Nog ‘n verrassende kenmerk van jou gedigte is die bykans “ouwêreldse” gevoel daarvan; jy gebruik dikwels ongewone (klassieke) woorde, tesame met ouer – ietwat formele – digvorme soos die sestina en aubade (aldus Riana Scheepers se flapteks). Persoonlik is dit vir my veral die hooglied-ingesteldheid wat die toon van dié verse kenmerk. Dit was ’n tydperk van die groot staat, groot staatsleiers en gemeenskapsorganisasies wat die stelsel stut. ’n Tydperk van ’n minderheid wat oor ’n groot land en baie mense regeer. In etlike gedigte is daar ŉ kosmiese bewussyn wat herinner aan “De bruid” van die Nederlandse digter Hendrik Marsman, waar hy sy klein aardse bestaan relativeer. ŉ Fragment uit dié vers is sprekend: Die werkgewer moet verantwoordelik wees,nie net in die man se goeie wat hy,vir hulle gegee het nie, maar ook nou dat hy hulle nodig het!! Ons het wel, op daardie stadium, nie werklik ‘n voordeur en ’n agterdeur gehad nie. 😉