BONATUURLIKE EINDE | WAAROM ONS SAM EN DEAN WINCHESTER - RADIO TIMES GAAN MIS - FANTASIE
Supernatural eindig ná 15 jaar - waarom ons die Winchesters sal mis
Na 15 jaar eindig Supernatural uiteindelik vanaand in die VSA en dit sal die laaste wees wat ons van Sam en Dean Winchester sien - tensy hulle die gebeure van die reeksfinaal oorleef en The CW besluit om die seuns êrens in die toekoms weer te besoek.
15 seisoene is geen gemene ding nie - vroeg in die loop daarvan was Supernatural verskeie kere op die kansellasieborrel. Maar vinnig genoeg het die vertoning volgens The CW se skedule gegrondves en die jaarlikse hernuwings het aangehou - totdat die sterre self aan die lig gebring het dat die einde half seisoen naby was.
Maar hoe het die program so lank gehou, en wat is dit aan die reeks wat beteken dat dit 'n dekade-en-'n-half in die harte van die kykers verduur is?
Sam en Dean Winchester
Die meeste vertonings wat vir enigiets duur, solank Supernatural 'n steeds veranderende hoofrolspeler het, en hoewel hierdie reeks 'n aantal groot spelers in-en-uit verruil het, met Jared Padalecki en Jensen Ackles aan die stuur van hierdie skip en hul karakters as die kern van die show sedert die begin is die hoofrede dat dit so lank as wat dit oorleef het. Terwyl Sam en Dean hul probleme ondervind, is dit twee hoofsaaklik aangename leidrade met die bekoring wat dit verg om hulle soos vriende of selfs familie te laat voel.
15 jaar is 'n lang tyd, en selfs wanneer die program 'n rowwe prentjie gehad het (hallo seisoen 7 en 12), het dit gekyk, want dit is altyd 'n troos om tyd saam met Dean en Sam deur te bring - selfs as die karakters self 'n afdag het . Dit help ook dat Jared en Jensen buite die skerm lyk soos twee van die lekkerste ouens in die showbiz, en altyd sorg dat die aanhangers altyd weet hoe waardeer hulle is. Van personderhoude tot sosiale media-plasings en hul talle legendariese Comic-Con-optredes, is 'n deel van die aantrekkingskrag van Supernatural om die akteurs te volg wat hulle speel - en baie sal dit waarskynlik volg as Jared na sy nuwe Walker: Texas Ranger-herlaai gaan terwyl Jensen stel die winkel by The Boys op vir die seisoen drie in die reeks.
Vir 327 aflewerings het Jared en Jensen alles aan Supernatural gegee en ek kan nie aan een episode dink waar een van hulle 'n afdag gehad het nie. Hulle liefde vir die eiendom en aanhangers word altyd ten toon gestel en ek weet dat ek die twee akteurs net soveel sal mis as om die karakters wat hulle speel, te mis.
Die ondersteunende rolverdeling
Die ondersteuning van Sam en Dean oor hul avonture was 'n rykdom van ander ryk karakters - eintlik te veel om almal te noem. Maar om 'n paar te kies ... mede-reekse Misha Collins het met gemak in die rol van die engel Castiel gegly en net so 'n belangrike karakter geword soos die hoof twee, terwyl antagoniste soos Crowley (vertolk deur die verruklike Mark Sheppard) ook vars energie gebring het na die vertoning en uiters goed gespaar met die ander.
Die dames wat Wayward Sisters moes aanvoer ('n uitwerking wat ongelukkig nooit gebeur het nie) was altyd 'n plesier om te sien. Onder die hoof van die wonderlike Kim Rhodes as Jody Mills, was hulle 'n uitstekende voorbeeld van 'n groep newe-karakters wat vermaaklik was om saam te kyk en tyd daaraan te spandeer, selfs al was hulle nie by die broers nie - Katherine Ramdeen (Alex) en Kathryn Newton (Claire) ) twee ander uitblinkers uit 'n sterk groep. Dan is daar Felicia Day, 'n gunsteling onder die geekgemeenskap wat onmiddellik as Charlie geliefd was - maak nie saak watter weergawe van die karakter sy gespeel het nie. En wie kan die eerste sewe seisoene Bobby Singer, Jim Beaver se moerse jagter en vaderfiguur vir die seuns vergeet? Nog 'n goeie akteur in 'n rol wat deur aanhangers geliefd was.
En van vaders, voor hy Negan was, was Jeffrey Dean Morgan 'n briljante John Winchester en het hy selfs in die 14de seisoen na die show teruggekeer, saam met die wonderlike Samantha Smith wat teruggekeer het as Sam en Dean se moeder Mary.
Ek vergeet mense, ek weet ek is. Jo, Ellen, Ash, Lucifer, Ruby, Chuck, Gabriel, Kevin, Garth, Amara ... almal wonderlike karakters met groot akteurs aan boord om dit te vertolk. Ek kon nog duisend woorde skryf oor waarom Alexander Calvert se Jack 'n wonderlike laaste toevoeging tot die hoofrol was. Maar die punt is dat Supernatural nog altyd meer as net twee broers was, dit is 'n hele wêreld vol interessante en prettige mense (onder andere) en dit is 'n groot deel van die rede waarom ons dit almal sal mis en waarom ons dit so lief gehad het die eerste plek.
Vir 'n program wat handel oor allerlei skrikwekkende en donker onderwerpe, het Supernatural byna altyd sy sin vir humor behou, met sommige van sy klassieke episodes van alle tye ligter. Veral vanaf seisoen twee af het ons 'n paar skreeusnaakse aflewerings gekry wat van die mees onvergeetlike skou was.
Die berugte The French Mistake is nog steeds een van die bestes ('n episode waar Sam en Dean na 'n parallelle wêreld gestuur word waar hulle akteurs heet Jared Padalecki en Jensen Ackles en hulle speel in 'n show genaamd Supernatural), maar ek kan nog tientalle noem, Tall Tales, Bad Day at Black Rock, Yellow Fever, Changing Channels, Just My Imagination, Scoobynatural (ja, die show is oorgedra met Scooby-Doo) is maar net 'n paar van baie wat getoon het hoe wonderlik die komedie Supernatural is.
En tog kan dit van oombliklik skreeusnaaks na verskriklik of donker en ontstellend wees. Sommige aflewerings wat 'n plat komedie was, het geëindig met 'n groot onthulling of 'n seismiese plotontwikkeling, met die verandering van kanale as een, en dit was een van die wonderlike dinge van Supernatural - jy het nooit geweet wat jy van die een minuut na die volgende gaan kry nie.
Supernatural het een van die beste TV-klankbane wat dit gedoen het sedert dit begin het. Daar is soveel musikale hoogtepunte om van te kies, wat wissel van 'Don't Fear the Reaper' terug in seisoen een se Reaper-gefokusde episode, tot Styx se 'Renegade' wat uitblaas toe Sam en Dean in die tweede seisoen van die wet gevlug het. ACDC, Metallica en nog vele meer is gebruik om seisoene te open met skitterende herhalings en Motorhead se 'God Was Never on Your Side' het gehelp om die finale seisoen 14 een van die beste te maak.
En natuurlik is daar die Kansas-klassieker 'Carry on my Wayward Son' wat sedert die begin in alles behalwe een seisoen-finale gespeel het. Die liedjie het 'n volkslied vir Supernatural geword (soveel so dat Kansas self 'n paar jaar gelede by 'n San Diego Comic-Con-paneel live opgetree het) en dit is gepas dat die laaste episode ooit daarop sal verwys titel Carry On.
En dit sonder om klassieke oomblikke te noem waar musiek op onvergeetlike maniere as deel van die verhaal gebruik is. Die liedjies tydens die viering van die 200ste episode, Fan Fiction, is ongelooflik met 'A Single Man Tear' wat verskeie kere in hierdie huishouding gespeel word. Jensen Ackles voer 'n berugte mimiekroetine uit na 'Eye of the Tiger' in 'n post-credits bloopers, laat altyd 'n glimlag lig, asook sy ongelooflike singel aan REO Speedwagon se 'Can't Fight This Feeling'. Musiek het op soveel maniere by die vertoning gevoeg vanaf die humoristiese (Dean's 'I'm Too Sexy' karaoke-sessie) tot die ronduit sinistere (Jen Titus se weergawe van 'Oh Death is inspired) en die reeks was des te beter daarvoor.
Dit klink voor die hand liggend om te sê dat 'n vertoning in die loop van 15 jaar ver gevorder het, maar Supernatural het die spel regtig meermale verander in die loop daarvan. Wat begin het as 'n seisoen van twee broers wat monsters in aflewerings van 'film van die week' jag, het uitgegroei tot 'n groter verhaal wat epies en letterlik Bybels is.
Die belangrikste keerpunt was seisoen vier toe ons Castiel ontmoet en uitgevind het dat engele eg was en dat die program nie van daar af teruggekyk het nie. Lucifer, Michael en selfs God self het sedertdien die stryd aangesê en daar is gewaagde keuses gemaak oor hoe dit gebruik is - om God / Chuck as die laaste Big Bad te plaas, was beslis 'n dapper ding om te doen. Maar Supernatural het dit afgetrek.
Van die hemel tot die hel tot die vagevuur tot die leë, niks was vir die skrywers beperk nie, en hulle het unieke draaie op die perseel geplaas. Baie sê dat die program met seisoen vyf moes geëindig het - volgens die legende het die skepper van die reeks, Eric Kripke, aanvanklik 'n vyf-seisoen-plan vir die reeks opgestel - en alhoewel dit die beste seisoen van die program was, sou ons dit misgeloop het soveel het ons toe opgehou ...
Die engele sou nooit uit die hemel geval het nie, ons sou nooit van die Men of Letters gehoor het of die bunker gesien het nie, die Wayward Sisters sou nooit vergader het nie, Sam sou nooit deur Velma getref word nie en Dean sou nie gehad het nie die kans om homself 'n posse magneet in die Wilde Weste te noem.
Sekerlik, Supernatural het 'n paar blaps onderweg gehad, maar dit was 'n lonende vyftien jaar om 'n aanhanger te wees. Waar ons beland van waar ons begin het, is nie eens naby aan wat ek my voorgestel het nie en op een of ander manier, anderhalf dekade later, het die program nog steeds die vermoë gehad om te verras en te skok - tot aan die einde.
En so, as die program uiteindelik tot 'n einde kom, sal ek vertroos met die onvermydelike herkyk. Maar ek sal dit mis om nie hierdie ouens met nuwe stories te vertel nie.
Vir nou is ek egter besig om seisoen 11 se Baby te kyk, 'n episode wat geheel en al plaasvind vanuit die perspektief van Dean se geliefde Impala. Dit is die soort program wat dit is - dit kan 'n uitgangspunt aanvaar soos dit en een van die beste episodes maak.
Dankie vir alles Supernatural. Nou, gaan voort.
Besoek ons ​​TV-gids om te sien wat vanaand gebeur, of kyk na ons gids vir nuwe TV-programme 2020 om uit te vind wat hierdie herfs en daarna uitgesaai word.