Aluminium is 'n silwerige, pletbare metaal uit die boorgroep, wat primêr uit bauxiet erts ontgin word en beskik oor merkwaardige weerstand teen oksidasie (vanweë die passiveringsverskynsel), sterkte en ligte gewig. Aluminium word in baie nywerhede aangewend om 'n groot verskeidenheid produkte te vervaardig wat belangrik is vir die wêreldekonomie. Strukturele onderdele wat van aluminium vervaardig word, is van onmisbare belang in die lugvaartnywerheid asook vir vervoer en die bounywerheid, waar ligte massa, duursaamheid en sterkte benodig word.
Aluminiumlegerings maak noodsaaklike komponente van vliegtuie en vuurpyle uit vanweë hulle hoë sterkte tot gewigsverhouding. Wanneer aluminium in 'n vakuum verdamp word, vorm dit 'n bedekking wat beide sigbare lig en stralingswarmte weerkaats. Hierdie bedekkings vorm 'n dun lagie beskermende aluminiumoksied wat nie verweer met tyd soos wat silwerbedekkings doen nie. Byna alle moderne spieëls word gemaak met 'n dun weerkaatsende laag aluminium op die rugkant van 'n glasblad. Teleskoopspieëls word ook bedek met 'n dun laag aluminium maar word aan die bokant van die glas bedek om interne weerkaatsing te vermy al maak dit die oppervlak meer vatbaar vir beskadiging.
Verpoeierde aluminium word algemeen gebruik om verf te versilwer. Aluminiumvlokkies kan ook gebruik word as bestanddeel vir onderlaagverf, veral vir voorbereiding van hout — wanneer die verf droog word, oorvleuel die vlokke om 'n waterbestande sperlaag te vorm.
Friedrich Wöhler word algemeen erken as die persoon wat aluminium vir die eerste keer geïsoleer het. Die Deense fisikus, Hans Christian Ørsted, het egter twee jaar tevore die metaal in 'n onsuiwer vorm vervaardig.
Charles Martin Hall het in 1886 die patent (V.S.A patent no. 400655) ontvang vir die elektrolitiese ekstraksie van aluminium. Henri Saint-Claire Deville (Frankryk) het Wöhler se metode verbeter in 1846 en sy bevindings in 'n boek in 1859 gepubliseer. Die ontwikkeling van die Hall-Héroult proses in 1886 het die onttrekking van aluminium vanuit minerale 'n goedkoop proses gemaak en word steeds wêreldwyd gebruik.
Alhoewel aluminium 'n element is wat in oorvloed in die Aarde se kors voorkom (8.1%), is dit baie skaars in sy vrye vorm en is eers as 'n edelmetaal beskou wat meer waardevol was as goud. (Daar word gesê dat Napoleon III van Frankryk 'n stel aluminiumborde net vir sy belangrikste gaste gebruik het. Ander moes maar tevrede wees met die goue borde.) Aluminium is dus 'n relatiewe nuwe industriële metaal en word nou in kommersiële hoeveelhede vir net bietjie langer as 'n 100 jaar lank geproduseer.
Aluminium is 'n reaktiewe metaal en kan nie vanuit sy erts, bauxiet (Al2O3), ontgin word deur dit met koolstof te reduseer nie. In plaas daarvan word dit ontgin deur elektrolise –die metaal word geoksideer in 'n oplossing en dan weer gereduseer na die suiwer metaal. Die erts moet in die vloeibare vorm wees vir dit om te gebeur. Bauxiet het egter 'n smeltpunt van 2000 °C, wat 'n te hoë temperatuur is vir ekonomiese ontginning. Bauxiet is daarom vir baie jare in gesmelte krioliet opgelos, wat die smeltpunt verlaag tot 900 °C. Krioliet is nou vervang met 'n kunsmatige mengsel van aluminium-, natrium- en kalsiumfluoriede. Die proses verg egter steeds 'n groot hoeveelheid energie en aanlegte het dikwels hulle eie kragstasies.
Die elektrodes wat gebruik word vir die elektrolise van bauxiet is beide van koolstof. Wanneer die erts gesmelt is, is die ione vry om rond te beweeg. Die reaksie wat dan by die negatiewe katode plaasvind is:
Elektriese energie verteenwoordig ongeveer 'n derde van die koste van aluminium-raffinering. Dis om hierdie rede dat die raffinaderye in gebiede geleë is waar die verskaffing van elektriese krag in oorvloed beskikbaar en goedkoop is.
Sorg moet geneem word om te verhoed dat aluminium in kontak kom met chemikalieë wat dit vinnig kan laat korrodeer. 'n Klein hoeveelheid kwik wat op 'n aluminiumoppervlak aangewend word, kan die normale oksiedlagie beskadig en selfs swaar strukturele elemente kan ernstig daardeur verswak word. Dit is vir hierdie rede dat kwiktermometers nie toegelaat word op baie lugrederye nie, aangesien aluminium 'n algemene strukturele komponent van vliegtuie uitmaak.
Aluminium word in die boubedryf meestal binnenshuis vir vensters, deure, relings en panele gebruik waar geen statiese kragte daarop inwerk nie. Die verwoestende brand in 'n Londense woonstelbloktoring in Junie 2017 – die gebou is binne 'n halfuur deur vlamme verswelg – het weer eens getoon dat die gebruik van aluminiumpanele as buitemuurverkleding en isolasiemateriaal – met brandbare materiaal daartussen – onverantwoordelik is. Smeltende aluminium kan daartoe bydra dat 'n brand vinnig na laer verdiepings van 'n gebou versprei en brandbestryding bemoeilik. Debatte is onder deskundiges gevoer oor die rol wat smeltende aluminium in die New Yorkse Wêreldhandelsentrum se brand en ineenstorting gespeel het.
Al2S kan vervaardig word deur Al2S3 saam met aluminiumvysels teen 1300 °C in 'n vakuum te verhit. Dit ontbind vinnig weer terug tot die reagense. Die selenied word op 'n soortgelyke manier voorberei.
Aluminiumhidried, (AlH3)n, kan vanuit aluminium trimetiel en 'n oormaat waterstof voorberei word. Dit brand plofbaar in lug. Dit kan ook voorberei word deur die werking van aluminiumchloried op litiumhidried in 'n eter oplossing, maar kan nie vanaf die oplosmiddel geskei word nie.
Aluminiumkarbied, Al4C3 word gemaak deur 'n mengsel van die elemente te verhit tot bo 1000 °C. Die bleek, geel kristalle het 'n komplekse kristalstruktuur en reageer met water of verdunde sure om metaan vry te stel. Die asetilied, Al2(C2)3 word gemaak deur asetileen oor verhitte aluminium te voer.
Aluminiumhidroksied kan voorberei word as 'n gelatienagtige neerslag deur ammoniak by 'n waterige oplossing van 'n aluminiumsout te voeg. Dit is amfoteries, deurdat beide as 'n baie swak suur optree en ook aluminate met alkalies vorm. Dit bestaan in verskeie kristallyne vorme.
Aluminiumfluoried, AlF3, word gemaak deur die hidroksied met HF te behandel of dit kan direk vanuit die elemente voorberei word. Dit bestaan uit 'n reuse molekuul wat sublimeer sonder om te smelt teen 1291 °C. Dit is 'n baie inerte materiaal. Die ander trihaliedes is dimeries met 'n brugagtige struktuur.