Ontbyt in Lissabon was interessant. Ek het gebly in 'n pension bestuur deur 'n ouerige tannie, geweldig vriendelik en goedhartig, wat bietjie Engels kon praat en my op dag 1 vertel het hoe 'n mens my naam sou uitspreek in Portugal, en toe vir die res van my tyd daar dit presies so uitgespreek het, behalwe die een dag wat ek in 'n wit rokkie uit my kamer gekom het en sy uitgeroep het, “You look like angel!”, en my toe angel genoem het vir die res van die dag. Sy het ook vir ons elke oggend rooi jellie gemaak vir ontbyt – ek het gewens my ma was daar, sy wat so lief is vir jellie dat een van haar grootste drome is om eendag 'n reuse quivering jellie te maak, groot genoeg vir 'n klein kindjie om in te duik. Ek het sadly nie so groot liefde vir jellie nie, so het meeste oggende uitgeskip op die ontbyt (en die baie slegte koffie, wragtig die enigste slegte koffie wat ek in Portugal gedrink het), vir pastéis de Nata en 'n dubbele shot bica (hul weergawe van espresso).
Voor Lissabon was ek nie 'n fan van die vlatertjie nie. But consider me converted. Die beste plekkies in die stad bedien hul effe warm, met papierdun lagies pastry wat shatter as jy in die tertjie inbyt. Ek het een middag ses van hul geëet vir middagete, by Pastéis de Belem, in 'n kamertjie van hoek tot kant oordek met teëls. I regret nothing.