Die Chileense digter Gabriela Mistral (1899 – 1957) het in ‘n klein dorpie in die Andes berge grootgeword. Sy is die eerste Latyns-Amerikaanse skrywer wat die Nobelprys ontvang het, in 1945.
Sy was ‘n opvoeder en het die regte van vroue en kinders bevorder, asook die arm boorlinge van Latyns-Amerika. Sy praat dikwels van hulle in haar gedigte. In “Die huis” praat ‘n vrou met haar jong seun oor die varsgebakte brood wat hulle wil eet. Die digter noem in ‘n voetnota dat brood in Chili dikwels “die gesig van die Heer” genoem word.
In plaas van haar seun die brood te laat eet, sê sy dat die seun liewer sy hande moet laat sak sodat hulle nie beskaamd kan wees terwyl daar soveel armoede om hulle is nie.