Die Here praat in beeld deur sy profeet met sy volk. Sagaria het ‘n herder geword. Die rede vir hierdie beeld is Dawid se eeue-oue woorde: Die Here is my herder (Ps 23:1). Later sou Jesus sê: Ek is die goeie herder. Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape (Joh 10:11). Die Here het opdrag gegee dat Sagaria sy loon van dertig silwerstukke vir die pottebakker moes gooi (Sag 11:12,13). Hierdie gebeure word in Matt 27 gekoppel aan Judas se verraaiersloon waarmee die priesterhoofde die pottebakker se grond as begraafplaas gekoop het.
Die Here stuur sy profeet, Sagaria, om vir sy volk te wys Hy is nie tevrede met die wyse waarop hulle Hom probeer dien nie. Hulle – maar ook ons – moet weet: Die laaste plek op ons prioriteitslys is heeltemal onaanvaarbaar vir die Here ons God. Hy is nie tevrede met afskeeptyd en afskeepaandag nie.
Sagaria dra sy boodskap in ‘n toneel oor. In diens van die veeverkopers word hy ‘n herder van slagskape. Hy moet die kudde net oppas totdat hulle geslag word. Hierdie prentjie kondig aan: Die Here gaan sy volk met sy oordeel tref.
Hierdie verbond verwys na die goedheid wat die Here tot dusver aan alle volke bewys het. Hy het vir hulle gesorg. Hy het sy verbond met Noag gesluit en deur hom met al die volke om te sorg vir die seisoene sowel as dag en nag wat mekaar reëlmatig opvolg. Hy het onderneem om nie weer die aarde deur vloedwater te laat vergaan nie. Hy het die reënboog as teken van sy verbond met die nasies gegee (Gen 8:22; 9:9 – 11). As Herder met twee stawe het die Here deur die eeue heen al die volke, sowel as sy volk Israel versorg; alles aan hulle voorsien wat hulle nodig gehad het.
Natuurlik verwag die Here van die mensdom om Hom as God te erken en te dien. Nie net die ander nie, maar selfs sy volk, die nageslag van Abraham, met wie Hy sy genadeverbond gesluit het, het nie aan sy verwagtinge beantwoord nie.
Sagaria sê dat hy as herder ongeduldig met die slagskape geword het en hulle op hul beurt moeg vir hom. Die prentjie wat hy uitleef, toon dat die Here sy seën onttrek en dit met gerig en oordeel vervang, omdat sy volk en die volke dit nie met dankbaarheid ontvang nie. Die Here staan op die punt om sy genade van Israel en die volke te onttrek.
Die veehandelaars weeg toe vir hom 30 silwerstukke as loon af. Die Here beoordeel die 30 silwerstukke as die dankbaarheidsloon wat hulle Hom vir sy Herderskap aanbied. Die leidsliede van die volk het die Here en sy werk verag. Sagaria kry toe opdrag om die 30 silwerstukke vir die pottebakker te gooi. Daarmee sê die Here: die loon wat hulle aanbied is vir Hom onaanvaarbaar en Hy weier om dit te aanvaar. Hoe beoordeel die Here my en jou dankbaarheidsloon vir wat Hy vir ons doen?
Tussen profesie en vervulling is hier ‘n treffende ooreenkoms: beide praat van 30 silwerstukke en die pottebakker. Die twee gedeeltes verskil ook heeltemal: in die profesie vorm die 30 silwerstukke dit wat aan die profeet en daarom aan die Here uitbetaal is; in Judas se geval is dit die loon wat Judas vir die verraad ontvang het. In die profesie word dit in die tempel vir die pottebakker gegooi. In die vervulling gooi Judas dit in die tempel neer en die priesterhoofde betaal daarmee vir die grond van die pottebakker.
Nou ‘n vraag aan ons adres: Hoe lyk jou waardering teenoor die Here daarvoor dat Hy sy Seun vir ons gegee het? Hoe lyk jou dankbaarheid daarvoor dat Christus sy lewe vir ons afgelê het? Watter plek neem die Here, sy kerk en koninkryk in op jou prioriteitslys?
Die Here gee in ons teks te kenne dat sy volk nie die kans sal gebruik om hulle te bekeer nie. Daarom moet die gerig sy loop neem. Hy gaan sy herderskap neerlê. Simbolies dui Sagaria met die breek van die eerste kierie aan dat die Here nie meer sy genade, sy vriendelikheid en goedheid oor al die volke uitstort nie. Hy laat hulle eenvoudig aan hul lot oor. Hulle raak weg en gaan dood.
Die profeet beëindig sy herdersamp heeltemal deur ook die tweede kierie te breek. Daar word gesê dat dit Samebinding heet en die verbreking van die broederskap tussen Juda en Israel simboliseer. Die profesie word dus heeltemal op die volk van die Here betrek.
Die Here is nie tevrede om tweede viool te speel nie. Hy aanvaar nie dat ons Hom op die syspoor van ons lewe rangeer nie. Doen ons dit, breek die Here beide kieries. Hy gee sy volk prys. Hy hou op om hulle Herder te wees. Hy lê sy Herderskap neer. Sy volk kan onmoontlik meer saam met Dawid sê: Die Here is my Herder.