Ons volg die indeling deur die VGK gebruik, naamlik dat Belhar uit drie artikels bestaan, met ’n inleidende en ’n slotparagraaf.
Dit val op dat Johannes 17 (die gebed van Jesus vir sy dissipels) nie onmiddellik gebruik word tot motivering vir kerkeenheid nie. Of dit so bedoel was, of nie, maak dit literêr-histories sin, omdat die briewe van die Nuwe Testament meestal vroeër as die Evangelies – veral die Johannes-Evangelie, wat waarskynlik teen die einde van die eerste eeu geskryf is – verskyn het.
Daar was al baie debat oor die gebruik van die Johannes 17 vir die motivering vir die eenheid van die kerk. Hierdie debat is al oor en oor in die NG Kerk gevoer. Gewoonlik word daarop gewys dat Johannes 17 nie handel oor strukturele eenheid soos ons dit vandag verstaan nie. Daarom mag hierdie gebed van Jesus vir eenheid onder sy dissipels nie (mis)gebruik word vir die motivering vir kerkeenheid nie, veral nie vir ‘n kerklike eenheidstruktuur nie. Dit is natuurlik waar dat strukturele eenheid nie op die oog is met Jesus se gebed soos ons vandag kerkstrukture ken nie. Daar was buitendien op daardie stadium (voor die kruisiging en opstanding) nog geen sprake van “’n kerk” nie. Eers na die opstanding en hemelvaart het huis-gemeentes ontstaan en eers baie later, toe die Christelike geloof na Antiochië en verder in Klein-Asië versprei het, het verskillende geografiese gemeentes ontstaan (soos die gemeentes van Efese, Kolossense, Rome, ens).
Christus het vir ons gesterf sodat ons nie meer vir onsself leef nie, maar vir Hom wat vir ons gesterf het en uit die dood opgewek is (15).
Dit is tog opvallend dat daar by hierdie artikel geen eksplisiete verwysing na die Ou Testament is nie. Daar is egter géén twyfel daaroor dat die tema van versoening óók ’n prominente tema in die Ou Testament is nie. Die plek waar versoening en vergiffenis beleef word, is veral in die godsdienstige handelinge van Israel. Daar is by sommige Ou-Testamentiese kenners die oortuiging dat Levitikus die sentrum of middelpunt van die Pentateug (eerste vyf boeke van die OT) vorm. Levitikus 16 is die hoofstuk wat by uitstek oor versoening handel en gee die reëlings vir die Groot Versoendag. Dit is ’n buitengewone belangrike geleentheid wat net een keer per jaar plaasvind. Die groot detail van reëlings wat gegee word, is ’n aanduiding van die erns waarmee sonde en daarmee saam ook die noodsaak van versoening beskou word.
Die Belydenis van Belhar sou ook kon verwys na tekste uit die wysheidsliteratuur aangesien dié korpus van literatuur ook bekend is vir die aandag aan weerloses en hulpbehoewendes in die samelewing. Wanneer die Belydenis van Belhar dus stel dat God in ‘n “wêreld vol onreg en vyandskap op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die verontregte is en dat Hy sy kerk roep om hom hierin na te volg” is dit hoegenaamd nie ’n oordrywing of skeefgetrekte waarheid nie. Dit is selfs nie maar een van vele aksente in die Ou Testamentiese openbaring van God nie. Dit behoort tot die wese van God en sy handeling met sy skepping: tot die wese van God se beskouing oor mense.
Meer helder kan dit sekerlik ook nie gestel word nie, as in Jakobus (wat ook deur Belhar aangedui word) waar die skrywer in 1:27 sê: “Egte en suiwer godsdiens voor God die Vader is om weeskinders en weduwees in hulle moeilike omstandighede by te staan en om jou skoon te hou van die besmetting van die wêreld.” En dan volg hoofstuk 2 met die voorbeeld van die houding teenoor arm mense deur rykes en word Christene gewaarsku om niemand na die uiterlike te beoordeel nie, want “Kies God nie juis dié uit wat in die oë van die wêreld arm is, om ryk te wees in die geloof en om die koninkryk in besit te neem wat Hy belowe het aan dié wat Hom liefhet nie?” (5)