Die droom van 'n belaglike man (The dream of a ridiculous man). - Free Online Library
The Free Library > Date > 2006 > April > 1 > Literator: Journal of Literary Criticism, comparative linguistics and literary studies
Die droom van 'n belaglike man (The dream of a ridiculous man).
MLA style: "Die droom van 'n belaglike man (The dream of a ridiculous man).." The Free Library. 2006 Literator Society of South Africa 23 Oct. 2017 https://www.thefreelibrary.com/Die+droom+van+%27n+belaglike+man+(The+dream+of+a+ridiculous+man).-a0164254796
Chicago style: The Free Library. S.v. Die droom van 'n belaglike man (The dream of a ridiculous man).." Retrieved Oct 23 2017 from https://www.thefreelibrary.com/Die+droom+van+%27n+belaglike+man+(The+dream+of+a+ridiculous+man).-a0164254796
APA style: Die droom van 'n belaglike man (The dream of a ridiculous man).. (n.d.) >The Free Library. (2014). Retrieved Oct 23 2017 from https://www.thefreelibrary.com/Die+droom+van+%27n+belaglike+man+(The+dream+of+a+ridiculous+man).-a0164254796
Ek is 'n belaglike persoon. Nou noem hulle my 'n mal mens. Dit sou nogal beter klink, behalwe dat ek in hulle oe steeds net so belaglik bly as vantevore. Maar nou neem ek hulle nie meer kwalik nie, ek is nou vir hulle almal baie lief, selfs al lag hulle vir my--om die waarheid te se: dit is juis wanneer hulle vir my lag dat ek hulle die liefste het. Ek sou saam met hulle kon lag--nou nie juis vir myself nie, maar uit toegeneentheid vir hulle, as ek net nie so hartseer gevoel het as ek na hulle kyk nie. Hartseer omdat hulle nie die waarheid ken nie, terwyl ek dit ken. Ag, hoe moeilik is dit om die enigste mens te wees wat die waarheid ken! Maar dit sal hulle nooit verstaan nie. Nee, hulle sal dit nie verstaan nie.
In die ou dae het dit my ongelukkig gestem as ek vir mense belaglik lyk. Nie lyk nie, maar is. Ek was nog maar altyd belaglik en miskien het ek dit selfs geweet van die oomblik dat ek gebore is. Miskien het ek al vandat ek sewe jaar oud is geweet dat ek belaglik is. Daarna is ek skool toe, het ek op universiteit gestudeer en weet u wat, hoe meer ek geleer het, hoe meer het ek tot die besef gekom dat ek belaglik is. Sodat dit uiteindelik gelyk het asof al die wetenskap wat ek op universiteit bestudeer het, hoe dieper ek daarin gedelf het, meer en meer daarop gewys het dat ek inderdaad belaglik is. Met die lewe was dit net so gesteld soos met die wetenskap. Jaar vir jaar het die oortuiging
gegroei en versterk dat ek te alle tye 'n belaglike indruk maak. Almal het altyd vir my gelag. Maar geen mens sou ooit kon raai dat daar niemand op aarde is wat meer bewus is van sy eie absurditeit nie, as ek; en waaroor ek die spytste was, is dat hulle dit nie geweet het nie. Maar dit was my eie skuld; ek was so trots dat niks my ooit daarvan sou kon oortuig om dit vir enigiemand anders te vertel nie. Hierdie trots het deur die jare in my gegroei; en as dit sou gebeur het dat ek myself sou toegelaat het om aan enigiemand te bely dat ek belaglik is, glo ek vas dat ek my harsings nog daardie selfde aand sou uitgeskiet het. Ag, hoe verskriklik het ek in my jeug gely onder die vrees dat ek aan die swakheid sou toegee en teenoor een van my skoolmaats sou erken dat ek belaglik is. Maar sedert ek volwasse geword het, het ek om een of ander onbekende rede kalmer geword, alhoewel ek jaar vir jaar meer onder die indruk kom van my verskriklike karaktertrek. Ek se "onbekende", omdat ek tot vandag toe nog nie weet wat dit was nie. Miskien was dit as gevolg van die vreeslike ellende wat besig was om in my siel vorm aan te neem, deur iets aan my wat belangriker was as enigiets anders: daardie iets was die oortuiging wat van my besit geneem het dat niks op aarde saak maak nie. Ek het dit lank reeds vermoed, maar die voile besef het my eers verlede jaar amper onverhoeds getref. Skielik het ek gevoel dat dit vir my om't ewe was of die wereld bestaan en of daar nooit enigiets bestaan het hie: ek het met my hele wese begin voel dat niks bestaan nie. Eers het dit vir my gevoel asof daar lank gelede dinge bestaan het, maar later het ek tot die besef begin kom dat daar in die verlede ook niks bestaan het nie--dat dit maar net om een of ander rede vir my so gevoel het. Algaande het ek geraai dat daar in die toekoms ook niks sou wees nie. Toe bet ek opgehou om kwaad te word vir mense en amper nie meer van hulle notisie geneem nie. Ek kon dit selfs in die kleinste beuselagtighede gewaarword: ek het byvoorbeeld in die straat teen mense vasgeloop. En nie bloot omdat ek in gedagtes versonke was nie; waaroor sou ek nou so danig nadink? Teen daardie tyd het ek al amper heeltemal ophou dink; niks het vir my saak gemaak nie. As ek ten minste net my probleme sou opgelos het! Maar nee, ek het nie 'n enkele een uit die weg geruim nie, en hoe baie was daar nie! Maar ek het opgehou om my oor enige iets te bekommer, en al die probleme het verdwyn.
En dit was eers daarna dat ek agter die waarheid gekom het. Ek het die waarheid verlede November uitgevind--die derde November, om presies te wees--en ek onthou elke kleinste besonderheid wat sedertdien plaasgevind het. Dit was 'n somber aand, een van die somberste aande ooit. Ek was omtrent elfuur op pad huis toe en ek onthou nog hoe ek gedink het die aand kon nie meet neerdrukkend gewees het nie. Selfs fisies. Dit het die hele dag gereen, en dit was 'n koue, droefgeestige, bykans dreigende reen, met, ek onthou, amper 'n wrok teen die mensdom. Skielik, tussen tien en elf, het dit opgehou en het 'n afgryslike vogtigheid gevolg, kouer en natter as die rein en 'n soort stoom het uit alles opgeslaan, uit elke keisteen van die straat en uit elke sylaning so ver die oog daarin kon afkyk. Skielik het die gedagte by my opgekom dat as hulle nou al die straatligte sou uitdoof, sou dit minder troosteloos voel, dat die gasligte 'n mens se hart neerslagtiger maak juis omdat hulle dit alles verlig. Ek het daardie dag bloedweinig te ete gehad en het die aand in die geselskap van die ingenieur en twee ander vriende deurgebring. Ek was stil--ek glo dat ek hulle seker verveel het. Hulle het oor een of ander belangrike saak gesels en skielik het hulle opgewonde geraak daaroor. Maar hulle het nie regtig omgegee nie, dit kon ek sien--hulle het net voorgegee dat hulle opgewonde was. Skielik het ek dit in soveel woorde aan hulle gese. "Vriende," het ek gese, "julle gee nie om wat gebeur nie." Hulle was nie beledig nie, maar het vir my gelag. Dit was omdat ek sonder passie gepraat het, sonder om hulle tereg te wys, bloot omdat dit nie vir my saak gemaak het nie. Hulle kon dit aanvoel en dit het hulle geamuseer.
Terwyl ek so aan die gaslampe in die straat dink, kyk ek in die lug op. Die lug was afgryslik donker, maar 'n mens kon duidelik die verflenterde wolke sien, en daartussen onpeilbare donker kolle. Skielik het ek in een van die kolle 'n ster gewaar en stip daarna begin kyk. Dit was omdat daardie ster my op 'n gedagte gebring het: ek her besluit om myself daardie nag om die lewe te bring. Ek het twee maande gelede al die vaste besluit geneem om dit te doen en, ten spyte van my armoede, het ek nog daardie selfde dag 'n manjifieke rewolwer gekoop en dit gelaai. Maar twee maande het intussen verstryk en dit het nog steeds in my laai gele; ek was so absoluut onverskillig dat ek 'n oomblik wou vind waarop ek minder onverskillig gevoel het--hoekom weet ek nie. En so het ek twee maande lank elke aand wanneer ek tuis kom, besluit om myself te skiet. Ek het bly wag vir die regte oomblik. En so het hierdie ster my op die gedagte gebring. Ek het die besluit geneem dat dit beslis daardie aand sou wees. En hoekom die ster my op die gedagte gebring het, weet ek nie.
En net toe ek so na die lug kyk, neem hierdie klein meisietjie my aan die arm. Die straat was leeg, en daar was skaars iemand in sig. 'n Koetsier het daar in die verte in sy vaartuig gesit en slaap. Dit was 'n kind van agt met 'n kopdoekie om haar kop, geklee in 'n patetiese ou rokkie, deurdrenk van die reen, maar ek het haar stukkende nat skoene raakgesien en dit onthou ek nou weer. Hulle het dadelik my oog gevang. Sy het my skielik aan die arm getrek en met my gepraat. Sy het nie gehuil nie, maar sy het met horte en stote sekere woorde probeer se wat sy nie behoorlik kon uitspreek nie, omdat haar hele lyfie te veel gebibber en gebewe het. Sy was vreesbevange oor iets en het aanhou roep: "Mammie! Mammie!" Ek het sonder om 'n woord te se omgedraai na haar toe en verder gestap; maar sy het bly hardloop, aan my getrek en met die stem van 'n wanhopige, bang klein meisietjie bly roep. Ek ken daardie stemtoon. Alhoewel sy nie die woorde gese het nie, het ek verstaan dat haar moeder besig was om te sterwe, of dat iets van die aard besig was om met hulle te gebeur en datsy uitgehardloop het om hulp te ontbied, om iemand te vind wat haar ma kon help. Ek het nie met haar saamgegaan nie; inteendeel, ek het die impulsiewe begeerte gevoel om haar weg te jaag. Eers het ek vir haar gese om dit vir 'n polisieman te gaan se. Maar handewringend het sy snikkend en hygend langs my bly hardloop en sy wou nie van my af wyk nie. Toe het ek my voet hard gestamp en op haar geskree. Sy het uitgeroep: "Meneer! Meneer! ..."; maar skielik het sy omgedraai en sondermeer oor die straat gehardloop. 'n Ander persoon het daar verbygekom en sy het ooglopend van my af na hom toe gevlug.
Ek het tot op my vyfde verdieping geklim. Ek het 'n kamer in 'n woonstel waarin daar ook ander huurders bly. My kamer is klein en armoedig met 'n soldervenstertjie in die vorm van 'n halfsirkel. Ek het 'n sofa wat met Amerikaanse leer oorgetrek is, 'n tafel met boeke daarop, twee stoele en 'n gemaklike leunstoel, so oud soos die berge, maar van die goeie ou vorm. Ek het gaan sit, die kers opgesteek en begin dink. In die kamer langs myne, geskei deur 'n afskorting, was 'n helse kabaal aan die gang. Dit was al die afgelope drie dae aan die gang. 'n Afgetrede kaptein het daar gewoon en hy het 'n halfdosyn besoekers gehad: here met 'n twyfelagtige reputasie wat vodka sit en drink terwyl hulle kaartspeel met 'n ou pak kaarte. Die vorige aand was daar 'n geveg en ek weet dat twee van hulle mekaar 'n geruine tyd lank aan die hare rondgesleep het. Die hospita wou eintlik beswaar aanteken, maar sy was met paniese angs vir die kaptein vervul. Daar was net een ander huurder in die woonstel, 'n dun, gedissiplineerde ou vroutjie, op besoek aan St. Petersburg, met drie klein kindertjies wat voortdurend siek was sedert hulle in die woonstel ingetrek het. Sowel sy as haar kinders het in doodsangs vir die kaptein geleef en het bewend in hulle beddens gele terwyl hulle die hele nag lank die kruis oor hulle slaan en die jongste kind het 'n soort stuipe gekry van vrees. Daardie kaptein, weet ek, stop soms mense op die Nevsky Prospekt om te bedel. Hulle wil hom nie in diens neem nie, maar snaaks genoeg (dis hoekom ek dit vertel), gedurende al die maande wat die kaptein hier was, het sy optrede my nie in die minste gesteur nie. Ek het natuurlik van die begin af probeer om hom te vermy en hy was ook van die eerste oomblik af verveeld met my; maar dit maak aan my geen saak hoe bale hulle daar aan die anderkant van die afskorting skreeu nie of hoeveel van hulle daarbinne is nie: ek bly die hele nag wakker en vergeet so geheel en al van hulle, dat ek hulle nie eens hoor nie. Ek bly die afgelope jaar al elke nag wakker tot dagbreek. Ek sit die hele nag in my leunstoel by die tafel en doen niks. Ek lees net in die dag. Ek sit--dink nie eers nie; vae idees dwaal deur my gedagtes en ek laat hulle kom en gaan soos hulle wil. 'n Hele kers word elke nag opgebrand. Ek het stil langs die tafel gaan sit, die rewolwer uitgehaal en dit voor my neergesit. Nadat ek dit neergesit het, het ek myself afgevra, ek onthou hog, "Is dit so?" en met totale oortuiging het ek geantwoord: "Dit is." Dit is nou: ek gaan myself skiet. Ek het geweet dat ek myself baie beslis daardie nag sou skiet, maar hoe lank ek nog by die tafel sou sit, het ek nie geweet nie. En ongetwyfeld sou ek myself geskiet het, was dit nie vir daardie klein meisietjie nie.
U sien, alhoewel niks meer vir my saak gemaak het nie, kon ek byvoorbeeld nog steeds pyn voel. As iemand my sou slaan, sou ek steeds seerkry. Met die sedelike was dit dieselfde: as iets hartroerends sou gebeur, sou dit, net soos vantevore, my medelye wek soos toe daar nog dinge was wat my kon ontroer. Daardie aand het ek medelye gevoel. Ek moes beslis die kind gehelp het. Hoekom het ek die meisietjie dan nie gehelp nie? Omrede 'n idee wat my op daardie oomblik getref het: toe syna my geroep en aan my arm getrek het, het 'n vraag skielik by my opgekom wat ek nie kon beantwoord nie. Dit was 'n selfsugtige vraag waaroor ek my vererg het. Ek was ontsteld oor die gedagte dat indien ek daardie aand my lewe wou beeindig, niks op aarde mos meer vir my behoort saak te maak nie. Hoekom was dit dan dat ek skielik gewetenswroegings gehad het, heeltemal in teenstelling tot die posisie waarin ek my bevind. Glo my, ek het geen beter woorde om die skielike gevoel te beskryf wat my op daardie oomblik oorval het nie, maar die gevoel het voortgeduur nadat ek tuis gekom en by die tafel gaan sit het en ek was so gefrustreerd soos lank laas in my lewe. Die een gedagte het op die ander gevolg. Ek het duidelik besef dat solank ek nog 'n lewende wese was en nie 'n niks nie, was ek lewendig en kon ek ly, kwaad word en skaam kry vir my optrede. So is dit. Maar indien ek my nou oor, se twee ure, gaan doodskiet, wat beteken die meisietjie dan hog vir my en wat het ek dan hog uit te waai met skaamte of enigiets anders op aarde? Ek sal terugkeer na 'n staat van niks, absoluut niks. En kan dit werklik waar wees dat die wete, dat ek onmiddellik heeltemal sal ophou bestaan en dat alle ander dinge ook op daardie oomblik sal ophou bestaan, nie die geringste invloed het op my gevoelens of my medelye vir die meisietjie of die skaamte na 'n verwerplike daad nie? Ek het my voete vir die arme meisietjie gestamp en op haar geskree, asof ek vir haar wou se--dis nie net dat ek geen meegevoel met jou het nie, maar selfs as ek onmenslik en onvergeeflik opgetree het, staan dit my vry om te doen wat ek wil, want oor 'n uur of twee sal alles uitgedoof wees. Dink u dit is hoekom ek so geskree het? Ek is nou amper seker daarvan. Dit was vir my duidelik dat die lewe en die wereld op een of ander wyse van my afhanklik was. Ek wil my amper verstout om te se dat dit vir my gevoel het asof die wereld vir my alleen geskep is: as ek myself skiet, sal die wereld ophou bestaan, ten minste vir my. Dan praat ek nog nie eens van die moontlikheid dat niks meet vir enige iemand anders sal bestaan as ek weg is nie en dat sodra my bewussyn uitgewis is, die wereld ook sal verdwyn en leeg word soos 'n hersenskim, 'n blote aanhangsel van my bewuste, want heel moontlik is hierdie wereld en al die mense wat daarop woon, deel van myself. Ek onthou dat terwyl ek so sit en dink het, ek al hierdie moontlikhede wat die een na die ander deur my gedagtes gemaal het, omgedraai het en skielik heeltemal nuut begin dink het. 'n Snaakse gedagte het byvoorbeeld skielik by my posgevat, dat indien ek voorheen op die maan of op Mars sou gelewe het en daar die mees verwerplike, skandelikste daad sou gepleeg het waarvoor ek die grootste denkbare skande en smaad moes verduur, lets soos waarvan 'n mens maar net in nagmerries kan droom, en ek sou myself agterna op hierdie aarde bevind, sou ek in staat wees om die herinnering op te roep van wat ek op die ander planeet gedoen het en terselfdertyd weet dat ek nooit, onder geen omstandighede, ooit daarheen kan terugkeer nie en dan van die aarde af na die maan kyk--sou ek omgee of nie? Dit was ydele en onnodige gedagtes, want die rewolwer het alreeds voor my gele en ek het in elke vesel van my liggaam geweet dat dit beslis sou gebeur, maar die gedagtes het my gefasineer en ek was woedend. Ek kan nie nou doodgaan voordat ek hierdie saak uitgesorteer het nie. Kortom, die kind het my lewe gered, want ek bet die pistoolskoot uitgestel ter wille van hierdie vrae. Intussen her die lawaai in die kaptein se kamer begin bedaar: hulle bet klaar gespeel en was besig om te gaan slaap terwyl hulle ondedangs mompel en hulle geskille teesinnig byle. Op daardie oomblik het ek skielik in my leunstoel by die tafel aan die slaap geraak--iets wat nog nooit vantevore met my gebeur bet nie. Ek het heeltemal onverwags aan die slaap geraak.
Drome, soos ons almal weet, is baie snaakse goed: sekere dele word aangebied met ontstellende duidelikheid, met detail so realisties soos die ingewikkelde afwerking van juweliersware, terwyl 'n mens oor ander dele draf sonder om werklik op enige besonderhede te let, soos byvoorbeeld oor tyd en ruimte. Dit lyk asof drome ontstaan, nie deur die rede nie, maar deur begeerte; nie deur die kop nie, maar deur die hart; en tog watter ingewikkelde streke het my verstand nie al in drome op my uitgehaal nie; watter absoluut onverklaarbare dinge gebeur nie soms in drome nie! My broer is byvoorbeeld vyf jaar gelede dood. Soms droom ek van hom; hy is deel van my alledaagse lewe, ons is baie betrokke by sekere sake en tog bly ek dwarsdeur my droom bewus daarvan dat my broer dood en begrawe is. Hoekom is ek dan nie verbaas dat hy, ten spyte daarvan dat hy dood is, hier by my is en saam met my werk nie? Hoekom is dit dat my rede dit ten voile aanvaar? Maar genoeg daarvan. Ek wil by my droom uitkom. Ja, ek het 'n droom gehad, my droom van die derde November. Nou spot hulle my en se dit was maar net 'n droom. Maar, indien die droom die waarheid aan my geopenbaar het, maak dit dan saak of dit 'n droom was of die werklikheid? As 'n mens eenmaal die waarheid gesien het, weet jy met algehele sekerheid dat dit die waarheid is en dat daar geen ander waarheid kan wees nie, of jy nou wakker is of slaap. Laat dit dan maar 'n droom wees, maak nie saak nie, maar daardie werklike lewe wat vir u so belangrik is, wou ek beeindig deur my selfmoord, en my droom, my droom--o, dit het aan my 'n heeltemal ander lewe openbaar, nuut, groots en magtig!
Ek het reeds genoem dat ek onverwags aan die slaap geraak het terwyl ek nog besig was om te mediteer oor die genoemde onderwerpe. Skielik het ek gedroom dat ek die rewolwer optel en reg op my hart mik--my hart en nie my kop nie; en dit terwyl ek my voor die tyd voorgeneem het om my in die kop te skiet, deur my regterslaap. Nadat ek op my bors gemik het, het ek 'n sekonde of twee gewag en skielik het my kers, my tafel en die muur voor my op en af begin beweeg. Vinnig het ek die sneller getrek.
In 'n droom val 'n mens soms van 'n hoe hoogte af of jy word met 'n mes gesteek of geslaan, maar jy voel nooit pyn nie, buiten miskien as jy jouself regtig seermaak, soos as jy jou teen die katelstyl stamp, dan voel jy pyn en word jy meestel daarvan wakker. Dit was dieselfde in my droom. Ek het geen pyn gevoel nie, maar dit het gevoel asof die skoot alles in my geskud het en alles het skielik dof geword en dit het verskriklik donker geword rondom my. Dit het gevoel asof ek verblind en verdoof is en ek het uitgestrek op my rug op iets hards gele; ek het niks gesien nie en kon nie die geringste beweging maak nie. Mense het rondom my geloop en geskree, die kaptein het gevIoek, die hospita het gegil--en skielik word ek in 'n toe kis uitgedra. En ek kon voel hoe die kis skommel en het daaroor nagedink en vir die eerste keer het ek besef dat ek dood is, morsdood; ek het dit sonder twyfel geweet; ek kon nbg sien, nog roer en tog kon ek voel en dink. Maar ek het my vinnig met die situasie versoen, en het, soos dit mos maar in 'n droom gebeur, die feite sonder meet aanvaar.
En nou was ek in die grond begrawe. Hulle het almal weggegaan, my alleen gelaat, heeltemal alleen. Ek het nie geroer nie. AI die vorige kere wanneer ek my verbeel het dat ek begrawe is, het ek my verbeel die graf sal klam en koud wees. Nou her ek ook baie koud gekry, veral die punte van my tone, maar ek kon niks anders voel nie.
Ek het stil gele, snaaks genoeg, ek het niks verwag nie, vanselfsprekend aanvaar dat 'n dooie man niks het om na uit te sien nie. Maar dit was klam. Ek weet nie hoeveel tyd intussen verloop het nie--'n uur of etlike dae, of selfs baie dae. Maar skielik het 'n druppel water sy pad gebaan deur die toe kisdeksel en op my geslote linkeroog geval; 'n minuut later is dit deur 'n tweede druppel gevolg en 'n verdere minuut later deur 'n derde--en so aan, gereeld elke minuut. Daar was 'n skielike opwelling van diepgaande verontwaardiging in my hart en skielik het ek daar 'n fisieke steekpyn gevoel. "Dit is my wond," het ek gedink; "dis die koeel ..." En druppeltjie vir druppeltjie het die water op my toe ooglid geval. En skielik, nie met my stem nie, maar met my hele wese, het ek geroep na die mag wat verantwoordelik was vir dit wat nou met my gebeur:
"Wie u ookal mag wees, indien u bestaan, en as iets meet rasioneel as dit war nou met my gebeur, moontlik is, getroos u om nou hierheen te kom. Maar indien u wraak neem op my vir my sinnelose selfmoord deur die afskuwelikheid en die absurditeit van hierdie bestaan, weet dan dat hierdie marteling nooit die minagting kan ewenaar wat ek in my dowwe wese sal bly voel nie, al hou my martelaarskap ook 'n miljoen jaar aan!"
Ek het hierdie versoek gerig en toe stilgebly. Daar was 'n voile minuut ononderbroke stilte en weer het 'n nuwe druppel geval, maar ek het met absolute onwrikbare sekerheid gevoel dat alles dadelik sou verander. En siedaar, my graf het skielik oopgebars, dit is nou, ek weet nie of dit oopgemaak of oopgegrawe is nie, maar ek is opgevang deur 'n donker, onbekende wese en ons het onsself in die ruimte bevind. Ek het skielik my sig teruggekry. Dit was die middel van die nag en nog nooit, nooit was dit so donker nie. Ons het deur die ruimte gevlieg, ver van die aarde af. Ek het geen vraag aan die wese gestel wat my saamgeneem het nie; ek was te trots en het gewag. Ek het myself verseker dat ek nie bang was nie en was met ekstatiese vreugde vervul by die gedagte dat ek geen vrees voel nie. Ek weet nie hoe lank ons gevlieg het nie, ek kan glad nie skat nie; dit het gebeur soos dit altyd in drome gebeur as jy oor tyd en ruimte heen vlieg en oor die wette van denke en bestaan en net stilstaan by did gedeeltes waarna die hart verlang. Ek onthou dat ek skielik in die donkerte 'n ster gesien het. "Is dit Sirius?" het ek impulsief gevra, hoewel ek nie bedoel het om vrae te vra nie.
"Nee, dit is die ster wat jy tussen die wolke gesien het toe jy op pad was huis toe" het die wese wat my gedra het, geantwoord.
Ek weet dat dit iets soos 'n menslike gesig gehad het. Snaaks genoeg, ek het nie van die wese gehou nie, trouens, ek het 'n diepgaande afkeer daarvoor gekoester. Ek het totale nie-bestaan verwag en dit is hoekom ek 'n koeel deur my hart gestuur het. En hier was ek nou in die hande van 'n wese, nie menslik nie natuurlik, maar iets wat tog lewe, bestaan. "En dus is daar lewe na die dood" het ek gedink met die eienaardige opgewektheid van drome. Maar in sy diepste kern het my hart onveranderd gebly. "En as ek dan weer moet bestaan," het ek gedink, "en weer eens onder die beheer van een of ander onweerstaanbare mag moet lewe, sal ek my hie laat oorwin of verneder nie."
"U weet dat ek bang is vir u en u verag my daarvoor," het ek skielik vir my metgesel gese, sonder dat ek my van die vernederende vraag kon weerhou wat terselfdertyd 'n belydenis impliseer, terwyl ek voel hoe vernedering my hart met 'n priem deurboor. Hy het nie my vraag beantwoord nie, maar skielik het ek gevoel dat hy my nie eens kwalik neem nie, maar dat hy vir my lag sonder dat hy vir my omgee en dat ons reis 'n onbekende en misterieuse doel her wat slegs my aangaan. Vrees het toegeneem in my hart. lets wat my hele wese deurtrek het, is pynvol en sonder woorde deur my stom metgesel aan my gekommunikeer. Ons het deur 'n donker, onbekende ruimte gevlieg. Ek het 'n ruk gelede die bekende sterrekonstellasies uit die oog verloor. Ek weet dat daar sterre in die hemelse sfere is wie se lig duisende of miljoene jare neem om die aarde te bereik. Miskien was ons reeds besig om deur daardie ruimtes te vlieg. Ek het, met 'n verskriklike benoudheid in my hart verwag dat iets moes gebeur. En skielik het 'n tinteling van vreugde my in die diepste van my wese vervul: ek het skielik ons son gesien! Ek het geweet dat dit nie daardie son kon wees wat lewe gee aan ons aarde nie en dat ons oneindig ver van ons son verwyder was, maar om een of ander rede het ek diep in my hart geweet dat dit 'n son was net soos ons s'n, 'n duplikaat daarvan. 'n Polsende, opgewonde gevoel het met ekstase in my hart opgewel: die krag van 'n lig, soortgelyk aan die wat my op aarde lig gegee het, het in my hart 'n eggo laat opklink en ek het 'n sensasie gevoel van lewe, die ou lewe van die verlede, vir die eerste keer sedert ek in die graf is.
"Maar as dit die son is, as dit presies dieselfde as ons son is," het ek uitgeroep, "waar is die aarde dan?"
En my metgesel het na 'n ster gewys wat in die verte met 'n smaraggroen lig skitter. Ons was reguit op pad soontoe.
"En is sulke dupliserings in die heelal moontlik? Kan dit die wet van die Natuur wees? ... En as dit 'n aarde is daar oorkant, kan dit presies dieselfde aarde wees as ons s'n? ... presies dieselfde, net so armsalig, net so ongelukkig, maar ewig kosbaar en geliefd, 'n aarde wat selfs in die mees ondankbare van haar kinders dieselfde skrynende liefde laat ontbrand soos die wat ons vir ons eie aarde voel?" Ek het 'n onwillekeurige vreugdekreet geuiter, 'n kreet van ekstatiese liefde vir die ou vertroude aarde wat ek verlaat het. Die beeld van die arme kind wat ek weggejaag het, bet vir 'n oomblik by my gespook.
"Jy sal dit alles sien," het my metgesel geantwoord, en daar was 'n ondertoon van hartseer in sy stem.
Maar ons het die planeet vinnig genader. Dit het voor my oe gegroei; ek kon alreeds die oseaan uitmaak, die buitelyne van Europa; en skielik het 'n groot en heilige jaloesie my oorweldig.
"Hoe kan dit gedupliseer wees en om watter rede? Ek kan enkel en alleen die aarde liefhe wat ek verlaat het, 'n aarde bevlek met my bloed, omdat ek in my ondankbaarheid my lewe uitgedoof het deur 'n koeel in my hart. Maar ek het nog nooit, nooit opgehou om daardie aarde lief te he nie en miskien het ek dit die liefste gehad juis op daardie aand toe ek dit verlaat het. Is daar lyding op hierdie nuwe aarde? Op ons aarde kan ons slegs met lyding en deur lyding liefhe. Ons kan op geen ander wyse liefhe nie en ons ken ook geen ander soort liefde nie. Ek willy ten einde te kan liefhe. Trouens, op hierdie oomblik smag ek daarna om die aarde wat ek verlaat het met my trane te soen, en ek wil nie op 'n ander aarde lewe nie, ek sal dit nie aanvaar nie!"
Maar my metgesel het my alreeds verlaat. Ek het my skielik, sonder dat ek presies weet hoe dit gebeur het, op hierdie ander aarde bevind, in die helder lig van 'n sonnige dag, lieflik soos die paradys. Ek veronderstel dat ek op een van die eilande gestaan het wat op ons planeet deel uitmaak van die Griekse eilandgroep, of op die kus van die vasteland wat op die eilande uitkyk. En o, alles was presies soos by ons, net alles het 'n feestelike stemming uitgestraal, die glansrykheid van 'n groot, heilige oorwinning wat uiteindelik behaal is. Die see, groen soos smarag, het sag teen die strand geplas, dit geliefkoos en met oorgawe gesoen. Die pragtige, groot bome het in die voile glorie van hulle blommekleed gestaan en ek is seker hulle ontelbare blare het my gegroet met 'n sagte, strelende geritsel terwyl dit klink asof hulle liefdeswoorde fluister. Op die gras het helder, welriekende blomme geglinster. Swerms voels het in die lug gevlieg en vreesloos op my skouers en arms kom sit terwyl hulle my liefdevol met hulle sagte, fladderende vlerke streel. En uiteindelik het ek die mense van hierdie gelukkige land gesien en leer ken. Hulle het uit hulle eie na my toe gekom, 'n kring om my gevorm en my gesoen. Die kinders van die son, die kinders van hulle son--o, hoe pragtig was hulle! Nooit het ek op ons eie aarde sulke mooi mense gesien nie. Miskien net onder ons kinders, wanneer hulle nog baie jonk is, vind 'n mens die flouste afskynsel van hierdie skoonheid. Die oe van hierdie gelukkige mense het helder en suiwer geskitter. Hulle gesigte het gestraal met die lig van die rede, vol kalmte wat spruit uit volmaakte kennis, maar daardie gesigte was vrolik; in hulle woorde en stemme het kinderlike vreugde weerklink. O, van die eerste oomblik, vandat ek hulle die eerste keer gesien het, het ek dit alles verstaan! Dit was die aarde onbevlek deur die sondeval; hier het mense gewoon wat nog nooit gesondig het nie. Hulle het in presies dieselfde paradys gewoon waarin ons voorgeslagte volgens alle legendes van die mensdom gewoon het voordat hulle sonde gedoen het; die enigste verskil was dat die hele wereld hier die paradys was. Hierdie laggende, gelukkige mense het om my saamgedrom en my omhels; hulle het my saam met hulle huis toe geneem en 'n ieder en 'n elk het probeer om my gerus te stel. O, hulle het my geen vrae gevra nie, maar ek dink hulle het alles geweet sonder om te vra en hulle wou so gou as moontlik alle tekens van lyding wat nog op my gesig te bespeur was, uitwis.
En weet u wat? Wel toegegee dat dit net 'n droom was, het die sensasie van liefde vir daardie onskuldige en pragtige mense nogtans vir altyd deel van my gebly en dit voel vir my asof hulle liefde nog steeds na my toe oorvloei van daar anderkant. Ek het hulle self gesien, ek het hulle leer ken en ek het oortuig geraak; ek het hulle liefgehad, ek het agterna na hulle verlang. O, ek het dit dadelik besef, selfs toe al, dat ek baie dinge aangaande hulle nooit sou verstaan nie; as 'n tipiese moderne Rus en veragtelike, progressiewe St. Petersburger het dit vir my onverklaarbaar gelyk dat, ten spyte van al hulle kennis, hulle nie soos ons, enige vorm van wetenskap geken het nie. Maar ek het gou besef dat hulle kennis verwerf en gekoester word deur 'n intuisie anders as die van ons op aarde en ook dat hulle aspirasies heeltemal van ons eie verskil. Hulle het niks begeer nie en het in volslae tevredenheid geleef; hulle her geen kennis van die lewe, soos ons dit verstaan, begeer nie, omdat hulle vervulde lewens gelei bet. Maar hulle kennis was van 'n hoer en dieper aard as ons s'n; want ons wetenskap poog om die lewe te verklaar, poog om dit te verstaan met die opset om ander te leer liefhe terwyl hulle sonder wetenskap weet hoe om te lewe; en dit het ek verstaan, maar hulle kennis kon ek nie peil nie. Hulle het my hulle bome gewys en ek kon nie die intense liefde begryp waarmee hulle daarna kyk nie; dit was asof hulle met wesens soos hulleself kommunikeer. En miskien sal dit nie verkeerd wees as ek beweer dat hulle met hulle bome gepraat het nie. Ja, hulle het hulle taal aangeleer en ek is daarvan oortuig dat die bome hulle verstaan het. Hulle het die hele natuur op daardie wyse bejeen--al die diere wat in liefde en vrede met hulle saamgeleef het sonder om hulle aan te val, is getem deur hulle liefde. Hulle het na die sterre gewys en my dinge daarvan vertel wat ek hie kon verstaan nie, maar ek is seker dat hulle op die een of ander manier in kontak was met die sterre, nie net telepaties nie, maar deur een of ander lewende kanaal. O, hierdie mense het nie daarop aangedring dat ek hulle moet verstaan nie, hulle het my ten spyte van my onbegrip liefgehad, maar ek bet geweet dat hulle my nooit sou verstaan nie en daarom het ek byna nooit met hulle oor ons aarde gepraat nie. Ek het slegs in hulie teenwoordigheid die aarde waarop hulle woon, gesoen en hulle woordeloos vereer. En hulle het dit gesien en my toegelaat om hulle te vereer sonder om verlee te voel oor my bewondering, want hulle het self oorvloedig liefgehad. Hulle was nie ongelukkig vir my onthalwe wanneer ek soms met trane hulle voete gesoen het nie, vreugdevol bewus van die liefde waarmee hulle op my liefde sou reageer. Soms het ek myself vol verwondering afgevra hoe hulle dit reggekry het om nooit aanstoot te gee aan 'n kreatuur soos ek nie en om nooit die gevoel van afguns by my te wek nie? Dikwels het ek gewonder hoe ek dit reggekry het om, selfgenoegsame en leuenagtige mens wat ek was, nooit met hulle te praat oor wat ek weet nie--waarvan hulle natuurlik geen benul gehad het nie--dat ek nooit in die versoeking verval het om hulle te beindruk of selfs te help nie.
Hulle was so gelukkig en spelerig soos kinders. Hulle het deur hulle pragtige woude en bosse gewandel, hulle het hulle lieflike liedere gesing; hulle het die vrugte van hulle bome, die heuning uit hulle woude en die melk van die diere wat hulle liefgehad het, geeet en gedrink. Die werk wat hulle vir voedsel en kleding gedoen het, was lig en kort van duur. Hulle het kinders verwek en hulle liefgehad, maar ek het nooit in hulle daardie wrede begeerte opgemerk wat die meeste mense hier op aarde oorval nie, 'n ieder en 'n elk, en wat die oorsprong is van byna alle soorte sondes wat die mens op aarde pleeg. Hulle was verheug oor die aankoms van 'n nuwe baba as 'n nuwe wese wat in hulle vreugde kon deel. Daar was geen stryd en geen afguns onder hulle hie en hulle het nie eens die betekenis van die woorde geken nie. Hulle kinders het aan almal gemeenskaplik behoort, want hulle was een gelukkige familie. Daar was baie min siekte onder hulle, alhoewel daar dood was; maar hulle ou mense het in vrede gesterf, asof hulle in 'n diep slaap val nadat hulle die wat hulle omring geseen en hulle met 'n glimlag op hulle gesigte vir oulaas gegroet het. Ek het nooit enige hartseer of trane by sulke geleenthede gesien nie, maar net liefde wat aan ekstase gegrens het, hoewel 'n kalm ekstase, volmaak en beskouend. 'n Mens sou kon glo dat hulle na sy dood nog steeds in kontak was met die afgestorwene en dat hulle aardse verbondenheid nie deur die dood afgebreek is nie. Hulle het skaars verstaan toe ek hulle uitvra oor onsterflikheid, maar ooglopend was dit vir hulle so vanselfsprekend dat hulle dit nooit in twyfel getrek het nie. Hulle het geen tempels gehad nie, maar hulle het 'n lewende en volmaakte eenheid met die heelal gevoel; hulle het geen geloofsbelydenis gehad nie, maar wel die volslae sekerheid dat wanneer hulle aardse vreugde die einde van sy tydelike bestaan bereik het, daar vir hulle, vir sowel die lewendes as die dooies, 'n nog groter en suiwerder kontak met die heelal sal kom. Hulle her met vreugde, maar sonder haas daarna uitgesien, sonder om daarna te verlang, maar vermoedelik het hulle 'n vermoede daarvan in hulle harte gehad, waarvan hulle soms met mekaar gepraat het.
Saans voor slaaptyd het hulle graag op musikale en harmonieuse wyse in 'n koor gesing. In daardie gesange het hulle alle emosies wat die afgelope dag gebring het, verwoord, hulle het die dag se vreugdes besing en van hom afskeid geneem. Hulle het die lof van die natuur, die see en die woude besing. Hulle het daarvan gehou om liedere oor mekaar te maak waarin hulle mekaar prys soos kinders; dit was die mees eenvoudige liedere, maar dit het uit die hart gekom en 'n mens aan die hart gegryp. En nie net in hulle liedere nie, maar ook in hulle hele lewe het dit gelyk asof hulle niks anders doen as om mekaar te bewonder nie. Dit was asof hulle op mekaar verlief was, maar met 'n alles-omvattende, universele liefde.
Sommige van hulle gewyde geestelike liedere kon ek skaars verstaan. Hoewel ek die woorde verstaan het, kon ek nooit die voile betekenis daarvan peil nie. Dit het bokant my begrip gebly, maar my hart het dit al hoe meer en meer ingedrink. Ek het dikwels vir hulle gese dat ek in die allervroegste tye 'n vermoede daarvan moes gehad het, dat die onbewuste kennis van hierdie vreugde en glorie op aarde die vorm aangeneem het van 'n smagtende melankolie wat by tye 'n onuitspreeklike hartseer geword het; dat ek 'n voorgevoel gehad het van hulle almal en van hulle heerlikheid in die drome van my hart en die visioene van my siel; dat ek dikwels op ons aarde nie na die sonsondergang kon kyk sonder trane in my oe nie ... dat daar in my haat vir die mense op aarde altyd 'n teisterende verlange teenwoordig was: hoekom kon ek hulle nie haat sonder om hulle lief te he nie? hoekom kon ek nie help om hulle te vergewe nie? en in my liefde vir hulle was daar 'n hunkerende hartseer: hoekom kon ek hulle nie liefhe sonder om hulle te haat nie? Hulle het na my geluister en ek kon sien dat hulle nie verstaan war ek se nie, maar ek is nie jammer dat ek hulle daarvan vertel het nie: ek weet dat hulle die hewigheid van my verlangende smart oor diegene wat ek verlaat het, verstaan het. Maar wanneer hulle na my gekyk het met daardie pragtige oe vol liefde, wanneer ek gevoel het dat my hart in hulle teenwoordigheid ook so onskuldig en regverdig word soos hulle s'n, dan het die besef van die volheid van die lewe my asem weggeslaan en ek het hulle in stilte bewonder.
Ag, nou lag almal in my gesig en verseker my dat 'n mens nie sulke besonderhede en emosies soos die waarvan ek nou vertel, in drome kan ervaar nie en dat ek alles waarvan ek vertel, versin en dat dit die produk is van hallusinasies en dat ek die besonderhede opgemaak het toe ek wakker word. En toe ek vir hulle se dat dit dalk regtig so was, Here, toe skree en lag hulle in my gesig, ek het 'n ware opskudding veroorsaak! O ja, natuurlik was ek oorweldig deur die blote sensasie van my droom en dit was al wat in my diepverwonde hart oorgebly het; maar die ware vorme en beelde van my droom, dit is nou daardie presiese vorme en beelde wat ek tydens my droom gesien het, was so harmonieus, so pragtig en aanloklik en realisties, dat ek natuurlik nie in staat was om hulle in ons ontoereikende taal in te klee toe ek wakker word nie, sodat hulle dof geword het in my geestesoog; en miskien moes ek daarom noodgedwonge later sekere besonderhede versin in my ywer om dit wat ek beleef het so vinnig as moontlik aan ander oor te vertel. Maar aan die ander kant, hoe kan ek help om te glo dat dit alles waar was? Dit was dalk net 'n duisend keer helderder, gelukkiger en vreugdevoller as wat ek dit kan beskryf. Toegegee--ek het dit gedroom, maar dit moes eenvoudig werklik gewees het. U weet, kom ek vertel u 'n geheim: miskien was dit glad nie 'n droom nie! Want daarna het iets so verskriklik gebeur, iets so afgryslik waar, dat dit nie deur 'n droom kon opgetower wees nie. Die droom kon wel sy oorsprong in my hart gehad het, maar sou my hart alleen so 'n verskriklike gebeurtenis kon optower? Hoe sou ek dit op my eie kon uitdink of dit selfs in 'n droom kon verbeel? Kon my nietige hart en wispelturige, doodgemiddelde gemoed in staat wees tot so 'n verhewe openbaring van die waarheid? O, besluit vir uself: tot nou toe het ek dit verswyg, maar nou sal ek die waarheid vertel. Die waarheid is dat ek ... hulle almal verontreinig heft
Ja, ja, die uiteinde was dat ek hulle almal verontreinig heft Hoe dit kon gebeur het, weet ek nie, maar ek onthou dit duidelik. Die droom het duisende jare omvat en het my slegs met 'n gevoel van die geheel gelaat. Ek weet net dat ek die oorsaak was van hulle sonde en verval. Soos 'n lae harige wurm, soos die kiem van die pes wat koninkryke aansteek, so het ek die hele aarde, Wat voor my koms so gelukkig en sondeloos was, besoedel. Hulle het leer lieg, daarvan begin hou om te lieg en hulle het die bekoring van valsheid ontdek. Ag, aan die begin het dit miskien onskuldig begin, met 'n grappie, flankeerdery, 'n bietjie vryery, miskien inderdaad met 'n kiem, maar daardie kiem van valsheid het sy weg na hulle harte gevind en hulle bekoor. Wellus is spoedig gebore, wellus het jaloesie voortgebring, jaloesie--wreedheid ... Ag, ek weet nie, ek kan nie onthou nie; maar gou, baie gou het die eerste bloed gevloei. Hulle was verskrik en het in verwondering gestaar en daar het onenigheid en verdeeldheid gekom. Hulle het verenigings gestig, maar dit was teen mekaar. Verwyte, berispings het gevolg. Hulle het skande leer ken en skande het deugde geimpliseer. Die konsep van eer het ontstaan en elke veroniging het sy eie vlag laat wapper. Hulle het diere begin mishandel en die diere het van hulle af weggevlug die woude in waar hulle wild en vyandig geraak het. Hulle het begin veg vir afsondering, vir isolasie, vir individualiteit, vir myne en joune. Hulle het verskillende tale begin praat. Hulle het kennis gemaak met hartseer en dit begin geniet; hulle het 'n ewige dors vir lyding begin ontwikkel en beweer dat die waarheid slegs deur lyding gevind kan word. Toe het wetenskap sy verskyning gemaak. Toe hulle boos geword het, het hulle begin praat oor broederskap en humanisme en hulle het daardie idees verstaan. Soos hulle misdadig geword het, het hulle gerogtigheid uitgevind en op regskodes staat gemaak om dit te omskryf en om toe te sien dat gerogtigheid geskied, bet hulle 'n guillotine opgerig. Hulle kon skaars onthou wat hulle verloor het, trouens, hulle het geweier om te glo dat hulle ooit gelukkig en onskuldig was. Hulle her sells gelag oor die moontlikheid van hierdie eertydse geluk en het dit as 'n droom afgemaak. Hulle kon hulle dit nie eens in 'n definitiewe toestand of vorm voorstel nie, maar snaaks en wonderbaar genoeg, hoewel hulle hulle vertroue in hulle eertydse geluk verloor het en dit as 'n legende beskou het, het hulle so verlang om weer gelukkig en onskuldig te wees dat hulle aan hierdie verlange toegegee het soos kinders, dit verafgood het, tempels opgerig het en hulle eie idee, hulle eie begeerte aanbid het; maar terselfdertyd het hulle vas geglo dat dit onbereikbaar is en dat 'n toestand van geluk nooit verwesenlik kon word nie en nogtans het hulle voor die idee neergebuig en dit met trane aanbid! Nietemin, as dit sou kon gebeur dat hulle kon terugkeer na die onskuldige en gelukkige toestand wat hulle verloor het en indien iemand dit weer aan hulle kon toon en hulle sou vra of hulle dit wou terughe, sou hulle beslis geweier het. Hulle het my geantwoord:
"Ons mag wel vals, boos en onrogverdig wees, ons weet dit en huil daaroor, ons treur daaroor; ons kwel en straf onsself dalk meer daaroor as wat daardie regverdige Regter wie se naam ons nie ken nie, ons eendag sal straf. Maar ons beskik oor wetenskaplike kennis met behulp waarvan ons die waarheid sal vind, sal weet dat dit inderdaad die waarheid is. Kennis is meet verhewe as emosie, kennis van die lewe is meet verhewe as die lewe. Wetenskap sal ons wysheid gee, wysheid sal die wette aan ons openbaar en kennis van die wette van geluk is belangriker as geluk self."
Dit is wat hulle gese het en nadat hulle allerhande sulke dinge kwytgeraak het, het elkeen begin om homself liewer te he as enige iemand anders op aarde en inderdaad, dit kon ook nie anders nie. Almal het so jaloers oor hulle eie regte begin waak dat hulle hulle uiterste gedoen het en dit hulle hoofdoel in die lewe gemaak het om die regte van ander te onderdruk en te vernietig. Slawerny het gevolg, selfs vrywillige slawerny; die swakkes het gretig voor die sterkes geswig op voorwaarde dat laasgenoemdes hulle help om die nog swakkeres te onderdruk. Toe was daar heiliges wat hierdie mense besoek het, huilend, en met hulle kom praat het oor hulle hoogmoed of hulle gebrek aan eensgesindheid, onderlinge verhoudings of hulle verlies van skaamte. Hulle is uitgelag of onder die klippe gesteek. Heilige bloed is vergiet op die drumpels van die tempels. Toe het daar manne verskyn wat gepoog het om weer alle mense bymekaar te bring sodat almal, hoewel hulle nog hulleself die liefste gehad het, hulle nie met ander se sake sou bemoei nie en alle mense in vrede kon saamleef in iets soos 'n eensgesinde samelewing. Oor hierdie ideologie het oorloe gereeld uitgebreek. Al die vegters was op dieselfde tydstip vas oortuig daarvan dat wetenskap, kennis en die selfbeskermingsdrang mense sou forseer om uiteindelik te verenig in 'n harmonieuse en rasionele samelewing; en intussen, om sake te bespoedig, het "die wyses" onderneem om die "nie-wyses" so vinnig as moontlik uit te wis en hulle kon glad hie verstaan dat laasgenoemdes dalk glad nie hulle oorwinning in die wiele sou gery het nie. Maar die selfbeskermingsdrang het vinnig swakker begin word; daar het manne opgestaan, hoogmoedig en emosioneel, wat alles of niks geeis het. Ten einde alles in te palm, het hulle hulle gewend tot kriminaliteit en as hulle nie in hulle doelwitte geslaag het nie--tot selfmoord. Daar het religiee ontstaan met kultusse van nie-bestaan en selfvernietiging ter wille van ewigdurende vrede of verdelging. Ten einde laaste het hierdie mense moeg geword vir hulle doellose geswoeg en tekens van lyding het in hulle gesigte begin wys en toe het hulle verklaar dat lyding 'n vorm van skoonheid is, want slegs in lyding kon betekenis gevind word. Hulle het lyding in hulle liedere besing. Ek het handewringend tussen hulle beweeg en oor hulle gehuil, maar ek het hulle dalk liewer gehad as in die ou dae toe daar geen lyding op hulle gesigte te bespeur was nie en hulle onskuldig en lieflik was. Ek het die aarde wat hulle besoedel het dalk liewer gehad as toe dit 'n paradys was, heel waarskynlik omdat verdriet deel geword het daarvan. Helaas, ek het altyd 'n voorliefde vir verdriet en beproewing gehad, maar net vir myself; maar ek het oor hulle gehuil, hulle bejammer. Ek het my hande in wanhoop na hulle uitgesteek, terwyl ek myself verwyt, vloek en verag. Ek het vir hulle gese dat dit alles my skuld is, net myne, dat dit ek was wat korrupsie, besoedeling en valsheid oor hulle gebring heto Ek het hulle gesmeek om my te kruisig, ek het hulle geleer hoe om 'n kruis te maak. Ek kon myself nie om die lewe bring nie, ek het nie die krag gehad nie, maar ek wou deur hulle hande lyding ontvang. Ek het gesmag na lyding, ek het daama verlang om tot die laaste druppel bloed leeg te bloei in hierdie smart. Maar hulle het my net uitgelag en het my uiteindelik as kranksinnig begin beskou. Hulle het my verdedig, verklaar dat hulle maar net hulle verdiende loon gekry het en dat alles wat gebeur het, nooit anders kon gewees het nie. Uiteindelik het hulle verklaar dat ek nou 'n gevaar vir die samelewing word en dat hulle my in 'n malhuis sou opsluit indien ek nie my mond hou nie. Toe het my siel so diep bedroef geraak dat dit gevoel het asof ek sterwe en toe ... toe word ek wakker.
Dit was oggend, of eintlik, dit was nog nie lig nie, maar amper sesuur. Ek het in dieselfde leunstoel wakker geword; my kers het uitgebrand; in die kaptein se kamer was almal aan die slaap en daar was algehele stilte, 'n rariteit in ons woonstel. Heel eerste het ek in volslae verbasing opgespring: niks soortgelyks het nog ooit met my gebeur nie, nie eens in die mees triviale besonderhede nie; ek het byvoorbeeld nog nooit so in my leunstoel aan die slaap geraak nie. Terwyl ek daar staan en bietjie vir bietjie bykom, het ek skielik die rewolwer daar sien 16, gelaai, gereed--maar dadelik her ek dit weggestoot! O, nou, lewe, lewe! Ek het my hande in die lug gegooi en die ewige waarheid aangeroep, nie met woorde nie, maar met trane; ekstase, onbeskryflike ekstase het my siel oorstroom. Ja, lewe en die bring van die blye boodskap! O, op daardie oomblik het ek myself voorgeneem om die boodskap te versprei, 'n besluit wat vir die res van my lewe moes geld. Ek gaan die boodskap bring, ek wil die boodskap bring--waarvan? Van die waarheid, want ek het dit gesien, ek het dit met my eie oe gesien, ek het dit in sy voile glorie gesien.
En sedert daardie dag het ek gepreek! Wat meet is, ek het almal wat vir my lag, sells liewer as die res. Hoekom dit so is, weet ek nie en ek kan dit ook nie verklaar nie, maar so is dit. Nou word ek daarvan beskuldig dat ek vaag en verward is en as ek nou al vaag en verward is, hoe sal ek lateraan wees? Dit is inderdaad waar: ek is vaag en verward en miskien sal ek erger word soos die tyd aanstap. En natuurlik sal ek foute maak voordat ek leer om behoorlik te preek, dit is nou, voordat ek uitvind watter woorde om te gebruik, watter dinge om te doen, want dit is 'n baie moeilike opdrag. Ek sien dit alles so helder soos daglig, maar luister, wie van ons maak nooit foute nie? En tog, weet u, almal stuur op dieselfde doelwit af, almal streef in elk geval in dieselfde rigting, van die wysgeer tot by die laagste rower, slegs die roete verskil. Dit is 'n ou wysheid, maar dit is wat nuut is: ek kan nie ver van die pad afdwaal nie. Want ek het die waarheid gesien; ek weet en het gesien dat mense mooi en gelukkig kan wees sonde om vermoe om op die aarde te woon, te verloor. Ek kan en wil nie glo dat boosheid die normale toestand van die mens op aarde is nie. En dit is juis hierdie geloof van my wat hulle uitlag. Maar hoe kan ek help om dit te glo? Ek het die waarheid gesien--dit is nie asof ek dit in my gedagtes versin het nie, ek het dit gesien, gesien en die lewende beeltenis daarvan het my siel vir ewig vervul. Ek het dit so in sy voile glorie gesien, dat ek nie kan glo dat mense dit onmoontlik vind om so te leef nie. En dus, hoe kan ek 'n fout maak? Ek sal beslis 'n klein foutjie hier en daar maak, en miskien sal ek in tweedehandse taal praat, maar nie vir lank nie: die lewende beeltenis van wat ek gesien het, sal my vir ewig bybly en sal my altyd reghelp en lei. O, ek is vol moed en ywer vir die taak en ek sal voortgaan en voortgaan, al is dit vir 'n duisend jaar. Weet u, aanvanklik het ek my voorgeneem
om die feit dat ek hulle verontreinig het, te verdoesel, maar dit was 'n fout--dit was my eerste fout! Maar my gewete het my aangekla dat ek besig was om te lieg en my sodoende bewaar en na die regte pad teruggelei. Maar hoe om die paradys teenwoordig te stel--ek weet nie, want ek weet hie hoe om dit in woorde in te klee nie. Na my droom het ek my vermoe om woorde te gebruik, verloor. In e geval al die belangrikste woorde, die nodigste woorde. Maar, moenie bekommerd wees nie, ek sal voortgaan om te praat, ek sal nie ophou nie, want ek het dit in elk geval met my eie oe gesien, al kan ek nie beskryf wat ek gesien het nie. Maar die spotters verstaan dit nie. Hulle se dit was 'n droom, 'n delirium, 'n hallusinasie. Ag! Asof dit nou so belangrik is! En hulle is so trots daarop! 'n Droom! Wat is 'n droom? En is ons hele lewe dan nie 'n droom nie? Ek sal dit verder voer. Veronderstel dat hierdie paradys nooit sal kom nie (dit verstaan ek), dan sal ek nogtans aanhou om dit te verkondig. En tog, hoe eenvoudig: in een dag, in een uur kan dit alles gereel word! Die hoofsaak is om jou naaste net so lief te he soos jouself, dit is die belangrikste, en dit is alles; niks anders word verlang nie--mens sal onmiddellik uitvind hoe om dit alles te doen. En tog is dit 'n ou wysheid wat al 'n biljoen keer oor en oor vertel is--maar dit het nog nie deel van ons lewens geword nie! Die bewustheid van lewe word steeds hoer geag as die lewe self, kennis van die wette van geluk word hoer geag as geluk--dit is waarteen 'n mens moet waak. En ek sal. As almal dit maar net begeer, kan dit oombliklik gereel word.
En ek het daardie klein meisietjie opgespoor ... en ek sal aanhou en aanhou!
DOSTOEVSKY, FYODOR. The dream of a ridiculous man. Vert. Constance Garnett. [Web]: Kessinger Publishing. http:llwww.kessinger.net
deur Fyodor Dostoevsky
uit die Engels; vertaal deur
History, memory and reconciliation: Njabulo Ndebele's The cry of Winnie Mandela and Pumla Gobodo-Madikizela's A human being died that...
Eleanor Baker se laaste roman.
Op weg na 'n koherente siening van die taal- en tekspraktyk.
'n Ekologiese perspektief op 'n Nederlandse sprokie vir letterkunde-onderrig in Afrikaans.
Die waarde van kognitiewe semantiek in die analisefase van vertaling.
Die denke- en leefwereld van die Antieke keurig vertaal.
Die weerstandigheid van taal geillustreer.
Natasha Tibinyane--'n vrou wat haar stem laat hoor.
'n Waardevolle naslaanbron oor Afrikaanse kinder- en jeugliteratuur.