Napoleon tot keiser gekroon - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Napoleon tot keiser gekroon
In die Notre Dame -katedraal in Parys word Napoleon Bonaparte gekroon as Napoleon I, die eerste Fransman wat die titel van keiser in duisend jaar beklee het. Pous Pius VII oorhandig Napoleon die kroon wat die 35-jarige veroweraar van Europa op sy eie kop geplaas het.
Die in Korsika gebore Napoleon, een van die grootste militêre strateë in die geskiedenis, het in die laat 1790's vinnig in die geledere van die Franse Revolusionêre Leër gestyg. Teen 1799 was Frankryk in oorlog met die grootste deel van Europa, en Napoleon het teruggekeer huis toe van sy Egiptiese veldtog om die bewind van die Franse regering oor te neem en sy land te red van ineenstorting. Nadat hy in Februarie 1800 die eerste konsul geword het, herorganiseer hy sy leërs en verslaan Oostenryk. In 1802 stig hy die Napoleontiese Kode, 'n nuwe stelsel van Franse reg, en in 1804 stig hy die Franse ryk. Teen 1807 het Napoleon se ryk gestrek vanaf die Elbe -rivier in die noorde, deur Italië in die suide en van die Pireneë tot by die Dalmatiese kus.
Vanaf 1812 het Napoleon die eerste beduidende nederlae van sy militêre loopbaan ondervind, wat gely het deur 'n rampspoedige inval in Rusland, Spanje verloor het vir die hertog van Wellington in die Skiereilandoorlog en 'n totale nederlaag teen 'n bondgenoot teen 1814 verduur het. op die eiland Elba, het hy vroeg in 1815 na Frankryk ontsnap en 'n nuwe groot leër opgerig wat tydelike sukses behaal het voor sy verpletterende nederlaag by Waterloo teen 'n bondgenoot onder Wellington op 18 Junie 1815.
Napoleon is daarna na die eiland Saint Helena aan die kus van Afrika verban, waar hy saam met 'n paar volgelinge onder huisarres gewoon het. In Mei 1821 sterf hy, waarskynlik aan maagkanker. Hy was maar 51 jaar oud. In 1840 is sy lyk na Parys teruggebring, en 'n wonderlike begrafnis is gehou. Napoleon se liggaam is deur die Arc de Triomphe vervoer en onder die koepel van die Invalides begrawe.
LEES MEER: Die persoonlikheidseienskappe wat gelei het tot die epiese ondergang van Napoleon Bonaparte
Napoleon I op sy keiserlike troon
Jean-Auguste-Dominique Ingres, Napoleon op sy keiserstroon, 1806, Musée de l'Armée, Parys.
Hierdie skildery, een van die bekendste voorstellings van keiser Napoleon I, was Ingres se tweede portret van Napoleon Bonaparte. Die belowende jong student van David, Jean-Auguste-Dominique Ingres (1780-1867), was een van verskeie kunstenaars wat 'n amptelike opdrag ontvang het om Napoleon uit te beeld, geklee in een van die vele verskillende kroningsklere wat die keiser tydens die "Sacre" gedra het by Notre Dame de Paris in Desember 1804, en die portret hier is 'n beslis meer simboliese en formuleuse uitbeelding as die vroeëre portret wat hy van die Eerste Konsul gemaak het. Dit is nie presies bekend wie die opdrag gegee het nie. Een hipotese, deur Sébastien Allard, dui daarop dat die kommissie van 'n Italiaanse instelling gekom het, want in die regter boonste hoek staan ​​'n skild met die arms van die pouslike state met die kroon van Italië, sien die katalogus van die uitstalling &# 8220Portraits Publics, Portraits Privés ", Paris, Galeries Nationales du Grand Palais, 2006-2007, n.8 Die Corps Législatif het die skildery egter op 26 Augustus 1806 gekoop en bestem vir die onthaalkamer van die president van die Assemblée. Op hierdie manier sou dit die keiser konfronteer met sy aankoms vir die jaarlikse sitting.
Alles in die skildery gee 'n ikonografiese uitdrukking aan die legitimiteit van hierdie nuwe soort heerser, die keiser, soos omskryf in die eerste artikel van die Senatus-konsulte van 18 Mei 1804. Die lourierkroon ('n simbool van heerskappy en inderdaad oorwinning) en die kleur pers wat in die Romeinse tyd vir keiserlike gebruik gereserveer was, herinner aan die keiser Augustus, stigter van die Romeinse Ryk. Napoleon dra ook 'n herhaling van 'n afgeleë Karolingiese verlede: die septer "van Karel die Grote", wat na bewering aan die Heilige Romeinse keiser behoort het, wat self bekroon word deur 'n miniatuurbeeld (moontlik van Karel die Grote) waarvan die pose deur Napoleon weerspieël word. In sy linkerhand hou Napoleon die stang van geregtigheid, en aan sy sy dra hy 'n swaard waarvan die ontwerp geïnspireer is deur die legendariese lem van Karel die Grote, "Joyeuse". Die ontsaglike troon en die hermelienklere is versier met bye (simbool van die Ryk en herinner aan die kikades van Childeric), en om sy nek dra Napoleon die imposante halssnoer van die Légion d'Honneur (orde wat twee jaar tevore deur Eerste Konsul Bonaparte gestig is). 'N Opvallende en onaanvaarbare effek van die meetkunde van laasgenoemde elemente om Napoleon se kop is die buitengewone halo-agtige effek. Hierdie komposisiestrategie, gekombineer met 'n skilderagtige ruimte wat byna sonder diepte voorgestel word, herinner sterk aan Jan van Eyck (ongeveer 1390–1441) se uitbeelding van die troon "God die Vader" in die sentrale paneel van sy Gentse altaarstuk wat sigbaar was aan die Musée Napoléon (nou die Louvre) toe Ingres hierdie portret skilder. Ingres se Napoleon kan dus gelees word as 'n figuur met kwasi-goddelike krag. Hy sit inderdaad in posisie soortgelyk aan dié van die Griekse god Zeus in 'n bekende voorstelling wat die beeldhouer Phidias in 435 v.C. (lankal vernietig, maar wat in Romeinse eksemplare en op muntstukke oorleef het) – met een arm omhoog en die ander in rus – 'n posisie wat later deur Ingres gebruik is, in sy skildery van die Romeinse god Jupiter uit 1811. Die hele skildery word met noukeurige aandag aan die luukse materiale gelewer, wat Ingres se bewondering vir Renaissance -kunstenaars soos Raphael openbaar. Ingres het selfs 'n tekening van Raphael se "Madonna della sedia" ingesluit as deel van die dekoratiewe besonderhede op die mat hier ter ere van die vroeëre kunstenaar.
Die skildery het egter nie die goedkeuring van die publiek ontvang toe dit in 1806 in die salon aangebied is nie. Belangriker nog, dit was nie vir Jean François Léonor Mérimée, die man wie se taak dit was om te bepaal of die voltooide werk geskik was vir die keiser nie. "Dans ces dispositions j'ai été voir le tableau de M. Ingre [sic]. J'y ai remarqué des beautés de premier ordre, mais malheureusement de l'ordre de celles qui ne sont appréciées que par les artistes et je ne pense pas que ce tableau puisse avoir aucun succès à la cour. U kan die rapporteer kenmerke van die l'Empereur, die portret van die heer Ingre ne ressemble aucunement […]. C'est pourtant une belle idée d'avoir dans sa composition évité tout ce qui pouvait rappeler les portraits de nos Souverains modernes mais cette idée a été portée trop loin. L'auteur en adoptant le type des Images de Charlemagne a voulu imiter jusqu'au style de cette époque de l'art. Quelques artistes qui admirent le style simple en grand de nos premiers peintres le loueront d'avoir osé faire un tableau du 14ème siècle: les gens du monde le trouveront gothique et barbare " Terwyl die tegniese vaardigheid van die skilder bewonder word en dat Ingres dit goedkeur Mérimée het nie gekies om die keiser op die manier van vorige vorste te verteenwoordig nie, maar het gevoel dat hierdie stilistiese verwysings na die kuns van die verlede te ver gegaan het en die werk 'goties en barbaars' genoem het, en hy het gevoel dat die portret dit nie sou behaag nie Hof. Boonop is gevind dat die gesig van die keiser hom nie voldoende lyk nie. Die skildery is dus nie aan die keiser gegee nie, maar sou van 1806 tot 1814 in die versameling van die Corps Législatif bly, waarna dit by die versameling van die koninklike museums gevoeg is. In 1832 het koning Louis Philippe dit aan die Hôtel des Invalides gegee, waar dit vandag nog bly.
Ingres het 'n loopbaan gehad wat oor die twee ryke sou strek. In 1811 het hy die opdrag gekry om 'Le Songe d'Ossian' te skilder vir die plafon van die slaapkamer van Napoleon in die Palais Quirinal. Hy het ook verskeie portrette en mediumskaalse werke vir die Murats in Napels besef. Dit was inderdaad ongetwyfeld vir sy portrette en vir sy naaktheid (insluitend die Turkse bad wat in besit was van die prins Napoleon, Plon Plon) dat Ingres die hoogste agting in sy lewe was en die beste onthou word.
Waarom die grondeienaars Napoleon ondersteun het
Die rewolusie het die grond en rykdom van die kerke en 'n groot deel van die aristokrasie gestroop en dit verkoop aan grondeienaars wat nou doodsbang was dat royaliste, of 'n soort regering, hulle op hul beurt sou ontneem en dit sou herstel. Daar was 'n beroep op die terugkeer van die kroon (klein op hierdie stadium, maar teenwoordig), en 'n nuwe monarg sou die kerk en aristokrasie beslis herbou. Napoleon het dus 'n grondwet geskep wat baie van hierdie grondeienaars die mag gegee het, en soos hy gesê het dat hulle die grond moet behou (en hulle toegelaat het om enige beweging van grond te blokkeer), het hy verseker dat hy hom op sy beurt as leier van Frankryk sou ondersteun.
Napoleon bekroon as keiser van Frankryk
In die beroemde Notre Dame -katedraal in Parys het Napoleon homself as keiser van Frankryk gekroon. Ondanks die feit dat hy reeds absolute mag gehad het deur sy pos as Eerste Konsul vir die Lewe, het Napoleon gekies om 'n uitbundige en uitgebreide seremonie te hou as 'n bewys van krag om die legitimiteit van sy regime te versterk en sy bondgenote en die magtige Franse elite tevrede te stel. Deur dit te doen, het Napoleon uiteindelik die swak illusie van die Franse Republiek weggedoen en sy posisie as die hoogste gesag in die land, 'n koning in alles behalwe die naam, beveilig.
Napoleon is gekroon in die teenwoordigheid van pous Pius VII, sy ondersteuners, twyfelaars en die publiek. Na die inwyding, die salwing van 'n monarg met heilige olie, het Napoleon sy kroon van die pous geneem en op sy eie kop geplaas. Napoleon kroon toe sy vrou, Josephine, keiserin van Frankryk.
Deur homself te bekroon, het Napoleon simbolies getoon dat hy nie deur Rome beheer sou word of hom aan enige ander mag as homself sou onderwerp nie. Dit was baie belangrik, beide as 'n bewys van krag om sy bondgenote gerus te stel en om moontlike opstande of anargie te onderdruk deur homself tot die hoogste gesag in Frankryk te verklaar. Dit het net gewerk as gevolg van die teenwoordigheid van die pous en rsquos. Ondanks die revolusie was Frankryk nog steeds 'n diep godsdienstige land, en die tradisionele tweelingmagte, die monargie en die Katolieke Kerk, was sterk in die Franse psige en samelewing. Om keiser te word, het beheer oor die pilaar van die monargie oorgeneem, en deur homself te bekroon, verminder Napoleon die gesag van die pilaar van die Kerk. Die pous en rsquos se teenwoordigheid by die seremonie het die kroning 'n gevoel van godsdienstige goedkeuring vir die publiek gegee. Dit versterk die indruk van Napoleon en rsquos dat hy die hoogste gesag in Frankryk was en dus magtiger as die kerk.
Pous Pius VII was nie net daar om bederf te word nie. Hy het ook 'n sleutelrol gespeel in die salwing van Napoleon. 'N Handeling wat gewoonlik gereserveer is vir die kroning van konings, die salwing met heilige olie is die belangrikste deel van die Franse kroning seremonie. Deur hierdie fase van die seremonie op te neem, probeer Napoleon om die steun van die magtige Royalistiese Franse elite te bevredig, wat hy heeltemal verloor het nadat hy die Bourbon -prins, Louis Antonine de Bourbon, hertog van Enghien, in Maart daardie jaar tereggestel het. Dit toon 'n bereidwilligheid om tradisie te handhaaf en het gehelp om die Franse aristokrasie te herstel, met Napoleon in beheer. Dit word weerspieël in sy latere optrede om die Franse hof weer in te stel, en in 1808 deur titels en grond toe te ken aan diegene wat hom gedurende sy veldtogte goed gedien het.
Die seremonie was ook belangrik om die legitimiteit van die erflike heerskappy van Napoleon en rsquos vas te stel. As eerste konsul vir die lewe het Napoleon die mag gekry om sy eie opvolger te kies. Ondanks die feit dat Napoleon en rsquos dit in Mei vroeër daardie jaar uitgesoek het, is 'n nasionale volksraad gehou op 6 November. Die resultaat was 99,93% ten gunste, maar in werklikheid het die helfte van die potensiële kiesers hulle onthou.
Deur die volksraad te hou, het die afkondiging meer geldigheid gekry, maar die mag self was bedoel om vrede in Frankryk te verseker. Dit was bedoel om onenigheid te verwyder, aangesien daar altyd iemand in 'n vaste, permanente magsposisie sou wees, sonder dat daar konflik of twyfel sou ontstaan ​​oor wie moet regeer nadat Napoleon weg was. Dit het die ondersteuners van Napoleon en rsquos gerusgestel dat die winste wat hulle tydens die rewolusie behaal het, veilig was en sy dissenters weerhou van moordpogings of 'n Bourbon -herstel.
Vir al die voordele wat dit aan Napoleon gebied het, mag, legitimiteit en huislike vrede, was die seremonie self nie sonder probleme nie. Pous Pius VII was aanvanklik huiwerig om dit by te woon, ondanks die belangrike rol wat Napoleon hom nodig gehad het om te speel. Sommige bronne sê dat Napoleon die pous moes betaal om dit by te woon, en dat die pous net gekom het omdat hy toegewings van Napoleon na Rome wou kry. Dit was heel moontlik waar, aangesien die politieke maneuver om homself te bekroon voor die seremonie lank beplan en bespreek is.
Napoleon het verskeie familiekwessies gehad in die aanloop tot sy kroning. Sy susters wou nie die keiserin Josephine & rsquos se trein vervoer toe sy die katedraal binnegaan nie, en hy moes besluit om hul titels weg te neem as hulle nie daaraan voldoen nie. Selfs dan is daar gerugte dat hulle op 'n stadium aan haar swaar trein getrek het, wat veroorsaak het dat sy ophou loop in die gang. Die ma van Napoleon en rsquos was afwesig van die seremonie, maar verkies om tyd saam met die broer van Napoleon en rsquos deur te bring, met wie hy na Italië verban het om sonder sy toestemming te trou.
Die dag self het in chaos begin. Mense het met die eerste lig by die Notre Dame aangekom om 'n goeie sitplek te kry, maar daar was niemand om die groeiende skare te beheer nie. Dit het die opstel en finale voorbereiding vir die seremonie vertraag. Dit was eers na anderhalf uur dat die orde weer ingestel is, en die seremoniemeester moes die militêre wagte wat by die katedraal teenwoordig was, om hulp vra. Die weer was koud en sneeu, wat saam met die groot gevolg en baie druk strate Napoleon meer as twee uur laat by die katedraal laat kom het. Daar word egter gesê dat terwyl sy afrigter na die Notre Dame kom, die wolke skei en die son die dag vir die eerste keer skyn.
Deur homself te bekroon en die titel van keiser van Frankryk aan te neem, het Napoleon die legitimiteit van sy posisie en oorerflike heerskappy vasgestel. Hy het die vertroue van sy ondersteuners, die nakoming van sy Royalistiese meningsversekeraars verseker en die laaste spore van die revolusie om die hoogste gesag in Frankryk te word, afgeskaf. Napoleon het van krag tot krag gegaan. 'N Jaar later, byna tot vandag toe, het hy sy mees triomfantlike oorwinning op Austerlitz behaal en aanvanklike suksesse behaal in die Skiereilandoorlog. Sy gewildheid en mag het egter afgeneem met sy rampspoedige veldtog in Rusland, die verlies van Spanje en sy abdikasie in April 1814. U kan 'n paar van die skouspelagtige beelde van ons toer na Austerlitz verlede week op ons webwerf sien, insluitend die fantastiese strydher- verordening, sowel as ons komende Napoleontiese toere.
Titelbeeld is 'n toneel geneem uit Jacques-Louis David & rsquos Toewyding van keiser Napoleon I en kroning van keiserin Josephine in die katedraal van Notre-Dame de Paris op 2 Desember 1804 (1808).
Napoleon, Heilige Romeinse keiser
Dit lyk nie vir my aanneemlik nie.
Napoleon is eers op 2 Desember 1804 as Franse keiser gekroon. Presies 'n jaar na sy bekroning wen hy sy belangrikste geveg: Austerlitz. En ná Austerlitz het hy die HRE ontbind.
Boonop het Napoleon dit oor die HRE gesê: & quotIt is not Holy, it is not Roman and is not an Empire & quot. Dit gee u 'n idee van hoe hy die titel beskou het.
Verder, as u wil hê dat Napoleon die Heilige Romeinse keiser moet word, moet hy eers die Oostenrykers verslaan Voordat hy Franse keiser word. Hy was slegs die eerste konsul van die Republiek tydens sy tweede Italiaanse veldtog, toe hy laas die Oostenrykers voor Austerlitz geveg het. En dit is baie onwaarskynlik dat hy hom voor 1804 laat kroon, aangesien hy Republikein was en homself as keiser gekroon het om die Republikeinse Idees te beskerm (wat nogal ironies is).
Francis het nie sy titel verander na die Oostenrykse keiser nie. Hy aanvaar dit in 1804, in reaksie daarop dat Napoleon homself keiser van die Franse gemaak het. Toe verklaar hy in 1806 dat die HRE paradoksaal ontbind het deur sy gesag as Heilige Romeinse keiser te gebruik om dit te verklaar.
In elk geval, Napoleon kon herleef die titel. Maar waarskynlik wou hy nie sien nie, aangesien hy, weet jy, nie. Sy visie was om 'n nuwe Napoleontiese orde te skep, nie om die ou te laat herleef nie.
Dit is basies net 'n reël by die Verdrag van Pressburg en gee Napoleon nog 'n titel.
A. Daar was waarskynlik verskeie ideologiese redes waarom Napoleon nie die titel inneem nie, soos dat dit baie Germaanse konnotasies gehad het, toe Napoleon homself as 'n nuwe Karel die Grote beskou het, nie 'n nuwe Odoacer/Barbarossa nie, en dat dit die ou orde was toe Napoleon die nuwe was dit kan egter oortref word deur Napoleon wat koel titels wil ophoop (keiser van die Franse, bemiddelaar van die Switsers, koning van Italië en die Romeine, beskermer van die Ryn)
B. Ek sou geen werklike gevolge sien nie, behalwe dat Bonapartiste na 1815 aanspraak maak op nog meer titels, wat dit ook bydra tot die beeld van Napoleon as die kwade woekeraar. & quot
Waar. Maar in Republieke, selfs sommige van die oudstes, is die verteenwoordigers van die mense selde lewenslank verkies. Dit was ook die geval in die verskillende grondwette van die Franse Republiek tot en met die hervorming van 1802 wat Napoleon lewenslank konsul gemaak het.
Boonop is die titel Keiser die titel van 'n monarg: u maak 'n monargie, selfs al is dit grondwetlik en baie naby aan 'n Republikeinse regime. Napoleon het hierdie titel slegs om die volgende redes gekies:
1 °) Hy wou nie koning kies nie. Dit sou na 'n terugkeer van die Ou Regime gelyk het, en Napoleon wou dit nie hê nie. Ek sal saamstem dat 'n keiser tegnies net 'n sterker koning is, maar dit is nie dieselfde nie.
2 °) Soos wat Karel die Grote gedoen het toe hy deur die pous gekroon is as 'keiser van die Weste', wou Napoleon dat die titel wys dat hy die erfgenaam van Karel die Grote was en nie van die ou regime nie. Hy het homself ook as die erfgenaam van die Romeinse Ryk getoon.
3 °) Die Romeinse Ryk was tegnies die Romeinse Republiek, maar met 'n keiser. Napoleon het geleer en was baie geïnteresseerd in die Romeinse geskiedenis. Dit het hom beïnvloed toe hy die konsulaat, wat volgens die Romeinse Republiek was, en later die Ryk, na die Romeinse Ryk uitgeroep het. Dit is getoon op die muntstukke wat aan die een kant 'Napoleon Empereur' en aan die ander kant 'Republique Française' staan.
Uiteindelik het Napoleon eers die Ryk verkondig toe die Britte weer vyandig begin raak het. As dit nie gebeur het nie, sou hy waarskynlik as eerste konsul gebly het totdat hy die Ryk nodig gehad het.
Nie as u die persoonlikheid van Napoleon in ag neem nie.
Boonop sou Napoleon nie veel gehelp het om die Heilige Romeinse keiser te word nie: dit het feitlik niks meer geword as 'n eretitel nie. Terwyl die Duitse konings lojaal teenoor die Heilige Romeinse keiser moes wees, het laasgenoemde geen werklike mag oor hulle gehad nie en kon die Duitse konings doen wat hulle wou. Om nie te praat dat die titel sedert die bewind van Maximiliaan I in Hapsburg se hande was nie, en dat daar min uitsonderings was.
Boonop sou Napoleon nie veel gehelp het om die Heilige Romeinse keiser te word nie: dit het feitlik niks meer geword as 'n eretitel nie.
Kan dit nie gesê word oor baie titels van Napoleon nie?
Iirc, hy was koning van Italië en president van die Konfederasie van die Ryn, miskien ander dinge wat ek vergeet het. Maar keiser van die Franse was die enigste titel wat vir enigiets gereken het, of liewer, die opperbevelhebber van die Franse leër was die enigste wat vir enigiets getel het, aangesien dit die bevel van die leër was wat al die ander titels werklikheid gegee het.
Hulle was fieterjasies. Daar was geen rede waarom hy nie 'n 'Heilige Romeinse keiser' as 'n ekstra krulletjie kon gehad het nie, as hy daardeur gevoel het.
Hulle was fieterjasies. Daar was geen rede waarom hy nie 'n 'Heilige Romeinse keiser' as 'n ekstra krulletjie kon gehad het nie, as hy lus was daarvoor.
U het al die titel van Napoleon behalwe 'Mediator van die Switserse Konfederasie'.
Die probleem met die Heilige Romeinse keiser sou wees dat Napoleon 'President van die Rynkonfederasie' moet laat vaar, aangesien die Heilige Romeinse keiser tegnies die heerser van Duitsland aangewys is.
Napoleon was nie die soort man wat na titels hardloop nie, selfs al was dit eer: keiser van die Franse, koning van Italië, beskermer van die Rynkonfederasie en bemiddelaar van die Switserse konfederasie was vir hom voldoende.
Behalwe, soos ek gesê het, het Napoleon baie min gebruik vir die titel Heilige Romeinse keiser: dit is waarskynlik die rede waarom hy dit nie geneem het nie en die HRE ontknoop het.
Moenie ook sê dat al die mag van Napoleon op sy militêre veldtogte staatgemaak het nie. Hoewel dit waar is dat Napoleon 'n taktiese genie was en dikwels op militêre beroepe staatgemaak het, het hy 'n paar groot politieke hervormings gedoen wat nog steeds in Frankryk gebruik word. Mense onthou net Napoleon se militêre veldtogte, maar gee min aandag aan sy politieke dade.
EDIT: As ek terugkyk op my pos, lyk dit asof ek nie regtig gereageer het op wat u gesê het nie. Ek sal probeer om dit reg te stel.
Ek dink nie al die titels van Napoleon was ere nie. Mense onthou weliswaar slegs die keiser van die Franse, want Frankryk was sy grootste besorgdheid.
Hy het die titel Koning van Italië gehad, maar die werklike mag was in die hande van onderkoning Eugene de Beauharnais, die stiefseun van Napoleon. Eugene is egter dikwels deur Napoleon aangeraai en was baie lojaal aan hom. U kan dus sê dat Eugene regeer het soos Napoleon sou he.
Wat die Beskermer van die Rynkonfederasie betref, het hy wel die Napoleontiese Kode in Duitsland uitgevoer. Dit was dus waarskynlik nie so eerbaar nie.
Napoleon het Franz aangespoor om bedank as Heilige Romeinse keiser.
Wat Franz gedoen het, was: Hy ook opgelos die HRE.
Daar word vermoed dat Franz bang was dat Napoleon andersins die Heilige Romeinse titel sou eis.
Ek veronderstel Napoleon was nie regtig teleurgesteld dat die titel uitgeskakel is nie,
maar aangesien 'n hedendaagse magsman dinge dalk regkry, lyk dit vir my na 'n realistiese opsie.
Dit sou natuurlik min verander.
Maar natuurlik kan die HRE Napoleon se nederlaag oorleef - oorleef as 'n term, as 'n kategorie.
As 'n werkende regspersoon was dit lank voor Nap dood.
En dit kan natuurlik politieke probleme op die kongres veroorsaak.
Soos Mikestone gesê het, sou Franz moontlik probeer het om die titel terug te kry - terwyl die ander Duitse vorste vurig teenstaan. Almal van hulle.
Maar nie een van die bytitels het op sigself iets getel nie.
Hy was & quotKing of Italy & quot omdat hy was keiser van die Franse. Sodra die Franse leër vertrek het, het hy (en Eugene) daar niks getel nie. Ditto in Duitsland en Switserland.
Soos Mikestone gesê het, het Franz moontlik probeer om die titel te herwin - terwyl die ander Duitse vorste vurig daarteen teë sal kom. Almal van hulle.
Hulle was bly genoeg dat hy president van die Duitse Konfederasie was - baie dieselfde as die eerste van die gelyke pos as wat hy as HRE gehad het, net met 'n minder kleurvolle titel.
Soos ek dit verstaan ​​het, was dit Franz self wat die idee verwerp het om die keiserlike kroon te hervat, aangesien dit 'n leë waardigheid was. Sy opvolgers sou daaroor spyt wees.
Militêre suksesse en koninklike lewe
Byna onmiddellik keer Napoleon terug na Frankryk en kry vinnig rang in die Revolusionêre Leër. Teen 1799 was Frankryk in oorlog met die grootste deel van Europa. Napoleon het die leisels van sy sukkelende regering oorgeneem om dit van ineenstorting te red. Nadat hy in 1800 die eerste konsul geword het, herorganiseer hy die leërs en verslaan Oostenryk. In 1802 vestig hy die Napoleontiese Kode en in 1804 verklaar hy homself as keiser.
Sy kroningseremonie het op 2 Desember 1804 in die katedraal van Notre-Dame in Parys plaasgevind. Hy het betaal vir pous Pius VII om die seremonie by te woon, maar eerder as om die pous toe te laat om hom te kroon, het hy homself as keiser en sy vrou Josephine keiserin gekroon. Baie historici beskou dit as 'n magspel wat bedoel is om aan te toon dat niemand, nie eers Rome, magtiger was as Bonaparte self nie.
Hy het voortgegaan om 'n nuwe Franse aristokrasie te stig, wat adellike titels verleen aan diegene wat hom die lojaalste was. Sy hof word 'n skouspel van prag en uitspattigheid, en hoewel hy die krag geniet, vind hy die lewe in die openbare oog nogal ongemaklik.
Napoleon het homself in Notre Dame bekroon
Ek was gereed. Die katedraal van Notre Dame in Parys, wat in 1182 ingewy is, meer as seshonderd jaar tevore, het baie nasionale gebeure binne sy mure beleef. Hier het Philip the Fair die heel eerste staatsgeneraal geopen. Hier het koninklike huwelike plaasgevind. Tydens die onlangse Revolusie is die ou gebou ontheilig met 'n "Fees van Rede." Maar in 1802 het die Katolieke kerk sy katedraal teruggekry. Nou, op 2 November 1804, sou Notre Dame die kroning van Napoleon as keiser van Frankryk aanskou.
Edelgesteentes, met sorg vir die geleentheid gereël, skitter in kerslig. Ja, kerslig. Die idee was om die oudheid te beklemtoon: om die huidige diktatuur van Napoleon te bind aan die heerskappy van Karel die Grote (Karel die Grote) wat dit byna duisend jaar gelede voorafgegaan het.
Maar terwyl Karel die Grote na Rome gery het om gekroon te word, het Napoleon Pous Pius VII na Parys ontbied. Toe die pous die stad nader, ontmoet Napoleon hom, maar hy kniel nie vir 'n seën of soen die pous se hand nie, tradisionele houdings van onderwerping aan die kerk. Nietemin het Napoleon toegegee toe die pous daarop aangedring het dat hy en sy vrou Josephine 'n kerklike huwelik sou ontvang. Pius het gesê dat hy hom nie andersins sou kroon nie. Met die formaliteit wat stilweg uit die weg geruim is, het die kroning voortgegaan.
Napoleon het vir die geleentheid aangekom geklee in 'n mantel soos Karel die Grote gedra het. Sy septer was ook gemodelleer op die Karel die Grote. Orrelmusiek het bedaar. Napoleon en Josephine stap na die altaar. Pous Pius gaan sit langs hom, omring deur kardinale.
Die oomblik het aangebreek dat Napoleon voor die pous kniel en die kroon ontvang. Maar om dit te doen, sou wees om toe te gee dat alle gesag van God gekom het. Die trotse generaal kon die implikasies nie aanvaar nie. Die man wat eenmaal uitgeroep het, "Omstandighede-ek maak omstandighede!" Het nou sy eie gemaak. Hy neem die kroon in sy hande en staan ​​eerder as om te kniel, en kroon homself voor die altaar.
Pius het op die laaste oomblik van Napoleon se bedoeling verneem. Hy huiwer op die oomblik toe styfheid gevra word. In plaas daarvan om te vertrek, het hy die keiser en Josephine gesalf en geseën.
Al sy arrogansie het Napoleon erken dat hy magteloos was in vergelyking met Christus. Hy het opgemerk: "Ek ken mense en ek sê vir julle dat Jesus Christus nie 'n blote mens is nie. Tussen hom en elke ander persoon in die wêreld is daar geen moontlike term van vergelyking nie. Ek, Alexander, Caesar, Karel die Grote, het ryke gestig. Maar waarop het ons die skeppings van ons genie berus? Met geweld. Jesus Christus het sy ryk op liefde gegrond en op hierdie uur sou miljoene mense vir hom sterf. & Quot
'N Jaar op die dag nadat hy homself bekroon het, verslaan Napoleon Oostenryk en Rusland op Austerlitz. Sy opsetlike loopbaan het die hele Europa deur bloed laat rooi.
Jean-Auguste-Dominique Ingres, Napoleon op sy keiserlike troon
Min wêreldleiers het 'n beter begrip gehad van die maniere waarop visuele kuns namens hulle politieke werk kan verrig as Napoleon Bonaparte. Sedert hy tydens die Franse Revolusie aan bewind gekom het tot sy uiteindelike ampstermyn in 1815, het Napoleon kuns (en kunstenaars) gebruik om met sy politieke (en soms sy militêre) mag te praat. Een van die bekendste beelde wat hierdie presiese doel dien, is die skildery van Jean-Auguste-Dominique Ingres uit 1806 Napoleon op sy keiserlike troon . In hierdie skildery toon Ingres Napoleon nie net as 'n keiser van die Franse nie, maar amper asof hy 'n goddelike heerser was.
Links: God die Vader (detail), Jan van Eyck, Gentse altaarstuk (oop), voltooi 1432, olie op hout (Saint Bavo Cathedral, Gent-foto: Zen3500) regs: Napoleon (detail), Jean-Auguste-Dominique Ingres, Napoleon op sy keiserlike troon, 1806, olieverf op doek, 260 x 163 cm (Musée de l 'Armée, Parys-foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Armleuning met arend- en ivoorbol (detail), Ingres, Napoleon op sy keiserlike troon, 1806, olieverf op doek, 260 x 163 cm (Musée de l 'Armée, Parys-foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Troon en armleuning
Napoleon sit op 'n indrukwekkende, ronde rug en vergulde troon, soortgelyk aan dié waarop God sit in Jan van Eyck se Vlaamse meesterwerk, die Gentse altaarstuk (1430-32) (vergelyking hierbo). Dit is opmerklik dat die sentrale panele van die Gentse altaarstuk as gevolg van die Napoleontiese oorloë, wat die beeld van God op 'n troon bevat, in die Musée Napoléon (nou die Louvre) was toe Ingres hierdie portret skilder. Die armleunings in Ingres se portret is gemaak van pilasters wat bedek is met gesnyde keiserlike arende en hoogs gepoleerde ivoorbolle (links).
'N Soortgelyke gevleuelde imperiale arend verskyn op die mat op die voorgrond. Twee kartonhouers kan aan die linkerkant van die mat (onder) gesien word. Die boonste is die weegskaal van geregtigheid (sommige het dit geïnterpreteer as 'n simbool vir die sterreteken vir Weegskaal), en die tweede is 'n voorstelling van Raphael Madonna della Seggiola (1513-14), 'n kunstenaar en skilder wat Ingres veral bewonder.
Mat (detail), Ingres, Napoleon op sy keiserlike troon, 1806, olieverf op doek, 260 x 163 cm (Musée de l 'Armée, Parys-foto: Steven Zucker, CC BY-NC-SA 2.0)
Crest (detail), Ingres, Napoleon op sy keizerlijke troon, 1806, olieverf op doek, 260 x 163 cm (Musée de l 'Armée, Parys)
'N Laaste bykomende element moet genoem word. Op die agtermuur oor die linker skouer van Napoleon is 'n gedeeltelik sigbare heraldiese skild. Die ikonografie vir hierdie helmteken is egter nie dié van Frankryk nie, maar eerder Italië en die pouslike state. Dit verbind die keiser van die Franse visueel met sy posisie - sedert 1805 - as die koning van Italië.
Gewade en bykomstighede
Dit is nie net die troon wat spreek van heerskappy nie. Hy kyk onwrikbaar na die kyker. Boonop is Napoleon verbaas oor klere en toebehore van sy gesag. Hy dra 'n vergulde lourierkrans op sy kop, 'n teken van heerskappy (en in die breë oorwinning) sedert die klassieke tyd.
In his left hand Napoleon supports a rod topped with the hand of justice, while with his right hand he grasps the scepter of Charlemagne. Indeed, Charlemagne was one of the rulers Napoleon most sought to emulate (one may recall that Charlemagne's name was incised on a rock in David's earlier Napoleon wat die Alpe oorsteek ). An extravagant medal from the Légion d'honneur (like the one below, right) hangs from the Emperor's shoulders by an intricate gold and jewel-encrusted chain.