Lesersbrief: Liewe Charlize, jy skuld ons ‘n regstellingRudi Swanepoel skryf: Charlize Theron (Foto: Xavier Collin/Image Press Agency/NurPhoto) Liewe Charlize Dit lyk of dit baie goed gaan met jou daar in die grote VSA. Ons is mos nou al lankal ontsettend trots op jou, genade! Kyk wat het jy al bereik! Die wêreld weet boonop jy is eintlik ŉ Suid-Afrikaner; jy is ŉ uitsonderlike ambassadeur vir ons kosbare land. Jy is sterk, bekwaam en net geheel en al lieflik. Maar ek dink (en dis my beskeie mening, en jy weet nie eers wie ek is nie) jy het ŉ foutjie begaan. Maar moenie komkommer nie, ek skryf nie vir jou om jou in te lig dat ek jou nou cancel nie. Daai is nou een moderne ding wat ons nie vorentoe vat nie, inteendeel. Ieder geval. Terug by die klein foutjie. Afrikaans is ver van dood af. Afrikaans is ook nie siek of sterwend nie. En sy/ haar/ hulle lewenskragtigheid is van só ŉ aard dat die 6,885 miljoen van ons wat vandag Afrikaans gaan praat daagliks die skoonheid, die passie, die kleur, die soepelheid en die karakter van ons taal geniet. Moenie my verkeerd verstaan nie: as ek jou vertel dat Afrikaans nie siek of sterwend is nie, bedoel ek nie dat dit nie letsels het nie. Ons taal is ŉ komplekse moeder, ŉ vervaarde vader en (soms) ŉ stout kind. Ons taal kan warm wees en koud, hy kan streel en snou, sy kan nadertrek en afstoot, hulle kan baie praat of min. En hy het al uitgesluit en seergemaak. Maar leef, leef ons. Dis so half jammer dat dit lyk asof jy nie weet van ons kunstefeeste en ons verhoë nie. Ek sou jou wou vertel van ons boeke, liedjies, toneelstukke en TV-reekse. (So gepraat van laasgenoemde: het jy al Nêrens, Noord-Kaap gekyk? Ek belowe jou: jy sal aan die einde van elke verdomde episode jou oë uithuil en jou verwonder aan die strakke skoonheid van die Groot Karoo, die brute krag van watermassas; jy sal ween as jy die binnekant van ŉ Afrikaanse kerk aanskou en sien hoe elegant ŉ mens in Afrikaans kan vloek, effens meer só as in die meeste Amerikaanse reekse en films.) En dan praat ek nie eers van raad- en skoolsale waar ons vlugvoetig beweeg tussen ŉ spul Suid-Afrikaanse tale en waar vriend en vyand jou soms verras met ŉ Afrikaanse woordjie of frase – alles uiters behulpsaam, kleurvol, prettig en moer snaaks. Charlize, laat ek dit probeer saamvat, en hoor asseblief my hart. Ek dink jy skuld jou volgelinge, jou vriende en vir ons (jou fans) ŉ regstelling. Dit sal wónderlik wees as dit publiek kan wees, soos jou onlangse podsending. Sal jy asseblief vir die wêreld sê dat daar nie net 44 mense oor is wat nog Afrikaans praat nie? Sal jy vertel dat Afrikaans nie in die hospitaal is nie, maar dat Afrikaans ŉ vol lewe leef? Sal jy dit uitbasuin dat ons lees en skep en vry en lag en huil en selfs stil is in Afrikaans? Sal jy onthou en vertel hoe ons ŉ selfstandige taal (weliswaar uit ander tale, maar dis tog nie abnormaal om voorouers te hê nie, of hoe?) geword het? Dalk is dit te veel gevra dat jy sal sê dat Afrikaans ŉ toekoms het, want daai weet niemand nie. Maar vir nou, is Afrikaans nie dood nie. Wil jy ons nie help om hiérdie waarheid te versprei nie? Ek gaan afsluit. Ek weet nie hoe baie jy in Suid-Afrika kom nie. Maar as jy weer hier is, kom kuier. Soos in regtig kuier. Kom eet Bertus Basson se kos. Kom slaap in die Dorp Hotel in Kaapstad. Kom hoor hoe rol Afrikaanse klanke van Ilse Klink se tong af en laat Azelia Morkel jou vertel wat haar planne is vir Afrikaanse TV. Kom lag vir ŉ lekker Afrikaanse grap en gaan luister ŉ histeriese Nataniël-storie. Hier is baie om te sien, te proe, te hoor en te vóél. Ons bly lief vir jou, ŉ Afrikaanse Suid-Afrikaner