Slag van Mexico City - Inligting
Slag van Mexico City - Geskiedenis
Slag van Monterrey
Generaal Taylor verhuis suid na Mexiko. Sy doel was die Mexikaanse stad Monterrey. Dit was nie maklik om die stad te verower nie, maar na vier dae se geveg het die Amerikaanse troepe gevange geneem
Die VSA sou gelukkig gewees het om die oorlog met New Mexico en Kalifornië in Amerikaanse hande te beëindig. Die Mexikane was egter nie tegemoetkomend nie. Dit het duidelik geword dat die volgende stap was om die gebied binne te gaan wat 'n onbetwiste deel van Mexiko was. In Julie marsjeer generaal Taylor sy leër suidwaarts, na Mexiko in. Hy verhuis eers na die stad Camargo aan die San Juan. Taylor se doel was om die Mexikaanse stad Monterrey oor te neem. Generaal Pedro de Ampudia was die Mexikaanse bevelvoerder in Monterrey. Ampudia het die stad so goed as moontlik versterk. Polk was bevelvoerder oor 'n mag van 3200 stamgaste en 3 000 vrywilligers. Hy het 'n Mexikaanse mag van 7 000 soldate en nog 3 000 vrywilligers in die gesig gestaar.
Taylor het op 'n flankerende maneuver besluit om Brigadier General Worth se afdeling te stuur om Monterrey uit die Weste af te sny. Die maneuver het gewerk. Op die oggend van die 21ste September val General Worth die beheer oor die pad aan. Intussen het Taylor se hoofmagte betrokke geraak by 'n afleidingsaanval. Die afleidingsaanval was duurder as die flankerende maneuver wat Worth uitgevoer het. Worth se afdeling het sy beheer in die Weste twee dae later uitgebrei. Teen die derde dag het beide Worth se magte en Taylor se hoofmag die stad binnegekom. Hewige huis-tot-huis-gevegte het plaasgevind. Uiteindelik het die Mexikane 'n Amerikaanse bedreiging in die gesig gestaar om die katedraal waarin hulle hul ammunisie geberg het, te beskut. Generaal Ampudia het die oggend van die vierde dag van die geveg oorgegee.
Na Taylor se oorwinning, bly die vraag: wat volgende? Terwyl Taylor een beslissende oorwinning behaal het, was sy oorwinning nie maklik nie. Dit was duidelik dat die Mexikane gaan aanhou veg. Die Mexikaanse wil om aan te hou word veral duidelik nadat die Amerikaners Santa Ana toegelaat het om uit ballingskap na Mexiko terug te keer, omdat hulle geglo het dat hulle hom omgekoop het om vrede te aanvaar. Santa Ana het die ooreenkoms geïgnoreer toe hy in Mexico -stad aangekom het. Dit het dus duidelik geword dat die VSA die Mexikaanse hoofstad moes verower om die oorlog te wen. Om van Monterrey na die suide te trek, was 'n moeilike en duur rigting. Boonop het president Polk Taylor (wat 'n Whig was) nie vertrou nie. As gevolg hiervan is 'n plan ontwikkel vir 'n amfibiese landing by Veracruz, gevolg deur 'n optog na Mexico City. Om die plan te implementeer, moes Taylor baie van sy opgeleide troepe prysgee.
'N Amerikaanse koerier wat die Amerikaanse strydplanne gedra het, is deur die Mexikane onderskep. Santa Ana was dus bewus van Amerikaanse planne om sy hoofstad aan te val - en die feit dat Taylor se leër verswak is. Santa Ana het besluit om Taylor se leër aan te val. Hy het op 28 Januarie 1847 uit Mexico -stad vertrek en 'n opmars noordwaarts begin. Dit het Santa Ana drie weke geneem om Taylor se posisie te bereik.
Taylor is gewaarsku oor die Mexikaanse opmars. As gevolg hiervan het Taylor sy manne in verdedigingsposisies verplaas in 'n vallei genaamd "La Angostura". Santa Anna (wat 15 000 mans gehad het met 4500 meestal vrywilligers) het nie gedink die Amerikaner was gereed om hom aan te vat nie. Hy eis dat Taylor moet oorgee. Taylor het geantwoord: 'Sê vir Santa Ana om hel toe te gaan'. Op 22 Februarie begin die geveg. Twee dae lank het die partye hard geveg. Die Mexikane het amper 'n paar keer deurgebreek. Taylor het egter daarin geslaag om sy troepe byeen te bring. Uiteindelik moes Santa Ana hom onttrek.
Adolphe Jean-Baptiste Bayot/Publieke domein/Wikimedia Commons
Die eerste groot slag van die Meksikaans-Amerikaanse oorlog het plaasgevind by Palo Alto, nie ver van die grens tussen Amerika en Mexiko in Texas nie. Teen Mei 1846 het 'n reeks skermutselings in 'n algehele oorlog opgevlam. Die Mexikaanse generaal Mariano Arista het Fort Texas beleër, wetende dat die Amerikaanse generaal Zachary Taylor die beleg sou moes breek: Arista het toe 'n lokval gelê en die tyd gekies en die stryd sou plaasvind. Arista het egter nie gereken op die nuwe Amerikaanse "Flying Artillery" wat die deurslaggewende faktor in die geveg sou wees nie.
Na Taylor se oorwinning, bly die vraag: wat volgende? Terwyl Taylor 'n beslissende oorwinning behaal het, was sy oorwinning nie maklik nie. Dit was duidelik dat die Mexikane gaan aanhou veg. Die Mexikaanse wil om aan te hou word veral duidelik nadat die Amerikaners Santa Ana toegelaat het om uit ballingskap na Mexiko terug te keer, omdat hulle geglo het dat hulle hom omgekoop het om vrede te aanvaar. Santa Ana het die ooreenkoms geïgnoreer toe hy in Mexico -stad aangekom het. Dit het dus duidelik geword dat die VSA die Mexikaanse hoofstad moes verower om die oorlog te wen. Om van Monterrey na die suide te trek, was 'n moeilike en duur rigting. Boonop het president Polk Taylor (wat 'n Whig was) nie vertrou nie. As gevolg hiervan is 'n plan ontwikkel vir 'n amfibiese landing by Veracruz, gevolg deur 'n optog na Mexico City. Om die plan te implementeer, moes Taylor baie van sy opgeleide troepe prysgee.
Gevegte [wysig | wysig bron]
Molino del Rey [wysig | wysig bron]
Op 8 September het die stryd om Mexico City begin. Scott het geglo dat 'n kanonne -gietery by die Molino del Rey, die King's Mill, net meer as 3 myl (3 160 km) buite die stad geleë. Scott het die eerste afdeling onder William J. Worth gestuur om die gietery te gryp en te vernietig. Worth wou die Chapultepec -kasteel by sy aanval insluit, en toe Scott weier, begin daar 'n bitter wedywering tussen Scott en Worth. In die daaropvolgende geveg het albei kante groot lyde gely, en Worth het die Mexikane uit die meul verdryf en hulle van die magte by Chapultepec geskei. Die geveg het geen beduidende militêre winste vir die VSA opgelewer nie
Chapultepec [wysig | wysig bron]
Die hoofaanval op die stad het 'n paar dae later op 12 September plaasgevind. Mexico -stad is deels bewaak deur die Chapultepec -kasteel, wat as militêre akademie gebruik is. Scott het op 12 September die infanterie -aanranding voorafgegaan met 'n hele dag artillerieversperring. Die volgende dag, 13 September, was die 4de afdeling onder leiding van John A. Quitman aan die spits van die aanval op Chapultepec en het hy die kasteel gedra. Toekomstige Konfederale generaals George E. Pickett en James Longstreet het aan die aanval deelgeneem. Die kadette het later in die Mexikaanse verdediging gedien as Los Niños Héroes (die "Boy Heroes"). Die Mexikaanse magte het teruggeval van Chapultepec en teruggetrek in die stad.
Aanvalle op die Belén- en San Cosme -hekke [wysig | wysig bron]
Quitman's Division het die Belén Causeway in die rigting van die Belén -hek, verdedig deur generaal Terres en kolonel Garay met die 2d Mexico Activos (200 man) en 3 gewere (1-12 lbs. & amp 2-8 lbs.), terwyl Worth's Division verder na die noorde sy weg na La Verónica Causeway gemaak het na die San Cosme -hek, verdedig deur General Rangel's Infanterie Brigade (Granaderos Bataljon (Adj. A. Manero), 1st Light (Comdte. L. Marquez), deel 3d Light (Lt. Kol. MM Echeagaray) en dele van Matamoros, Morelia en Santa Ana Bataljons ( Kol. JV Gonzalez) met 3 gewere (1-12 lb, 1-8 lb. En 1 howitzer 24 lb] s. Quitman was bloot veronderstel om 'n slag na die stad te maak, maar hy het sy hele afdeling vorentoe gestoot en Santa Anna het in woede by die Belén -poort aangekom en die voorste bevelvoerder verlig. Worth's Division het intussen 'n stadige begin teen die Meksikane begin nadat hy 'n Mexikaanse kavalerie -aanval afgeslaan het. Toe hy by San Cosme kom, vind hy sy die verdediging was onvoorbereid, maar die Mexikane wat dit verdedig het 'n goeie stryd opgedoen voordat hulle teruggeval het. Ulysses S. Grant het sy weg gevind in die aksie langs die weg aan Worth se voorkant en gehelp om 'n kanon in die kloktoring van 'n nabygeleë kerk op te hef. Grant het op die verdedigers hieronder afgevuur toe die gevegte bedaar het op alle fronte het albei hekke geval en die Mexikane het die stad ingetrek. Ander hekke wat verdedig is, was: San Antonio deur generaal M. Martínez (3d & amp; 4th Ligero & amp 11th Line met 10 gewere) voordat hy Nino Perdido deur die National Guards en 2 gewere en San Lázaro, Guadalupe en Villejo, wat deur klein infanterie -afdelings verdedig is, onttrek het. . Ander magte was gestasioneer by la Piedad (1st & amp; 2d Mexico Activos en Guanajunto Battalions), die Insurgente -brug (genl. Arguelles : Invalidos en Lagos Bataljon) en aan die agterkant hiervan (genl. Ramirez met 2d Ligero en verskeie piekies) voordat hy na die Citadel terugtrek.
Daar is bewyse dat sommige elite uit 'n vroeë periode in die Mexikaanse geskiedenis na die verowering begin het om die idee van 'n aparte Mexikaanse identiteit te verwoord.  Ten spyte daarvan was daar relatief min uitdagings aan die Spaanse keiserlike mag voor die opstand om onafhanklikheid in die vroeë negentiende eeu, na die Franse inval op die Iberiese skiereiland in 1808.
Een van die vroeë uitdagings was deur Spaanse veroweraars wie se toekennings uit die kroon, belonings vir verowering beëindig sou word ná die dood van die huidige toelaaghouers. Die sameswering van die encomenderos sluit in Don Martín Cortés (seun van Hernán Cortés). Die markies is verban, ander samesweerders is tereggestel.  'n Ander uitdaging het in 1624 plaasgevind toe elites die reformistiese onderkoning verdryf het wat probeer het om rakette op te breek waaruit hulle voordeel getrek het en weelderige vertoon van geestelike mag te bekamp. Viceroy Marqués de Gelves is verwyder, na 'n stedelike oproer van plebeiërs in Mexiko -stad in 1624 wat deur die elite opgewek is.   Daar word berig dat die skare geskree het: "Lank lewe die Koning! Liefde lewe Christus! Dood aan 'n slegte regering! Dood aan die ketterige Lutherse [onderkoning Gelves]! Arresteer die onderkoning!" Die aanval was teen Gelves as 'n slegte verteenwoordiger van die kroon en nie teen die monargie of koloniale bewind self nie.  In 1642 was daar ook 'n kort sameswering in die middel van die sewentiende eeu om Amerikaans-gebore Spanjaarde, swartes, Indiërs en kastas teen die Spaanse kroon te verenig en Mexikaanse onafhanklikheid te verkondig. Die man wat onafhanklikheid wou bewerkstellig, het homself Don Guillén Lampart y Guzmán genoem, 'n Ier gebore William Lamport. Lamport se sameswering is ontdek, en hy is in 1642 deur die Inkwisisie gearresteer en vyftien jaar later tereggestel vir sedisie. Daar is 'n standbeeld van Lamport in die mausoleum aan die voet van die Engel van Onafhanklikheid in Mexikostad.
Aan die einde van die sewentiende eeu was daar 'n groot oproer in Mexikostad, waar 'n plebeiaanse skare probeer het om die paleis van die onderkoning en die aartsbiskop se woning af te brand. 'N Skildery deur Cristóbal de Villalpando toon die skade van die 1692 tumulto. Anders as die vroeëre oproer in 1624 waarin elite betrokke was en die onderkoning afgewerp is, sonder gevolge vir die aanstigters, was die oproer in 1692 deur plebeiërs alleen en rasbeskuldig. Die oproeriges val die belangrikste simbole van die Spaanse mag aan en skree politieke slagspreuke. 'Maak die [Amerikaans gebore] Spanjaarde en die Gachupines [Iberiaans gebore Spanjaarde] wat ons koring eet! Ons gaan gelukkig oorlog toe! God wil hê dat ons die Spanjaarde moet voltooi! Ons gee nie om as ons sonder belydenis sterf nie! Is dit nie ons land nie? " Die onderkoning het probeer om die oënskynlike oorsaak van die oproer aan te spreek, 'n styging in mieliepryse wat die armes in die stad geraak het. Maar die oproer in 1692" verteenwoordig klasoorlogvoering wat die Spaanse owerheid in gevaar stel. Straf was vinnig en wreed, en geen verdere onluste in die hoofstad het die Pax Hispanica uitgedaag nie. "
Die verskillende inheemse rebellies in die koloniale era sou dikwels die heerskappy van die kroon verwyder, maar plaaslike rebelle om regstellings reg te stel, word deur die owerhede nie hanteer nie. Hulle was nie 'n breë onafhanklikheidsbeweging as sodanig nie. Tydens die onafhanklikheidsoorlog was kwessies op plaaslike vlak in landelike gebiede egter wat die een historikus 'die ander rebellie' genoem het. 
Voordat die gebeure van 1808 die politieke situasie in Nieu -Spanje versterk het, was daar 'n geïsoleerde en afbrekende sameswering van die Machetes uit 1799 deur 'n klein groepie in Mexikostad wat onafhanklikheid wou soek. 
Die agtiende en vroeë negentiende-eeuse rewolusietydperk was reeds aan die gang toe die Napoleontiese inval van 1808 op die Iberiese skiereiland 1808 nie net Spanje nie, maar ook Spanje se oorsese besittings destabiliseer. In 1776 het die Anglo-Amerikaanse dertien kolonies en die Amerikaanse rewolusie hul onafhanklikheid in 1783 suksesvol verkry, met die hulp van beide die Spaanse Ryk en Louis XVI se Franse monargie. Louis XVI is in die Franse Revolusie van 1789 omvergewerp, met die aristokrate en die koning self wat kop verloor het in revolusionêre geweld. Die opkoms van die militêre sterk man, Napoleon Bonaparte, het 'n mate van orde in Frankryk gebring, maar die onrus daar het die podium gelê vir die swart slawe-opstand in die Franse suikerkolonie Saint-Domingue (Haïti) in 1791. Die Haïtiaanse rewolusie het die slavokrasie uitgewis en onafhanklikheid verkry. vir Haïti in 1804.
Die spanning in Nieu-Spanje neem toe na die hervormings in die middel van die agttiende eeu. Met die hervormings wou die kroon die mag van die Spaanse staat vergroot, die mag van die Katolieke kerk verminder, die beheer oor die koninklike burokrasie rasionaliseer en verskerp deur amptenare uit die skiereiland te plaas, eerder as gebore uit Amerika, en die inkomste tot die kroon te verhoog deur 'n reeks maatreëls wat die ekonomiese posisie van Amerikaans gebore elite ondermyn het. Die hervormings was 'n poging om die politieke en ekonomiese lotgevalle van die Spaanse ryk te laat herleef. Maar baie historici beskou die hervormings as 'n versnelling van die ineenstorting van die eenheid van die ryk.  Die voorreg verwyder die voorregte (fuero eclesiástico) van kerklikes wat 'n onproportionele impak gehad het op in Amerika gebore priesters, wat die geledere van die laer geestelikes in Nieu-Spanje gevul het. 'N Aantal gemeentepriesters, veral Miguel Hidalgo en José María Morelos, het later by die opstand vir onafhanklikheid betrokke geraak.   Toe die kroon die Jesuïete in 1767 uit Spanje en die oorsese ryk verdryf het, het dit 'n groot invloed gehad op elite in Nieu -Spanje, wie se Jesuïete seuns in ballingskap gestuur is, en kulturele instellings, veral universiteite en kolegio's waar hulle geleer is geraak. In Nieu -Spanje was daar onluste uit protes teen hul uitsetting. 
Koloniale heerskappy was eers in die vroeë negentiende eeu op volslae dwang gebaseer, aangesien die kroon eenvoudig nie oor voldoende personeel en vuurmag beskik om sy heerskappy af te dwing nie. Die hegemonie en legitimiteit van die heerskappy van die kroon is eerder deur almal aanvaar en dit het geheers deur instellings wat as bemiddelaars tussen mededingende groepe optree, baie georganiseer as korporatiewe entiteite. Dit was kerklikes, mynbou -entrepreneurs, elite -handelaars, sowel as inheemse gemeenskappe. Die skepping van 'n staande weermag in die 1780's het die politieke berekening begin verskuif, aangesien die kroon nou 'n gewapende mag kon gebruik om heerskappy op te lê. Om die bou van 'n staande weermag te help, het die kroon stel korporatiewe voorregte (fuero) vir die weermag. Vir die eerste keer het castas en swartes van gemengde rasse toegang tot korporatiewe voorregte, gewoonlik voorbehou vir wit elite.   Silwer entrepreneurs en grootskaalse handelaars het ook toegang tot spesiale voorregte gehad. Die winsgewende buitelandse handel was in die hande van familieondernemings in Spanje met bande met Nieu -Spanje. Silwer mynbou was die motor van die ekonomie van Nieu -Spanje, maar het ook die ekonomie van Spanje en die hele Atlantiese wêreld aangevuur. Die bedryf was in die hande van myne-eienaars en hul elite-handelaars. Die kroon het nuwe regulasies ingestel om hul inkomste uit hul oorsese gebiede te verhoog, veral die konsolidasie van lenings wat deur die Katolieke Kerk gehou word. Die 1804 -konsolidasiewet vereis dat leners onmiddellik die hele hoofsom van die lening terugbetaal eerder as om die betalings oor dekades uit te brei.Leners was criollo -grondeienaars wat groot lenings op geen manier kon terugbetaal nie. Die impak bedreig die finansiële stabiliteit van elite -Amerikaners. Die gedwonge onttrekking van fondse van die kroon word deur sommige beskou as 'n belangrike faktor in die oorweging van politieke onafhanklikheid. 
Die Napoleontiese inval op die Iberiese Skiereiland het nie net Spanje nie, maar ook Spanje se oorsese besittings destabiliseer. Die onderkoning was die 'koning se lewende beeld'  in Nieu -Spanje. In 1808 was onderkoning José de Iturrigaray (1803–1808) in sy amp toe die magte van Napoleon Iberia binneval en die Spaanse monarg Karel IV neersit en Napoleon se broer Joseph tot monarg verklaar het. Hierdie gebeurtenis het 'n legitimiteitskrisis veroorsaak. Onderkoning Iturrigaray is deur Karel IV aangestel, sodat sy legitimiteit om te regeer nie betwyfel word nie. In Mexikostad het die stadsraad (ayuntamiento), 'n vesting van Amerikaans-gebore Spanjaarde, het begin met die bevordering van idees oor outonomie vir Nieu-Spanje, en het verklaar dat Nieu-Spanje op gelyke basis met Spanje is. Hulle voorstel sou 'n wettige, verteenwoordigende en outonome regering in Nieu -Spanje geskep het, maar nie noodwendig van die Spaanse Ryk afgeskakel het nie. Teenstand teen die voorstel kom van konserwatiewe elemente, insluitend die regters van die hooggeregshof in die skiereiland (Audiencia), wat die belange van die skiereiland uitgespreek het. Iturrigaray het 'n kompromie tussen die twee faksies probeer vind, maar dit het misluk. By die aanhoor van die nuus van die Napoleontiese inval het sommige elite vermoed dat Iturrigaray van plan was om die onderkoning as 'n soewereine staat te verklaar en hom moontlik as hoof van 'n nuwe staat te vestig. Met die steun van die aartsbiskop, Francisco Javier de Lizana y Beaumont, grondeienaar Gabriel de Yermo, die handelsgilde van Mexico City (konsulado) en ander lede van die elite -samelewing in die hoofstad, het Yermo 'n staatsgreep teen die onderkoning gelei. Hulle het die nag van 15 September 1808 die Viceregal-paleis in Mexico-stad bestorm en die onderkoning afgesit en saam met 'n paar in Amerika gebore Spaanse lede van die stadsraad gevange geneem. Die skiereiland rebelle geïnstalleer Pedro de Garibay as onderkoning. Aangesien hy nie 'n kroonaanstelling was nie, maar eerder die leier van 'n rebellefaksie, het kreole hom as 'n buite -egtelike verteenwoordiger van die kroon beskou. Die gebeurtenis het beide kante radikaliseer. Vir kreole was dit duidelik dat hulle, om mag te verkry, sameswerings moes vorm teen die skiereiland, en later het hulle die wapens opgeneem om hul doelwitte te bereik.  Garibay was van gevorderde jare en het slegs 'n jaar sy amp beklee, vervang deur aartsbiskop Lizana y Beaumont, wat ook ongeveer 'n jaar lank sy amp beklee het. Daar was 'n presedent vir die aartsbiskop wat as onderkoning dien, en aangesien Garibay deur 'n staatsgreep aan bewind gekom het, het die aartsbiskop meer legitimiteit as heerser. Francisco Javier Venegas is aangestel as onderkoning en land in Augustus in Veracruz, en bereik Mexiko -stad op 14 September 1810. Die volgende dag het Hidalgo sy wapenoproep in Dolores afgelê.
Onmiddellik na die staatsgreep in Mexico -stad Iturrigaray, het juntas in Spanje die hoogste sentrale junta van Spanje en Indië op 25 September 1808 in Aranjuez geskep. Die skepping daarvan was 'n belangrike stap in die politieke ontwikkeling in die Spaanse ryk, nadat dit duidelik geword het dat daar 'n sentrale beheerliggaam moet wees eerder as verspreide juntas van spesifieke streke. Joseph I van Spanje het verteenwoordigers uit Spaans -Amerika na Bayonne, Frankryk, genooi vir 'n grondwetlike byeenkoms om hul status in die nuwe politieke bestel te bespreek. Dit was 'n skerp politieke stap, maar niemand het die uitnodiging aanvaar nie. Dit het egter vir die Opperste Sentraal -Junta duidelik geword dat dit belangrik is om sy koninkryke in die buiteland lojaal te hou. Silwer uit Nieu -Spanje was noodsaaklik vir die befondsing van die oorlog teen Frankryk. Die liggaam het uitgebrei tot lidmaatskap uit Spaanse Amerika, met die uitdruklike erkenning dat dit koninkryke in eie reg was en nie kolonies van Spanje nie. Verkiesings is ingestel om afgevaardigdes na Spanje te stuur om deel te neem aan die Supreme Central Junta.   Alhoewel daar in die Spaanse Ryk nie 'n voortgesette tradisie was van 'n hoë vlak verteenwoordigende regering nie, het dorpe in Spanje en Nieu -Spanje verkiesde regerende liggame gehad, maar die kabildos of ayuntamientos, wat 'n belangrike politieke rol gespeel het toe die wettige Spaanse monarg in 1808 verstoot is. Die suksesvolle 1809 -verkiesing in Mexikostad vir afgevaardigdes na Spanje het 'n paar presedente gehad.
Miguel Hidalgo y Costilla word nou beskou as die vader van die Mexikaanse onafhanklikheid. Sy opstand op 16 September 1810 word beskou as die vonk wat die Mexikaanse Onafhanklikheidsoorlog aan die brand steek. Hy het tienduisende gewone mans geïnspireer om hom te volg, maar het hulle nie in 'n gedissiplineerde vegmag georganiseer of 'n breë militêre strategie gehad nie, maar hy wou die ou orde vernietig. Die mede -opstandige leier en tweede in bevel, Ignacio Allende, het oor Hidalgo gesê: 'Sy manne was ook nie vatbaar vir dissipline nie, en Hidalgo stel nie belang in regulasies nie.'  Hidalgo het in die latere stadium van die opstand 'n paar belangrike bevele uitgevaardig, maar het nie 'n samehangende stel doelwitte verwoord nie, veel verder as sy aanvanklike oproep tot wapens wat die slegte regering aan die kaak stel. Eers na die dood van Hidalgo in 1811 onder leiding van sy voormalige seminaarstudent, vader José María Morelos, is 'n dokument geskep wat die doelwitte van die opstand, die Sentimientos de la Nación ("Sentimente van die nasie") (1813). Een duidelike punt was politieke onafhanklikheid van Spanje. Ondanks die feit dat Hidalgo se beweging slegs 'n vae ideologie het, het die massiewe ontevredenheid en mag van die Mexiko se plebeiërs 'n eksistensiële bedreiging vir die keiserlike regime getoon. Die regering het sy hulpbronne daarop gefokus om Hidalgo se opstandelinge militêr te verslaan en om sy leierskap in die openbaar op te spoor en uit te voer. Maar toe het die opstand na die oorspronklike streek en leierskap versprei.
Hidalgo was 'n geleerde priester wat verskeie tale geken het, 'n belangrike biblioteek gehad het en vriende was wat opvattings oor die Verligting gehad het. Hy beklee die belangrike posisie van rektor van die Seminarie van San Nicolás, maar het die inkwisisie vir onortodokse oortuigings en stryd teen die monargie in die wiele gery. Hy het reeds twee dogters by Josefa Quintana gehad. Na die dood van sy broer Joaquín in 1803, word Hidalgo, wat geldprobleme ondervind het weens skuld op landgoedere wat hy besit, kurator van die arm gemeente Dolores. Hy het lid geword van 'n groep goed opgeleide Spanjaarde wat in Amerika gebore is, in Querétaro. Hulle ontmoet onder die dekmantel van 'n literêre samelewing, ondersteun deur die vrou van kroonamptenaar (korridor) Miguel Domínguez, Josefa Ortíz de Domínguez, nou bekend as "La Corregidora." In plaas daarvan bespreek die lede die moontlikheid van 'n gewilde styging, soortgelyk aan dié wat reeds in 1809 in die naam van Ferdinand VII in Valladolid (nou Morelia) vernietig is.   Hidalgo was bevriend met Ignacio Allende, 'n kaptein in die regiment van Dragoons in Nieu -Spanje, wat ook onder die samesweerders was. Die "sameswering van Querétaro" het selle begin vorm in ander Spaanse stede in die noorde, waaronder Celaya, Guanajuato, San Miguel el Grande, nou vernoem na Allende. Allende het in 'n koninklike regiment gedien tydens die bewind van José de Iturrigaray, wat in 1808 omvergewerp is deur skiereilandse Spanjaarde wat hom te simpatiek geag het vir die griewe van Amerikaans-gebore Spanjaarde. Met die verdringing van die onderkoning het Allende hom teen die nuwe regime gekeer en was hy oop vir die sameswering om onafhanklikheid. Hidalgo het by die komplot aangesluit, en met Allende wat vir hom ingestaan ​​het, het hy een van sy leiers geword. Die woord van die sameswering het die amptenare gekroon, en die koregidor Domínguez het gebreek, maar sy vrou, Josefa, kon Allende waarsku, wat Hidalgo toe gewaarsku het. Op hierdie stadium was daar geen vaste ideologie of aksieplan nie, maar die wenk het Hidalgo tot aksie gegalvaniseer. Op Sondag, 16 September 1810, met sy gemeentelede wat bymekaar was vir massa, het Hidalgo sy oproep tot wapen gerig Grito de Dolores.  Dit is onduidelik wat Hidalgo eintlik gesê het, aangesien daar verskillende rekeninge is. Die een wat deel geword het van die amptelike rekord van beskuldiging teen Hidalgo was "Lank lewe godsdiens! Lewe ons Heiligste Moeder van Guadalupe! Lank lewe Fernando VII! Lank lewe Amerika en onder 'n slegte regering!" 
Vanaf 'n klein byeenkoms by die Dolores -kerk het ander by die opgang aangesluit, waaronder werkers op plaaslike landgoedere, gevangenes wat uit die gevangenis bevry is, en 'n paar lede van 'n koninklike leërregiment. Baie boedelwerkers se wapens was landbou -gereedskap wat nou teen die regime gebruik moet word. Sommige is onder leiding van hul boedelvoormanne gemonteer en as kavallerie opgetree. Ander was swak gewapende Indiërs met pyle en boë.  Die getalle wat by die opstand aangesluit het, het vinnig onder Hidalgo se leiding geswel, en hulle het buite die dorpie Dolores begin beweeg. Ten spyte van toenemende spanning na die gebeure van 1808, was die koninklike regime grootliks onvoorbereid op die skielikheid, omvang en geweld van die beweging.
Die godsdienstige karakter van die beweging was van die begin af aanwesig in die leierskap van die priester Hidalgo. Die vaandel van die beweging met die beeld van die Maagd van Guadalupe, wat Hidalgo uit die kerk in Atotonilco in beslag geneem het, was simbolies belangrik. Die 'donker maagd' word gesien as 'n beskermer van Mexikane met 'n donker vel, en nou ook as 'n bevryder.  Baie mans in die magte van Hidalgo sit die beeld van Guadalupe op hul hoede.  Ondersteuners van die keiserlike bewind het die Maagd van Remedios as hul beskermheer geneem, sodat godsdienstige simboliek deur sowel opstandelinge as royaliste gebruik is.  Daar was 'n aantal gemeentepriesters en ander laer geestelikes in die opstand, veral Hidalgo en José María Morelos, maar die kerklike hiërargie is botweg daarteen gekant. Opstandelinge is deur die geestelikes uitgesluit en geestelikes preek teen die opstand. 
Hulle was nie op 'n formele manier georganiseer nie, meer 'n massa -beweging as 'n leër. Hidalgo het sy volgelinge geïnspireer, maar het hulle nie as 'n vegmag georganiseer of opgelei nie, en ook nie orde en dissipline opgedwing nie. 'N Paar militiesmanne in uniform het by Hidalgo se beweging aangesluit en probeer om militêre orde en dissipline te skep, maar hulle was min. Die grootste deel van die koninklike leër het getrou gebly aan die keiserlike bewind, maar Hidalgo se opkoms het hulle onvoorbereid gevang en hul reaksie is vertraag. Hidalgo se vroeë oorwinnings het die beweging momentum gegee, maar "die gebrek aan wapens, opgeleide soldate en goeie offisiere het beteken dat die rebelle behalwe in ongewone omstandighede nie leërs kon oprig wat konvensionele gevegte teen die royaliste kon voer nie." 
Die groeiende opstandsmag marsjeer deur dorpe, waaronder San Miguel el Grande en Celaya, waar hulle min weerstand bied, en kry meer volgelinge. Toe hulle die stad Guanajuato op 28 September bereik, vind hulle dat Spaanse magte binne die openbare kelder, Alhóndiga de Granaditas, versper is. Onder hulle was 'n paar 'gedwonge' Royaliste, kreole wat die Spanjaarde gedien het en die kant van die Spanjaarde was. Teen hierdie tyd was die rebelle 30 000 en die geveg was verskriklik. Hulle het meer as 500 Europese en Amerikaanse Spanjaarde vermoor en op pad gegaan na Mexico -stad.
Die nuwe onderkoning het vinnig 'n verdediging gereël en die Spaanse generaal Torcuato Trujillo met 1000 man, 400 ruiters en twee kanonne gestuur - alles wat op so 'n kort kennisgewing gevind kon word. Die kroon het aan die einde van die agtiende eeu 'n staande weermag gestig, wat nie-Spanjaarde verleen het wat die fuero militar, die enigste spesiale voorregte vir gemengde rasse kom in aanmerking. Indiërs is uitgesluit van die weermag. Die troepe van die koninklike weermag van die professionele weermag is aangevul deur plaaslike milisies. Die regime was vasbeslote om die opstand te vermorsel en het probeer om wanvoorstellings wat moontlik tot die opstand sou lok, te versmoor. 
Ignacio López Rayón het hom by Hidalgo se magte aangesluit terwyl hy naby Maravatío, Michoacan, op pad was na Mexiko -stad, en op 30 Oktober het Hidalgo se weermag Spaanse militêre verset teëgekom tydens die Slag van Monte de las Cruces. Terwyl die Hidalgo en sy magte Mexico -stad omsingel het, het 'n groep van 2 000 koninklike vroue onder Ana Iraeta de Mier saamgewerk om pamflette te skep en te versprei op grond van hul lojaliteit teenoor Spanje en mede -lojalistiese gesinne te help.  Hidalgo se magte het voortgegaan om te veg en die oorwinning behaal. Toe die kanonne deur die rebelle gevange geneem word, het die oorlewende Royaliste teruggetrek na die stad.
Alhoewel Hidalgo blykbaar die voordeel gehad het, het hy teruggetrek teen die raad van Allende. Hierdie toevlugsoord, op die punt van oënskynlike oorwinning, het geskiedkundiges en biograwe sedertdien verbaas. Hulle glo oor die algemeen dat Hidalgo die talle Mexikaanse burgers in Mexico -stad wou red van die onvermydelike afdanking en plundering wat sou ontstaan ​​het. Sy terugtog word beskou as die grootste taktiese fout van Hidalgo  en sy versuim om op te tree 'was die begin van sy ondergang'.  Hidalgo trek weswaarts en stig sy hoofkwartier in Guadalajara, waar een van die ergste voorvalle van geweld teen Spaanse burgerlikes plaasgevind het, 'n maand van slagtings vanaf 12 Desember 1810 (die Fees van die Maagd van Guadalupe) tot 13 Januarie 1811. By sy verhoor nadat hy later dieselfde jaar gevange geneem is, het Hidalgo erken dat hy die moorde gelas het. Nie een is 'n verhoor gegee nie, en daar was ook geen rede daarvoor nie, aangesien hy goed geweet het dat hulle onskuldig is. "  In Guadalajara het die beeld van die Maagd van Guadalupe skielik van die opstanders se hoede verdwyn en was daar baie verlate. 
Die royalistiese magte, onder leiding van Félix María Calleja del Rey, word doeltreffender teen ongeorganiseerde en swak bewapende van Hidalgo, en verslaan hulle by 'n brug aan die Calderón -rivier, wat die rebelle dwing om noordwaarts na die Verenigde State te vlug, miskien in die hoop dat hulle dit sal bereik finansiële en militêre ondersteuning.  Hulle is onderskep deur Ignacio Elizondo, wat gemaak het asof hy by die vlugtende opstandsmagte aansluit. Hidalgo en sy oorblywende soldate is gevange geneem in die staat Coahuila by die putte van Baján (Norias de Baján). : 26–27 Toe die opstandelinge die taktiek van guerrillaoorlogs gebruik en opereer waar dit effektief was, soos in die warm land in die suide van Mexiko, kon hulle die royalistiese leër ondermyn.  Rondom Guanajuato het die streekopstande -leier, Albino García, 'n tyd lank opstand suksesvol gekombineer met bandiete.  Met die verowering van Hidalgo en die kreoolse leierskap in die noorde, was hierdie fase van die opstand ten einde.
Die gevange rebelleiers is skuldig bevind aan verraad en ter dood veroordeel, behalwe Mariano Abasolo, wat na Spanje gestuur is om lewenslange tronkstraf uit te dien. Allende, Jiménez en Aldama is op 26 Junie 1811 tereggestel, in die rug geskiet as teken van oneer. : 27 Hidalgo moes as priester 'n siviele verhoor en hersiening deur die Inkwisisie ondergaan. Hy is uiteindelik van sy priesterskap ontneem, skuldig bevind en tereggestel op 30 Julie 1811. Die hoofde van Hidalgo, Allende, Aldama en Jiménez is bewaar en aan die vier hoeke van die Alhóndiga de Granaditas van Guanajuato gehang as 'n grimmige waarskuwing vir diegene wat dit waag om in hul voetspore te volg. : 27
Oorlogvoering in die noordelike Bajío -gebied het afgeneem na die vaslegging en uitvoering van die kreoolse leierskap van die opstand, maar die opstand het reeds na ander meer suidelike streke versprei, na die dorpe Zitácuaro, Cuautla, Antequera (nou Oaxaca) waar 'n nuwe leierskap ontstaan ​​het . Priesters José María Morelos en Mariano Matamoros, asook Vicente Guerrero, Guadalupe Victoria en Ignacio López Rayón het die opstand op 'n ander basis voortgesit, hul magte georganiseer, met behulp van guerrillataktieke, en belangrik vir die opstand, organisasies geskep en geskrewe dokumente geskep wat die doelwitte van die opstandelinge verwoord het.
Na die teregstelling van Hidalgo en ander opstandelinge, het die leierskap van die oorblywende opstandbeweging aanvanklik saamgespan onder Ignacio López Rayón, 'n burgerlike advokaat en sakeman. Hy was gestasioneer in Saltillo, Coahuila, met 3 500 man en 22 kanonne. Toe hy hoor van die gevangenskap van die opstandige leiers, vlug hy op 26 Maart 1811 suidwaarts om die geveg voort te sit. Hy het daarna die Spaanse geveg in die gevegte van Puerto de Piñones, Zacatecas, El Maguey en Zitácuaro.
In 'n belangrike stap het Rayón die Suprema Junta Gubernativa de América (Supreme National Governing Junta of America), wat aanspraak gemaak het op legitimiteit om die opstand te lei. Rayón verwoord Elementos constitucionales, wat lui dat "Soewereiniteit direk uit die mense voortspruit, woon in die persoon van Ferdinand VII en word uitgeoefen deur die Suprema Junta Gubernativa de América.  Die Hoogste Junta het 'n vloed van gedetailleerde regulasies en bevele veroorsaak. Op die grond het vader José María Morelos suksesvolle militêre verbintenisse nagestreef en die gesag van die Hoogste Junta aanvaar. Nadat hy oorwinnings behaal en die hawe van Acapulco, dan die stede Tixtla, Izúcar en Taxco, ingeneem het, is Morelos 72 dae lank beleër deur royalistiese troepe onder Calleja by Cuautla.  Die Junta kon nie hulp aan Morelos stuur nie. Morelos se troepe het uitgehou en uit die beleg gekom, en daarna gaan Antequera, (nou Oaxaca), in. Die verhouding tussen Morelos en die Junta versuur, met Morelos wat kla: "U meningsverskille was vir die vyand van nut." 
Morelos was 'n ware kontras met Hidalgo, hoewel albei rebellepriesters was. Albei het simpatie gehad met die agtergeblewenes van Mexiko, maar Morelos was van gemengde ras, terwyl Hidalgo 'n Amerikaans-gebore Spanjaard was, sodat Morelos rassediskriminasie in die koloniale orde uit ervaring ervaar het. Op meer praktiese gronde het Morelos 'n georganiseerde en gedissiplineerde militêre mag opgebou, terwyl Hidalgo se volgelinge nie wapens, opleiding of dissipline gehad het nie, 'n effektiewe mag wat die koninklike leër ernstig opgeneem het. Moontlik sou Morelos die tweede grootste stad van die kolonie, Puebla de los Angeles, kon inneem, halfpad tussen die hawe Veracruz en die hoofstad, Mexico City. Om die strategiese ramp, wat die hoofstad van sy hoofhawe sou afgesny het, te voorkom, het onderkoning Venegas Calleja van die Bajío oorgeplaas om met Morelos se magte om te gaan.Morelos se magte het suid beweeg en Oaxaca ingeneem, waardeur hy die grootste deel van die suidelike streek kon beheer. Gedurende hierdie tydperk het die opstand rede tot optimisme gehad en het dokumente geformuleer wat onafhanklikheid verklaar en 'n visie vir 'n soewereine Mexiko verwoord. 
Morelos was nie ambisieus om die leier van die opstand te word nie, maar dit was duidelik dat hy deur opstandelinge erken word as die opperste militêre bevelvoerder. Hy beweeg vinnig en beslis, ontneem Rayón van mag, ontbind die Hoogste Junta, en in 1813 belê Morelos die kongres van Chilpancingo, ook bekend as die kongres van Anáhuac. Die kongres het verteenwoordigers van die opstand bymekaar gebring. Morelos het sy sentimente van die nasie geformuleer, gerig aan die kongres. In punt 1 sê hy duidelik en reguit dat "Amerika vry en onafhanklik van Spanje is." Op 6 November van daardie jaar onderteken die Kongres die eerste amptelike dokument van onafhanklikheid, bekend as die Plegtige Wet van die Onafhanklikheidsverklaring van Noord -Amerika. Behalwe dat hulle onafhanklikheid van Spanje verklaar het, het die Morelos gevra dat die Katolisisme as die enigste godsdiens (maar met sekere beperkings) gevestig moet word, die afskaffing van slawerny en rasse -onderskeid tussen en van alle ander nasies, "gaan verder in punt 5: "soewereiniteit spruit direk uit die mense." Sy tweede punt maak die "Katolieke godsdiens" die enigste toelaatbare, en dat "Katolieke dogma sal ondersteun word deur die kerklike hiërargie" (punt 4). Die belangrikheid van Katolisisme word verder beklemtoon om 12 Desember, die fees van die Maagd van Guadalupe, as 'n dag om haar te vereer. 'N Belangrike bepaling vir donkerkleurige plebeiers (punt 15) is "Dat slawerny vir ewig verbied word, asook die onderskeid tussen kaste [ras] ], sodat almal gelyk sal wees en dat die enigste onderskeid tussen een Amerikaner en 'n ander die verskil tussen ondeug en deug sal wees. ". Ook belangrik vir Morelos se visie op die nuwe volk was gelykheid voor die wet (punt 13), eerder as spesiale howe en voorregte (fueros) vir spesifieke groepe, soos kerkmanne, mynwerkers, handelaars en die weermag. 
Die kongres het Morelos as die hoof van die uitvoerende gesag van die regering, sowel as die opperbevelhebber van die opstand, gekies en sy verre komponente gekoördineer.  Die formele verklaring deur die Congress of Chilpancingo, die Plegtige Wet van die Onafhanklikheidsverklaring, is 'n belangrike formele dokument in die Mexikaanse geskiedenis, aangesien dit Mexiko tot 'n onafhanklike nasie verklaar en sy magte as 'n soewereine staat uiteensit om oorlog te voer en vrede, om ambassadeurs aan te stel en om by die pousdom te staan, eerder as indirek deur die Spaanse monarg. Die dokument omskryf die Rooms -Katolisisme as die enigste godsdiens.
Calleja herstruktureer die koninklike leër in 'n poging om die opstand te onderdruk, en beveel bevele in Puebla, Valladolid (nou Morelia), Guanajuato en Nueva Galicia, met ervare skiereilandse militêre offisiere om hulle te lei. Die in Amerika gebore offisier Agustín de Iturbide was deel van hierdie royalistiese leierskap. Brigadier Ciriaco de Llano het Mariano Matamoros, 'n effektiewe opstandeling, gevange geneem en tereggestel. Na die ontbinding van die kongres van Chilpancingo, is Morelos op 5 November 1815 gevange geneem, ondervra, deur die vuurpeloton verhoor en tereggestel. Met sy dood het konvensionele oorlogvoering geëindig en guerrilla -oorlogvoering het ononderbroke voortgegaan. 
Met die teregstelling van Morelos in 1815, het Vicente Guerrero na vore gekom as die belangrikste leier van die opstand. Van 1815 tot 1821 was die meeste van die stryd om onafhanklikheid van Spanje deur guerrillamagte in die tierra caliente (warm land) in die suide van Mexiko en tot 'n sekere mate in die noorde van Nieu -Spanje. In 1816 het Francisco Javier Mina, 'n Spaanse militêre leier wat teen Ferdinand VII geveg het, by die onafhanklikheidsbeweging aangesluit. Mina en 300 mans beland by Rio Santander (Tamaulipas) in April, in 1817 en het sewe maande lank geveg totdat hy in November 1817 deur royalistiese magte gevang is. : 55–58
Twee opstandige leiers het ontstaan: Guadalupe Victoria (gebore José Miguel Fernández y Félix) in Puebla en Vicente Guerrero in die dorpie Tixla, in die huidige deelstaat Guerrero. Albei het trou en respek van hul volgelinge gekry. In die oortuiging dat die situasie onder beheer was, het die Spaanse onderkoning 'n algemene vergifnis aan elke rebel gegee wat sy arms sou neerlê. Baie lê wel hul arms neer en kry kwytskelding, maar toe die geleentheid hom voordoen, keer hulle gereeld terug na die opstand. Die koninklike leër het die groot stede en dorpe beheer, maar hele dele van die platteland is nie verslap nie. Van 1816 tot 1820 is die opstand doodgemaak, maar nie uitgeskakel nie. Die royalistiese militêre offisier, Antonio López de Santa Anna, lei voormalige amnestie -opstandelinge en volg die opstandingsleier Guadalupe Victoria. Opstandelinge val belangrike paaie aan, noodsaaklik vir handel en keiserlike beheer, sodat die kroon 'n bevelvoerder uit Peru, brigadier Fernando Miyares y Mancebo, gestuur het om 'n versterkte pad te bou tussen die hawe Veracruz en Jalapa, die eerste belangrike stoppunt op pad na Mexico City.  Die rebelle het te kampe gehad met stywe Spaanse militêre verset en die apatie van baie van die mees invloedryke criollos. 
Die tydperk 1816-20 word dikwels beskou as 'n tydperk van militêre dooiepunt, wat nie 'n uitklophou kon bied nie. Opstandelinge het gereeld met guerrilla -oorlogvoering met 'n mate van bandigheid besluit, terwyl royalistiese magte toenemend gedemoraliseer word. Spanje het onvoldoende versterkings gestuur, hoewel 'n aantal senior offisiere opgedaag het. Teen 1814 is die Skiereilandoorlog teen Napoleon gewen en Ferdinand VII word die monarg, aanvanklik as 'n konstitusionele heerser onder die Spaanse grondwet van 1812, maar sodra hy aan bewind was, verloën hy beloftes om grondwetlike beperkings op sy mag te hê. Kroonhulpbronne het nie die oorlog teen die opstandelinge gefinansier nie, sodat baie ekspedisiesoldate nie betaal is nie en op hul eie oorgelaat is op gebied wat grootliks deur opstandelinge beheer word. In plaas daarvan om lewens op te doen en opstanders op te vang, vermy hulle riskante operasies en bly hulle naby versterkte garnisoene. Aangesien geld vir die betaling en verskaffing van soldate nie uit die kroon kom nie, het die koninklike magte die plaaslike bevolking om voorraad benodig. Wat hoë offisiere betref, het baie mense die hopeloosheid van die situasie raakgesien en besluit om die beste daarvan te maak deur te skep wat 'n historikus 'ware satrapies' genoem het, ryk te word uit gekonfiskeerde opstandseiendomme en belasting op plaaslike handelaars te plaas. 
In die laaste regeringsveldtog teen die opstandelinge, het onderkoning Juan Ruiz de Apodaca in Desember 1820 'n mag gestuur onder leiding van 'n koninklike kolonel Agustín de Iturbide, om die leër van Guerrero in Oaxaca te verslaan. Iturbide, 'n boorling van Valladolid (nou Morelia), het bekendheid verwerf vir sy ywer teen Hidalgo en Morelos se rebelle tydens die vroeë onafhanklikheidsstryd. Iturbide, 'n gunsteling van die Mexikaanse kerkhiërargie, het konserwatiewe geskenke van simbole gesimboliseer dat hy godsdienstig godsdienstig was en toegewyd was aan die verdediging van eiendomsreg en sosiale voorregte. Hy was ook jammer vir sy gebrek aan bevordering en sy gebrek aan rykdom. 
Tydlyn van die Mexikaanse Revolusie - Jaar 1914
18 Januarie 1914
Emiliano Zapata teken 'n verdrag met Julián Blanco , die rebellehoof in Guerrero.
Emiliano Zapata en sy manne sluit in die stad Chilpancingo.
Pancho Villa vorder van die stad Chihuahua na Torre n, wat weer deur die federale beset is. Ry onder Villa se uitrusting Generaal Felipe Engel , nou 'n bevelvoerder van Villa's Afdeling van die Noorde.
Wat doen Felipe hier, is hy nie tronk toe gestuur nie? Sien 18 Februarie 1913.
Ja, maar ná die moord op Francisco I. Madero het Victoriano Huerta Felipe laat gaan en hom na Europa gestuur, na Frankryk van alle plekke. Felipe sluip terug na Mexiko en sluit by Venustiano Carranza se rebelleër aan. Trouens, Carranza het Felipe tot minister van oorlog aangestel. Pancho Villa veg ook vir Carranza. Pancho en Felipe het goeie vriende geword. So naby, dat Pancho eendag in die toekoms oor Angeles sal sê dat hy my geleer het dat daar iets soos genade is.
Dit is in elk geval die rede waarom hulle vandag saamry.
Agust'n Breton slaag Adolfo Jimnez Castro as goewerneur van Morelos.
22 - 26 Maart 1914
Slag van Gmez Palacio. Pancho Villa neem Gémez Palacio , 'n stad in die deelstaat Durango. Ongeveer 1 000 mans is dood en 3 000 gewond. Villa is aan die rol en stuur sy troepe rigting Torren.
Chilpancingo val op Emiliano Zapata.
26 Maart - 2 April 1914
Tweede Slag van Torre n . Villa wen.
Algemene karton aka Die & quotVictor & quot van Huautla word geskiet.
Emiliano Zapata stig sy hoofkwartier in Tixtla.
Rebelle leier Jes Salgado en sy manne neem Iguala.
Zapata verhuis sy hoofkwartier na Tlaltizapn. Zapata se permanente probleem is die gebrek aan wapens en ammunisie.
Vir jare het die VSA oorlogskepe in die Mexikaanse Golf onderhou. Vandag het 'n groep Amerikaanse matrose, waaronder hul kaptein, by die hawe van Tampico aan wal gegaan om olie vir hul geweerboot te koop USS Dolphin.
Terwyl hulle in 'n beperkte dokgebied beland het, was die federale bevelvoerder van die stad Pablo Gonz lez besluit om die Amerikaners vir 'n uur en 'n half aan te hou. Hy begelei hulle dan terug na hul walvisboot. Hy vra om verskoning vir die voorval, maar agteradmiraal Henry T. Mayo en later die Amerikaanse president Woodrow Wilson eis 'n formele verskoning in die vorm van 'n gehysde Amerikaanse vlag vergesel van 'n 21 geweersaluut.
Die Mexikaanse president Victoriano Huerta weier en die Amerikaanse president Wilson sê vir sy mariniers om hul bondels te pak en gereed te maak vir 'n klein uitstappie.
Woodrow Wilson beveel die res van die Amerikaanse Atlantiese vloot na Tampico.
Pancho Villa betree San Pedro De Las Colonias.
21 April - 14 November 1914
Veracruz -voorval . Amerikaanse magte beset die Mexikaanse hawe Veracruz, die belangrikste hawe in Mexiko.
AMERIKAANSE TROOPE IN VERACRUZ
Die hawe van Veracruz is stewig in Amerikaanse hande. Negentien mense is dood, 70 gewond. Honderde Mexikaanse slagoffers.
Die Amerikaanse ambassade in Mexiko is op versoek van die Mexikaanse owerhede gesluit. Nelson O'Shaughnessy steek rond in sy funksie as charg d'affaires vir die VSA, wat basies beteken tydelike ambassadeur.
Pablo Gonz lez neem Monterrey sonder enige weerstand.
Amerikaanse president Woodrow Wilson gee toestemming vir die mobilisering van die gewone weermag, 54,000 troepe sterk en 150,000 nasionale wagte.
As gevolg hiervan, vloei 'n groot anti-Amerikaanse golf deur Mexiko. Alle totalitariërs, rewolusionêres en kontrarevolusionêres, hoe vyandig hulle ook al is, maak gesamentlik bekend dat hulle Huerta eerder op die lippe wil soen as om agteroor te sit en te laat dat die VSA hul land binnedring.
Amerikaanse eiendomme word oral gebrand. Dit is nie 'n goeie tyd vir Amerikaanse wittebrood in Cancun nie.
Einde April 1914
Slegs Jojutla en Cuernavaca bly as federale vestings in Morelos . Emiliano Zapata beleër Jojutla met 'n troepeverhouding van 3 tot 1. Die 1200 federale troepe word verslaan en Zapata neem die stad in.
Middel Mei 1914
Zapata beweeg noordwaarts na Cuernavaca. Intussen het Pancho Villa en Venustiano Carranza meningsverskille.
Pancho Villa neem Saltillo.
2 Junie 1914
Zapata begin die Belegging van Cuernavaca . Die omringde federale troepe word gelei deur Generaal Romero .
9 Junie 1914
Ongeveer 2 000 mans onder Kolonel Hernandez slaag daarin om deur te dring na en na die beleërde stad Cuernavaca.
10 Junie 1914
Zapata beveel om terug te trek en in die heuwels terug te trek. Slegs 'n paar troepe moet daar bly vir die beleg, die res beweeg na Mexico -stad.
13 Junie 1914
Pancho Villa bedank sy pos in Venustiano Carranza se leër. Carranza is gelukkig en vra sy generaals om Pancho se opvolger te kies.
14 Junie 1914
Carranza se generaals verklaar dat hulle nie tevrede is met die vertrek van Pancho Villa nie.
17 Junie 1914
Sonder raadpleging Carranza, Pancho Villa beweeg saam met sy manne na Zacatecas.
Onbekend aan die Zapatistas, ontbind die Kongres van die Unie die staat Morelos en vestig dit op dieselfde gebied in die federale gebied.
21 Junie 1914
Pan American Union direkteur John Barrett woon 'n konferensie by met verskeie prominente Mexikane, wat beide kante van die huidige kontroversie verteenwoordig en 'n nuwe leier vir Mexiko vind.
In 'n New York Times die volgende dag, lewer Barrett kommentaar oor die vind van 'n geskikte man vir voorlopige president - een wat beide kante nie suksesvol kan bewys nie. Dit kan moeilik wees om iemand te vind wat beide kante sonder twyfel maklik sal aanvaar, maar uiteindelik sal daar gevind word teen wie geldige en finale besware nie logies gehandhaaf kan word nie, te midde van die eis van alle Amerika om vrede. Daar bestaan ​​beslis so 'n man, en ek glo dat die bemiddelaars hom binne die volgende drie weke kan noem. & Quot
23 Junie 1914
Slag van Zacatecas . Pancho Villa neem Zacatecas. Hy beweer dat slegs 200 van die 12 000 verdedigers van die stad daarin geslaag het om te ontsnap.
Einde Junie 1914
Zapata se weermag verhuis na die Federale Distrik.
4 Julie 1914
Villa-Carranza-vredeskonferensie in Torreon. Sien foto hieronder.
Vrede-konferensie van Villa-Carranza, Torreon
Links na regs: Miguel Silva, Antonio J. Villarreal, Isabel Robles,
6 Julie 1914
Alavaro Obreg n neem Guadalajara.
Die Zapatistas neem Cuernavaca.
Genovevo de la O neem Juvencio Robles 'sitplek as Morelos goewerneur.
9 Julie 1914
Huerta begin sy ontsnapping voorberei. Hy maak hoofregter Francisco S. Carvajal Sekretaris van Buitelandse Betrekkinge.
15 Julie 1914
Huerta dien sy bedanking by die Kamer van Afgevaardigdes in en vlug na Puerto Mexiko.
17 Julie 1914
Huerta klim op die Duitse kruiser Dresden en vaar in ballingskap in Spanje.
18 Julie 1914
Huerta se bedanking het niks vir Zapata verander nie. Hy hou aan en val Milpa Alta aan.
In die noorde, die Konstitusionaliste verslaan die regeringsmagte en vang San Luis Potos .
20 Julie 1914
Milpa Alta gevang deur Zapata.
Carranza se verteenwoordigers kuier saam met Zapata. Zapata hou by syne Plan van Ayala en aanvaar nie afwykings nie.
Carranza neem die trein na Teoloyucan om met die vyand te gesels. Teoloyucan is slegs 32 kilometer noord van Mexico -stad geleë. Die tussentydse president Carvajal het reeds in ballingskap op die hakke van Huerta gevlug.
Carranza bereik 'n ooreenkoms wat sy konstitusionalistiese magte, onder leiding van Alavaro Obreg n , sou Mexico -stad sonder bloedvergieting oorneem. Die federale troepe sou tot die laaste minuut bly sit om te keer dat Zapata se troepe eers die stad binnekom. As die manne van Carranza in posisie is, sal die federale troepe die rigting Puebla terugtrek, met ander woorde rigting Zapata.
Obregon dring daarop aan dat die Feds wapens en ammunisie moet agterlaat.
Die Oorlogsdepartement gee die federale weermag oor aan Obregon by Teoloyucan. Op dieselfde dag betree Zapata se troepe Cuernavaca, die hoofstad van die staat Morelos .
Lorenzo V zquez is die nuwe goewerneur van Morelos . Hy sal so bly tot 2 Mei 1916.
Obregon betree Mexiko -stad sonder enige opposisie. Die Federale Weermag is ontbind deur die Convenios de Teoloyuc n (Verdrag van Teoloyucan).
Carranza skryf Zapata en gee hom 'n persoonlike onderhoud. Zapata skryf terug om by Yautepec te ontmoet.
Emiliano Zapata skryf aan Lucio Blanco & quot; dit Carranza wek nie veel vertroue in my nie. Ek sien by hom baie ambisie en 'n neiging om die mense te mislei. & Quot
Zapata skryf aan Pancho Villa en waarsku hom dat Carranza se ambisies baie gevaarlik is en waarskynlik nog 'n oorlog kan veroorsaak.
Laaste week van Augustus 1914
Venustiano Carranza stuur 'n gesant om Zapata en sy manne op Cuernavaca te ontmoet. Carranza se agente dui aan dat Carranza die landbeleid wat Zapata en sy manne aangedring het, weier. Hulle word later gyselaars gemaak om die veilige vervoer van die sendelinge van Pancho Villa deur Mexikostad te waarborg.
Pancho Villa se verteenwoordigers ontmoet Emiliano Zapata. Zapata gee vir hulle 'n brief aan Villa waarin gesê word dat die tyd 'n voorlopige regering tot stand kan bring. & Quot
Laat in Augustus 1914
Emiliano Zapata publiseer nog 'n manifes wat sy teleurstelling toon en verklaar dat hy nie sal toegee aan die valse beloftes van die Konstitusionalis leiers.
Historikus John Womack merk op dat & quotCarranza polities verouderd was. . In Morelos nou was trou aan 'n man soos Carranza onmoontlik. . Villa voel dieselfde en hy ontvang die brief van Zapata met simpatieke instemming. & Quot
Pancho Villa ontmoet met Alavaro Obreg n , die leier van die Konstitusionalis gaan op 15 Augustus na Mexico -stad by Chihuahua City. As gevolg hiervan het die mans 'n 9-punt plan opgestel om die gevaar van verdere oorlog uit te skakel.
Een bepaling was dat Venustiano Carranza moet tussentydse president wees en belas word met die reël van presidentsverkiesings, wat Carranza self sou uitsluit.
Intussen voel Carranza dat die presidentstoel redelik gemaklik is. Hoekom beweeg.
Carranza pers onderhoud. Hy weier om die Plan van Ayala . Hy weier om saam te stem dat 'n revolusionêre byeenkoms vergader om 'n tussentydse president te noem. Maar hy sê hy is bereid om 'n agrariese hervorming te bespreek en nooi Zapata's Weermag van die Suide om 'n afvaardiging te stuur om dit te doen.
Af en toe breek daar skietery uit Konstitusionaliste en Zapatistas.
Zapata gee 'n bevel van Cuernavaca uit waarin gesê word dat dit tyd is Artikel 8 van die Plan van Ayala , wat verwys na totale nasionalisering van goedere wat aan die verhuurders behoort wat die plan van Ayala teëstaan. Landelike eiendom wat op hierdie manier geneem word, sal oorhandig word aan pueblos of weduwees en weeskinders van die revolusie wat grond benodig.
Pancho Villa berei hom voor om suid te trek en gee a Manifes vir die Mexikaanse volk . Villa nooi alle Mexikane uit om saam met hom die vervanging van die Konstitusionalis leier Venustiano Carranza met 'n burgerlike regering.
Begin Oktober 1914
Alavaro Obreg n en sy manne praat met die sendelinge van Pancho Villa by Zacatecas. Daar word besluit om 'n volledige byeenkoms te hou wat alle elemente van die rewolusie op 10 Oktober in Aguascalientes (Aguas Calientes) verteenwoordig, met die doel om eenheid te herstel en die toekoms van Mexiko te beplan.
Revolusionêre Konvensie van Aguascalientes. Die revolusionêre konvensie begin by die Morelos teater in Aguascalientes. Zapata woon nie persoonlik by nie, maar stuur 'n waarnemer, later 'n afvaardiging. Sien 23. Oktober. Hierdie byeenkoms duur tot 13 November 1914.
Derde dag van die revolusionêre byeenkoms. Algemeen Felipe esngeles stel voor om nog 'n formele uitnodiging aan die Zapatistas.
Die Konvensionaliste verklaar hulself die soewereine gesag in die land.
Felipe esngeles stem in om self na Cuernavaca te gaan en die Zapatistas om by te woon.
Felipe esngeles kom by Cuernavaca aan.
Felipe esngeles ontmoet Zapata. Zapata verduidelik sy penarie. Die revolusionêre konvensie moet die Plan van Ayala .
Konferensie op die hoogste vlak by die Zapata -hoofkwartier. Die bywoning is ook Felipe esngeles . 'N Kompromis word bereik: nie volledig nie Plan van Ayala as sodanig, maar slegs die beginsels van die plan moet deur die konvensie erken word.
'N Afvaardiging van Zapatistas, 26 man, vertrek na Aguascalientes. Zapata bly in Cuernavaca. Leier van die afvaardiging is Paulino Martenez .
Zapatista -afvaardiging - die Convention of Aguascalientes
Voor, tweede van links: Paulino Martinez.
Derde van links: Antonio Diaz Soto y Gama
Die afvaardiging van Zapata bereik Mexiko -stad.
Die afvaardiging van Zapata klim op 'n trein na Aguascalientes waar 'n verwelkomingskomitee dit verwag. MAAR die trein stop nie daar nie. Dit loop tot by Guadalupe, die hoofkwartier van Pancho Villa.
Die Zapata -afvaardiging kontroleer dubbel of Pancho Villa steeds die belange van die suidelike beweging op die hart dra. Verseker skuifel hulle terug na Aguascalientes. Hierdie keer stop die trein by Aguascalientes.
Die afvaardiging van Zapata arriveer in Aguascalientes.
Paulino Martenez praat goed by die revolusionêre byeenkoms. Hy noem Grond en vryheid, Grond en geregtigheid, en Grond vir almal! Hy stel nie belang in rykdom of die presidentstoel nie. Hy wys daarop dat dit alles waarskynlik nie gaan gebeur nie Carranza in die voortou. Die enigste ware rigting sou wees om die Plan van Ayala .
Die volgende spreker is Soto en Gama , a Zapatista, 33 jaar oud, 'n prokureur. Sy toespraak is 'n ramp. Hy probeer daarop wys dat individuele eer belangriker is as mitiese eer vir 'n simbool, en om sy punt te onderstreep, gryp hy die vlag, op watter punt die hele huis begin freak.
Eduardo Hay , a Carrancista en 'n baie slim man, maak gebruik van die fout van Soto en laat die mense opstaan ​​teen die Zapatistas.
Stryery duur voort vir die volgende vier dae tussen die Carrancistas, die Zapatiste, en die Villistas. Die voorheen gematigdes word aangetrokke tot die Carrancistas na die fout van Soto.
Pancho Villa kondig aan dat hy gereed is om af te tree as Carranza dit ook sou doen.
Alavaro Obreg n lees 'n boodskap van Carranza na die konvensie. Carranza stem in om af te tree as Villa en Zapata gelyktydig uittree.
Die konvensies sluit die breë publiek uit en stem oorweldigend ten gunste van Villa's en Carranza se aftrede.
Carranza gaan nie aftree nie, aangesien hy beweer dat daar nie aan sy voorwaardes voldoen is nie en Villa nie gaan uittree nie, aangesien Carranza nie gaan nie.
Carranza verlaat die hoofstad na Tlaxcala.
Die anti-Carranza-deel van die konvensie kies Eulalio Guti rez as die nuwe presidentskandidaat in plaas van Carranza .
Manuel Palafox word minister van landbou.
Villa skryf aan Zapata dat die tyd vir vyandighede aangebreek het
Laaste sessie van die Revolutionary Convention in Aguascalientes. Almal klap vas. Geen kompromie naby nie.
Nou is die revolusionêre verdeel in Konstitusionaliste en Konvensionaliste. Om hulle uitmekaar te hou: Die konstitusionaliste is die Carrancistas, ook genoem Gematigdes. Die konvensionaliste is almal wat tydens die revolusionêre byeenkoms in Aguascalientes teen die Konstitusionaliste, dit wil sê die Villistas en die Zapatistas, voortaan steeds genoem Revolusionêre.
Alavaro Obreg n verklaar formeel oorlog aan Pancho Villa en berei hom daarvoor voor terwyl hy in Mexikostad is.
Obreg n en sy troepe trek uit Mexico City. Villa is die aangestelde opperbevelvoerder van die Konvensioneel magte.
Die Amerikaners begin ontruiming uit die hawe van Veracruz en Carranza bereid om in te trek. Intussen berei Villa en Zapata voor om Mexiko -stad binne te gaan.
Zapata se troepe betree Mexiko -stad.
Zapata arriveer per trein in Mexico City. In plaas daarvan om in die Nasionale Paleis te bly, neem hy 'n kamer by 'n klein hotel, ironies genoeg San L zaro.
Personderhoud met Zapata. Die arme verslaggewers het nie meer as 'n paar gemompelde sinne gekry nie. Zapata het 'n uitnodiging geweier om seremonies in die paleis by te woon.
Villa bly buite Mexico -stad in die nabygeleë dorpie Tacubya.
Zapata terug na Cuernavaca. Sy troepe trek kort daarna uit Mexico City.
4 Desember 1914
Eerste historiese ontmoeting tussen Zapata en Villa by die munisipale skool van Xochimilco, 20 myl suid van die hoofstad.
Saam met Emiliano Zapata kom sy broer Eufemio , Zapata se neef Amador Salazar , Zapata se suster Mar a de Jes , en Zapata se klein seuntjie Nicol s .
Met Pancho Villa het sy elite troepe, die Dorados, of die Goue Onesies, so genoem as gevolg van die goue kentekens wat hulle op hul kakie -uniforms en Stetsons gedra het.
Hulle het ingestem om saam te werk in die nuwe veldtog teen Carranza met die volgende strategie: Zapata en syne Weermag van die Suide sou ry op Puebla terwyl Villa en syne Afdeling van die Noorde sou via Apizaco op Veracruz trek.
'N Amptelike en gesamentlike besetting van Mexico City was op 6 Desember 1914 geskeduleer.
Emiliano Zapata en Pancho Villa
lei hul troepe na Mexico City
Hugo Brehme fotografie
6 Desember 1914
Tussentydse president Eulalio Guti rez hou 'n banket by die Nasionale Paleis. Groepsfoto skiet sessie.
PANCHO VILLA EN EMILIANO ZAPATA 6 DESEMBER 1914
OP DIE PRESIDENSIALE PALEIS IN MEXICO CITY.
Met verbande kop: Otilio E. Montano
Regter boonste hoek: Rodolfo Fierro
PANCHO VILLA, EULALIO GUTI RREZ EN EMILIANO ZAPATA
Banket in die presidensiële paleis in Mexiko -stad - Desember 1914
Iemand het die gebeurtenis op video vasgelê.
Kyk hoe Villa en Zapata wegknars:
Hier is nog een. Klik om te vergroot.
Let op die boonste ry van die kind met 'n groot hoed en 'n enorme boog.
Jy kyk na die skutter Don Antonio Gmez Delgado op die ouderdom van 14,
en hier is 'n onderhoud met hom nadat die grimering ouens huis toe gegaan het:
7 Desember 1914
Villa en Zapata verduidelik hul veldtogplanne om tussentydse president te wees Eulalio Guti rez .
9 Desember 1914
Zapata verlaat Mexico -stad om sy veldtog te begin. Hy gaan Villa nie weer sien nie.
Saam het Villa en Zapata op hierdie stadium ongeveer 60 000 man gehad.
13 Desember 1914
Zapata hoor berigte oor gevegte tussen Villa se beamptes en sy offisiere in Mexikostad. Blykbaar infiltreer ex-federale agente die geledere van die revolusionêre en versprei wantroue.
15 Desember 1914
Zapata vang Puebla City. Die garnisoen laat vaar hul verdediging en vlug na Veracruz.
16 Desember 1914
Zapata skryf aan Villa dat vyande baie aktief werk om die noorde en suide te verdeel.
Zapata laat vaar sy veldtog. In plaas daarvan om verder na Veracruz te gaan en Puebla City onder beheer te hou, gaan hy terug Morelos .
Rondom hierdie tyd Villa en Guti rez vind uit dat hulle op verskeie punte verskil. Guti rez begin onderhandel Obreg n , die Carrancista generaal by Veracruz.
Slag van Mexico City, 1847
(Maak seker dat u F5 druk of die vertoning bekyk) Animasie word nie behoorlik vertoon nie?
Antonio Lopez de Santa Anna versus Winfield Scott: 'n Amerikaanse leër onder Scott val 'n Mexikaanse leër onder Santa Anna in sy eie hoofstad aan. Morele gees lei beide hierdie leërs, maar wie se vasberadenheid sal eers breek en die stryd beslis? Bevat die gevegte van Molino del Rey en Chapultepec.
Dit is een van die belangrikste gevegte in die Amerikaanse geskiedenis, met Saratoga, Yorktown, Gettysburg, en enige geveg wat u kan voer, het die burgeroorlog beslis. Die Slag om Mexiko -stad was 'n belangrike komponent van die Amerikaanse uitbreiding in die 19de eeu. Stel jou voor dat die geografie van die Verenigde State van Amerika vandag in 1848 nie Mexiko verslaan het nie en die land van die huidige suidwestelike Verenigde State geannekseer het (kyk na die berig van Schulten hieroor). Die anneksasie van hierdie lande het die spanning tussen die noorde en die suide ook vererger toe hulle gekibbel het of hierdie nuwe state vrye of slawestate sou wees. Alhoewel dit uiters moeilik is om massa -geweld te oordeel en te rangskik in terme van moraliteit, kan daar aangevoer word dat die veldtog teen Mexiko een van die mees onregverdige oorloë was wat ooit gevoer is, wat deel uitmaak van dieselfde ekspansionistiese logika of Manifest Destiny as die verdrywing van Native. Amerikaners gedurende hierdie tydperk. Hierdie stryd is nog 'n voorbeeld van hoe gereeld die geskiedenis bepaal word deur watter kant in georganiseerde geweld die oorhand kan hê.
Dit kan nie oorbeklemtoon word hoeveel hierdie stryd amper naby was nie, met elke bevelvoerder wat 'n aantal wenke en teenaanvalle gebruik het. Santa Anna het Scott die geleentheid gebied om sy magte in detail te verslaan, maar Scott moes nog steeds elkeen met die bajonet verslaan. As een van hierdie aanrandings deurslaggewend gekontroleer is, het Santa Anna moontlik lank genoeg oorleef sodat Scott se mag in sy logistieke skok kon verdwyn of sy eie offensief kon begin. Die stryd is dus gewen deur die gees en wil om te wen van die individuele soldaat. Scott kon Santa Anna verwar, dan 'n verrassing en 'n suksesvolle aanwending van enige doelwit wat hy gekies het, verwar.
Butler, Steven R. 'N Dokumentêre geskiedenis van die Mexikaanse oorlog. Richardson: Afstammelinge van Mexikaanse oorlogsveterane, 1995.
Esposito, Vincent J. Die West Point Atlas van Amerikaanse oorloë. New York: Praeger, 1959.
Nevin, David. Die Mexikaanse Oorlog. Virginia: Time-Life, 1978.
Smith, Justin H. Die oorlog met Mexiko, Vol. II. New York: MacMillan, 1919.
Kaart van Suid -Noord -Amerika: https://en.wikipedia.org/wiki/Mexican%E2%80%93American_War
Kaart van die wêreld: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_map_projections
Mexikaanse soldaat: http://www.pbs.org/kera/usmexicanwar/war/mexican_army.html
Amerikaanse soldaat: http://www.blueandgrey.zoomshare.com/1.html
As u die Battle of Mexico City 1847 -gevegsanimasie geniet het, kan u ook van hierdie ander gevegsanimasies hou:
Dankie dat u The Art of Battle: Animated Battle Maps besoek het.
Ek het die afgelope 40 jaar die veldslae vir Mexico City bestudeer. U kaartstudies vang die eb en vloed van die veldtog op soos niks anders wat ek gesien het nie.
Dit was ongelooflik baie dankie daarvoor. Scott is maklik die grootste Amerikaanse generaal ooit, sy veldtogte was die beste wat Amerika nog ooit gehad het.
Boonop kan Santa Anna aangewys word as een van die mees onbevoegde generaals van alle tye. Sien ook Texas oorlog.
Mexiko -stad vier 500 jaar sedert die veroweringsgeveg begin het
MEXICO CITY - Daar is twee maniere om die Spaanse beleg van Tenochtitlán, die hoofstad van die Azteek, nou bekend as Mexico City, te onthou: as die pynlike geboorte van die moderne Mexiko, of die begin van eeue se virtuele slawerny.
Die wêreldveranderende stryd het op 22 Mei 1521 begin en het maande geduur totdat die stad uiteindelik op 13 Augustus by die conquistadores geval het. maande, en die finale nederlaag het gehelp om die model te bepaal vir 'n groot deel van die verowering en kolonisering wat daarna gekom het.
"Die val van Tenochtitlan het die moderne geskiedenis van die Weste geopen," het historikus Salvador Rueda, direkteur van die Chapultepec -museum in die stad, gesê.
Een manier om die gebeurtenis te onthou, word gesimboliseer deur 'n gedenkplaat wat in die stad se "Plaza of Three Cultures" staan, ter ere van die inheemse Mexiko, die Spaanse kolonialisme en die "moderne" gemengde ras Mexiko wat die gevolg was van die verowering.
Die drie kulture word verteenwoordig deur drie geboue: 'n verwoeste Azteekse tempel, 'n Spaanse koloniale kerk wat bo -op die ruïnes gebou is en 'n moderne regeringskantoorgebou wat in die 1960's gebou is. 'Dit was nie 'n triomf of 'n nederlaag nie. Dit was die pynlike geboorte van die Mestizo (gemengde ras) Mexiko vandag, "lui die bord.
Hierdie sentiment, wat die regering sedert die 1920's verkondig het-dat Mexiko 'n nie-rassige, nie-rassistiese, verenigde nasie is waar almal gemengde rasse is, wat die bloed dra van beide veroweraars en veroweraars-het net so oud geword soos die kantoor van die 1960's gebou.
Dit word grootliks afgesny omdat skerwe van sy marmer wat gereeld na vore kom, afskuif en op die grond neerstort, en inheemse of donkerkleurige Mexikane steeds diskriminasie ondergaan deur hul landgenote met 'n ligter vel.
'N Baie meer blywende en miskien akkurate boodskap word 'n paar blokke verder op die muur van die piepklein kerkie van Tequipeuhcan gevind, 'n plek waarvan die naam in die Azteekse Nahuatl -taal alles saamvat.
"Tequipeuhcan: 'Die plek waar slawerny begin het.' Hier is die keiser Cuauhtemotzin op die middag van 13 Augustus 1521 gevange geneem," lui die gedenkplaat op die kerkmuur.
Die huidige burgemeester van Mexiko-stad, Claudia Sheinbaum, het dit só gestel: "Die val van México-Tenochtitlán het 'n verhaal van epidemies, mishandeling en 300 jaar koloniale bewind in Mexiko begin."
Dit sou gedurende die volgende drie eeue die reël in die hele halfrond word. Kolonisateerders het die grond van inheemse mense gesteel en hulle laat bewerk, en die rykdom ontgin ten bate van die koloniseerders.
'Die Spanjaarde was so oortuig dat hierdie model goed werk dat (Cortés se luitenant Pedro) de Alvarado 'n inval in China vanuit die hawe van Acapulco sou begin toe hy in 'n ander geveg in die weste van Mexiko vasgemaak is en sterf,' het David gesê M. Carballo, professor in argeologie, antropologie en Latyns -Amerikaanse studies aan die Universiteit van Boston en skrywer van die boek "Collision of Worlds".
Hy het gesê dat die verowering van Mexiko die wêreld werklik geglobaliseer het, aangesien dit die transatlantiese verband met die transpacifiese wêreld en al die bewoonde kontinente verbind het. Dit het begin wat ons nou globalisering noem. "
Cortés en sy 900 Spanjaarde - plus duisende bondgenote van inheemse groepe wat deur die Asteke onderdruk is - het die beleg op 22 Mei 1521 begin. Hulle het Mexiko -stad in 1520 binnegekom, maar 'n paar maande later met groot verliese uitgejaag, wat die meeste agtergelaat het van hulle geplunderte goud agter.
Maar die Spanjaarde was uniek voorberei op 'n veroweringsoorlog. Hulle het 'n groot deel van die voorafgaande sewe eeue bestry om oorloë te voer om Spanje van die More te verower. Verbasend genoeg kon hulle selfs hul ervaring met vlootoorlogvoering in die Middellandse See meebring in die stryd om die hoofstad van die Asteke, geleë in 'n hoë bergvallei meer as 7000 voet bo seespieël en honderde kilometers van die see af.
Tenochtitlan was heeltemal omring deur 'n vlak meer wat deur smal paadjies gekruis is, sodat die Spanjaarde aanvalskepe gebou het wat bekend staan ​​as bergantines - iets soortgelyk aan drywende gevegsplatforms - om die Asteke in hul kano's te beveg.
Dit het vasgeval in 'n wrede, maande lange reeks gevegte vir die beheer van die verhewe erdepaaie wat die stad ingeloop het.
Die veldtog was nooit 'n voorafbepaalde nederlaag vir die Asteke nie. Hulle het 'n aantal oorwinnings behaal, talle Spanjaarde gevange geneem en selfs gevange Spaanse wapens teen die conquistadores gebruik.
Op 'n stadium het hulle ongeveer 60 gevange Spanjaarde geneem en hulle een vir een geoffer-waarskynlik deur hul steeds klopende harte uit hul bors te skeur-op kantele of tempelplatforms ten aanskoue van die res van die Spanjaarde. Selfs die conquistadores het erken dat die effek skrikwekkend was.
Maar die Spanjaarde kon gebruik maak van hul beleweniservaring tydens die onlangs afgeslote Christelike Reconquista van Moslem -Spanje. Hulle het vars water en voedsel vir die stad afgesny. Net so belangrik, die grootste deel van hul troepe was inheemse bondgenote wat moeg was om hulde te bring onder die Asteekse oorheersing.
Die kragtigste wapen in hul arsenaal was nie hul perde, oorlogshonde of primitiewe muskiete nie. Dit was nie eers die bedrog wat hulle gebruik het om die Asteke -keiser Moctezuma - wat in 1520 gesterf het - of later die Inka -keiser Atahualpa, vas te vang nie. Die doeltreffendste wapen van die Europeërs was pokke.
Tydens Cortés se kort verblyf in Mexiko -stad in 1520 het die Asteke begin besmet raak met pokke wat na bewering gedra is deur 'n Afrikaanse slaaf wat die Spanjaarde saamgebring het.
Carlo Viesca, mediese historikus aan die Mexikaanse National Autonomous University, het gesê dat minstens 150 000 van die 300 000 inwoners van die stad waarskynlik gesterf het voordat die Spanjaarde die stad kon binnegaan, en toe hulle dit doen, het hy 'n Spanjaard aangehaal: 'Ons het geloop lyke. "
Uiteindelik, sê Viesca, het Cuauhtemoc - die laaste Azteekse keiser - "min troepe gehad met die krag om te veg."
Die mediese antropoloog Sandra Guevara het opgemerk dat pokke 'n so aansteeklike vorm aanneem onder inheemse mense wat nie voorheen daaraan blootgestel was nie - en sonder immunologiese verdediging daarteen - dat selfs diegene wat oorleef het, waarskynlik verblind of gangreen in hul voete, neuse en monde ontwikkel het.
Teen die tyd dat die stad val, was daar soveel lyke dat die Spanjaarde die stad maande lank nie heeltemal kon beset nie. Die enigste manier om van die stank ontslae te raak, was om die Asteke -huise af te breek om die dooies in die puin te begrawe.
Cuitláhuac, 'n gerespekteerde leier wat Moctezuma opgevolg het en Cuauhtemoc voorafgegaan het, is aan die einde van 1520 aan pokke dood, voordat die beleg begin het.
'As Cuitláhuac nie gesterf het nie, sou die geskiedenis van Mexiko anders gewees het,' het Guevara gesê.
Keiser Cuauhtemoc - Cuauhtemotzin vir die Asteke - het oorgeneem en geveg en die Asteekse weerstand in die beleg van 1521 vaardig gelei.
Maar in Augustus, gejaag na die oostelike rand van die stad, het hy óf oorgegee óf gevang. Hy is gemartel omdat die Spanjaarde die goud wou vind wat hulle kortliks geplunder het, maar in 1520 moes laat vaar. Tot die einde toe stoïsym het Cuauhtémoc die Spanjaarde 'n dolk gegee en hulle gevra om hom dood te maak.
Hy bly 'n figuur wat so tragies en tog eerbiedig is dat Mexikane al eeue lank aangemoedig word om sy nuttelose selfopoffering te herhaal. Toe ses liggewapende weermagkadette tydens die inval van 1847 omring is deur Amerikaanse troepe by 'n militêre akademie op 'n heuwel in Mexiko -stad, eerder as om hulle oor te gee, het hulle na bewering hulself van die parapets doodgeslaan. Hulle bly ook nasionale helde.
Die mislukte stryd om Tenochtitlan te verdedig, was die voorbeeld vir die uiteindelike nutteloosheid van inheemse groepe wat Europeërs probeer beveg met groot staande leërs, vaste posisies en beleëringe. Afgesien van 'n paar gevegte tussen die Spaanse en die Inka-leërs tydens Francisco Pizarro se verowering van Peru in 1536, sou inheemse weerstand in die Amerikas-en 'n groot deel van die wêreld-grootliks verminder word tot guerrillataktieke, periodieke aanvalle en terugtogte na afgeleë of moeilik toeganklike gebiede .
Sommige van die laaste gewapende inheemse verset - in Mexiko en die Verenigde State - sou eers in die vroeë 1900's verslaan word.
DOWNHILL HIERVAN VIR PANCHO VILLA
Mexikaanse geskiedenis 1915
Tydlyn van die Mexikaanse Revolusie - Jaar 1915
4 Januarie 1915
Die konstitusionalistiese magte, of Carrancistas, onder leiding van Alvaro Obregon skop die oorblywende Zapatistas uit Puebla City.
Die Konvensionaliste noem 29-jarige Villista Roque Gonz lez Garza hul politieke leier. Verwarring versprei.
26 Januarie 1915
Roque Gonz lez Garza en syne Villista / Zapatista Die regering verhuis voorlopig met sy hele personeel na Cuernavaca.
28 Januarie 1915
Die Konstitusionaliste, wat die Carrancistas, onder leiding van Alvaro Obregon, betree Mexico City.
Mexiko -stad veg met hongersnood en pes. Intussen het die Zapatistas het byna almal Morelos ondervra en herorganiseer. Die Morelenses, wat die naam van die mense van Morelos is, neig na onafhanklikheid van die res van die land, wat min of meer in 'n vrot toestand is. Hulle sê dat belasting en spoorweë hul eie aangeleenthede is en dat hulle hul eie geldeenheid wil bekom.
31 Januarie 1915
Eerste sitting van die Revolusionêre Konvensie, wat na Cuernavaca verhuis het.
2 Februarie 1915
Die Konvensiepresident Roque Gonz lez Garza verordenings dat die revolusiepapiergeld in Morelos aanvaar moet word. Zapata is nie gelukkig oor die beperkte hoeveelheid geldeenhede wat aan sy gebied toegeken word nie.
19 Februarie 1915
Roque Gonz lez Garza wil bedank, maar die konvensie oortuig hom om in sy amp te bly.
20 Februarie 1915
Emiliano Zapata skryf Pancho Villa en vra vir troepe en ammunisie. Villa antwoord dat dit nie te doen is nie. In plaas daarvan moet hulle van die vyand gryp word.
Alvaro Obregon se Konstitusionalis weermag verlaat Mexiko -stad.
Die Revolusionêre Konvensie se laaste dag in Cuernavaca. Zapatista die regering trek terug in Mexikostad. Emiliano Zapata bly in Morelos .
In Mexikostad het die Zapatista die meerderheid word gelei deur Soto en Gama en Manuel Palafox .
Emiliano Zapata toon nie veel belangstelling in enigiets wat buite gebeur nie Morelos .
4 - 10 April 1915
Eerste Slag van Celaya . Geveg by Celaya, Guanajuato, tussen die magte van lvaro Obreg n (pro- Carranza) en Pancho Villa .
Obregon wen. Villa se eerste groot nederlaag.
13 - 15 April 1915
Tweede Slag van Celaya . Obregon voltooi 'n paar dae gelede wat hy begin het. Na die geveg stuur Obregon 'n verslag aan Carranza en beweer dat Villa 32 kanonne, 5 000 gewere en 1 000 perde verloor het. Uit Villa se mans het 3 000 gesterf, en 6 000 mans is gevange geneem.
KAART PLEK VAN CELAYA, GUANAJUATO, MEXICO
CARRANZA se mans stapel die gewere op
HULLE HET VANG VAN PANCHO VILLA SE MANNE
Amerikaanse president Woodrow Wilson se diplomaat Regter Duval West ontmoet met Emiliano Zapata. Zapata vra dat Wilson die afvaardiging van Zapata ontvang. Dit is ontken omdat die VSA reeds die Carranza -regering erken het. West het Zapata vriendelik gevind, maar het hom as naïef beskou en was slegs besorg oor Morelos .
Laaste dae van April 1915
Slag van Leon begin. Sien 3 Junie 1915, wat die laaste dag was.
Die konvensie in Mexikostad wil Manuel Palafox om te bedank.
Emiliano Zapata dra van Jojutla af dat hy op pad is na die hoofstad. Manuel Palafox is steeds in die amp.
Pablo Gonz les Garza beveel die Revolusionêre Konvensie om alle wapens prys te gee. Hy herken nie die staat se regering nie en herroep alle wette wat hy ingestel het.
As deel van die Slag van Leon vestig Obregon sy hoofkwartier by die Trinity Station, naby Santa Ana del Conde.
In sy boek Die lewe en tye van Pancho Villa, historikus Friedrich Katz vertel hoe dit gebeur het.
Op 3 April, toe Obregon op die toring van die hacienda staan ​​en die slagveld herken, ontplof 'n Villista -dop en breek sy regterarm. Oortuig daarvan dat hy doodbloei, het Obregon probeer selfmoord pleeg deur homself in die tempel te skiet.
Gelukkig vir hom het sy adjudant die pistool die vorige aand skoongemaak en die patrone verwyder. Die mans van Obregon het die geweer geneem en hom na die hospitaal gebring. Die tydelike ongeskiktheid van Obregon het sy leër nie lamgelê nie. & quot
Daar is egter 'n ander weergawe dat die arm nie op 3 April 1915 verlore gegaan het nie, maar vandag, op 3 Junie 1915, in Santa Ana del Conde, tydens die Slag van Leon.
Weet u nie watter datum dit werklik was nie?
Laat Jurgen Buchenau u help. Jurgen is 'n geskiedenisprof by UNC Charlotte en hy was gaaf genoeg om die saak vir ons uit te klaar.
Ek is absoluut positief oor hierdie datum [3 Junie 1915], nadat ek dit in die Alvaro Obregon -monument in Mexico -stad gesien het.
Katz se biografie is uitstekend oor Pancho Villa, maar dit is nie 'n goeie bron oor Obregon nie; u kan die belangrikste feite vind in Linda Hall se biografie, Alvaro Obregon, in afwagting van die publikasie van my eie boek volgende jaar (u kan ook my hoofstuk oor Obregon se kyk arm in Lyman Johnson, red., Death, Dismemberment, and Memory (Albuquerque, 2004).
En hier is die fotodokumentêr.
Genoeg van die arm. Vergeet watter stryd dit was?
Vandag is die laaste dag van die Slag van Le n waarin Pancho Villa geveg het lvaro Obreg n . Die lang Slag om Leon het einde April begin.
Historikus Friedrich Katz sê dat & quot Die nederlaag van Leon het Villismo as 'n nasionale mag vernietig. Villa het egter geweier om op te gee. Hy het steeds geglo dat Obregon verslaan kan word en besluit om sy laaste standpunt in die middel van Mexiko, in die stad Aguascalientes, te maak. & Quot
9 Junie 1915
Roque Gonz lez Garza vervang word deur Francisco Lagos Chezaro , voormalige goewerneur van Veracruz. Gonzales Garza gaan in ballingskap en kom eers terug in 1920.
Venustiano Carranza vorm sy leër van die ooste onder Pablo Gonz les Garza .
18 Junie 1915
Emiliano Zapata beveel alle senior beamptes om vir diens aan te meld.
23 Junie 1915
Suider -troepe onder generaal Rafael Egu a Lis staan ​​voor die Gran Canal, 15 myl van die hoofstad af, en stop so Pablo Gonz les Garza se voorskot.
24 Junie 1915
Zapatistas aanval maar moet onttrek en Pablo Gonz les Garza hervat sy voorskot oor Mexico City.
7 Julie 1915
Die regeringskonvensie belê sy laaste vergadering.
11 Julie 1915
Pablo Gonz les Garza gaan Mexiko -stad binne
17 Julie 1915
Pablo Gonz les Garza trek uit nadat hy vals berigte ontvang het van 'n Konstitusionalis teenaanval.
Senuweeagtig Pablo Gonz les Garza reenters Mexico City. Don Venustiano Carranza gaan woon in die Nasionale Paleis.
Die VSA strek uit de facto erkenning van die Carranza regering. De jure erkenning sal eers op 3 Maart 1917 verleen word, maar intussen is alle wapentransport na Mexiko verbied, behalwe na Carranza. Emiliano Zapata kry 'n nagmerrie.
Brittanje, Frankryk, Italië, Rusland, Japan, Duitsland, Spanje en die meerderheid van Latyns -Amerika volg die Amerikaanse beleid. Boonop het almal hul hande vol gehad Eerste Wêreldoorlog .
Die owerhede in Mexiko -stad maak planne bekend vir 'n oorwinnende veldtog Zapatistas.
Gedurende Desember 1915
Genovevo de la O veg hard en suksesvol teen die Carrancistas, wat hy suidwaarts gestoot het tot by Acapulco.
Puebla, tenvolle Puebla de Zaragoza, stad, hoofstad van Puebla estado (staat), Sentraal -Mexiko. Die stad, gestig as Puebla de los Angeles in 1532, lê op 'n breë vlakte 2,162 meter bo seespieël, ongeveer 130 kilometer suidoos van Mexico -stad. Dit is versprei oor die voetheuwels waar die Sierra Madre Oriental die seismies aktiewe Neo-Volcánica-reeks van Sentraal-Mexiko sny, tussen die vulkane Matlalcueyetl (La Malinche) in die weste en Popocatépetl in die ooste.
Sedert die Spaanse koloniale tyd word Puebla beskou as 'n militêre sleutel tot die beheer van Mexiko vanweë sy strategiese posisie op die roete tussen Mexikostad en die hawe Veracruz in die ooste aan die Golf van Mexiko. Dit is in 1847 deur die Amerikaanse magte beset tydens die Mexikaanse Oorlog. Tydens die Slag van Puebla (5 Mei 1862) is indringende Franse troepe daar afgeweer deur 'n veel kleiner Mexikaanse mag onder bevel van genl Ignacio Zaragoza, daarna het die stad Puebla de Zaragoza herdoop en 5 Mei (Cinco de Mayo) geword 'n Mexikaanse nasionale vakansiedag. Die Serdan -broers van Puebla het 'n groot rol gespeel in die aanvang van die Mexikaanse rewolusie in 1910.
Puebla is herhaaldelik beskadig deur sterk aardbewings, maar talle geboue uit die koloniale era bestaan ​​in die middestad met 'n ruitpatroon, wat in 1987 as 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied aangewys is. uit die gebied van Talavera de la Reina, naby Toledo, Spanje. Die katedraal van die onberispelike bevrugting van die 16de tot die 17de eeu op die sentrale plein is een van die grootste en versierde kerke in Mexiko en beskik oor 'n oniksaltaar wat ongeveer 1799 deur die in Spanje gebore beeldhouer Manuel Tolsá gesny is. Onder ander strukture uit die koloniale era is die kerk van Santo Domingo, met sy uitgebreide goudblaarkapel van die rozenkrans, en die Franciskaanse klooster van Cuauhtinchan (1528–54). Jesuïete stig in 1578 'n kollege in die stad, wat bydra tot sy reputasie as 'n intellektuele sentrum. Meer onlangs gevestigde kulturele instellings sluit in die José Luis Bello y González Art Museum (1938) die Museum of Religious Art (1940), gehuisves in die 17de-eeuse klooster Santa Mónica, die Streekmuseum van Puebla State (1931), die Benemérita Autonome Universiteit van Puebla (1937) die University of the Americas (1940 se naam verander 1963) en die Popular Autonomous University of Puebla State (1973).
Puebla was lank die kommersiële sentrum van 'n belangrike landboudistrik (mielies, suikerriet, katoen, vee) en was ook 'n vroeë vervaardigingsstad, bekend vir sy tradisionele oniksprodukte, Talavera -teëls, erdewerk, glas en tekstiele. Die stad se ekonomie hang nou af van 'n mengsel van vervaardiging en dienste. Die wye verskeidenheid vervaardigers sluit in motors, metaalprodukte, voedsel en drank en boumateriaal. Die stad word bedien deur spoor-, snelweg- en lugroetes. Poblano ("Pueblan") -kultuur, 'n vermenging van sy Europese en inheemse tradisies, hou verband met 'n kenmerkende streekgereg en met tradisionele vorme van kleding, musiek en dans. Pop. (2000) 1.271.673 metro. gebied, 2.220.533 (2010) 1.434.062 metro. gebied, 2.668.437.