Preek 29 Julie 2012 by Zander van der Westhuizen - issuu
Sondag 29 Julie 2012 Verlies: Hoe hanteer ek dit? Jakobus 1:1-8 Jakobuspraat eenvoudig en reguit oor die praktiese lewe van gelowiges as burgers van die koninkryk van God.  Die eerste wat hy raakgesien het, is dat swaarkry, rampe en ellende deel van die lewe is. Ons leef in 'n onvolmaakte en gevaarlike wêreld waarin ongelukke en slegte dinge met mense gebeur. Gelowiges word nie daarvan gevrywaar nie. Die lewe is 'n risiko. Ons moenie te maklik dit wat met ons gebeur aan God of die duiwel toeskryf nie. In Jakobus se tyd moes die Christene groot opofferinge maak vir hulle geloof en is selfs ernstig vervolg.  As verantwoordelike mense probeer ons almal die slegte dinge vermy en ons kinders daarteen beskerm, maar een of ander tyd word gaan jy daarmee gekonfronteer word. Ons almal word ouer en siekliker, ons staan 'n geliefde aan die dood af, huwelike verbrokkel en gesinne spat uitmekaar, mense verloor hulle werk of beland in 'n geldelike krisis. Ons kan slagoffers word van misdaad en geweld of deur 'n natuurramp getref word. Ons maak oordeelsfoute en neem verkeerde besluite wat tot baie hartseer in ons lewe kan lei.  Wat is ons reaksie as ons slegte dinge ervaar en voel dat ons beproef word? Hoe hanteer ons dit as ons 'n gevoel van verlies of verwerping ervaar? As ons gesondheid ons verloor, ons menswaardigheid aangetas word of ons gevoel van sekuriteit ons ontneemof as 'n geliefde ons in die steek laat? So 'n traumatiese gebeurtenis veroorsaak dat niks na die tyd in jou lewe weer dieselfde sal wees nie. Aanvanklik is daar skok en ontnugtering. Jy sê: "Dit kan
nie waar wees nie!" Soos wat die werklikheid tot jou deurdring is daar 'n gevoel van verslaentheid en selfs depressie. Jy word kwaad. Jy soek 'n sondebok - iemand of iets om die skuld op te plaas. Dit kan die dokters, die kerk, die staat – of selfs ook God wees, wat in die beskuldigdebank geplaas word. Jy vra waarom en die hoekom? Jy mag dit vra, maar jy moet weet daar is nie eintlik logiese antwoorde daarop nie. Maar, hierdie vrae is 'n belangrike deel van die verwerkingsproses. Ons moet met onsself en met ander in daardie tyd geduld hê. Mense is dikwels geneig om hulle van ander mense te onttrek wanneer slegte dinge met hulle gebeur. Hoewel dit soms nodig is om afstand te kry, is dit tog ook belangrik om net met iemand te gaan te praat wie jy kan vertrou. Mans is dikwels te trots om dit te doen, tot hulle eie skade en die van ander. Die doel van so 'n gesprek is dat iemand vir jou 'n betroubare klankbordis om jou te help om jou eie antwoorde te vind op die pad na aanvaarding en 'n nuwe begin. Hoe meer traumaties die gebeurtenis is, hoe moeiliker en selfs ook langer is die pad na herstel en genesing. Jakobus is bewus van die geweldige invloed van swaarkry en beproewings op mense se lewens. Hy weet dat dit nie net 'n invloed op hulle liggame en emosies het nie, maar ook op hulle geloofslewe. Ons voel nie net moeg en uitgeput, maar ons begin ook selfs twyfel aan God. Daarom sê Jakobus dat beproewings ten diepste 'n toets vir ons geloof is. Geloof is vir Jakobus: - Nie in die eerste plek 'n klomp dinge wat jy van die Bybel en God weet nie.
- Dit is ook net 'n gevoel wat jy ervaar as jy oor God aanbid en prys nie. - Geloof is dit wat jy van God glo soos wat dit in jou optrede (dade) sigbaar word. Dit help nie dat ons sê dat ons in God glo nie, maar ons geloof maak geen verskil in ons lewe nie. Jakobus praat uit ondervinding. Hy het soveel swaarkry in sy lewe geken en so baie gebid dat hy as "Jakobus kameel-knieë" genoem is. Hy het geweet dat beproewings volharding vra. Jy moet in die geloof kan vasbyt. Daar is hulpmiddels, maar daar is nie kortpaaie nie. Jy, en jy alléén, moet op die ou end die traumatiese gebeure deurwerk om weer vrede met jouself en jou omstandighede te kan maak. Jakobus sê dat wanneer die gelowige terugkyk hy eintlik bly is oor dit wat met hom/haar gebeur het. Want so het jy iets van jouself en die lewe leer ken wat jy andersins nie sou geleer het nie het (getuienis van Adel). Op hierdie geloofsreis word jy gestroop van alle oortollige bagasie in jou geloofslewe. Van soveel valse dinge waarop jy jou vertroue stel. Jy leer om op God en op Hom alleen te vertrou. - Jy leer God ken vir wie Hy regtig is. Hy is nie die "God of the gaps" nie. Die noodwiel wanneer ons probleme het nie. Hy is nie die kelner wat gereed staan om ons te bedien wanneer ons hom nodig het, met 'n klein fooitjie aan die einde van die diens nie. Hy is die God wat betrokke is by die skepping en wat in Jesus kom wys het dat Hy vir ons omgee. Omdat Paulus glo dat God met Hom is weet hy dat alles vir Hom ten goede meewerk. Deur die krag van God is ons meer as oorwinnaars (Rom 8:31-39).
- Jy leer om te reg te bid. Jakobus leer ons om in die eerste plek te bid vir wysheid. Dit is dié gebed wat die Here graag wil verhoor. Jy bid vir onderskeidingsvermoë om die gebeure te onderskei waarop dit regtig aankom en om dan die regte besluite te neem. Ons kan so maklik emosioneel meegesleur word en van 'n molshoop 'n berg maak. Ons kan so subjektief betrokke raak dat ons ons gesonde oordeelsvermoë verloor. Ons moet bid vir wysheid en insig. Ons moet ons vergewis van die werklike toedrag van sake. So groei ons deur krisisse en beproewings tot geestelike volwassenheid. Jy word beter toegerus om ander mense te bystaan. Jy word dié mens wat die Here graag wil hê dat jy moet wees. Hy wil jou gebruik om sy koninkryk in die wêreld te laat kom. Die kind van God weet dat dit ten diepste in die krisistyd van jou lewe nie oor jou gaan dit nie, maar oor God en wat Hy besig is om in jou lewe te doen. En dit vergeet ons so maklik. Daarom word ons so moedeloos en voel ons slagoffers van omstandighede . Jakobus wil ons help om in die eerste plek in die geloof vir God raak te sien en te luisterna wat Hy vir ons sê – en dan te doen wat Hy van ons vra. Dit is die basiese gereedskap van ons geloofslewe – die hamer en die spyker en die skroewedraaier – ons oë en ons ore en ons hande.