Klimaats skeptikus of klimaatsontkenner? Dit is nie so eenvoudig nie en hier is die rede - nuus oor klimaatsimpak Klimaatsimpaknuus
Daar is 'n verskil tussen nie om te glo en die wetenskap oor klimaatsverandering te ontken nie. Shutter / Nito
klimaat verander is nou klimaat krisis en 'n klimaat skepties nou 'n klimaat denier, volgens die onlangse opgedateer styl gids van The Guardian-nuusorganisasie.
Die mate waartoe die wetenskaplike gemeenskap klimaatsverandering erken, is baie naby aan die mate waarin dit ook as 'n krisis beskou word. So die skuif van "verandering" na "krisis" erken dat beide op dieselfde wetenskaplike grondslag rus.
Die Guardian se hoofredakteur, Katharine Viner, gesê:
Ons wil verseker dat ons wetenskaplik presies is, terwyl ons ook duidelik met lesers oor hierdie baie belangrike saak kommunikeer.
Maar die skuif van "skepties" na "denier" is meer interessant.
Skeptici moet die naam verdien
Baie mense wat nie die bevindinge van klimaatwetenskap aanvaar nie, merk hulself dikwels as "skeptici". Dit is gedeeltelik 'n poging om hulleself as kampioene van die Verligting uit te beeld: verbeel dat hulle weier om iets te glo wat uitsluitlik op die woord van ander is en kies om self die getuienis te soek.
Dit is waar dat skeptisisme 'n noodsaaklike komponent van die wetenskap is - inderdaad, een van sy mees kenmerkende eienskappe. Die leuse van die Royal Society, miskien die wêreld se oudste wetenskaplike instelling, is "nullius in verba"Of" neem niemand se woord daarvoor nie ".
Maar skeptisisme het twee imperatiewe, elk wat die ander ondersteun. Die eerste is die noodsaaklikheid om te twyfel, so mooi vasgevang in die bostaande leuse. Die tweede is die noodsaaklikheid om die bewyse te volg, en om meer geloofwaardigheid te gee aan eise wat dit is goed geregverdig as wat nie.
Met ander woorde, dit is goed om vrae te vra, maar jy moet ook na die antwoorde luister.
Te dikwels sal sogenaamde sceptici nie hul standpunte uitgedaag het nie (laat staan ​​verander) en wil nie met die wetenskap betrokke raak nie. Nog erger, hulle mag kies om enige aantal regverdigings aan te neem vir die verwerping van die wetenskap, nie uit hul eie gratis ondersoek nie, maar uit 'n kant-en-klare keuse wat deur kommersieel of ideologies gemotiveerde nywerhede.
Hierdie skuif weg van "skepties" kan dus gesien word as bloot 'n verbetering in akkuraatheid. Maar die skuif na "ontkenning" kan as afwykend beskou word, veral aangesien die term geassosieer word met onheilspellende houdings soos holocaust ontkenning.
Maar is dit ten minste akkuraat?
Drie kategorieë van klimaatwetenskap ongeloof
Kom ons kyk na drie moontlike kategorieë mense wat nie die konsensus en toegewydheid van mensgeïnduceerde klimaatsverandering aanvaar nie:
Diegene wat deur die literatuur in wetenskaplike meningsverskille betrokke raak
Diegene wat nie betrokke is by die debat nie en ook nie 'n duidelike siening het nie
Diegene wat klimaatswetenskap assosieer met sameswering, opsetlike onkunde of onbevoegdheid (of selfs 'n onverbiddelike waarheid daarin sien).
Die eerste kategorie is die skaarsste. Verskeie vraestelle met betroubare metodologie wat onbelangrik is in die literatuur toon 'n groot meerderheid van die klimaat wetenskaplikes saamstem dat die planeet warm word en die mens is grootliks verantwoordelik.
Maar teenoorgestelde posisies is nie onbekend nie. Sommige vrae oor die geloofwaardigheid van sommige aspekte van klimaatmodelle, byvoorbeeld, bestaan ​​vir sommige werkende akademici.
Terwyl hierdie wetenskaplikes nie noodwendig alle aspekte van die klimaatwetenskap betwyfel nie, bly kwessies van betroubaarheid van metodologie en die geldigheid van gevolgtrekkings in sommige gebiede vir hulle lewendig.
Of hulle korrek is of nie (en baie is gereageer op in die letterkunde) werk hulle minstens binne die breë norme van die akademie. Ons kan hierdie mense "klimaat skeptici" noem.
Die tweede kategorie is redelik algemeen. Baie mense is oninteressant in die wetenskap, insluitende klimaatswetenskap, en het geen werklike belangstelling in die debat nie. Hierdie houding is maklik om te kritiseer, maar as daar duidelike bekommernisse is oor die beskikbaarheid en veiligheid van voedsel, gesondheid en veiligheid in jou lewe, kan jy besig wees met hierdie dinge en nie optree vir aksie op die klimaatwetenskap nie.
Ander kan eenvoudig nie baie tyd spandeer om daaraan te dink nie, en ook nie een of ander manier omgee nie - dit is die aard van vrywillige deelnemende demokrasie. Hulle glo dalk nie in die klimaatwetenskap nie, maar dit beteken nie dat hulle dit verwerp het nie. Ons kan hierdie mense "klimaat agnostici" noem.
Die derde kategorie is die mees problematiese en waarskynlik die mees hoë profiel. Dit kan onderverdeel word in:
mense het oortuig van die onbevoegdheid van wetenskaplikes en het 'n naïef beskouing van hul eie analitiese magte (of gesonde verstand)
mense gemotiveer om klimaatswetenskap te verwerp weens die implikasies daarvan vir sosiale of ekonomiese verandering, wat gevolglik klimaat wetenskap as 'n sameswering van sosiale of politieke ingenieurswese beskou
diegene wat die klimaat wetenskap aanvaar, maar nie omgee vir die gevolge nie, en net probeer om hul geleenthede in 'n gevolglike krisis te maksimeer. Dit kan insluit die voortbestaan ​​van bestaande sakemodelle gebaseer op fossielbrandstowwe tegnologieë (en sodoende diegene wat die wetenskap vir sosiale redes verwerp) aanmoedig.
Kom ons noem hierdie onderafdelings, in volgorde: klimaat naives, klimaatkonspirasiste, en klimaat opportuniste. Sekere kombinasies van bogenoemde is ook moontlik en is waarskynlik die norm.
Die term "contrarian" is ook 'n algemene een, maar aangesien dit basies slegs beteken om teen die publieke opinie te gaan, lyk dit in hierdie analise nogal vlak.
Wat is dit om te ontken?
Die definisie van ontkenning is nie eenvormig nie. in sielkunde Dit is om 'n wydverspreide eis te verwerp omdat die waarheid daarvan sielkundig ongemaklik is (in die mate is daar baie aspekte van die werklikheid wat ons almal ontken, ignoreer of verminder ter wille van ons gesonde verstand).
In populêre kultuur, insluitend besprekings van geskiedenis en klimaatwetenskap, is dit 'n aktiewe optrede van rebellie teen die konsensus en toegewydheid van kundiges, wat dikwels deur ideologiese faktore gemotiveer word. Dit is baie duidelik en dit mag nie 'n oorredende dividend betaal om hulle saam te vervaag nie.
Laasgenoemde definisie lyk nie gepas vir klimaat skeptici of vir klimaat agnostici. Maar vir die res van die ongelowiges, blyk dit te resoneer. Kom ons probeer dit nou vir 'n oomblik.
Hierdie taksonomie van ongeloof is nie op enige sielkundige model gebou nie, maar is bloot beskrywend.
Ter opsomming is drie kategorieë van klimaatwetenskap ongeloof: skepties, agnosties en denier. Drie onderverdelings van deniers is: naïef, samesweringe en opportuniste.
Is The Guardian reg om die kombers termyn "deniers" te gebruik in plaas van enige van die bogenoemde? Waarskynlik, hulle het in sommige gevalle 'n tegniese geval, maar ek sal nie in ander sê nie.
Wat is verkeerd om iemand 'n klimaat-agnostikus te noem in plaas van 'n klimaat ontkender, as dit 'n beter beskrywing is van hul geloofstatus?
Maar vir diegene wat ontkenaars is - en laat ons duidelik wees, is die bewyse op alle mense soos 'n vragtrein af. Dan is 'n versuim om op te tree meer as nalatigheid, dit is 'n mislukking van morele moed. Ek wil nie onthou word as iemand wat dit ontken nie.
Peter Ellerton, dosent in kritieke denke; Kurrikulumdirekteur, UQ Kritieke Denkeprojek, Die Universiteit van Queensland