Tentoonstelling van die ander: die museografie van nie-westerse voorwerpe aan die begin van die 20ste eeu - Interessant
Die ander uitstal: die museografie van nie-Westerse voorwerpe aan die begin van die 20ste eeue eeu
Tuis ›Studies› Tentoonstelling van die ander: die museografie van nie-Westerse voorwerpe aan die begin van die 20ste eeue eeu
Borsbeeld van hertog Jean-Albert de Mecklenburg in die koloniale galery.
© BPK, Berlyn, Dist RMN-Grand Palais - Gisela Oestreich
Die koloniale museografiese diskoers
Met die verkenning en kolonisering van nie-Westerse lande is daar eksotiese kunswerke ontwikkel wat versamel is deur reisigers, sendelinge, wetenskaplikes en soldate wat die wêreld rondtrek. Benewens die etnografiese museums, wat gedurende die tweede helfte van die XIX ontstaan ​​hete eeu is universele en koloniale uitstallings die bevoorregte plekke om nie-Westerse produksies te vertoon. Voetafdrukke van evolusionisme, hierdie museografieë getuig van die vooroordele waarmee Europeërs hierdie artefakte vasgevat het.
Vyf en twintig jaar na die proklamasie van die Duitse Ryk, was die Berlynse industriële tentoonstelling van 1896 ontwerp om die land se rykdom en sy industriële en ekonomiese vooruitgang aan te toon om die eenwording van Duitsland en die plek te versterk. Berlynse politiek. Die bestaan ​​van 'n koloniale galery binne hierdie tentoonstelling onthul dan die nuwe plek wat die Duitse Ryk, tot dan toe aan die rand van kolonisasie, vasgestel het vir koloniale uitbreiding, sowel om sy ontwikkelingsonderneming te dien as om sy status in die buiteland te bevestig en te konsolideer; Hertog Jean-Albert van Mecklenburg is een van die persoonlikhede wat werk om hierdie nuwe buitelandse beleid te steun.
Hierdie foto toon 'n deel van die koloniale galery van die Berlynse industriële tentoonstelling in 1896. In 'n uitsparing afgebaken deur gordyne word baie voorwerpe uit nie-Westerse lande uitgestal. Wapens, skilde, musiekinstrumente en jagtrofeë (horings en dierekoppe) word aan die mure gehang of op die grond geplaas volgens 'n wenslike rangskikking: die voorwerpe is simmetries gerangskik; die gewere wat in 'n bondel geplaas word, vorm klein piramides; die inheemse wapens word op so 'n manier versamel dat dit die voorkoms van militêre trofeë weergee - hierdie dekoratiewe motiewe wat bestaan ​​uit wapens, vlae en ander oorlogsvoorwerpe gegroepeer rondom 'n wapenrusting, 'n helm of 'n wapen . In die middel is 'n klassieke borsbeeld van Jean-Albert de Mecklenburg net so vaardig aangebied: gerangskik op 'n voetstuk onder die boog gevorm deur twee olifanttande en omring deur plante en rotse, word dit soos 'n voogdy van die voorwerpe wat agter hom geplaas is. Die hele stel is simmetries georganiseer rondom hierdie borsbeeld, en dit lyk asof die artefakte opgevoer word (soos die behangsels gerangskik is soos teatergordyne) om 'n agtergrond daarvoor te vorm. Deur hierdie museografie gaan dit dus om die verheerliking van die hertog, wat sy invloed gebruik het en hom daadwerklik besig gehou het met die bevordering van die koloniale idee in Duitsland en die uitbreiding en konsolidering van die Duitse ryk in die buiteland. Die voorwerpe is so gerangskik dat die dankbaarheid uitdruk wat die Duitse kolonies aan hom verskuldig is. Hierdie museumreëling onthul egter ook ander aspekte van die kolonialistiese ideologie: die gevoel van oppergesag wat Westerlinge geanimeer het en die evolusionêre denke wat hulle gelei het in die verowering en anneksasie van nie-Westerse lande.
Die aanbieding, deur skynbaar te verwys na die ikonografie van trofeë, sowel in die organisasie van wapens as in die ophang van dierereste, toon eerstens die militêre mag van Westerlinge: die voorwerpe word as buit vertoon. herdenking van 'n oorwinning. Hulle getuig dus implisiet van die minderwaardigheid van die verowerde lande. Die manier waarop die voorwerpe simmetries gerangskik is om dekoratiewe patrone te vorm, is ook 'n simboliese bewering van oorheersing. Die voorwerpe is onderhewig aan 'n Westerse orde, en die plasing daarvan voldoen aan die Europese estetiese kanonne. Ten slotte verbind die mengsel van artefakte wat deur die inboorlinge, plante en dierereste gemaak is, nie-Westerse volke met die natuur, dit wil sê met 'n primitiewe bestaanstoestand, waarop die 'n 'rudimentêre' karakter van hul wapens in vergelyking met gewere wat in dieselfde ruimte aangebied word.
Op hierdie manier, as die voorwerpe nie volgens tipe geklassifiseer word nie en hiërargies gerangskik word volgens hul mate van tegniese kompleksiteit, soos die geval was in die meeste etnografiese museums, manifesteer hierdie deel van die koloniale galery duidelik die evolusionêre opvattings wat destyds oorheers het. 'tyd. Die universele en koloniale tentoonstellings het die onderneming van Westerse oorheersing regverdig deur nie net die rykdom wat deur die uitbuiting van die kolonies opgehoop is, te toon nie, maar ook die vermeende minderwaardigheid en wreedheid van hierdie bevolkings. Die Westerlinge het hulself dus in 'n beskawingsmissie belê: dit was 'n kwessie van beskawing onder die "wilde". Die Pitt Rivers Museum in Oxford is vandag een van die min museums wat hierdie soort museografie ongeskonde bewaar het om 'n soort uitstalling van nie-Westerse voorwerpe te weerspieël.
Marianne DEGLI, Marie MAUZE, Prime Arts: die tyd van erkenning, Parys, Gallimard, Réunion des Musées Nationaux, 2000. Sally PRICE, Arts primitifs, regards civilised, Paris, École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, 1998. "Museums van hier en elders ", Gradhiva, nr. 24, 1998.
Claire LE THOMAS, "Die ander uitstal: die museografie van nie-Westerse voorwerpe aan die begin van die 20ste eeue eeu "
Copyright © salvadoryoscar.com | Die ander uitstal: die museografie van nie-Westerse voorwerpe aan die begin van die 20ste eeue eeu...