Maart | 2011 | Adoons boer vorentoe
Posted on Maart 28, 2011 by Adoonsie
Die naweek , soos so baie ander voor hom, was ek weer in 'n vieslikke bui. Dit was asof die mure my vasdruk en my woonstelletjie net te klein geraak het. Teen Sondag middag was ek soos'n Brombeer met 'n seer poot en 'n af tand.
Uiteindelik kon ek dit nie meer hou nie en het ek in my kar gespring en soos 'n stout kind die pad gevat , al het ek voor my siel geweet dat ek nie rerig die ekstra brandstof kan bekostig nie.
Terwyl ek ry het ek oor die verskynsel gewonder. Wat is dit wat my dryf om net in die pad te val en te wil rondry ? Wat is dit wat maak dat ek sommer net die volgende pad sal vat net om te kyk waar hy heen gaan ? Wat is dit wat maak dat ek nie kan wag om te sien wat lê om die volgende hoek , bos of draai nie?
In Engels is daar n leenwoord uit Duits genaamd 'wanderlust'. Wanderlust word deur wikipedia gedefinieer as 'n drang of n hunkering om te loop(hike) en te verken/ontdek(explore).
Miskien is dit deel van my genetiese samestelling. Die drang om te loop en te ontdek. Ek kan onthou hoe ek en my boetie van kleins af al die paadjies en voetpaaie rondom ons vakansie bly plekke verken en ontdek het .
Miskien moet ek 'n plan maak om meer gereeld uit te kom. Om ook hierdie deel van my menswees te gebruik en te ontgin. Want om uit te kom en rond te ry en te ontdek is goed vir my siel. Dit maak dat ek weer met myself kan huis hou. En ek vermoed ander ook.
Oor die volgende hewuel
Waar gaan die pad heen ?
Huisie teen die rand
Pale chanting Gosshawk
Posted on Maart 8, 2011 by Adoonsie
Ek het haar die eerste keer gesien in die jaar na ek Matriek geskryf het. Sy was beeldskoon. Sy het uitgestaan tussen die ander modelle by die agentskap. In silver getooi het sy onmiddelik my oog gevang. Sy was pragtig. Ek was mal oor haar kurwes.
So het ek haar elke nou en dan gesien. Soms haar groter susters. En elke keer het my hart geklop as ons paadjies gekruis het. Maar nooit het ek die kans gehad om haar van nader te leer ken nie. Altyd was sy net te sien op 'n afstand. Gewoonlik in 'n ander gelukkigge man se geselskap.
Groot was my verbasing en opgewondenheid toe ons paadjies toe weer kruis. En die keer sommer hier by die plek waar ek werk. En om alles te kroon is sy beskikbaar. Maar ai , dit lyk nie of ons vir mekaar bedoel is nie. Maak nie saak hoe ek planne beraam en bedink nie , dinge wil maar net nie vir ons uit werk nie.