#JongStemme: As die virus aan jou huis se voordeur kom klopDeur Robert-Andrew Adshade Robert-Andrew Adshade. Covid-19 is vir die laaste paar maande op almal se lippe. Almal is oorbewus daarvan, maar niemand besef regtig die realiteit daarvan nie, totdat dit aan jou huis se voordeur klop. My pa werk vir ŉ bekende koeldrankmaatskappy, en hul produk is ook as noodsaaklik geklassifiseer. Hy moes daagliks tussen mense rondbeweeg. Hy was versigtig en baie gesteld op higiëne, ontsmettingsmiddels en natuurlik sy gesigmasker. Hy moes seker maak hy bly veilig, want hy is oor 50 en ŉ diabeet. Lang storie kort. My pa het ongelukkig die virus opgedoen en onwetend huis toe gebring. Twee weke van gesinskwarantyn het begin, twee weke van wéér nie skool toe gaan nie. Aangesien ek in matriek en ŉ asmalyer is en nie kans sien dat nóg ŉ ramp my finale skooljaar tref nie (ek gaan nou nie eers van die rugby praat nie), het ek alles in my vermoë gedoen om gesond te bly. Ek het volgens die boek geleef. Ons het maskers gedra in die huis, hande gewas, ensovoorts. Al het my pa homself in ŉ kamer afgesonder, moes my ma steeds vir hom kos neem en sy wasgoed was. Iewers, sonder dat jy dit kan vermy, raak jy aan iets waaraan die virus kleef. My pa is in die hospitaal opgeneem toe sy gesondheid begin agteruitgaan het. Teen daardie tyd was my ma ook reeds positief sonder dat sy dit besef het. My pa was ŉ week in die hospitaal, regtig baie siek. Hy is op ŉ Dinsdag ontslaan en ek sou die volgende Maandag weer kon teruggaan skool toe. Teen die Woensdag het ŉ krapperigheid in my keel begin pla. Ek het myself wysgemaak dat ek net met ŉ gewone lugweginfeksie begin het, soos vorige jare, met die winter aan die kom. Ek het mos nie dieselfde simptome as my pa gehad nie. Tog het my ouers dit goedgedink dat ek getoets moes word voordat ek teruggaan skool toe. Ek is die Saterdag na Pathcare, vas oortuig daarvan dat ek nie Covid-19 het nie. Sondagmiddag het die uitslag my omgetêkkel. Ek het met my kop in my hande op my bed gesit toe my ouers die slegte nuus met my gedeel het. Nóg twee weke van gesinskwarantyn. Nóg twee weke weg van die skool af. My pa en ma het my deurentyd bemoedig en aangemoedig. Stadig het ek besef dat ek steeds soveel het om voor dankbaar te wees. My pa was genadiglik gespaar en was sterk op die herstelpad. My ma en twee sussies, wat ook intussen positief getoets het, was ook besig om te herstel. Ek het besef dat ons baie beter daaraan toe was as ander families wat geliefdes aan die dood moes afstaan. Daar is baie negatiewe gevolge van hierdie virus, maar tog het daar ook soveel positiewe dinge daaruit gespruit. Ons as gesin het baie nader aan God en aan mekaar beweeg, en ons het besef dat ons wel die wil het om te veg vir drome wat ons vir ons toekoms het. Ek het tot die besef gekom dat niks vanself kom nie en dat ek net harder sal moet werk, al was daar nie elke dag ŉ onderwyser in klasverband om te help en te motiveer met my skoolwerk nie. Dit het my ook geleer om die klein dingetjies in die lewe te waardeer, aangesien dit in ŉ oogwink van jou af weggeneem kan word. Ons as mensdom MOET leer om gedissiplineerd te wees, om by alle reëls te hou en verantwoordelikheid te neem vir ons eie lewens en almal om ons. Ons gesin gaan definitief sterker aan die anderkant uitstap, met die wete dat ons Covid-19 beveg en gewen het. Ek weet verseker my toekoms is steeds blink. Die lewe lê voor my. Net soos ons dapper voorgeslagte ná elke krisis, konsentrasiekampe of oorloë, moet ek bly voortbou, en elke geleentheid in die lewe aangryp. Ek moet met waardering en pligsgetrouheid hard werk vir die drome wat ek wil bereik. Ons mag nooit moed opgee nie. #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en raad met jou loopbaan. As jy tussen 18 en 24 jaar oud is en ŉ meningstuk wil skryf, stuur ŉ e-pos na [email protected] en ons maak graag kontak met jou.