Oinochoe met Centaur - Inligting
In die Griekse mitologie, a satir [a] (Grieks: σάτυρος, deurlig. sátyros, uitgespreek [sátyros]), ook bekend as a silenus [b] of silenos (Grieks: σειληνός seilēnós [seːlɛːnós]), is 'n manlike natuurgees met ore en 'n stert wat soos dié van 'n perd lyk, sowel as 'n permanente, oordrewe ereksie. Vroeë artistieke voorstellings sluit soms perdagtige bene in, maar teen die sesde eeu vC is dit meer gereeld met menslike bene voorgestel.  Komies afskuwelik, hulle het maanhare-agtige hare, dierlike gesigte en snuitneuse en word altyd kaal vertoon. Saters word gekenmerk deur hul ribaldry en was bekend as liefhebbers van wyn, musiek, dans en vroue. Hulle was metgeselle van die god Dionysus en het geglo dat hulle afgeleë plekke soos boslande, berge en weivelde bewoon. Hulle het dikwels probeer om nimfe en sterflike vroue te verlei of te verkrag, gewoonlik met min sukses. Soms word daar getoon dat hulle masturbeer of besig is met die lewe.
In klassieke Athene het satiere die koor uitgemaak in 'n spelgenre wat bekend staan ​​as '' satyr -toneelstuk ', wat 'n parodie op tragedie was en bekend was vir sy onstuimige en onwelvoeglike humor. Die enigste volledige toneelstuk van hierdie genre wat oorleef het, is Cyclops deur Euripides, hoewel 'n aansienlike deel van Sophokles Ichneutae het ook oorleef. In die mitologie word gesê dat die satir Marsyas die god Apollo uitgedaag het tot 'n musiekwedstryd en lewendig om sy hubris gewaai is. Alhoewel oppervlakkig belaglik, word daar ook van satiere gedink dat hulle nuttige kennis besit, as hulle daartoe gedwing kon word om dit te onthul. Die satir Silenus was die tutor van die jong Dionysus en 'n verhaal van Ionia vertel van 'n silenos wat goeie raad gegee het toe hy gevang is.
In die loop van die Griekse geskiedenis word satiere geleidelik uitgebeeld as meer menslik en minder lewendig. Hulle het ook in sommige afbeeldings bok-agtige eienskappe begin verkry as gevolg van botsing met die panne, meervoudsvorme van die god Pan met die bene en horings van bokke. Die Romeine het satiere geïdentifiseer met hul inheemse natuurgeeste, fauns. Uiteindelik het die onderskeid tussen die twee heeltemal verlore gegaan. Sedert die Renaissance word satiere meestal met bene en horings van bokke voorgestel. Voorstellings van satiere wat met nimfe swem, was algemeen in westerse kuns, en baie bekende kunstenaars het werke gemaak oor die tema. Sedert die begin van die twintigste eeu het satiere oor die algemeen 'n groot deel van hul kenmerkende onwelvoeglikheid verloor en meer mak en huishoudelike figure geword. Dit kom algemeen voor in fantasie- en kinderliteratuur, waarna hulle meestal "fauns" genoem word.
Corpus Vasorum Antiquorum, The Metropolitan Museum of Art fasc. 5, USA fasc. 37: Griekse meetkundige en prototiese aardewerk
In hierdie vyfde fascicule van die Griekse vase in die Metropolitan Museum of Art, is die belangrikste doel van die Corpus Vasorum Antiquorum (CVA) om volledige museumversamelings van antieke Griekse, Romeinse en Etruskiese keramiek te publiseer, word ten volle verwesenlik. Dit is 'n modelpublikasie, soos ons sou verwag van Mary Moore, mede-outeur, saam met Dietrich von Bothmer, van die vierde Metropolitan CVA (USA fasc. 16 1976), en die heldhaftige katalogiseerder van die Attic swartfiguur en rooi- figuurvase uit die Atheense Agora. In hierdie nuwe bundel publiseer Moore al die 106 geometriese en vyf Protoattiese vase in die Metropolitan. Die formaat is duidelik en rasioneel, met 'n inhoudsopgawe, inleiding, afkortings, katalogus, indeks van toetredingsgetalle, indeks van toeskrywings aan skilders, groepe en werkswinkels, en 'n geïllustreerde woordelys van lineêre motiewe, die laaste 'n waardevolle hulpmiddel word 'n standaard verwysing. In die katalogus kom die Protoattiese potte na die Attic Geometric, gevolg deur nege Euboean Geometric vase - waaronder die beroemde Cesnola Krater - en een Boeotian Geometric cup. Die laaste afdeling handel oor agt meetkundige vate van onsekere materiaal. Die vase wat beskryf word, strek van die tiende eeu (Protogeometric) tot die middel-sewende (Middel-Protoatties). Die meeste is voor die Tweede Wêreldoorlog gekoop, en nie een is later as 1967 aangeskaf nie. 'N Groep van agt vase wat in 1910 gekoop is, kom waarskynlik uit dieselfde grafgroep (pls. 28-38). 'N Ander groep klein vaartuie, byna alle bekers, kom uit die opgrawing van Carl Blegen van 'n heiligdom van Zeus op die berg Hymettus in Athene, 'n geskenk van die Griekse regering in 1930 (pls. 24-27).
Die foto's is van uitstekende kwaliteit, en alles behalwe geringe werke word verskaf van meerdere kyke. Die rykdom aan gedetailleerde beelde is veral welkom wanneer 'n mens die behoefte het om 'n spesifieke figuurtoneel of fries van nader te bekyk, dit word byna altyd verskaf, 'n seldsaamheid by ouer CVA's en 'n aanhoudende weglating in 'n paar meer onlangse fascicules. Dit lyk asof die skrywer haarself afgevra het om watter redes studente en geleerdes hulle meestal na die CVA wend. In die meeste gevalle is die doel om vinnig 'n beeld van 'n spesifieke vaas te vind, of om deur die plate te blaai op soek na 'n spesifieke vorm, onderwerp of motief. In beide gevalle begin 'n mens natuurlik met die plate en gaan dan na die teks. Die oorgang word in hierdie faset vereenvoudig deur die plaatnommers die vetdruk van elke inskrywing in die teks te maak, wat soveel beter is as om 'n oorbodige katalogusnommer aan elke vaas toe te ken. Net onder elke vetskrif is die museum se toetredingsnommer, wat herhaal word met die beelde op die borde. Niks kan eenvoudiger of makliker wees nie. Die beskrywings is wonderlik gedetailleerd en word aangevul met 'n groot aantal vergelykings en analises: soms te veel, soos wanneer sy in haar bespreking van 'n Protoattic neck-amfora deur die Passas-skilder (pls. 39-41) vir ons aanhalings van Xenophon gee en gaan eerder te diep in die vroeë geskiedenis van huishoudelike hoenders in Griekeland (bl. 68-69).
Die versameling van geometriese en prototiese vase in die Metropolitan 's kan nie in aantal en verskeidenheid vergelyk word met dié in Athene of Londen nie - dit is byvoorbeeld verbasend om te verneem dat dit nie 'n perdepiks bevat nie - maar wat kwaliteit en belangstelling betref, is dit is een van die beste oral. Die helderste sterre is drie manjifieke kraters op die solder (pls. 1-18). Hierdie indrukwekkende produkte van die pottebakker se kuns, wat in hoogte wissel van 0,99 tot 1,31 m, is byna 'n eeu lank bespreek en bespreek-hul bibliografieë bevat gemiddeld byna vier tekskolomme, en is een van die bekendste van alle meetkundige vase. Hulle is oorspronklik op die grafte van die Atheense manlike aristokrate geplaas, wie se rykdom, mag en manlik was aretê word gesimboliseer deur die skepe, perde en strydwaens wat die sentrale beelde van protese aanvul, die seremoniële uitlegging van die dooies op 'n baar omring deur rouklaers. Op die vroegste van die drie (pl. 1-7), wat dateer uit Middle Geometric II (" waarskynlik die eerste kwartaal van die agtste eeu vC " [p.3]), is die twee fragmentariese tonele van protese beperk tot klein metope aan weerskante, met meer aandag gegee aan 'n laer fries met 'n paar lang oorlogskepe met puntige ramme, en twee lêers van krygers wat Dipylon -skilde dra en toegerus is met swaarde, spiese en pluimhelms. Op 'n latere krater, toegewys aan LG Ia (ca. 750-735 vC), word die beeld oorheers deur 'n enkele en meer uitgebreide protese, met veelvuldige rouklaers, onder wie daar meer moeite gedoen word om kinders en ander bedroefde familielede te onderskei (pls . 8-13). Soos met die vorige krater, word die figure uitgevoer in die bekende geometriese styl, met driehoekige bolyf, verswakte ledemate en ronde koppe, maar nou is die koppe gereserveer en die oog word deur 'n enkele punt in die middel voorgestel. In die fries onder die protese is 'n deurlopende optog van swaar bewapende voetsoldate en waens met drie perde, laasgenoemde met wiele wat nie behoorlik ingekort is nie, maar langs mekaar in dieselfde ruimtelike vlak vertoon word, 'n naïewe, maar gesofistikeerde poging tot voorverkorting wat in die behandeling van die vier bene van die begrafnisboer. Op die derde krater met voetstuk (pls. 14-18), toegewys aan LG IIa, ca. 725 v.C., is daar twee waens. Die meeste waens in die onderste fries word deur 'n enkele perd getrek, terwyl almal in die band hierbo twee perde het, wat moontlik dui op 'n onderskeid in rykdom, ouderdom of sosiale status. Die derde en belangrikste fries, tussen die handvatsels, is weer 'n protese, en hierdie keer word die oorledene duidelik as 'n helmstryder voorgestel. Daar is ses rouklaers en twee groepe wat weerskante van die bier staan, almal aan die linkerkant is vroue, terwyl die regters almal vegters is. Aan die einde van die dossier van manlike roubeklaers is daar 'n vreemde vorm: twee koppe, vier arms en vier bene kom uit 'n enkele bolyf. 'N Soortgelyke stel "twins " verskyn op die agterkant, waar hulle staan ​​voor 'n normale vegter oor 'n driepoot, 'n trofee van oorwinning. Nog twee stelle tweelinge word in die onderste fries aangetref, waar hulle alleen waens ry wat deur twee perde getrek word eerder as een. Hierdie tweelingkrygers, wat op 'n paar ander Attic Late Geometric vase verskyn, is dikwels geïdentifiseer met die Molione (ook bekend as Aktorione), tweelingbroers wat deur Homeros en later skrywers genoem word op 'n manier wat daarop dui dat hulle moontlik was 'n Siamese tweeling. Moore is geneig om saam te stem met diegene wat in plaas daarvan glo dat die figure slegs twee oorvleuelende krygers is, en let op dat hulle vier keer op hierdie een vaas verskyn, insluitend twee keer in dieselfde toneel. Daar kan meer hieraan verbonde wees, maar 'n mitologiese interpretasie lyk onwaarskynlik vir wat andersins die beste verklaar kan word as uitbeeldings van uitgebreide begrafnisrituele en optogte.
Ander noemenswaardige Attiese geometriese stukke sluit in 'n kan met handvatsel met 'n sifblad (pl. 20.7-9 21.1), 'n elegante kantharos met twee perdestemmers in die omgewing sonder die gewone warboel geometriese motiewe (pl. 21.8-9) en eiervormig "mandjie, " miskien leer naboots (pl. 22.4-5, 7) 'n granaatjie (pl. 22.6) 'n unieke halfsirkelvormige staanplek wat Richter gedink het moontlik as voetbank gebruik is, maar wat meer waarskynlik 'n model van 'n groter lyk struktuur, alhoewel van onbekende doel (pl. 23.1-4) en 'n koniese lekythos-oinochoe in Argive Monochrome (pl. 23.5-8), 'n seldsame, maar wydverspreide soort klein, ongeglazuurde, handgemaakte pottebakkery met ingesnyde en roulett-versiering.
Die Cesnola Krater (pls. 46-49) is gevind deur die Metropolitan se eerste direkteur, Luigi Palma di Cesnola, in Kourion, Ciprus, in wat hy beskryf het as 'n tempel en 'n struktuur nou, 'n struktuur nou erken as 'n monumentale graf (p. 83). Onder die kenmerkende elemente van hierdie beroemde vaas is die merkwaardige deksel van 'n koepel, met 'n tweede, kleiner vaas, 'n hydria, die skerp uitgevoerde rosette, damme en draaispirale, die deurlopende fries van weidende perde ('n innovasie van die Cesnola -skilder) en die twee sentrale panele met bokke wat gekonfronteer word om die Boom van die Lewe te knibbel, 'n meetkundige aanpassing van die ou Nabye -Oosterse motief. Lank as 'n Naxian -oorsprong beskou, is dit om uitstekende redes deur Coldstream aan Euboea toegewys. 1 Hierdie gevolgtrekking word klaarblyklik ondersteun deur die ontleding van die klei van die krater en dié van een van die twee oinochoai wat volgens hom gevind is, ook toegeskryf aan die Cesnola -skilder (pl. 50). Moore behandel elke aspek van die vorm, versiering en ikonografie van die krater bondig, maar deeglik, sowel as die onstuimige opgrawing daarvan en die uitgebreide debat oor die vervaardigingsplek: haar sintese sal die vertrekpunt wees vir enige toekomstige bespreking.
Onder die Protoattiese werke is die ster die naamvaas van die New York Nessos Painter, ca. 675-650 v.C., 'n groot amfora, waarskynlik gebruik as 'n grafmerk, dit is een van die meesterwerke van die swart-en-wit-styl (pls. 42-44). Moore (bl. 75) sluit by die meerderheid geleerdes aan by die verwerping van die teorie van Sarah Morris dat baie Protoattiese erdewerk in hierdie styl eintlik in Aigina gemaak is. 2 Die vaas bevat een van die vroegste sekere afbeeldings van Herakles wat die sentaur Nessos vermoor het. In 'n ongewone komposisie klim die held uit 'n wa om Nessos aan te val terwyl Deianeira kyk, agteroor in die motor gesit. Volgens die meeste ou skrywers het 3 Herakles Nessos gestuur met 'n pyl wat vergiftig is met die bloed van die Hydra. Die sterwende sentaur het Deianeira mislei om te glo dat sy besmette bloed en saad eendag as 'n drankie sou dien om haar man se liefde vir haar te herstel, toe die drankie Herakles doodgemaak het, en Nessos wraak geneem het. Die vergiftigde pyl sou dus 'n onontbeerlike element lyk, maar die meeste argaïese afbeeldings van die geveg toon dat Herakles Nessos met 'n kolf of swaard aanval, soos hy hier doen. In plaas daarvan het die boog 'n kenmerkende motief geword van die ontmoeting van die held met die centaurs van die berg Pholoë, wat hy in die stort van pyle uit die grot van Pholos afgeweer het. 4
Onder die vase van onsekere stof is 'n ringvormige oinochoe met 'n drafoilbek, gedraaide handvatsel en opvlamvoet, wat Moore glo aan die einde van die agtste eeu is (pl. 55, pp. 92-93). Hierdie vaas is byna seker Etruskies, wat nie net gesuggereer word deur die vormlike ooreenkoms met 'n ring-oinochoe in Stockholm nie, wat dateer uit die eerste helfte van die sewende eeu, 5, maar ook deur die bande van zigzag-driehoeke ("single, met apieke gevul ", soos hulle genoem word in die woordelys van lineêre motiewe, fig. 16), wat op ander Etruskiese vase van daardie soort voorkom. 6 Aangesien die lang, omgekeerde Ss op die nek en voet van die New York-ringvaas identies is aan dié op die vorige oinochoe (pl. 54.3-4), waarvan die vorm en gestreepte versiering by Cumae baie ooreenstem, is dit ook is waarskynlik van Italiaanse oorsprong.
Die voortgesette relevansie en bruikbaarheid van die CVA word bewys deur hierdie uitstekende nuwe fassilule, en studente van die Griekse aardewerk is die skrywer verskuldig.
1. J. N. Coldstream, "The Cesnola Painter: A Address Change, " BICS 18 (1971) 1-15.
2. S. P. Morris, Die swart en wit styl. Athene en Aigina in die Orientaliseringsperiode (New Haven 1984).
3. Soph. Trach. 555-81 Apollod. Byb. 2.7.6-7 Diod. Sic. 4,36.
4. Vir die ikonografie van hierdie Heraclean centauromachies, sien J. M. Padgett red., Die glimlag van die Centaur: die menslike dier in vroeë Griekse kuns, uitstalling. kat. Princeton University Art Museum (Princeton 2003) 22-25.
5. M. Martelli, red., La Ceramica degli Etruschi (Novara 1987) 82, nr. 27.
Lineêre B -tablette getuig van die persoonlike naam Achilleus in die vorms a-ki-re-u en a-ki-re-we,  laasgenoemde synde die datief van eersgenoemde.  Die naam word al hoe gewilder en word kort ná die sewende eeu vC algemeen  en word ook omskep in die vroulike vorm Ἀχιλλεία (Achilleía), getuig in Attika in die vierde eeu vC (IG II² 1617) en, in die vorm Achillia, op 'n stele in Halicarnassus as die naam van 'n vroulike gladiator wat teen 'n "Amasone" veg.
Achilles se naam kan ontleed word as 'n kombinasie van ςος (áchos) "nood, pyn, smart, hartseer"  en λαός (laós) "mense, soldate, nasie", wat 'n prototipe tot gevolg het *Akhí-lāu̯os "hy wat die mense in nood het" of "hy wie se mense benoud is".   Die hartseer of nood van die mense is 'n tema wat verskeie kere in die Ilias (en gereeld deur Achilles self). Achilles se rol as die held van hartseer of nood vorm 'n ironiese teenstelling met die konvensionele siening van hom as die held van κλέος kléos ("heerlikheid", gewoonlik in oorlog). Verder het laós is deur Gregory Nagy, na aanleiding van Leonard Palmer, uitgelê as ''n soldate -korps' ', 'n samestelling.  Met hierdie afleiding kry die naam 'n dubbele betekenis in die gedig: as die held reg funksioneer, bring sy manne nood aan die vyand, maar as hulle verkeerd is, kry sy manne die verdriet van oorlog. Die gedig handel deels oor die verkeerde leiding van woede van die leierskap.
'N Ander etimologie hou die naam verband met 'n Proto-Indo-Europese verbinding *h₂eḱ-pṓds 'skerp voet' wat eers 'n Illyrian gegee het *āk̂pediós, ontwikkel deur die tyd in *ākhpdeós en dan *akhiddeús. Die verskuiwing van -dd- aan -ll- word dan toegeskryf aan die oordrag van die naam in Grieks via 'n voor-Griekse bron. Die eerste wortel deel *h₂eḱ- 'skerp, skerp' gee ook Grieks ἀκή (akḗ "punt, stilte, genesing"), ἀκμή (akmḗ "punt, rand, hoogtepunt") en ὀξύς (oxús "skerp, skerp, skerp, vinnig, slim"), terwyl ἄχος uit die wortel spruit *h₂egʰ- "om ontsteld, bang te wees". Die hele uitdrukking sou vergelykbaar wees met die Latyn acupedius "vinnig te voet". Vergelyk ook die Latynse woord familie van aciēs "skerp rand of punt, strydlyn, stryd, verlowing", akkus "naald, speld, bodkin", en acuō "om skerp, skerp, skerp te maak om te oefen om op te wek" (waarvandaan akute).  'n Aktuele epitheta van Achilles in die Ilias wys op hierdie "vinnige voet", naamlik ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς (podárkēs dĩos Achilleús "vinnige voet goddelike Achilles")  of, nog meer gereeld, πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς (pódas ōkús Achilleús "vinnige Achilles"). 
Sommige navorsers beskou die naam as 'n leenwoord, moontlik uit 'n Pre-Griekse taal.  Achilles se afkoms van die Nereid Thetis en 'n ooreenkoms tussen sy naam en dié van riviergode soos Acheron en Achelous het gelei tot bespiegelinge oor die feit dat hy 'n ou watergodheid is (sien hieronder aanbidding).  Robert SP Beekes het 'n voor-Griekse oorsprong van die naam voorgestel, onder meer gebaseer op die naasbestaan ​​van -λλ- en -λ- in epiese taal, wat moontlik 'n gepalataliseerde foneem / l y / in die oorspronklike taal kan uitmaak. 
Achilles was die seun van die Thetis, 'n nereïde, en Peleus, die koning van die Myrmidons. Zeus en Poseidon was teenstanders vir Thetis se hand in die huwelik totdat Prometheus, die voordenker, Zeus gewaarsku het oor 'n profesie (oorspronklik uitgespreek deur Themis, godin van die goddelike wet) dat Thetis 'n seun sou baar wat groter was as sy vader. Om hierdie rede het die twee gode hul strewe teruggetrek en haar met Peleus laat trou. 
Daar is 'n verhaal wat 'n alternatiewe weergawe van hierdie gebeure bied: In die Argonautica (4.760) Zeus se suster en vrou Hera sinspeel op Thetis se kaste weerstand teen die vooruitgang van Zeus en wys daarop dat Thetis so lojaal was aan Hera se huweliksband dat sy die vader van gode koel verwerp het. Thetis, hoewel 'n dogter van die seegod Nereus, is ook deur Hera grootgemaak, en verduidelik verder haar weerstand teen die vooruitgang van Zeus. Zeus was woedend en het besluit dat sy nooit met 'n onsterflike sou trou nie. 
Volgens die Achilleid, geskryf deur Statius in die 1ste eeu nC, en aan nie-oorlewende vorige bronne, toe Achilles gebore is, probeer Thetis hom onsterflik maak deur hom in die rivier die Styx te dompel, maar hy is kwesbaar gelaat aan die deel van die liggaam waarmee sy hou hom vas: sy linkerhak   (sien Achilleshiel, Achillespees). Dit is nie duidelik of hierdie weergawe van die gebeure vroeër bekend was nie. In 'n ander weergawe van hierdie verhaal het Thetis die seuntjie in ambrosia gesalf en bo -op 'n vuur gesit om die sterflike dele van sy liggaam te verbrand. Sy is deur Peleus onderbreek en het vader en seun in woede laat vaar. 
Geen van die bronne voor Statius verwys na hierdie algemene onkwetsbaarheid nie. Inteendeel, in die IliasHomer noem dat Achilles gewond is: in boek 21 daag die Paeoniese held Asteropaeus, seun van Pelagon, Achilles uit by die rivier die Scamander. Hy was dubbelsinnig en gooi 'n spies uit elke hand wat die Achilles -elmboog bewei het, ''n bloedspruit trek' '. 
In die paar fragmentariese gedigte van die Epic Cycle wat die dood van die held beskryf (d.w.s. Cypria, die Klein Ilias deur Lesches van Pyrrha, die Aithiopis en Iliou persis deur Arctinus van Miletus), is daar geen spoor van enige verwysing na sy algemene onkwetsbaarheid of sy beroemde swakheid by die hak nie. In die latere vaasskilderye wat die dood van Achilles voorstel, tref die pyl (of in baie gevalle pyle) sy bolyf.
Peleus het Achilles toevertrou aan Chiron die Centaur, wat op die berg Pelion gewoon het, om grootgemaak te word.  Thetis het voorspel dat haar seun se lot óf was om glorie te verwerf en jonk te sterf, óf om 'n lang, maar gebeurlose lewe in die duisternis te lei. Achilles het eersgenoemde gekies en besluit om aan die Trojaanse oorlog deel te neem.  Volgens Homer het Achilles saam met sy metgesel Patroclus in Phthia grootgeword. 
Volgens Photius, die sesde boek van die Nuwe geskiedenis deur Ptolemaeus Hephaestion berig dat Thetis die kinders wat sy deur Peleus gehad het, in 'n geheime plek verbrand het. Toe sy Achilles kry, merk Peleus op, skeur hom uit die vlamme met net 'n verbrande voet en vertrou hom aan die sentaur Chiron. Later het Chiron die lyk van die Damysus opgegrawe, wat die vinnigste van al die reuse was, die enkel verwyder en dit in die verbrande voet van Achilles opgeneem. 
Onder die appellasies waaronder Achilles algemeen bekend is, is die volgende: 
Pirisous, "gered van die vuur", sy voornaam, wat blykbaar die tradisie waarin sy sterflike dele deur sy moeder Thetis verbrand is, bevoordeel
Aeacides, van sy oupa Aeacus
Aemonius, van Aemonia, 'n land wat daarna die naam Thessalië verkry het
Aspetos, "onnavolgbaar" of "groot", sy naam by Epirus
Larissaeus, van Larissa (ook Cremaste genoem), 'n stad in Thessalië, wat steeds dieselfde naam dra
Ligyron, sy oorspronklike naam
Nereius, van sy ma Thetis, een van die Nereïdes
Pelides, van sy vader, Peleus
Phthius, van sy geboorteplek, Phthia
Podarkes, "Vinnige voete", as gevolg van die vlerke van Arke wat aan sy voete geheg is. 
Versteek op Skyros
Sommige post-Homeriese bronne  beweer dat Thetis (of, in sommige weergawes, Peleus) die jong man verberg het by die hof van Lycomedes, koning van Skyros, om Achilles te beskerm teen die oorlog.
Daar is Achilles vermom as 'n meisie en het hy tussen Lycomedes se dogters gewoon, miskien onder die naam "Pyrrha" (die rooikopmeisie). Met Lycomedes se dogter Deidamia, wat hy in die verslag van Statius verkrag het, het Achilles daar die vader van twee seuns, Neoptolemus (ook genoem Pyrrhus, na sy pa se moontlike alias) en Oneiros. Volgens hierdie verhaal het Odysseus by die profeet Calchas geleer dat die Achaeërs nie in staat sou wees om Troje te verower sonder die hulp van Achilles nie. Odysseus het na Skyros gegaan in die gedaante van 'n smous wat vroueklere en juweliersware verkoop het en 'n skild en spies tussen sy goedere geplaas. Toe Achilles onmiddellik die spies opneem, het Odysseus deur sy vermomming gekyk en hom oortuig om by die Griekse veldtog aan te sluit. In 'n ander weergawe van die verhaal het Odysseus gereël dat 'n basuinalarm afgeklank word terwyl hy saam met Lycomedes se vroue was. Terwyl die vroue paniekbevange vlug, berei Achilles hom voor om die hof te verdedig en sodoende sy identiteit weg te gee.
Volgens die Ilias, Het Achilles met 50 skepe by Troy aangekom, elk met 50 Myrmidons. Hy het vyf leiers aangestel (elke leier met 500 Myrmidons): Menesthius, Eudorus, Peisander, Phoenix en Alcimedon. 
Toe die Grieke na die Trojaanse Oorlog vertrek, stop hulle per ongeluk in Mysia, onder leiding van koning Telephus. In die daaropvolgende geveg het Achilles Telephus 'n wond gegee wat nie sou genees nie. Telephus het 'n orakel geraadpleeg wat gesê het dat "hy wat gewond is, sal genees". Onder leiding van die orakel het hy by Argos aangekom, waar Achilles hom genees het sodat hy hul gids vir die reis na Troje kon word. 
Volgens ander berigte in Euripides se verlore spel oor Telephus, het hy na Aulis gegaan asof hy 'n bedelaar was en Achilles gevra om sy wond te genees. Achilles het geweier en beweer dat hy geen mediese kennis het nie. Alternatiewelik het Telephus Orestes gehou vir losprys, die losprys is Achilles se hulp om die wond te genees. Odysseus het geredeneer dat die spies die wond toegedien het, daarom moet die spies dit kan genees. Stukkies van die spies is op die wond geskraap en Telephus is genees. 
Volgens die Cypria (die deel van die Epiese siklus wat die gebeure van die Trojaanse oorlog voor die toorn van Achilles vertel), toe die Achaeërs wou terugkeer huis toe, word hulle ingehok deur Achilles, wat daarna die vee van Aeneas aangeval het, naburige stede afgedank het (soos Pedasus en Lyrnessus, waar die Grieke die koningin Briseis vang) en Tenes, 'n seun van Apollo, sowel as Priil se seun Troilus in die heiligdom van Apollo Thymbraios vermoor, maar die romanse tussen Troilus en Chryseis beskryf in Geoffrey Chaucer Troilus en Criseyde en in William Shakespeare's Troilus en Cressida is 'n Middeleeuse uitvinding.  
In Dares Phrygius ' Rekening van die vernietiging van Troy,  die Latynse opsomming waardeur die verhaal van Achilles na die Middeleeuse Europa oorgedra is, sowel as in ouer verslae, was Troilus 'n jong Trojaanse prins, die jongste van die vyf wettige seuns van koning Priamus en Hecuba (of volgens ander bronne, 'n ander seun van Apollo).  Ten spyte van sy jeug, was hy een van die belangrikste Trojaanse oorlogsleiers, 'n 'perdevegter' of 'strydwa', volgens Homer.  Profesieë het Troilus se lot gekoppel aan dié van Troje, en daarom het hy 'n hinderlaag gekry in 'n poging om hom te vang. Achilles, getref deur die skoonheid van sowel Troilus as sy suster Polyxena, en oorweldig met wellus, het sy seksuele aandag op die jeug gerig-wat, terwyl hy weier om toe te gee, hom op 'n altaar-omphalos van Apollo Thymbraios onthoof het.   Latere weergawes van die verhaal stel voor dat Troilus per ongeluk deur Achilles vermoor is in 'n oorweldigende liefhebbers se omhelsing.  In hierdie weergawe van die mite kom die dood van Achilles dus in vergelding vir hierdie heiligmaking.   Ou skrywers behandel Troilus as die toonbeeld van 'n dooie kind wat deur sy ouers gerou word. As Troilus tot volwassenheid geleef het, beweer die Eerste Vatikaanse mitograaf, sou Troy egter onoorwinlik gewees het, maar die motief is ouer en word reeds in Plautus gevind Bacchides. 
In die Ilias
Homerus Ilias is die bekendste verhaal van Achilles se dade in die Trojaanse Oorlog. Die toorn van Achilles (μῆνις Ἀχιλλέως, mênis Achilléōs) is die sentrale tema van die gedig. Die eerste twee reëls van die Ilias lees:
die vervloekte woede wat die Achaeërs groot lyding meegebring het, [. ]
Die Homeriese epos dek slegs 'n paar weke van die dekade lange oorlog en vertel nie die dood van Achilles nie. Dit begin met die onttrekking van Achilles uit die geveg nadat hy deur Agamemnon, die bevelvoerder van die Achaïese magte, onteer is. Agamemnon het 'n vrou met die naam Chryseis as sy slaaf geneem. Haar vader Chryses, 'n priester van Apollo, smeek Agamemnon om haar na hom terug te stuur. Agamemnon weier, en Apollo stuur 'n plaag onder die Grieke. Die profeet Calchas bepaal korrek die bron van die probleme, maar sal nie praat nie, tensy Achilles beloof om hom te beskerm. Achilles doen dit, en Calchas verklaar dat Chryseis aan haar pa terugbesorg moet word. Agamemnon stem in, maar beveel dan dat Achilles se gevegsprys Briseis, die dogter van Briseus, na hom gebring moet word om Chryseis te vervang. Boos oor die skande dat sy plundering en glorie weggeneem word (en, soos hy later sê, omdat hy Briseis liefhet),  op aandrang van sy ma Thetis, weier Achilles om te veg of sy troepe saam met die ander Griekse magte te lei. . Terselfdertyd bid Achilles tot woede oor Agamemnon se diefstal en bid Thetis om Zeus te oortuig om die Trojane te help om veld te wen in die oorlog, sodat hy sy eer kan herwin.
Terwyl die stryd teen die Grieke draai, danksy die invloed van Zeus, verklaar Nestor dat die Trojane wen, want Agamemnon het Achilles kwaad gemaak en spoor die koning aan om die kryger te paai. Agamemnon stem in en stuur Odysseus en twee ander hoofmanne, Ajax en Phoenix. Hulle belowe dat, as Achilles terugkeer na die geveg, Agamemnon die gevange Briseis en ander geskenke sal teruggee. Achilles verwerp alle Agamemnon -aanbiedings en spoor die Grieke eenvoudig aan om huis toe te vaar soos hy van plan was om te doen.
Die Trojane, onder leiding van Hector, stoot die Griekse leër daarna terug na die strande en val die Griekse skepe aan. Met die Griekse magte op die rand van absolute vernietiging, lei Patroclus die Myrmidons in die geveg, met die wapens van Achilles aan, alhoewel Achilles in sy kamp bly. Patroclus slaag daarin om die Trojane terug te stoot van die strande, maar word deur Hector vermoor voordat hy 'n behoorlike aanval op die stad Troje kan lei.
Nadat hy die nuus ontvang het oor die dood van Patroclus van Antilochus, die seun van Nestor, treur Achilles oor die dood van sy geliefde metgesel. Sy ma Thetis kom troos die ontstelde Achilles. Sy oorreed Hephaestus om vir hom nuwe pantser te maak, in plaas van die pantser wat Patroclus gedra het, wat deur Hector geneem is. Die nuwe wapenrusting bevat die skild van Achilles, wat in detail in die gedig beskryf word.
Woedend oor die dood van Patroclus, beëindig Achilles sy weiering om te veg en neem die veld in, en vermoor baie mans in sy woede, maar soek altyd Hector. Achilles voer selfs die stryd aan met die riviergod Scamander, wat kwaad geword het dat Achilles sy waters verstik met al die mans wat hy vermoor het. Die god probeer Achilles verdrink, maar word deur Hera en Hephaestus voorgekeer. Zeus neem self kennis van die woede van Achilles en stuur die gode om hom in bedwang te hou, sodat hy nie self Troy kan ontslaan voor die tyd wat dit vir die vernietiging daarvan toegestaan ​​is nie, en dit blyk dat die ongehinderde woede van Achilles self die lot kan trotseer. Uiteindelik vind Achilles sy prooi. Achilles jaag Hector drie keer om die muur van Troy voordat Athena, in die vorm van Hector se gunsteling en dierbaarste broer, Deiphobus, Hector oorreed om op te hou hardloop en van Achilles tot aangesig te veg. Nadat Hector die truuk besef het, weet hy dat die stryd onvermydelik is. Omdat hy wil veg, laai hy Achilles aan met sy enigste wapen, sy swaard, maar mis. Hector smeek sy lot en smeek Achilles om nie sy lewe te spaar nie, maar om sy liggaam met respek te behandel nadat hy hom vermoor het. Achilles sê vir Hector dat dit hopeloos is om dit van hom te verwag en verklaar dat "my woede, my woede my nou sou dryf om jou vlees weg te kap en jou rou te eet - sulke kwellinge wat jy my veroorsaak het".  Achilles maak dan Hector dood en sleep sy lyk om sy hakke agter sy wa. Nadat hy 'n droom gehad het waar Patroclus vir Achilles smeek om sy begrafnis te hou, bied Achilles 'n reeks begrafniswedstryde ter ere van sy metgesel aan. 
By die aanvang van sy tweestryd met Hector word na Achilles verwys as die helderste ster in die lug, wat in die herfs verskyn, Orion se hond (Sirius) 'n teken van boosheid. Tydens die verassing van Patroclus word hy vergelyk met Hesperus, die aand/westelike ster (Venus), terwyl die brand van die begrafnisbrand duur totdat Fosfor, die oggend/oostelike ster (ook Venus) gesak het (neergedaal het).
Met die hulp van die god Hermes (Argeiphontes) gaan Hector se pa Priam na Achilles se tent om by Achilles te pleit vir die terugkeer van Hector se liggaam sodat hy begrawe kan word. Achilles gee af en belowe 'n wapenstilstand vir die duur van die begrafnis, wat 9 dae duur met 'n begrafnis op die 10de (in die tradisie van Niobe se nageslag). Die gedig eindig met 'n beskrywing van Hector se begrafnis, met die ondergang van Troy en Achilles self wat nog kom.
Latere epiese verhale: die stryd teen Penthesilea en Memnon
Die Aethiopis (7de eeu vC) en 'n werk met die naam Posthomerika, wat deur Quintus van Smirna in die vierde eeu nC saamgestel is, vertel verdere gebeure uit die Trojaanse Oorlog. As Penthesilea, koningin van die Amazones en dogter van Ares, in Troje aankom, hoop Priamas dat sy Achilles sal verslaan. Na sy tydelike wapenstilstand met Priam, veg Achilles en dood die vegterskoningin, om later oor haar dood te treur.  Aan die begin was hy so afgelei deur haar skoonheid, dat hy nie so intens soos gewoonlik baklei het nie. Toe hy besef dat sy afleiding sy lewe in gevaar stel, het hy haar weer gefokus en vermoor.
Na die dood van Patroclus word Nestor se seun Antilochus die naaste metgesel van Achilles. As Memnon, seun van die Dawn Godin Eos en koning van Ethiopië, Antilochus doodmaak, kry Achilles weer wraak op die slagveld en vermoor Memnon. Gevolglik sal Eos die son nie laat opkom voordat Zeus haar oorreed het nie. Die geveg tussen Achilles en Memnon oor Antilochus weerspieël die van Achilles en Hector oor Patroclus, behalwe dat Memnon (anders as Hector) ook die seun van 'n godin was.
Baie Homeriese geleerdes het aangevoer dat die episode baie besonderhede in die Ilias se beskrywing van die dood van Patroclus en Achilles se reaksie daarop. Die episode vorm toe die basis van die sikliese epos Aethiopis, wat saamgestel is na die Ilias, moontlik in die 7de eeu vC. Die Aethiopis is nou verlore, behalwe vir verspreide fragmente wat deur latere skrywers aangehaal is.
Die presiese aard van Achilles se verhouding met Patroclus was 'n geskilpunt in die klassieke tydperk en in die moderne tyd. In die Ilias, blyk dit die model van 'n diep en lojale vriendskap te wees. Homer stel nie voor dat Achilles en sy goeie vriend Patroclus seksuele omgang gehad het nie.   Alhoewel daar geen direkte bewyse in die teks van die Ilias dat Achilles en Patroclus liefhebbers was, het hierdie teorie deur sommige latere skrywers tot uiting gekom. Kommentators van die klassieke oudheid tot die hede het die verhouding dikwels geïnterpreteer deur die lens van hul eie kulture. In die 5de eeu vC Athene is die intense band dikwels beskou in die lig van die Griekse gewoonte van paiderasteia. In Plato's Simposium, neem die deelnemers aan 'n dialoog oor liefde aan dat Achilles en Patroclus 'n paartjie was Phaedrus voer aan dat Achilles die jonger en mooier was, so hy was die geliefde en Patroclus was die minnaar.  Antieke Grieks het egter geen woorde om heteroseksueel en homoseksueel te onderskei nie,  en daar word aangeneem dat 'n man beide knappe jong mans kan begeer en seks met vroue kan hê. Baie pare mans deur die geskiedenis is vergelyk met Achilles en Patroclus om 'n homoseksuele verhouding te impliseer.
Die dood van Achilles, selfs al word dit slegs in die oudste bronne voorgekom, is 'n komplekse een met baie verskillende weergawes.  In die oudste weergawe, die Ilias, en soos voorspel deur Hector met sy sterwende asem, is die dood van die held deur Parys met 'n pyl (tot by die hak volgens Statius) bewerkstellig. In sommige weergawes het die god Apollo die pyl van Parys gelei. Sommige oorvertellings sê ook dat Achilles die poorte van Troje afskaal en met 'n vergiftigde pyl getref is. Al hierdie weergawes ontken Parys enige dapperheid, as gevolg van die algemene opvatting dat Parys 'n lafaard was en nie die man wat sy broer Hector was nie, en Achilles was onoorwonne op die slagveld.
Na die dood is die bene van Achilles vermeng met dié van Patroclus, en begrafniswedstryde is gehou. Hy was verteenwoordig in die Aethiopis as lewend na sy dood op die eiland Leuke aan die monding van die rivier die Donau.
'N Ander weergawe van Achilles se dood is dat hy diep verlief geraak het op een van die Trojaanse prinsesse, Polyxena. Achilles vra Priam om Polyxena se hand in die huwelik. Priam is gewillig omdat dit die einde van die oorlog en 'n alliansie met die grootste vegter ter wêreld sou beteken. Maar terwyl Priam toesig hou oor die privaat huwelik van Polyxena en Achilles, kruip Parys, wat Helen sou moes prysgee as Achilles met sy suster trou, in die bosse weg en skiet Achilles met 'n goddelike pyl en vermoor hom.
In die Odyssee, Stel Agamemnon Achilles in kennis van sy pompous begrafnis en die oprigting van sy heuwel by die Hellespont terwyl hulle die dooie vryers in Hades ontvang.  Hy beweer dat hulle 'n massiewe grafheuwel op die strand van Ilion gebou het wat deur almal wat van die see af kom, gesien kan word.  Achilles is veras en sy as begrawe in dieselfde urn as dié van Patroclus.  Parys is later deur Philoctetes vermoor met behulp van die enorme boog van Herakles.
In boek 11 van Homerus Odyssee, Vaar Odysseus na die onderwêreld en praat met die skakerings. Een hiervan is Achilles, wat, toe hy begroet is as 'geseënd in die lewe, geseënd in die dood', antwoord dat hy eerder 'n slaaf van die ergste meesters sou wees as om koning van al die dooies te wees. Maar Achilles vra Odysseus dan na die prestasies van sy seun in die Trojaanse oorlog, en as Odysseus vertel van Neoptolemus se heldhaftige optrede, word Achilles tevrede.  Dit laat die leser 'n dubbelsinnige begrip van hoe Achilles oor die heroïese lewe gevoel het.
Volgens sommige berigte het hy in die lewe met Medea getrou, sodat hulle na albei hul dood in die Elysian Fields of Hades verenig is - soos Hera Thetis in Apollonius belowe het Argonautica (3de eeu vC).
Die lot van Achilles se wapenrusting
Die wapenrusting van Achilles was die voorwerp van 'n vete tussen Odysseus en Telamonian Ajax (Ajax die groter). Hulle het daarvoor meegeding deur toesprake te lewer oor die rede waarom hulle die dapperste ná Achilles was aan hul Trojaanse gevangenes, wat na oorweging van beide mans se voorleggings besluit het dat Odysseus die wapenrusting meer verdien. Woedend vervloek Ajax Odysseus, wat hom die woede van Athena besorg het, wat Ajax tydelik so kwaad gemaak het van hartseer en angs dat hy skape begin doodmaak het, en vir hom dink sy kamerade. Na 'n rukkie, toe Athena sy waansin ophef en Ajax besef dat hy eintlik skape doodgemaak het, was hy so skaam dat hy selfmoord gepleeg het. Odysseus het uiteindelik die wapenrusting aan Neoptolemus, die seun van Achilles, gegee. As Odysseus die skaduwee van Ajax baie later in die House of Hades teëkom (Odyssee 11.543–566), is Ajax steeds so kwaad oor die uitslag van die kompetisie dat hy weier om met Odysseus te praat.
'N Relikwie wat beweer word dat hy die spies van brons met kop is, is eeue lank bewaar in die tempel van Athena op die Akropolis van Phaselis, Lycia, 'n hawe aan die Pamfilië-Golf. Die stad is in 333 VHJ besoek deur Alexander die Grote, wat homself as die nuwe Achilles beskou en die Ilias saam met hom, maar sy hofbiograwe noem die spies egter nie; dit is in die tyd van Pausanias in die 2de eeu nC aangetoon.  
Achilles, Ajax en 'n spel van petteia
Talle skilderye oor erdewerk dui op 'n verhaal wat nie in die literêre tradisies genoem word nie. Op 'n stadium in die oorlog het Achilles en Ajax 'n bordspel gespeel (petteia).   Hulle was opgeneem in die spel en onbewus van die omliggende geveg.  Die Trojane val die helde aan, wat slegs gered is deur 'n tussenkoms van Athena. 
Die graf van Achilles,  wat deur die oudheid in Troad bestaan ​​, is vereer deur Thessaliërs, maar ook deur Persiese ekspedisiemagte, sowel as deur Alexander die Grote en die Romeinse keiser Caracalla.  Achilles se kultus was ook op ander plekke te vinde, bv. g. op die eiland Astypalaea in die Sporades,  in Sparta met 'n heiligdom,  in Elis en in die geboorteland van Achilles Thessalie, sowel as in die Magna Graecia -stede Tarentum, Locri en Croton,  vir 'n byna Panhelleniese kultus vir die held.
Die kultus van Achilles word geïllustreer in die 500 vC Polyxena sarkofaag, wat die offer van Polyxena naby die tumulus van Achilles uitbeeld.  Strabo (13.1.32) het ook voorgestel dat so 'n kultus van Achilles in Troad bestaan:  
Naby die Sigeium is 'n tempel en monument van Achilles, en monumente ook van Patroclus en Anthlochus. Die Ilienses hou heilige seremonies ter ere van hulle almal, en selfs van Ajax. Maar hulle aanbid nie Hercules nie, as 'n rede dat hy hul land verwoes het.
Die verspreiding en intensiteit van die eer van die held onder die Grieke wat hulle aan die noordelike kus van die Pontus Euxinus, die Swart See van vandag gevestig het, blyk merkwaardig te wees. 'N Argaïese kultus word getuig van die Milesiaanse kolonie Olbia sowel as 'n eiland in die middel van die Swart See, wat vandag geïdentifiseer word met Snake Island (Oekraïens Зміїний, Zmiinyi, naby Kiliya, Oekraïne). Vroeë toewydingsinskrywings van die Griekse kolonies aan die Swart See (graffiti en ingeskrewe klei -skywe, dit is moontlik stemoffers, van Olbia, die gebied van Berezan -eiland en die Tauriese Chersonese ) getuig van die bestaan ​​van 'n heldhaftige kultus van Achilles [ 64] vanaf die sesde eeu v.C. Die kultus floreer nog steeds in die derde eeu nC toe toewydingsstele van Olbia verwys na 'n Achilles Pontárchēs (Ποντάρχης, ongeveer "heer van die see", of "van die Pontus Euxinus"), wat opgeroep is as 'n beskermer van die stad Olbia, vereer op dieselfde manier as die Olimpiese gode, soos die plaaslike Apollo -prostate, Hermes Agoraeus, [56 ] of Poseidon. 
Plinius die Ouere (23–79 nC) in syne Natuurlike geskiedenis noem 'n "hawe van die Achæi" en 'n "eiland Achilles", bekend vir die graf van die "man" (portus Achaeorum, insula Achillis, tumulo eius viri clara), 'n bietjie naby Olbia en die Dnieper-Bug-riviermonding geleë, op 125 Romeinse myl van hierdie eiland af, plaas hy 'n skiereiland 'wat in die vorm van 'n swaard uitstrek', skuins genoem Dromos Achilleos (Ἀχιλλέως δρόμος, Achilléōs drómos "die wedloopbaan van Achilles")  en beskou die plek van die held se oefening of speletjies wat deur hom ingestel is.  Hierdie laaste kenmerk van Plinius se rekening word beskou as die ikoniese spoeg wat vandag genoem word Tendra (of Kosa Tendra en Kosa Djarilgatch), geleë tussen die monding van die Dnjepr en Karkinitbaai, maar wat skaars 125 km van die Dnieper-Bug-riviermonding af is, soos Plinius sê. (Aan die "wedloopbaan" gee hy 'n lengte van 80 myl, ongeveer 120 km, terwyl die spoeg vandag ongeveer 70 km meet.)
In die volgende hoofstuk van sy boek verwys Plinius na dieselfde eiland as Achillea en stel nog twee name daarvoor voor: Leuce of Macaron (van Grieks [νῆσος] μακαρῶν "eiland van die bles"). Die 'hedendaagse' maatreëls, wat hy op hierdie stadium gee, is blykbaar verantwoordelik vir 'n identifisering van Achillea of Leuce met vandag se Snake Island.  Plinius se tydgenoot Pomponius Mela (ongeveer 43 nC) vertel dat Achilles begrawe is op 'n eiland met die naam Achillea, geleë tussen die Borysthenes en die Ister, wat bydra tot die geografiese verwarring.  Ruïnes van 'n vierkantige tempel van 30 meter aan 'n kant, moontlik die wat aan Achilles gewy is, is in 1823 deur kaptein Kritzikly op Snake Island ontdek. 'N Tweede verkenning in 1840 het getoon dat die bou van 'n vuurtoring alle spore van hierdie tempel vernietig het. 'N Inskripsie met 'n swart geglasuurde lekythos wat in 1840 op die eiland gevind is, lui: "Glaukos, seun van Poseidon, het my opgedra aan Achilles, heer van Leuke." In 'n ander inskripsie uit die vyfde of vierde eeu v.C. word 'n standbeeld opgedra aan Achilles, die heer van Leuke, deur 'n burger van Olbia, terwyl die stad Olbia in 'n verdere toewyding die voortdurende instandhouding van die kultus van die eiland bevestig, wat weer daarop dui kwaliteit as 'n plek van 'n supra-regionale heldeverering. 
Die heldhaftige kultus gewy aan Achilles op Leuce dit lyk asof dit terugkeer na 'n rekening uit die verlore epos Aethiopis waarvolgens Thetis na sy ontydige dood haar seun uit die begrafnisbrand gegryp en na 'n mitiese Λεύκη Νῆσος (Leúkē Nêsos "Wit eiland").  Reeds in die vyfde eeu vC het Pindar 'n kultus van Achilles genoem op 'n 'helder eiland' (φαεννά νᾶσος, phaenná nâsos) van die Swart See,  terwyl Pindar in 'n ander van sy werke die verhaal van die onsterflike Achilles wat op 'n geografies onbepaalde eiland van die Bles woon, saam met ander helde soos sy vader Peleus en Cadmus, vertel.  Die verband tussen hierdie mitologiese Fortune -eilande (μακαρῶν νῆσοι, makárôn nêsoi) of die Homeriese Elysium met die stroom Oceanus wat volgens die Griekse mitologie die bewoonde wêreld omring het, wat die noordelike dele van die Euxine daarmee moes identifiseer.  Guy Hedreen het verdere bewyse gevind vir hierdie verband tussen Achilles en die noordelike kant van die bewoonde wêreld in 'n gedig van Alcaeus, wat praat oor "Achilles heer van Scythia"  en die opposisie van Noord en Zuid, soos opgeroep door Achilles se stryd teen die Aethiopiese prins Memnon, wat op sy beurt deur sy moeder Eos na sy dood na sy vaderland sou word.
Die Periplus van die Euxine See (c. 130 nC) gee die volgende besonderhede:
Daar word gesê dat die godin Thetis hierdie eiland uit die see opgewek het vir haar seun Achilles, wat daar woon. Hier is sy tempel en sy standbeeld, 'n argaïese werk. Hierdie eiland is nie bewoon nie, en bokke wei daarop, nie baie nie, wat die mense wat met hul skepe hier aankom, aan Achilles offer. In hierdie tempel word ook baie heilige gawes, kraters, ringe en edelgesteentes neergelê wat dankbaar aan Achilles gebring word. 'N Mens kan nog steeds inskripsies in Grieks en Latyn lees, waarin Achilles geprys en gevier word. Sommige hiervan word ter ere van Patroclus verwoord, want diegene wat deur Achilles bevoordeel wil word, eer Patroclus terselfdertyd. Daar is ook ontelbare getalle seevoëls op hierdie eiland wat na die tempel van Achilles omsien. Elke oggend vlieg hulle see toe, maak hul vlerke nat met water en keer vinnig terug na die tempel en strooi dit. En nadat hulle klaar gestrooi is, maak hulle die vuurherd van die tempel skoon met hul vlerke. Ander mense sê nog meer dat sommige van die mans wat hierdie eiland bereik, doelbewus hierheen kom. Hulle bring diere in hul skepe, wat bestem is om geoffer te word. Sommige van hierdie diere slag hulle, ander maak hulle op die eiland vry, ter ere van Achilles. Maar daar is ander wat deur seestorms gedwing word om na hierdie eiland te kom. Omdat hulle geen offerdiere het nie, maar hulle self van die god van die eiland wil kry, raadpleeg hulle die orakel van Achilles. Hulle vra toestemming om die slagoffers uit die diere wat vrylik op die eiland wei te slag, te slag en die prys wat hulle as billik ag, in ruil te plaas. Maar as die orakel hulle toestemming weier, omdat daar 'n orakel is, voeg hulle iets by die aangebied prys, en as die orakel weer weier, voeg hulle nog iets by, totdat die orakel uiteindelik saamstem dat die prys voldoende is. En dan hardloop die slagoffer nie meer weg nie, maar wag hy gewillig om gevang te word. Daar is dus 'n groot hoeveelheid silwer, toegewy aan die held, as prys vir die slagoffers. Vir sommige van die mense wat na hierdie eiland kom, verskyn Achilles in drome, vir ander sou hy verskyn selfs tydens hul navigasie, as hulle nie te ver was nie, en hulle opdrag gee oor watter deel van die eiland hulle beter sou veranker skepe. 
Die Griekse geograaf Dionysius Periegetes, wat waarskynlik gedurende die eerste eeu nC geleef het, het geskryf dat die eiland genoem is Leuce "omdat die wilde diere wat daar woon, wit is. Daar word gesê dat daar op die eiland Leuce die siele van Achilles en ander helde woon, en dat hulle deur die onbewoonde valleie van hierdie eiland dwaal, so het Jove die manne beloon wat het hulle onderskei deur hul deugde, omdat hulle deur deugde ewige eer verwerf het ".  Net so hou ander die naam van die eiland verband met sy wit kranse, slange of voëls wat daar woon.   Pausanias is meegedeel dat die eiland "bedek is met woude en vol diere, sommige wild, sommige mak. Op hierdie eiland is daar ook die Achilles -tempel en sy standbeeld".  Leuce het ook 'n reputasie gehad as 'n plek van genesing. Pausanias berig dat die Delphic Pythia 'n heer van Croton gestuur het om van 'n borswond genees te word.  Ammianus Marcellinus skryf die genesing toe aan waters (aquae) op die eiland. 
'N Aantal belangrike kommersiële hawestede in die Griekse waters is aan Achilles gewy. Herodotus, Plinius die Oudere en Strabo het verslag gedoen oor die bestaan ​​van 'n dorp Achílleion (Ἀχίλλειον), gebou deur setlaars uit Mytilene in die sesde eeu vC, naby die held se vermeende grafheuwel in die Troad.  Latere getuigskrifte dui op 'n Achílleion in Messenia (volgens Stephanus Byzantinus) en 'n Achílleios (Ἀχίλλειος) in Laconia.  Nicolae Densuşianu herken 'n verbinding met Achilles in die name van Aquileia en van die noordelike arm van die Donau -delta, genaamd Chilia (vermoedelik van 'n ouer Achileii), hoewel sy gevolgtrekking dat Leuce soewereine regte oor die Swart See het, eerder moderne as argaïese seewet oproep. 
Die konings van Epirus beweer dat hulle van Achilles afstam deur sy seun, Neoptolemus. Alexander die Grote, seun van die Epirote -prinses Olympias, kon dus ook hierdie afkoms opeis en in baie opsigte daarna streef om soos sy groot voorouer te wees. Daar word gesê dat hy die graf van Achilles by Achilleion besoek het terwyl hy Troy verbygesteek het.  In 216 nC het die Romeinse keiser Caracalla, terwyl hy op pad was na 'n oorlog teen Parthia, Alexander nageboots deur speletjies rondom Achilles se tumulus te hou. 
In die Griekse tragedie
Die Griekse tragedie Aeschylus het 'n trilogie van toneelstukke oor Achilles geskryf, gegewe die titel Achilleis deur moderne geleerdes. Die tragedies hou verband met die dade van Achilles tydens die Trojaanse oorlog, insluitend sy nederlaag teen Hector en die uiteindelike dood toe 'n pyl wat deur Parys geskiet is en deur Apollo gelei word, sy hakskeur steek. Bestaande fragmente van die Achilleis en ander Aiskyliese fragmente is saamgestel om 'n werkbare moderne toneelstuk te lewer. Die eerste deel van die Achilleis trilogie, Die Myrmidons, gefokus op die verhouding tussen Achilles en koor, wat die Achaese weermag verteenwoordig en Achilles probeer oortuig om sy stryery met Agamemnon prys te gee, maar 'n paar reëls oorleef vandag.  In Plato's Simposium, Phaedrus wys daarop dat Aeschylos Achilles as die geliefde uitgebeeld het en Patroclus as die geliefde Phaedrus beweer dat dit verkeerd is omdat Achilles, die jongste en mooier van die twee, die geliefde was, wat sy minnaar so lief gehad het dat hy gekies het om te sterf om hom te wreek. 
Die tragedie Sophokles het ook geskryf Die liefhebbers van Achilles, 'n toneelstuk met Achilles as die hoofkarakter. Slegs 'n paar fragmente oorleef. 
Teen die einde van die 5de eeu vC kom 'n meer negatiewe siening van Achilles na vore in die Griekse drama. Euripides verwys na Achilles in 'n bitter of ironiese toon in Hecuba, Electra, en Iphigenia in Aulis. 
In die Griekse filosofie
Die filosoof Zeno van Elea het een van sy paradokse gesentreer op 'n denkbeeldige voetspoor tussen 'vinnige' Achilles en 'n skilpad, waardeur hy probeer aantoon het dat Achilles nie 'n voorsprong by 'n skilpad kon inhaal nie, en daarom die beweging en verandering was onmoontlik. As student van die monistiese Parmenides en lid van die Eleatic -skool, het Zeno geglo dat tyd en beweging illusies was.
In Hippias Minor, 'n dialoog wat toegeskryf word aan Plato, argumenteer 'n arrogante man met die naam Hippias met Sokrates. Die twee tree in gesprek oor leuens. Hulle besluit dat 'n persoon wat opsetlik vals is, "beter" moet wees as 'n persoon wat opsetlik vals is, op grond daarvan dat iemand wat opsetlik lieg, die onderwerp moet verstaan ​​waaroor hy lieg. Sokrates gebruik verskillende analogieë en bespreek atletiek en die wetenskappe om sy standpunt te bewys. 
Die twee verwys ook breedvoerig na Homeros. Sokrates en Hippias is dit eens dat Odysseus, wat 'n aantal leuens bedink het gedurende die hele Odyssee en ander verhale in die Trojaanse Oorlogsiklus, was opsetlik vals. Achilles het, net soos Odysseus, talle leuens vertel. Hippias meen dat Achilles 'n algemeen eerlike man was, terwyl Sokrates meen dat Achilles vir sy eie voordeel gelieg het. Die twee redeneer of dit beter is om opsetlik of per ongeluk te lieg. Sokrates laat vaar uiteindelik Homeriese argumente en maak sportanalogieë om die punt te haal: iemand wat doelbewus verkeerd doen, is 'n beter persoon as iemand wat onbedoeld verkeerd doen. 
In die Romeinse en Middeleeuse letterkunde
Die Romeine, wat tradisioneel hul afstamming na Troje teruggevoer het, was baie negatief oor Achilles.  Virgil verwys na Achilles as 'n woeste en 'n genadelose slagter van mans,  terwyl Horace Achilles uitbeeld dat hy vroue en kinders genadeloos doodmaak.  Ander skrywers, soos Catullus, Propertius en Ovidius, verteenwoordig 'n tweede deel van minagting, met die klem op Achilles se erotiese loopbaan. Hierdie deel gaan voort in Latynse vertellings oor die Trojaanse Oorlog deur skrywers soos Dictys Cretensis en Dares Phrygius en in Benoît de Sainte-Maure Roman de Troie en Guido delle Colonne's Historia destroyis Troiae, wat tot die 17de eeu die mees geleesde en hervertelde weergawes van die saak van Troy gebly het.
Achilles is deur die Bisantynse kroniekskrywer Leo die diaken beskryf, nie as Hellene nie, maar as Skithiër, terwyl die leër volgens die Bisantynse skrywer John Malalas bestaan ​​het uit 'n stam wat voorheen bekend was as Myrmidons en later as Bulgars.  
DIE SKILD VAN ACHILLES
Die lewenskrag, Achilles ', wat uit die kwas van Rubens bloei, het hom steeds dieper gewortel in die geskiedenis en versprei hom op weelderige tapisserieë, gewaardeerde besittings wat Europese paleise en nasionale museums versier.
Peter Paul Rubens (1577–1640), wat agt bepalende tonele uit die lewe van Achilles gekies het, gooi elke greintjie van sy artistieke virtuositeit in sy meesterstukke van die Westerse beskawing se vroegste en mees blywende held.
In een van die lys van verlore geleenthede met angs gevul, het ek die afgelope tyd geleer dat ek die perfekte kans gemis het om hulle almal saam te sien in 'n wonderlike museumuitstalling, Peter Paul Rubens: Die lewe van Achilles.
Achilles ontdek deur Odysseus onder die dogters van Lycomedes – modello deur Peter Paul Rubens. Bron: Wikimedia Commons
Peter Paul Rubens: Die lewe van Achilles
Al agt tonele van Rubens ' is aangebied in 'n uitgebreide ondersoek na die persoonlike belangstelling van die kunstenaar in Achilles, die visuele en literêre hulpbronne wat sy werk beïnvloed, en die tegniese aspekte van die uitvoering van hierdie ongelooflike meesterwerke.
'N Volledige reeks voltooide werke, wat sedert die laaste helfte van die 17de eeu sorgvuldig bewaar is, is vertoon. Dit bevat al die oorspronklike oliesketse van Ruben op eikehoutpanele, verskeie van sy uitbundig geverfde modelli gebruik as verwysings vir die weefstowwe, en baie van die oorspronklike, ryklik uitgevoerde tapisserieë is ook vertoon.
Hierdie wonderlike uitstalling het in Nederland plaasgevind in Rotterdam 's Museum Boijmans Van Beuningen van 30 Augustus tot 16 November 2003 en daarna verhuis na Spanje van 9 Desember tot 19 Februarie 2004 in Museo Nacional del Prado in Madrid.
Die meegaande katalogus, met die regte titel, Peter Paul Rubens: Die lewe van Achilles is geskryf deur kurators Friso Lammertse en Alejandro Vergara, met bydraes deur Annetje Boersma, Guy Delmarcel en Fiony Healy.(Ek wag ongeduldig op my eksemplaar van Amazon)
Volgens Lammertse, soos gerapporteer in die kataloguspublikasieoorsig deur Kristi Nelson van die Universiteit van Cincinnati, het Rubens se skoonpa moontlik 'n belangrike rol gespeel in die inbedryfstelling van hierdie werke.
As 'n top-tapisseriehandelaar, was Daniel Fourment nou verbonde aan die Die lewe van Achilles reeks, en die oorsprong van baie van die oorspronklike sketse en tapisserieë word as sy tuiste gelys.
Rubens beskou as tapisserie as 'n omvattende geheel
Lammertse verduidelik dat Rubens van tapisserie beskou is as nie net individuele stukke nie, maar as 'n omvattende geheel. Die argitektuur van die kliënt se huis of paleis waar die tapisserie sou hang, was 'n kritieke faktor in die kreatiewe proses en finale ontwerpe.
Delmarcel merk op dat verskillende beroemde werkswinkels in Brussel hul eie uitgawes van die Achilles -tapisserieë vervaardig het. Verskillende grensontwerpe is dikwels gebruik, miskien om die smaak van verskillende kliënte beter te pas.
Healy stel voor dat Rubens waarskynlik beïnvloed is deur oorspronklike tekste, sowel as Renaissance -publikasies, vir narratiewe besonderhede wat by sy ontwerpe ingesluit is. Sy beklemtoon die briljante intuïsie wat Rubens toon, wat ontwerpe produseer wat die menslike en heroïese eienskappe van die karakter van Achilles visueel uitdruk.
Het Rubens iets gemis?
Let op die visuele inhoud van die agt afsonderlike tonele terwyl u na die volgende beelde kyk. Is dit die belangrikste tonele wat u sou sê, die roem van Achilles definieer? Wat sou u nog meer wou sien as u Rubens kon opdra?
Die rou van Achilles oor die dood van Patroklos kan 'n voor die hand liggende keuse wees, maar ek sou regtig wou sien wat Rubens hiermee sou gedoen het as 'n beginpunt vir 'n negende meesterstuk:
Tondo van 'n solder Rooi-figuur Kylix, ca. 500 vC, wat Achilles uitbeeld wat die Patroklos -arm versorg,#8217 gewond deur 'n pyl. Bron: Wikimedia Commons
Moet ook nie die onderskrifbesonderhede misloop nie. U sal dit miskien interessant vind om die grootteveranderings van skets tot modello na tapisserie te volg, en die artistieke veranderinge in randontwerpe sowel as ander ontwerpvariasies raak te sien.
Van sketse tot Modelli tot volskaalse tapisserieë
1. Thetis dompel die baba Achilles in die Styxrivier:
Rubens ' Skets vir Thetis dompel die baba Achilles in die rivier die Styx, ca 1630-1635, olie op eikehoutpaneel. (44,1 × 38,4 cm / 17,4 × 15,1 in) Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons.
Rubens ' Modello vir Thetis dompel die baba Achilles in die rivier die Styx, ongeveer 1630-1635. (grootte en huidige ligging nie vermeld nie) olie op doek. Bron: Wikimedia Commons.
Wol en sy Tapisserie, ca. 1630 – 1699, toegeskryf aan Frans en Jan Raes, gebaseer op Rubens ' Thetis dompel Achilles in die rivier die Styx. (423 × 362 cm / 13 voet. 10 in × 11 voet. 10 in). Brussel, Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis. Bron: Wikimedia Commons
2. Achilles Opgevoed deur die Centaur Chiron:
Rubens ' sketch for Achilles Opgevoed deur die Centaur Chiron ongeveer 1630-1635, olie op eikehoutpaneel. (44 × 38,5 cm / 17,3 × 15,2 in) Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Achilles Opgevoed deur die Centaur Chiron ongeveer 1630-1635. (grootte nie vermeld nie) olie op doek. Madrid, Museo Nacional del Prado. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy toegeskryf aan Geraert Van Der Strecken, ca. 1675-1699, (259 cm x 351 cm / 8 ft. 6 in x 11 ft. 6 in) gebaseer op Rubens ' Achilles Opgevoed deur die Centaur Chiron. Bron: Wikimedia Commons
3. Achilles erken onder die dogters van Lycomedes:
Rubens ' sketch for Achilles word erken onder die dogters van Lycomedes ongeveer 1630-1635, olie op eikehoutpaneel. (45,5 × 61,2 cm / 17,9 × 24,1 in) Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Achilles word erken onder die dogters van Lycomedes. ongeveer 1630-1635, (grootte nie vermeld nie) olie op doek. Madrid, Museo Nacional del Prado. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy, ca. 1653-1664, toegeskryf aan Jan van Leefdael. Gebaseer op Rubens ' Achilles word erken onder die dogters van Lycomedes. (495 × 607 cm / 16 voet. 2 in × 19 voet. 10 in). Antwerpen, Rubenshuis. Bron: Wikimedia Commons
4. Die toorn van Achilles:
Rubens ' sketch for Die toorn van Achilles, ongeveer 1630-1635, olie op eikehoutpaneel. (45 × 46 cm / 17,7 × 18,1 duim). Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Die toorn van Achilles, ca. 1630-1635, (108,5 cm x 106,8 cm / 42,7 in x 42 in) olieverf op doek. Londen, The Courtauld Gallery. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy, met goue en silwer drade toegeskryf aan die werkswinkel van Daniël Eggermans gebaseer op Rubens ' Die toorn van Achilles. ongeveer 1630-1635. (417 cm × 390 cm / 13 voet. 8 in × 12 voet. 9 in). Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy, toegeskryf aan Frans Raes gebaseer op Rubens ' Die toorn van Achilles. (400 cm × 390 cm / 13 voet. 1 in × 12 voet. 9 in). Brussel, Royal Museums of Art and History. Bron: Wikimedia Commons
5. Briseis herstel na Achilles:
Rubens ' sketch for Briseis herstel na Achilles, ca. 1630-1631 olie op eikehoutpaneel (45,4 cm x 67,6 cm / 17,9 in x 26,6 in), Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Briseis herstel na Achilles. ongeveer 1630-1635, (grootte nie aangegee) olie op doek. Madrid, Museo Nacional del Prado. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy toegeskryf aan Frans en Jan Raes, ca. 1650, gebaseer op Rubens ' Briseis herstel na Achilles. (416 cm × 593 cm / 13 voet. 7 in × 19 voet. 5 in). Brussel, Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis. Bron: Wikimedia Commons
6. Thetis ontvang die arms van Achilles van Vulcanus:
Rubens ' sketch for Thetis ontvang die arms van Achilles van Vulcanus ongeveer 1630-1635, olie op eikehoutpaneel (44,6 × 53,4 cm / 17,6 × 21 in). Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Thetis ontvang die arms van Achilles van Vulcanus ongeveer 1630-1635, olie op doek (grootte nie aangegee). Pau, Frankryk, Musee ' des Beaux-arts de Pau. Bron: Wikimedia Commons
(Ongelukkig geen beeld van 'n tapisserie van Thetis ontvang die arms van Achilles van Vulcanus kan aanlyn gevind word)
7. Die dood van Hector:
Rubens ' sketch for Die dood van Hector, ca. 1630-1635, olie op eikehoutpaneel. (44,4 × 53 cm / 17,5 × 20,9 in) Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Die dood van Hector. ongeveer 1630-1635, (grootte en huidige ligging nie vermeld nie) olie op doek. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy datum, toekenning en grootte nie vermeld nie, gebaseer op Rubens ' Die dood van Hector, Koninklike Paleis van Turyn. Bron: Wikimedia Commons
8. Die dood van Achilles:
Rubens ' sketch for Die dood van Achilles, ca. 1630-1635, olie op eikehoutpaneel, (45,3 × 46 cm / Rotterdam, Museum Boijmans Van Beuningen. Bron: Wikimedia Commons
Rubens ' modello vir Die dood van Achilles, ca. 1630-1635, (107,5 cm x 109,2 cm / 42,2 in x 43 in) olieverf op doek. Londen, The Courtauld Gallery. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy toegeskryf aan Jan Raes, ca. 1630 gebaseer op Rubens ' Die dood van Achilles (411 cm x 462 cm / 13 voet. 1 in x 12 voet. 9 in) Brussel, Royal Museums of Art and History. Bron: Wikimedia Commons
Tapisserie van wol en sy toegeskryf aan Gerard Peemans, ca. 1655-1693, gebaseer op Rubens ' Die dood van Achilles, (410 cm × 427 cm / 13 voet. 5 in × 14 voet. 0,1 in). Antwerpen, Rubenshuis. Bron: Wikimedia Commons
Die betekenis van Rubens ' Die lewe van Achilles
Met 'n monumentale groep werke van 1.403 stukke, insluitend die talle kopieë wat in sy werkswinkel gemaak is, sluit Rubens ' in Die lewe van Achilles reeks verteenwoordig 'n byna onbeduidende breuk.
En tog, ondanks die klein aantal stukke, is die impak van Rubens se bydrae tot die ewige bekendheid van Achilles ' onbeduidend.
Die lewensmag van Achilles ', wat uit die kwas van Rubens bloei, het hom steeds dieper in die geskiedenis gewortel en hom op pragtige tapisserieë versprei wat deur koninklikes en kunsversamelaars as gewaardeerde besittings beskou word.
Rubens ' buitengewone kunswerke versier die vergulde mure van Europese paleise en groot nasionale museums vir kuns en geskiedenis en bied 'n uitstekende bewys dat die lot van Achilles nog steeds sterk floreer.
Achilles ' kleos aphthiton, of " onwilting glory " soos welsprekend vertaal deur prof. Gregory Nagy, bly steeds voortbestaan ​​en bloei steeds heerlik, geslag na geslag, deur die eeue heen.
Peter Paul Rubens ' Die lewe van Achilles meesterstukke is baie belangrik om by te dra tot hierdie kontinuïteit, en ons visuele liefde vir Homeros visueel te laat voortbestaan Skitterende prins Achilles.
En, net soos die geliefde beendere van Patroklos wat deur die ewigheid in die begrafnisurn met Achilles vermeng is, is Rubens se beloning soortgelyk kleos— sy lot het heerlik verweef geraak met die lot van Achilles.
Rubens ' modello vir Briseis herstel na Achilles. ongeveer 1630-1635, (grootte nie vermeld nie) olie op doek. Madrid, Museo Nacional del Prado. Bron: Wikimedia Commons
Alhoewel sy altyd 'n afskuwelike monster was, sê latere verhale dat Poseidon geval het vir 'n pragtige meisie met die naam Medusa, miskien 'n dienaar van Athena. Ongelukkig het die seegod gekies om sy begeerte in die heiligdom van Athena te versadig. Athena was woedend en verander die skoonheid in 'n afskuwelike monster met slange vir hare. In hierdie transformasie kan sy 'n man met 'n enkele voorkoms in 'n klip laat verander. Selfs nadat Perseus (met hulp van Athena) Medusa van haar kop geskei het, was 'n daad wat haar ongebore kinders (Pegasus en Chrysaor) uit haar liggaam kon laat kom en die kop het sy dodelike krag behou.
Medusa word ook gereken as een van die Gorgons, drie dogters van Phorcus. Haar susters is die onsterflike Gorgons, Eryale en Stheno.
Ovidius, Metamorfose 4. 770 ev (trans. Melville) (Romeinse epos C 1ste vC tot 1ste nC): " [Na die dood van die Gorgon het Perseus na die land van die Aithiopiërs (Ethiopiërs) gereis:] 'n Opperhoof, een van hulle getal, het [Perseus] gevra waarom sy [Medousa] alleen onder haar susters daardie slanghare gedra het, en Perseus antwoord: 'Wat u vra, is die moeite werd om te luister, en ek sal die verhaal vertel. Haar skoonheid was ver beroemd, die jaloerse hoop van menige vryer, en van al haar sjarme was haar hare die mooiste, so ek is vertel deur een wat beweer het dat sy haar gesien het. Sy het gesê dat sy in die heiligdom van Minerva [Athena 's] deur die Lord of the Sea (rektor Pelagi) [Poseidon] geskend is. Jove se dogter [Zeus '] draai weg en bedek haar maagdelike oë met haar skild. En dan het die pragtige hare van Gorgo vir gepaste straf verander in afskuwelike slange. Minerva [Athena] nog steeds, om haar vyande met angs te tref, op haar borswapen die slange dra wat sy gemaak het. '"
Sommige werke buite die Westerse tradisie
Afrika: Nok -kultuur, c. 500 vC - 200 nC
-Neolitiese kultuur uit die vroeë ystertydperk
-Ken veral bekend deur die gesofistikeerdheid van sy beeldhouwerk
1. Nok-figuur, 6de eeu vC-6de eeu nC. Terracotta, H. 38 cm (14 ¾ "), Musée du Louvre, Parys.
2. Nok Sculpture. Meervoudige figure. Besonderhede nie beskikbaar nie.
Afrika: die Meroïtiese Koninkryk, 300 BCE - 350 CE
-Geleë in die huidige suidelike Egipte en in Soedan
-Gebreek uit die ou Egiptiese kultuur in die tyd van die Ptolemeus
-Haal inspirasie uit Egiptiese kuns, maar volg nie die reëls daarvan nie
3. Meroïtiese piramides, Meroë, Soedan
Ongeveer 220 klippiramides, hoogtes wissel van 6 tot 30 meter, tipiese breedte 8 meter. Foto's deur Aluka Digital Library,
Foto deur Zgordemores (cc-at-nc-sa)
Die mense in die onderste linkerhoek moet u 'n idee gee van die skaal.
Foto deur Aluka Digital Library
4. Verligting van 'n Meroïtiese tempel, met die leeugod Apedemak aan die linkerkant.
5. Meroitic Jar. Besonderhede nie beskikbaar nie. Foto deur feministjulie.
Foto deur feministjulie (cc-at-nc-nd)
China: Shang -dinastie, c. 1600 vC - 1046 vC
-Gesentreerd in die Yellow River Valley
-Kultuur uit die Bronstydperk het die neolitiese pottebakkery verower
Heersers het legitimiteit geëis op grond van rituele kontak met geestelike magte
6. Jy vaas, c. 1050 Brons, h: 35 cm. Musée Cernuschi, Parys
7. Driebeen Ding met Taotie-motief, 22,9 x 18,4 cm, Sjanghai-museum.
8. Bronsvat in die vorm van 'n renoster, waarskynlik laat 1100s - 1050 vC. Brons, afmetings nie beskikbaar nie. Asian Art Museum, San Francisco.
Foto deur Sacred Destinations
China: Qin -dinastie, 221 tot 206 vC
-Eerste dinastie van die keiserlike China
-Eis aanspraak op mag gebaseer op wetlike eerder as godsdienstige gesag
9. Terracotta Army, c. 214. Geverfde terracotta. Tipiese hoogte: 130 cm. Museum van Terracotta -krygers en -perde van Qin Shi Huangdi, Xi 'an.
China: Han -dinastie, 206 vC - 220 nC
10. Lady Dai Funeral Banner, 170 VHJ. Sy en natuurlike pigmente, H: 205 cm. Hunan Provinsiale Museum.
11. Wierookbrander uit die graf van prins Liu, 113 v.C. Brons met goue inleg 10 1/2 ″ (26 cm) Hebei Provinsiale Museum, China.
12. Vlieënde perd, 2de eeu nC. Brons, hoogte 34,5 cm lengte 45 cm w 7,15 kg. Gansu Provinsiale Museum, China
China: Tang-dinastie, 618-907 CE
13. Tang Dynasty Guardian Creature (deel van 'n paar), ca. 700, aardewerk met loodglas, H: 98,0 cm B: 32,6 cm D: 31,5 cm. Freer Sackler Gallery, Washington, DC
Foto deur Laura Shefler (cc-at-nc)
China: Vyf dinastieë & Tien koninkryke periode, 907-960
14. Gu Hongzhong, The Night Revels of Han Xizai, reproduksie van die Song -dinastie, c. 970. Ink en kleur op sy, 28,7 x 335,5 cm. Palace Museum, Beijing.
Japan: Finale Jomon -tydperk, 1000 - 300 vC
15. Shakko-dogu Figuur, c. 700 vC, aardewerk H: 36,1. Nasionale Museum, Tokio
Japan: Kofun -periode, 250 – 538 CE
16. Haniwa in die vorm van 'n vegter, c. 500–600 nC. Aardewerk, hoogte nie beskikbaar nie. Asiatiese kunsmuseum, San Francisco.
Indusvallei beskawing, 2600-1900 vC
17. Zebu Bull Seal, c. 2250. Steatite, 3,75 x 3,75 cm
Islamabad Museum, Islamabad.
18. Dancing Girl, c. 2000, Brons h: 10,8 cm. Nasionale Museum, Nieu -Delhi
Indië: Maurya -dinastie, 321 - 232 vC
-Vereenigde die Indiese subkontinent
-Versprei Jain en Boeddhistiese godsdienste
19. Sanchi Stupa, 3de c. BCE, hekke 70 CE (Andhra Period), Stone, h: 16,5 m diameter: 36,6 m. Sanchi, Indië
foto deur Eileen Delhi (cc-at-nc)
20. Lion Capital van Ashoka Column, Sanath
c. 250. Gepoleerde sandsteen, h: 2,15 m. Argeologiese museum, Sarnath.
Indië: Gupta Empire, c. 500-321 nC
-Nuwe belangstelling in die uitbeelding van die menslike vorm
-Hierdie tydperk word Indië se "Goue Eeu" genoem
21. Krishna Killing the Horse Demon Keshi, ca. 321 - 500 CE, H. 21 in. (53,3 cm) Terracotta, Metropolitan Museum of Art.
22. Vishnu Slaap op die slang Shesa, c. 500 nC
Sandsteen, L: 400 cm. In situ, Vishnu -tempel, Deogarh
Mexiko: Olmec Culture, c. 1400-500 vC
23. Olmec Head, c. 1200. Vulkaniese gesteente, 2,41 m. La Venta, Mexiko
24. Olmec Were-Jaguar, c. 1200. Basalt, hoogte 90 cm, Museo Nacional de Antropología, Mexico -stad.
25. Olmec Baby, 12de – 9de c. BCE, Keramiek, kaneel, rooi oker, H. 13 3/8 "x W. 12 ½" x D. 5 ", Metropolitan Museum of Art
26. Olmec Mask, 900-300 BCE, Jadeite, cinnabar, 6 7/8 x 5 9/16 x 3 1/4 in. Minneapolis
Oorsprong van Plein Air Painting
Al word skilderye in die buitelug deesdae as algemeen beskou, is dit as revolusionêr beskou toe dit in die vroeë 19de eeu in Europa ontstaan ​​het. 'Plein Air' is 'n Franse term wat vertaal word in 'ope lug', of bloot in die buitelug. Dit word egter met die impressionisme verbind, maar dit is werklik die basis waarop die impressionisme homself gebou het. Plein -lugskilders werk deur mere, riviere, berge, heuwels, damme en platteland, met die doel om die gevoel van natuur te weerspieël. Dit was gebaseer op direkte waarneming van die sintuie, nie uit die geheue of 'n foto nie. 'N Belangrike komponent van plein air painting is die poging om natuurlike lig vas te vang en die vlugtige oomblikke in die landskap te kanaliseer. Hierdie kunsbeweging het sy oorsprong in die werk van die Engelsman John Constable en die Barbizon-skool in Frankryk, onder leiding van Jean-Francois Millet. Om buite in die natuur te werk, vereis dat kunsvoorrade byderhand is, so dit was tydrowend en omslagtig vir kunstenaars om hul esels en pigmente na hul skildery te vervoer, wat soms 'n lang staptog was teen die berge.
Plein-lugverf is moontlik gemaak deur innovasies van die verfbuis en draagbare esels, palette en verfkaste. Voordat dit uitgevind is, het kunstenaars persoonlike ateljee -assistente gehad wat pigmente met lynolie maal en materiaal voorberei om buite te werk. Die opvoubare sinkverfbuis wat deur John Goffe Rand in 1841 uitgevind is, het die behoefte aan ateljee -assistente uitgeskakel. Rand se verfbuise was gerieflik, draagbaar en in massa vervaardig en het 'n 'prop' dop, ideaal om buite te skilder. [Sien figuur 1.] Dit was 'n belangrike bydrae tot die verspreiding van plein -lug, aangesien dit baie moeite vir kunstenaars geword het om buite te gaan met al hul benodigde voorrade. Die Londense onderneming Windsor & amp; Newton het die voorbeeld gevolg en meer 'draagbare' kunsmateriaal vervaardig, soos die opvoubare esel, palet en gesso-voorbereide, voorgerekte doeke.1 Hulle het hierdie voorrade ontwerp met inagneming van wat 'n plein air artist nodig sou hê. Al hierdie uitvindings het dit moontlik gemaak om buitenshuise skilderye moontlik te maak en is waardeer deur latere impressionistiese skilders soos Renoir en Monet.
John Constable (1776-1837), 'n Engelse landskapskilder, was 'n pionier en voorstander van plein air painting. Sy benadering tot kuns was dat dit gegrond moet wees op die waarheid, wat die kunstenaar self direk voor hom waarneem. Al sy skilderye is gevul met sentimentele trots vir die weelderige en rustige Engelse platteland, en is gewoonlik gefokus op die lug, lig en atmosfeer. Haywain byvoorbeeld een van Constable se bekendste werke. [Sien figuur 2.] Dit is 'n toneel van 'n stil, rustige oggend op 'n plaas, met twee mans aan boord van 'n perdewa wat deur 'n vlak dam loop. 'N Hondjie met bruin spatsels kyk na die wa aan die rand van die waters.Die nederige huis is aan die linkerkant, gedeeltelik bedek met 'n wasige oggendmis. Die hele landskap word omring deur welige groen as die lug van lig na grys oorgaan. Dit was 'n taak van lugverfskilders om lig in hul skilderye akkuraat weer te gee, aangesien die lig verander wanneer die son deur die lug beweeg. Hierdie skildery wek 'n gevoel van rustigheid en waardering vir die rustige platteland, onaangeraak deur industriële geboue en oorvol mense. Dit is duidelik dat konstabel die natuurlike skoonheid van die grond waardeer, ongestoord deur die swaar nywerheid en masjinerie.
Onder leiding van Millet het die Franse Barbizon -skool die landskap geskilder as aan die rand van die woude van Fontainebleau. Terwyl die meeste plein air identifiseer met die werke van impressioniste, is hulle beïnvloed deur die werk van die Barbizon School. Omdat hulle doel was om 'n ware weergawe van die natuur te skep, het baie later as Realiste bekend geword. Benewens die skildery van die werklikheid van die natuur, was die Barbizon -skilders toegewy aan die uitbeelding van die werklikheid van die werkersklas. In Millet se werk word die gewone plattelandse werker as die 'werkersklasheld' getoon. Die Gleaners. Alles op die toneel is 'n gewone en werkende klas, van die hoë hooihoewe in die verte tot die geboë rug van die plukers wat hard werk. Die figure is relatief naby die horisonlyn gerangskik, sodat hulle groter en belangrik lyk. Miskien verheerlik Millet die moeisame lewens van sy onderdane as 'n tema van die mens se harmonieuse bestaan ​​met die natuur.
KANSELLEERD – VERKEN UT 7/7/2020: Griekse en Romeinse mite op UT -kampustoere
Die toer vertrek vanaf Waggener Hall (die kant wat na die toring kyk). Die toer duur ongeveer 'n uur. Die eerste toer sal om 11:00 wees, met daaropvolgende toere vanaf die uur tot 14:00. Hou in gedagte dat die staptog 'n bietjie minder as 'n kilometer lank sal wees en dat ons op en af ​​met trappe sal loop. U is welkom om die toer te verlaat wanneer u wil. Die toer eindig by die standbeeld van Diana of the Chase. 'N Google -kaart van die toer en die webwerwe kan hier gevind word.
Kuns en identiteit in die donker eeu Griekeland, 1100 � v.G.J
In hierdie gewaagde, innoverende en uiters oorspronklike studie, skrap Susan Langdon baie ou, taamlik moeisame en dikwels moeisame maniere om na Griekse kuns te kyk en blaas sodoende nuwe lewe in die ikonografie van die tydperk tussen 1100 en 700 vC Die studie van geometriese kuns is te lank gedomineer deur die skaduwee van Homeros, 'n tirannie van die teks wat so deurdringend was dat daar agter elke beeld 'n aanduiding van die epiese vertelling moes wees, hoe ver ook al. 1 Dus, 'n skeepswrak, hoe anoniem ook al, moes die van Odysseus en sy metgeselle wees, 'n wa -wedloop kan slegs die begrafniswedstryde vir Patroklos of 'n ander held wees, en 'n vreemde paar "twins " op 'n trukvaas in die Atheense Agora, in 1936, 'n jaar na die ontdekking daarvan, op 'n vernuftige manier geïnterpreteer deur Roland Hampe as die jong Nestor wat die sogenaamde Aktorione-Molione-tweeling beveg Ilias XI.707vv. 2 Dit wil nie sê dat Langdon Homerus vermy nie, sy lees Homeros net op 'n ander, en ek sou argumenteer, meer verligte manier.
Vanaf die 19de eeu floreer interpretasies van tonele oor Griekse geometriese aardewerk, brons, ivore en ander klein vondste, wat elkeen probeer om 'n vroeëre interpretasie te oortref, elk beperk slegs deur die verbeelding van die skrywer. 'N Klassieke voorbeeld hiervan is die gevierde dinos in die British Museum (1899.2-19.1) wat 'n skip uitbeeld, met ongeveer 40 roeiers wat gereed is om die oorlewende man oor die see te dra wat aan die arm van 'n soortgelyke groot vrou gryp op die boot klim. Die maniere waarop die ikonografie van hierdie vaas deur vorige geleerdes geïnterpreteer is, is 'n verhaal wat behendig deur Langdon vertel is. Alhoewel dit oorspronklik deur A.S. Murray in 1899 - wat die twee kante van die vaas saam gelees het - as begrafnisaktiwiteite wat uitloop op 'n skeepswedloop, 3 word die egpaar later as Ariadne en Theseus, as Helen en Paris (of Menelaos), as Jason en Medea, of selfs as Hektor en Andromache (p. 19). Soos Langdon uitbrei, kom meer onlangse interpretasies op die toneel in terme van die werklike lewe, naamlik as 'n ontvoering huwelik of bloot 'n onberispelike seekaptein wat afskeid neem van sy vrou, hoewel sy pligsgetrou 'n hele rits twyfelaars. 4 Langdon vertel verder oor die uitputtende bespreking van Klaus Fittschen oor die vaas, en die gedeelte moet volledig aangehaal word, aangesien dit die wonderlike manier van hantering van Langdon, vriendelik, maar stewig, met minder as bevredigende geleerdheid kenmerk: &# 8220 …. Fittschen 's 1969 bespreking van die krater bly onoortreflik vir deeglikheid. Hy ondersoek die reeks mitiese moontlikhede en toets 'n volledige ikonografiese analise aan literêre bronne. Sy proses van uitskakeling het slegs negatiewe resultate opgelewer. As gevolg van teenstrydige ikonografiese leidrade, het hy tot die gevolgtrekking gekom, kan die skeepstoneel nie met 'n legende gepaard gaan nie en moet dit 'n eietydse vertrek van 'n agtste eeu verteenwoordig van 'n man, met of sonder die vrou, waarvan die betekenis uiteindelik onkenbaar is. Dit is moeilik om 'n gebrek in hierdie logika te vind, of om tevrede te wees met die resultate. Hulle bied min om ons begrip van meetkundige kuns en#8221 (p. 21) te vergroot.
Die skoonheid van die prestasie van Langdon lê daarin dat sy verder kyk as die tradisionele fokus op 'n vroeë Ystertydperk-samelewing wat gedomineer word deur krygersmanne ('n samelewing so pragtig gevorm deur Homeros), sowel as elite en nie-elites (Ian Morris 's kaloi en kakoi), en die fokus op prosesse van verandering wat klemgebaseerde aspekte beklemtoon. In plaas daarvan bring Langdon vroue en kinders in, 'n eenvoudige maar radikale afwyking van vroeëre geleerdheid. Deur middel van 'n kombinasie van ikonografiese analise, goed ingelig met geslagsteorie, lykshuisanalise en objekbiografie, bring Langdon die manier waarop figuurlike voorstelling gebruik is om kritieke stadiums te bemiddel, na vore wat Van Gennep genoem het. rites de passage 5 — in die lewe van mans en vroue. Deur die Griekse meetkundige kuns as vindingryk en ekspressief te benader, slaag Langdon daarin om ons nader aan die ervaring van sy oorspronklike gehoor te bring (vgl. Bl. 8).
Na 'n bondige inleiding (pp. 1-18), waarin die organisasie van die studie uiteengesit word, en "The Collaborative Enterprise of Geometric Art ", " Geometric Art and the Early Greek Community ", and "Luister na Homer ", die eerste van vyf hoofstukke het die titel "Art Made to Order " (pp. 19-55). Die hoofstuk begin met die ontvoering van dinos in die British Museum waarna reeds verwys is, en na die teoretiese onderbou en redes vir die koppeling van geometriese prente met sosiale rituele, stel Langdon die uitgangspunte en metodes van haar benadering netjies uiteen. Hier is die konteks en die kontekstualisering van beeldspraak groot, natuurlik beperk deur hedendaagse poëtiese bewyse wat 'n blik, hoe vlugtig ook, van 'n kulturele en 8212 -gesindheid bied. Wat ook groot is, is die idee dat belangrike voorwerpe samewerking tussen beskermheer en kunstenaar behels binne die raamwerk van 'n sosiale geleentheid. Wat Langdon ontbloot, is 'n groeiende uitdrukking van kollektiewe identiteite, die identiteite wat gemeenskappe en geïnstitusionaliseerde rolle en ongelykhede gebind het. Terwyl sy die hoofstuk afsluit, is geometriese kuns besig met agenda, bemiddelende verhoudings, gedragskodes, 'n normatiewe siening van mans en vroue, gesinne en gemeenskappe. Elite-selfdefinisie loop voorop, maar is nie gekant teen breër groepsbelange nie. Dit sal die Griekse kultuur vir die komende generasies definieer " (p. 55).
Hoofstuk 2 (p. 56-125) getiteld "Geometric Art Comes of Age: An Archaeology of Maturation ", kyk na die bewyse vir rypwordings wat seuns op volwassenheid voorberei het. Dit, tesame met die volgende hoofstukke, dokumenteer die skepping van wat Langdon noem en#8220ideal " geslagtipes. Sy voer aan dat die gebruik van beeldspraak in deurgangsritte moontlikhede bied vir mededingende gedrag, sowel as 'n manier om 'n nuwe manlikheidsideaal te rangskik en te versterk. Hier gooi Langdon haar net die lys van die hoofopskrifte van die hoofstukke 'n idee van die wye verskeidenheid temas: Kinder- en materiële kultuurproef deur Amazon Being and Becoming The Case of Kato Syme Geometric Centaurs: Good, Bad and Ugly Gorgons en Medusa: The Maiden Behind the Mask Masking Rituals and A Need for Monsters. Die hoofstuk begin met die Tiryns bothros, 'n rituele konteks wat die merkwaardige terracotta -skild aan die lig gebring het waarin 'n manlike vegter sy swaard swaai en die helm van sy teenstander, 'n vrou van die Amasone, vasvat. In hierdie hoofstuk word baie gefokus op konteks en die alternatiewe betekenisse wat na vore kom wanneer motiewe in ander kontekste voorkom. Gedurende die hoofstuk is Langdon versigtig om die slaggate van die anachronistiese toepassing van latere tekste en rituele op 'n vroeëre tydperk te vermy.
In Hoofstuk 3 (pp. 126-196) wend Langdon hom tot die konstruksie, deur ritueel en beeld, van die "virtuous " meisie as 'n sosiale tipe en vroulike kuisheid as 'n gemeenskapswaarde. Met die titel " Virgin Territory: The Construction of the Maiden ", begin die hoofstuk met 'n dure Hesiodos, vir wie meisies in die eerste plek deur hul liggame saamgestel word. Dit is in hierdie hoofstuk waar lykshuisanalise 'n deurslaggewende rol speel, veral die ryk korpus vroulike grafte in Athene, veral dié van meisies en jonger vroue. Vanaf die vroeë Ystertydperk -begraafplase in die Kerameikos en die latere Klassieke Agora kyk Langdon hoe die meisie visueel deur geometriese kunstenaars gebou is. Na aanleiding van die werk van Ken Dowden, ontleed Langdon die fisiese eienskappe wat die skoonheid en vrugbaarheid van die meisie konstrueer, teen die agtergrond van ander elemente, veral Dowden se simpatieke landskap en#8221 van nimfe en meisies. 6 Deur die verskillende streeksstyle van Griekse geometriese pottebakkery is die eerste riddans 'n hooftema, en Langdon ontleed die dans uit 'n streekperspektief, begin met die Argolid, en gaan na Attika en ander streke. Langdon keer terug na lykshuisanalise met die interessante ikonografie oor die groot silindriese begrafnis -urn wat die inhumasie van 'n kind bevat: 'n klassieke voorbeeld van enchytrismos. Die toneel word geïnterpreteer teen die agtergrond van Theban Daphnephoria, wat kenmerke van rypheidsritueel bevat: skeiding, liminaliteit, ouderdomsgroep en inversie, en vanaf Thebes beweeg Langdon na dans by die vroeë Argive Heraion. Wat miskien die mees verrassende is oor die ontleding van Langdon, is die eenvoudige besef dat jong vroue en meisies oral in die vroeë Griekse argeologiese rekord meer sigbaar is as jong mans (p. 195).
In hoofstuk 4 (pp. 197-233), "Maiden, Interrupted: The Art of Abduction ", ondersoek Langdon die ontwikkelinge in latere geometriese ikonografie wat die meisie in narratiewe situasies waarin ontvoering plaasvind, en dit, meen sy, voorspel die huwelik paradigma van die klassieke tydperk. Daar is die ontvoering uit die dans, asook ontvoering deur sentaur. Ons keer in sirkel terug na die ontvoering-dino's in Londen en verwante tonele wat 'n paartjie en 'n skip betrek. Soos Langdon opgemerk het (p. 216), is die skeepsmotief lankal verbind met moontlike wortels uit die Bronstydperk as 'n heilige hieros gamos tema van die afleiding in die nabye Ooste. Gevolglik word die verwante ikonografie in die Minoïese glyptika onder die loep geneem om te sien of die ontvoering -huweliksvergelyking 'n voorgeskiedenis het. Die rookwapen hier is die bemande ontsnappingsskip wat in die Minoïese en Mykene, sowel as geometriese en argaïese voorstellings, in verskillende media voorkom.
Die mannetjie vang nie net die meisie nie, maar hy vang ook die oikos. Dit is die tema van Hoofstuk 5, "The Domestication of the Warrior " (pp. 234-291). Die hoofstuk verskuif as 't ware die sosiale akteurs, soos Langdon dit stel, van die miteserf na die "realiteit " van die vroeë ystertyd oikos (p. 17). Sy begin met die ondersoek na die beeldende konstruksie van volwasse manlikheid en ondersoek dan alternatiewe paradigmas vir die huwelik, insluitend die ideologiese konstruksie van die huwelik as 'n toenemend androsentriese instelling. Benewens die verteenwoordigende koninkryk fokus Langdon op die werklike oorblyfsels van geometriese huise, met spesiale aandag aan die mees volledig ondersoekde geometriese nedersetting op die terrein van Zagora op Andros (pp. 263-276). Deur die voorstelling van die oikos in die konteks van ritueel te vergelyk met werklike veranderings in die huislike ruimte, slaag Langdon daarin om 'n chronologiese dimensie te gee aan die tweespalt wat duidelik in die voorstelling van die beeld voorkom.
Daar is 'n kort epiloog (bl. 292-297). Hier word baie gefokus op die klimaks van die meetkundige tydperk: die 8ste eeu v.C. en Langdon bevraagteken die hedendaagse siening van die 8ste eeu, wat selfs die betekenisvolle patrone van die tydperk kan verlig, selfs baie duideliker. Langdon beskou die geometriese materiële kultuur eerder deur 'n sosiale lens wat belangrike insigte lewer in kuns, samelewing en godsdiens. 'N Sentrale uitgangspunt van haar studie is dat die samelewingsverandering in die vroeë Griekeland bewustelik of onbewustelik deur die stadiums van rypwording gemanoeuvreer is (p. 293). Eerder as om die ondersoek soos altyd te beperk tot twee opsies: beeld geometriese prente alledaagse voorwerpe en gebeurtenisse uit, of was dit uitdrukkings van 'n mitiese bewussyn? Langdon stel 'n derde alternatief voor: As 'n ware voorstellingsstelsel vorm die geometriese prentstyl 'n algemeen aanvaarde manier om die werklikheid uit te beeld in terme wat die sosiale lewe ingewikkeld maak en verskil skep.
Om geometriese beeldvoorstelling as 'n hoogs sosiale verskynsel te beskou, is nie, soos Langdon opmerk (p. 17), 'n uitdagende taak nie. Wat moeiliker is, is wat Langdon probeer bereik: om geometriese kuns terug te keer na die rituele van die lewe. Ek vermoed dat sommige meer tradisionele klassieke kunshistorici nie elke aspek van hierdie boek kan verwelkom nie, aangesien dit die gemaklike manier waarop baie geleerdes na beeld en teks as analoë van mekaar gekyk het, ontstel. Maar dit is die uitdaging van Kuns en identiteit : dit wys vir ons dat baie van die vrae wat voorheen gevra is, en inderdaad die presiese beginsels waarmee geometriese ikonografie benader is, nie op die spoor was nie, indien nie gebrekkig nie.
Kortom, dit is 'n skouspelagtige boek en, volgens my, een van die mees intelligente ontledings van Griekse meetkundige kuns wat ooit geskryf is. Die glans daarvan lê in sy eenvoud. As ek daardeur lees, is dit opvallend hoeveel keer ek myself gedink het: " Waarom het niemand hieraan ooit gedink nie?! Kuns en identiteit is 'n "moet-lees " vir almal wat selfs op afstand belangstel in die vroeë Griekeland. Dit sal vinnig sy plek inneem as 'n seminale studie, wat die manier waarop ons na prente in die korpus van Griekse meetkundige figuurvoorstelling kyk, heroriënteer.
1. Sien, mees onlangs, A.M. Snodgrass, Homerus en die kunstenaars: teks en prent in vroeë Griekse kuns, Cambridge 1998.
2. R. Hampe, Frühe griechische Sagenbilder in Böotien, Athene 1936, 87-88, fig. 31 vir volledige bespreking en verwysings, sien J.K. Papadopoulos, " Tricks and Twins: Nestor, Aktorione-Molione, the Agora Oinochoe and the Potter Who Them Made, " in P.P. Betancourt, V. Karageorghis, R. Laffineur en W.-D. Niemeier, red., Meletemata: Studies in Egeïese argeologie aangebied aan Malcolm H. Wiener toe hy sy 65ste jaar begin (Aegaeum 20), Luik 1999, 633-640.
3. A.S. Murray, "A Nuwe vaas van die Dipylon -klas, " JHS 19, 1899, 198-201.
4. Insluitend G.S. Kirk, "Ships on Geometric Vases, " BSA 44, 1949, 93-153 S. Brunnsåker, "The Pithecusan Shipwreck: A Study of a Late Geometric Picture and Some Basic Esthetic Concepts of the Geometric Figure-Style, " OpRom 4, 1962, 232, noot 3 K. Fittschen, Untersuchungen zum Beginn der Sagendarstellungen beiden Griechen, Berlyn 1969 A.M. Snodgrass, 'N Argeologie van Griekeland: die huidige toestand en toekomstige omvang van 'n dissipline Berkeley 1987, 166-169 T. Rombos, Die ikonografie van Attic Late Geometric II Pottery (SIMA 68), Jonsered 1988 G. Ahlberg-Cornell, Mite en epos in vroeë Griekse kuns: voorstelling en interpretasie (SIMA 100), Jonsered 1992.
5. A. Van Gennep, Rites de Passage Parys 1909, hoewel Langdon nie na hierdie seminale werk verwys nie.
6. Sien K. Dowden, Die gebruike van die Griekse mitologie, Londen en New York 1992 sien verder Dowden, Death and the Maiden: Girls ' Initiation Rites in Greek Mythology, Londen en New York.
Kruie vir liefhebbers van astrologie!
Kruie het 'n prominente plek in die geskiedenis van die mensdom, maar nie beperk tot terapeutiese en kosmetiese vlak nie. Inteendeel, die ou mense het kruie aanbid, magiese eienskappe aan hulle gegee en dit verbind met baie legendes en natuurlik gode.
Astrologie, 'n studie met 'n lang geskiedenis, het ook 'n unieke verhouding met die kruie. Trouens, Hippokrates -behandelings kombineer die terapeutiese gebruik van kruie, met die fases van die maan en die posisie van die son in die sterrebeelde van die zodiac! Vanaf die 3de millennium vC was mense bewus van die hemelse siklus en het hulle heiligdomme en sanatoriums geskep op geografiese plekke wat verband hou met die sterrebeelde per seisoen.
As ons astrologie bestudeer, sien ons dat elke teken verband hou met 'n planeet (insluitend die maan) en dat elke planeet 'n godheid uit die ou tyd uitdruk en die kenmerke wat dit gegee word. Elke sterreteken het dus 'n paar gunsteling kruie wat beter funksioneer vir elke teken op fisiese en sielkundige vlak!
So watter kruie stem ooreen met elke teken en waarom:
Ram is 'n vuurteken, die eerste van die sterreteken, wat deur Aris beheer word. Die kleur wat Ram uitdruk, kan nie anders as skarlaken wees nie, terwyl die sensitiewe dele van die liggaam die kop, die oë en die gesig is. Mitologies word die sterrebeeld geassosieer met die goue ram wat Frixos en Elli dra. Kruie wat perfek in Ram se dieet pas, is pittig, intens, stekelrig, selfs bitter. Kruie wat Ram bevoordeel, is dié wat die bloed suiwer en sirkulasie bevorder.
Essensiële olies: wierook, roosmaryn, marjolein, swartpeper.
Kruie en speserye: swartpeper, koljander, rooipeper, basiliekruid, brandnetel, alsem, klit, rooi klawer, alsem, sint -janskruid, hoep, marjolein, distel.
Vrugte en groente: peperwortel, ui, knoffel, prei, rooi soetrissie, grasuie, radyse.
Blomme: tulp, amaryllis, kamperfoelie.
Taurus is 'n aardteken wat beheer word deur Venus, godin van liefde en skoonheid, en kleur wat 'n Taurus pienk uitdruk. Mitologies, Stier hou verband met een van die vele vorme wat Jupiter aangeneem het. Die kruie en plante wat met Taurus geassosieer word, is soet. Die teken word geassosieer met die nek, ore en slukderm. Die kruie wat uitstekend vir Taurus is, is sagter en anti-inflammatories.
Essensiële olies: ylang-ylang, patchouli, roos.
Speserye en kruie: kruisement, tiemie, kardemom, drop, aandblom, seepwortel, fenegriek, malva, laventel, paardebloem, salie, verbena, angelica.
Vrugte en groente: Spinazie, ertjies, aartappels, patats, pampoene, artisjok, druiwe, appel, vy, appelkoos, granaatjie, aarbei.
Tweeling (21 Mei – 20 Junie)
Tweeling is 'n lugteken wat beheer word deur Hermes, die god van kommunikasie, intelligensie, konstante veranderings en handel, met die kleur geel. Die legende wat verband hou met die sterrebeeld is die Dioscuri, Castor en Pollux. Die kruie en plante wat verband hou met Tweeling word gekombineer en in verskeidenheid. Die teken word geassosieer met die longe, skouers en boonste ledemate. Kruie wat Tweeling bevoordeel, is dus slijmoplossend en versterkend van die asemhalingstelsel en konsentrasie!
Essensiële olies en essensies: basiliekruid, pomelo, neroli.
Speserye en kruie: dille, drop, vinkel, sitroengras, pietersielie, tiemie, horing, lobelia, valeriaan, suurlemoenbalsem.
Vrugte en groente: endief, wortels, hawer.
Kanker (21 Junie – 22 Julie)
Kanker is 'n waterteken onder bevel van die veranderlike maan en die kleure wat hierdie teken uitdruk, is wit en al die skakerings van grys. Die sterrebeeld is mitologies verbind met 'n ander prestasie van Hercules. Dele van die liggaam wat met hierdie teken verband hou, is die maag, die lewer en die bors. As gevolg van die delikate aard van die teken, is kruie wat pas, sag, wat hidrasie in die liggaam bied en behoorlike spysvertering bied.
Essensiële olies en essensies: laventel, kamille, jenewer.
Speserye en kruie: kardemom, lourierblaar, kamille, salie, aalwyn, aandblom, Melissa, agrimonio, verbena.
Vrugte en groente: suurlemoen, bloubessie, sampioene, raap, patat, spanspek, waatlemoen, pampoen, seewier, piesang, appel, peer.
Blomme: acanthus, delphinium.
Leo (23 Julie – 22 Augustus)
Leo, 'n vuurteken, wat mitologies verband hou met die Nemese leeu, beveel die son. Sonlig verbind leeu met hart, rug en rug, en die kleure is oranje en goud. Die gekruide kruie het 'n helder kleur en groot blomme, wat natuurlik verband hou met die sirkulasie en bloeddruk.
Essensiële olies en essensies: kamfer, knoffel, roosmaryn, suurlemoen.
Speserye en kruie: dille, venkel, anys, kaneel, gemmer, suurlemoenbalsem, dragon, rue, kamille, effrazia, borage, pietersielie, meidoorn, leonouros.
Vrugte en groente: mielies, Swiss chard, pynappel, lemoen, pomelo, olywe, klapper.
Blomme: calendula, sonneblom.
Die maagd is 'n aardteken van die mees gelande, met die sterrebeeld die grootste van die zodiac -sirkel wat mitologies Persephone verteenwoordig. Die planeet wat die teken beheer, is Hermes, terwyl die kleure wat dit uitdruk, almal aardig is, soos beige, bruin en groen. Die liggaamsdele wat met Maagd gepaard gaan, is die spysverteringstelsel en senuweestelsel wat gereeld sensitief is. Kruie met 'n hoë inhoud van potasium is voordelig vir hierdie teken.
Essensiële olies en sterk drank: salie, kamille, tiemie.
Speserye en kruie : dille, venkel, Black Horehound, laventel, marjolein, scutellaria, framboos (blare en wortel), weegbree, sint -janskruid, valeriaan, fenegriek, salie.
Vrugte en groente: gars, hawer, rog, koring, gierst.
Blomme: morning glory, alle klein blommetjies, madeliefies.
Weegskaal (23 September – 22 Oktober)
Weegskaal, die teken van Aphrodite, is die enigste sterrebeeld wat met 'n voorwerp geassosieer word, en dit word vir sommige beskou dat dit Nemesis simboliseer, terwyl vir ander liefde en siel. Die kleure wat weegskaal uitdruk, is die pastelkleure van blou en groen, terwyl die liggaamsdele wat verband hou met die weegskaal die niere, die byniere, die middellyf en die boude is. Kruie wat die liggaam van 'n weegskaal bevoordeel, het veral te doen met 'n gesonde nierfunksie.
Essensiële olies en sterk drank: wierook, framboos, melissa.
Speserye en kruie: peperment, kruisement, vanielje, melissa, klimop, bergamot, waterkers, kardemom, kamille, bloekom.
Vrugte en groente: eiervrug, patat, artisjok, granaatappel, appelkoos, appel, vy, pruim, druiwe, aarbei.
Blomme: freesia, gladiolus, hortensia.
Skerpioen (23 Oktober – 21 November)
Die skerpioen, 'n teken van water wat deur beide Mars en Pluto beheer word, is mitologies verbind met Orion. Met intense invloede van Pluto se donker natuur, is die kleure wat skerpioen uitdruk swart en bordeaux, terwyl die liggaamsdele wat met skerpioen geassosieer word, die geslagsdele is. Kruie wat by 'n skerpioen pas, is gewoonlik skaars, terwyl die meeste wortels is. Nuttige kruie vir 'n skerpioen is dié wat die voortplantingstelsel en hormoonreguleerders bevoordeel.
Essensiële olies en sterk drank: pennyroyal, patchouli, jasmyn.
Speserye en kruie : anys, swartpeper, koffie, gemmer, sesam, koljander, artemisia, aalwyn, ginseng, serenoa, pennyroyal, framboosblare, gentiaan.
Vrugte en groente: sampioen, rissies, uie, grasuie, knoffel.
Blomme: krisant, anemoon, pioen.
Boogskutter (22 November – 21 Desember)
Die Boogskutter is die laaste van die vier sterretekens van vuur, beheer deur Jupiter. Die sterrebeeld is opgedra aan Centaur Chiron, terwyl die kleure wat die teken uitdruk, blou en pers is. Die liggaamsdele wat verband hou met Boogskutter is die lewer, die dye en die heupe. Kruie wat by 'n boog pas, het groot helder blomme, ryk aan silikon en ondersteun die gesonde funksionering van die lewer.
Essensiële olies en sterk drank: bergamot, geranium, roosmaryn.
Speserye en kruie : neutmuskaat, saffraan, angelier, paardebloem, salie, anys, kruisement.
Vrugte en groente: aspersies, framboos, rabarber, beet, tamatie, raap.
Blomme: angeliere, agrampole, nartjies.
Steenbok (22 Desember – 19 Januarie)
Die laaste teken van die aarde, beheer deur die konserwatiewe Saturnus, verkies die stadig groeiende houtagtige kruie, wat geen blomme het nie. Die mite van die sterrebeeld handel oor die god Panna. Die kleure van die Steenbok is bruin, grys en swart, terwyl die liggaamsdele wat verbind is, bene, knieë en gewrigte is. Die uiters voordelige kruie vir 'n Steenbok is vol kalsium om die bene en gewrigte te beskerm.
Essensiële olies en sterk drank: bloekom, gemmer, patchouli.
Speserye en kruie : cayenne, anjer, neutmuskaat, roosmaryn, groen tee, bergamot, dragon, komyn, kamille, marjolein, smeerwortel, kava kava, tiemie.
Vrugte en groente: spinasie, sampioene, beet, gars, rog.
Blomme: henbane, Afrika -violet.
Waterman (20 Januarie – 18 Februarie)
Die laaste van die tekens van die lug, die eksentrieke Waterman word beheer deur Uranus, terwyl die kleure wat dit uitdruk, eteries is, soos turkoois blou en silwer. Die mite van die sterrebeeld waterman verwys na 'n pragtige jong man, Ganymedes, wat Zeus onsterflik gemaak het, die oinochoe van die gode. Die liggaamsdele wat met Waterman geassosieer word, is skene, enkels en bloedsomloopstelsels. Kruie moet die gesonde funksionering van die bloedsomloop bevoordeel, terwyl kruie wat by waterman pas, skaars is en floreer naby water.
Essensiële olies en sterk drank: bitter amandel, suurlemoen, peperment, neroli.
Speserye en kruie : steranys, asphodel, salie, smeerwortel, valeriaan, kamille, passieblom, hoep, aalwyn, kava kava, laventel, suurlemoenverbena, hisop.
Vrugte en groente: spinasie, beet, rog, gars.
Vis (19 Februarie – 20 Maart)
Vis is 'n tweevoudige waterteken, regeer deur Poseidon, die god van water en Jupiter. Die mite agter die sterrebeeld is een van die oudstes, en Aphrodite en Cupido word omskep in vis wat deur die Titan -orkaan gered kan word. Die kleure wat hierdie teken uitdruk, is pers, lila en die kleure van die see, terwyl die sensitiewe dele van die vis die bene en die immuunstelsel is. Ideaal is die kruie wat die immuunstelsel versterk.
Essensiële olies en essensies: teeboom, sandelhout, roos.
Speserye en kruie : allspice, kardemom, vanielje, euphrasia, suurlemoenverbena, basiliekruid, ehinacea, marjolein.
Vrugte en groente: tamaties, alge, beet.
Blomme: lelie van die vallei, wisteria.
Astrologie, al is dit verkeerd verstaan, is 'n baie komplekse studie, wat van die oudheid af gekoppel is aan gesondheid en kruie, en daar is ook 'n gespesialiseerde studie van mediese astrologie. Dit het betrekking op die saamgestelde kaart van 'n persoon, waar 'n mens die liggaamsdele en die sensitiwiteite wat kan ontstaan, kan onderskei, afhangende van die planetêre posisies in sterretjies en huise, maar ook die ongunstige of harmoniese planetêre gesigte wat op die oomblik van geboorte ontstaan ​​en aandui die geneigdheid van die individu. Elke sterretjie gee 'n deel van die liggaam uit en elke planeet 'n eienskap! Vir diegene wat verdiep het in astrologie, sal hulle reeds weet dat die posisies van die planete en veral die fases van die maan 'n belangrike rol speel in tuinmaak, meteorologie, visvang en selfs versorging!
Latyn vir almal!
Forbes Tydskrif: 27 April 2017
Alhoewel ons vandag dikwels die kaal marmer van antieke beeldhouwerk romantiseer, is die meeste van hierdie eksemplare eintlik in helder skakerings van blou, rooi, geel, bruin en baie ander kleure geverf. Die afgelope dekades het wetenskaplikes ywerig daaraan gewerk om die spore van verf, inlegsel en goue blare wat op ou standbeelde gebruik is, te bestudeer en om digitale tegnologieë te gebruik om dit in hul oorspronklike poligromie te herstel.
Terwyl hierdie geskiedenis van geskilderde beeldhouwerke weer na vore kom, bring dit 'n ontstellende vraag mee: as ons weet dat hierdie standbeelde polichromaties was, waarom bly dit dan leliewit in ons gewilde verbeelding?
Hoof van 'n jong man. Centrale Montemartini, Rome, Italië. Kleur en vergulding nog steeds sigbaar. Ontdek in die omgewing van Piazza Dante.
Hoe ons die klassieke oudheid inkleur (of nie kleur nie) is dikwels die gevolg van ons eie kulturele waardes. Voor 'n vertoning oor kleur in die oudheid by die Liebieghaus Skulpturensammlung in Frankfurt, het kunshistorikus Max Hollein opgemerk dat die idee van 'n suiwer, marmerwit oudheid tot in die een en twintigste eeu heers ondanks baie wenke dat beeldhouwerk gereeld geverf. Een invloedryke verskaffer van hierdie valsheid was Johann Joachim Winckelmann († 1768). Sy twee volumes oor die geskiedenis van antieke kuns, Geschichte der Kunst des Alterthums, was baie gewild in Europa en het gehelp om kunsgeskiedenis soos ons dit vandag ken, te definieer. Hulle het ook die idee dat standbeelde van wit marmer soos die beroemde soos die befaamde, voortgesit en verder gevestig het Apollo van die Belvedere was die toonbeeld van skoonheid.
Die beroemde Apollo van die Belvedere is tydens die Renaissance opgegrawe, maar dateer uit die vroeë 2de eeu. CE. Dit is in die 18de eeu as die skoonheidsideaal beskou. Die standbeeld is nou in die Vatikaan -museums in Rome.
Die Apollo van die Belvedere is self 'n marmerafskrif van 'n Griekse oorspronklike wat waarskynlik in die 4de eeu vC in brons gedoen is. Terwyl baie Griekse beeldhouers brons vir hul beeldhouwerk gebruik het, het Romeine die meer duursame marmer verkies. Veral tydens die Romeinse ryk van die tweede en derde eeu nC het beeldhouers meer gereeld marmer gebruik in hul kopieë van bronsoriginale. Terwyl die Romeine deels materiële besluite neem, sien Winckelmann iets anders. In klassieke wit marmer beeldhouwerk het hy die beliggaming van ideale skoonheid beskou. Soos emerita Princeton -historikus Nell Irvin Painter in haar boek beskryf Die geskiedenis van wit mense, Winckelmann was self 'n Eurosentris wat gereeld nie-Europese nasionaliteite soos die Chinese of die Kalmyk afgemaak het. Soos sy dit stel, het kleur in beeldhoukuns barbaars beteken, want hulle het aangeneem dat die verhewe antieke Grieke te gesofistikeerd was om hul kuns in te kleur. Winckelmann was natuurlik verkeerd, maar sy visuele verhaal word steeds vertel.
Romeine het ook kopieë in albasters in verskillende kleure gemaak om velkleur toe te voeg. Dit was waarskynlik die rede waarom die rosso antico marmer gebruik is vir hierdie Romeinse kopie van die 2de eeu van 'n Griekse oorspronklike wat 'n sentaur uitgebeeld het.
Hoe het hierdie geverfde beeldhouwerk buite eintlik gelyk? Geel, rooi en swart is dikwels as onderverf aangebring voordat geverfde besonderhede bygevoeg is. Die kunshistorikus en polikromie -kenner Mark Abbe het beklemtoon dat skilders dan verf op hierdie basislaag kan aanwend om hare, oë, wenkbroue, juweliersware en klere te beklemtoon met 'n lewendige wit marmer wat nie alleen kan wees nie. Ou bronne soos Vitruvius of Plinius neem inderdaad kennis van die kleur wat deur ou beeldhouers gebruik is. Maar soos Abbe sê, begrafnis, vroeë moderne herstelpraktyke en historiese skoonmaakmetodes het die polykromie op Romeinse marmerbeelde verminder. "
Istanboel Argeologiese Museum, kamer 5 – Rekonstruksie van die oorspronklike polykromie van 'n Romeinse portret van die keiser Caligula (37-41 CE). Op lening deur die Glyptotek in München vir die Bunte Götter -uitstalling.
Romeine van hul kant het 'n groot verskeidenheid velkleure in hul Mediterreense wêreld gehad. Fresco's, mosaïek en geverfde keramiek uit beide die Griekse en Romeinse tydperke openbaar 'n fassinasie met swart Afrikaners en veral Ethiopiërs, maar het nie gebruik gemaak van wat W.E.B. Du Bois sou 'n kleurvooroordeel noem. Alhoewel Romeine in die algemeen mense op hul kulturele en etniese agtergrond onderskei het eerder as die kleur van hul vel, noem ou bronne soms velkleur en kunstenaars het probeer om die kleur van hul vlees oor te dra.
'N Uitsig oor die Ara Pacis -museum verlig tydens die vieringe vir die 2000ste herdenking van die dood van die keiser Augustus in Rome op 19 Augustus 2014. Die projeksie, digitaal, modulêr gemaak en die profiele en kleure in reële tyd kan verander. Die keuse van die individuele kleure van die Ara Pacis is gemaak op grond van laboratoriumtoetse, vergelykings met die Romeinse skildery, veral in Pompeii, en kleurnavorsing oor argitektuur en ou beeldhouwerke. (ALBERTO PIZZOLI/AFP/Getty Images)
Klassieke artistieke uitbeeldings kan inderdaad gelaatstrekke oordryf op 'n manier wat nie anders is as die rassistiese lekkernye wat nog steeds op vlooimarkte en antiekwinkels regoor die land te vinde is nie. Tog was ou mense nie betrokke by die konstruksie van biologiese rassisme nie. Soos die emeritaat van die Howard -universiteit, Frank Snowden, opgemerk het, bestaan ​​daar niks in die antieke wêreld nie. "
So, wat sê dit vandag vir kykers as museums glansende wit standbeelde vertoon? Wat sê dit as die enigste mense van kleur wat moontlik op 'n keramiekhouer verskyn, verskyn? Dit is doelbewus of nie, museums bied aan kykers 'n vals kleurbinair van die antieke wêreld. Een wat, in sy samestelling, hierdie skewe voorstelling van die oudheid bestendig.
Die uitstekende Tumblr "People of Color in European Art History " spreek die tekort aan mense van kleur in kunsgeskiedenis aan, en museums moet daarop let. Soos op hul Tumblr -bladsy aangedui, is die missie van die groep om die kleur terug te keer na die verlede: Te dikwels word hierdie werke in museums, kunsgeskiedenisklasse, aanlyngalerye en ander plekke onbekend weens retroaktiewe afwit van Middeleeuse Europa , Skandinawië en Asië. "
'N Suid -Italiaanse (waarskynlik Apuliese) oinochoe (wynkruik) van ongeveer. 350 vC wat 'n swart Afrikaner uitbeeld. Dit is esteties, maar nie kontekstueel nie, soortgelyk aan die latere rassistiese werpers in die Amerikaanse suide. Hierdie kruik word vertoon in die Virginia Museum of Fine Arts, Richmond, VA.
'N Terugkeer van variëteit na die antieke wêreld se velkleur gee 'n meer akkurate prentjie. Dit vra ons ook om na te dink oor die huidige stand van die dissiplines, velde en praktyke wat verband hou met historiese studie. As klassisis is ek nie 'n vreemdeling vir die see van leliewit, bril- en tweedraende mense op konferensies nie. My veld word oorheers deur wit mense. Ons weet al lank dat ons 'n diversiteitsprobleem het, en 'n manier om dit aan te spreek, kan wees om te beklemtoon wat 'n integrale rol van kleurlinge in die antieke Mediterreense geskiedenis was. Maar die onus is ook op die media en modekenners van die populêre kultuur. Byvoorbeeld, afbeeldings van antieke Rome in videospeletjies bestendig die persepsie van witheid deur hul herskepte standbeelde en uitbeeldings van die mense van antieke Rome. Soos die Hannah Scates-Kettler, 'n digitale humanist en 'n videospeletjie-kenner, opgemerk het dat die witheid uitgebeeld word in gewilde videospeletjies wat in die antieke wêreld afspeel Ryse: Seun van Rome–ontmoedig baie kleurlinge om hulself in die landskap te sien. Saam het ons verlede week gaan sit en die wedstryd gespeel, en daar was inderdaad baie wit mense en wit standbeelde.
Universiteit van Iowa Digital Humanist en video game expert Hannah Scates Kettler speel Ryse: Son of Rome op die skerm buite die Digital Scholarship & amp Publishing Studio, University of Iowa, Iowa City, Iowa.
Die witheid van hierdie speletjies, soos dié van museumuitstallings, is nie 'n heeltemal bewuste besluit nie. Spelontwikkelaars en kurators het hierdie vals konstruksies van die verlede geërf. Klassieke argeologie, wetenskap en nuwe digitale tegnologieë bied ons egter nou die geleentheid om terug te gaan en die antieke Middellandse See meer akkuraat uit te beeld. Deur dit te doen, kan ons die Eurosentriese kunsgeskiedenis van die 18de eeu en die verdediging van witheid as gelyk aan skoonheid laat vaar. In plaas daarvan kan ons die diversiteit van die Middellandse See, sy mense en sy geskiedenis illustreer. En miskien kan ons in hierdie waarheidsgetroue weergawe onsself beter verstaan.
Mummieportret van 'n baardman, Romano-Egipties, ongeveer 150 – 170 C, Encaustic op hout. Die sogenaamde " Fayum Portraits " gee dikwels 'n beter idee van die velkleur van Mediterreense mense, veral in Egipte. Nou by die Getty Museum.
Sarah E. Bond is 'n assistent -professor in klassiekes aan die Universiteit van Iowa. Vir meer inligting oor antieke en middeleeuse geskiedenis, volg haar @SarahEBond.