Chateaubriand - Verskeie
François-René, burggraaf van Chateaubriand.
Publikasiedatum: Oktober 2005
In April 1800 emigreer François-René, burggraaf van Chateaubriand (Saint-Malo, 1768-Parys, 1848), in 1792, verlaat Engeland en keer terug na Frankryk nadat hy dieHistoriese opstel oor rewolusies. Hy word dan beroemd met Atala, Christelike roman, toe Rein, waar hy die tipe ontnugterde romantiese held skep, en 'n groot opstel oor die historiese en liturgiese uitnemendheid van die Katolisisme, Die genie van die Christendom (1802). In 1806-1807 onderneem hy 'n lang reis in die Ooste en in die Heilige Land, wat hom toelaat om te publiseer Die martelare (1809), 'n Christelike prosaepos om die gees te tref, dan 'n beskrywing van sy reis, dieRoete van Parys na Jerusalem (1811). Ondanks sy ontkenning van die Napoleontiese tirannie (artikel gepubliseer in die Mercurius in Julie 1807) is dit die keiser wat teen die "ideoloë" die verkiesing van Chateaubriand tot die Franse Akademie in 181 sal oplê. Aangesien sy ontvangs nie kon plaasvind nie, sal die skrywer hom dan as 'n slagoffer voordoen. sensuur deur te beweer dat sy toespraak verbied is, wat hom in staat sal stel om 'n opportunistiese pamflet te publiseer ten tye van die val van die keiser, Van Buonaparte en die Bourbons (1814).
Chateaubriand word voorgestel tot op sy knieë en leun teen 'n klip waarop klimop kruip. Sy regterhand is half verloof in die lap van sy jas waarop hy 'n oop jas dra, van bruin lap, met swart fluweelomgevings. 'N Tikkie kleurpunte in die lap van die vest. Die kop met die hare wat deur die wind gekam is, draai driekwart na links. Die oë bied 'n intense blik, die funksies word met fynheid beskryf, die mond toegetrek en bytend. Op die agtergrond sien ons die Colosseum van Rome. Die sien van hierdie portret op die Salon van 1810, nie ver van die Kaïro rebelleer, 'n ander Girodet-meesterstuk, word gesê dat Napoleon I ironies gesinspeel het op die swartheid van die skaduwees: 'Hy lyk soos 'n samesweerder wat in die skoorsteen afkom. "
In werklikheid was hierdie ware "kunstenaarsportret" 'n groot sukses vir die publiek, begin met Chateaubriand self wat in sy Herinneringe anderkant die graf : "Girodet het my laaste portret afgerond. Hy het hom swart gemaak soos ek toe was; maar hy vul dit met sy genie. Hy het later enige nuwe portretvoorstelle van die hand gewys, en wou graag vir die nageslag bly onder die dekmantel wat aan hom gegee is. Die werk is in 1849 in die salon van Madame Récamier aan die Abbaye-aux-Bois uitgestal as 'n hangertjie van die portret van Madame de Staël deur Madame Godefroid en nie ver van die Corinne by Cape Misene (1822, Lyon, Musée des Beaux-Arts) deur François Gérard. Ons herken dit in hierdie eietydse beeld Kaïro rebelleer die ontsaglike talent van sintese van Girodet, wat, terwyl hy die perfekte voorbeeld van sy meester David volg, ten volle 'n nuwe era van skilderkuns betree deur gevoel te maak, deur die vryheid van die pose en die intensiteit beskouing van Chateaubriand, die inspirasie van die skrywer, en, deur die siening van Rome, die verhouding daarvan tot die geskiedenis. Beeld van afgryse, die Vloedtoneel van 1806 (Louvre) kondig hierdie stylverandering goed aan wat reguit lei tot romantiek: die invasie van die vorm deur die krag van gevoel, genuanseer deur eksotisme - nog 'n groeiende versoeking van Girodet - van 'n meditatiewe oproep van die Middellandse See .
Paul BENICHOU The Time of the Prophets: Doctrines of the Romantic Age Parys, Gallimard, 1977. André CHASTEL Franse kuns: die tyd van welsprekendheid: 1775-1825 Parys, Flammarion, Reed.2000 Jean-Paul CLEMENT Chateaubriand Politiek Parys, Hachette coll. "Pluriel", 1982. Ghislain de DIESBACH Chateaubriand Perrin, 1998.