MAYA ANGELOU'S STILL I RISE: POEM ANALYSIS - SAT / ACT PREP AANLYN GIDSE EN WENKE
Maya Angelou is een van die belangrikste literêre figure in die Amerikaanse geskiedenis van die twintigste eeu . Haar poësie is dikwels op leeslyste vir Engelse kursusse op hoërskool ingesluit, en dit kan selfs verskyn op die AP Literature -eksamen.
In hierdie artikel gee ons u 'n volledige inleiding tot Angelou en haar boeiende poësie, sodat u toegerus is om dit alles op u eie te ontleed. Om dit te doen, ons gaan u lei deur 'n noukeurige ontleding van een van Angelou se bekendste gedigte, Still I Rise.
Om u te help leer waaroor Angelou se Still I Rise -gedig gaan, behandel ons die volgende in hierdie artikel:
'N Kort inleiding tot die digter, Maya Angelou
Tog styg ek gedig agtergrond
Die oorkoepelende betekenis van Still I Rise
Die drie belangrikste temas in die gedig
Die twee belangrikste poëtiese toestelle in die gedig
Is u gereed om in te duik? Dan gaan ons!
Maya Angelou, spreek by Wake Forest University, in 2008. (Kingofthedead/ Wikimedia )
Ontmoet die digter, Maya Angelou
Om die betekenis van 'n gedig ten volle te verstaan, Dit is belangrik om te begin kyk na die lewe van die digter wat dit geskryf het. Hoekom? Omdat digters soms na hul eie lewenservarings, verhoudings en persoonlike identiteite verwys in hul werke. In hierdie geval gaan ons kyk na die lewe van Maya Angelou, die digter wat die gedig, Still I Rise, geskryf het.
Maya Angelou, wie se naam Marguerite Annie Johnson was, is op 4 April 1928 in St. Louis, Missouri, gebore. Haar pa, Bailey Johnson, was 'n deurwagter en vlootdieetkundige, en haar ma, Vivian Johnson, was 'n verpleegster en kaarthandelaar.
As grootword, was die huislewe van Angelou chaoties en soms emosioneel ontstellend. Angelou se ouers is geskei toe sy drie was, en haar huislike lewe het onstabiel geword. In die daaropvolgende jare is Angelou en haar broer van plek tot plek geskommel, insluitend die huis van hul ouma in Stamps, Arkansas.
Nadat sy op agtjarige ouderdom na St. Louis teruggekeer het, is Angelou seksueel aangerand deur haar ma se kêrel, Freeman. Angelou het haar broer, wat die res van die gesin vertel het, vertel en Freeman is gearresteer en aangekla. Hy was slegs een dag in die tronk, maar hy is vermoor kort na sy vrylating. Sommige geleerdes meen Angelou se ooms was verantwoordelik en wou wraak neem vir wat Freeman aan Angelou gedoen het.
Na die moord op Freeman, het Angelou teruggekeer om by haar ouma in Arkansas te woon en vyf jaar feitlik stom gebly. Eers toe 'n onderwyseres en familievriendin, mev. Bertha Flowers, in Angelou belang gestel het, kon sy weer haar stem vind.
Flowers het Angelou voorgestel aan skrywers soos William Shakespeare en Edgar Allen Poe, sowel as swart vroulike kunstenaars soos Frances Harper en Jessie Fauset . Jare later het Angelou gesê dat sy nie meer kan praat nie, omdat sy glo dat haar stem Freeman vermoor het. Sy het gevoel dat die moord op Freeman 'n bewys is dat haar woorde die dood kan doen. Nietemin, in hierdie moeilike tydperk van haar lewe het Angelou se belangstelling in poësie en skryf begin posvat. Gedurende hierdie tyd het sy ook die hoërskool voltooi en haar seun, Clyde, op die ouderdom van sewentien gehad.
Angelou trou in 1951 met haar eerste man, Enistasious Tosh Angelou . Omtrent hierdie tyd begin sy kuns ernstiger volg. Nadat haar huwelik in 1954 geëindig het, het Angelou professioneel begin dans by klubs in San Francisco. Haar bestuurders by die Purple Onion, 'n nagklub, het voorgestel dat sy die naam Maya Angelou formeel aanneem, wat sy gedoen het.
In 1959 verhuis Angelou na New York om op haar skryfloopbaan te konsentreer. Sy het aangesluit die Harlem Writers Guild , waar sy verskeie ander Afro -Amerikaanse skrywers ontmoet het en haar werk begin publiseer het. In 1960 ontmoet sy burgerregte -leier Martin Luther King jr. Nadat sy hom hoor praat het, Angelou het begin om vrywillig te baat by die Southern Christian Leadership Conference (SCLC) en standpunt inneem as 'n politieke aktivis.
Angelou se professionele skryfloopbaan het begin toe sy en haar seun in 1962 na die buiteland verhuis het. Sy werk as redakteur by 'n koerant in Kaïro, Egipte, en skryf ook vir verskillende publikasies in Ghana. Angelou het ook ontmoet en saam met menseregte -aktivis begin werk Malcolm X gedurende haar jare in Afrika. Toe sy in 1964 na die Verenigde State terugkeer, het Angelou Malcolm X gehelp om die Organization of Afro-American Unity op die been te bring. Die organisasie het ontbind toe Malcolm X die volgende jaar vermoor is.
Angelou het in die jare intensiewer na skryf gegaan, na die noodsaaklikheid van menseregte en burgerregte, en die sluipmoord op haar mede -aktiviste en vriende, Martin Luther King, Jr. en Malcolm X. Gedurende die sewentigerjare het Angelou haar produktiefste skryfperiode beleef, skryf artikels, kortverhale, TV -draaiboeke, dokumentêre programme, outobiografieë en poësie.
Die bekendste werk van Angelou is waarskynlik haar outobiografie, Ek weet hoekom die hokvoël sing , gepubliseer in 1969. Maar Angelou se poësie word ook hoog aangeskryf. Beide haar outobiografie en haar poësie ondersoek die kompleksiteite van haar kinderjare in Missouri en Arkansas, rassediskriminasie, seksuele aanranding en vrouwees. Hierdie werke beklemtoon ook die krag van storievertelling en die gesproke woord - twee temas wat ook wortel vind in haar kinderjare -ervarings.
Tot haar dood op 28 Mei 2014, het Angelou voortgegaan om te skryf, klas te gee, lesings te gee en poësielesings en deel te neem aan politieke veldtogte. Sy het selfs 'n rolprent geregisseer! Angelou was 'n produktiewe kunstenaar wie se werk kragtige beelde ontlok van hoe 'n Swart kind, vrou en kunstenaar in Amerika in die twintigste eeu was.
Wil u hoor hoe Maya Angelou self 'Still I Rise' voordra? Klik net op die video hierbo!
Maya Angelou se Still I Rise Poem
Still I Rise is oorspronklik gepubliseer in die digbundel van 1978, En steeds staan ​​ek op deur Maya Angelou. Still I Rise is die bundel se titelgedig en speel 'n deurslaggewende rol in die ontwikkeling van die belangrikste temas van die bundel. Dit is ook een van die bekendste en mees geleesde gedigte uit hierdie bundel deur Maya Angelou .
Voordat ons kan ingaan wat die betekenis van Still I Rise is, moet ons eintlik lees die gedig. Kyk hieronder na die volledige teks van Still I Rise.
Still I Rise deur Maya Angelou
U kan my in die geskiedenis neerskryf
Met u bitter, verdraaide leuens,
U mag my in die vuilheid trap
Maar steeds, soos stof, sal ek opstaan.
Maak my ongemak jou ontstel?
Waarom is u bedroef van somberheid?
Omdat ek loop asof ek olieputte het
Net soos mane en soos sonne,
Met die sekerheid van getye,
Net soos die hoop hoog spring,
Tog sal ek opstaan.
Wou jy my stukkend sien?
Geboë kop en oë neergesit?
Skouers wat soos trane val,
Verswak deur my sielvolle gehuil?
Maak my hoogmoed u aanstoot?
Moenie dit vreeslik moeilik opneem nie
Omdat ek lag asof ek goudmyne het
Grawe in my eie agterplaas.
U kan my skiet met u woorde,
U kan my met u oë sny,
U mag my doodmaak met u haat,
Maar steeds, soos lug, sal ek opstaan.
Maak my seksualiteit u ontsteld?
Kom dit as 'n verrassing
Dat ek dans asof ek diamante het
By die ontmoeting van my dye?
Uit die hutte van die geskiedenis se skaamte
Ek staan ​​op
Uit 'n verlede wat in pyn gewortel is
Ek is 'n swart oseaan, spring en wyd,
Welling en swelling dra ek in die gety.
Laat nagte van terreur en vrees agter
In 'n dagbreek wat wonderbaarlik duidelik is
Bring die geskenke wat my voorvaders gegee het,
Ek is die droom en die hoop van die slaaf.
Ek staan ​​op.
'Still I Rise' is geskryf om die diskriminasie wat swart mense ondervind weens sistemiese rassisme in die Verenigde State die hoof te bied.
Die agtergrond agter die stilte staan ​​ek op
Een manier waarop ons die betekenis en temas van 'n gedig kan onderskei, is deur na die agtergrond daarvan te kyk, insluitend ervarings in die lewe van die digter en breër historiese gebeure wat die digter moontlik beïnvloed het. Tog is I Rise geskryf om die veerkragtigheid van swart mense uit te beeld in reaksie op rassediskriminasie en onreg.
Still I Rise is in die sewentigerjare geskryf, toe Angelou betrokke geraak het by die burger- en menseregtebewegings, besig was met politieke aktivisme en na die buiteland na Afrika gereis het. Hierdie ervarings het Angelou waarskynlik 'n intieme blik gegee op baie vorme van diskriminasie regoor die wêreld.
Angelou ontmoet en werk ook saam met enkele van die mees inspirerende leiers van die burger- en menseregtebeweging gedurende die 1960's en 1970's. Dit beteken dat Angelou, terwyl Angelou getuie was van onreg, ook die veerkragtige gees van swart mense kon sien verenig in aksie. Hierdie ervarings met rassisme en weerstand het Angelou se skryfwerk gedurende die sewentigerjare beïnvloed en die temas gevorm in baie van haar gedigte, waaronder Still I Rise.
Benewens hierdie invloede, het Angelou ook 'n traumatiese kinderjare gehad, wat haar eie persoonlike ervaring met rassediskriminasie en seksuele misbruik insluit. Vir Maya Angelou, Still I Rise en ander gedigte is 'n uitlaatklep om daardie persoonlike pyn te verwerk en maniere te vind om bo die wonde uit te styg individuele mense en die samelewing wat haar toegedien word.
Dit is nou tyd om 'n bietjie ondersoek te doen en uit te vind waaroor Maya Angelou se gedig eintlik gaan!
Tog staan ​​ek op: betekenis en temas
Laat ons nou ingaan die betekenis van Still I Rise deur Maya Angelou. Lees die gedig nog 'n keer, sodat dit in u gedagtes vars is terwyl ons praat oor die betekenis en temas van die stilsteek.
Tog styg ek gedig betekenis
Die sentrale betekenis van Still I Rise kan soos volg opgesom word: ondanks Amerika se gewelddadige en diskriminerende behandeling van swart mense, is swart veerkragtigheid 'n onstuitbare krag en 'n baken van hoop.
Die titel van die gedig, Still I Rise, dui daarop dat die spreker van die gedig opstaan ten spyte daarvan of in antwoord op uitdagende omstandighede. Soos die gedig ontwikkel, ons leer dat die spreker opstaan ​​in reaksie op die haat en onderdrukking van die swart mense in die Amerikaanse samelewing.
Die spreker van die gedig is Swart, wat ons in hierdie twee reëls in die laaste strofe leer:
Die spreker se verwysing na slawerny en voorouers plaas hulle in 'n baie spesifieke kulturele en rasse -rol as 'n swart persoon.
Boonop sien ons hoe hierdie Swartheid in die hele gedig opkom teenoor haat, diskriminasie en onderdrukking. In die tweede strofe vra die spreker van die gedig byvoorbeeld die leser:
Die vierde en vyfde strofe stel vrae op dieselfde manier aan die leser en vra:
Angelou open elkeen van hierdie strofes met vrae terwyl sy almal roep wat deelgeneem het aan die onderdrukking van swart mense. Sy eis 'n verduideliking vir hul haat, en elke vraag noem 'n spesifieke geval of soort mishandeling. Namens swartmense wat diskriminasie ondervind het, vra die spreker waarom swart mense met geweld en minagting behandel word.
Soos die gedig aangaan, word dit duidelik dat diegene wat Swart mense haat, doen dit omdat oor die sterkte, skoonheid en veerkragtigheid van swartmense ... al bly die Swart gemeenskap onderdruk. Ons sien dit in die soortgelyk wat die gees van swart mense vergelyk met hulpbronne wat 'n eindelose bron van rykdom is, soos olieputte / pomp in die woonkamer van die spreker en goudmyne / Diggin in haar eie agterplaas. Deur hierdie vergelykings te gebruik, vra Angelou die leser om na te dink waarom dit die blywende hoop, vreugde en sterkte van swart mense is wat ander mense wil laat afbreek.
Terwyl die sterkte en skoonheid van swart mense haat en onverdraagsaamheid aanwakker, Angelou beeld hierdie eienskappe ook uit as die uiteindelike bron van die krag van swart mense om aan te hou styg. Die spreker voer aan dat swart mense weier om op te gee in die lig van die samelewing se rassisme en onderdrukking. In plaas daarvan reageer hulle met merkwaardige krag.
Kom ons kyk nou na die drie hooftemas wat die gedig van Angelou definieer: die verhouding tussen persoonlike en kollektiewe ervaring, die irrasionaliteit van rassehaat en die blywende aard van swart veerkragtigheid.
Angelou praat nie net oor die maniere waarop swart mense gesamentlik rassisme ervaar nie, maar vra lesers om ook hul rol in die voortbestaan ​​van rassisme te ondersoek.
Tema 1: Die verband tussen persoonlike en gesamentlike ervaring
Die eerste tema wat ons bespreek, wat belangrik is om Maya Angelou se Still I Rise te verstaan, is die verhouding tussen persoonlike en kollektiewe ervaring.
Eerstens is daar twee hoofkarakters in Still I Rise: die swart spreker van die gedig en die persoon aan wie hulle hul vrae stel (die u/geadresseerde).
Kom ons kyk na die aangesprokene van die gedig. Gedurende Still I Rise spreek die spreker van die gedig 'n onbekende u aan. Met die eerste oogopslag kan dit lyk asof jy iemand is, maar as ons dieper in die gedig kom, word dit duidelik dat Angelou spreek 'n spesifieke persoon aan tipe van persoon: elkeen wat swart mense verag of seermaak as gevolg van hul rasidentiteit.
Alhoewel dit klink asof die spreker 'n individu aanspreek as sy vir u sê, verwys sy eintlik na 'n groep eendersdenkende mense: almal wat deelneem aan rassediskriminasie. As jy jou in die gedig lees, dit is wat in gedagte moet kom. Op hierdie manier fokus Angelou op 'n gesamentlike ervaring van rassisme en rassistiese gedrag as die hoofonderwerp van haar gedig.
Maar ons kan ook die identiteit van u gedig 'n bietjie meer afbreek. Ons kan ook lees hoe Angelou u gebruik as 'n manier om dit te vra almal lesers moet in hulself kyk of hulle ook aan rassisme deelneem.
Met ander woorde, Angelou kan ons vra om onsself te ondersoek vir verborge vooroordele: ervaar ons enige van die negatiewe gevoelens teenoor swart mense wat u in die gedig uitgebeeld het? En as ons dit doen, wil ons dan deel wees van die haatdraende u? Deur die leser aan te spreek as 'n moontlike deel van u, gee Angelou ons die geleentheid om na te dink oor hul geïnternaliseerde vooroordele en skadelike dinge te verwerp wat ons moontlik nie besef het dat ons koester nie.
Op hierdie manier trek Angelou 'n sterk verband tussen kollektiewe aksies en ons individuele verantwoordelikheid. Dit is maklik om 'n groep mense as rassiste af te skryf, maar ons moet onthou dat die groep bestaan ​​uit individuele mense. En nog belangriker, Still I Rise voer dit aan Dit is ons verantwoordelikheid om seker te maak dat ons eie individuele idees, oortuigings en optrede nie 'n stelsel voed nie wat ander benadeel.
Die spreker van die gedig toon ook die verhouding tussen ons individuele self en kollektiewe ervarings. Dwarsdeur die gedig verwys die spreker na hulself in die eerste persoon en gebruik ek en my dikwels om te verwys na hul ervarings met rassediskriminasie.
Maar in die eerste en laaste strofe van die gedig dui die spreker van Angelou aan dat hul ervarings algemeen voorkom en onder swart mense gedeel word. Die spreker doen dit deur te verwys na die rol van die geskiedenis in die dokumentasie van beide die onderdrukking van Swart mense en hul reaksie op hierdie onderdrukking.
Dwarsdeur die gedig sluit die individuele ervarings van die spreker aan by die kollektiewe ervarings van swart mense. Soos die spreker opstaan ​​uit elke individuele poging om haar te breek of af te druk, so ook swart mense as 'n geheel. Dit word in die volgende strofe vertoon:
In hierdie laaste strofe van die gedig onthul die spreker dat hul veerkragtigheid, en dié van hul mense, afkomstig is van 'n gedeelde en blywende kollektiewe ervaring. As die spreker verwys na die geskenke wat my voorouers gegee het, praat hulle oor hoe die sterkte van swart mense in die verlede die swart gemeenskap in die hede bly onderdruk. Dit is die historiese verhaal wat werklik definieer wie sy is - nie die bitter, verdraaide leuens van hul onderdrukkers nie.
So in hierdie geval, die individuele besluit van die spreker om op te staan ​​in die lig van diskriminasie dra by tot die swartmense kollektiewe ervaring te midde van rassisme . En nog belangriker, haar individuele optrede sal toekomstige geslagte help om ook verder te styg.
Tema 2: Die irrasionaliteit van rassisme
'N Ander belangrike tema wat Angelou in Still I Rise uitbeeld, is die irrasionaliteit van rassisme. Angelou dra hierdie tema oor deur middel van retoriese vrae wat aantoon dat die redes waarom mense vir die haat van swart mense haat, triviaal is.
Die persoon wat deur die spreker van die gedig aangespreek word, word uitgebeeld as aanstootlik en beledig, omdat die spreker onnosel, hoopvol, hoogmoedig en sexy is. Dit lyk na vreemde dinge om iemand voor te haat, nie waar nie? En jy sou beslis nie onderdruk iemand net omdat hulle daardie eienskappe vertoon!
Dit is presies Angelou se punt in hierdie gedig. Sy wys dat haat en vrees vir swart mense irrasioneel is. Die bitter, verdraaide leuens wat Amerika se begrip van swart mense sedert die vroeë dae van die land se bestaan ​​begin definieer het, het toe nie sin gemaak nie, en Still I Rise voer aan dat dit nie nou sin maak nie. Die gedig herhaal dat die leuens wat swart mense as gevaarlik of minder as ander beskryf, ongegrond en onwaar is.
In plaas daarvan herskryf die spreker die verhaal van wie hulle is om teen die haatlike u op te staan wat hulle in die gedig aanspreek . Deur die waarheid te onthul van wie sy is - sjiek, sexy, mens- sy daag die historiese leuens wat rassistiese idees ondersteun, uit. Deur vir u te vra of hulle aanstoot neem en ontsteld is oor wie sy is werklik is, stel Angelou se spreker die irrasionaliteit van die haat teenoor swart mense bloot.
een woord wat my beskryf
Tema 3: Die blywende aard van swart veerkragtigheid
'N Laaste sentrale tema wat Still I Rise kenmerk, is die blywende aard van swart veerkragtigheid. Gedurende die gedig beeld die spreker die aard van hul veerkragtigheid uit deur vergelykings met dinge wat bekend is vir hul taaiheid of uithouvermoë. Uiteindelik simboliseer hierdie vergelykings tussen die veerkragtigheid van die spreker en duursame dinge die veerkragtige gees van swart mense in die algemeen.
Angelou se spreker kenmerk hul veerkragtigheid as soortgelyk aan dinge uit die natuurlike wêreld wat deurstaan ​​deur die verwering wat plaasvind namate die tyd verbygaan. Angelou vertel byvoorbeeld aan u die gedig dat, hoewel hulle in die vuilheid getrap kan word, hulle weer soos stof sal opstaan. En net soos die maan, die son en die getye van die see - wat almal val en styg - sal die spreker ook aanhou styg.
Angelou maak hierdie vergelykings om die veerkragtigheid van die spreker op 'n spesifieke manier uit te beeld. Net soos die sekerheid van die patrone van die son en die maan, is die veerkragtigheid van die spreker seker. Dit sal nie verdwyn of verminder nie; dit sal uithou. Die spreker verseker dat u die gedig is, ongeag watter haatlike dinge hulle sê of doen, die spreker sal opstaan, maak nie saak wat nie.
Die verwysings na menslike aktiwiteite, soos die pomp van olie en die ontginning van goud, werk ook oor die belangrikheid en waarde van veerkragtigheid.
Die spreker sê hulle loop asof hulle olieputte in haar sitkamer laat pomp, en lag asof hulle goudmyne in hul agterplaas het. Natuurlik doen die spreker van die gedig dit nie eintlik het olieputte en goudmyne. In plaas daarvan, die spreker maak hierdie vergelykings om aan te toon dat hul veerkragtige gees meer werd is as olie en meer kosbaar as goud.
Uiteindelik erken die spreker van die gedig dat u nie die waarde van die veerkragtigheid van die spreker kan begryp nie, en dit kan ook nie die dryfkrag agter die spreker se veerkragtige gees verminder nie.
Die top 2 poëtiese toestelle in Still I Rise
Poëtiese toestelle is literêre toestelle wat digters gebruik om die struktuur, toon, ritme en betekenis van 'n gedig te versterk en te skep. In Maya Angelou se gedig, Still I Rise, gebruik Angelou herhaling en retoriese vrae om die betekenis van haar gedig te versterk .
Poëtiese toestel 1: herhaling
Herhaling word dikwels in poësie gebruik om 'n sleutelidee of tema te versterk. Net soos die refrein van 'n lied, kan herhaling ook gebruik word om 'n bepaalde ritmiese effek te skep en 'n gedig se bui te bepaal. In Still I Rise, Die spreker van Angelou herhaal die refrein: steeds staan ​​ek op en staan ​​ek op om die krag van swart veerkragtigheid oor te dra en 'n triomfant te wees toon .
Die herhaling van Still I rise and I rise set up 'n skerp kontras tussen die haatlike optrede van u gedig en die veerkragtige reaksie van die spreker van die gedig. Angelou beskryf hoe jy die gedig probeer om die spreker af te hou. Die persoon wat u deur die spreker aangespreek het, kan hulle in die vuilheid trap, hulle met u woorde skiet en met u oë sny. Hierdie aksies is almal bedoel om die gees van die spreker te verbreek. Maar in reaksie op elkeen van hierdie pogings om hulle te onderdruk, herhaal die spreker die frase: ek staan ​​op.
So terwyl die haat wat in die gedig uitgebeeld word, vuil en laag is, styg die spreker se weerstand hoog bo hierdie soort uitruilings. In plaas van met haat te reageer, loop, lag en dans die spreker en verwerp die leuens van diegene wat hulle sou onderdruk.
Die herhaling van die frase, ek styg, is ook simbolies: dit dra die voortdurende veerkragtigheid van die gees van swart mense na aanleiding van voortdurende rassisme en diskriminasie. By elke herhaling van I styg, kry die leser 'n idee hoe sterk en veerkragtig die spreker is. Hierdie herhaling beklemtoon die boodskap van die spreker dat pogings om swart mense onder die knie te hou, nooit suksesvol sal wees nie. Soos die agtste strofe van die gedig sê, is die veerkragtigheid van swart mense soos die see:
Met ander woorde, opstaan ​​is nie iets wat die spreker en, by uitbreiding, swart mense, net een keer doen nie. Omdat rasse -onderdrukking ook verduur, vind swart mense hulself weer en weer opstaan.
Poetic Device 2: Retoriese vrae
Retoriese vrae is die ander digterlike hoofmiddel wat Angelou gebruik om die Still I Rise -betekenis oor te dra. Retoriese vrae is vrae wat 'n skrywer stel om die leser sy eie antwoord te gee-en dieper na te dink oor ingewikkelde kwessies in die prosesse. Skrywers gebruik dikwels retoriese vrae om lesers te lei na antwoorde wat die gedig se boodskap versterk.
In Still I Rise verskyn retoriese vrae aan die begin van vier van die strofe. Elke retoriese vraag in hierdie gedig is gerig aan u gedig. Elke vraag vra oor die maniere waarop die spreker die geadresseerde beledig. Hierdie tegniek laat toe Angelou om ondersoek in te stel hoekom die geadresseerde haat die spreker ... wat haar ook toelaat om die ligte redes agter rassisme ook lig te laat skyn.
Die herhaling van hierdie retoriese vrae gee 'n toon aan wat meer soos 'n ondervraging as 'n gesprek voel - en dit is opsetlik. Elke retoriese vraag wat gerig is op die haatlike u in die gedig, dien om hul haat te veroordeel, veral as Angelou se spreker self die vrae begin beantwoord.
Boonop beantwoord die spreker die retoriese vrae vir die leser in volgorde om lesers te help om die onbeduidende motivering agter hul haat teenoor swart mense te sien. Neem byvoorbeeld die volgorde van vrae en antwoorde in die gedig se vyfde strofe:
Die strofe hierbo begin met 'n retoriese vraag wat aan die leser gerig is oor hoogmoed. Maar Angelou se spreker beantwoord ook self die vraag en onthul dat hulle reeds weet die jy in die gedig word beledig deur haar hoogmoed.
Uiteindelik gebruik Angelou retoriese vrae om die kollektief wat u in die gedig aangespreek het, te vra om na te dink oor hul eie haat en onverdraagsaamheid. Deur hierdie vrae met verklarende stellings deur die hele gedig te beantwoord, gee Angelou vir u die gedagte dat Swart mense is nie verward oor waar hierdie haat vandaan kom. Hulle verstaan ​​dat die weiering van swart mense om op te gee ten spyte van voortdurende leuens en afsnitte, net diegene wat met haat vervul is, nog erger word.
Hierdie retoriese vrae, wat die een na die ander in die gedig opgehoop is, dra eintlik 'n houding van uitdaging oor. Dit laat jou die gedig vra om hulself af te vra: Dink jy regtig dat jou haat ons kan onderdruk? Deur die geweld teenoor swart mense met elke retoriese vraag te beskryf en 'n veerkragtige reaksie op elke afsny in haar antwoorde te gee, beklemtoon Angelou egter hoe sterk swart mense is.
Om poësie te ontleed kan moeilik wees, dus is dit nuttig om 'n paar kundige ontledings te lees. Ons het 'n klomp aan ons blog wat u kan deurlees, soos hierdie een oor Dylan Thomas 'Moenie saggies in daardie goeie nag ingaan nie of hierdie artikel wat 10 verskillende sonnette verduidelik!
Dit is baie makliker om poësie te ontleed as u die regte gereedskap daarvoor het! Moenie ons diepgaande gids vir poëtiese toestelle misloop nie soos assonansie , jambiese pentameter , en wenk .
As jy meer oor skryf poësie as om dit te ontleed, ons het u gedek! Hier is vyf goeie wenke vir die skryf van poësie (en 'n paar beurse vir ontluikende digters , ook).