Vir almal wat rou oor die verlies van wie hulle voor fibromialgie was – STAY HEALTHY WITH US
Vir almal wat rou oor die verlies van wie hulle voor fibromialgie was
By admin On April 9, 2021 April 9, 2021 In Afrikaans Leave a comment
Ongeveer drie weke nadat my fibromialgie- diagnose begin het , het ek gevoel dat my simptome baie erger was as voorheen. Ek het baie pyn gehad en my gedagtes was in totale chaos. Nie dat ek nog nie vantevore so gevoel het nie, dit lyk asof dit groei. Ek dink die verskil is dat ek nou weet dat my siekte iets is wat geen genesing het nie, en dat die behandeling moontlik vir my werk of nie.
Ek het die afgelope paar weke oomblikke van volkome en volkome wanhoop gehad sedert ek gediagnoseer is. Ek voel op baie maniere soos toe ek my pa, sewe jaar gelede, verloor het. In daardie tyd het ek op my bed gaan sit en huil en my hande in my skoot gesit, so gefrustreerd en hopeloos gevoel en by God gepleit en gesê: 'Ek wil dit net terug hê' en 'gee dit asseblief weer vir my terug! " Ek het myself dieselfde gedoen. Ek het ongetroos op my bed gesit en na God gekyk en gesê: 'Asseblief! Ek wil my net hê terug "en" Asseblief, ek wil net uitgeput en gestres wees weens die lewe, nie as gevolg van 'n siekte wat ek nie maklik kan behandel nie en wat ek regtig nie verstaan ​​nie. 'Ek het daar gesit en bedel en besef dat ek nooit weer daardie' ek 'sal wees nie. Dat 'ek' nooit weer my werklikheid sal wees nie. En dit is iets wat ek baie hard probeer aanvaar.
My lewe is nou anders en ek weet dit sal altyd anders wees. My hart is stukkend vir my meisies wat moes aanskou hoe hul ma oorgaan van wie sy was na wie ek nou is. Ek haat dit om te voel dat my man teleurgesteld is in my huis toe en dit lyk asof ek niks bereik het tydens die werkstyd nie. Ek haat dit om te voel dat mense dink dat ek net nie sosiaal is nie, of dat ek net nie by hulle wil wees nie, as die waarheid soms is om in mense of in lawaaierige omgewings te wees, of as die omgewing baie stimulerend is, kan dit wees te veel vir my om te neem.
Alhoewel ek niemand in die ware sin van die woord verloor het nie, voel ek tog dat ek treur oor die verlies van iemand vir wie ek baie lief is. Ek treur oor die verlies van 'my' en as die ervaring my iets vertel, weet ek dat hierdie gevoel van verlies en pyn mettertyd sal verbeter. Ek weet dat ek deur dieselfde stadiums van rou moet gaan as wat ek in die verlede deurgemaak het toe ek iemand verloor het vir wie ek lief is. Ek weet dat ek moet leer om hierdie siekte en alles wat dit verteenwoordig, te aanvaar. Ek weet dat dit die enigste manier is om aan te gaan en my lewe te verbeter.
Ek is bewus daarvan dat al hierdie gedagtes wat ek gehad het, of dit nou rasioneel of irrasioneel is, my na 'n plek van aanvaarding sal neem. Ek weet dit sal tyd neem. Ek het die hulp van my dokter nodig om die regte behandeling te vind, en ek sal moet leer om my familie om hulp te vra wanneer ek dit nodig het en moet geduld vra as daar iets is wat ek net nie kan doen nie. Ek glo dat die moeilikste ding sal wees om te leer om geduldig met myself te wees en myself te aanvaar soos ek nou is. Ek moet op 'n plek kom waar ek nie meer ly vir die persoon wat ek was nie en moet aanvaar wie ek nou is, en dat daar maniere is om my lewe en die lewens van diegene wat ek liefhet en wat saam met my ly, te verbeter.
Daarom verbind ek my nou daartoe om behandelings te vind wat my lewensgehalte help, om myself op te voed oor hierdie siekte, sodat ek meer ingeligte besluite oor my gesondheidsorg kan neem en al die lewensveranderings wat met 'n chroniese siekte gepaardgaan, kan aanvaar. Ek probeer nog steeds die gevoelens van verlies hanteer. Ek weet dit sal tyd neem, maar ek weet dat ek daar sal kom. Ek het besef dat ek nie alleen op hierdie reis is nie. Ek het ondersteuning gevind van diegene wat my liefhet. Ek het besluit om my nie te skaam of te skaam vir die moeilike tye wat ek weens hierdie siekte beleef het nie.
Miskien sal iemand dit lees en besef dat dit goed is om 'n rukkie nie goed te wees na die ontvangs van hierdie soort nuus nie. Dit is normaal dat u uself jammer kry en huil oor die lewe wat u al gehad het. Dit sal ook goed wees as u in staat is om aanvaarding te vind en na 'n plek te gaan waar u na u ou self kan terugkyk sonder om pyn te voel, en u kan geluk voel deur te wees wie u was en besef dat u steeds daardie persoon is. U is nog steeds dieselfde persoon as voor u diagnose. Dit kan selfs beter wees met u. Ek het nog nie daar gekom nie, maar dit is die plek waarheen ek probeer kom, en ek weet dat ek daarheen gaan kom.