Hoe beide klimaatsverandering en bosbestuur die epiese westelike veldbrande aangevuur het - nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Steven C. Beda
The Riverside Fire, gesien vanaf La Dee Flats in die Mount Hood National Forest in Oregon op 9 September 2020. USFS
Trump beweer dat Westerse state nog nie genoeg houtkap en kwasopruiming gedoen het nie, sodat brandstof in woude kon opbou. 'As bome na 'n kort tydperk, ongeveer 18 maande, afval, hulle word baie droog. Hulle word regtig soos 'n vuurhoutjie ... jy weet, daar stroom nie meer water deur nie en hulle word baie, baie - hulle ontplof net, "het Trump op 14 September 2020 in Kalifornië verklaar.
Gavin Newsom, goewerneur van Kalifornië, en ander leiers aan die Weskus, van wie baie Demokrate is, wys op klimaatsverandering as die hoofoorsaak van hierdie massiewe uitbarstings. 'Dit is 'n noodlottige klimaat, "Het Newsom gewaarsku toe hy op 11 September 2020 skade berokken het aan een van meer as 20 groot veldbrande wat die staat sedert middel Augustus verskroei het.
As 'n omgewingshistorikus wat die woude van die Stille Oseaankus bestudeer, ek sien dit nie as 'n keuse nie. Myns insiens het klimaatsverandering en bosbestuurspraktyke albei bygedra tot die hedendaagse brandtoestande, en die vermindering van veldbrandrisiko's vereis dat albei kwessies aangespreek word.
Vanaf middel September 2020 het vinnig bewegende veldbrande in Kalifornië, Oregon en Washington 'n gebied van die grootte van New Jersey verbrand.
'N Oorlog teen vuur
Natuurlike vuur is 'n belangrike deel van die ekologie van Westerse woude. Baie van die naaldbome, of kegelhoudende bome, is dit floreer in hierdie streek vuur vereis om laat hul sade vry. Ander bome maak staat op vuur om onderbos en digte afdakke skoon te maak om ruimte te maak vir nuwe groei.
Vuur was ook 'n instrument wat inheemse mense in die Weste vroeër gebruik het hul lande bestuur voor die Europese nedersetting. Inheemse Amerikaners brand gereeld om wildmigrasies te vorm, jag te vergemaklik of die groei van eetbare plante aan te moedig. Vandag baie inheemse en inheemse gemeenskappe bestuur steeds hul lande met vuur.
'N Eeu gelede het Kalifornië inheemse Amerikaanse stamme verbied om hul tradisionele brandwonde te beheer.
Nou sê amptenare dat die vermindering van die risiko van veldbrande beteken dat 'goeie vuur' herstel moet word, net soos die stamme van die staat vroeër gedoen het.https://t.co/YGpdvrrbi1
Natuurlike brand en inheemse verbranding het gehelp om Westerse woude gesond te hou en te verseker dat woude nie verstop raak met ondergroei of oorval word met dooie bome nie. Maar toe wit setlaars in die 19de eeu aankom, het hulle brand gesien as 'n bedreiging vir hul plase, boerderye en houtkap. Hulle het aggressief brande bestry en gekriminaliseerde inheemse verbranding.
Atmosferiese rivierstorms kan duur oorstromings veroorsaak - en klimaatsverandering maak hulle sterker
Tot in die vroeë 1900's was bosbrandbestryding relatief ongeorganiseerd. Wanneer 'n brand uitgebreek het, het mense uit plaaslike gemeenskappe met die nodige gereedskap opgetree en hul bes gedoen om dit te beheer. As die brand deur 'n mens ontstaan ​​het, het hulle die stryd aangesê wakker geregtigheid aan die oortreder.
Wildland brandbestryding verander in 1910 na die Groot brand, 'n reeks massiewe brande wat meer as 3 miljoen hektaar in Idaho, Montana en Washington geskroei het, het verskeie dorpe vernietig en 87 mense doodgemaak. In reaksie hierop het die Amerikaanse bosdiens, wat net vyf jaar tevore gestig is, begin met die opleiding en instandhouding van brandbestrydingspersoneel. Gedurende 'n groot deel van die 20ste eeu het die onderdrukking van brande het sy doel geword.
'N Rookvanger versamel sy valskerm nadat hy in Seeley Lake, Montana, omstreeks 1940 geland het. Die Amerikaanse bosdiens se rookvogelprogram het in 1939 begin as 'n manier om die tyd wat dit bemanningslede neem om veldbrande te bereik, te verminder. Nasionale Museum vir Bosdiensgeskiedenis, CC BY
Voorgesit om te brand
Kenners is dit in die algemeen eens dat dekades van brandonderdrukking eintlik is het die risiko van bosbrande vererger. Hierdie beleid het die brandstofbelasting in die woude van die land verhoog, wat onder verskillende omstandighede deur vlamme verdun sou wees.
Dit het tyd geneem voordat brandstoflading in Westerse woude tot gevaarlike vlakke gestyg het, hoofsaaklik omdat die onderdrukkingsbeleid saamgeval het met die vinnige uitbreiding van die houtkapperybedryf. Gedurende die 20ste eeu houtbedryf het biljoene bome uit die bosse van die land geoes, gedryf deur militêre vraag tydens die wêreldoorloë en daarna deur die na-Tweede Wêreldoorlog behuisingsopbloei.
In die laat 1970's het houtkap in die Weste begin afneem. Een oorsaak was mededinging van suidelike houtmaatskappye. 'N Ander was 'n toenemend kontroversiële omgewingsbeweging wat bedrewe geraak het met die gebruik van federale omgewingswette om houtkap te beperk. Bewaringsgroepe het byvoorbeeld gewerk om die noordelike gevlekte uil in 1990 onder die Wet op Bedreigde Spesies gelys, 'n strategie wat uiteindelik gelei het tot hout oes verbod op etlike miljoen hektaar bosveld aan die Stille Oseaankus.
Noordelike gevlekte uile leef in groot volwasse woude in die Noordwes van die Stille Oseaan. Hulle word gelys as bedreig as gevolg van habitatverlies, deels veroorsaak deur houtkap. USFWS
Baie advokate vir die omgewing het gevrees dat selfs nie-kommersiële bosbestuursaksies, soos die skoonmaak van borsels, die uitdunning van die onderbos en die verwydering van dooie bome, die deur na kommersiële houtkap kan heropen. In die middel 1990's het bewaringsorganisasies dus begin uitdagend roetine-bosbestuursaktiwiteite.
En hulle het gereeld gewen. Tussen 1989 en 2008 het omgewingsgroepe 1,125 sake teen die Amerikaanse bosdiens aanhangig gemaak om die houtkap- of bestuursaktiwiteite te beperk, en 520 van hierdie sake gewen of afgehandel. As gevolg hiervan was die agentskap nie in staat is om bestuursaktiwiteite uit te voer nie dit sou die gevaar van brand verminder het.
Warm en droër
Namate Amerikaanse bosse meer geneig was om te brand, het die wêreld se klimaat verander op 'n manier wat die waarskynlikheid van brande verhoog.
Terwyl die die hele wêreld het warm geword as gevolg van verhoogde koolstofvrystellings, het die Stille Oseaan-kus van die mees dramatiese temperatuurstygings gesien. Die streek het warm geword 2 grade F sedert 1900, en die afgelope paar somers in die streek was van die warmste op rekord.
Hierdie warm temperature gaan gepaard met erge droogtes, wat wetenskaplikes ook bevind ken grotendeels toe aan klimaatsverandering. ** Terwyl die neerslag het het in baie dele van die VSA toegeneem die afgelope dekades het die gemiddelde jaarlikse reënval in Westerse state sedert 1950 geleidelik afgeneem, veral in Kalifornië.
Gekombineer met verhoogde brandstofbelasting in die woude van die land, het hierdie warm, droë somers geskep perfekte omstandighede vir bosbrande. Woude wat met digte onderbos verstop is, en dooie bome is aan die brand om teen die kleinste vonkel te vlam.
Winde dra rook van veldbrande in Kalifornië, Oregon en Washington wes oor die Stille Oseaan op 10 September, wat byna 'n miljoen vierkante myl bedek. NASA
Baie omgewingsgroepe wat die bosbestuur nou eens teengestaan ​​het, vra openlik meer aktiewe bestuur in die land se bosveld. Maar die toename in bosbrande het die begrotings van die agentskap verswak en dit moeilik gemaak vir federale grondbestuurders om voorkomend op te tree.
Alhoewel die totale begroting van die Bosdiens die afgelope twee dekades relatief statig gebly het, moet 'n groeiende deel van die finansiering nou toegewy word aan brande te bestry, wat minder geld agterlaat vir die uitdunning van die bome en die skoonmaak van onderborsels. Wildfire-beheer het toegeneem van 16% van die begroting van die agentskap in 1995 tot meer as 50% in 2015.
Kortom, bestuursbeleid het vakkies in Westerse woude geskep, en klimaatsverandering het dit baie waarskynliker gemaak dat die vakkies in vernietigende brande sal uitbars. 'N Derde faktor is dit ontwikkeling het uitgebrei na eens wilde gebiede, wat meer mense en eiendom op die verkeerde manier plaas.
Die oplossing van slegs 'n deel van hierdie probleem sal onvolledige oplossings oplewer. Ek glo eerder dat 'n veelvoudige strategie nodig is. Een van die elemente is die verbetering van die bosbestuur om hierdie lande minder brandbaar te maak. Die ander is die vermindering van koolstofvrystellings en die terugkeer in wêreldtemperature - die enigste manier om klimaatstoestande te matig wat brande groter en meer waarskynlik maak.