Hierdie eerste brief kom ongeveer 16 jaar nadat hy die dramatiese bekering op die pad na Damaskus beleef het. Terloops, die briewe van Paulus in die NT is van lank na kort gerangskik – Romeine tot Filemon – en nie in datum volgorde nie.
Die kern van 'n florende gemeente in Tessalonika was egter in dié kort tydjie gevorm. Nog heidene kom tot bekering en sluit by die gemeente aan (vgl 1 Tes 1:9 "Die mense vertel self … hoe julle julle van die afgode tot God bekeer het"). En die verbintenis met Paulus bly staan, waarvan sy twee briewe aan hulle getuig. Aristargos en Sekundus reis ook later saam met Paulus (Hand 19:29; 20:4; 27:2Kol 4:10; Filemon 24) en moontlik selfs ook Jason soos 'n mens uit Rom 16:21 aflei. Dié brief aan die Romeine is waarskynlik ook in Korinte geskryf op Paulus se tweede besoek daar tydens sy derde sendingreis.
Na Paulus se verdere bediening in Berea en Atene kom hy in Korinte aan waar hy 18 maande lank bly en in die gemeente leiding neem (Hand 18:11). Die brief aan die Tessalonisense, en ook die tweede brief aan hulle, is in dié tyd geskrywe, waarskynlik in die loop van 50-51 n C, omdat ons weet dat Gallio in die tyd goewerneur van Agaje geword het (inskripsie te Delfi) en Paulus voor hom verskyn het in Korinte (Hand 18:12–18). Hy skryf dus die brief uit Korinte.
Nadat hy berig ontvang het oor hulle standvastigheid in die geloof, skryf hy dus hierdie eerste brief vanuit Korinte (Hand 18; 1 Tes 3). Die terugrapport moes hom self baie bemoedig het, want die Gees het immers op 'n besondere wyse vir hulle daarheen geroep (Hand 16:6-10). Die geloofsgroei by die gemeente het dus vir hom gesê dat hulle werk nie tevergeefs was nie, en hulle het die Gees nie verkeerd gehoor nie.
Dit is ook interessant dat hy, anders as in sy ander briewe, hier in die meervoud skryf "Ons dank God …" (1 Tes 1:2; 2 Tes 1:3). Dit is omdat die briewe afkomstig is van Paulus, Silvanus (Silas) en Timoteus (1 Tes 1:1; 2 Tes 1:1) en aldrie 'n sleutelrol in die bediening aan die gemeente gespeel het.
Dwarsdeur die twee briewe is daar ook 'n duidelike klem op die wederkoms, sodat hulle soms Paulus se eskatologiese briewe genoem word (ta eschata = die laaste dinge). So kom alles wat behandel word in die helder lig van die wederkoms te staan, en word alle gelowiges geleer om te leef, te dink, te praat en te werk in die verwagting van die Here wat kom.
Indeling van die briewe
Die egtheid van die eerste brief is nooit regtig betwyfel nie, veral omdat dit so goed inpas met die omstandighede wat Lukas vir ons in Handelinge 16-19 skets. Hoewel daar meer onsekerheid oor die tweede brief se outeurskap bestaan, onder andere oor die klemverskille in eskatologie, is die egtheid van die brief nie regtig betwisbaar nie.
Die eerste brief val taamlik duidelik in twee hoofdele uiteen. Hoofstuk 1-3 bevat 'n historiese en persoonlike deel – Baxter noem dit: Terugblik — hoe hulle gered is. Hoofstuk 4-5 is vermanend en lerend – Baxter noem dit: Vooruitblik — hoe hulle behoort te leef.
Die tweede brief handel hoofsaaklik oor die eskatologie.
Dit is goed om die volgende historiese gegewens in gedagte te hou met die lees van die briewe van Paulus.
Die Jode het oral waar hulle in die Romeinse ryk gebly het, hulle identiteit behou, veral deur die onderhouding van die sabbat en sekere Joodse feesdae, hulle dieetreëls, en die besnydenis. Oral is sinagoges ook gebou wat as vergaderplek gedien het en hulle gemeenskap bymekaar gehou het.
Daarom dat die sinagoges dikwels die aanknopingspunte vir die apostels was met hulle eerste besoek aan 'n stad. Die Jode in die stede was dus baie keer ook die eerste bekeerlinge wat op die boodskap van Christus gereageer het.
Hierdie Jode was dus van sleutelbelang vir die uitbreiding van die Christendom. Dit was een van die hoof maniere waarop die geloof in Christus deur die Romeinse ryk versprei het. Daarby is dit juis hulle wat vir die Griekse vertaling van die Ou Testament verantwoordelik was wat deur Christene gebruik kon word in hulle kommunikasie met die heidense wêreld.
Baie van hulle was egter ook felle teenstanders van hierdie evangelie en het menigmaal onrus gestook en dit meesal reggekry om die stadsbesture teen Paulus en sy werkers laat draai.
Met die groei van die kerk in Antiogië, die plek vanwaar Paulus sy sendingreise onderneem, kom die Joodse en Griekse Christene ook in konflik oor die plek van die sabbat en feeste, die dieetreëls en die besnydenis, en bied dit die kerk die geleentheid om sekere leerstellige en etiese kwessies uit te sorteer. Lees Handelinge 15 vir die besluit wat die kerk in Jerusalem daaroor geneem het.
Antiogië sou 'n baie belangrike rol bly speel in die lewe van die Christelike kerk van die eerste paar eeue, selfs na die dood van Paulus. Hier was verskeie opvoedkundige inrigtings en later die eerste eksegetiese skole van die Christelike kerk:
Hulle fokus hier op literêr-historiese lees van die Bybel (taal en konteks), in onderskeid met die allegoriese lees van die Bybel wat met die ander groot Christelike sentrum. Alexandrië, geassosieer word. Die beroemde prediker Chrysostomus is 'n uitnemende (4de eeuse) voorbeeld hiervan