mishoop word. dié somber woorde staan traan in die oë voor my. Die rede lê voor die hand: ‘n digter wat homself ophemel – hier amper letterlik! – is ‘n sosiale verleentheid; ‘n digter, hierteenoor, wat homself neerhaal, wek simpatie by die leser, want hy vermoed nederigheid by die spreker. En die hele wêreld het verwonderd agter die dier aan gegaan en aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie (Op. 13:3, 7). OK, OK, ek sal jou genoeg kans gee om klaar te lag vir die “juweeltjies” wat heel goed sou tuishoort in ‘n skopskietspanningsverhaal: “die maan, te vroeg te groot te geel?”, “skeurend deur die stadsgebrom”, “onrusbarend donker”, en, die ergste van alles, “op die reukspoor van my skrik”! Klim nou terug op jou stoel, vee die trane uit jou oë, en kyk weer na die ding. Magtag man, om te kan leer uit jou foute moet jy mos foute maak om mee te begin! Kyk nou verby die kakofonie van uitgeblertste emosies en jy sal sien ek het met ‘n spesifieke struktuur gespeel. Die eerste reël van elke strofe bou, herhalend, geleidelik op: