese wanbetalings en die feit dat hulle steeds die grootste deel van die Duitse gevegsmagte sal ondervind, beteken dat die Duitsers die slag effektief sal kan opneem en die Sowjet -speerpunte op 'n baie vlak diepte kan stuit.
Onseker. 'N Prototipe is voltooi en daar was voorlopige planne om uit te voer, maar ek weet nie.
Meer 'n growwer, voortydige King Tiger. Ek stem saam dat dit waarskynlik nie so baie saak sou maak nie.
1 400 T-34M's teen Mei 1942. Ek weet nie hoe die toename en omskakeling van die produksie dit sou beïnvloed nie, so eh. Ek sal 'n pyl gooi en sê
6.500 T-34's en KV-1/2s. Die oorblywende gapings in die TO & ampE sal waarskynlik deur BT-7M's en T-50's ingevul word totdat meer T-34M's van die monteerbaan af kom. Die T-26's, vroeë reeks BT's, T-28's, A-30/32's, ensovoorts word waarskynlik in reserviste en opleidingsformasies gedruk.
Die 800K is slegs 'n maand voor Barbarossa opgeroep, 'n maand geneem om hul formasies te bereik, en toe het Barbarossa onmiddellik uitgebreek. Daar was nie tyd om herstelopleiding te doen nie. ITTL, daar sal ongeveer 'n maand wees. Meer as Stalin besluit vir ekstra voorbereidingstyd.
Dit is 'n geringe punt wat nie die moeite werd is om oor te twis nie; die reserwes het 'n gevegswaarde wat baie minder is as staande troepe wat in 1941 opgebou is, met erger toerusting en gebruik word vir flankwagte en plaasvervangers vir bestaande eenhede.
Die Sowjet -offensief van 1942 sou wees soos 'n groter, bloediger 2de Kharkov met slegter gevolge vir die Sowjets. Die Luftwaffe was 'n kritieke element om dit te verbreek, en met die geveg op Duitse grasveld het hulle 'n groot voordeel in die lug danksy voor-oorlogse Duitse lugbase, uitstekende toevoerlyne, FLAK- en radarnetwerke en swak Sowjet-kragprojeksievermoëns.
Stem saam, maar miskien trek die Duitsers hulle in om die sakke te verdiep en die riposte meer skade te berokken.
Ons was al klaar met die groot probleme in van Creweld se 'ontleding' van die logistiek van Noord -Afrika. Dit is nie die papier werd waarop dit gedruk word nie, want hy kry baie basiese feite verkeerd oor Axis -poortkapasiteit en hoeveel skade Malta aan Axis -skip aangerig het. Hy noem die maksimum kapasiteit vir die as -hawe in Libië en ignoreer die maand van Junie 1941 toe daardie hawens dubbel soveel as wat hy gesê het, hul absolute maksimum was.
Hierdie boek noem selfs sy foute spesifiek en verskaf getalle wat 'n aantal van sy eise weerlê:
Ook in 1942 word Egipte binnegeval deur 'n groter mag as wat Rommel in 1941 gehad het op grond van die toerusting en voorrade wat hy in 1942 by Tobruk gevang het toe hy Toburk in 1941 inneem, wat 'n gegewe is sodra Malta val sonder dat X. Fliegerkorps na Griekeland lei, toe hy kry 'n groot hoeveelheid goedere en voertuie. Nóg die Italianers vroeg in 1941, nóg die Britte in 1942 het daarin geslaag om die hawe te vernietig of hul voorraad en Britse verdediging in Egipte is in 1941 baie swakker as in 1942, hulle het minder effektiewe AFV's en baie minder ervaring teen Rommel. Egipte wat in 1941 val, is baie meer waarskynlik en eintlik in 1941 waarskynlik as Malta nie 'n probleem was nie.
Maar hoër as hulle het OTL 1941 gedoen, dit is al wat hulle nodig het om die Duitsers te stop wanneer hulle in die USSR intrek.
Hulle sou gebruik word as 'n reserwe. Hulle sou agter die voorste leërs ingekap word.
Nie waarskynlik nie. Die verbeterings aan die Rooi Leër en vlak deurdringings beteken dat baie van hulle waarskynlik sal ontsnap wanneer die Duitsers op die teenaanval begin. Hulle sal die Sowjetunie verwoes, maar 'n groter, bloediger 2de Kharkov is 'n growwe onderskatting van die ITTL Rooi Leër.
Dit is lekker, behalwe om die Sowjet -toevoerlyne te verbied, moet hulle oor die Sowjet -gebied gaan en daar teen die VVS veg.
Onwaarskynlik. Die Duitsers was nooit baie geneig om die Sowjette in te laat nie.
Behalwe nee? Soos ek daarop gewys het die laaste keer dat ons daaroor gekyk het en die laaste keer dat u die boek aangehaal het:
Selfs sonder 'n offensief het Rommel se eis om 'n tweede afdeling egter reeds sy voorraad in die gedrang gebring. Saam met die Italianers het die asmag in Libië nou sewe afdelings gehad, wat, toe lugmag- en vlooteenhede bygevoeg is, 70 000 ton per maand benodig het. & Quot - Bladsy 185.
Daarna merk hy op dat die toevoeging van 'n derde Duitse afdeling in 1942 en die gepaardgaande logistieke ondersteuning die vereistes tot 'n maandelikse van 100,000 ton verhoog het (bladsy 194). Aangesien volgens die Duitsers (spesifiek Rommel) se eie skattings, sou hulle 'n verdere twee-tot-vier panzer-afdelings nodig gehad het om Alexandria (bladsy 195) suksesvol in te neem, wat ons eintlik 'n goeie basis bied om te veronderstel wat die minimum die vraag sou gewees het ('n minimum wat negeer dat die logistieke vereistes meer eksponensieel as lineêr afgeskaal is weens die swak infrastruktuur van die streek): 160,000-220,000 ton voorraad. Of 10 000-60 000 ton meer as wat u self gesê het dat die Italianers dit ooit kon regkry.
Dit stem meestal ooreen met Crewald se verklaring van 'n kwotasiebedrag van 72 000 ton per maand vir die tydperk Julie tot Oktober.
O, so jy sê eintlik Crewald onderskat As -vraag? Ek sien amper nie hoe dit u posisie help nie, aangesien dit die getalle hierbo verhoog.
Om nie eers te praat nie, dit gaan nog steeds oor die aantal voorrade wat van hawens in Italië na hawens in Noord-Afrika kom, en dit behandel glad nie die kwessie om die voorraad uit die hawens in Noord-Afrika aan die voorkant langs die grens tussen Libië en Egipte te bring nie .
Reserve -eenhede ja, reserwe -mannekrag word gewoond aan allerhande rolle, insluitend plaasvervangers, en dit is effektief hoe die Sowjets dit tydens die oorlog gebruik het nadat hulle genoeg eenhede geskep het.
Hang af van hoe vlak die deurdringing is, maar die gemors van die Sowjet -CiC -stelsel op die aanval uit die swak logistiek van Oos -Pole, onbehoorlike leer en struktuur (veral die gebrek aan vragmotors in die MC), die spoormeter verander, ens. sal hulle baie kwesbaar maak tydens die aanval. Boonop het die Sowjette, in teenstelling met OTL Mei 1942, nie 'n magdom ervaring om Duitse magte aan te val nie, en niemand het die Duitsers op daardie stadium in die oorlog ooit op hul eie vooroorlogse veld aangeval nie.
Tot op die Vistula was daar niks werd om te hou nie, behalwe Oos -Pruise, wat tandheelk gehou sal word, maar Zhukov se strekking sal hoofsaaklik in Suid -Pole wees, waar terrein die verdedigers baie bevoordeel, veral hoe meer wes jy hulle toelaat. Boonop het Hitler op hierdie stadium geen ervaring met 'Stand Fast' -opdragte om sy plan te baseer op grondloosheid nie.
Ja, en u antwoord was en is steeds rommel en word weerspreek deur die inligting in die boek. In Junie 1941 het IOTL al die hawens in Libië in Axis -hande, amper net Benghazi en Tripoli, meer as 125 000 ton ingeneem. Malta het dit in Julie afgesny en dit aan die einde van 1941 met 'n laagtepunt van 30 000 ton verminder. Malta sou in Junie 1941 val sonder dat die Luftwaffe hul steun na Griekeland sou verplaas (onnodig in hierdie scenario omdat die hele Luftwaffe beskikbaar is vir die Middellandse See), wat beteken dat die Julie -offensief teen die skeepsvaart van Axis nie gebeur nie. Boonop sou Kreta teen Junie-Julie 'n aanvallende lugbasis teen Egipte wees, en die oostelike Middellandse See sou 'n bomstraat word soos in 1942. Dit sou histories byna dubbel die behoeftes van 70 ton wat u noem, beskikbaar wees. Die boek wat ek aangehaal het, breek spesifiek ook die behoeftes aan burgerlikes in Afrika op, waarin verklaar word dat die totale invoer in Junie 1941 die totale behoeftes in Libië (militêr en burgerlik) met 25k ton oorskry het en Rommel die oorskot gegee het wat hy nodig gehad het om Tobruk in Augustus aan te val. As u Tobruk en die bonanza van sy voorraad neem (volgens OTL in 1942), sou daar weer 'n ander hawe vir Rommel naby die voorkant oopmaak, wat beteken dat Bardia en Derna ook opsies word. ITTL die USAAF en RAF het ook nie swaar bomwerpers uit Egipte en Palestina teen die hawens van Rommel nie, so sy aanbod situasie is oneindig beter as in 1942 en natuurlik 1941 met Malta uit die pad, terwyl hy verder bygestaan ​​word deur Kreta word 'n aanvallende vliegbasis en laat die konvooie via Griekeland volgens 1942 in OTL plaas.
In 1941 het Rommel geen ekstra 2-4 Panzer-afdelings nodig nie, die Rommel Papers het spesifiek gesê dat dit die vereiste sou wees vir 'n poging in 1943! In 1941 was die Italiaanse eenhede, 2 panzer-afdelings en 1 gemotoriseerde infanterie-afdeling genoeg om Egipte aan te val en in te neem sodra Tobruk geval het, aangesien hy in Junie-Julie die Britse noodlenigingsaanvalle verslaan en verswak genoeg gelaat het sodat hy die ruimte gehad het om neem Tobruk, neem die voorraad en maak die hawe oop en draai dan na Egipte waar 'n passiewe Westerse woestynmag wag op versterkings wat eers in Oktober gekom het.Hulle was uiters kwesbaar vir aanvalle tussen Augustus-Oktober, maar Malta het Rommel se toevoerlyne IOTL vernietig, sodat hy nooit genoeg voorraad kon ophoop om die moeite te doen nie en verbrand deur sy voorraad wat in Junie begin is om sy posisie te behou totdat Crusader hom teruggeskop het. Tripoli in Desember. Deur die Britse magte aan die grens tussen Egipte en Libië oor te rol, sou nog meer voorrade opgelewer word, net soos in 1942 toe hy dit by Mersa Matruh omdraai nadat hy Tobruk geneem het en die voorrade gebruik het om Egipte binne te val. Die ding is dat daar geen reserwes in Egipte oor is vir die Britte om in 1941 by El Alamein groot te word nie; versterkings was eers in Oktober danksy die vertraagde reis deur Suid -Afrika na die Rooi See. Rommel het dus 'n gulde geleentheid gehad om Egipte in 1941 te gryp as hy in Augustus-September binnedring nadat hy Tobruk in beslag geneem het.
IOTL in 1941 het hulle wel; Rommel het in Junie 'n oorskot gehad wat opgebou word en as voorraad nie toeneem nadat Malta geval het nie, het hy net naby Junie -getalle gebly, dan sou hy meer as genoeg hê om Tobruk aan te val en dit vroeg in te neem. Augustus. Die OTL -toevoerstelsel aan Torbuk het goed gewerk voordat Malta doodgemaak het wat eintlik in Libië gekom het, maar die probleem in 1941 was om dit in die hawe te kry, nie van die hawe na die voorkant nie.
IOTL in 1942 was hy 60 myl weg by El Alamein. In 1941 is die Britte swakker en het hulle nie 'n reservaat sodra hy oor die magte rol wat die Egipties-Libiese grens verlaat het nie. Dié het eers in Oktober aangekom. Hy het sulke skade in die grensgevegte in Julie aangerig dat dit passief was totdat die versterkings gekom het. In die geveg was die Britte in 1941 selfs meer ongeskik as in 1942 en het hulle swakker tenks en ander wapens gehad, dus het Rommel in 1941 'n baie beter kans gehad as in 1942 nadat hy Tobruk geneem het. Dit was nie net dinge wat uit Tobruk gevang is nie, dit was ook die goed wat hy in 1942 by IOTL gekry het toe hy die Britse magte by Mersa Matruh omgedraai het op pad na Alamein, maar ITTL sal die stryd met die Weste by die grens gebeur, wat makliker vir Rommel eintlik. Vervolgens kan konvooie, sonder om Malta te bekommer, en deur die Luftwaffe uit Kreta gedek word, uit Griekeland en Italië vertrek om voorraad by Torbruk, Bardia en Mersa Matruh af te laai as hy daar aankom (dit het 'n hawe gehad), plus lugversorgingsvoorrade uit Kreta (ook in 1942 gedoen). Hy kan hulle ook opneem uit Britse eenhede wat hy onderweg gehardloop het, soos hy histories in 1942 gedoen het. Hy hoef nie voorraad uit Tripoli of Benghazi te kry nie (alhoewel albei baie meer inname sou hê sonder die swaar bomwerperaanval van 1942 vanaf Palestina).
Logisties was sy beste kans in 1941 en die Britte was baie minder bereid om hom toe te stop as in 1942.
Destroyers ECLIPSE en FURY het om 1200 by Scapa Flow vertrek sodat die Humber onderskeidelik by Hull en Immingham kon opdok. Die verwoesters het in die Humberat 1410/5th aangekom.
Die Duitse stoomboot EDITH FAULBAUM (1318grt) is op 'n myn by Warnermunde gesink.
Onderzeeër TRUSTY het die Italiaanse stoomboot ERIDANO (3586grt) by Argistoli gesink.
Die Italiaanse duikboot GUGLIEMO MARCONI is verlore verklaar nadat hy nie teruggekeer het van 'n patrollie in die Atlantiese Oseaan nie. Sommige bronne dui daarop dat die duikboot in November deur U.67 per ongeluk gesink is, maar dit is nie moontlik nie.
Die vernietigers JERVIS, HERO en HAVOCK het Alexandria verlaat om by Derna te patrolleer. Die vernietigers het gedurende die nag van 5/6 Desember na Alexandrië teruggekeer.
Gunboat APHIS het die Derna - Tobruk -pad vroeg op die 4de gebombardeer.
Konvooi AT.2 vertrek uit Alexandrië na Tobruk. Die stadige gedeelte was twee stoorskepe en drie tenks vir aanlandingskepe A, aanstekers, begelei deur sloepe YARRA en FLAMINGO en twee trawlers teen duikbote wat om 1600 vertrek. , begelei deur verwoesters HEYTHROP en AVONVALE en een trekker teen duikboot wat 'n rukkie na die stadige gedeelte vertrek. Die konvooie het op die 6de by Tobruk aangekom. Die sloepe het 'n anti-duikboot-vee in die omgewing uitgevoer.
Vernietigers SIKH, ZULU, HIGHLANDER en HESPERUS het vanaf Londonderry by Gibraltar aangekom.
Die duikboot P.31 het vanaf patrollie by Colonne by Malta aangekom.
Konvooi SC.58 vertrek uit Sydney, CB, begelei deur korvette DRUMHELLER, KAMSACK, SHAWNIGAN en SUMMERSIDE en myneveër THUNDER. Hierdie begeleiers is op die 6de losgemaak toe die konvooi by die vernietiger ST LAURENT en korvette BUCTOUCHE, HEPATICA, MOOSE JAW, NASTURTIUM, PICTOU en WINDFLOWER aangesluit het. Corvette WINDFLOWER het verlore gegaan in 'n botsing op die 7de en corvette NASTURTIUM is losgemaak. Die oorblywende begeleiers is op die 15de losgemaak deur die verwoesters BROKE en WATCHMAN en die korvette CAMELLIA en MONTBRETIA. Destroyer BROKE is op die 16de losgemaak, corvette CAMELLIA op die 18de, vernietiger WATCHMAN op die 19de en corvette MONTBRETIA op die 20ste. Die konvooi het die 21ste by Liverpool aangekom.
Konvooi ST.10 vertrek uit Freetown, begelei deur die vernietiger WILD SWAN, sloep BRIDGEWATER en korvette CLOVER, FREESIA en NIGELLA. Die konvooi het die 9de by Takoradi aangekom.
Steamer ELLENGA vertrek uit Singapore met een vloot en honderd drie en sestig militêre personeel. Sy het na Penang gebel waar sy drie RIN en vyf en negentig militêre personeel begin het. Die ligte kruiser DANAE het die stoomskip na 81E begelei. Stoomboot ELLENGA het sonder begeleiding voortgegaan en op die 14de by Madras aangekom.
Destroyer EXPRESS vertrek uit Singapore.
Agtien Japannese vervoer vertrek uit Hainan met 26,640 troepe vir die Malaya -landings. Die vervoer is begelei deur die 3de Destroyer Flotilla met 'n ligte kruiser SENDAI, vernietigers MURAKUMO, SHINONOME, SHIRAKUMO en USUGUMO van die 12de Destroyer Division, ISONAMI, URANAMI, SHIKINAMI en AYANAMI van die 19th Destroyer Division, en AMAGIRI, ASAGIRI, ASAGIRI en ASAGIRI van die 20ste Destroyer Flotilla.
Die swaar kruiser CHOKAI (Ozawa) met die verwoester SAGIRI van die 20ste Destroyer Flotilla het die konvooi vergesel.
'N Dekkingskrag van swaar kruisers KUMANO, MIKUMA, MOGAMI en SUZUYA en vernietigers FUBUKI, HATSUYUKI en SHIRAYUKI van die 11de Destroyer Division is ontplooi.
Op die 5de, het myngroepe W.1, W.5 en W.6, 'n duikboot -jaagafdeling, mynlaag HATSUTAKA en twee vervoer vanaf Poulo Condore -eiland by hierdie mag aangesluit.
Ook op die 5de kom mynveërs W.2, W.3 en W.4 van Camranhbaai af.
Die ligte kruiser KASHII met vier vervoer en fregat SHIMUSHU met drie vervoer het Saigon verlaat en by die krag aangesluit op die 6de suide van Kaap Camao.
Admiraal Kondo was in beheer van die verre dekmag vir die landings in Maleisië - Luzon. Sy mag het die Pescadores verlaat met swaar kruisers ATAGO en TAKAO van die 1ste afdeling van die 4de cruiser -eskader, slagskepe HARUNA en KONGO van die 2de afdeling van die 3de slagskip -eskader, en verwoesters ARASHI, HAGIKAZE, MAIKAZE en NOWAKE van die 4de Destroyer Division , IKAZUCHI en INAZUMA van die 2de groep van die 6de Destroyer Division, en ASASHIO, OSHIO, MICHISHIO en ARASHIO van die 8ste Destroyer Division.
Bomskade by Mersa Matruh, laat 1942 - Geskiedenis
Deur Arnold Blumberg
'N Ou cliché vermaan:' Slegte dinge kom altyd in drieë. ' Of dit nou as 'n natuurwet of bloot toeval beskou is, 'n vinnige opeenvolging van gebeurtenisse in Noord -Afrika gedurende die somer van 1942 blyk hierdie wydverspreide opvatting onder die offisiere en manne van die Britse Agtste Leër te bevestig.
Die eerste gebeurtenis was die Slag van Gazala (26 Mei-15 Junie), wat 'n herleefde Duits-Italiaanse Panzerarmee Afrika onder Erwin Rommel deur die versterkte Britse Gemenebest se verdedigingslinies sien skeur het. Hierdie sukses het die Britte gedwing-byna in die roete-om oos te vlug oor die Libies-Egiptiese grens. Die tweede gebeurtenis was die verrassend vinnige ineenstorting in slegs twee dae (20-21 Junie) van die Britse vesting Tobruk, wat die jaar tevore 'n as-beleg van agt maande weerstaan ​​het. En met die val van Tobruk het 32.000 troepe van die Statebond gevang en 'n bevordering tot veldmaarskalk aan sy veroweraar, Rommel. Die derde byeenkoms was die agtste weermag se verswakte verdedigingsstand by Mersa Matruh, met die verlies van 'n verdere 7000 Britse krygsgevangenes, op 26 en 27 Junie, wat moes vertraag het as die vyand se opmars nie gestop is nie, wat eerder 'n verdere neerslag van die Britse terugtog dieper moes veroorsaak Egipte in.
Op 25 Junie, net voor die fiasko in Mesra Matruh, het die bevelvoerder van alle Britse magte in die Midde -Ooste, generaal sir Claude Auchinleck, persoonlik toesig gehou oor die operasies van die agtste leër. Vanaf die val van Tobruk tot die oomblik toe die stormloop van Engelse eenhede uit die Mersa Matruh -verdedigingslokaal na die ooste begin, was Auchinleck se doel om die agtste leër bymekaar te hou. Alhoewel dit baie mense en materiële verliese gely het en baie ongeorganiseerd was, was dit meer deurmekaar as gedemoraliseer, maar die basiese raamwerk daarvan was nog steeds ongeskonde en kon beslis verder inspan. Auchinleck het korrek geïdentifiseer dat die voortbestaan ​​van die agtste weermag, ongeag hoeveel grondgebied afgestaan ​​is, die huidige kritieke situasie herwinbaar gemaak het. Auchinleck het inderdaad geweet dat aansienlike versterkings op pad was na Suez. Dit sluit in 300 Amerikaanse M4 Sherman-tenks, 100 selfaangedrewe artilleriestukke en 'n groot aantal Amerikaanse gekonsolideerde B-24 Liberator-bomwerpers wat oorspronklik vir China bestem was, maar na Palestina herlei is. Verder was die Britse 8ste pantserdivisie en die 44ste en 51ste infanteriedivisie onderweg na Suez.
As die stryd teen die Panzerarmee kon voortduur totdat ten minste sommige van hierdie versterkings Egipte bereik het, kan die nederlaag voorkom word en 'n oorwinning oor 'n gevaarlik uitgestrekte as -leër bereik kan word. Dit het egter nie die feit verander dat die agtste weermag destyds teruggekeer het na 'n laaste posisie nie, met 'n vasberade vyand wat voortdurend op sy hakke knyp en 'n dodelike slag probeer slaan.
Die El Alamein -lyn
Die laaste posisie waarna Auchinleck sy gehawende bevel opgepas het, was 'n punt 300 myl oos van die Libies-Egiptiese grens-en minder as 100 myl van die stad Alexandria en die lewensbelangrike Suezkanaal-by 'n klein treinstasie bekend as El Alamein. Reeds het verskeie borsels in die woestyn in die binneland van El Daba plaasgevind tussen klein partye van Britte en Duitsers, almal vasbeslote om die "Alamein -lyn" so vinnig as moontlik te maak. Teen 30 Junie het die meerderheid van die terugtrekkende agtste weermag die Alamein -lyn bereik of was dit naby. Onder hulle was lede van die King's Royal Rifle Corps, wat na 'n BBC -radio -omroeper gehoor het dat die agtste weermag die El Alamein -lyn bereik het, rondkyk na die leë woestyn, ononderskeibaar van myl sand na die ooste en weste, en kommentaar lewer met vloeke en bespotting soos net gewere. Daar was op 1 Julie geen lyn by Alamein nie, slegs 'n wydverspreide reeks verdedigingsbakke wat vervalle was.
Die naam El Alamein kom van die spoorweg -Britse ingenieurs wat daar in die 1920's gebou is. Terwyl hulle die roete van die hangende baan ondersoek, plant die ingenieurs twee vlae in die sand om die stop te merk. Plaaslike Bedoeïene stamgenote noem die plek toe "el Alamein", wat "twee vlae" beteken. In 1942 was die plek 'n leë ruimte, behalwe vir die klein groepie spoorweggeboue wat in die woestyn gestaan ​​het. Noord van die spoorlyn naby die kuspad het 'n skouer van rots gestyg, wat 'n klein heuweltjie gevorm het wat skuins na die soutmoeras aan die kus gestyg het. In die suide bestaan ​​die grond uit woestyn bedek met klompe kameeldoring. Die woestynoppervlakte wissel egter van 'n rotsagtige kalksteenbed met 'n dun sandbedekking tot diep sagte sand. Ongeveer 10 myl suid van die spore was Miteiriya Ridge, wat in 'n wye boog oor die woestynlandskap gestrek het.
Tien myl verder na die suide loop wes na oos 'n lae rotsbult, bekend as Ruweisat Ridge. Ongeveer 15 myl suidoos van die stasie en sewe myl oos van Ruweisat Ridge het Alam el Halfa Ridge gesit. Al drie die rante was gemaak van harde rots wat skaars met los sand bedek was, wat dit baie moeilik gemaak het om veldverdediging daarop te bou. Benewens die rante was daar 'n aantal heuwels (tels) en 'n paar vlak verdiepings wat deirs genoem word. Iets meer in die suide het die grond verander na 'n baie rowwer, rotsagtige terrein wat uitloop op 'n reeks hoë heuwels wat uitkyk op die kranse aan die rand van die onbegaanbare Qattara -depressie.
Voor die oorlog is die Alamein -lyn, wat 38 myl gestrek het, erken as 'n moontlike plek om die Nylrivier -delta te verdedig. Gevolglik het die Britte vroeg in 1941 'n verdedigingslinie opgestel wat bestaan ​​uit drie versterkte bokse oor die Alamein -punt. Die belangrikste boks is gebou as 'n halfmylsirkel van 15 myl om die spoorlyn wat ontwerp is om 'n infanterie-afdeling te hou. Halfpad in die woestyn is nog 'n boks by Bab el Qattara gelê. Verder suid was die Naqb Abu Dweiss -boks die benaderings tot die depressie self. Die bokse was 15 myl uitmekaar en was dus buite wedersydse ondersteuningsafstand. As gevolg hiervan kon hulle nooit onafhanklik gehou word nie.
Verbetering van 'n verdediging
Die aanname in 1941 was dat 'n sterk pantsermag ingespan sou word om tussen die bokse te beweeg om hul suksesvolle verdediging te verseker. Maar in Julie van die daaropvolgende jaar het die gehawende Agtste Leër, met slegs 137 werkende tenks by El Alamein, nie oor genoeg gepantserde vegvoertuie beskik om die bokse te beskerm nie. Nadat die teenoffensief van November 1941 om Tobruk (Operation Crusader) te verlig, begin is, is die opbou van die El Alamein -posisie geïgnoreer. Met 'n bietjie meer as net 'n doringdraad en 'n paar myne om hulle te beskerm, was die bokse wat die Alamein -lyn vorm, eintlik niks meer as 'n lyn op 'n kaart nie.
Toe die gefragmenteerde agtste leër in Julie 1942 terugval na El Alamein, het Auchinleck gesukkel om 'n manier te vind om dit te verdedig. Sy oplossing was gebaseer op die taktiek dat 'n deel van die weermag posisies sou beklee om enige vyand se vooruitgang te kanaliseer en te disorganiseer; die res sou mobiel bly om die vyand van agter en van agter te tref. Auchinleck het sy infanteriedivisies beveel om hul maneuver -elemente in artillerie -strydgroepe (of brigade -groepe) te vorm, wie se aktiwiteite persoonlik onder toesig van hul afdelingsbevelvoerders sou wees. Korpsleiers moes seker maak dat die maksimum kragte op die deurslaggewende punte konsentreer, selfs al was hierdie punte buite hul toegewese sektore.
Ongeag Auchinleck se besluit om die Italiaans-Duitse weermag by El Alamein te stop, het hy besef dat hy dit moontlik nie sou kon doen nie. As hy dit nie kon nie, was Auchinleck van plan om stapsgewys deur Egipte te veg en staande te maak op verdedigingsposisies wat opgerig is vir die westelike benaderings na Alexandrië, die Nyldelta en Kaïro. As 'n laaste uitweg kan Auchinleck met 'n deel van sy mobiele mag die Suez -kanaal vashou terwyl die res langs die Nyl terugtrek.
Intussen het die Britte, terwyl die planne vir die erger scenario's ontstaan ​​het, desperaat probeer om die sterkte van die El Alamein -posisie op te bou in die aangesig van die opkomende Panzerarmee. Die 1ste Suid -Afrikaanse Infanteriedivisie, nadat hy van die Gazala -lyn afgetree het, is na die El Alamein -pos gestuur en het twee weke lank die verdediging van die Alamein -boks verbeter deur nuwe terreine uit te boor, bestaande te dek en duisende meter doringdraad en duisende myne begrawe. Die Suid -Afrikaners is ook beveel om twee mobiele kolomme, dit wil sê gevegsgroepe, uit te stuur (die leërhoofde was 'n saamgestelde mag wat bestaan ​​uit 'n infanteriebrigade ondersteun deur twee batterye artillerie) om die woestyn in die weste en suide van die boks.
Auchinleck was vasbeslote dat geen troepe omring moet word in die statiese posisies wat op die El Alamein -lyn versterk word nie. As gevolg van hierdie verstaanbare ingesteldheid sou slegs een infanteriebrigade van die Suid-Afrikaanse afdeling beskikbaar wees om die Alamein-boks te hou, hoewel dit deur vier artillerieregimente ondersteun is. Hierdie samestelling van artillerie was 'n stap in die regte rigting, aangesien dit daarop dui dat die gewere van die agtste weermag, ongeveer 500 stukke van alle kalibers, uiteindelik gekonsentreer is om effektiewe massiewe ondersteuningsvuur te lewer.
Intussen is die oorblyfsels van die 50ste Infanteriedivisie in drie kolomme gevorm en ontplooi om die gaping tussen El Alamein en Deir el Shein te bedek, met die 18de Indiese Infanteriebrigade in laasgenoemde boks. Tien kilometer verder suid is die 6de Nieu -Seelandse Infanteriebrigade, 2de Nieu -Seelandse Infanteriedivisie, in die Bab el Qattara -boks ontplooi, terwyl die 4de en 5de Nieu -Seelandse Infanteriebrigades herorganisasie ondergaan het. In die verre suide het die 9de Indiese Infanteriebrigade die boks by Naqb Abu Dweiss gehou, maar was weens 'n gebrek aan vervoer byna geïsoleerd van die res van die lyn.
"Ons enigste aanvallende wapen is ons lugstakingskrag "
Teen laatmiddag op 30 Junie, alhoewel die meeste van die infanterieformasies van die Agtste Weermag ('n gesamentlike krag van ongeveer 30 000 gevegstroepe) hulle in die El Alamein -front gevestig het, moes al die wapenrusting nog opdaag. Die oorlewende elemente van die 1ste en 7de pantserdivisie, tesame met die 2de, 4de en 22ste gepantserde brigades, was nog 50 myl wes naby Fuka en ry na El Alamein met slegs die geringste idee van waar hulle geplaas sou word. Totdat die tenks hul toegewese posisies kon bereik om hul vriendelike infanterie te ondersteun, was die El Alamein -lyn eenvoudig te dun om Rommel se gepantserde spiespunte te weerstaan. Die situasie wat nog meer ingewikkeld was, was die feit dat die weermag duisende noodsaaklike ton ammunisie, brandstof, voedsel, ingenieursvoorrade en vervoer verloor het, wat nodig sou wees om die posisie van El Alamein te verdedig. Byna al die verlies was afkomstig van voorraadbase wat oorspronklik by Tobruk geleë was of naby Tobruk en deur die Duitsers gevang is toe die bastion geval het.
Terwyl die agtste weermag besig was om terug te val van sy nederlae by Gazala, Tobruk en Mersa Matruh en verder na Egipte op pad was, het sy kamerade van die Desert Air Force onder leiding van ondervisarskalk Arthur Coningham 'n aanval gegee, die enigste wat die Britte besit het die tyd in die Westerse Woestyn. Volgens genl.maj Eric Dorman-Smith, stafhoof van Auchinleck, moes die agtste weermag, ten spyte van die Panzerarmee se meerderwaardigheid in gepantserde maneuveroorlog, tyd koop om sy tenkmag te herbou deur 'n verdediging van die Rooi See-hawens. Dorman-Smith het verder gesê dat as gevolg van die swakheid van die gepantserde formasies van die weermag: "Ons enigste aanvallende wapen is ons lugaanval ... dit alleen stel ons in staat om enige skyn van inisiatief te behou." In teenstelling met die merkbare gebrek aan die teenwoordigheid van die Luftwaffe, het die Desert Air Force die lug oor die agtste leër oorheers toe die grondmagte na El Alamein terugbeweeg. Die in Australië gebore Coningham het elke beskikbare vliegtuig wat hy gehad het, ter verdediging van die weermag toegewy terwyl dit terugtrek, in die hoop om die vyand se opmars so veel as moontlik te ontwrig.
Van 23 Junie tot 26 Junie het die vegters en bomwerpers van die Desert Air Force 'n maksimum poging aangewend om die aankomende Panzerarmee Afrika te vertraag, selfs terwyl dit agteruit gespring het. Na 25 Junie is 'n program van 24-uur-bombardement begin, wat die res van die woestynoorlog voortgesit het. Die gevolg was dat die as -magte verplig was om te beweeg en bivak selfs in die nag versprei het, en sodoende hul beweging vertraag en 'n konsentrasie van magte tydens aanval vermy het.
Rommel oortref die Luftwaffe
Alhoewel dit vertraag is deur uitputting en die reën van lugaanvalle daarop gedurende die laaste dae van Junie 1942, het die Panzerarmee vorentoe gespring ná die optrede by Mersa Matruh. Rommel het geweet spoed is van kritieke belang as hy die vyand uit sy laaste verdedigingsposisie sou gooi. Sy afdelings het hul laaste moraal- en fisieke krag behou toe hulle vorentoe beweeg. 'N Gebrek aan vervoer om plaasvervangers, ammunisie en brandstof aan die eenhede te lewer, wat sedert Mei hard geveg en verliese gely het en ononderbroke gereis het, het ernstige gevegsformasies tot gevolg gehad. Einde Junie was die totale pantserkrag wat Rommel beskikbaar het, op 55 Duitse en 70 Italiaanse tenks. Sy artillerie bestaan ​​uit 330 Duitse en 200 Italiaanse stukke. Dit was die wilskrag van Rommel wat die swak spiespunte van Panzerarmee vorentoe laat ry het.
Rommel wou tydens die Slag van Alam el Halfa om die Britse linkerflank swaai, maar Montgomery het sy veldartillerie versamel en gepantserde teenaanvalle geloods om Rommel se winste te vernietig.
Wat lugsteun betref, het die Panzerarmee 'n duidelike nadeel. Deur sy bevel so vinnig en vinnig in te dring, het Rommel die Luftwaffe se vermoë om lugbedekking te verskaf, oortref. Die Luftwaffe het eenvoudig nie die middele om by te bly met Rommel se blitsige pas nie. Die hulpbronne is ook te dun gespan, aangesien dit nie net die taak was om Rommel in sy veldtog te help nie, maar ook daartoe verbind was om Malta te verminder, wat noodsaaklik geag is om die verskriklike voorraadtekort wat die Panzerarmee kon verduur, te verlig. Die pogings van die Luftwaffe om Rommel te ondersteun tydens die gevegte van Gazala en Tobruk was groot, maar kon nie volgehou word nie. As gevolg hiervan, toe die Panzerarmee op 23 Junie Egipte binnekom, verdamp vriendelike lugsteun. As die agtste weermag tydens die terugtog na die verlies van Tobruk aan 'n deurlopende vyandelike lugaanval onderwerp is, sou die nederlaag in 'n katastrofe verander het.
Die eerste slag van El Alamein
Selfs met al die probleme waarmee die Panzerarmee te kampe het, toe dit einde Junie op El Alamein toegesluit het, het Rommel optimisties gevoel oor sy vooruitsigte om die Britse weerstand te verbreek en die Nyl -delta te vang. Aan die begin van die maand het Rommel 'n aanval begin wat 'n reeks byna aanhoudende en swaar gevegte in die volgende 30 dae op die El Alamein -lyn veroorsaak het.
Die wedstryde het begin met 'n tipiese Rommel -operasie, wat 'n herhaling was van sy suksesvolle beroerte by Mersa Matruh. Sy bedoeling was om tussen die Alamein -boks en Deir el Abyad deur te dring met die doel om die kuspad te sny en dan met sy pantser na die suide te vee om die Qattara -boks uit te skakel. Maar hierdie stoot is geblokkeer deur die Britse XXX Corps (bestaande uit meestal infanterie) in die noorde, terwyl XIII Corps (hoofsaaklik Britse wapenrusting) die suidelike flank van die as probeer aanval het. Hierdie ontmoeting, wat op 1 Julie begin het, het gelei tot drie dae se geveg waartydens die Panzerarmee die Ruweisat-rif twee keer in Brittanje aangeval het, maar dit nie reggekry het nie. Intussen het XXX Corps voortgegaan om die pad na die kuspad te keer, terwyl XIII Corps gemanoeuvreer het om die vyand te oorheers deur na die noorde en noordweste te beweeg, maar sonder sukses. In sy pogings en onder druk van 'n versterkte Agtste Weermag, het Rommel sy aanvalle opgeskort en op 4 Julie ingegrawe.
Die Britte het nou op die aanval gegaan. Op 10 Julie val hulle naby die kus by Tel el Eisa aan in die hoop om deur te gaan na Deir el Shein en die Duitse vliegvelde by Ed Daba. Op 12 Julie het sterk Duitse teenaanvalle hul pogings aangeval. Tussen 14 en 16 Julie het Auchinleck die Italianers getref wat die Axis -sentrum op die Ruweisat -rif vasgehou het en op daardie hoogte 'n vastrapplek gekry. Die stryd om die helling duur op 21-23 Julie voort. Om die druk op hul bondgenoot op Ruweisat Ridge te verlig, het die Duitsers 'n teenaanval gekry, maar is afgeweer. Op 22 Julie verower die Britte Tel el Eisa. By die aanvang van Operation Manhood op 27 Julie het die wapenrusting van die XIII Corps sy houvas op Tel el Eisa ingeneem en gekonsolideer en die Miteirya Ridge beset, maar laasgenoemde was verlore vir 'n Duitse teenaanval. Op 31 Julie voel Auchinleck verplig om verdere aanvallende bewegings op te skort en te breek om sy gehawende leër te versterk, op te lei en te herorganiseer.
Die gevegte in Julie, wat bekend staan ​​as die Eerste Slag van El Alamein, was vir beide kante duur en was in baie opsigte vir elkeen teleurstellend, maar dit het die As -opmars tot stilstand gebring en die aanloop van die Britse slagveldrampe beëindig.
Wat die Panzerarmee betref, het dit die Julie -gevegte gevoer teen 'n vyand wat voortdurend plaasvervangers van mense en materiaal absorbeer, terwyl dit skaars 'n druppel van die goedere ontvang het. Net so uitgeput soos hul teenstanders, het Rommel se magte nie net hulself behou nie, maar ook skerp teenstampe gelewer wat die Britte in hul spore gestuit het. Die belangrikste is dat die Duitse veldmaarskalk sy leër bewaar en die vernietiging daarvan verhinder het.
Alhoewel die presiese aantal mense wat tydens die gevegte in Julie in die Panzerarmee gedood en gewond is, onbekend is, is minstens 7 000 gevangenes (5 000 Italiaanse en 2 000 Duitsers) deur die Britte gevange geneem. Gedurende hierdie tydperk het die agtste weermag 13 000 slagoffers gely. Selfs namate gevegte plaasgevind het, is die El Alamein -lyn aansienlik versterk in afwagting van die onvermydelike as -offensief.
Herorganisering van die agtste weermag
Ter voorbereiding op die volgende slag wat Rommel beslis sou lewer, het Auchinleck op die veronderstelling opgetree dat 'n aanval op die noordelike sektor van die El Alamein -lyn in die noordelike sektor weens 'n gebrek aan ervare Duitse infanterie verminder kan word. Aanvaarding van die standpunte van sy veteraan -bevelvoerder van die pantserkorps, luitenant -generaal William H.E. "Strafer" Gott, die opperbevelhebber, het verwag dat Rommel om die suidelike flank van die agtste weermag sou gaan en na die Alam el Halfa -rif sou gaan. Die besit van die hoogte bied uitstekende waarneming en goeie terrein aan die kuspad. Alam el Halfa, soos Gott streng gesê het, was nie net noodsaaklik vir enige Duitse vordering langs die kus na Alexandrië nie, maar ook noodsaaklik vir die agtste leër omdat hy sy huidige posisies op die El Alamein -lyn beklee.
In die hoop om 'n beter samewerking tussen sy infanterie en wapenrusting te bewerkstellig, het Auchinleck voorgestel om sy posisie te verdedig deur die onderskeid tussen gepantserde en infanteriedivisies af te skaf, en in die plek daarvan mobiele afdelings saamgestel uit een gepantserde en twee infanteriebrigades.
Auchinleck het ook 'n nuwe offensief van die agtste weermag beplan met die grootste slag uit die noorde. Intussen het hy beveel dat die El Alamein -lyn in diepte en breedte versterk moet word. Daarvoor is twee verdedigingslyne in die noordelike gebied gebou. Dit is deur die infanterie van XXX Corps gehou. Om die belangrike Alam el Halfa Ridge te beklee, het Gott sy verdediging toegewys aan die betroubare 2de Nieu -Seelandse infanteriedivisie. Hy het die twee brigade -bokse vervang, wat mekaar nie onderling kon ondersteun nie, met die hele Nieu -Seelandse afdeling ondersteun deur massiewe artillerie. Alam el Halfa het dus die belangrikste skans geword wat die westelike en suidelike gesigte van die El Alamein -lyn beskerm het. Net suid en wes van die helling is die grootste deel van die weermag se wapenrusting aangebring om die verwagte wapenbeweging van die as te onderskep terwyl dit die agtste leër se suidelike flank afgerond het. Die plan van Auchinleck was 'n nuwe plan, maar hy sou nie daar wees om te sien of sy nuwe idees vir aanval en verdediging werk nie.
Nog voordat die gevegte in Julie op die El Alamein -lyn voltooi was, het die Britse premier, Winston Churchill, Auchinleck aangespoor om 'n algemene offensief te onderneem om die Duitsers en Italianers uit Noord -Afrika te verwyder. Auchinleck het geantwoord dat so 'n poging nie voor September 1942 moontlik was nie. 'N Verwarde Churchill het vroeg in Augustus besluit om Egipte te besoek om die toekomstige strategie vir die Midde -Ooste te bepaal.
Bernard Montgomery neem bevel
Dit was nie lank na sy aankoms in Kaïro dat die Britse leier vasbeslote was om Auchinleck te vervang deur iemand wat volgens hom meer offensief sou wees. Sy keuse was Gott, 'n veteraan van die Woestynoorlog sedert die begin daarvan in 1940, en bevelvoerder van die agtste weermag se belangrikste wapenrusting, die XIII Corps. Ongelukkig is Gott op 7 Augustus 1942 dood toe die bomwerper waarin hy gereis het deur twee Duitse vegvliegtuie neergeskiet is. Churchill stel toe sy tweede keuse, luitenant -generaal Bernard Montgomery, aan om die agtste leër oor te neem.
Sodra die 55-jarige veteraan van die Eerste Wêreldoorlog, 'n aktiewe deelnemer aan die Tweede Wêreldoorlog sedert 1939, sy nuwe bevel bereik het, het Montgomery begin om die Agtste Leër na sy eie beeld te herskep. Sy eerste toespraak aan sy nuwe personeel het 'n groot impak gehad. Die verdediging van Egipte lê by El Alamein, het Montgomery gesê, en as die agtste leër nie daar lewendig sou bly nie, sou dit daar dood bly. Daar sou geen agteruitkyk meer wees nie, en as Rommel sou verkies om soveel aan te val, hoe beter.
Montgomery het verder verklaar dat die leër onder hom anders sou veg. Nie meer brigade groepe afdelings sou veg as hele afdelings. Nie meer geïsoleerde verdedigingsbakke nie, alle verdedigingsposisies sou geïntegreer word en mekaar ondersteun. Wat hy nooit toegegee het nie, was dat die basiese uiteensetting van die Britse uitvoering van die Slag van Alam el Halfa die konsep van sy baie onderskatte voorganger, Claude Auchinleck, gevolg het.
Die hele leër was beïndruk deur die nuwe gesag van die kaptein. Churchill was ook beïndruk. Op 21 Augustus het Churchill geskryf: "'n Algehele verandering in die atmosfeer [in die agtste weermag] het plaasgevind ... die hoogste ongemak en aktiwiteit heers." Die premier het moontlik ook die handelsmerk van die nuwe agtste leër bevelvoerder opgemerk: noukeurige beplanning en voorbereiding.
Rommel vereis 'n vinnige oorwinning
Namate die agtste weermag herstel het van die veldslae in Julie 1942, het dit nie net die verdedigingsvermoë van die El Alamein -lyn aansienlik verbeter nie, maar ook 'n groot toestroming van manne en materiaal. Van Julie tot Augustus het die weermag 730 tenks, 820 artilleriestukke, meer as 15 000 voertuie en duisende ton voorrade ontvang. Die mannekrag van die agtste weermag het in Augustus tot ongeveer 150 000 man gestyg.
Rommel het 'n lugbedekking by Alam el Halfa gehad, wat sy gemeganiseerde kolomme aan die genade van geallieerde bomwerpers soos die Martin Baltimore Mark II gelaat het.
Op 30 Augustus 1942 skryf Rommel aan sy vrou: "Daar is sulke groot dinge op die spel. As ons slag slaag, kan dit die hele verloop van die oorlog bepaal. As dit misluk, hoop ek ten minste om die vyand 'n behoorlike pak slae te gee. " Nadat die veldmaarskalk tydens die Julie -gevegte gestuit is, het hy besluit om sy leër in 'n laaste poging om die Nyldelta te bereik, te begin. Hy het geweet dat dit 'n nou of nooit voorstel sou wees.
Gedurende Augustus 1942 bestaan ​​die Panzerarmee in 'n kwartiermeester se nagmerrie met die troepe wat van hand tot mond op gevang kos, brandstof en ammunisie geleef het. Die Britse vloot en lugmag het gereeld die voorraad vir die weermag wat uit Italië gestuur is, laat sink, en alles wat na Benghazi of Tobruk gekom het, is deur die lang pad na die voorkant opgevreet. Van die 100,000 ton voorraad wat die Panzerarmee elke maand benodig, het slegs 'n fraksie ooit by die troepe in Egipte uitgekom. Met dit in gedagte, het Rommel geweet dat hy moet aanval voordat die Britte meer manne en tenks ontvang en voordat die vyand 'n skild van verdedigende mynvelde kan weef, wat te dig sou wees om 'n vinnige deurbraak van hul linies moontlik te maak.
Omdat hy geen idee gehad het om die swaar verdedigde noordelike sektor van die Britse lyn aan te val nie, het Rommel besluit om in die suide te slaan, met sy tenks en mobiele magte om die agtste leër te omsingel en te vernietig in 'n herhaling van die Gazala -geveg. Sy slagmag sou eers op die vooraand van die aanval gekonsentreer wees, en om die element van verrassing te behou, sou daar geen artillerie of lugvoorbereiding wees nie. Beperkte infanterie -aanvalle sou langs die hele voorkant aangebring word om sy teenstander vas te maak en te verwar. Sodra sy gepantserde en gemotoriseerde elemente suid van Deir el Qattara bymekaargekom het, sou hulle deur die Britse mynvelde druk, wat die onlangse verkenning van die as maklik sou maak om skoon te maak, ooswaarts te ry en dan noordwaarts te draai vir die kuspad. Die plan was om die opposisie te omsingel en hom van sy voorraad af te sny.
Die mag wat Rommel teen einde Augustus gehad het, het bestaan ​​uit 84 000 Duitse en 44 000 Italiaanse troepe en 234 Duitse en 281 Italiaanse tenks. Maar sy voorraad vervoer, brandstof en ammunisie was skaars voldoende om alles behalwe 'n vinnige oorwinning te behou.
Die offensiewe begin van die Afrika Korps '
In die nag van 30 Augustus 1942 begin Rommel sy offensief. Die tenks van die Afrika Korps (15de en 21ste Panzer-afdelings), die 90ste ligte gemotoriseerde infanteriedivisie en die Italiaanse pantserdivisies Ariete en Littorio (wat skaars die helfte van hul volle 16 000 man-aanvulling bevat) het op die suidelike flank van die Duitse lyn vergader. die El Taqua -plato. Die plan het vereis dat hierdie hele mag deur die Britse mynvelde noord van Qaret el Himeimat moes gaan en dan ooswaarts ry. Rommel se tenks sou op die linkerflank beskerm word deur verkenningsbataljons en aan die regterkant deur Italiaanse wapenrusting.
Naby die Munassib -depressie agter die voorste linie van die agtste leër, sou die 90ste ligafdeling as 'n skarnier dien tussen die statiese asmagte in die noorde en die opkomende Afrika Korps. Die hele mag sou dan noordwaarts ry, omseil Alam el Halfa en op pad na die Britse agterkant aan die oostelike punt van Ruweisat -rif. Intussen is gehoop dat die agtste weermag afgelei sou word deur die Duitse 164de Ligte Gemotoriseerde Infanteriedivisie en die Italiaanse X- en XXI Infanteriekorps, wat oor die hele vyand se voorkant sou inval. Ongelukkig vir Rommel was die Britse superioriteit die hoogste. Dit was 'n gewaagde plan wat spoed, verrassing en genoeg brandstof vereis om dit te laat werk.
Toe die duisternis oor die woestyn sak, het die Afrika Korps die Britse mynvelde genader. Dit het geblyk dat die aanvallers verras was, maar omstreeks middernag het hulle bots met die 7de motorbrigade, die Britse 7de pantserdivisie. Binnekort het die Desert Air Force bomme op die Afrika Korps begin gooi. 'N Aantal Duitse tenks, infanterie -vragmotors en voorraadvragmotors is verwoes deur die Britse mynvelde.
Terwyl die Duitsers onder lugaanval in die mynveld opgehang is, het hulle teëgekom deur hewige weerstand van die drie bataljons van die 7de motorbrigade wat 13 myl van die Britse front verdedig het. Na vier uur se afweer van die vyand, is die Motor Brigade, gedek deur die Britse 4de Ligte Pantser Brigade, teruggedwing deur oorweldigende Duitse druk. Rommel se hoop om die 42 myl na die ooste te kruis en dan gedurende die maanligte van 31 Augustus na die kuspad te draai, was gefrustreerd.
Rommel se groot fout
Ernstig vertraag deur die stewige verdediging deur die 7de motorbrigade, myne en lugaanvalle, kon die Duitse ingenieurs eers om 05:00 leemtes in die Britse mynvelde opruim en die pansers toelaat om vorentoe te stoot. Meer ongeluk het die Afrika Korps getref toe 'n lugaanval sy hoofkwartier tref en die korps se bevelvoerder, generaal Walther Nehring, gewond het. Kolonel Fritz Bayerlein, stafhoof van Rommel, het die korps beheer. Twintig minute later is generaal -majoor Georg von Bismarck, bevelvoerder van die 21ste Panzerdivisie, deur 'n mortiervuur ​​dood. Die bevel en beheer van die Afrika Korps is op 'n kritieke oomblik erg ontwrig.
Verder noord was die optrede van die Italiaanse ingenieurs en Duitse valskermsoldate wat bedoel was om die Britse magte in daardie sektor te bind, in die algemeen 'n mislukking. Een uitsondering was die opmars van die Ramcke Paratrooper Brigade teen 'n Britse posisie wat die 9de Indiese Infanterie Brigade, 5de Indiese Infanteriedivisie, op Ruweisat Ridge beklee het, hoewel die Duitsers uiteindelik gedwing was om terug te trek.
Teen 08:00 was die 21ste en 15de panzerdivisie ongeveer drie kilometer oos van die vyandelike mynvelde besig om voor te berei om ooswaarts te ry. Nadat hy die oggend by die Afrika Korps se hoofkwartier aangekom het, het Rommel besef dat die mynvelde nie net tydsvertragings en ongevalle veroorsaak het nie, maar ook groot hoeveelhede brandstof verbruik het wat hy nie kon vervang nie. Daarom het hy sy oorspronklike strydplan aangepas. As gevolg van onvoldoende brandstof om die beplande wye vee na die ooste te maak, het hy sy pansers beveel om onmiddellik na die noorde te draai nadat Bayerlein hom oorreed het om die aanval voort te sit.
Die doel nou vir die Afrika Korps was punt 102 op die Alam el Halfa -rif, met die Italiaanse XX Korps wat beveel is om Alam Bueid te neem. Omdat die afdelings Ariete en Trieste in die Britse mynvelde aangehou is, kon hulle hul doelwit eers daardie aand aanval en sodoende die Duitse tenks steun ontneem toe laasgenoemde Alam el Halfa aanval. Meer waardevolle tyd het verlore gegaan toe die Littorio -afdeling in 'n poging om die nuwe plan te implementeer, die 21ste Panzer se marsroete betree. Dit het meer as 'n uur geneem om die twee afdelings los te maak en na Alam el Halfa te gaan.
Soos dit blyk, was Rommel se besluit die ergste wat hy kon geneem het. Sy nuwe plan sou sy tenks teen die 22ste Pantserbrigade en 44ste Infanteriedivisie plaas, albei gevestig op Alam Halfa en wag op Rommel se pantser.
Veg deur 'n sandstorm
Toe die middag van 31 Augustus aangaan, het die as -draai -beweging voortgegaan. Voor dit het die 7de motorbrigade, ondersteun deur 22ste en 4de ligte gepantserde brigades (ook deel van die 7de pantserdivisie), teruggeval na die Ragil Depression. Die 7de Pantserdivisie het sy werk gedoen en Rommel se tenks ernstig vertraag. Die 23ste Pantserbrigade was verbonde aan die XIII -korps en het suidwaarts beweeg om die gaping tussen die Nieu -Seelandse verdedigingsposisie en die 22ste Pantserbrigade by punt 102 op Alam el Halfa te bedek.
In die lug was die Desert Air Force nou beperk in sy pogings weens 'n sandstorm. Aan die kant van die as het gesorteer deur 240 vegters en 70 duikbomwerpers van die Luftwaffe en die Italiaanse lugmag min invloed op die grondgeveg.
Omstreeks 13:00, in 'n woedende sandstorm wat voor die Britse verdedigers waai en die sigbaarheid tot 100 meter verminder, draai die 21ste Panzer -afdeling, met 120 tenks in drie golwe, direk na punt 102. Voor die opkomende panzers staan ​​die antitankgewere van die Britse 1st Rifle Brigade, ondersteun deur die Kruistogtenks van die 22ste Armoured Brigade se 4de County of London Yeomanry Tank Regiment. Toe die pansers net 300 meter van hulle af was, het die Rifle Brigade se 6-pond antitank-gewere oopgemaak. Saam met akkurate artillerievuur, het die antitank -skerm 19 Duitse tenks vernietig.Ongesteun (die 15de Panzerdivisie tydens die aanval moes sy bewegings beperk weens gebrek aan brandstof), die staking van die 21ste Panzer -afdeling was meer huiwerig as gewoonlik, en dit het sy aanval om 16:00 gestop en teen die nag afgeval na die Ragil -depressie. Die afdeling beweer dat dit 12 vyandelike tenks en ses antitankgewere uitgeskakel het tydens hierdie aksie. Intussen beveel Montgomery die 23ste Pantserbrigade met sy Valentine -tenks en die 2de Suid -Afrikaanse Infanteriebrigade, 1ste Suid -Afrikaanse Infanteriedivisie, om die stasie net noord van Alam el Halfa Ridge as gereed reservaat te neem.
Die aand het Bayerlein aan Rommel voorgestel dat beide panzer -afdelings kontak met die Britte verbreek en punt 102 van die flank af aanval. Dit was 'n goeie idee, maar 'n gebrek aan brandstof het dit onprakties gemaak. Britse lugmag het teruggekap, beide die Duitse pantser- en voorraadvervoer wat by die Ragil -depressie bymekaargekom het.
In die noorde het 'n klein mag Australiese infanterie ondersteun deur 'n eskader tenks 'n aanval naby Tel el Eisa aangevoer as 'n afleiding om die hoofas -aanval in die suide te ontwrig. Die aanval is vinnig teenaanvalle deur elemente van die Duitse 164de Ligte Gemotoriseerde Infanteriedivisie, wat die aanvallers genoop het om terug te trek.
Italiaanse tenks, wat sandsakke dra vir beter trekkrag en beskerming, dring deur 'n depressie langs die El Alamein -lyn. Die depressies - met plaveisels en fyn sandpoeier - was moeilik vir pantsers.
Met skaars brandstof wat hulle op 1 September bereik het, kon die tenks van die Afrika Korps die dag min doen. Terwyl die 21ste Panzer as gevolg van droë brandstoftenk in 'n verdedigende houding gevestig het, is die 15de Panzer -afdeling beveel om die aanval op Alam el Halfa te hernu. Die ondersoek na die rif is koud gestop deur die pogings van die 22ste en 8ste Pantserbrigades. Die 8ste het 13 M3 Grant -tenks aan 'n Duitse antitankskerm verloor terwyl hy agt Panzer III -tenks en een Panzer IV vernietig het. Teen daardie aand was die Afrika Korps se brandstof vol en gekonfronteer met al die tenks van die Agtste Weermag wat rondom Alam el Halfa -rif vergader het.
Deur die loop van die dag het die Britte sewe veldartillerieregimente naby die posisies van Nieu -Seeland versamel en die statiese Duitse en Italiaanse gepantserde eenhede na die suide verslaan. Die Desert Air Force het 125 afdelings teen dieselfde vyandelike teikens gevlieg.
Montgomery het die middag gebruik om rustig te "hergroepeer om reserwes te vorm en troepe beskikbaar te stel om die gaping tussen die Nieu -Seelanders en Qaret Himeimat te besleg en die inisiatief te neem." Hierdie bewegings is eers op 2 September voltooi, weens 'n gebrek aan dringendheid van Montgomery en 'n gebrek aan vervoervoertuie om die troepe te skuif.
Die hele oggend van 2 September het die Duitsers en Italianers kamp opgeslaan en wag op 'n vyandelike teenaanval wat nooit sou kom nie. Om 10 uur is nuwe bevele deur die Duitse mobiele magte ontvang. Rommel het besluit om die offensief af te breek weens die erns van vyandelike lugaanvalle en die gebrek aan brandstof. Sy ondergeskiktes was geskok oor die besluit en het gevoel dat hulle die vyand steeds kan verslaan as hulle betyds die nodige brandstof kry. Slaggroepe uit elke panzer -afdeling sou gevorm word om die terugtog te dek.
Die afdeling Littorio is beveel om sy posisie te behou terwyl die Duitse tenks terugtrek. Nadat dit gebeur het, het die afdelings Littorio, Trieste en 90ste lig ook teruggetrek. Die terugtog het die volgende dag begin, en teen die aand is die strydmag van die Afrika Korps net wes van Deir el Munassib ingestel. Die punt, sowel as Qaret el Himeimat, wat goeie waarneming van die omliggende gebied gebied het, is deur die as behou en in hul nuwe verdedigingslyn opgeneem. Dit was in werklikheid 'n troosprys vir die opoffering wat hulle gemaak het om die vyand uit die El Alamein -lyn te haal.
Met die besef dat die vyand hom onttrek, het Montgomery, te laat op die dag, sy XIII -korps beveel om die geslaan vyand na te jaag en te haas en die gaping wat die Duitsers in die Britse linies oopgemaak het, te begin by die aanvang van hul aanval op 30 Augustus. eenhede van die 7de Pantserdivisie wat beveel is om Montgomery se laat opdragte uit te voer, was die onttrekking van die as feitlik ongehinderd. Die enigste werklike skade aan die terugtrekkende vyand is veroorsaak deur die Desert Air Force, wat tydens 176 soorte 112 ton bomme laat val het.
In plaas van 'n sterk strewe, het Montgomery bevel gegee om Operasie Beresford, 'n infanterie -aanval wat bedoel was om 'die mynveld in die suide van die posisie van die Nieu -Seelanders te herstel'. Dit sou uitgevoer word deur die 132ste Infanterie Brigade, 44ste Infanteriedivisie, ondersteun deur die 5de en 6de Nieu -Seelandse Brigades wat die 132ste op elke flank dek. Die aanval val op die posisies van die Italiaanse 27ste Brescia Infanteriedivisie, X Infanteriekorps.
Die operasie was 'n treurige mislukking, wat die 132ste Infanteriebrigade 697 mans en die 5de Nieu -Seelandse Brigade 275 soldate gekos het. Een bataljon van die Brescia -afdeling het swaar verloor tydens 'n verlowing met die 5de Nieu -Seeland. Kort nadat die aanval begin het, het die 6de Nieu -Seelandse brigade deelgeneem aan die optrede teen die 101ste Trieste Motorized Infantry Division en die 90th Light Division. Een ligpunt in die hele aaklige verhaal van Operasie Beresford was dat dit wys hoe goed die Britse artillerie geleer het om sy rol te speel in die ondersteuning van infanterie en wapens. Die tydige ingryping daarvan het die vernietiging van die 5de Nieu -Seelandse brigade verhoed.
Die einde van die "Ses Days ' Race "
Met die mislukking van operasie Beresford, het die agtste weermag se pogings om die Panzerarmee se onttrekking in te meng, geëindig. Patrollies uit die 7de Pantserdivisie en die 8ste en 22ste Pantserbrigades het die agterste wagte van die as geteister. Teen 5 September het die brandstofsituasie vir Rommel se weermag ietwat verbeter, sodat hy die volgende sewe dae kon werk. Op die 6de het die Slag van Alam el Halfa geëindig.
Die "Sesdae -wedloop", soos die as -troepe die Slag van Alam el Halfa genoem het, was verby. Dit was Rommel wat 'n pak slae gekry het. Die koste van die agtste weermag beloop 1750 mans wat gedood, gewond of gevange geneem is. Die Britte het 67 tenks, 10 stukke artillerie en 15 antitankgewere verloor. Die Panzerarmee het 1 859 Duitse troepe gedood, gewond en vermis opgedoen, asook 49 Duitse tenks, 55 stukke artillerie en 300 vragmotors wat vernietig is. Die Italianers het 1 051 mans, 22 gewere, 11 tenks en 97 ander voertuie verloor.
Beide Rommel en Montgomery het tydens die stryd foute gemaak. Laasgenoemde was gelukkig dat sy rigiede statiese verdedigingstrategie nie in die gedrang was nie. Sy vyand het nie meer brandstof gehad nie en kon nie na wense beweeg nie. Eersgenoemde was gelukkig dat hy 'n teenstander konfronteer wat weens sy inherente versigtigheid nie 'n algehele poging aangewend het om sy onbeweeglike slagmag te vernietig terwyl hy voor Alam el Halfa Ridge sit nie. Die geluk van Rommel het voortgegaan toe Montgomery hom nie agtervolg nie, want sy bevel het teruggetrek en belemmer deur 'n gebrek aan brandstof.
Uiteindelik lyk dit asof Rommel min uit die stryd geleer het, wat die interafhanklikheid van sy logistieke situasie betref en hoe hierdie oorwegings sy bedrywighede belemmer het.
Wat die Britte betref, selfs al het die Agtste Leër nie sy voordele tydens die geveg benut nie, het dit steeds 'n beslissende oorwinning behaal oor 'n voorheen onoorwonne antagonis. Die Britse oorwinning by Alam el Halfa het die moraal in die leër laat toeneem en die troepe alle vertroue in Montgomery se leierskap gegee. Die oorwinning het die soldate ook verseker dat die Britte die volgende keer dat hulle die Panzerarmee in 'n geveg ontmoet, die aanval sou doen, met elke kans op 'n suksesvolle uitkoms. En so was dit.
Die geveg was 'n dooiepunt, maar dit het die opgang van die as op Alexandrië (en dan Kaïro en uiteindelik die Suezkanaal) gestuit. Die Agtste Weermag het in Julie meer as 13,000 slagoffers gely, waaronder 4,000 in die 2de Nieu -Seelandse afdeling, 3,000 in die 5de Indiese Infanteriedivisie en 2,552 slagoffers in die 9de Australiese Afdeling, maar 7,000 gevangenes geneem en groot skade aan asmanne en masjiene aangerig . Γ ] ⏏ ] In sy waardering van 27 Julie het Auchinleck geskryf dat die agtste weermag eers vroeg in middel September gereed sou wees om aan te val. Hy het geglo dat omdat Rommel besef het dat met die verloop van tyd die situasie van die Geallieerde net sou verbeter, hy gedwing was om so gou as moontlik aan te val en voor die einde van Augustus toe hy 'n beter wapenrusting sou hê. Auchinleck het dus planne beraam vir 'n verdedigingsgeveg. 𖏦 ]
Begin Augustus het Winston Churchill en generaal sir Alan Brooke - die hoof van die Imperial General Staff (CIGS) - Kaïro besoek om Joseph Stalin, die leier van die Sowjetunie, in Moskou te ontmoet. Hulle besluit om Auchinleck te vervang deur die bevelvoerder van die XIII Corps, William Gott, aan te stel in die agtste leërbevel en generaal sir Harold Alexander as C-in-C Midde-Ooste-kommando. Persië en Irak sou van die Midde-Ooste-kommando geskei word, aangesien 'n aparte Persië en Irak-bevel en Auchinleck die pos van C-in-C aangebied word (wat hy geweier het). 𖏧 ] Gott is dood toe hy sy bevel oorgeneem het toe sy vliegtuig neergeskiet is. 𖏨 ] Luitenant-generaal Bernard Montgomery is in sy plek aangestel en het op 13 Augustus die bevel geneem. Γ ] [ laer-alfa 8 ]
Heraklion -operasie [wysig | wysig bron]
Die Heraklion -operasie was onder bevel van George Jellicoe en het vier lede van die Vrye Franse magte onder Georges Bergé (die ander drie Jacques Mouhot, Pierre Léostic en Jack Sibard) en luitenant Kostis Petrakis van die Helleense weermag ingesluit. Dinge het buite plan gegaan vir die partytjie van ses saboteurs wat aan boord van die Griekse duikboot na Kreta oorgeplaas is Triton: roei in drie opblaasbote, aan die begin van 10 Junie val hulle aan wal in die Golf van Malia, verder oos van die beoogde Karteros -strand en agter skedule. Δ ] Deur die dae weg te kruip en die nagte te marsjeer, bereik hulle die nag van 12 tot 13 Junie die vliegveld van Heraklion. Hulle kon egter nie 'n aanval aanval nie weens die toenemende verkeer wat veroorsaak word deur 'n opeenvolging van naguitvalle. Uiteindelik het die aanval die aand van 13 Junie plaasgevind toe die groep daarin geslaag het om die gebied van die vliegveld binne te gaan terwyl dit deur die RAF gebombardeer is. In totaal is ongeveer 20 vliegtuie (Ju 88) met Lewes -bomme vernietig. Terwyl al ses die saboteurs daarin geslaag het om van die vliegveld te ontsnap, is hul terugtog verraai, wat lei tot die dood van die 17-jarige Pierre Léostic en die ander drie Franse wat gearresteer is. Jellicoe en Petrakis het daarin geslaag om na Egipte te ontsnap. Ε ] Ζ ]
Trek terug van Gazala
Na sy nederlaag in die Slag van Gazala in Oos-Libië in Junie 1942, het die Britse Agtste Weermag oos van die Gazala-lyn teruggetrek na noordwestelike Egipte tot by Mersa Matruh, ongeveer 100 km (160 km) binne die grens. Luitenant-generaal Neil Ritchie het besluit om nie die verdediging aan die grens met Egipte te hou nie, omdat die verdedigingsplan daar gesteun het op sy infanterie wat die gebied verdedig het, terwyl 'n sterk pantsermag in die reservaat teruggehou is om enige pogings om die vaste deur te dring of te oortref, te keer. verdediging. Aangesien Ritchie feitlik geen gepantserde eenhede geskik was om te veg nie, sou die infanterieposisies in detail verslaan word. Die Mersa -verdedigingsplan bevat ook 'n gepantserde reservaat, maar in sy afwesigheid het Ritchie geglo dat hy sy infanterie sou kon organiseer om die mynvelde tussen die verdedigde plekke te dek om te voorkom dat ingenieurs van Axis ongestoord toegang verkry. 
Om die Matruh -lyn te verdedig, plaas Ritchie die Indiese 10de Infanteriedivisie (in Matruh self) en die 50ste (Northumbrian) Infanteriedivisie (ongeveer 15 en 160 km) langs die kus by Gerawla) onder X Corps HQ, nuut aangekom uit Sirië.  In die binneland van X Corps sou XIII Corps wees met die Indiese 5de Infanteriedivisie (met slegs een infanteriebrigade, die Indiese 29ste Infanteriebrigade en twee artillerie -regimente) rondom Sidi Hamza, ongeveer 20 km binneland, en die nuutste het die 2de afdeling van Nieu -Seeland aangekom (kort een brigade, die 6de, wat uit die stryd gelaat is indien die afdeling gevang sou word en dit die kern van 'n nuwe afdeling sou vorm) by Minqar Qaim (op die platorand 30 mi (48 &#) 160 km) in die binneland) en 1ste pantserdivisie in die oop woestyn in die suide.  Die 1ste Pantser het die 4de en 22ste Pantserbrigades oorgeneem van die 7de Pantserdivisie wat teen hierdie tyd slegs drie tenkregimente tussen hulle gehad het. 
Op 25 Junie het generaal Claude Auchinleck-hoofkommandant (C-in-C) Midde-Ooste-kommando-Ritchie verlig en self die bevel oor die agtste leër aangeneem.  Hy het besluit om nie 'n beslissende konfrontasie in die Mersa Matruh -posisie te soek nie. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat sy minderwaardigheid in wapenrusting na die nederlaag in Gazala beteken dat hy nie sou kon verhoed dat Rommel óf deur sy middel breek nie, óf sy oop linkerflank na die suide omhul op dieselfde manier as wat hy in Gazala gehad het. [nb 3] Hy besluit in plaas daarvan om vertragingstaktieke te gebruik terwyl hy 'n verdere 160 myl (160 160 km) of meer oos terugtrek na 'n meer verdedigbare posisie naby El Alamein aan die Middellandse kus. Slegs 40 km suid van El Alamein, het die steil hellings van die Qattara -depressie die moontlikheid uitgesluit dat die wapenrusting van die as om die suidelike flank van sy verdediging beweeg en die breedte van die voorkant wat hy moes verdedig, beperk.
Slag van Mersa Matruh
Tydens die voorbereiding van die Alamein -posisies het Auchinleck sterk vertragingsaksies beveg, eers by Mersa Matruh op 26–27 Junie en daarna Fuka op 28 Junie. Die laat verandering van bevele het tot 'n mate van verwarring gelei in die voorwaartse formasies (X Corps en XIII Corps) tussen die begeerte om die vyand skade aan te rig en die voorneme om nie in die Matruh -posisie vasgevang te raak nie, maar in goeie orde terug te trek. Die gevolg was 'n swak koördinasie tussen die twee voorwaartse korps en die eenhede daarin.
Laat op 26 Junie, die 90ste lig en 21ste Panzer Afdelings het daarin geslaag om hul weg deur die mynvelde in die middel van die voorkant te vind. Vroeg op 27 Junie, met sy hervatting, is die 90ste lig deur die artillerie van die 50ste afdeling nagegaan. Intussen het die 15de en 21ste Panzer Afdelings het oos bo en onder die platorand gevorder. Die 15de Panzer is geblokkeer deur 4de Armoured en 7th Motor Brigades, maar die 21ste Panzer is beveel om Minqar Qaim aan te val. Rommel het 90th Light beveel om sy vordering te hervat, wat vereis dat hy teen die aand die kuspad agter die 50ste afdeling moes afsny. 
Soos die 21ste Panzer beweeg op Minqar Qaim, bevind die Nieu -Seelandse 2de afdeling hom omring. Dit het daarin geslaag om die aand van 27 Junie sonder ernstige verliese uit te breek  en na die ooste terug te trek. Auchinleck het 'n tweede vertragingsposisie beplan by Fuka, ongeveer 30km oos van Matruh, en om 21:20 het hy bevele vir 'n onttrekking aan Fuka uitgereik. Verwarring in kommunikasie het daartoe gelei dat die afdeling onmiddellik teruggetrek het na die El Alamein -posisie. 
X Corps het intussen 'n onsuksesvolle poging aangewend om 'n posisie op die platorand te bekom, en was van 19:30 tot 04:30 die volgende oggend buite kontak met die agtste weermag. Toe eers ontdek hulle dat die onttrekkingsbevel gegee is. Die onttrekking van XIII Corps het die suidelike flank van X Corps aan die kus by Matruh blootgestel en hul terugtreklyn is in die gedrang gebring deur die afsny van die kuspad 27 en 160 km oos van Matruh. Hulle is beveel om suidwaarts in die woestyn uit te breek en dan na die ooste te gaan. Auchinleck het XIII Corps beveel om ondersteuning te bied, maar hulle kon dit nie doen nie. Om 28:00 op 28 Junie het X Corps - georganiseer in brigadegroepe - suidwaarts gegaan. In die duisternis was daar groot verwarring toe hulle vyandelike eenhede teëkom wat vir die nag gestaan ​​het. In die proses het veral die 5de Indiese Afdeling ernstige ongevalle opgedoen, waaronder die vernietiging van die 29ste Indiese Infanteriebrigade by Fuka.  Asmagte het meer as 6.000 gevangenes gevange geneem, benewens 40 tenks en 'n enorme hoeveelheid voorrade. 
Stresa Revived - 'n geallieerde Mussolini TL
Britse ekonomiese en militêre belange in die streek is ernstig bedreig en premier Anthony Eden was onder druk om iets te doen van konserwatiewe parlementslede, wat die gebeure van 1956 direk met die München -ooreenkoms in 1938 vergelyk het. , hoewel Eden bekommerd was dat hy as 'n aggressor in die VN se Veiligheidsraad veroordeel sou word of dat die meerderheid van die VN se Algemene Vergadering teen hom sou kom. Boonop is Kanada op hierdie stadium nie deur die gebeure geraak nie, terwyl die Panamakanaal in Nieu -Seeland en Australië baie belangriker was: al drie stel nie baie daarin belang om 'n oorlog teen Egipte te ondersteun nie. Die nie-blanke heerskappy van Brittanje ondersteun Egipte se optrede as 'n bewonderenswaardige anti-imperialisme, en vergelyk Arabiese nasionalisme as soortgelyk aan Asiatiese nasionalisme. Die Franse premier, Guy Mollet, was intussen woedend oor die optrede van Nasser en was vasbeslote om hom nie daarmee te laat wegkom nie. Mollet het selfs 'n kopie van Nasser se boek "The Philosophy of the Revolution" tydens 'n onderhoud gehou en dit 'Nasser's Mein Kampf' genoem. Die Franse parlement besluit oor militêre optrede en veroordeel die gebrekkige houding van die Eisenhower -administrasie, wat bloot diplomasie voorstel.
'N Konferensie van 23 lande wat deur die belangrikste gebruikers van die kanaal bygewoon is, het tot twee voorstelle gelei: die Amerikaans-Brits-Franse ondersteun die internasionale operasie van die Suezkanaal, terwyl Ceylon, Indië, Indonesië en die USSR nie verder gaan as internasionale toesig oor die kanaal nie. Italië was die enigste land wat uit die staanspoor 'n kompromie geweier het, Egiptiese optrede as onwettig veroordeel en die onderhandelinge laat vaar het, terwyl hy geheime gesprekke met Brittanje, Frankryk en Israel gevoer het. 'N Geheime beraad met Mussolini, die Franse premier Mollet en die Britse en Israeliese ambassadeurs in Frankryk in Parys het gelei tot die stigting van 'n anti-Egiptiese koalisie teen vier magte.
Veral Mussolini was gretig op wraak en het in werklikheid dae lank by Tobruk bymekaargekom terwyl hy teen Frankryk en Brittanje aangedring het oor die noodsaaklikheid van militêre aggressie (hy het hulle laat vaar van die idee om skepe met geweerkalibre van nie groter as 5 te gebruik nie) duim om burgerlike ongevalle te beperk). Die 1ste tot 3de Libiese infanteriedivisies, die 1ste Libiese pantserbataljon, die 1ste Bersaglieri -regiment en die Ariete pantserdivisie was gereed om te slaan. Al met al het dit neergekom op 65.000 man, 500 tenks en 400 vliegtuie. Die Regia Marina is in werking gestel met al vier die gevegskepe van die Littorio-klas, die vliegdekskip Falco wat toegerus is met sy eerste A-4 Skyhawks, swaar kruisers Zara, Pola, Trento en Bolzano, agt ligte kruisers en 'n verwoesterskerm. Frankryk het slagskepe Richelieu en Jean Bart met 'n begeleiding ontplooi.
Die Royal Navy het sy laaste slagskip HMS Vanguard en die uiters verouderde, maar gesogte HMS Warspite ontplooi, 'n aanduiding van hoe ernstig hulle dit geneem het en 'n poging om Amerikaanse steun te kry. Na die amptelike oorgawe -seremonie in Tokiobaai in September 1945, teen die tyd dat sy dertig jaar diens gesien het, het Warspite rustig teruggestoom na Puget Sound Naval Shipyard vir onderhoud en nodige herstelwerk. Van daar af het sy 'n welwillendheidstoer onderneem en verskeie Amerikaanse stede op die westelike en oostelike kus van die Verenigde State besoek voordat sy uiteindelik in Januarie 1946 teruggekeer het na Portsmouth. om haar nie weer te herstel nie, aangesien die moeite nie die moeite werd sou wees nie: die tyd het sy onvermydelike tol geëis, die skip het skietvure, bombardemente, ramme en myne verduur, en vliegdekskepe het slagskepe as die belangrikste hoofskepe verplaas. In Mei 1947 het die admiraliteit uiteindelik die besluit geneem om haar te skrap na baie beraadslaging, wat 'n verontwaardiging onder Pearl Harbor -veterane en die Amerikaanse publiek veroorsaak het, aangesien Warspite nog steeds beskou is as "die skip wat Pearl Harbor gered het." Die golf van negatiewe publisiteit en direkte eise van die lobbyiste van "Pearl Harbor Veterans for Warspite" om haar in een of ander vorm te behou, het die admiraliteit laat skrik, wat hierdie reaksie nie verwag het nie. Die besluit om haar te skrap, is vinnig omgekeer en in plaas daarvan het Warspite na Belfast gereis vir 'n volledige opknapping. Tydens die reis ontmoet sy haar susterskip Barham, wat onheilspellend na Faslane was om te skrap, en hulle het mekaar die laaste keer gegroet. Teen die middel van die vyftigerjare was Warspite een van die oudste hoofskipskepe in aktiewe diens, saam met die gevegskepe Andrea Doria en Conte di Cavour, wat ook veterane uit die Eerste Wêreldoorlog was.
Warspite is weer in 'n gevegsvorm herstel, maar daarbenewens het sy meestal net in die hawe gesit, aangesien die Royal Navy vir haar min nut gehad het, ten minste tot 1956. Benewens die bruikbaarheid van haar groot gewere, is sy meestal in aksie gestuur om Amerikaanse simpatie te kry , wat 'n bietjie sukses behaal het. Sommige het Nasser ten minste as 'n kas -kommunis beskou wat saam met Chroesjtsjof in die bed was, insluitend die Amerikaanse fascistiese beweging wat Eisenhower beledig het omdat hy nie sy Europese bondgenote ondersteun het nie. Oor die algemeen het die houding van die Eisenhower-administrasie teenoor Nasser nie verander nie en Warspite was dus nie 'n troefkaart om anti-nasserisme in die VSA te mobiliseer nie. Sy is uiteindelik in 1957 afgetree na 'n roemryke loopbaan van 42 jaar en is verander in 'n museumskip in Portsmouth, waar sy tot vandag toe bly en onlangs haar eeufees beleef het.
By 65.000 Italianers het 175.000 Israeliese, 45.000 Britse en 34.000 Franse troepe saam met 300.000 Egiptenare. Andersins het hoogs gemotiveerde Britse magte gely onder die ekonomiese en tegnologiese beperkings wat deur die na-oorlogse besparings opgelê is: as gevolg van die Ciprus is noodsaaklike parachutist-opleiding afgeskeep ten gunste van teenopstandstaktieke, en die Royal Navy ly aan 'n tekort aan landingsvoertuie. Die RAF het pas twee langafstandbomwerpers bekendgestel, die Vickers Valiant en die English Electric Canberra, maar as gevolg van hul onlangse inwerkingtreding was behoorlike bomtegnieke nog nie vasgestel nie. Desondanks het generaal sir Charles Keightley, die bevelvoerder van die invalsmag, geglo dat slegs lugmag voldoende is om Egipte te verslaan. Daarteenoor het generaal Hugh Stockwell, die grondbevelvoerder van die Taakspan, geglo dat metodiese en sistematiese gepantserde operasies wat op die Centurion -gevegtenk gesentreer is, die sleutel tot oorwinning sou wees. Franse soldate was goed gemotiveer, maar ook hulle het aan na-oorlogse besuiniging gely en in 1956 was die Franse sterk betrokke by die Algerynse oorlog. Die "Regiment de Parachutistes Coloniaux" was uiters ervare en stryd verhard en het hom onderskei in Indochina en Algerië, maar ander Franse troepe is beskryf as "bekwaam, maar nie uitstaande nie." Die Franse vloot het ook gely onder 'n tekort aan landingsvaartuie. Israeliese magte was uitstekend met vindingryke en aggressiewe bevelvoerders, terwyl uitstekende vlieëniersopleiding hulle 'n onverbeterlike voorsprong in die lug gegee het. Die IDF het egter gebreke gehad soos leerstellige onvolwassenheid, gebrekkige logistiek en tegniese tekortkominge. Ironies genoeg was die Italianers nou baie beter voorbereid op oorlog as Frankryk en Brittanje, aangesien sy oliegeld sy weermag in plaas daarvan van besparingsmaatreëls gered het, het die verdedigingsbegroting van Italië jaarliks ​​toegeneem in die periode 1948-1956. Teen die middel van die vyftigerjare was die Regia Marina eintlik nie veel kleiner as die Royal Navy nie.
Die bevelvoerders van die anti-Egiptiese koalisie met vier magte hoef egter nie te veel bekommerd te wees nie. In die Egiptiese weermag was politiek eerder as militêre bevoegdheid die belangrikste kriterium vir bevordering. Die Egiptiese bevelvoerder, veldmaarskalk Abdel Hakim Amer, was 'n suiwer politieke aanstelling wat sy posisie te danke het aan sy hegte vriendskap met Nasser. As 'n swaar drinker, sou hy tydens die krisis as 'n generaal as ongemaklik bewys word. In 1956 was die Egiptiese weermag goed toegerus met wapens uit die Sowjetunie, soos T-34 en IS-3 tenks, MiG-15 vegters, Ilyushin Il-28 bomwerpers, SU-100 selfaangedrewe gewere en AK-47 aanvalsgewere . Streng lyne tussen offisiere en mans in die Egiptiese leër het gelei tot 'n wedersydse "wantroue en minagting" tussen offisiere en die mans wat onder hulle gedien het. Egiptiese troepe was uitstekend in defensiewe operasies, maar het min kapasiteit vir offensiewe operasies, vanweë die gebrek aan 'verslag en effektiewe leierskap in klein eenhede'.
Die oorlog het uiteindelik op 29 Oktober uitgebreek toe Israel met Operasie Kadesh, sy inval in die Sinai -woestyn, begin het, en dieselfde dag begin die Regia Aeronautica teikens wat gekies is omdat hulle die Egiptenare sou lamlê, begin bombardeer. Israeliese wapenrusting, voorafgegaan deur valskermdruppels op twee sleutelpasse, het suidwaarts die Sinai ingedryf en die plaaslike Egiptiese magte binne vyf dae gelei. Die Verenigde Koninkryk en Frankryk het op 30 Oktober 'n ultimatum van twaalf uur aan die Israeliete, Italianers en die Egiptenare opgehou om bekommerd te wees oor die dreigement om te veg langs die Suezkanaal, om op te hou veg. Toe, soos verwag, geen reaksie gegee is nie, is Operation Musketeer van stapel gestuur. Vanguard, Warspite, Richelieu en Jean Bart het hul gewere vir kusbombardement by Port Said gebruik en kusverdediging verpulver, waarna Egiptiese eenhede van die kus weggebly het. Teen daardie tyd het die Regia Aeronautica en die Israeliese lugmag die meeste Egiptiese vliegvelde onderdruk en die stryd om lug superioriteit in twee dae gewen. 'N Strategiese Italiaanse bomaanval met P.109 swaar bomwerpers het die Egiptiese weermag ernstig belemmer deur die meeste van sy brandstofvoorrade te vernietig.
Op 5 November het die Britse 45ste kommando en die 16de valskermbrigade langs see en lug geland naby Port Said terwyl die Franse Port Fuad, oorkant Port Said, ingeneem het. Anglo-Franse lugaanvalle het die weinig van die Egiptiese Lugmag geneutraliseer en hul grondmagte het vinnig groot kanaalgeriewe beslag gelê. Egiptiese pogings om hindernisse in die kanaal te laat sak en dit onbruikbaar te maak, is deur 'n lugaanval dood in hul spore gestop. Die 3de Bataljon Parachute Group het die El Cap -lughawe deur lugaanval verower, die Kommandobrigade het al sy doelwitte bereik, en elemente van die 16de Valskermbrigade en die Royal Tank Regiment het op 6 November suid langs die kanaalbank vertrek om Ismailia te verower.
Verreweg die doeltreffendste operasie was die Italiaanse grondaanval wat op 31 Oktober begin het, voorafgegaan deur twee dae van strategiese bombardemente en gepaard gegaan met taktiese lugsteun. Italiaanse slagskepe het die weermag langs die kus gevolg deur hul 15 duim kanonne te gebruik om Egiptiese magte wat te veel moeilik was, te verpulver, terwyl Aquila en Falco as mobiele lugbasisse funksioneer. In vier dae van 31 Oktober tot 3 November het die Regio Esercito skouspelagtig ongeveer 170 kilometer van die Libiese grens na Mersa Matruh gevorder, wat die Egiptiese leër op die rand van ineenstorting gebring het. Toe die Italianers verder ooswaarts vorder en El Alamein op 5 November 1956 begin bombardeer, het die druk op die Egiptenare toegeneem. Toe vind die Italiaanse amfibiese en valskermspringlandings op 6 November plaas op belangrike plekke in en om El Alamein aan die agterkant van die Egiptiese voorste eenhede, wat teen Mersa Matruh teenaanval en klaaglik misluk. 'N Militêre staatsgreep het Nasser onder huisarres geplaas. Sy meer gematigde voormalige kameraad, Muhammad Naguib, het die einde van twee jaar onder huisarres ondergaan en is weer as president aangestel. 'N Wapenstilstand is onderteken en die voorste linies het op 7 November 1956 gevries. Nasser is intussen self in huisarres geplaas totdat kardiovaskulêre siektes en diabetes hom so siek gemaak het, ondanks die beste mediese sorg, dat hy in 1976, twintig jaar later, vrygelaat is. Hy sterf in 1980, 62 jaar oud.
Die ingryping teen Egipte was 'n totale militêre oorwinning vir die Anglo-Frans-Italiaans-Israeliese alliansie, wat die Egiptiese weermag verpletter en 'n leiersverandering beïnvloed het. Die internasionale reaksie was egter gemeng. Saam met die Suez -krisis het die VSA ook te doen gehad met die Sowjet -verplettering van die Hongaarse Revolusie in 1956 en vise -president Nixon het later verduidelik: 'Ons kon nie aan die een kant kla oor die Sowjets wat in Hongarye ingryp nie, en aan die ander kant, keur goed dat die Britte en die Franse die spesifieke tyd kies om tussen Nasser in te gryp. " Daarbenewens het president Eisenhower geglo dat die VSA nie kan sien hoe hulle hierdie aanval op Egipte aanvaar nie, sonder om 'n terugslag in die Arabiese wêreld te veroorsaak.
Die aanval op Egipte het baie in die Moslemwêreld baie aanstoot gegee. In Pakistan het 300.000 mense opgedaag vir 'n saamtrek in Lahore om solidariteit met Egipte te betoon, terwyl in Karachi 'n skare wat anti-Britse slagspreuke gesing het, die Britse hoë kommissie verbrand het. In Sirië het die militêre regering die Kirkuk-Baniyas-pypleiding opgeblaas waarmee Irakse olie tenkwaens in die Middellandse See kon haal om Irak te straf vir die ondersteuning van die inval, en om Brittanje af te sny van een van sy hoofroetes vir die aflewering van Irakse olie. Koning Saoed van Saoedi -Arabië het 'n totale olie -embargo op Brittanje en Frankryk opgelê, maar dit is ondoeltreffend gemaak omdat Italië en sy PESA -vennote die slap gekry het. Die Sowjetunie het Egipte ook stewig gesteun, maar Chroesjtsjov het weggeskram van militêre ingryping.
Chroesjtsjof het verkies om sy standpunt simbolies te stel eerder as om die voortdurende ontdooiing in die VS-Sowjet-betrekkinge in gevaar te stel, en dit gee nie om om 'n kernoorlog te waag met 'n land wat tien keer soveel kernwapens sowel as uitstekende afleweringsisteme het nie. Hy eis sanksies teen die vier indringende moondhede, maar as permanente lede van die VN-Veiligheid het Brittanje, Frankryk, Italië en Suid-China sy mosie veto gemaak (Chiang Kai-shek onthou die Italiaanse steun vir hom in die Chinese burgeroorlog en het nou die guns teruggekeer, alhoewel hy was simpatiek teenoor die Egiptiese standpunt. Die Sino-Sowjet-steun vir Egipte was egter baie ongekompliseerd teenoor Nasser). Gemenebes-lede Australië en Nieu-Seeland, Irak, Italië se bondgenote van San Remo-pakt van Portugal, Spanje, Kroasië, Griekeland, Turkye en Iran, PESA-lede Ecuador en Venezuela, en die pro-fascistiese regimes in Argentinië en Paraguay het hul steun uitgespreek vir die ingryping. Apartheid Suid -Afrika, wat deur die Afrikaner -minderheid beheer word, was gekant teen Nasser, maar het geglo dat dit ekonomies baat sou vind by 'n geslote kanaal en polities dat dit nie 'n land se reg om sy interne aangeleenthede te regeer, teenstaan ​​nie.
Die vooruitsig om 'n waarnemende land te word vir die San Remo -verdrag met al die voordele wat dit inhou, soos beleggingsgeleenthede in Suid -Amerika, het premier Strijdom se gedagtes verander. Dit sou bewys dat dit fascistiese steun vir neo-kolonialisme en blanke minderheidsregimes in Afrika aandui, soos militêre steun vir Spanje, sodat dit die Spaanse Marokko, Ifni en die Wes-Sahara kan behou. In 1956 het Italië 10.000 man na Spaans Marokko ontplooi om die onlangs onafhanklike Koninkryk Marokko te ontmoedig om militêre maatreëls te tref.
Frankryk is herbevestig as 'n grootmoondheid en Brittanje het sy supermoondheidstatus behou weens hul militêre sukses teen Egipte. Hulle was besig met neo-kolonialisme, stadiger en metodies dekoloniseer terwyl hulle 'n middelklas skep om die land te bestuur en (hopelik) vriendelike heersers na die onafhanklikheid te hê. Soms het hulle etniese en godsdienstige groepe teen mekaar gespeel, met Soedan as 'n goeie voorbeeld: die Britte het die Christene in die suide baie bevoordeel en hulle 'n aparte land belowe. Suid -Soedan het verkies om 'n Britse protektoraat te bly onder die naam Juba toe Soedan in 1956 onafhanklik geword het. Juba het nog 'n dekade onder Britse bewind gebly en in 1966 onafhanklik geword saam met Uganda en Kenia. Brittanje het ook probeer om 'n deel van sy besittings te behou deur hulle 'n afgehandelde regering in die konteks van die Verenigde Koninkryk aan te bied. In die loop van die 1950's, 60's, 70's en 80's het 'n aantal besittings 'n afgesonderde regering gekry. Hulle het Britse oorsese gebiede geword, wat beteken dat hulle onder die jurisdiksie en soewereiniteit van die Verenigde Koninkryk was, maar nie deel daarvan was nie. Die Maltese mense het gehou van die veiligheid van die Britse bewind en het in 1964 vir hierdie opsie gestem en Ciprus, uit vrees vir Turkse irredentisme, het dieselfde gedoen en albei bly tot vandag toe Britse oorsese gebiede. In 1958 het Brittanje Jamaika, die Kaaimanseilande, die Turks- en Caicoseilande, Barbados, Antigua en Barbuda, Saint Christopher-Nevis-Anguilla, Montserrat, Dominica, Saint Lucia, Saint Vincent en die Grenadines, Grenada en Trinidad en Tobago saamgevoeg in die Wes -Indiese Federasie, 'n doeane -unie met bewegingsvryheid. Die beginjare was rotsagtig omdat die groter eilande bekommerd was oor massa -immigrasie van die kleiner eilande, terwyl die kleineres gevrees het dat hul ekonomie oorweldig sou word. Die Britte het egter 'n sterk federale regering, federale belasting en bewegingsvryheid geïmplementeer. Dit was aanvanklik in stryd met die wense van baie inwoners, maar dit het die federasie gehelp om sy brose vroeëre jare te oorleef. Die Wes -Indiese Federasie het vandag 'n bevolking van 5,1 miljoen mense en ekonomies is dit 'n belangrike rolspeler in die Karibiese Eilande. Dit bly 'n Britse oorsese gebied onder 'n goewerneur-generaal (die agtergrond was die begeerte van die kleiner eilande om 'n tjek op die groter te hê). Baie Stille Oseaan -eilande het ook so 'n kursus gekies en Singapoer verkies groot outonomie in 'n gereformeerde Britse Ryk as om deur Maleisië onderdompel te word of deur Indonesië opgetel te word.
Laastens het die Royal Navy gekies om 'n teenwoordigheid in die Trucial States te behou. Brittanje het sy oorheersing in die Midde -Ooste nog 'n dekade lank deur CENTO behou, hoofsaaklik vanweë Brittanje se aansien as 'supermoondheid'. Hierdie supermoondheidstatus het vervaag toe Brittanje dekoloniseer. Die Sentrale Verdragsorganisasie, wat Irak, Jordanië, Pakistan, die Trucial States en Brittanje ingesluit het, is de facto ontbind in 1968 toe Irak en Jordanië dit laat vaar het. Selfs daarna het Brittanje sy teenwoordigheid op die Persiese Golf behou deur sy voortgesette vlootaanwesigheid in die Trucial States.
Die USSR is intussen ook geraak. Chroesjtsjof se posisie is ernstig verswak weens sy gebrek aan 'n ernstiger reaksie op die Suez -krisis. Chroesjtsjof wou 'n blywende oplossing vind vir die probleem van 'n verdeelde Duitsland en die enklave van Wes -Berlyn diep binne Oos -Duitse gebied. In November 1958, wat Wes -Berlyn 'n "kwaadaardige gewas" noem, het hy die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk ses maande gegee om 'n vredesverdrag met beide Duitse state en die Sowjetunie te sluit. As een nie onderteken is nie, het Chroesjtsjof gesê, sou die Sowjetunie 'n vredesverdrag met Oos -Duitsland sluit. Dit sou Oos -Duitsland, wat nie 'n party was by verdrae wat die Westerse Magte toegang tot Berlyn gee nie, laat beheer oor die roetes na die stad. Hierdie ultimatum veroorsaak onenigheid onder die Westerse bondgenote, wat huiwerig was om oorlog te voer oor die kwessie. Chroesjtsjof het egter die sperdatum herhaaldelik verleng en sy mislukte politieke waagstukke het gelei tot 'n staatsgreep deur 'n triomfaat van Molotov, Malenkov en Kaganovich wat hom vervang het met Bulganin as sekretaris -generaal in 1959. Hoewel die Sowjetunie nie teruggekeer het na terreur en suiwering nie hierdie stalinistiese hardliners het dit baie meer onderdrukkend geword. Chroesjtsjof is as ambassadeur in Albanië, ver van die Kremlin, aangestel en dien nog 'n dekade lank in daardie hoedanigheid waartydens hy 'n verbitterde kluisenaar geword het. Hy is toegelaat om af te tree en in 1969 na Moskou terug te keer, waar hy in 1971 oorlede is.
Intussen het die VSA gedreig om Brittanje finansieel te onderbreek, wat 'n verdere devaluasie van die Britse pond sou veroorsaak het en Brittanje se ekonomiese herstel na die oorlog in gevaar sou stel. Uiteindelik kon hulle nie bekostig om hul belangrikste bondgenoot te vervreem nie en het hulle niks gedoen nie. Amerikaanse optrede teen Brittanje en Frankryk bly slegs beperk tot woorde, aangesien ernstige maatreëls 'n skeuring in die Westerse wêreld sou veroorsaak, iets waarop die Sowjets gehoop het. Eisenhower se taal het Italië uitgesonder, aangesien die bydrae tot die inval groter was en omdat die Italianers 'n paar keer menseregteskendings begaan het deur kolomme van vlugtende burgers vas te trek. Rome het sy betrekkinge met Israel versterk, alhoewel Mussolini ernstige bedenkinge teenoor die sionisme gehad het en vergoed het vir die gebrek aan betrekkinge in die Arabiese wêreld deur sy samewerking met die keiserlike Iran te versterk. Mussolini reageer op politieke afwyking op Eisenhower se besprekingspraatjie en dreig om die verhouding heeltemal te verbreek. Verder het hy die Amerikaanse ambassadeur na sy kantoor in die Palazzo Venezia ontbied en hom woedend gedoseer en gesê: 'Amerikaanse inmenging in die Middellandse See - die Mare Nostrum waarvoor ons gestry en gebloei het en benodig vir ons veiligheid en voorspoed - sou die ekwivalent wees van ons wat in Latyns -Amerika koloniseer of ingryp. Dit sou die Monroe -leerstuk oortree. Ambassadeur, sê vir my, sou u regering dit duld? " Die Duce het afgesluit deur in subtiele terme te verklaar dat die Amerikaanse regering verdere kritiek kan afstuur waar die son nie skyn nie. Mussolini se reaksie het Eisenhower verwar. Italië, vanweë al sy mag en invloed, was nog steeds te swak om alleen in die Koue Oorlog te staan ​​sonder dat die VS hom teen die Sowjetblok gesteun het, sodat sy gedrag irrasioneel was.
Die rasionaal agter Mussolini se gedrag het gou genoeg duidelik geword. Net soos Stalin, het Mussolini opgemerk hoe Westerse wetenskaplike tydskrifte sedert 1942 agterdogtig opgehou het om publikasies oor uraanfission te publiseer, ondanks hul vordering tot op daardie gebied.In Julie 1942 het Enrico Fermi - een van Italië en een van die wêreld se voorste kernfisici - 'n brief aan Mussolini geskryf waarin hy die potensiële krag van 'n atoombom verduidelik. Vroeg in 1943 het Il Duce besluit om sy eie atoombomprogram bekend te stel, bekend as Project Jupiter, hoewel hy nie die nodige hulpbronne daarvoor gehad het nie, en het Fermi as hoofnavorser aangestel. Baie teoretiese werk is gedoen, maar daar was min praktiese resultate weens 'n gebrek aan geld en 'n sterk industriële basis, behalwe die feit dat in 1943 die meeste van Italië se hulpbronne bestee is aan gevegte in die noorde van die land. Nadat die oorlog in Europa geëindig het, het die ondersteuning vir Project Jupiter slegs marginaal toegeneem omdat die land besig was om te herbou en omdat die oorlog in Asië nog voortduur. Die befondsing het in 1945 aansienlik toegeneem nadat die Amerikaner aangekondig het dat hulle die bom het en die beeldmateriaal van die Trinity -toets getoon het, maar uiteindelik het die projek die grootste vordering behaal toe oliegeld beskikbaar was. Van toe af het Projek Jupiter die belangrikste uitgawe van die verdedigingsbegroting geword.
Teen die vroeë vyftigerjare is die bestaan ​​daarvan korrek deur die CIA en die Sowjet -intelligensie afgelei vanweë groot Italiaanse uraaninvoer, hoewel beide verkeerdelik aangeneem het dat Italië nog ten minste twee dekades nodig sou wees om die bom te kry. Fermi het aan Mussolini gesê dat hy in 1960 'n bom sou hê, maar Il Duce wou dit vroeër hê en druk uitoefen om dinge te bespoedig. Fermi het gedoen wat hy kon en het toegegee op 'n kleiner hoeveelheid splitsbare materiaal om die toetsdatum na vore te bring. Daarbenewens het hy besluit om die geweer-tipe ontwerp te beklemtoon, wat makliker was om te maak, maar ook meer ondoeltreffend was as die sferiese inploffingstipe bom wat plutonium eerder as uraan-235 gebruik. Vroeg in Julie 1958, drie weke voor Mussolini se 75ste verjaardag, berig Fermi dat 'n bom gereed was om te toets waarna laasgenoemde na bewering gesê het "dit is die beste verjaardaggeskenk wat u my kon gegee het." Die bom is in geheimhouding na 'n toetsplek in die middel van die Libiese woestyn gestuur vir die "Jupiter-1" -toets en op 12 Julie 1958 het seismograwe in buurlande 'n bewing opgemerk. Die Sowjets en later die VSA het radioaktiewe splitsingsprodukte opgespoor, dit na hul oorsprong teruggevoer en, op grond van die sterkte van die bewing, korrek afgelei dat 'n 10 kiloton kernontploffing in Italiaanse Libië plaasgevind het. Op 28 Julie, die begin van 'n week van vieringe ter ere van Mussolini se 75ste verjaardag, kondig die Duce bombasties aan dat Italië die vierde kernkrag ter wêreld geword het (na die Verenigde State, die Sowjetunie en Groot -Brittanje).
Die volgende jaar het Italië 'n toets uitgevoer met 'n wapen van 'n implosietipe wat 'n opbrengs van 23 kiloton gelewer het. 'N Tritium -versterkte bom is in 1960 ontplof met 'n plofkrag van 45 kiloton, waarna nog 'n paar versterkte splitsingsapparate met opbrengste tot 150 kiloton getoets is. In 1967 het Italië sy eerste waterstofbom getoets, bekend as Jupiter-11, wat met 'n krag van 2,2 megaton ontplof het. In 1959 het Italië slegs een atoombom beskikbaar in die geval van oorlog en teen 1960 het dit tot net vier toegeneem. Teen 1970 sou Italië 175 kernwapens hê, en die voorraad daarvan bereik 'n hoogtepunt in 1975 op 300. Mussolini het by die kernwapenklub aangesluit en nou kan die fascistiese blok met die NAVO en die Warskou -verdrag teen mekaar staan. Dit was die kroon van sy lewenswerk.
German Fighter Ace raak bevriend met 'n swart Suid -Afrikaanse krygsgevangene en verweer die Nazi status quo!
Dit is 'n buitengewone foto om verskillende redes. Dit is Hauptmann (kaptein) Hans-Joachim Marseille, die Duitse WW2 Fighter Ace wat aan die asmagte bekend was as "The Star of Africa" ​​links links en korporaal Mathew 'Mathias' Letulu, 'n Suid-Afrikaanse krygsgevangene wat ingedruk is word sy in 1942 sy 'batman ' (persoonlike assistent van 'n offisier), maar uiteindelik sy intieme en persoonlike vriend, word regs op die foto gesien.
Dit is nogal interessant dat Hans-Joachim Marseille aan die een kant 'n Suid-Afrikaanse assistent gehad het, terwyl hy aan die ander kant die mees gevreesde Duitse vlieënier was in die Noord-Afrikaanse veldtog, waarskynlik een van die beste gevegsvlieëniers wat die wêreld nog ooit gesien het, hy het 'n hele aantal Suid -Afrikaanse Lugmag 'doodgemaak' in sy enorme getal om meer as 100 geallieerde vliegtuie te vernietig en bestaan ​​hoofsaaklik uit vliegtuie van die Royal Air Force (RAF), die Royal Australian Air Force (RAAF) en die Suid -Afrikaanse Lugmag (SAL).
Dit is net so 'n maatstaf vir Hans-Joachim Marseille as 'n man deurdat hy direk teen die Nazi-beleid van rasseskeiding gespring het en openlik met 'n swart man bevriend geraak het, veral verbasend in die lig van sy rol as senior kommissaris in die Duitse lugmag (Luftwaffe) en held van die Ryk.
Mettertyd het Marseille en "Mathias" Letulu onafskeidbaar geword. Marseille was bekommerd oor hoe Letulu deur ander eenhede van die Wehrmacht behandel sou word en het eenkeer opgemerk
Marseille het beloftes van sy senior bevelvoerder, Neumann, verseker dat as daar met hom iets gebeur (Marseille), sou Lpl by die eenheid gehou word. Ongewone gedrag vir 'n Duitse offisier in die Derde Ryk, maar Marsaille was geen lid van die Nazi -party nie, hy het hulle eintlik geminag.
Geen vurige Nazi nie
Wat persoonlikheid betref, was Hans-Joachim Marseille die teenoorgestelde van 'n hoogs gedissiplineerde Duitse offisier, hy was 'die snaakse ou' en het byna verskeie kere uit Luftwaffe geskop vir sy manewales. Die enigste rede waarom hy nie was nie, was omdat sy pa 'n hooggeplaaste WW I-veteraan en 'n weermagoffisier was en Hans-Joachim Marseille getoets het hoe ver hierdie beskerming sou strek.
As u in die woordeboek kyk na 'wangedrag van skelm en#8221', moet daar 'n beeld wees van 'n glimlaggende gesig van Hans '. By een geleentheid het hy eintlik die grond voor die tent van sy hoër offisier gestamp. Daarvoor kon hy die hof alleen ingeroep het, maar toe het hy sy uitstekende vlieëniervaardighede as 'n opkomende vegvliegtuig begin demonstreer.
Hy het Nazi's gehaat en hy het die gesag in die algemeen verag en het altyd gespanne betrekkinge gehad met sy outoritêre vader, die model van 'n streng Pruisiese offisier. Hans was werklik die teenoorgestelde van sy pa.
Sy Amerikaanse biograwe Colin Heaton en Anne-Marie Lewis onthou in ' The Star of Africa ' dat hy op die snelweg geland het net om homself te verlig. Hy was moeg vir sy ongedissiplineerde gedrag en het hom in 1941 na Noord -Afrika laat vervoer. Hier het hy floreer, sy skitterende rekord het hom die Ridderkruis met eikeblare, swaarde en diamante besorg en tuis lof verwerf. Maar die verslag dui daarop dat hy geen vurige Nazi was nie.
Hy het openlik na verbode jazz -musiek geluister, baie gedrink en soms opgedaag na drank, en in die kater was hy 'n bekende vrouemaker, wat op alle moontlike maniere teen Nazi -ideologie gekant was en daarmee weggekom het.
'N Voorval het gebeur wat die metaal en gesindheid van die man werklik toon. Dit het gebeur toe Hans-Joachim Marseille na Berlyn ontbied is toe Hitler vir hom versierings wou aanbied. As begaafde pianis is Marseille uitgenooi om 'n stuk te speel in die huis van Willy Messerschmitt, 'n nyweraar en die ontwerper van die Messerschmitt Bf 109 -vegter Marseille het soveel sukses behaal.
Gaste by die partytjie was Adolf Hitler, partyvoorsitter Martin Borman, Hitler se adjunk en opperbevelhebber van die Luftwaffe, Hermann Göring, hoof van die SS, Heinrich Himmler en Reichsminister van propaganda Joseph Goebbels. Nadat hy hulle meer as 'n uur lank beïndruk het met 'n klavierspel, waaronder Ludwig van Beethoven en Für Elise, speel Marseille Amerikaanse jazz, wat in die Nazi -ideologie as ontaard beskou word. Hitler staan, steek sy hand op en sê " Ek dink ons ​​het genoeg gehoor " en die kamer verlaat.
Magda Goebbels het die grap amusant gevind en Artur Axmann onthou hoe sy " -bloed gevries het toe hy hierdie "Ragtime " -musiek voor die Führer hoor speel.
Maar 'n meer insiggewende voorval van sy houding teenoor Nazisme sou kom. By 'n geleentheid toe hy na Duitsland ontbied is, het hy opgemerk dat Joodse mense uit sy buurt verwyder is (insluitend sy Joodse huisdokter wat hom bevry het) en het sy mede -offisiere gegril oor wat met hulle gebeur het. die planne vir die finale oplossing en die uitwissing van die Jode van Europa. Dit het hom tot in sy wese geskok en hy het eintlik AWOL gegaan (afwesig sonder verlof), hy het 'n de facto -woestyn geword en na Italië gegaan waar hy 'ondergronds' weggekruip het.
Die Nazi -Duitse Gestapo (geheime polisie) het hom egter opgespoor en gedwing om na sy eenheid terug te keer, waar ander vlieëniers opgemerk het dat hy ernstig depressief, besorgd was en niks anders as sy normale gelukkige self was waaraan hulle gewoond was nie.
Vriendskap met korporaal Mathew Letulu
Marseille se vriendskap met sy 'batman ' (persoonlike helper) word ook gebruik om sy anti-Nazi-karakter aan te toon. In 1942 raak Marseille bevriend met 'n krygsgevangene van die Suid -Afrikaanse weermag, korporaal Mathew Letulu. Marseille het hom as 'n persoonlike helper aangeneem eerder as om toe te laat dat hy na 'n krygsgevangenekamp in Europa gestuur word.
'Mathias' was die bynaam wat korporaal Mathew Letulu deur sy gevangenes gegee is. Cpl Letulu was deel van die Suid -Afrikaanse inheemse militêre korps en is op die oggend van 21 Junie 1942 deur die Duitsers as krygsgevangene geneem toe Tobruk en die verdedigende Suid -Afrikaners onder generaal Klopper deur veldmaarskalk Erwin Rommel oorval is.
Black ' POW was anders behandel as White 'POW ' deur Nazi -Duitsland, in plaas van blote opsluiting onder die konvensies, was Black POW maar 'n onbetaalde 'lour ' help die Nazi -saak, waarteen weerstand 'n grimmige was uitkoms. Letulu is aanvanklik deur die Duitsers aan die werk gesit as bestuurder. Die voertuig behoort aan 3 Squadron van Jagdgeschwader – of Fighter Wing – 27 (JG 27) gebaseer in Gazala, 80 km wes van Tobruk. Hier kom Letulu onder die aandag van die roekelose en romantiese Hans-Joachim Marseille.
Teen hierdie tyd het Letulu 'n bietjie in sy lot gevorder tot 'n helper in die casino van 3 Squadrons, waar hy veral van Marseille gehou het. Hans-Joachim Marseille het nie noodwendig persoonlike assistente nodig vir offisiere (in die weermag bekend as '' 'batman' 'nie), maar 'n paar krygsgevangenes is deur die Duitse beamptes opgeraap, en Cpl Letulu is aanvanklik as sy slagman aangeneem, maar het baie vinnig 'n nabye vriend.
Marseille het geweet dat namate sy moordtelling toeneem, die kans dat hy uit die voorste linies getrek word elke dag toeneem, en as hy weggeneem sou word, sou kpl "Mathias" Letulu, wat omdat hy 'n swart man was, in gevaar wees gegewe die Nazi -rasse -filosofie. Met die grootste erns het hy sy medevlieënier Ludwig Franzisket belowe om 'n beskermer van Mathias te word as Marseille die vermoë sou verloor om in daardie rol te wees.
Korporaal Letulu het ook geweet dat hy by Marseille bly staan ​​'n beter kans het om die oorlog te oorleef en uiteindelik te ontsnap, en omdat hulle mekaar in 'n uiters positiewe lig beskou het, het Letulu Marseille se lewe in die gevegsgebied so gemaklik moontlik gemaak.
Die volgende oor hul unieke band kom van "German Fighter Ace – Hans-Joachim Marseille, The life story of the Star of Africa" ​​deur Franz Kurowksi.
Deur 'n paar vreemde wendinge van die lot wat Hans vir Mathew aan sy persoonlike assistent laat toewys, maar hy behandel hom in alle opsigte soos 'n vriend, het lang gesprekke met hom gehad en moontlik selfs alkohol gedeel en saam na musiek geluister, net soos 'n paar kuier vriende wat toevallig in 'n oorlog en aan verskillende kante was.
Benewens Mathew sou Hans ook gereeld ander gevange geallieerde vlieëniers sien en in Engels met hulle gesels en gesellig verkeer. Hans sou ook 'n direkte bevel oortree om die vyand nie in kennis te stel van die lot van hul vlieëniers nie, en hy sou alleen opstyg met 'n valskermnota wat die name van die gevange vlieëniers verduidelik en dat hulle gesond en gesond was. Terwyl hy oor vyandelike vliegvelde vlieg om hierdie aantekeninge te laat val, word hy deur 'n AA -vuur aangeval, sodat hy sy lewe in gevaar stel om die families van sy vyandelike vlieëniers te laat weet dat die vlieëniers lewendig en gesond was of dood is, en hul MIA verwyder het ( Ontbreek in aksie) status. Volgens verskillende bronne was hy so. Persoon wat geglo het in ridderlikheid in die land, is deur Nazi's oorgeneem.
Uiteindelik sou Hans selfs vir Mathew beskerm word, veral teen die Nazi's "
Die "ster van Afrika"
Hans-Joachim Marseille se rekord van 151 dood in Noord-Afrika, waar niks minder as wankelrig was nie-hy het geallieerde (RAF, SAAF en RAAF) eskaders vernietig wat honderd en een (101) Curtiss P-40 Tomahawk/Kittyhawk-vegters, 30 Hawker Hurricane-vegters neergeskiet het , 16 Supermarine Spitfire-vegters, twee Martin A-30 Baltimore-bomwerpers, een Bristol Blenheim-bomwerper en een Martin Maryland-bomwerper.
Hans-Joachim Marseille met Hawker Hurricane MkIIB van 274. Squadron RAF, North Afrika – 30 March 1942 (coloured)
As vegvlieënier het Marseille altyd probeer om sy vermoëns te verbeter. Hy het gewerk om sy bene en buikspiere te versterk, om hom te help om die uiterste kragte van luggevegte te verdra. Marseille drink ook 'n abnormale hoeveelheid melk en vermy sonbrille om sy sig te verbeter.
Om die Duitse vegaanvalle teë te werk, het die geallieerde vlieëniers gevlieg en#8220Lufbery -sirkels (waarin elke vliegtuig se stert bedek was deur die vriendelike vliegtuig agter). Die taktiek was effektief en gevaarlik, aangesien 'n vlieënier wat hierdie formasie aanval, hom voortdurend in die visier van die opponerende vlieëniers kon bevind. Marseille duik gereeld met hoë spoed in die middel van hierdie verdedigingsformasies van bo of onder, en maak 'n stywe draai en skiet 'n afbuigskoot van twee sekondes af om 'n vyandelike vliegtuig te vernietig.
Marseille het aangeval onder omstandighede wat baie as ongunstig beskou het, maar sy skerpskut het hom in staat gestel om vinnig genoeg te kom om die terugvuur van die twee vliegtuie wat op elke flank van die teiken vlieg, te ontsnap. Die uitstekende sig van Marseille het hom in staat gestel om die teenstander raak te sien voordat hy opgemerk is, sodat hy die nodige aksie kon neem en in posisie kon beweeg vir 'n aanval.
In die geveg het Marseille se onortodokse metodes daartoe gelei dat hy in 'n klein leier/vleuelman-eenheid opereer, wat volgens hom die veiligste en doeltreffendste manier was om te veg in die hoë sigbaarheidstoestande van die Noord-Afrikaanse lug. Marseille het alleen gewerk in sy geveg om sy vleuelman op 'n veilige afstand te hou sodat hy nie per ongeluk sou bots of op hom sou skiet nie.
In 'n hondegeveg, veral tydens die aanval op geallieerde vliegtuie in 'n Lufbery -sirkel, sou Marseille dikwels die dramatiese vermindering van die gashendel en selfs die kleppe verlaag om die spoed te verminder en sy draai -radius te verkort, eerder as die standaardprosedure om vol gas te gebruik. Emil Clade het gesê dat nie een van die ander vlieëniers dit effektief kon doen nie, maar verkies om eerder op enkele teenstanders te duik om te ontsnap as iets verkeerd loop.
Marseille se Suid -Afrikaanse verenigings het sy band met Cpl "Mathias" Letulu oortref en was baie dodeliker ten opsigte van Suid -Afrikaanse vlieëniers. In die weke voordat die twee ontmoet het, word Marseille erken dat hy op 31 Mei drie vlieëniers van die SA Lugmag wes van Bir-el Harmat neergeskiet het, waaronder die biskop se ou seuntjie majoor Andrew Duncan (wat vermoor is), en drie dae later, nog ses Die Suid-Afrikaanse Lugmag "doodslaan" binne slegs 11 minute, waarvan drie asse met 'n hoë telling behaal het. Een van hulle, Robin Pare, is in die geveg dood.
Sterf van Hauptmann Hans-Joachim Marseille
Op 30 September 1942 eindig Marseille se briljante totale rekord van 158 loopbaanmoorde (151 daarvan met JG 27 in Noord-Afrika).
Nadat die enjin van sy Bf 109G -vegvliegtuig ernstige probleme ondervind het, het hy onder die wakende oë van sy eskadermaats uit die vliegtuig, naby vriendelike gebied, gered. Tot hul afgryse het die vegter van Marseille onverwags op 'n steil hoek geval toe hy uitkom, terwyl die vertikale stabiliseerder hom oor die bors en heup slaan. Hy is óf op slag dood óf in elk geval bewusteloos geslaan, sy valskerm het nie ontplooi nie en hy het die grond ongeveer 7 kilometer suid van Sidi Abdel Rahman, Egipte, getref.
Messerschmitt Bf 109F-4, Hans Joachim Marseille, gekleurde prentjie.
Sy vriend en mede -JG 27 -vlieënier en Knight Cross -ontvanger Hauptmann Ludwig Franzisket, saam met die eskaderchirurg dr Winkelmann, was die eerste twee wat op die toneel aangekom het, wat Marseille se oorskot na die basis gebring het.
Mathias was die eerste wat hulle gegroet het, en die volgende word uit 'n memoir van Wilhelm Ratuszynski weergegee.
Alhoewel die hitte geen aktiwiteit aangemoedig het nie, het iets vir Mathias gesê om Hans se klere te was. Hans verander graag na 'n vars uniform na die vlug. Hy het altyd daarvan gehou om presentabel te lyk. Mathias het besluit om hierdie keer petrol te gebruik. Hulle was binne enkele minute droog.
Gewoonlik is dit gedoen deur uniforms met sand te skrop om van sout, olie en vuil ontslae te raak. Alles was 'n tekort. Om 'n persoonlike batman te wees vir Hans-Joachim Marseille, die bekendste Luftwaffe-vlieënier, het sy voordele gehad. Hy het byvoorbeeld 'n bietjie vliegtuigbrandstof gekry om te was. Mathias het daarvan gehou om Jochens se dienaar te wees en hy het self van Jochen gehou.
Hulle was vriende. Mathias het skaars sy taak begin, toe die geluid van naderende vliegtuie vir personeellede beduie dat hulle onstuimigheid sou verander. Mathias sit die deksel op die geweekte uniforms en begin loop na die landingsvliegtuig. Hy was op soek na 'n bekende vliegtuig wat nommer 14 in sigbare geel op die romp sou moes hê. Dit was veronderstel om laaste te land. Hy het opgemerk dat daar drie vliegtuie ontbreek, en die laaste een wat aanraak, het 'n ander nommer.
Onbewustelik draai hy na Rudi wat reeds op die grond gespring het uit die vleuel van sy 109. Hy sien hoe Mathias aankom en sy gesprek met sy werktuigkundige kortmaak. Sy gesig was somber toe hy na Mathias kyk en stadig sy kop skud. En Mathias het dadelik verstaan. Hy kyk nog 'n paar sekondes reguit na Rudi se gesig, draai stadig om en stap weg. Hy merk 'n vreemde gewaarwording op. Geen woede, hartseer, hartseer of berusting nie. Hy was kalm, maar iets gryp hom in sy keel. Spiere op sy nek trek toe en hy sukkel om te sluk. Hy stap 'n paar minute sonder om op te let na ander wat na hom staar. Hy kom na Jochen se kleurryke Volks (volkswagenmotor) genaamd "Otto" en sit agter die stuurwiel. Vir 'n oomblik lyk dit asof hy êrens heen wil gaan, maar klim uit en kom na die geweekte uniforms.
Hy kyk na die seilsak met die eerste H-JM wat reg langs hom lê. Hy steek sy hand in sy borssak vir vuurhoutjies.Stadig maar sonder om te aarsel slaan hy 'n vuurhoutjie en gooi dit op die wasgoed. Vlamme wat uitgebars het, dra by tot die reeds gloedende hitte. Op daardie oomblik vlieg die laaste rotte in. Mathias lig intuïtief sy kop en volg hulle. Die knop in sy keel word groter.
Terwyl die hele eskader verwoes was deur die verlies van so 'n groot vegter, was Mathias, ondanks die feit dat hy Marseille net 'n kort rukkie geken het, diep neerslagtig oor die verlies van 'n dierbare vriend.
Marseille is aanvanklik begrawe in 'n Duitse militêre begraafplaas in Derna, Libië tydens 'n seremonie wat deur leiers soos Albert Kesselring en Eduard Neumann bygewoon is. Hy is later weer geïnterneer in Tobruk, Libië.
Na die dood van Marseille, soos aan sy vriend beloof, het Hauptmann Ludwig Franzisket Cpl Letulu ingeneem, en op sy beurt het hy sy persoonlike dienaar geword. Cpl Letulu het by die eskader gebly, selfs nadat Franzisket gedwing is om te red, waardeur hy ook die vertikale stabiliseerder geslaan het en 'n been in die proses verpletter het. Nadat hy gesond geword het, het Franzisket teruggekeer na sy eskader, en Letulu het hom voortgesit in Tunisië, Sicilië en uiteindelik Griekeland.
Teen die somer van 1944 het die situasie daar kritiek geword met 'n Britse inval op die Griekse kontinent wat op hande was. Die kans het gekom om Cpl. "Mathias" Letulu in een van die haastig gevestigde krygsgevangenekampe, waar hy dan deur die Britte ontslaan kan word. Franzisket het hierdie staatsgreep saam met Hauptmann Buchholz beplan. "Mathias " het weer "Mathew " geword en was korporaal in die Suid -Afrikaanse afdeling. Alles het sonder probleme verloop. Hy is in September 1944 deur die Britse troepe vrygelaat en mag aan die einde van die vyandighede terugkeer huis toe.
Per toeval, na die oorlog, het voormalige lede van JG 27 verneem dat Cpl "Mathias" Letulu nog lewe. Hulle stuur hom onmiddellik 'n uitnodiging, betaal die reis en ander uitgawes, en uiteindelik, by die tiende reünie van die Deutsches Afrikakorps in die herfs van 1984, is hulle weer herenig met hul ou Suid -Afrikaanse vriend.
Die voormalige vlieëniers was bly om hom te sien en uitnodigings het oral gereën. Die volgende woorde, in Duits gesproke as 'n huldeblyk aan Hans-Joachim Marseille deur 'Mathias' Letulu aan die gelukkige einde van sy odyssey, en dit gee 'n bietjie insig in die band wat Letulu met sy Duitse vriend verenig het:
"Hauptmann Marseille was 'n wonderlike man en altyd bereid om 'n helpende hand te gee. Hy was altyd vol humor en vriendelik. En hy was baie goed vir my."
In 1989 is 'n nuwe grafmerker en 'n nuwe gedenkplaat op sy grafplek geplaas Marseille se oorlewende Luftwaffe -kamerade het die geleentheid bygewoon, waaronder sy geallieerde vriend – Mathew "Mathias " Letulu wat spesifiek uit Suid -Afrika gevlieg het om die seremonie by te woon.