kortkortverhaal – dalenatjie se sketsblad
Vir 'n sonskyn-bessiebos man
Haar bors dein sigbaar wanneer sy die soet sitrusstoom behaaglik inasem terwyl sy luister na sy naderende voetval op die plankvloer van hul slaapkamer. Sy hou haar oë geslote terwyl sy wag vir sy vingerpunte om oor haar hare te streel, soos altyd as hy haar groet na 'n lang dag.
Hy versteur die gety wanneer hy sy moeë lyf tussen haar rug en die bad se rant laat insak. Haar seepbelhalslyn stoot op en af oor haar bors soos n nagrok wat kleef op n warm bergwindnag. Sy lê agtertoe sodat haar kop op sy skouer kan rus. Sodat sy met net n effense draai van haar gesig haar lippe teen sy nek kan druk, hom sag in sy nek kan soen en sy sonskyn-bessiebos reuk diep kan inasem. Sy knieë verrys weerskante van hare uit die soel water en anker hulself wyd teen die wit enamel. 'n Handvol borrels gly oor sy bobeen, skaam-skaam teen sy binnebeen af, terug water toe. Sy lig haar knieë om hul paralel teen syne aan te lê, haar vel porselein, syne sonbruin.
Die gety eb en vloei teen hul velle en fluisterings van lemmetjie en suurlemoen, selfs 'n bietjie bergamot, tuimel saam met die stoom deur die vertrek. Sy arms volg die vorm van die bad se rant en sy vingers tas ingedagte oor die sementsoom tussen die enamel en die teëls. Sy vou sy kniekoppe toe met haar handpalms, trek spelerig aan die liggoud hare op sy skene. Sy arms glip deur haar kieliebakke, vou om haar lyf en trek haar nader aan sy bors, stywer teen sy lyf vas. Sy skep 'n bakhand vol skuim en giet dit in die klofie tussen sy voorarms en haar borste. Dit sypel stadig weg tussen die porselein en sonbruin van hul ineengestrengelde lywe, sypel weg soos die dag se gejaag en frustrasie wegsypel wanneer hul lywe mekaar na 'n lang dag vind en weer heelmaak.
17/09/2015 dalenatjie	fiksie, kortkortverhaal	4 Kommentaar
24/02/2015 dalenatjie	fiksie, kalkstof, kortkortverhaal	2 Kommentaar
Anderkant die glas
"Is dit nie wonderlik hoe twee mense so sonder draadwerk, so platonies, vriende kan wees nie?" Vra sy aan hom terwyl hulle voor die venster staan en na buite kyk na waar hul wederhelftes nadergestap kom. Die twee mense aan die anderkant van die venster loop langs mekaar en die vrou beduie na iets op 'n kamera se skermpie terwyl die man ingedagte knik. Die vrou glimlag vir hom en hul skouers skuur teen mekaar soos hul in die breë voetpad opgestap kom. Die man glimlag terug en die vrou kyk vinnig weer af na die kamera in haar hand. Hul gesigte is naby mekaar en dit lyk of die vrou aandagtig luister hoe die man iets aan haar verduidelik terwyl hy die kamera uit haar hande neem en dit speels op haar rig.
"Dit is ja." Beaam hy, terwyl hy sy arm om haar lyf sit en haar weer kortstondig teen hom vasdruk.
28/07/2014 dalenatjie	fiksie, kamera, kortkortverhaal, venster	Lewer kommentaar
Vonkfiksie – minder is soms meer
Die skrywe was glo die resultaat van 'n weddingskap maar bronne verskil daaroor of Hemingway dit werklik geskryf het. Nietemin was dit nogals treffend.