Slag van die rivier Ana, 79 v.C. - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die slag van die rivier Ana (79 v.C.) het Sertorius se legaat L. Domitius Calvinus, die goewerneur van nader Spanje, iewers aan die rivier Ana (Sertoriaanse oorlog) gesien.
Die geveg het plaasgevind in die tweede jaar van die Sertoriaanse Oorlog. Sertorius is in 80 v.C. teruggenooi na Spanje en het byna onmiddellik L. Fufidius, die goewerneur van Sullan van Verdere Spanje, aan die Baetis verslaan. In die daaropvolgende jaar het die eks -konsul Metellus Pius Fufidius vervang en gepoog om Sertorius tussen sy leër en dié van Lucius Domitius, die goewerneur van Naby Spanje, vas te trek. Sertorius kon egter twee leërs op die been bring. Terwyl hy met Metellus gekonfronteer word, is sy bekwame quaestor L. Hirtuleius gestuur om met Domitius te doen. Die resultaat was 'n oorwinning vir Hirtuleius, wat Naby Spanje onbeskermd gelaat het. Baie van die gebied val gou op Sertorius, wat die grootste deel van die res van die oorlog aan die ooskus van Spanje oorheers het.
Ons het slegs verbygaande vermeldings van hierdie stryd. Plutarchus noem dat Lucius Domitius, pro-konsul van nader Spanje, deur Sertorius se kwestor vermoor is.
Volgens Florus se toonbeeld van Livy het die geveg plaasgevind op die rivier Ana, die moderne Guadiana, en Sertorius se troepe was onder bevel van een van die Hirtulei.
Die periochae van Livy sê dat die proconsul Lucius Manlius en Marcus Domitius, sy adjunk in die geveg verslaan is deur die quaestor Hirtuleius.
Eutropius erken ook Hirtuleius met die oorwinning.
Terselfdertyd verslaan Sertiorus Thorius, een van Metellus se legate,
Slag van die Trebbia -rivier
Slag van die Trebbia -rivier, (218 Desember v.C.), die eerste groot slag van die Tweede Puniese Oorlog, waarin die Kartago -magte van Hannibal die Romeinse leër onder Tiberius Sempronius Longus aan die oewer van die Trebbia -rivier verslaan het. Dit was Hannibal se eerste groot oorwinning in Italië, en dit het baie van die Kelte van Noord -Italië beïnvloed om hom te ondersteun.
Die Romeinse konsul Publius Cornelius Scipio is laat in 218 vC gewond in 'n skermutseling met Hannibal by die Ticinus -rivier (nou Ticino) in 'n ruitery, en hy trek sy magte terug na Placentia (moderne Piacenza), naby die samevloeiing van die Trebbia- en Po -riviere. Nadat konsul Tiberius Sempronius Longus die leër van Scipio versterk het, het hy gehoop om Hannibal te betrek en gedink dat hy die glorie teen die Kartago -generaal kan wen. Met behulp van inligting wat hy van sy spioene gekry het, het Hannibal die uitslagkarakter van Sempronius korrek bepaal en vermoed dat hy waarskynlik in 'n geveg op 'n tyd en plek van Hannibal sou word uitgelok. Alhoewel sy magte moontlik soveel as 'n derde was (daar word beraam dat 30 000 Kartagoërs en bondgenote ongeveer 42 000 Romeine in die gesig staar), het Hannibal geweet dat Sempronius 'n politieke aanstelling was sonder veel militêre ervaring. Hy het verder verstaan ​​dat Romeinse konsuls elke tweede dag van leiding afgewissel het. Alhoewel Scipio, 'n veteraanoffisier, hom beywer vir die uitstel van die verlowing tot die winter verby is, weet Hannibal dat hy net moet wag totdat Sempronius die bevel aanvaar het om 'n konfrontasie uit te lok.
Dit was tot voordeel van Hannibal dat die twee Romeinse leërs nie in 'n enkele kamp was nie, maar verdeel was tussen hul bevelvoerders. Aan die vooraand van die wintersonstilstand het Hannibal sy leër oor die Trebbia uit Sempronius se kamp opgerig en sy manne opdrag gegee om te rus en, nadat hulle wakker geword het, hulself met vet te smeer om teen die koue te isoleer. Hannibal het ook sy jonger broer Mago in beheer gestel van 'n hinderlaag wat die Romeine van agter sou aanval. Kontingente van Numidiaanse kavallerie is oor die vriesende rivier gestuur om die Romeine te bespot en Sempronius met persoonlike beledigings bespot. Deur die raad van Scipio te ignoreer, reageer Sempronius soos Hannibal verwag het en stuur sy leër in volle krag en sonder ontbyt. Die Romeine is oor die Trebbia gestuur om die Numidiërs te volg, maar die geharde Numidiaanse berge het die koue rivier met min moeite verbygesteek, terwyl die Romeinse infanterie op die verste oewer van die Trebbia versadig en gebewe was. Die Romeine het die duidelike numeriese voordeel gehad, maar Hannibal se warm, uitgeruste en goed gevoed leër was baie beter voorbereid op die geveg. Namate die Romeine gevorder het, het die skermutselinge van Hannibal groot tol geëis, en baie Romeine het op klippe geval wat deur Hannibal se elite Baleariese slingerers geslinger is. Ander is deur olifante vertrap of afgekap terwyl hulle probeer terugval na die rivier. Die Romeinse weermag het dapper geveg, maar dit is op die vlug geslaan toe Mago se mag van 2 000 infanterie en kavallerie uit verberging gekom het en die Romeinse agterkant aangeval het. Minstens 15 000 Romeine sterf by Trebbia, en moontlik is nog 12 000–15 000 gevange geneem, die Kartagoërs het ongeveer 5 000 slagoffers gely. Tot 10 000 Romeine het daarin geslaag om deur die Kartago -lyne te veg en na Placentia te ontsnap, waar hulle in die kamp gebly het - soos Scipio oorspronklik voorgestel het - tot die lente.
Sempronius het die Romeinse senaat probeer oortuig dat die stryd nie 'n nederlaag was nie, maar 'n tydelike terugslag wat hy die weer die skuld gegee het. Hierdie weergawe van die gebeure was heeltemal in stryd met die sterk verminderde krag van Sempronius se magte. Alhoewel die geveg en die daaropvolgende winter ook 'n tol op Hannibal se leër getrek het - veral die olifante - is die karakterisering van die geveg as 'n Romeinse nederlaag nie betwisbaar nie. Baie van die Kelte van Noord -Italië het Hannibal se saak gewen deur sy demonstrasie dat die Romeine verslaan kon word. Die geveg was slegs een van die vele geleenthede in die Tweede Puniese Oorlog waarin 'n slinkse Hannibal die natuur, die omgewing en kennis van sy vyand gebruik het om die sterkte van sy kleiner leër te versterk.
In 216 v.C. was die Romeinse Republiek gewikkel in die tweede van wat uiteindelik drie verwoestende oorloë met die Noord-Afrikaanse stadstaat Kartago sou wees. Wat ongeveer 50 jaar vroeër as 'n territoriale geskil begin het, het in 'n eksistensiële tweegeveg ontaard, met beide magte om oppermag. Rome was die oorwinnaars in die Eerste Puniese Oorlog, maar aan die begin van die tweede konflik in 218 vC het die Kartagoanse generaal Hannibal 'n gewaagde inval in Italië via die Alpe uitgevoer. Sedertdien het sy huursoldaat van Libiërs, Numidiërs, Spanjaarde en Kelte oor die platteland geteister en afval op landbougrond gelê en Romeinse legioene vermorsel. In net twee groot gevegte by die Trebia -rivier en die Trasimene -meer het Hannibal sy militêre genie gebruik om die Romeine tot 50 000 slagoffers te berokken.
Na hierdie vroeë verliese het Rome 'n vertragingsstrategie aangeneem om die toevoerlyne van Hannibal af te sny en die veldslae wat sy voorraad in die handel was, te vermy. Dit was 'n slinkse taktiek, maar een wat die hiper-aggressiewe Romeine nie lank sou aanvaar nie. In 216 vC verkies hulle Gaius Terentius Varro en Lucius Aemilius Paullus as mede-konsuls en voorsien hulle van agt legioene en die grootste leër in die geskiedenis van die Republiek. Die missie daarvan was duidelik: konfronteer Hannibal se leër en vermorsel dit.
By trompetgeluide het die twee kante vorentoe gestyg en die geveg het begin. Nou begin 'n groot slagting en 'n groot stryd, het die historikus Appian later geskryf, en die kant van die kant het dapper geveg. . Die eerste beslissende maneuver het gevolg toe Hannibal se swaar kavallerie, onder bevel van 'n offisier met die naam Hasdrubal, in die ruiters op die regterflank gestamp het. Kortliks het die voortreflike Kartago -ruiters hul Romeinse teëstanders amper uitgewis.
Terug by die infanteriegeveg het Hannibal Galliërs en Spanjaarde met kaalbors gebots in 'n warrelwind van swaarde, spiese en skilde met die hoofliggaam van Romeine. Terwyl die troepe mekaar sny en steek, word die Karthagiese sentrum stadig teruggedruk en die vorming daarvan omkeer van 'n uitwaartse bult in 'n konkawe sak. Dit was alles deel van die Hannibal -plan. Deur die Romeine die indruk te gee dat hulle wen, lok hy hulle slegs in 'n ruimte tussen die nog steeds onbetrokke Libiese troepe aan die rand van sy formasie. Terwyl hul gees die hoogte ingeskiet het, het duisende legioene gou in die sak van die Kartago -lyn gestroom. Toe hulle dit gedoen het, het hulle hul ordelike vorm laat vaar en saamgevoeg.
Die lokval van Hannibal was voltooi, maar die stryd was nog lank nie verby nie. Die legioenen wat met die koraal verband hou, het geen tekens van oorgawe getoon nie, sodat die Kartagoërs toegesluit het en met die gruwelike werk begin het om hulle een vir een te kap. In die volgende paar uur het die vlakte by Cannae 'n moordveld geword. 'N Paar duisend Romeine het uit die omsingeling gebreek en gevlug, maar sonder om te beweeg, is die res stadig ingekry en geslag. Sommige is ontdek waar hulle lewendig lê, heupe en senings gesny het, hul nekke en keel oopgesper het en gebid het dat hul oorwinnaars die oorblyfsel van hul bloed laat dreineer. " het die kroniekskrywer Livy later geskryf. Ander is gevind met hul koppe begrawe in gate wat in die grond gegrawe is. Hulle het blykbaar hierdie kuipe vir hulself gemaak en die vuilheid oor hulle gesigte opgehoop. Hannibal het ongeveer 6 000 man verloor.
Die woord van die slagting in Cannae het die stad in paniek laat ontstaan. " Die menigtes het die strate opgedrom, " het Appian geskryf, ȁ Klaagliedere vir hul familielede uitgedruk, hulle by die naam aangespreek en hul eie lot beklaag sodra hulle in die vyand se hande val. " In hul desperaatheid, die Romeine het 'n senator na die Griekse orakel in Delphi gestuur om die betekenis van die tragedie te verklaar. Hulle het selfs menslike offers gebring om die gode te paai. Terwyl Hannibal uiteindelik besluit het dat sy leër te swak was om na Rome te marsjeer, het Cannae nog steeds die Republiek op die rand van ineenstorting gestoot. In net een dag van gevegte het die Romeine ten minste sewe keer soveel soldate verloor as wat later tydens die Slag van Gettysburg doodgemaak is. " Sekerlik is daar geen ander nasie wat nie sou geswig het onder so 'n gewig van rampspoed nie, " Livy het geskryf.
Maar selfs in hul donkerste uur wou die koppige Romeine eenvoudig nie toegee nie. Na 'n kort rouperiode het die senaat van Rome die vredesaanbiedings van Hannibal verwerp en geweier om sy Cannae -gevangenes te los. Die burgerskap is aan die gang gesit om nuwe wapens en projektiele te maak, en die kreupele leër is herbou deur die werwingsouderdom te verlaag, gevangenes te werf en selfs slawe hul vryheid te bied in ruil vir diens. Vir elk van die Romeinse legioene wat in Cannae vernietig is, is daar uiteindelik nog 'n paar opgevoed en toegewyd aan die veld.
Terwyl sy vyand terugval op sy oorweldigende mannekrag, word Hannibal net swakker. Hy het etlike jare voortgegaan om deur Italië te gaan op soek na 'n tweede Cannae, maar sy afgesonderde leër het stadig verdwyn nadat daar nie genoeg van Rome se bondgenote na sy saak gekom het nie. Die wonderbaarlike terugkeer van die Romeine het in 204 vC voortgeduur, toe die generaal, later bekend as Scipio Africanus, 'n inval in Noord -Afrika geloods het met ongeveer 26 000 man, waarvan baie die oorlewendes van die vernedering by Cannae. Hannibal is uit Italië teruggeroep om die Carthaagse geboorteland te verdedig, maar in 202 verslaan Scipio hom beslis in die oorlog teen die Slag van Zama.
Die Tweede Puniese Oorlog het effektief die heerskappy van Kartago as 'n militêre mag beëindig, waardeur Rome sy greep op die Middellandse See kon verskerp en sy ryk kon begin bou. Selfs in 'n nederlaag het Hannibal egter sy plek in die panteon van groot militêre bevelvoerders vasgemaak. Die Romeine het beelde van hom gebou om hul triomf oor 'n waardige teëstander te vier, en sy oorwinning op Cannae het later 'n fassinerende onderwerp geword vir generaals, wat wissel van Napoleon tot Frederik die Grote. Dwight D. Eisenhower beskryf dit as die "lassic -voorbeeld " van 'n stryd om vernietiging. Tog was die taktiese meesterstuk van Hannibal nie genoeg om die Romeine te breek nie. Hy het 'n legendariese geveg in Cannae gewen, net om sy vyand nog meer vasbeslote te laat om die oorlog te wen.
3. Grieks 𠇊lala " en 𠇎leleu "
Krediet: De Agostini Picture LIbrary/Getty Images
Toe hulle in hul georganiseerde falanksformasies na hul vyande marsjeer, het antieke Griekse troepe tipies gevegsliedere, of "paeans, bedoel om die god Apollo aan te roep en hul senuwees te kalmeer. Maar sodra hulle binne trefafstand was, sou hulle ophou sing en in 'n volgehoue ​​strydkreet van 𠇊lala! " of 𠇎leleu! " inbreek, terwyl hulle hul wapens teen hul skilde slaan om vyandelike perde te skrik. As dit deur duisende spieswisselende hopliete uitgespreek word, het hulle gesê dat hierdie geroepe soos die geluid van troppe skreeuende voëls lyk, en dit was so bekend dat die ou skrywer Pindar hulle selfs in 'n 5de eeu v.C. gedig. ȁKies my, Alala, " het hy geskryf, "ogter van Ares, voorspel van die spiese, u aan wie mense as offerande val vir hul vaderland in die dood en#x2019 se heilige offer. "
Slag van die rivier Ana, 79 v.C. - Geskiedenis
Slag van die Granicusrivier Mei-Junie 334 v.C.:
Masedoniese magte: 32000 infanterie, 5100 kavallerie, plus vloot- en geallieerde magte = 90000 totaal. Persiese magte 20000 kavallerie en ongeveer dieselfde aantal infanterie. Sy belegstrein het ook sleepwaens, ingenieurs, landmeters, kampbeplanners, 'n sekretariaat, hofbeamptes, mediese personeel, bruidegom vir die kavallerie en muileerders vir die bagasie ingesluit. Sowat 182 oorlogskepe en voorraadskepe ondersteun sy mag, 160 geallieerde oorlogskepe. Alexander het in Bithynië aangekom met 70 talente goud en genoeg voorraad vir 'n veldtog van 30 dae. Memnon, 'n Griekse huursoldaatbevelvoerder wat saam met die Perse dien, het 'n strategie van berekende terugtog met verskroeide aarde aanbeveel, maar Persiese bevelvoerders, baie verwant aan koning Darius III, het aangedring op 'n konfrontasie en die Granicusrivier gekies. Alexander het 12000 infanterie, 1500 perde by Antipater in Masedonië agtergelaat.
Opgetekende kragkomponente: 12000 Masedoniese Pezhetairoi 7000 geallieerde infanterie 5000 huursoldate infanterie almal onder Parmenio Odrysians Triballians, Illyrians = 7000 boogskutters en Agrianiërs 1000 = 3200 kavallerie 1800 hetairoi onder Philotas 1800 Thessaliërs, onder Callas seun van Harpalus 600 Griekse kavallerie onder Erigyius 900 Thracians en verkenners onder Cassander, wat gelyk is aan 'n totaal van 5100 ruiters. Parmenio het 'n vertraagde nag aanbeveel om die rivier oor te steek, maar Alexander het hom oorheers. Hy beveel 'n direkte aanval op die Persiese formasie op die oorkantse oewer van die rivier.
Plut: Alexander stort onmiddellik langs die oewer en in die water in met 13 eskaders in vinnig vloeiende water wat om hulle stroom en mans van hul voete afvee. Ten spyte hiervan het hy vorentoe gedruk en met 'n geweldige poging die oorkantste oewer bereik, 'n nat verraderlike helling bedek met modder. Daar is hy onmiddellik gedwing om die vyand in 'n deurmekaar stryd van hand tot hand te betrek, voordat die troepe wat agter hom aanstap, in enige formasie georganiseer kon word. Die oomblik toe sy manne voet op land sit, val die vyand hulle aan met harde geroep wat perd teen perd pas, met hul lansetjies stoot en met die swaard veg toe hul lansies breek. Baie van hulle het Alexander self aangekla, want hy was maklik herkenbaar aan sy skild en aan die lang wit pluim wat aan weerskante van sy helm vasgemaak was. Sy borsplaat is deur 'n spies gesteek. Spithradates ('n Persiese edelman) het op hom gery en hom met 'n strydbyl op die kop geslaan en die helm van sy helm gesplit. Cleitus die Swart, die broer van Alexander se nat verpleegster, het hom deurgeloop en Alexander se lewe gered. Terwyl Alexander se kavallerie besig was met hierdie woedende en gevaarlike optrede, het die Masedoniese falanks die rivier oorgesteek en die infanterie van beide kante het by die geveg aangesluit. Die Perse het min weerstand gebied, maar het vinnig gebreek en gevlug, en dit was slegs die Griekse huursoldate wat hul stand gehou het. Laasgenoemde het tot die dood toe geveg. Die Perse het 20000 infanterie verloor en 2500 perd Alexander het 34 kavallerie verloor, 9 in die infanterie. Gevangde skilde is na Athene gestuur om die Parthenon te versier.
Arrian 1.13-15: die kavallerie wat in 'n wigformasie gelaai is. [Die Persiese kavalerie was in 'n lyn 16 diep gerangskik, die Masedoniese falanks was 8 diep Alexander se kavalerie -eenheid was 10 diep gerangskik.] Alexander het die kavallerie in 'n skuins aanval oor die water gelei sodat die weermag nie geflankeer kon word nie: skuins na die huidige. Dit het hom in staat gestel om 'n flankaanval te voorkom toe hy uit die water kom en die vyand te betrek met 'n voorkant so sterk as wat hy kon. Die Perse was gereël met berede troepe voor en infanterie aan die agterkant. Dit was 'n kavaleriegeveg met as't ware infanterietaktieke: perd teen perd, man teen man, saamgesluit. Die Masedoniërs het hul uiterste bes gedoen om die vyand eens en vir altyd van die rivieroewer terug te jaag en hom in oop grond te dwing, terwyl die Perse geveg het om die landings te voorkom of om hul teenstanders weer in die water te gooi.
Die Griekse huursoldate veg tot die dood weens Philip II se waarskuwing dat alle Grieke wat die Perse ondersteun het tereggestel sal word. Ongeveer 2000 is tot slawe gemaak en na Masedonië gestuur.
Alexander in Klein -Asië:
Griekse stede het belasting aan hom betaal omdat hul nie -Griekse volk hulde gebring het. Hy het Lydia (belasting) bevry.
Hy onderdruk interne konflikte in stede en wen die respek van inheemse mense. Hy is aangeneem deur Ada, die weduwee van Mausolus van Caria. Hy gebruik die Persiese administrasiestelsel, maar verbeter dit deur burgerlike, militêre en finansiële gesag in aparte satrapies te verdeel. In Caria was Ada 'n burgerlike satrap, 'n Masedoniese generaal was strategos, en 'n derde persoon was 'n finansiële administrateur - almal afhanklik van Alexander.
Die strategiese bedreiging : Persiese weermag kan die Persiese vloot langs die kus vanaf die Anatoliese plato binnedring. Alexander se oplossing, om die 'spoorkoppe' van die binneland (Dascylium, Sardis) in beslag te neem en die Persiese vloot te ontneem van enige veilige hawens aan die kus.
As beleg van Milet het hy sy vloot van 160 oorlogskepe na Lade gebring, drie dae later het 'n Persiese vloot van 400 aangekom. Alexander vermy 'n seestryd en konsentreer op 'n beleg van die stad met sy vloot wat die hawe blokkeer. Die Persiese garnisoen het oorgegee. Alexander het nou Persiese graanskure gehad om sy leër te voed, en daarom het hy sy vloot ontslaan (hy kon dit in elk geval nie bekostig nie, alhoewel hy 20 Atheense trireme gehou het vir goeie gedrag). Hulde en bydraes het nou van verskillende partye gekom. Die Persiese vloot het geen hawe in die Egeïese See gehad nie.
Halicarnassos, mure 150 voet hoog, het Alexander die verdediging met belegwapens en 20 Atheense trireme aangeval. Hy kon die onderste stad inneem, maar nie die akropolis wat die hawe bewaak het nie (Memnon was die bevelvoerder van die weerstand wat hy nou in bevel was van die Persiese vloot en Klein -Klein -Asië), so Alexander het die garnisoen geïsoleer en verder gegaan. Hy stuur pas getroude Masedoniese troepe huis toe vir die winter saam met Coenus en Meleager in 'n poging om nuwe troepe te werf.
Parmenio is in die lente 333 Winter 334 van Sardis af met die belegstrein na die plato gestuur, waarna Alexander langs die suidkus opgeruk het om Pamphylia te gryp om te keer dat Persiese magte daar beland. Hy het hard baklei in Lycia, hy het Cnidus en Caunus (geïsoleerde hawens) omseil en Nearchus satrap van Lycia aangestel. Die stede Xanthus en Phaselis het oorgegee. In Pamphylia gee Perge, Aspendos en Side oor, maar Syllium en Termessos weerstaan ​​(Aristander van Termessos, Alexander se siener). Vanuit Pamfilië draai hy noord deur die berge om met Parmenio by Gordium te skakel. Hy marsjeer verby Sagalassos en Celenae na Gordium. Nuwe heffings van troepe het aangebreek. Antigonus is 'n satrap van Phrygia gemaak. Alexander het vinnig die plato (Cappadocia in April 333) oorrompel en na die Cilician Gates gegaan. As Darius vroeër die veld ingeneem het, sou hy moontlik die gang van Alexander deur die hekke geblokkeer het, maar die pas is deur Arsames, die plaaslike Persiese satrap, laat vaar. Alexander word siek, sy dokter Philip van Acarnania. Parmenio het beslag gelê op die Siriese poort wat Alexander na Sirië beweeg, terwyl hy verneem het van die oorwinning van Ptolemeus en Asander oor Orontobatos by Halicarnassos.
Gedurende die winter is 334/3 die Persiese agent Sisenes deur Parmenio gearresteer met 'n plan om Alexander dood te maak, terwyl hy met Alexander die Lyncestrian en Amyntas kommunikeer. Alexander het Parmenio vir die Lynstrian (wat toe die bevel van die Thessaliese kavallerie gehad het) laat arresteer, Amyntas is tereggestel. Olympias het Alexander gewaarsku oor hierdie komplot. Parmenio was destyds in Phrygia Alexander by Phaselis.
Winter 334/3 vaar Memnon met 700 oorlogskepe van Fenisië na Chios en Lesbos. Alexander beveel die beveiliging van die Hellespont. Die Greek League het 'n vloot daarheen gestuur. In die geveg het Memnon gesterf. Darius III het Pharnabazas gestuur om die operasies in die Egeïese See voort te sit. Antipater was verplig om 'n klein vlootmag te stuur om hul suksesse te neutraliseer.
Die romanse tussen Antony en Cleopatra het moontlik die wêreld verander. As Antonius daarin geslaag het om alleenbeheer oor Rome te wen met Cleopatra as sy koningin, kon hy die gang van die Romeinse Ryk verander het en die wêreld waarin ons vandag leef, 'n ander plek gemaak het. Hulle verhouding eindig egter in wedersydse selfmoord in 30 vC, elf jaar nadat dit begin het, toe Romeinse troepe die Egiptiese stad Alexandrië verswelg en dreig om gevange te neem.
Die saad wat hul verhouding laat ontstaan ​​het, is gesaai met die moord op Julius Caesar in Maart 44 v.C. (sien The Assassination of Julius Caesar). Rome het neergedaal in anargie en burgeroorlog. Teen 41 vC het Antony en Octavianus (wat later sy naam na Augustus sou verander) die leierskap van Rome gedeel en die staat in twee streke verdeel - die westelike deel, insluitend Spanje en Gallië, regeer deur Octavianus, die oostelike streek, insluitend Griekeland en die Midde -Ooste regeer deur Antony.
Die Partiese Ryk in die hedendaagse Irak het 'n bedreiging vir die oostelike gebied van Antony ingehou en hy het 'n militêre veldtog beplan om dit te onderwerp. Maar Antonius het geld nodig om sy plan in werking te stel en hy het na Cleopatra, die heerser van Egipte en die rykste vrou ter wêreld, gesoek om dit te voorsien. In 41 vC het hy Cleopatra ontbied om hom te ontmoet in die stad Tarsus in die huidige Turkye.
Cleopatra was 'n verleidelike vrou en sy het haar talente gebruik om haar krag te behou en uit te brei. Haar eerste verowering was Julius Caesar in 48 vC. Hy was 52, sy was 22. Hulle verhouding het 'n seun gebaar en is slegs beëindig deur die moord op Caesar.
Haar aanvanklike reaksie op die dagvaarding van Antony was om haar reis te vertraag - moontlik om die boodskap aan die Romeinse leier te stuur dat sy as 'n koningin uit haar eie nie op sy wenke was nie. Uiteindelik oorgegee aan die onvermydelike, vaar Cleopatra uit Egipte na die stad Tarsus. Terwyl sy die laaste deel van haar reis met die rivier die Cydnus aflê, reis sy in 'n pragtige akker vol blomme en geurig met eksotiese parfuum terwyl sy op die dek lê, omring deur haar dienaars en goud. Antony geniet vroue en toe hy haar sien, val hy onder haar betowering.
[Antony was] ". Deur haar meegevoer na Alexandria, daar om die vakansie te hou, soos 'n seuntjie, in spel en afleiding, vermorsel en mislei in genot wat die duurste van alle waardevolle items is, tyd."
Plutarchus was 'n Griekse historikus wat 'n geskiedenis van die lewe van Antonius in die eerste eeu nC geskryf het. Ons sluit by sy verhaal aan terwyl Cleopatra die dagvaarding van Antony ontvang om by hom aan te sluit:
Sy het geloof in haar eie aantreklikhede, wat sy, nadat sy haar vroeër aanbeveel het by Caesar en die jong Pompeius, nie getwyfel het dat dit nog meer suksesvol sou wees met Antony nie. Hulle was 'n kennismaking met haar toe sy 'n jong, dogter en onkundig oor die wêreld was, maar sy sou Antony ontmoet in die tyd van die lewe wanneer die skoonheid van vroue die beste is en hul intellektuele volwassenheid vol is. Sy het groot voorbereidings getref vir haar reis, met geld, geskenke en waardevolle ornamente, soos so 'n ryk koninkryk kon bekostig, maar sy het haar sekerste hoop op haar eie towerkuns en sjarme gebring.
. sy vaar langs die Cydnusrivier in 'n aak met vergulde agterstewe en uitgestrekte seile van pers, terwyl silwer roeispane die musiek van fluitjies en vybe en harpe klop. Sy het self deurgaans gelê onder 'n doek van goud, geklee as Venus op 'n foto, en pragtige jong seuns, soos geverfde Amor, staan ​​aan elke kant om haar te waai. Haar diensmeisies was geklee soos Seenimfe en Graces, sommige stuur by die roer, sommige werk aan die toue.
. parfuum versprei hulself van die vaartuig na die kus, wat bedek was met menigtes. Die mark was redelik leeg, en uiteindelik het Antonius alleen op die tribunaal bly sit terwyl die woord deur die hele menigte gegaan het dat Venus saam met Bacchus vir die algemene welstand van Asië kom smul het.
By haar aankoms het Antony gestuur om haar uit te nooi vir aandete. Sy het gedink dat dit fiks is dat hy na haar toe moet kom, gewillig om sy goeie humor en beleefdheid te toon, het hy gehoor gegee en gegaan. Hy vind die voorbereidings om hom te ontvang wonderbaarlik, maar niks so bewonderenswaardig soos die groot aantal ligte nie, want skielik is daar 'n groot aantal takke in die steek gelaat met ligte daarin, so vernuftig gesetel, sommige in vierkante en sommige in sirkels, dat die hele ding 'n skouspel was wat selde vir skoonheid geëwenaar is.
Die volgende dag nooi Antony haar uit om te eet, en was baie begeer om haar te oortref, net soos in heerlikheid, maar hy het gevind dat hy in albei geslaan is, en was so oortuig daarvan dat hy self die eerste was wat grap en spot met sy armoede van verstandigheid en sy rustieke ongemak. Sy het besef dat sy raillery breed en brutaal was en meer van die soldaat as van die hofdienaar geniet het, het weer by dieselfde smaak aangesluit en dadelik daarin geval, sonder enige terughoudendheid of voorbehoud.
Antonius was so betower deur haar, dat terwyl Fulvia sy vrou sy stryde in Rome teen die keiser onderhou het deur die daadwerklike wapengeweld en die Partiese troepe. in Mesopotamië vergader en gereed was om Sirië binne te gaan, kon hy nog steeds toelaat dat hy deur haar weggevoer word na Alexandrië, om daar vakansie te hou, soos 'n seuntjie, in spel en afleiding, verkwistend en dwaas in genot wat die duurste was, soos Antiphon sê, van alle waardevolle items, tyd.
As Antonius ernstig was of opgewonde was, het sy op enige oomblik 'n nuwe vreugde of sjarme gehad om aan sy wense te voldoen by elke draai wat sy op hom gedoen het, en sy het haar nie dag en nag laat ontsnap nie. Sy het saam met hom in dobbelstene gespeel, saam met hom gedrink, saam met hom gejag en toe hy in sy arms oefen, was sy daar om te sien.
Saans sou sy saam met hom rondbeweeg om mense by hul deure en vensters te ontstel en te pynig, geklee soos 'n diensmeisie, want Antonius het ook in bediendeklere gegaan, en uit hierdie ekspedisies het hy dikwels baie skerp geantwoord en soms selfs swaar geslaan, alhoewel die meeste mense raai wie dit is. Die Alexandriërs in die algemeen het dit egter goed genoeg gehou en het humoristies en vriendelik by sy gedruis en spel aangesluit en gesê dat hulle Antonius baie verplig was om sy tragiese rol in Rome op te tree en sy komedie vir hulle te behou. & Quot
Verwysings: Plutarchus se verslag verskyn in: Davis, William Stearns, Readings in Ancient History vol. 1 (1912) Grant, Michael, Cleopatra (1973).
posisie van konsul van Rome in 59 v.C. Na sy diensjaar is hy aangewys as goewerneur van Gallië, waar hy 'n persoonlike fortuin opgedoen het en sy uitstaande militêre vaardigheid getoon het om die inheemse Keltiese en Germaanse stamme te onderwerp. Caesar se gewildheid onder die mense het die hoogte ingeskiet, wat 'n bedreiging vir die mag van die Senaat en Pompeius, wat die mag in Rome gehad het, bedreig het. Accordingly, the Senate called upon Caesar to resign his command and disband his army or risk being declared an "Enemy of the State". Pompey was entrusted with enforcing this edict - the foundation for civil war was laid.
This article was written by Robert Collins Suhr and originally appeared in the August 1995 issue of Military History tydskrif.