Die idee van 'n "werk vir die lewe" het opgehou om te bestaan ​​vir die meeste werkers in die Verenigde Koninkryk. Maatskappye verskuif die las van verdienste-risiko aan die werknemer, wat hulle gebruik van nul-ure kontrakte. Afhangende van jou politieke standpunt, is dit óf 'n logiese antwoord op die eise van baie mededingende globalisering, of 'n manier om werkers te ontgin by die meer kwesbare einde van die arbeidsmark.
'N groeiende kenmerk van die "gig ekonomie", Nul-ure kontrakte verteenwoordig 'n beduidende verandering in die diensverhouding omdat hulle nie werk of betaal waarborg nie.
In Desember 2016, die Verenigde Koninkryk Kantoor vir Nasionale Statistiek (ONS) het dit gerapporteer 900,000 werkers is in diens op nul-uur kontrakte - 'n toename van meer as 100,000 oor die jaar, soos in die tabel hieronder getoon.
Die dramatiese styging in nul-ure kontrakte in die Verenigde Koninkryk. Keith Bender, CC BY
Die politieke belangrikheid van hierdie verskynsel word weerspieël in beide die konserwatiewe en Labour party manifestate vir die 2017 algemene verkiesing. Die Konserwatiewe manifes beplan om meer "regte en beskerming" te gee aan dié in die gigekonomie, terwyl die Arbeids manifes argumenteer vir 'n einde aan nul-ure kontrakte.
Maart van globalisering
Na die Tweede Wêreldoorlog het maatskappye gegaan op stabiele werkgewers-werkersverhoudings waardeur werkers en firmas formele of informele kontrakte gemaak het eerder as om op die mark te staatmaak om net werkers en maatskappye te pas.
Omdat hulle meer finansieel kwesbaar was vir veranderinge in inkomste, het die werkers hierdie reëling omhels wat veiligheid bevorder het - hul verdienste was verseker. En soos dit werkers aangemoedig het om vas te hou, het maatskappye ook die voordele geniet, aangesien hulle die winste kan maksimeer deur werkers te lok, te behou en op te lei deur kontrakte te verskaf wat werkersekerheid oor goeie en slegte tye verminder.
Maar onlangs het ons onvoorwaardelike kontrakte gehelp om die konsep van 'n werk vir die lewe te erodeer, sodat werkers blootgestel is aan onsekerhede ten opsigte van hul ure en verdienste.
Terwyl nul-uur werkers die dieselfde statutêre regte Soos ander werknemers, is daar regskwessies rondom die definisie van 'n werknemer en werker wat bemoeilik watter regte is gewaarborg. Terwyl sommige dit nie kan omgee nie, sal werkers met afhanklikes en huur of verbande betaal, waarskynlik nie onseker loon en voorwaardes omhels nie.
Vir werkgewers is die buigsaamheid wat deur sulke kontrakte verleen word, 'n groot voordeel vir maatskappye met veranderlike arbeidsvraag, aangesien hulle verkies om 'n arbeidsmag te kies wat beskikbaar is wanneer dit nodig is, maar nie duur in tye van swak aanvraag nie.
Alhoewel hierdie buigsaamheid sommige werkers pas, is dit onduidelik of die meeste werkers sal baat vind. Byvoorbeeld, ONS data toon dat 'n derde van die kontrakte met nul-ure werksgeleenthede wil verander of meer ure wil hê, in vergelyking met minder as 10% van diegene wat in ander kontrakte gebruik word.
Tog die Europese Kommissie 'n beleid van "flexicurity"In 2007, waarby lande gerig is om beleide te ontwikkel wat aanmoedigende werkverskaffings aanmoedig. Terwyl werksekuriteit beperk word, moet lande beleid ontwikkel om mense te help om maklik werksgeleenthede te kry, om werkversekerings te verbeter. Die EU-beleid op die gebied van flexibiliteit is gemotiveerd deur die uitdagings van globalisering en die toenemende behoefte aan maatskappye om aan te pas by die vinnige veranderinge in mededinging.
Die casualisering van indiensnemingsverhoudings bring onsekerheid teenoor werkers. Vir baie, hierdie kontrakte genereer groter vlakke van lae graad stres as tradisionele kontrakte. Hierdie lae graad maar konstante stres lei tot 'n ander, baie minder bestudeerde en onbedoelde gevolg van nul-ure kontrakte: hul impak op werkersgesondheid.
Dit was die fokus van ons onlangse studie, wat 2,300 aanvanklik gesonde Britse werkers vir 17 jaar gevolg het om te sien hoe dikwels hulle hulself in tradisionele of buigsame kontrakte bevind het en of die deel van die tyd wat in sulke kontrakte spandeer is, enige effek op hul gesondheid gehad het.
Gesondheid is op verskeie maniere gemeet - 'n subjektiewe opinie oor algemene gesondheid sowel as selfverslae van enige gesondheidskwessies.
Die resultate is opvallend en konsekwent. Ons het gevind dat vir elke mate van gesondheid wat ons ondersoek het, hoe langer 'n werker in 'n buigsame kontrak spandeer, hoe meer waarskynlik hulle siek gaan word - teen 'n veel hoër koers as 'n werker in 'n permanente kontrak.
Soos in die tabel hieronder getoon word, het alle werkers wat in ten minste 50% van die tyd in buigsame kontrakte geslaag het, teen die agtste jaar van indiensneming 'n afname in hul algemene gesondheid beleef.
Die afname in gesondheid van werkers op nul-ure kontrakte. Keith Bender, CC BY
Terwyl dit 'n eenvoudige grafiek is wat die gesondheidstoestand van diegene op buigsame en permanente kontrakte toon, weerspieël ons vraestel 'n verskeidenheid statistiese toetse om seker te maak dat hierdie patroon vir al die gesondheidstoestande wat ons ondervra het, hou.
Om 'n idee te gee van die verband tussen nul-ure kontrakte en gesondheidsprobleme, vergelyk ons ​​die langtermyn-effekte van die werk op nul-ure kontrakte vir die gevolge van rook (iets anders wat ons gemeet het). Ons data het voorgestel dat mense wat meer tyd aan die werk in nul ure spandeer het kontrakte, het die helfte as swak algemene gesondheidsuitkomste ervaar as die mense wat gerook het.
Die dramatiese toename in kontrakte met nul-ure sal waarskynlik nie heeltemal vrywillig wees op die werkers se kant nie. Weereens, die ONS data hierbo dui daarop dat 'n derde van die werkers iets anders wil hê. Dit is belangrik dat die negatiewe uitwerking van buigsame indiensneming op werkersgesondheid aansienlik kan wees.
Die gevolge van die gevolge vir die volksgezondheid van die toename van die kontrakte op nul-ure en die langtermyn gevolge vir die gesondheid van die werkende bevolking, kan die korttermyn wins oorwegings van werkgewers oorskry. Daarom moet regerings beleide oorweeg wat die ekstra buigsaamheid bevorder as dit met 'n stewige prys van verhoogde openbare gesondheidsuitgawes en verlore produktiwiteit kom.
Sonder die feit dat hierdie verdere koste van kontrakte met nul-ure plaasvind, kan daar onbedoelde gevolge vir die samelewing wees wat nadelig vir produktiwiteit en meer kommerwekkend die gesondheid en welsyn van die werkende bevolking het.
Keith Bender, SIRE Voorsitter in Ekonomie, Universiteit van Aberdeen en Ioannis Theodossiou, Voorsitter in Ekonomie, Universiteit van Aberdeen