Postnukleotomie sindroom: Oorsake en terapie
Posted on Julie 19, 2019
As 'n postnukleotomie sindroom noem dokters aanhoudende pyn na rugoperasies. Dit kom veral voor na 'n skyfoperasie. In die Engelssprekende wêreld praat dokters van 'mislukte rugoperasiesindroom'. Lees alles belangrik oor die Postnukleotomiesindroom: oorsake, simptome, diagnose, behandeling en prognose!
Postnukleotomie sindroom: beskrywing
Dokters praat van 'n postnukleotomie-sindroom wanneer pasiënte kla van aanhoudende pyn in die rug na chirurgie van die rugmurgskyf, wat tot op die been kan uitstraal. Ongeveer 30 persent van alle pasiënte wat skyfchirurgie ondergaan, ontwikkel dan 'n postnukleotomie-sindroom.
Maar ander rugoperasies kan ook 'n postnukleotomie sindroom veroorsaak. Dit sluit byvoorbeeld prosedures in soos om die rugmurgkanaal (spinale kanaalstenose) te vernou of 'n gewas in die ruggraatarea.
Postnukleotomie sindroom word soms na verwys as post-disektomie sindroom of post-ongemak sindroom. In die Engelssprekende wêreld word die term 'mislukte rugoperasiesindroom' (FBSS) vir hierdie kliniese beeld gebruik.
Postnukleotomie sindroom: simptome
Die Postnukleotomiesindroom word gekenmerk deur aanhoudende pyn in die rug- en beenarea. Selfs sensasies (parestesie) kan voorkom. Die simptome kan dieselfde wees as voor die operasie of kan verander word – moontlik meer as voorheen. Daar kan ook neurologiese tekorte voorkom.
In die konteks van liggaamlike kwale ontwikkel sommige pasiënte gepaardgaande probleme soos slaapstoornisse, depressie, drank- en dwelmmisbruik en sosiale of selfs finansiële probleme as gevolg van ernstige fisieke beperkings.
Postnukleotomie sindroom: oorsake en risikofaktore
In sommige gevalle ontstaan ​​'n postnukleotomiesindroom omdat die operasie nie die werklike oorsaak van die pyn uitgeskakel het nie. Dit kan byvoorbeeld die geval wees as die aangetaste skyf nie voldoende verlig (gedruk) kon word of op die verkeerde ruggraathoogte gebruik word nie.
In ander gevalle ontstaan ​​die postnukleotomiesindroom omdat die intervensie 'n nuwe oorsaak van pyn veroorsaak het. Voorbeelde hiervan is littekens, post-operatiewe onstabiliteit met 'n letsel aan 'n senuwee wortel of ontsteking van die arachnoid (arachnoiditis). Dit is die middelste meninges wat nie net die brein nie, maar ook die rugmurg omring. Daarbenewens, na die chirurgiese verwydering van beskadigde skyfies, kan die werwelgewrigte pynlik wig word, wat 'n postnukleotomiesindroom kan veroorsaak.
Psigososiale faktore soos stres en stres in u privaat lewe of werk kan die ontwikkeling van 'n postnukleotomie-sindroom bevoordeel.
By aanhoudende pyn na rugoperasies speel ook geestelike faktore 'n belangrike rol, meer presies die pyngeheue:
Swak pyn wat onvoldoende behandel word, sal ook spore in die rugmurg en waarskynlik in die brein agterlaat. Hierdie pynmerke word 'pyngeheue' genoem. Dit verlaag die pyndrempel, wat beteken dat die senuweeselle in die rugmurg, wat verantwoordelik is vir die oordrag van pynseine na die brein, te sensitief is en selfs onskadelike, nie-pynlike stimuli interpreteer as pynseine wat oorgedra moet word. Die senuweeselle kan selfs pynseine na die brein stuur sonder enige stimulus. Dan kom daar spontane pyn voor wat geen organiese oorsaak het nie.
Selfs as 'n operasie die onderliggende oorsaak van rugpyn (soos 'n breukskyf) kon uitskakel, kan pasiënte voortgaan om te kla van rugpyn as gevolg van die pyngeheue.
Postnukleotomie sindroom: diagnose en ondersoek
Om 'n Postnukleotomies-sindroom op te klaar, sal die dokter eers breedvoerig met die pasiënt oor sy mediese geskiedenis (anamnese) praat. Hy kan byvoorbeeld vra:
Watter klagtes het u? Waar kom dit presies voor?
Is die simptome dieselfde (in tipe en sterkte) as voor die rugoperasie?
Het u enige terapeutiese maatreëls probeer om die simptome te verlig?
Die dokter sal ook kyk na die bestaande mediese rekords van die pasiënt asook die bevindings wat voor die operasie was. Daarom moet u soveel moontlik inligting saam met die dokter besoek.
Dit word gevolg deur 'n fisiese (ortopediese) ondersoek. Dit sluit in beeldtegnieke:
Die werwelkolom is röntgenstraal, waardeur daar dikwels sogenaamde funksionele beelde gemaak word – dus X-strale van die ruggraat in sekere funksionele posisies soos buiging of sywaarts. Soms word ook 'n spesiale radiografie van die werwelkolom (myelogram) vertoon. Ander beeldtegnieke sluit rekenaartomografie (CT) en magnetiese resonansbeelding (MRI) in. Scintigrafie kan nuttig wees, veral as die vermoede bestaan ​​van 'n inflammatoriese oorsaak van die pyn – 'n kerngeneeskundige ondersoek wat die metabolisme van 'n weefsel kan beoordeel.
In die geval van neurologiese afwykings, kan die dokter die senuwee geleidingsnelheid (NLG) meet of 'n elektromografie (EMG) uitvoer om te verduidelik. By EMG het ons die elektriese spieraktiwiteit gemeet.
As deel van die diagnose sal die dokter probeer om alle ander moontlike oorsake van die simptome uit te sluit. Dit sluit in ander siektes soos inflammasie van die intervertebrale skyf en aangrensende werwels as gevolg van patogene (aansteeklike spondylodiscitis) of sielkundige stresituasies.
Postnukleotomie sindroom: behandeling
Die manifestasie en oorsaak van 'n postnukleotomiesindroom is baie uiteenlopend. Daarom moet die behandeling aangepas word by die individuele pasiënt.
Die meeste pogings word aangewend om die klagtes met konserwatiewe maatreëls te verlig. Belangrik is 'n aangepaste, effektiewe pynterapie. Vir pynstillers (pynstillende middels) word gebruik, wat ook uit die groep sintetiese opioïede kan kom.
Kombinasies van medisyne met verskillende benaderings, soos pynstillers en aktiewe bestanddele, soos dié wat by geestesongesteldheid gebruik word (soos antidepressante), is dikwels suksesvol. Die behandelende geneesheer bepaal die tipe, tyd van toediening en dosis van die aktiewe bestanddele in 'n verpersoonlikte behandelingsprogram ('pynskema').
Gedragsintervensies (soos opleiding in pynbestuur) kan ook help om die simptome van postnukleotomie sindroom te verminder. Dieselfde geld fisioterapie en rugopleiding (met die doelgerigte opbou van die rug- en buikspiere). Boonop moet die bestaande oortollige gewig verminder word om die ruggraat te verlig.
Die aanleer van ontspanningsoefeninge kan veral nuttig wees as die ontwikkeling van die postnukleotomie-sindroom ook 'n sielkundige komponent het (soos beroeps- of familiestres). Indien nodig, kan psigosomatiese of psigoterapeutiese versorging nuttig wees.
Heroperasie is selde nodig en suksesvol in 'n postnukleotomie-sindroom, soos onstabiliteit in die aangetaste ruggraat.
Epidurale rugmurgstimulasie (SCS)
Navorsing het ook getoon dat epidurale rugmurgstimulasie (SCS) in post-nociceptory sindroom gepoog kan word wanneer ander terapieë (soos medikasie) misluk het. Elektrodes word langs die ruggraat geplak, waarin elektriese impulse van lae intensiteit gerig word, om die senuwees in die rugmurg te stimuleer. Hierdie stimulasie plaas 'n superimposisie op die oordrag van die pynseine na die brein.
Die SCS mag slegs uitgevoer word ná die uitsluiting van sekere faktore wat teen 'n aansoek (kontra) is. Dit sluit byvoorbeeld 'n onvoldoende behandelde geestesversteuring in (soos dwelmmisbruik of -afhanklikheid), ernstige stollingsversteurings en sekere vorme van hartstorters. Voordat die SCS gebruik word, moet die dokter die voordele en risiko's van die behandeling versigtig weeg.
Postnukleotomie sindroom: siekteverloop en prognose
Die Postnukleotomiesindroom kan geleidelik verander in 'n chroniese pynsindroom. Om dit te voorkom, moet die betrokke persone sorgvuldig versorg en behandel word. Dit is veral waar wanneer psigiatriese comorbiditeite soos alkohol- of dwelmverslawing, depressie of angsversteurings voorkom.