Toe ons instap in die eetsaal, klink ‘n geroffel op dat jy vir ‘n oomblik dink jy is iewers diep in die bos. Wat jy in Sabiepark saans op die oostewindjie van die Protea Hotel Krugerhek se kant af hoor, is maar eina teen die vier manne in hul Afrika-tunieke se energieke aanslag op die tromme.
Maar jy kan mos nie vir die wyn neus optrek nie – jy moet darem trots Suid-Afrikaans ook wees of hoe? (HvD)
Duisend dae langs die Sabie is in die stiebeuels vir die laaste tog na die drukkers. Behoort vroeg in die lentemaand September op die rak te wees. Hiermee ‘n stukkie reklame (plus foto’s uit die boek) vir die wis en die onwis. Ek veroorloof my die onbeskeidenheid om dit op my blog te sit. Slaan tog maar oor as jy dit goor vind:
Daardie is sy hartswêreld, waar elke dag, elke ervaring, vir hom salig is. Hy vier in sy boek “duisend dae” se saligheid. “Duisend dae langs die Sabie” is geen chronologiese, dagboek-agtige terugblik nie. ‘n Volledige bos-belewenis word gebied, oorgedra met al die passie, deernis, insig en humor wat die skrywer se liefde vir die natuur deurspek.
Oor die klokkies het ek in die vorige blog geskryf. Die aanhoudende gelui het my half filosofies gestem.(Lees ook: Klokkies in die nag.) Op twee ander het ek allesbehalwe filosofies gereageer.
Van die eerste nag onthou ek by die ongemak van die dradenetwerk van my kop en lyf af rekenaar toe veral ook die ongemak van die sogenaamde “bottel” vir bepaalde aktiwiteite wat neig om met die ouderdom saam toe te neem. Om die “bottel” in posisie te hou sonder om die draadwerk te ontwrig, verg allerlei kontorsies.
Maar dis die neersit van die bottel op die grond wat nie in elke man se broek sit nie. Myne het ek omgedop, tuit na benede. Die volgende oggend was die mat die ene piepiekristalletjies. Die verpleegster, bedagsame meisie, het gemaak of sy dit nie raaksien nie.
Ook die materiële waarde van baie hartsgoed waarvan hy moet afskeid neem, is nie te versmaai nie. In hierdie stadium van sy lewe waar hy alleen hierdie steil bult moet klim – sy vrou is vroeër vanjaar skielik oorlede – is materiële waarde egter sekondêr.
“Ai,” sê hy hulpeloos en kopskuddend, “hier hang Oupa en my oupa se oupa. Wat tog moet van my goed word?’ Hy lag maar dis nie ‘n opgeruimde lag nie. Hy vra daardie vraag nie soos iemand wat ‘n antwoord verwag nie. Hy weet jy weet nog minder. Hy weet jy sien in hom en sy penarie ‘n prototipe van jouself. “There for the grace of God goes I.”
Ek kyk ongemaklik om my rond in my eie huis, en ek begin ook ys oor die swaar dae wat sal aanbreek as ‘n laaste aardse verhuising onvermydelik sou word, hetsy saam of alleen (tog net nie dit nie!). In my geval is daar kinders wat hulle ten minste dan vir tydelike troos kan ontferm oor dinge wat die gryse ou vader en moeder na aan die hart lê. Maar wat sal werklik iets vir hulle beteken en wat nie?
‘n Hof met melktandjies. Ja, ongelukkig het die Hof vir Kleineise nie staaltande nie. Ek het pas ‘n ontnugterende ervaring met dié regsprekende liggaam van die gewone man agter die rug. Sal regtig nie weer die moeite doen nie.
Ek vra met trane in my ysblou oge: “Hoe kry jy ‘n ‘deskundige getuie’ by die hof as hy/sy nie gedagvaar word nie? Ek vra ook: het die hof ‘n benul hoe vinnig regskoste kan opstapel as jy uit jou sak moet begin regstappe doen ten einde ‘n hofbevel af te dwing?