'n Tydjie terug, so net na 'n nuwe vlaag pandemie sy lê gekry het, gaan jag ons saam met een van die #PappaBeer se ou vriende en dié se gesin. (Ons het gereken 'n goeie streep buitelug is seker beter as 'n vuisvol binnekieme.)
Buiten ons, nooi hulle ook nog twee groepe ander vriende afkomstig van hulle tuisdorp af saam. Die hele spul genooide gaste is almal so klompie jare jonger as ons, so hulle baie kinders wat op die jagplaas rondhol soos 'n pak meerkatte, is meestal so tussen een en ses jaar oud. Dis hoofsaaklik 'n klomp laities (daar was darem so een rosie), so hulle is nogal besig so by tye. En as jy dink net dogtertjies weet van klikstories aandra, dink weer. Een van die kliksessies gaan soos volg.
"Tannie, tannie, #BoetieJagplaas het bliksem gesê!" kom skree #KlikKnapie.
"Nee man!" praat #TannieJagplaas in haar streng stem. "Ons klik nie. En bliksem is in elk geval net 'n woord. Kom ons almal sê dit gelyk. Een, twee, drie…BLIK-SEM…" En soos een man sê die hele pak knapies "…BLIK-SEM…" Klaargepraat.
Die woord bliksem het skielik sy magiese krag verloor. En asof niks gebeur het nie is elke knaap weer in 'n rigting in. Een gaan speel in die vuur, die ander een gaan jag skerpioene en een gaan proe of sy pappa se brandewyn nog nie van borrels ontneem is nie. Ek weet nie waar die ander honderde kinders is nie, maar hulle is iewers, want ek hoor hulle.
Ek spot natuurlik sommer net. Die klomp latte klink dalk stout, maar dis eintlik net omdat daar so vreeslik baie van hulle is. Eintlik as mens verby die getalle kan kyk is hulle meestal heel opgevoed en gemanierd. Hulle is net so BAIE. So verskriklik baie. Of klink hulle dalk net so baie?
Ek en #TannieJagplaas voel duidelik baie dieselfde oor vloekwoorde. Ek leer my #prinsies nog altyd dat 'n lelike word slegs vloek is as die intensie ook vloek is. Anders is dit maar net 'n woord. En 'n woord het net krag as ons daardie woord krag gee.
En dit laat my toe nou dink aan die woord COVID. Dit is uiteindelik ook maar net 'n woord né? En as ons dit nie krag gee nie, is dit presies wat dit vir altyd gaan bly. Net 'n simpel woord.
'n Ou universiteitsvriendin van my wat nou oor die water bly, stuur gereeld vir my grappies aan so oor WhatsApp. Dis maar hoe ons so op verskillende kontinente met mekaar kommunikeer. Hoe ons vir mekaar sê dit gaan nog goed. Ons lewe nog almal.
'n Hele paar van haar grappies die laaste paar jaar is natuurlik COVID-relevante grappies. Baie reken dat dit onvanpas of ongevoelig is om grappies te maak oor iets wat soveel miljoene se lewens gekos het, maar ek is nie skaam om te erken nie. Ek lag vir al haar grappies. Sy is immers baie goed met grappies. Twintig jaar terug was sy ook baie goed met brandewyn drink en om my dan saam met haar in die verderf in te sleep, vol brandewyn myself. Ek dink die COVID grappies wat ons deesdae soveel ure se genot verskaf, is eintlik baie trappies op van waar ons twintig jaar terug was. (Dankie tyd! Weet altyd- maak nie saak wie wat sê nie, tyd is inderdaad jou vriend en grysheid bring wysheid!)
My punt is eintlik. Sy weet soos ek, dat COVID net 'n woord is. Dit het net krag as ons dit krag gee. Kan ons artikels vir mekaar stuur wat vertel van die verwoesting wat die pandemie saai? Ons kan seker ja. Kan ons met mekaar deel hoe ons saans wakker lê as vriende of familie veg om die virus onder beheer in hulle liggame te kry? Natuurlik kan ons. Maar wat gaan ons mekaar dan nou eintlik vertel wat die ander nie reeds weet nie. Hoekom sal ons die simpel woorde mag gee? Vrees en angstigheid aanblaas en aanhits.
Ek kies dan eerder om die eenvoudige woord so bietjie verspot te maak. Natuurlik is COVID nie 'n ding wat mens ligtelik moet opneem nie, ek weet eerstehands hoe dit mens se lewe omvêr kan gooi, maar hemel mense, dis ook nie nodig dat dit woord van die jaar word nie. Ons almal ken dit nou. Dit het ons lippe die laaste twee jaar meer as enige ander woord verlaat. Wanneer laas was jy deel van 'n geselskap waar die woord COVID nie die absolute middelpunt van die gesprek was nie? Ek wag.
Kies om die woord nie mag te gee nie. Maak 'n punt daarvan om dit nie in gesprekke op te bring nie. Praat weer oor jou kinders of jou katte. Oor liefde. Oor goeie boeke en simpel Netflix reekse. Oor jou vakansie. (Al was dit nie oorsee nie- Witbankdam is ook 'n plek!) Praat oor die weer en oor die nuwe plaaslike mark wat jy onlangs ontdek het. Praat oor potholes en Jacob Zuma wat die tronk so waar as vet gaan vryspring as jy dan moet (#[voeg gunsteling vloekwoord in]), maar vir die lewe van my, kom ons hou net asseblief op om oor COVID te praat.
Kom ons vat net die onverdiende magika wat aan die woord kleef weg.
Almal gelyk. CO-VID!
Sien. Dis net 'n woord.
Dit is werklik fantasties om ek te wees. Daar is nie iets of iemand op hierdie aarde wat my so amuseer soos wat ek myself amuseer nie. Daar is ook nie iets soos 'n gewone dag as jy in my kop bly nie. Elke dag is gevul met duisende oomblikke en elkeen van daai oomblikke het die potensiaal om te ontaard in iets wonderliks in. Vandag is 'n skitterende voorbeeld. Sonder dat ek gesoek het daarvoor, het die lewe my 'n besonderse les geleer. Oor myself. En oor menswees. En dit het nie 'n groot gebeurlikheid gevat nie. Dit was sommer ietsie kleins.
Inkopies is nie regtig my ding nie, en inkopiesentrums nog minder. (Bwahaha- hoor ek #PappaStruis lag!) Nee, maar regtig. Tog is dit soms noodsaaklik, so vanoggend bevind ek myself dus in die gange van 'n bekende-naam inkopiesentrum hier in Gauteng.
Terwyl ek redelik doelbewus drentel na waar ek wil wees, voel ek 'n tik op my skouer. Dis 'n netjiese man wat my vra vir 'n paar rand. Hy wil darem net 'n brood of so kan koop.
Slegste weergawe van die storie is dat hy my aandag wil aftrek en my beursie wil gaps sonder dat ek agterkom. Beste weergawe van die storie is dat hy regtig honger is en hoop dat ek vir hom 'n paar sente het. Ek is so bietjie op my hoede, maar ek voel egter nie regtig in gevaar nie. Vandat Covid sy kop uitgesteek het is ek ook nie meer in die gewoonte om kontant in my beursie rond te dra nie, so ek wys die man se gawe aanbod om my van my kontant te verlos hoflik van die hand.
Die man is gelukkig toe ook nie te opdringerig nie en met sy volgende teiken klaar in sy visier maak hy hom redelik vinnig uit die voete. Dis eers toe hy weg is dat ek besef wat gebeur het. Sonder enige rede het ek my voete so geskuif dat my basis op sy sterkste is. Ek het my lyf so gedraai dat ek die man reguit in die oë kyk. En onbewustelik het ek my sleutel wat in my hand was so gedraai dat dit outomaties kan dien as 'n wapen sou die geleentheid hom voordoen. Instinktief het my brein alles wat ek dit die laaste maande gevoer het in Krav Maga klas, uiteindelik net onthou, verstaan en gedoen. Daar staan ek. In my gereedheid-staanposisie met 'n 'wapen' in my hand, soos 'n goeie kryger meisie betaam. Bietjie verspot toe ek daaraan dink. Ek glimlag egter, want selfs deur die belaglikheid daarvan, is ek so bietjie trots op myself.
Of ek myself sinvol sou kon verdedig sou die man 'n boef wees kan ek nie met sekerheid sê nie, maar ten minste weet ek nou my brein is nie heeltemal so breindood soos wat ek gedink het dit is nie. (My laaste Krav Maga klas was vir my besonders teleurstellend- dit het by tye vir my gevoel asof ek die eenvoudigste goed net nooit ooit onder die knie gaan kry nie.)
Terug oppad huis toe, nog steeds baie ingenome met myself, begin ek te dink oor die fenomeen wat pas hier afgespeel het. Ek besef skielik weer; ons breine is wonderlike goed. En ons het die mag om ons breine te vertel wie en wat ons wil wees. Dis bietjie soos 'n rekenaar. Dit wat jy insit, is wat jy uitkry.
'n Vriendin van my vertel noudiedag, dat sy en 'n ander vriendin sit en spekuleer het oor hoekom ek altyd so gelukkig is. Hulle kon dit egter net nie verklaar nie. (Ek vra liewer nie hoe hulle op daai gesprek gekom het nie!) My geheim is eintlik eenvoudig. As ek elke dag vir myself vertel hoe gelukkig ek is, dan glo my brein dit naderhand. En as my brein dit eers glo is my kop deur, want dan word ek presies dit wat ek glo. (Ek praat uit 'n plek van voorreg. Daar is natuurlik omstandighede waaruit nie die positiefste brein homself kan bedink nie!)
Kry ek donker dae en tye waar dit nie altyd heeltemal so goed werk nie. Natuurlik. Almal doen. Maar dan probeer ek bloot harder. (Verstaan egter ook dat ek nie lig maak van depressie nie. Depressie is 'n siekte en jy kan dit nie bloot met 'n goeie houding afskud nie. As jy werklik aan depressie lei, kry professionele hulp. Dit is al wat help!)
Ek bel noudiedag sommer so in die middel van die dag my man en vra: 'Is dit astrant as mens trots op jouself is? Trots op die mens wie jy is?'
'Nee' sê hy 'jy kan maar trots wees want jy is awesome.'
Hy moet dit sê, want hy's my man en hoe meer hy dit vir my sê hoe meer byvoordele is daar natuurlik vir hom.
'Maar net vir interessantheid, hoekom is jy spesifiek vandag awesome?' waag hy om te vra.
Vyf jaar terug het #PappaStruis my gevra om die Kaap agter te laat en gevra of ek hom 'n jaar sal gee in Gauteng. Ek is 'n goeierige vrou, so ek het ja gesê. Ek sou hom 'n jaar gee, maar hy beter nie van my verwag om daarvan te hou nie. Die jaar het egter vyf geword. En tot en met Desember 2020 het ek elke oomblik daarvan gehaat. Want dis wat ek elke dag vir my kop vertel het. Ek haat Gauteng. Iewers tydens Covid-Kersfees het ek egter 'n waarmaak oomblik gehad. Ek het besef dat ek iets gaan moet doen aan myself, want die vyf jaar gaan waarskynlik tien word. Dalk selfs vir ewig. Dis maar hoe die lewe loop.
Ek het toe begin dink oor my lewe. Al my voorregte. My fantastiese (gesonde!) gesin. Hoe gelukkig ek is. Ek het ook skielik besef dat vandat ek in Gauteng bly, ek as mens soveel gegroei het. My lewe in die Kaap het hoofsaaklik bestaan uit werk, kinderoppasser wat my kinders in die middae rondkarwei en tutors om aan al die ander behoeftes te voorsien. Ek het niks gekort nie, maar as ek nou daaraan terugdink het ek dalk net nie geweet wat ek kort nie. Dit was 'n goeie lewe, maar een waar ons soms ons koppe in gate gedruk het om die regte lewe uit te skakel.
My lewe vandag is een waar my seuns nou tuisskool kindertjies is, met geen katastrofiese gevolge nie. Inteendeel. Hulle blom. En ek is mal oor die feit dat ons daarvan hou om al die ekstra tyd bymekaar te spandeer. Ek werk vir twee verskillende liefdadighede. Een ad hoc en een semi-permanent. Selfs sonder betaling is dit die lekkerste en bevredigendste werk wat ek nog ooit gedoen het. Ek beoefen vir die eerste keer in baie jare 'n sport wat my bemagtig en gesond hou. 'n Sport waarvan ek besonder baie hou. Die gevolg is dat ek gesonder eet, ophou drink het, en aansienlik fikser is. Die dopamien wat saam met die oefen kom is natuurlik 'n vet bonus. Ek spandeer skielik tyd aan myself. Ek is aansienlik minder gestres, lewe doelbewus stadiger en is skielik meer bewus van die wêreld om my.
(Ek WEET en BESEF ek is besonder bevoorreg om die keuse te kan hê om al hierdie goed te kan doen en wees. Daar is so baie mense wat bloot net water trap en hoop hulle maak dit lewendig uit. Baie mense met geen opsies nie. Ek is elke dag dankbaar vir my voorregte. Bitter bitter dankbaar.)
Ek kyk vandag na myself en hou aansienlik meer van die Gauteng weergawe van myself as van die Kaap weergawe van myself.
My antwoord vir my man was egter baie korter want hy's so bietjie aandagafleibaar en kan en wil nie altyd na my lang verduidelikings luister nie. "Ek dink vir die eerste keer vandag Gauteng is dalk okay. Dit het selfs dalk so bietjie onder my vel ingekruip. Ek wil nie vir ewig hier bly nie, maar ek sal as ek moet en dit sal nie afskuwelik wees nie. Ek is trots op myself want ek het dit gedoen. My brein oortuig dat Gauteng okay is."
My brein is baie dinge. Bietjie verroes. Soms stadig om te snap. Soms neig dit om verlore te raak in die regterlob. Soms is al die torre nie op hulle fietsies daarbinne nie. Maar ten minste is my brein nooit verveeld nie. En soos 'n goeie getroue brein betaam, stel die ou ding my net nooit teleur nie. Inteendeel. Soms verbaas my brein my uit my sokkies uit. En dan is ek so bietjie trots op myself en my brein.
Klompie jare gelede bly ons in Bloubergstrand. Ek en #PappaStruis sit smiddae net so voor die son begin sak op ons voordeurtrap en drink bier en kyk en lag hardop vir die mal drawwers wat in hulle hordes die parkeerarea van Blouberg se strand vol draf.
Die mal ding was nie noodwendig die draf nie. Die mal ding was, maak nie saak die weer nie, draf het hulle gedraf. Sommige mammas het met hulle nuutgebore babas in stootwaentjies gedraf. 'n Reëndag het slegs beteken dat daar 'n plastiekbedekking oor die stootwaentjie getrek word vir die drawwery. En met reëndag bedoel ek emmers water wat neerstort uit die Kaapse hemele saam met stormwinde wat tornado's sal skaam maak. Tot bitter onlangs kon ek nooit die fenomeen begryp nie. Maar toe kry ek per abuis #Oopkoppemelaaites en my lewe verander handomkeer.
Ek het reeds in 'n vorige skrywe vertel hoe ek met 'n bietjie hulp van die heelal Krav Maga ontdek het. 'n Latere skryfstukkie vertel hoe ek toe vir een of ander rede ook Jiu-Jitsu begin aanpak het. Letterlik elke persoon wat my ken wonder hoe op aarde dit gebeur het dat ek myself na iets so 'gewelddadig' gewend het. Ek is immers meer 'n ou vir vrede liefde en welbehae? Ek verwys dus graag na my selfgemaakte woord van vroeër. #Oopkoppemelaaites het gebeur. En toe ek weer kyk doen en Ninjaklas in die reën.
Tot #MossadMan se bittere verdriet vermeerder ek ook my Ninjaklasse na drie per week toe. (Daar is ses of sewe klasse 'n week en elke keer as #MossadMan videos van die ander drie of vier klasse wat ek nie bywoon nie op Instagram pos, is ek so intens jaloers dat ek nie daar is om te leer wat hulle leer nie, dat ek wil mal word!)
(Jammer ek doen nie voetnotas nie. Wie wil nou afgaan na die voet en dan weer opkom na die lyf om te soek na waar jy laas gelees het. Dus skribbel ek sommer lyfnotas. #MossadMan. Kort storie lank. Ons sit in Lizzie se kombuis. Jak vertel haar ek doen Krav Maga. Sy sê al wat sy aan kan dink as sy Krav Maga hoor is Mossad. Wat natuurlik die ouens is wat Krav Maga so bietjie van 'n sterstatus gegee het. Ek en my vriende en familie verwys dus van toe af graag met baie deernis na die brawe man wat my 'n vreemde gevegskuns probeer leer as #MossadMan. Met sy regte lewe baie Afrikaanse boerenaam glo ek egter regtig nie dat daar 'n kans in hierdie wêreld is dat #MossadMan enigsins betrokke is by Mossad nie. Sy grootste talent, het ek ook uitgevind, is nie sy vaardigheid met verskillende gevegskunste nie, maar eerder sy geduld met mense soos ek.)
#MossadMan noem my entoesiasties. Ons almal wat al ooit vir iemand anders iets probeer leer het, weet egter entoesiasties is net kodewoord vir 'ag shame darem probeer jy.'
Ek beplan egter om baie entoesiasties daai entoesiasme-plakker op my voorkop te verloor. Ek is eerste om te erken dat dit baie stadig gaan. Veral as jy soos ek aan #waardehelismylinkerarmelaaites lei. Maar daar is 'n storie van stadig maar seker en skilpad en een of ander beker. Ek is daai een. As my brein en my lyf net eers kliek. Dan né. Dan.
Almal in my Ninjaklas doen dit, glo ek, natuurlik vir verskillende redes. My Jiu-Jitsu klas bestaan tans uit die twee #PeanutNinjas. Ek dink hulle is albei nie net sportief en geniet die oefening nie, maar is ook daar om hulleself te bemagtig. In 'n plek soos Gauteng is geen jong meisietjie meer veilig om die strate alleen te verken nie. En glo my- hulle is al redelik bo-gemiddeld bemagtig.
Dan is daar drie jong knape. Ek dink hulle is dalk nog te jonk om te weet hoekom hulle daar is. Dalk MMA drome? Dalk sommer net omdat alle manne hou van die idee om 'n geveg te wen sou die geleentheid hom voordoen.
Dan het ons #BonnyEnClyde. In hulle filmweergawe wat ek graag in my kop speel, kan ek glo dat hulle op roadtrips kan gaan en amok saai in elke bar van hier tot in de Aar. In die regte lewe is hulle waarskynlik net 'n baie sweet paartjie wat wil leer hoe om hulleself te kan verdedig teen al die skelms in Gauteng.
Op ons Krav Maga en Jiu-Jitsu WhatsApp groepies (ek weet!) is daar gereeld videos wat die rondte doen van MMA gevegte en gewone landsburgers wat hulle man kan staan teen boelies omdat hulle weet hoe.
My gunsteling videos is egter die videos van die Jiu-Jitsu meesters wat beeldskoon en sonder enige inspanning hulle lywe en die lywe van hulle opponent gebruik om posisies en magsposisies te manipuleer. Soos 'n intense en passievolle dans. (YouTube is soos 'n goeie minnaar. Vinnig om aan te pas by die nuwe ek. In die ou dae was sy voorstelle koorwerke en gratis musiekblyspele. Deesdae stel hy graag eerder 'n variasie van gevegskunste voor. Enige iets van straatgevegte tot Capoeira).
Maar terug by Jiu-Jitsu. Die skoonheid van die skoppe en gooie en blokke en vaspenne en ontsnappings uit bogenoemde situasies maak my kinderlik opgewonde. Ek wil elke liewe beweging leer. En daar is baie! (En almal het een of ander Japanese naam wat ek vir die lewe van my nie kan onthou nie. Gits- sommige dae kan ek skaars my naam onthou!)
Dit vat meesters letterlik dekades om die bewegings te verfyn en te bemeester. Ek reken as alles goed gaan, het ek darem nog 'n paar dekades oor. So dalk kom ek iewers in die volgende twintig jaar waar ek darem genoeg weet om bevredigend die kuns te beoefen.
Krav Maga is natuurlik ook steeds vir my baie bemagtigend. Daarom dat ek ook daarmee aanhou saam met die Jiu-Jitsu. Die feit dat dit my sterker en straatslimmer maak is nie verlore op my nie. #MossadMan verduidelik gereeld dat ons die verskil moet ken tussen 'n dronk oom wat jy net wil beheer en nie noodwendig wil seermaak nie en 'n huisrower wat jou lewe in gevaar stel en teen wie jy jouself op so manier wil verdedig dat jy kans het om weg te kom. En ek gaan nie jok nie. Ek wens soms ek het 'n dronk oom gehad wat ek op sy alie kan neersit, net om sy gesig te kan sien nadat 'n meisie hom ore aangesit het! Maar helaas gedra al my ooms hulle goed!
#Oopkoppemelaaites het my egter laat besef dat ek besonder baie van die dissipline van Jiu-Jitsu hou. As mens so bietjie van 'n strooibrein-kunstenaar soos ek is, is dissipline nie hoog op jou lys nie. Mens lei maar so half jou lewe soos die inspirasie en kreatiwiteit jou lei.
Die #PeanutNinjas wat my week vir week opfoeter het my egter laat besef dat ek sal moet fikser word en my koördinasieprobleem sal moet begin aanspreek in my eie tyd. En as jy regtig 'n probleem wil oplos, is dissipline soms net so goeie manier om dit te doen as kreatiwiteit. Deesdae is nuwelinge #BonnieEnClyde se #Bonnie egter my gevegsmaat en ek vind dat my lyf baie minder mishandeling beleef. (Sy noem my egter tannie- wat my so bietjie breek.) Sy is ongelukkig ook 'n vinnige leerder en ek vermoed dat sy my een van die dae waarskynlik gaan begin verniel. So ek bly by my plan!
Ek het altyd gesê as jy my sien hardloop, moet jy weet die zombies is uiteindelik op ons. Maar deesdae is ek fluks op my stapmeul. Ek doen my veertig minute 'n dag. Elke dag! (Die nuwe dissipline het my Apple Music Toep egter verwar in 'n toestand van wanhoop in.)
Ek het gevind dat ek myself slegs met baie aggressiewe musiek kan motiveer tot oefening. So daar is baie Eminem en hard rock en Filippynse gevegsmusiek op die nuwe speellys. Die taalgebruik en lirieke is twyfelagtig, maar die doel heilig die middel. Apple wil graag my gewone Folk, Singer Songwriter gunstelinge voorstel op my voorstelle, maar nou is daar ook rap en rock allerhande ander vreemde Filippynse transmusiek wat hy moet oorweeg! Die arme ding!) In alle eerlikheid moet ek ook erken- ek laaik die nuwe musiekvoorstelle baie meer as wat ek ooit hardop sal erken!
Ek spandeer ook deesdae 10 minute 'n dag aan my bokssak (jip ek het 'n bokssak!) en oefen flink my gewigte om my skouers sterker te maak vir nog so 10 minute (ek sukkel egter nog so bietjie om te weet waar my skouers is elke keer as ek 'n Boheemse ninjarol moet doen).
Kersie op die koek oefen ek fluks aan my ninjarolle, valle en opstane. Ek vermoed die bure dink dalk daar is bietjie fout met my want ek het ook onlangs Capoeira ontdek. Met my Bluetooth oorfone op, stomping-pyp in die hand om 'n wapen te simuleer en baie entoesiasme werk ek ook daagliks in my agtertuin aan my koördinasieprobleem met die hulp van Capoeira. Ek is nie baie goed daarmee nie, so ek vermoed ek lyk so bietjie soos daai Silent Sunrise weirdos. Hierdie vat so uur of dalk bietjie meer uit my dag uit en klink dalk vir al die #oefenapies daar buite na min in vergelyking met die tyd wat hulle aan hulle sporte spandeer. Maar glo my. In die weird, wonderful world of Yollie, this sh*t is real. As real as it gets!
Twee jaar terug was daar geen kans dat ek ooit iets soos Jiu-Jitsu of Krav Maga eers sou probeer het nie. Dalk het my middeljarekrisis dit veroorsaak. Dalk het die jaar van Covid my laat besef dat die lewe kort en vlietend is. Wat dit ook al was. #Oopkoppemelaaites het my lewe verander. Ek voel beter as ooit. (Dankie dopamien!) Ek is kreatiewer as ooit. Daar is daagliks 'n algemene gevoel van opgewondenheid wat nie wil wyk nie. Ek eet onbewustelik gesonder. Drink minder. (Die minder drink het dalk meer te doen met problematiese hormone en artritis. Die Invloed wat 'n glas wyn op hittegloede en gewrigte het kom in vlakke van hel!)
My les dus. As jy jou lewe lank al na dieselfde goed toe hardloop vir ontvlugting soos ek- stop en haal asem. Probeer iets nuuts. Iets wat jy nooit gedink het jy ooit gaan doen nie. Iets wat jou brein rek. Iets buite jou verwysingsraamwerk. Dalk verander dit jou lewe. Dalk vind jy uiteindelik iets wat jy in die reën sal doen. Dit hoef nie noodwendig Ninjaklasse te wees nie. Maar verkieslik moet dit iets wees wat jou hart vinniger laat klop. Jou die gevoel gee van iets tussen hoogtevrees, verhoogvrees en voorgevoel. Iets waaroor jy so bietjie obsessief oor kan word. Want die lewe is waaragtig te kort vir gemiddeld voel.