Wanneer is drinkwater as van kardinale belang in marathon hardloop beskou? - Inligting
Wanneer is drinkwater as van kardinale belang in marathon hardloop beskou?
Die wenner, John Hayes, van die eerste moderne marathon in 1908, het gesê dat hy gedink het dat drinkwater tydens 'n marathon 'n ernstige fout was, en gesê: "Ek het my gesig net gebad met florida -water en my keel met brandewyn gegorrel". Die aanhaling kan hier gevind word en is ook in "Die 1908 Olimpiese Spele: uitslae vir alle deelnemers in alle byeenkomste, met kommentaar" deur Bill Mallon en Ian Buchanan.
Huidige navorsing toon dat manlike elite -hardlopers vandag gemiddeld 'n halwe liter water drink tydens 'n wedloop. Wedrenne -organiseerders sal ook hulpstasies regdeur die wedloop oprig vir deelnemers om water te kry. Wanneer het drinkwater tydens 'n marathon algemene gebruik geword?
Tot ongeveer 1970 is dit gedink dat dit skadelik is om water te drink terwyl u 'n marathon hardloop, en 'n marathonbaan het moontlik geen hulpstasies of slegs een nie. Marathon hardlopers is aktief ontmoedig om drinkwater te drink. Vir 'n beskrywing van hierdie tydperk, sien hierdie onderhoud.
In 1969 het 'n artikel deur Wyndham en Strydom ("Die gevaar van 'n onvoldoende waterinname tydens marathon -hardloop", S Afr Med J. 19; 43 (29): 893) aangevoer dat marathonlopers toegelaat moet word om vloeistowwe te drink ten einde hitte beroerte voorkom. Van ongeveer 1972 tot 1981 het 'n Suid -Afrikaanse navorser en hardloper met die naam Tim Noakes 'n veldtog begin deur middel van publikasies soos Runner's World om mense tydens 'n marathon aandag te gee aan die Wyndham -koerant en om vloeistowwe te drink. Die American College of Sports Medicine het riglyne geskryf wat sê dat mense gereeld moet drink terwyl hulle hardloop.
Dit was ook die tydperk toe sogenaamde sportdrankies gewild geword het. In 1969 begin Gatorade in die VSA bemark word, en dit word die amptelike sportdrank van die NFL genoem. Gesteun deur hierdie kommersiële belange, het die wetenskaplik ongegronde idee begin versprei dat drink voor dors nodig is om hitte beroerte te voorkom. Studies is uitgevoer met sokkerspelers waarin beweer word dat die drink van vroeë weergawes van Gatorade tot verhoogde prestasie gelei het, maar die metodologie kon nie onderskei of dit 'n placebo -effek was nie.
'N Fisioloog met die naam David Costill het afstandlopers op 'n trapmeul laat hardloop sonder om water te drink en daarna in afsonderlike proewe 1,2 liter per uur te drink (wat 'n groot hoeveelheid water is). Hy het gevind dat liggaamstemperature laer is as hulle water drink. Die karige bewyse uit studies soos Costill se is te veel geïnterpreteer, en in baie gevalle het ywerige mense eenvoudig begin om wetenskaplik nie -ondersteunde riglyne vir hidrasie uit te vind. Die Amerikaanse weermag het riglyne aangeneem waarin soldate versoek word om 64 gram water per uur te drink.
Gedurende dieselfde tydperk het 'n kulturele idee in die VSA van 'terug na die land' gelei tot 'n hunkering in die wildernisrugsak, en dit het 'n verdere angs vir water veroorsaak. Dit sluit 'n skrik in oor die opdoen van giardiasis uit waterbronne in die Verenigde State, wat ongegrond blyk te wees (Zell, "Epidemiologie van diarree wat deur die wildernis verkry is: implikasies vir voorkoming en behandeling," Wilderness and Environmental Medicine 3 (1992) 241) .
Gedurende hierdie tydperk het wetenskaplikes meer volledige en noukeurige studies begin doen, wat getoon het dat die drink van groot hoeveelhede water sleg is. Dit verminder prestasie, en kan lei tot 'n gevaarlike toestand wat hiponatremie genoem word. Studies met groter monsters in werklike toestande het getoon dat liggaamstemperatuur na die wedloop nie verminder is deur meer water te drink nie (Noakes et al., "Die gevaar van onvoldoende waterinname tydens langdurige oefening," European Journal of Applied Physiology and Occupational Physiology 57 (1988) 210).
Ondanks die wetenskaplike konsensus wat teen die einde van die eeu ontstaan ​​het, het die irrasionele en uiterste vrees vir dehidrasie in die gewilde bewussyn begin toeneem, wat selfs sedentêre mense laat glo het dat hulle in gevaar is. Byvoorbeeld, daar was 'n volksoortuiging dat 'n mens ten minste agt glase water van 8 gram per dag ("8x8") moet drink (Valtin, "Drink ten minste agt glase water per dag." Regtig? Is daar wetenskaplike bewyse vir '8x8' ?, "Am J Physiol Regul Integr Comp Physiol 283: R993-R1004, 2002).
Die konstante beskikbaarheid van water aan marathonlopers het waarskynlik in die sewentigerjare ontwikkel.
Volgens 'n artikel in Buite tydskrif, drink alkohol tydens kompeterende wedrenne was redelik algemeen aan die einde van die negentiende en vroeë twintigste eeu:
Brandstof beteken gewoonlik 'n skeut whisky, brandewyn of ander alkohol. Spyridon Louis, wenner van die marathon tydens die Olimpiese Spele in 1896, het 'n sluk aan konjak gehad met minder as ses myl oor. Die Parysmarathon van 1924 het 'n vloeistofstasie aangebied wat wyn vir hardlopers aanbied.
Verwys na die boek Waterdig, wat skepties is oor moderne hidreringspraktyke, die Buite artikel beweer dat beduidende veranderinge in hierdie praktyke eers na die uitvinding van Gatorade in 1965. "En selfs dan, eers in die middel van die sewentigerjare, het deurdagte hidrasie algemene praktyk geword."
Basies hiermee in ooreenstemming, 'n artikel in die Ensiklopedie van internasionale sportstudies beskryf 'n "belangrike wetenskaplike studie" wat in 1969 gepubliseer is. Die skrywers "het tot die gevolgtrekking gekom dat marathonlopers moet streef om elke 15 minute 250 ml vloeistof te drink tydens oefening".
Wyndham, C.H., Strydom, N.B. "Die gevaar van 'n onvoldoende waterinname tydens marathon hardloop." South African Medical Journal (1969) 43: 893-896
Kom ons kyk verder as die marathon-aspek in sy oorspesifisiteit. Die vraag vra vir wanneer was dit herken sou dit raadsaam wees om water te drink terwyl u baie oefen?
Dit beteken dat die wetenskaplike kant ondersoek moet word en nie noodwendig die praktiese toepassing of selfs die kommersiële beskikbaarheid van gespesialiseerde produkte, in Brawndo-styl nie.
Hierdie fokus op water vir prestasie het gedurende die dertigerjare in Swede begin, vreemd genoeg as 'n byproduk van die ontleding van koolhidraatmetabolisme.
Die ontwikkeling van voedingsdrankies wat spesifiek gerig was op die verbetering van atletiese prestasie, het begin met studies oor koolhidraat- en vetmetabolisme wat in die dertigerjare in Swede gedoen is en tot in die laat 1960's voortgesit is. Die span wetenskaplikes onder leiding van Bjorn Ahlborg en Jonas Bergström het die verband tussen spierglikogeenopslag, -gebruik en hersintese bestudeer tydens langdurige oefening tot uitputting in 'n groep vrywilligers. Die navorsing deur die Sweedse span het 'n prestasieverbeterende rol vir koolhidrate tydens uithouvermoë getoon en het getoon dat die glikogeeninhoud en die langdurige oefenvermoë gevarieer kan word deur verskillende diëte na die uitputting van glikogeen in te stel.
Gustavo A. Galaz: "'n Oorsig oor die geskiedenis van sportvoedingsdrankies", voeding en verbeterde sportprestasie, tweede uitgawe, p231, Elsevier, 2019.
Die "oefening tot uitputting" is natuurlik slegs 'n relatiewe maatstaf wat afhang van die getoetste individu en sy fiksheidsvlak.
Hierdie werk het voortgegaan
'N Geringe natriumtekort kan die atletiese prestasie benadeel voordat kliniese tekens van natriumtekort sigbaar is. Daarom moet tydens warm weer voldoende hoeveelhede sout en water gegee word om die verlies van hierdie stowwe deur die vel te vervang.
Theodore B. Van Itallie: "Nutrition and Athletic Performance", JAMA, 17 November 1956. (p 1126)
Molnar, GW, Towbin, EJ, Gosselin, RE, Brown, AH & Adolph, EF: "'n Vergelykende studie van water-, sout- en hitte-uitruilings van mans in tropiese en woestynomgewings", American Journal of Hygiene 44, 411-433, 1946.
Adolph, A. & Associates: "Fisiologie van die mens in die woestyn". Wiley, New York, 1947.
Bass, D.E., Kleeman, C.R., Quinn, M., Henschel, A. & Hegnauer, A.H .: "Mechanisms of acclimatization to heat in man", Medicine 34, 323-380, 1955.
Buskirk, E.R., Iampietro, P.F. & Bass, D.E .: "Werkverrigting na dehidrasie: gevolge van fisiese kondisionering en hitte-akklimatisering", Journal of Applied Physiology 12, 189-194, 1958.
Grande, F., Monagle, J.E., Buskirk, E.R. & Taylor, H.L .: "liggaamstemperatuurreaksies op oefening by die mens op beperkte voedsel- en waterinname", Journal of Applied Physiology 14, 194-198, 1959
Senay, L.C. & Christensen, M.L .: "Kardiovaskulêre en sweetreaksies op waterinname tydens dehidrasie", Journal of Applied Physiology 20, 975-979, 1965.
Moroff, S.V. & Bass, DE: "Effekte van oorhidrasie op die mens se fisiologiese reaksies op werk in die hitte", Journal of Applied Physiology 20, 267-270, 1965.
Strydom, N.B. & Holdsworth, D.L .: "Die gevolge van verskillende vlakke van watertekort op fisiologiese reaksies tydens hittestres", Internationale Zeitschrift für Angewandte Physiologie 26, 95-102, 1968.
Cage, G., Wolfe, S., Thompson, R. & Gordon, R .: "Effekte van waterinname op die samestelling van termiese sweet by normale menslike vrywilligers", Journal of Applied Physiology 29, 687-690, 1970.
American College of Sports Medicine: "Standpuntverklaring oor die voorkoming van hittebeserings tydens hardloop op afstand", Medicine and Science in Sports and Exercise 7, vii-ix, American College of Sports Medicine, 1975.
Dit blyk duidelik dat dit lankal in die mediese literatuur bekend is dat dit nie regtig 'water is wat noodsaaklik is vir marathons' nie, maar dat voldoende hidrasie is eintlik net 'n klein hoekie om 'n gebalanseerde skaal te sien.
Gee my dus 'n klein skakel na 'n artikel wat die huidige toestand van die deurlopende wetenskap beskryf, met 'n hoogtepunt oor oefeningverwante hiponatriëmie:
James M Winger et al .: "Oortuigings oor hidrasie en fisiologie dryf drinkgedrag by hardlopers", Br J Sports Med 2011; 45: 646-649. doi: 10.1136/bjsm.2010.075275
En die oortuigingshoek is inderdaad van kardinale belang om te verstaan ​​waarom voor die sewentigerjare en veral in die vroeë jare van die vorige eeu die advies wat aan hardlopers gegee word, vandag vir ons baie vreemd lyk.
Fundamentele wetenskap was ver gevorder in sy begrip, vergeleke met wat toegepaste en empiriese sportwetenskap daaroor te sê gehad het.
Die vroeë advies was gebaseer op empirisme, maar 'n suiwer waarnemingsadvies wat deur houdings besmet was:
In teenstelling met die algemene teorieë en opvattings, is afstandslopers voor 1970 aangemoedig om so min as moontlik te drink. Vroeë studies van elite -afstandsatlete het getoon dat die meer suksesvolle atlete diegene wat die meeste vloeistowwe in die wedloop verloor het. Hierdie data het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n hardloper nie die vloeistof wat tydens 'n wedloop verloor is, moet aanvul nie. Om nog beter resultate te behaal, word voorgestel dat daar geen vloeistofinname is nie. In Tim Noakes se boek, Waterlogged, praat hy oor die hardloop van 'n marathon in 1969 wat net 'n stop op 20 kilometer het.
Gesondheidsrisiko's van dehidrasie het na 1970 duideliker geword in navorsing, en wetenskaplikes het daartoe gelei dat afstandsatlete tydens oefening moet drink. Gereelde drink is aangemoedig en bevorder, aangesien die gevare van dehidrasie nog duideliker word namate mense deur beserings gely het en selfs tydens wedrenne doodgegaan het. Sportdrankondernemings, soos Gatorade, is gedurende hierdie tydperk gestig en begin met advertensies waarin professionele atlete hul produk onderskryf en praat oor hoe hidrasie en sportdrankies tot verhoogde prestasie sou lei. (src)
Geen drink nie ....
As ons terugkeer na die vroeë dae van marathon hardloop, is daar gedink dat die verbruik van die meeste vloeistowwe tydens lang wedrenne soos 'n marathon nie nodig was nie en selfs nie nadelig was nie. Hoekom? Omdat hardlopers bestudeer is en daar gevind is dat aan die einde van die wedloop die wenners of top -afrigters die meeste liggaamsgewig verloor het. Die logika was dat die beste hardlopers die meeste watergewig verloor het, daarom moes vloeistowwe verloor word om die prestasie te maksimeer en hidrasie moet nie voorkom nie. Die beste deelnemers was die meeste ontwater, dus dehidrasie is goed! Hierdie denkrigting word gereeld gebruik, selfs tot vandag toe (dws die Keniane doen X, dus moet X gedoen word ...). Dit moet 'n waarskuwing wees om iets te doen net omdat die vinnigste ouens dit doen. So vroeg in die geskiedenis van hidrasie het ons 'n beleid om nie te drink nie. Wat gebeur volgende?
Met die toename in massadeelname, 'n groter bewustheid van siektes wat verband hou met dehidrasie en die vermoë om die hidrasie -status baie maklik en vinnig te meet, het ons oorreageer. Die norm het gegaan van niks drink tydens oefening na om al u vloeistofverlies tydens oefening te vervang deur drinkwater of sportdrankies. Die algemene advies om jouself te meet voor en na oefening om hidrasiebehoeftes te bereken, het mantra -status bereik met afrigters, voedingkundiges, afrigters en die algemene oefenaar.
Volgens 'n goeie opsomming van Mundel (BJSM-2011), was een van die redes vir hierdie oorreaksie die ontwerp van studies wat die effek van drank op toetse met vaste intensiteite gemeet het, wat in wese vasgestel het hoe lank jy kon gaan, en nie hoe vinnig jy kon gaan nie. oor 'n vaste afstand, wat ons in die werklike wêreld doen. Soos hierbo genoem, is die ander rede dat hitte -uitputting en soortgelyke siektes meer voorkom met die toename in massadeelname. Die denke was eenvoudig; uiterste dehidrasie het probleme veroorsaak en het bygedra tot hitte -uitputting, dus as ons dehidrasie uitskakel, word hitte -uitputting en soortgelyke siektes uitgeskakel. Die probleem met hierdie denke is soortgelyk aan die logika "sonder drink". Net omdat baie dehidrasie sleg is, beteken dit nie dat ons dit alles moet uitskakel nie. Dit is net sleg as dit buite die norme op 'n gevaarlike punt kom. Tot dit op die punt is, wat moeilik is om te doen, tensy u uself dwing om geen vloeistowwe te verbruik nie (dit is wat in die vorige tydperk plaasgevind het), is dit goed. U sien hierdie 'alles of geen' denke op 'n magdom verskillende plekke. 'N Paar duidelike voorbeelde deur die geskiedenis is: vrye radikale, koolhidrate, vet, laktaat, ens. Net omdat baie sleg is, beteken dit nie dat 'n bietjie is nie.
Die geskiedenis van hidrasie: 'n les in die wetenskaplike metode en die Hype -siklus.
Dit resoneer goed met bogenoemde Toby Mündel; "Om te drink of nie te drink nie? Verduideliking van" teenstrydige bevindings "in vloeistofvervanging en oefenprestasie: bewyse van 'n meer geldige model vir werklike kompetisie", British Journal of Sports Medicine, Med 2011; 45: 2. http://dx.doi.org/10.1136/bjsm.2009.058594
Carl Heneghan: "Veertig jaar navorsing oor sportprestasie en min insig verkry", BMJ 2012; 345 doi: https://doi.org/10.1136/bmj.e4797 Noem dit as: BMJ 2012; 345: e4797
Waarom is 'n marathon 26,2 myl?
Die marathon het moontlik antieke wortels, maar die voetren se amptelike lengte van 26,2 myl is eers in die 20ste eeu vasgestel. Die eerste georganiseerde marathon is tydens die Olimpiese Spele in 1896 in Athene gehou, die begin van die Spele ' moderne era. Die antieke spele, wat in ongeveer 776 v.C. in Griekeland plaasgevind het tot 393 nC, het nog nooit sulke langafstandwedrenne ingesluit nie. Die idee vir die moderne marathon is geïnspireer deur die legende van 'n ou Griekse boodskapper wat van die plek van Marathon na Athene gejaag het, 'n afstand van ongeveer 40 kilometer, of byna 25 myl, met die nuus van 'n belangrike Griekse oorwinning oor 'n indringende leër van Perse in 490 vC Nadat hy sy aankondiging gemaak het, het die uitgeputte boodskapper ineengestort en gesterf. Om sy dramatiese hardloop te herdenk, was die afstand van die Olimpiese marathon van 1896 op 40 kilometer bepaal.
Vir die volgende paar Olimpiese Spele het die lengte van die marathon naby 25 myl gebly, maar tydens die Spele van 1908 in Londen is die baan verleng, na bewering om die Britse koninklike familie te huisves. Soos die verhaal gaan, het koningin Alexandra versoek dat die wedloop op die grasperk van Windsor Castle begin (sodat die kleinste koninklikes volgens die berigte by die venster van hul kwekery kon kyk) en voor die koninklike boks in die Olimpiese stadion kon eindig. x2014a afstand wat toevallig 26,2 myl (26 myl en 385 meter) was. Die toevallige styging in kilometers het uiteindelik vasgesteek, en in 1921 is die lengte vir 'n marathon formeel gestandaardiseer op 42,195 kilometer.
Vandag vind marathonwedrenne oral plaas, van die Noordpool tot by die Groot Muur van China. Net in Amerika is daar nou meer as 1 100 marathons per jaar. Vir dekades was marathons slegs oop vir manlike atlete. Die Boston -marathon, wat in 1897 afgeskop het en die oudste jaarlikse marathon ter wêreld is, het vroulike deelnemers in 1972 begin toelaat, terwyl die eerste Olimpiese marathon vir vroue tot 1984 nie gehou is nie. die Verenigde State teen 2013, het die geraamde aantal deelnemers wat 'n baan van 26,2 myl voltooi het tot 541,000 gestyg.
Menseregte tot water en sanitasie
Mense is regtehouers en state dra pligte vir die verskaffing van water- en sanitasiedienste. Regtehouers kan hul regte opeis en pligdraers moet die regte op water en sanitasie gelyk en sonder diskriminasie waarborg.
Die 'menseregte-gebaseerde benadering' beklemtoon die ooreenstemming tussen regte en verpligtinge en bied 'n raamwerk vir lidstaten en ander organisasies wat daarop gemik is om te verseker dat respek vir menseregte op alle vlakke in ontwikkelingsplanne geïntegreer word.
'N Kind van die Za'atari -vlugtelingkamp in Jordanië het 'n vlag gehys om doel 6, veilige water en sanitasie voor te stel. Foto: UNICEF Jordan/badran
Vroue wat intern verplaas is deur die voortslepende droogte in Somaliland, ontvang water by 'n UNICEF-ondersteunde waterverspreidingspunt in die Laaca-dorp naby Gabiley, Somaliland. VN -foto/ Omar Abdisalan
Wat is die regte en wat beteken dit?
Die reg op water gee almal die reg om toegang te verkry tot voldoende, veilige, aanvaarbare, fisies toeganklike en bekostigbare water vir persoonlike en huishoudelike gebruik.
Die reg op sanitasie gee almal die reg tot fisiese en bekostigbare toegang tot sanitasie, op alle lewensterreine, wat veilig, higiënies, veilig en sosiaal en kultureel aanvaarbaar is en wat privaatheid bied en waardigheid verseker.
"Genoeg": Die watertoevoer vir elke persoon moet voldoende en deurlopend wees vir persoonlike en huishoudelike gebruik. Hierdie gebruike sluit gewoonlik drank, persoonlike sanitasie, was van klere, voedselvoorbereiding, persoonlike en huishoudelike higiëne in.
"Veilig": Die water wat benodig word vir elke persoonlike of huishoudelike gebruik, moet veilig wees, dus vry van mikroörganismes, chemiese stowwe en radiologiese gevare wat 'n bedreiging vir die gesondheid van 'n persoon inhou. Maatreëls vir drinkwaterveiligheid word gewoonlik bepaal deur nasionale en/of plaaslike standaarde vir die kwaliteit van drinkwater.
"Aanvaarbaar": Water moet 'n aanvaarbare kleur, reuk en smaak hê vir elke persoonlike of huishoudelike gebruik. Alle waterfasiliteite en -dienste moet kultureel geskik en sensitief wees vir geslags-, lewensiklus- en privaatheidsvereistes.
"Fisies toeganklik": Almal het die reg op 'n water- en sanitasiediens wat fisies toeganklik is binne of in die onmiddellike omgewing van die huishouding, opvoedkundige instelling, werkplek of gesondheidsinstelling.
"Bekostigbaar": Water en watergeriewe en -dienste moet vir almal bekostigbaar wees.
Irakse skoolkinders vier Wêreldwaterdag in Badawa, Erbil Governorate, in die Koerdistan -streek in Irak. Die skool, wat een tot nege huisves, is een van die opvoedkundige instellings in die provinsie waar die VN -kinderfonds (UNICEF) projekte onderneem om infrastruktuur en akademiese standaarde te verbeter. VN -foto/Bikem Ekberzade
'N Kort geskiedenis van hardloop as 'n sport
Hardloop is amptelik gebore as 'n sport in 776 v.G.J, in antieke Griekeland, in die stad Olympia. Die eerste byeenkoms tydens die eerste Olimpiese Spele wat ooit gehou is, was 'n wedloop. Van die begin tot 724 v.G.J. was die stadionren eintlik die enigste kompetisie wat tydens die Olimpiese Spele aangebied is.
Voordat dit hardloop, is dit hoofsaaklik gebruik as 'n goeie doel, en 'n instrument wat mense besit wat hulle in staat stel om kos te vind en gevare te vermy.
Maar dit het baie, baie eeue geneem om sy moderne vorme te laat funksioneer.
Vinnig vorentoe na 490 v.G.J.
Miskien ken u reeds die legende van Pheiddepedes en hoe hy self die marathon begin het. En as u nie bekommerd is nie, dan hoef u nie bekommerd te wees nie, en ons vat sy verhaal kortliks in ons artikel oor ultramarathons af:
& ldquo Hier & rsquos wat gebeur het: in 490 v.G.J., het 'n Griekse soldaat genaamd Pheiddipedes die opdrag gekry om haastig die stad te verlaat en na Athene te gaan. Hy was veronderstel om nuus van die oorwinning oor Persië te lewer. Die stad waarna hy vertrek het, is Marathon genoem, en Athene was ongeveer 25 kilometer daarvandaan. Volgens die legende het hy in een skoot die hele ent daarheen gehardloop, sy boodskap afgelewer en dadelik op die plek doodgeloop. & Rdquo
En dit was dit. Die marathon is gebore.
U dink miskien dat dit nie regtig 'n ware verhaal is nie, maar dat dit 'n baie mitiese gevoel het.
Maar daar is eintlik 'n mate van waarheid vermeng. Die legende van Pheiddipedes is die eerste keer genoem in die werke van Plutarch, 'n prominente Griekse essayis en biograaf. Hy het 'n historiese verslag van die voormelde Slag van Marathon geskryf. Natuurlik skryf hy in die eerste eeu G.J., en daar is genoeg ruimte vir twyfel.
Die koms van die moderne Olimpiese Spele. Dit is deur die Grieke bedink in 'n poging om die glorie van die oudheid aan te roep. Wat die ontwerp van die moderne marathon betref, dit was te danke aan 'n man met die naam Michel Breal, 'n Franse filoloog, wat vasbeslote was dat dit by die Olimpiese Spele ingesluit sou word. Dit was destyds slegs 'n geleentheid vir mans.
En die eerste wenner van die eerste marathon was 'n Griekse waterdraer met die naam Spyridon Louis. Twee uur, agt en vyftig minute en vyftig sekondes was die eerste rekord wat geslaan is.
Dit stel hom onder die oorspronklike kampioen.
Die Boston Marathon word gebore. Tot vandag toe word die Boston Marathon beskou as een van die mees gesogte hardloopbyeenkomste. Dit is eintlik geïnspireer deur die sukses van die eerste moderne Olimpiese Spele wat net 'n jaar daarvoor gehou is.
Hierdie jaar was die begin van wat & rsquos bekend staan ​​as & ldquomarathon manie. & Rdquo Die eerste vyf marathons wat in New York gehou is, is op die volgende spesiale dae gehou: Thanksgiving Day, Lincoln & rsquos Birthday, New Year & rsquos Day, Washington & rsquos Birthday en die dag na Kersfees.
Frank Shorter, 'n Amerikaner, wen die Olimpiese Somerspele en sy oorwinning het aangevuur wat in die volksmond bekend staan ​​as die & ldquoHardloopboom van die 70's. & rdquo Ongeveer vyf-en-twintig miljoen mense het as 'n stokperdjie of as 'n sport begin hardloop tydens die oplewing, waaronder die destydse president Jimmy Carter.
Die Olimpiese Spele bied uiteindelik die eerste amptelike vroue- en rsquos -marathon aan. Joan Benoit van die VSA het die een in twee uur, vier en twintig minute en twee en vyftig sekondes gewen.
Maar sy was nie die eerste vrou wat deelgeneem het of selfs 'n marathon gewen het nie. Baie vroue kom voor haar uit: Stamata Revithi in 1896 (sy het nie amptelik gehardloop tydens die eerste moderne Olimpiese Spele nie), Marie-Louise Ledru (gekrediteer as die eerste vroulike wenner van 'n marathon) in 1918 en Violet Piercy (die eerste vrou wat ooit amptelik was) in 1926), om maar net 'n paar van die meer prominente figure wat uit hierdie lys bestaan, te noem.
Daar is 715 marathons regoor die VSA in 2019. Dit is duidelik dat die gewildheid van die sport nie afgeneem het nie.
Wanneer is drinkwater as van kardinale belang in marathon hardloop beskou? - Geskiedenis
Agt kort feite oor die mensereg op water en sanitasie
Op 28 Julie 2010, deur Resolusie 64/292, het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies uitdruklik die mensereg op water en sanitasie erken en erken dat skoon drinkwater en sanitasie noodsaaklik is vir die verwesenliking van alle menseregte. Die resolusie doen 'n beroep op state en internasionale organisasies om finansiële hulpbronne te voorsien, kapasiteitsbou en tegnologie-oordrag te help om lande, veral ontwikkelende lande, te help om veilig, skoon, toeganklik en bekostigbare drinkwater en sanitasie vir almal te voorsien.
In November 2002 aanvaar die Komitee vir Ekonomiese, Sosiale en Kulturele Regte Algemene Opmerking nr. 15 oor die reg op water. Artikel I.1 lui dat "die mensereg op water onontbeerlik is om 'n menswaardige lewe te lei. Dit is 'n voorvereiste vir die verwesenliking van ander menseregte". Opmerking nr. 15 definieer ook die reg op water as die reg van almal op voldoende, veilige, aanvaarbare en fisies toeganklike en bekostigbare water vir persoonlike en huishoudelike gebruik.
Besluit A/RES/64/292. Verenigde Nasies se Algemene Vergadering, Julie 2010
Algemene opmerking nr. 15. Die reg op water. VN -komitee vir ekonomiese, sosiale en kulturele regte, November 2002
Die mensereg op water en die MDG's
Die erkenning van water as 'n mensereg en die bereidheid om inhoud aan hierdie reg te gee, kan 'n manier wees om die internasionale gemeenskap en regerings aan te moedig om hul pogings om basiese menslike behoeftes te bevredig en om die millenniumdoelwitte te bereik, te versterk.
Bron: Water as mensereg? IUCN, UNDP, 2004
Genoeg. Die watertoevoer vir elke persoon moet voldoende en deurlopend wees vir persoonlike en huishoudelike gebruik. Hierdie gebruike sluit gewoonlik drank, persoonlike sanitasie, was van klere, voedselvoorbereiding, persoonlike en huishoudelike higiëne in. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO), tussen 50 en 100 liter water per persoon per dag nodig om te verseker dat aan die meeste basiese behoeftes voldoen word en min gesondheidsprobleme ontstaan.
Veilig. Die water wat benodig word vir elke persoonlike of huishoudelike gebruik, moet veilig wees, dus vry van mikroörganismes, chemiese stowwe en radiologiese gevare wat 'n bedreiging vir 'n persoon se gesondheid inhou. Maatreëls vir drinkwaterveiligheid word gewoonlik bepaal deur nasionale en/of plaaslike standaarde vir die kwaliteit van drinkwater. Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) Riglyne vir drinkwatergehalte 'n basis bied vir die ontwikkeling van nasionale standaarde wat, indien dit behoorlik geïmplementeer word, die veiligheid van drinkwater sal verseker.
Aanvaarbaar. Water moet 'n aanvaarbare kleur, reuk en smaak hê vir elke persoonlike of huishoudelike gebruik. [. ] Alle waterfasiliteite en -dienste moet wees kultureel gepas en sensitief vir geslag, lewensiklus en privaatheid vereistes.
Fisies toeganklik. Almal het die reg op 'n water- en sanitasiediens wat fisies toeganklik is binne of in die onmiddellike omgewing van die huishouding, opvoedkundige instelling, werkplek of gesondheidsinstelling. Volgens die WGO moet die waterbron binne wees 1 000 meter van die huis en afhaaltyd mag nie oorskry nie 30 minute.
Bekostigbaar. Water en watergeriewe en -dienste moet vir almal bekostigbaar wees. Die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram (UNDP) stel voor dat waterkoste nie moet oorskry nie 3 persent van huishoudelike inkomste.
In die landelike Afrika suid van die Sahara deel miljoene mense hul huishoudelike waterbronne met diere of maak staat op onbeskermde putte wat broeiplek vir patogene is.
Die gemiddelde afstand wat vroue in Afrika en Asië loop om water op te vang, is 6 kilometer.
Gemiddelde watergebruik wissel van 200-300 liter 'n persoon per dag in die meeste lande in Europa tot minder as 10 liter in lande soos Mosambiek. Mense wat nie toegang tot verbeterde water in ontwikkelende lande het nie, verbruik baie minder, deels omdat hulle dit oor lang afstande moet dra en water swaar is. Vir die ongeveer 884 miljoen mense in die wêreld wat meer as 1 kilometer van 'n waterbron woon, is die watergebruik dikwels minder as 5 liter 'n dag onveilige water.
Die basiese vereiste vir lakterende vroue wat selfs matige fisieke aktiwiteit doen, is 7,5 liter n dag.
Byna die helfte van alle mense in ontwikkelende lande ly te alle tye aan gesondheidsprobleme wat veroorsaak word deur swak water en sanitasie. Saam is onrein water en swak sanitasie die wêreld tweede grootste moordenaar van kinders. Daar is bereken dat 443 miljoen skooldae jaarliks ​​weens waterverwante siektes verlore gaan.
Byna in Tadzjikistan n derde van die bevolking neem water uit kanale en besproeiingslote, met die risiko dat hulle blootgestel word aan besoedelde landbou-afloop.
'N Opname onder 5000 skole in Senegal het getoon dat meer as die helfte geen watertoevoer het nie en byna die helfte geen sanitasiegeriewe het nie. Van die skole met sanitasie het slegs die helfte afsonderlike geriewe vir seuns en dogters gehad. Die gevolg was dat meisies verkies het om nie van hierdie fasiliteite gebruik te maak nie, hetsy omdat hulle nie die risiko wou sien om die toilet te gebruik nie, of omdat hulle gewaarsku is dat hierdie fasiliteite nie privaat of skoon genoeg is nie. Meisies vermy ook drinkwater by die skool om urinering te vermy, waardeur hulle dehidreer en nie kan konsentreer nie
Mense wat in die krotbuurte van Jakarta, Manila en Nairobi woon, betaal 5 tot 10 keer meer vir water as dié wat in dieselfde inkomste-gebiede woon en meer as verbruikers in Londen of New York. In Manila verteenwoordig die koste van verbinding met die nut ongeveer drie maande se inkomste vir die armste 20% van die huishoudings, wat tot ses maande in stedelike Kenia styg.
Menslike Ontwikkelingsverslag 2006. Buiten skaarste: mag, armoede en die wêreldwye waterkrisis. UNDP, 2006
(The) Right to Water, Fact Sheet No. 35. Verenigde Nasies, OHCHR, UN-HABITAT, WHO, 2010
VN -inisiatiewe wat help om die probleem op te los.
Op 28 September 2011 het die VN se Menseregteraad 'n nuwe resolusie aanvaar wat die mensereg tot veilig drinkwater en sanitasie 'n stap verder neem. Die Raad verwelkom die voorlegging van die samestelling van goeie praktyke oor die reg op veilig drinkwater en sanitasie, waarin die spesiale rapporteur veral klem lê op praktiese oplossings ten opsigte van die implementering van die mensereg op veilig drinkwater en sanitasie. In die resolusie word state versoek om genoeg finansiering te verseker vir volhoubare lewering van water en sanitasiedienste. [ - 24 KB]
In Mei 2011 het die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO), by resolusie 64/24, 'n beroep op die lidstate gedoen "om te verseker dat nasionale gesondheidstrategieë bydra tot die verwesenliking van water- en sanitasieverwante Millenniumontwikkelingsdoelwitte die geleidelike verwesenliking van die mensereg op water en sanitasie "en aan die WGO se direkteur-generaal om" die WGO se samewerking met alle relevante VN-Water lede en vennote te versterk, asook ander relevante organisasies wat toegang tot veilige drinkwater, sanitasie en higiëne bevorder dienste, om 'n voorbeeld te stel van effektiewe intersektorale optrede in die konteks van die WGO se betrokkenheid by die United Nations Delivering as One -inisiatief, en die WGO se samewerking met die Spesiale Rapporteur van die Verenigde Nasies oor die mensereg tot veilig drinkwater en sanitasie ten einde verbetering van die verwesenliking van die mensereg op water en sanitasie ". [ - 32 KB]
In Maart 2008, deur resolusie 7/22, het die Raad vir Menseregte besluit "Om vir 'n tydperk van drie jaar 'n onafhanklike deskundige oor die kwessie van menseregteverpligtinge met betrekking tot toegang tot veilig drinkwater en sanitasie aan te stel". In April 2011, through resolution 16/2, the Human Rights Council decided to extend the mandate for a period of three years. The Independent Expert monitors and reports on States' implementation of the right to water as well as related violations.
Going back to the early days of marathon running, it was thought that the consumption of most fluids during long races like a marathon was not needed and even detrimental. Hoekom? Because runners were studied and it was found that at the end of the race, the winners or top finishers lost the most body weight. The logic was that the best runners lost the most water weight, therefore losing fluids was necessary to maximize performance and hydration should not occur. The top runners were the most dehydrated, so dehydration is good! This line of thinking is used often, even to this day (i.e. The Kenyans do X, so X should be done…). This should be a cautionary tale to doing something just because the fastest guys do it.
Copyright © salvadoryoscar.com | Wanneer is drinkwater as van kardinale belang in marathon hardloop beskou?...