Stokely Carmichael - Inligting - 2022
Stokely Carmichael is gebore in die Port of Spain, Trinidad, op 29 Junie 1941. Carmichael verhuis in 1952 na die Verenigde State en gaan na die hoërskool in New York. Hy betree die Universiteit van Howard in 1960 en sluit kort daarna by die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) aan.
In 1961 word Carmichael lid van die Freedom Riders. Na opleiding in nie-gewelddadige tegnieke, sit swart en wit vrywilligers langs mekaar terwyl hulle deur die diep suide reis. Die plaaslike polisie was nie bereid om hierdie passasiers te beskerm nie en op verskeie plekke is hulle deur wit skare geslaan. In Jackson, Mississippi, is Carmichael gearresteer en vir 49 dae tronkstraf in die Parchman -gevangenis opgesluit. Carmichael werk ook aan die Freedom Summer -projek en word in 1966 voorsitter van die SNCC.
Op 5 Junie 1966 begin James Meredith 'n eensame March Against Fear van Memphis na Jackson om te protesteer teen rassisme. Kort nadat hy sy opmars begin het, is hy deur 'n skerpskutter geskiet. Toe hulle die nuus hoor, het ander burgerregte -kampvegters, waaronder Carmichael, Martin Luther King en Floyd McKissick, besluit om die optog in Meredith se naam voort te sit.
Toe die optoggangers by Greenwood kom, is Mississippi, Carmichael en 'n paar van die ander optoggangers deur die polisie gearresteer. Dit was die 27ste keer dat Carmichael gearresteer is en met sy vrylating op 16 Junie het hy sy beroemde Black Power -toespraak gehou. Carmichael het gevra dat "swart mense in hierdie land verenig, hul erfenis erken en 'n gemeenskapsgevoel opbou". Hy pleit ook dat Afro -Amerikaners hul eie organisasies moet stig en lei en dring daarop aan dat die waardes van die Amerikaanse samelewing heeltemal verwerp word.
Die jaar daarna werk Carmichael saam met Charles V. Hamilton om die boek te skryf, Black Power: The Politics of Liberation in America (1967). Sommige leiers van burgerregtegroepe, soos die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) en Southern Christian Leadership Conference (SCLC), het Carmichael se idees verwerp en hom van swart rassisme beskuldig.
Carmichael het ook die slagspreuk "Black is Beautiful" aangeneem en pleit vir 'n gemoedstemming van swart trots en 'n verwerping van wit waardes van styl en voorkoms. Dit sluit in die aanvaarding van Afro -haarstyle en Afrikaanse kleredrag. Carmichael het Martin Luther King en sy ideologie van geweldloosheid begin kritiseer. Hy het uiteindelik by die Black Panther Party aangesluit, waar hy 'ere -premier' geword het.
Toe Carmichael die betrokkenheid van die Verenigde State by die Viëtnam -oorlog aan die kaak stel, is sy paspoort beslag gelê en tien maande lank gehou. Toe sy paspoort terugbesorg is, verhuis hy saam met sy vrou, Miriam Makeba, na Guinee, waar hy die boek geskryf het, Stokely Speaks: Black Power Terug na Pan-Afrikanisme (1971).
Carmichael, wat die naam Kwame Ture aangeneem het, het ook gehelp om die All-African People's Revolutionary Party te stig en het as assistent vir die premier van Guinee, Sekou Toure, gewerk. Na die dood van Toure in 1984 is Carmichael deur die nuwe militêre regime gearresteer en daarvan aangekla dat hy die regering wou omverwerp. Hy het egter net drie dae in die tronk deurgebring voordat hy vrygelaat is.
Stokely Carmichael is op 15 November 1998 aan kanker dood.
Toe ek die eerste keer hoor van die negers wat by die etenstafel in die suide sit, het ek gedink dit is net 'n klomp publisiteitshonde. Maar op 'n aand toe ek die jong kinders op die TV sien staan, staan ​​hulle weer op die stoel van die middagete nadat hulle van hulle afgestamp is, suiker in hul oë, ketchup in hul hare - wel, iets het met my gebeur. Skielik brand ek.
Een van die tragedies van die stryd teen rassisme is dat daar tot dusver geen nasionale organisasie was wat die groeiende strydlustigheid van jong swartmense in die stedelike ghetto's en die swartgordel-suide kon spreek nie. Daar was slegs 'n 'burgerregte'-beweging, wie se stemtoon aangepas is vir 'n gehoor van die middelklas blankes. Dit het gedien as 'n soort buffersone tussen die gehoor en die kwaai jong swartes. Dit beweer dat dit spreek vir die behoeftes van 'n gemeenskap, maar dit spreek nie in die toon van die gemeenskap nie. Nie een van sy sogenaamde leiers kon in 'n oproerige gemeenskap ingaan en daarna geluister word nie. In 'n sekere sin moet die leiding saam met die massamedia deur die leiers gedeel word oor wat in Watts, Harlem, Chicago, Cleveland en ander plekke gebeur het. Elke keer as die swart mense in daardie stede sien dat dr Martin Luther King geklap word, het hulle kwaad geword. Toe hulle klein swart meisies in 'n kerk sien doodbom en werkers van burgerregte in 'n hinderlaag en vermoor sien, was hulle kwater; en toe niks gebeur nie, was hulle stom. Ons het niks te bied wat hulle kon sien nie, behalwe om uit te gaan en weer geslaan te word.
Ons het slegs die ou taal van liefde en lyding gehad. En op die meeste plekke-dit wil sê van die liberale en die middelklas-het ons die ou taal van geduld en vooruitgang teruggekry. Sulke taal, tesame met vermanings om geweldloos te bly en bang te wees vir die blanke reaksie, het sommige oortuig dat die enigste koers was. Dit het sommige mislei deur te glo dat 'n swart minderheid sy kop kan buig en in 'n betekenisvolle magsposisie kan beland. Die idee is absurd.
Volgens sy advokate sal sosiale geregtigheid geskied deur "die neger te integreer in die hoofstroominstellings van die samelewing waarvan hy tradisioneel uitgesluit is." Hierdie konsep is gebaseer op die veronderstelling dat daar niks van waarde in die swart gemeenskap is nie en dat daar min waarde onder swart mense kan wees. Die ding om te doen is om die "aanvaarbare" swart mense in die omliggende middelklas-blanke gemeenskap te sif. Die doelwitte van integrasiste is middelklasdoelwitte, hoofsaaklik verwoord deur 'n klein groepie negers met aspirasies of status in die middelklas.
Daar is geen swart man in die land wat 'net soos 'n man' kan lewe nie. Sy swartheid is 'n ewige feit van hierdie rassistiese samelewing, of hy dit erken of nie. Dit is onwaarskynlik dat hierdie of die volgende generasie die tyd sal sien wanneer ras nie meer relevant sal wees in die uitvoering van openbare aangeleenthede en in die besluitneming van openbare beleid nie.
'Integrasie' as 'n doelwit vandag spreek nie net op 'n onrealistiese manier nie, maar ook op 'n veragtelike manier die probleem van swartgalligheid. Dit is gebaseer op die volledige aanvaarding van die feit dat swart mense in 'n wit woonbuurt moet verhuis of hul kinders na 'n wit skool moet stuur om 'n ordentlike huis of opvoeding te hê. Dit versterk, onder beide swart en wit, die idee dat "wit" outomaties beter is en "swart" per definisie minderwaardig is. Om hierdie rede is 'integrasie' 'n subgrasie vir die handhawing van blanke oppergesag.
Ons het op 17 Junie ons eerste groot probleme met die polisie in Greenwood gehad. Dit het begin toe 'n kontingent van die staatstroepe willekeurig besluit het dat ons nie ons slaaptent op die terrein van 'n swart hoërskool kan opslaan nie. Toe Stokely in elk geval probeer om die tent op te sit, is hy gearresteer. Binne enkele minute het die boodskap van sy arrestasie oor die hele stad versprei. Die byeenkoms daardie aand, wat in 'n stadspark gehou is, het byna drieduisend mense gelok - vyf keer die gewone aantal.
Stokely, wat net 'n paar minute voor die byeenkoms begin uit die tronk vrygelaat is, was die laaste spreker. Hy is voorafgegaan deur McKissick, dr. King en Willie Ricks. Net soos ons ander, was hulle kwaad oor Stokely se onnodige arrestasie. Hulle toesprake was besonder militant. Toe Stokely vorentoe beweeg om te praat, het die skare hom met 'n groot brul begroet. Hy erken sy ontvangs met 'n opgehefde arm en gebalde vuis.
In die besef dat hy by sy mense was, het Stokely dit alles laat uithang. 'Dit is die sewe en twintigste keer dat ek gearresteer is - en ek gaan nie meer in die tronk sit nie!' Die skare ontplof in gejuig en klap.
"Die enigste manier waarop ons die blanke mans kan keer om ons oor te neem, is om oor te neem. Ons sê al ses jaar vryheid en ons het niks nie. Wat ons nou gaan sê, is Black Power!"
Die skare was reg by hom. Hulle het dadelik sy gedagtes opgeneem.
"SWART KRAG!" brul hulle eenstemmig.
Een van die tragedies van die stryd teen rassisme is dat daar tot dusver geen nasionale organisasie was wat kon praat oor die groeiende strydlustigheid van jong swart mense in die stedelike ghetto nie. Daar was slegs 'n burgerregtebeweging, wie se stemtoon aangepas is by 'n gehoor van liberale blankes. Dit het gedien as 'n soort buffersone tussen hulle en kwaai jong swartes. In 'n sekere mate blameer ek onsself - saam met die massamedia - vir wat in Watts, Harlem, Chicago, Cleveland, Omaha gebeur het. Elke keer as die mense in daardie stede sien hoe Martin Luther King geklap word, het hulle kwaad geword; toe hulle vier klein swart meisies sien doodbom, was hulle kwater; en toe niks gebeur nie, stoom hulle. Ons het niks te bied wat hulle kon sien nie, behalwe om uit te gaan en weer geslaan te word. Ons het gehelp om hul frustrasie op te bou.
'N Organisasie wat beweer dat hy vir die behoeftes van 'n gemeenskap werk - soos SNCC doen - moet werk om die gemeenskap 'n sterk posisie te gee om sy stem te laat hoor. Dit is die betekenis van swart mag buite die slagspreuk.
Swart mag kan duidelik gedefinieer word vir diegene wat nie die vrese van die blanke Amerika heg aan hul vrae daaroor nie. Ons moet begin met die basiese feit dat swart Amerikaners twee probleme het: hulle is arm en hulle is swart. Alle ander probleme spruit uit hierdie tweesydige werklikheid: gebrek aan opvoeding, die sogenaamde apatie van swart mans. Elke program om rassisme te beëindig, moet hom toespits op die dubbele werklikheid.
Kwame Ture, die flambojante burgerregte -leier wat by die meeste Amerikaners bekend was as Stokely Carmichael, is Sondag in Conakry, Guinee, oorlede. Hy was 57 en word die beste onthou vir sy gebruik van die uitdrukking "swart mag", wat in die middel van die 1960's 'n wit terugslag ontketen het en 'n ouer generasie burgerregte-leiers, waaronder eerwaarde dr. Martin Luther King Jr.
Ture, wat sy naam in 1978 verander het ter ere van Kwame Nkrumah en Ahmed Sekou Toure, twee Afrikaanse sosialistiese leiers wat met hom vriende was, het die grootste deel van die afgelope 30 jaar in Guinee deurgebring, homself 'n revolusionêr genoem en 'n Pan-Afrikaanse ideologie voorgestaan ​​wat min resonansies in die Verenigde State, of, vir die saak, Afrika.
Ture se voorspraak vir Pan-Afrikanisme was die laaste fase in 'n politieke evolusie wat oorgegaan het van onverskilligheid na die burgerregtebeweging toe hy 'n hoërskoolleerling was, tot die opkoms as 'n effektiewe nie-gewelddadige vrywilliger wat sy lewe in gevaar stel teen segregasie na die ere-premier van die Black Panther Partytjie.
Stokely Carmichael is geïnspireer om deel te neem aan die burgerregtebeweging deur die dapperheid van die swartes en blankes wat teen geskeide diens met sit-ins by middagete in die suide protesteer.
Hy verwerp beurse van verskeie blanke universiteite en betree die Howard -universiteit in Washington in 1960. Aan die einde van sy eerstejaarstudent het hy hom aangesluit by die Freedom Rides van die Congress of Racial Equality, gevaarlike busreise van swartes en blankes wat gesegregeerde interstate -reise uitgedaag het in Die Suid. Die Freedom Riders het gereeld geweld ondervind, en op hul bestemmings is Carmichael en die ander gearresteer en in die tronk gestop, die eerste gevangenisstraf wat hy ondervind het. Een vroeë inhegtenisneming het hom 'n besonder strawwe vonnis van 49 dae opgelê in die Parchman-gevangenis in Mississippi.
Die jong Carmichael is geradikaliseer deur sy ervarings in die geskeide Suid, waar vreedsame betogers geslaan, gewreed en soms vermoor is omdat hulle die gewone regte van die burgers gesoek het. Hy het eenkeer onthou dat hy vanuit sy hotelkamer in 'n klein stad in Alabama gekyk het terwyl gewelddadige swart betogers deur die polisie geslaan en geskok is met beeste.
Carmichael is so gereeld gearresteer as 'n gewelddadige vrywilliger dat hy die telling verloor het na 32. Sy toenemende ongeduld met die taktiek van passiewe verset was om steun te kry, en in 1966 word hy gekies as voorsitter van die SNCC, in die plek van John Lewis, 'n hardwerkende integrasie wat nou 'n kongreslid van Georgië.
Skaars 'n maand nadat hy gekies is, het Carmichael, toe maar 25 jaar oud, die oproep tot swart mag gerig en sodoende 'n kruispad in die stryd met burgerregte aangedui. Al hoe ongemakliker oor die vaste geweldloosheid van dr. King, voel hy 'n verskuiwing onder 'n paar jonger swartes in die rigting van swart separatisme. Baie luister simpatiek na die drang van Malcolm X, wat anderhalf jaar vroeër vermoor is, dat die stryd op alle moontlike maniere uitgevoer moet word.
Dit was 16 Junie 1966, en Carmichael, 'n betowerende redenaar, het 'n skare van 3 000 in 'n park in Greenwood, Mississippi, toegespreek. James Meredith, wat die Universiteit van Mississippi geïntegreer het, is gewond op sy eensame "Walk Against Fear" van Memphis na Jackson, en vrywilligers marsjeer in sy plek. Toe hulle kamp in Greenwood opslaan, is Carmichael gearresteer en sy frustrasie was duidelik.
'Dit is die 27ste keer,' het hy afgryslik gesê ná sy vrylating. 'Ons sê al ses jaar' Vryheid ',' het hy voortgegaan en verwys na die gesang wat bewegingsbetogers gebruik het terwyl hulle opstaan ​​teen rassistiese politici en vyandige polisiemanne wat waterslange rig en snorhonde loslaat. 'Wat ons nou gaan begin sê, is' Black Power! ' "
Die skare het vinnig die uitdrukking aangeneem. "Swart krag!" dit herhaal in 'n kreet wat binnekort in gemeenskappe van Oakland tot Newark weerklink het. Maar as die oproep van Carmichael om swart mag baie jong swartes gegroei het, het dit ander gepla, wat gedink het dit klink anti-wit, uitlokkend en gewelddadig. En dit het vrees by baie blankes getref.
Swart krag. Ek glo dat hierdie slagspreuk bestem is om een ​​van die groot politieke slagspreuke van ons tyd te word. Dit kan natuurlik net die tyd self leer. As ons egter sien hoe sterk hierdie slagspreuk 'n groot impak het, is dit duidelik dat dit baie sensitiewe senuwees in die politieke bewussyn van die wêreld vandag raak. Ek wil vanaand nie vir u sê dat dit u politieke plig is om teen die rassebewussyn in die Britse volk te veg nie; of dat u maniere moet soek om die rassistiese beleid van die huidige Arbeidsregering bloot te stel en daar 'n einde aan te maak. As u dit nie alreeds doen nie, kan ek nie sien dat hierdie vergadering u sal help met groter politieke aktiwiteite nie. Dit is nie die spesifieke doel van hierdie vergadering nie, maar daar sal, soos u sal hoor, spesifieke doelstellings en konkrete voorstelle wees. Wat ek vanaand wil doen, is om vir ons almal duidelik te maak wat hierdie slagspreuk Black Power beteken, wat dit nie beteken nie, nie kan beteken nie; en ek sê duidelik, ons moet eens en vir altyd ontslae raak van 'n groot hoeveelheid verwarring wat grootliks ontstaan, sowel van regs as van links. Nou sal ek u presies vertel wat ek vanaand van plan is om te doen. Die onderwerp is uiters breed en bestaan ​​uit honderde miljoene mense, en daarom sou ons in die loop van 'n toespraak van ongeveer 'n uur of beter begin om baie presies te wees oor wat gesê gaan word en wat nie gaan wees nie. gesê.
Maar voordat ek, so te sê, die perseel waarop ek gaan bou, uiteensit, wil ek 'n paar woorde sê oor Stokely Carmichael: ek dink ek behoort Stokely te sê, want almal noem hom oral, Stokely, wat volgens my 'n politieke feit is van 'n mate van belang. Die slagspreuk Black Power, wat in die Verenigde State begin en van daar elders versprei het, is ongetwyfeld nou verbonde aan hom en met diegene wat met hom baklei. Maar vir ons in Brittanje beteken sy naam, of ons nou wil of nie, meer as dit. Dit is ongetwyfeld sy teenwoordigheid hier, en die impak wat hy in sy toesprake en gesprekke gemaak het, wat die slagspreuk Black Power laat weergalm het soos dit in die politieke Brittanje doen - en selfs daar buite, in Brittanje in die algemeen . En ek wil begin met 'n spesifieke verwysing na Stokely, wat ek gelukkig in 'n posisie kan maak. En ek doen dit omdat ek in die algemeen in openbare toespraak, skriftelik (en ook in 'n groot mate in privaat gesprekke) gewoonlik vermy, sorg dat ek geen klem plaas op die persoonlikheid in die politiek nie.
Ek lees nou die dag professor Levi-Strauss en in 'n baie skerp aanval op historiese opvattings wat vandag heers, sien ek hom sê dat die beskrywing van persoonlikheid, of van die staaltjie (waaroor soveel mense van my kennis histories en polities lewe) was die laagste vorme van die geskiedenis. Met baie tevredenheid het ek ingestem; Ek sê dit al amper 'n halfeeu lank. Maar dan het hy die politieke persoonlikheid geplaas in 'n konteks waarvan ek gedink het dat dit misleidend was. openbare toespraak. En daarom begin ek wat ek te sê het, en sal ek 'n sekere tyd bestee aan een van die merkwaardigste persoonlikhede van die hedendaagse politiek. En ek is bly om te sê dat ek nie hoef te wag totdat Stokely hier kom om die krag te verstaan ​​wat hy simboliseer nie.
Ek het hom in Maart vanjaar in Kanada aan die Sir George Williams -universiteit hoor praat. Daar was ongeveer duisend mense teenwoordig, hoofsaaklik wit studente, ongeveer sestig of sewentig negermense, en ek was so getref deur wat hy sê en hoe hy dit sê (iets wat my polities nie gereeld gebeur nie) dat ek Ek gaan sit dadelik en neem die ongewone stap om 'n brief aan hom te skryf, 'n politieke brief. Hy was immers 'n jong man van drie-en-twintig of vier-en-twintig en ek was oud genoeg om sy oupa te wees, en, soos ek sê, ek het gedink ek het 'n paar dinge om vir hom te sê en, deur hom, die beweging wat hy voorgestel het.
Stokely Carmichael, 'n filosoof agter die Black Power -beweging
Stokely Carmichael, voorsitter van die koördinerende komitee vir studente, praat in Mei 1966 met verslaggewers in Atlanta. Daardie jaar het sy gebruik van die term "swart mag" tydens 'n saamtrek in Mississippi die land se aandag getrek. Bettmann/Corbis steek onderskrif weg
Stokely Carmichael, voorsitter van die koördinerende komitee vir studente, praat in Mei 1966 met verslaggewers in Atlanta. Daardie jaar het sy gebruik van die term "swart mag" tydens 'n saamtrek in Mississippi die land se aandag getrek.
Voordat hy beroemd - en berug - geword het omdat hy 'n beroep op swart mag vir swart mense gedoen het, was Stokely Carmichael beter bekend as 'n opkomende jong gemeenskapsorganiseerder in die burgerregtebeweging. Die lang, aantreklike filosofiehoof van die Howard-universiteit het somers in die suide deurgebring en saam met die koördinerende komitee vir studente, bekend as SNCC, Afro-Amerikaners in Alabama en Mississippi laat registreer om te stem te midde van geweldige, dikwels gewelddadige weerstand van segregasie-mense. .
Die historikus Peniel Joseph se nuwe biografie oor Carmichael, getiteld Stokely: 'n Lewe, toon aan dat die New Yorker, gebore uit Trinidad, 'n tyd lank oral in die suide was, 'n werklike Zelig: "Hy is 'n organiseerder wat sy hand gehad het by elke groot demonstrasie en gebeurtenis wat tussen 1960-1965 plaasvind."
Joseph, 'n professor aan die Tufts-universiteit, sê Carmichael was altyd teenwoordig in wat hy as 'die tweede helfte van die burgerregtebeweging se heroïese tydperk' beskou. (Na die Montgomery Bus Boikot en voor die pogings om die Noorde te integreer.)
Foto's van destyds wys hoe hy op stowwerige snelweë met Martin Luther King Jr. in Mississippi stap, maklik met boere in Lowndes County, Ala., Gesels en luister na bejaarde swart dames wat hom met soet tee op hul voorstoep gesels het terwyl hy (dikwels suksesvol) ) het hulle bekoor om saam met hom hul bure te organiseer. Joseph sê Carmichael het 'ongelooflike charisma' gehad.
'N Oproep om swart krag
Carmichael het die vroeë 60's deurgaans vasbeslote om gewelddadige protes aan te neem: sit-ins, optogte, vergaderings. Maar die stygende oorwinnings van die laat 50's en vroeë 60's het skynbaar verval na die aanvaarding van die Wet op Burgerregte in 1964. Joseph sê Carmichael het begin wonder of nuwe metodes oorweeg moet word.
In 1966 gebruik hy die frase "black power" tydens 'n saamtrek in Mississippi. Dit trek die land se aandag, maar dit beteken verskillende dinge vir verskillende mense.
Baie blankes wat die frase gehoor het, was onrustig, sê Joseph. 'Hulle het aangeneem dat swart mag beteken dat dit anti-blank is en regtig 'n gewelddadige, voorbodes is.'
Swart luisteraars, aan die ander kant, het 'n oproep gehoor "vir kulturele politieke en ekonomiese selfbeskikking", sê Joseph. Hy voeg by dat die frase sterk resoneer vir mense wat lankal gemeet is aan willekeurige wit standaarde en estetika.
'Ons moet ophou om skaam te wees omdat ons swart is!' was die eerste punt in 'n vierdelige manifes wat hy gereeld in sy toesprake gebruik het. Swart, het Carmichael aan sy gehoor gesê, was sterk oorlewend. Dit was vindingryk. En pragtig.
Lang en maer, met slap oë en 'n skitterende glimlag wat kontrasteer met sy diep bruin vel, loop Carmichael asof hy dink dat hy 'n mooi man is-in 'n era waarin ligter vir baie swartes beter was.
'Dit was regtig een van sy belangrikste nalatenskappe,' sê Joseph. 'Hy was baie uitdagend om' swart is mooi 'te verklaar, voordat dit in die laat 60's gewild geword het. Met ander woorde, Carmichael was swart en trots jare voordat James Brown van die konsep 'n topverkoper van R&B gemaak het.
'Die Verenigde State het geen gewete nie'
Hy heroorweeg ook die praktiese praktyk van geweldloosheid in 'n omgewing waar swart lewe dikwels as weggooibaar beskou word.
Martin Luther King Jr., wat hier saam met Stokely Carmichael tydens 'n kiesersregistrasieoptog in Mississippi in 1966 vertoon is, beskou die jonger Carmichael as een van die mees belowende leiers van die burgerregtebeweging. Lynn Pelham/Tyd steek onderskrif weg
Martin Luther King Jr., wat hier saam met Stokely Carmichael tydens 'n kiesersregistrasieoptog in Mississippi in 1966 vertoon is, beskou die jonger Carmichael as een van die mees belowende leiers van die burgerregtebeweging.
Die moorde op burgerregte -werkers Andrew Goodman, James Chaney en Mickey Schwerner in die provinsie Neshoba, 1964, die moord op Malcolm X en die verpletterende reaksie van die regering op die onrus wat aan die einde van die 60's deur verskeie stede gebars het, het Carmichael laat heroorweeg sy oortuigings.
King (wat die jonger Carmichael as een van die mees belowende leiers van die beweging beskou het) het geglo in die konsep van "verlossende lyding" en het gedink dat die aanskouing van betogers wat slae, hondebyte en vuurpype aanvaar, Amerika se hart sal versag en die land sal inspireer om te verwerp segregasie. Maar nadat hy gesien het hoe baie van sy kamerade vermink en vermoor is, deel Carmichael nie meer die oortuiging nie.
King het baie reggekry, het Carmichael gesê, maar as hy wed op geweldloosheid, "het hy net een verkeerde aanname gemaak: om geweldloos te wees, moet u teenstander 'n gewete hê. Die Verenigde State het geen gewete nie."
En dit word vir hom al hoe moeiliker om in die Verenigde State te woon. Carmichael, wat deur die FBI tuis agtervolg is, deur die CIA dopgehou het toe hy na die buiteland gegaan het, het genoeg gehad. Hy het sy naam verander na Kwame Ture ter ere van twee Afrikaanse helde - sy vriend Kwame Nkrumah (die eerste president van onafhanklike Ghana) en Sékoue toeré, die president van Guinee, die land wat die voormalige burgerregte -werker as 'n geëerde burger verwelkom het.
Ture sou nog drie dekades lank lewe en die Verenigde State gereeld besoek terwyl hy oor die hele wêreld reis om die verdienste van pan-Afrikanisme en wetenskaplike sosialisme te verkondig. Mense het geluister - maar nie in dieselfde getalle as in die vroeë dae nie. Ture, met sy beskeie leefstyl en herinneringe aan gemeenskaplike verantwoordelikheid, het gelyk. eienaardig. 'Dit is interessant', sê biograaf Joseph: 'Die tye het verander, maar Stokely nie.'
Die voormalige burgerregtestryder sterf in 1998 in Guinee op 57 -jarige ouderdom aan prostaatkanker. En hoewel hy op die meeste plekke nie meer 'n huishoudelike naam is nie, sê Peniel Joseph, is die nalatenskap van Stokely Carmichael die idee van swart mag, 'wat baie suksesvol was om die kontoere van Afro-Amerikaanse identiteit, maar ook rasseverhoudinge in die Verenigde State te herdefinieer- en wêreldwyd. "
Definieer dus wat swart mag beteken vir 'n man wat grootgeword het in die land waar hy swart mag gesien het, onderwysers, dokters, politieke leiers rondom hom, en wat grootgeword het in hierdie foment van die 60's.
Ek dink Stokely is 'n brugfiguur, en ek dink dat Stokely pas by Dr King en Malcolm X as een van die belangrikste proteas uit die 20ste eeu wat die wêreldverhoog oorskry, praat oor menseregte, maar ook die koevert druk.
Dus, dink ek, as ons aan Martin en Malcolm dink, is Carmichael die brug tussen burgerregte en swart mag. En hy is die enigste groot swart mag -ikoon wat ook 'n burgerregte -aktivis is. Hy tree dus nie net in die middel van die laat 60's in aktivisme wanneer dinge warm word nie. Hy het eintlik vir Dr King geken. Hy marsjeer saam en hellip
Stokely Carmichael, wat Kwame Ture word, verhuis na Wes -Afrika. Hy gaan na Guinee. En op 'n manier verhuis dit na Wes-Afrika, waar hy hierdie Pan-Afrikanistiese organiseerder en revolusionêr is, sy stervermoe in die Verenigde State. Sommige mense sê, wel, wat het met Stokely Carmichael gebeur?
En hierdie jaar is dit die 50ste van die Civil Rights Act en die 50ste van Freedom Summer. And Stokely Carmichael was one of the key activists and organizers of Freedom Summer. He was in the Mississippi Delta 2nd Congressional District. And when those three civil rights workers go missing, Schwerner, Chaney, and Goodman, Stokely and different activists go looking for them. So he's a key activist in Freedom Summer.
That missionary comes to the ghetto one summer, and next summer he's in Europe, and he's our ally. That missionary has a black mammy, and he stole our black mammy from us. Because while she was home taking care of them, she couldn't take care of us. That's not our ally [applause]. Now I met some of those white liberals on the march, and I asked one man, I said, look here brother. I said, you make what, about twenty-five thousand dollars a year? Mompel hy. I said, well dig. Look here. Here are four black Mississippians. They make three dollars a day picking cotton. See they have to march you can afford to march. I say, here's what we do. Take your twenty-five thousand dollars a year divide it up evenly. Let all five of you make five thousand dollars a year. He was for everybody working hard by the sweat of their brow [laughter and shouts]. That's a white liberal, ladies and gentlemen. That's a white liberal. You can't form a coalition with people who are economically secure. College students are economically secure they've already got their wealth we fighting to get ours. And for us to get it is going to mean tearing down their system, and they are not willing to work for their own destruction. Get that into your own minds now [applause]. Get that into your own minds now [continued applause]….
When I talk about Black Power, it is presumptuous for any white man to talk about it, because I'm talking to black people [applause]. And I've got news for our liberal friend Bobby Kennedy. I got news for that white man. When he talks about his Irish Catholic power that made him to the position where he is that he now uses black votes in New York City to run for the presidency in 1972, he ought to not say a word about Black Power. Now the Kennedys built a system of purely Irish Catholic power with Irish Nationalism interwoven into it. Het jy geweet dat? And that's how come they run, rule, own Boston lock stock and barrel including all the black people inside it. That's Irish power. And that man going to get up and tell you-all well he shouldn't talk about Black Power. He ran and won in New York City on Black Power his brother became president because Black Power made him president [shouts and applause]. Black Power made his brother president [continued applause]. And he's got the white nerve to talk about Black Power [continued applause]….