BMI word bereken deur u gewig in kilogram te deel deur u hoogte in vierkante meter. Christian Delbert / Shutterstock
Liggaamsmassa-indeks of BMI is lankal die standaard vir die meting van gesondheid. Die eenvoudige formule word algemeen gebruik om te klassifiseer of ons gewig binne 'n 'gesonde' reeks vir ons hoogte val. BMI bied 'n raming van die persoon se algehele siekterisiko en word regoor die wêreld gebruik om vetsug te meet.
Maar BMI is onder kritiek omdat dit onakkuraat kan wees om liggaamsvet te skat en nie 'n volledige beeld van die persoon se gesondheid gee nie. Navorsing toon ook dat dit slegs op BMI kan staatmaak om 'n persoon se risiko vir gesondheidsprobleme te voorspel misleidend.
Die formule vir die berekening van BMI was die eerste keer in 1832 uitgevind deur die Belgiese wiskundige en sterrekundige Adolphe Quetelet. om bereken dit, verdeel u gewig in kilogram per hoogte in vierkante meter (kg / m2). By volwassenes is BMI soos volg gekategoriseer:
BMI-kategorieë om gewigstatus te definieer. Sarah Sauchelli Toran en Karen Coulman, skrywer met dien verstande
BMI is 'n vinnige, maklike en goedkoop manier om oorgewig of vetsug te diagnoseer wat slegs 'n gewig- en hoogtemeting benodig. Aangesien vetsug 'n verhoogde risiko vir siekte, insluitend hartsiektes, beroerte en diabetes, kan BMI diegene identifiseer wat 'n groter risiko het om gesondheidsprobleme te ontwikkel. Dit word ook soms gebruik om besluite te neem oor wie kry sekere behandelings, en om te evalueer hoe effektief sekere gewigsverliesintervensies is.
Maar BMI alleen gee nie 'n volledige beeld van die persoon se gesondheidsrisiko nie, want dit is bloot 'n maatstaf van liggaamsgrootte - nie van siekte of gesondheid nie. BMI meet nie liggaamsvet nie, 'n sleutelelement by die bepaling van gesondheidsrisiko. Alhoewel dit voorsiening maak vir 'n ruwe aanduiding van liggaamsvet, onderskei dit nie tussen gewig wat afkomstig is nie vet teenoor spier.
Hoëprestasie-atlete, soos rugbyspelers of naellopers, sal deur hul BMI geklassifiseer word as 'oorgewig' of 'vetsugtig' weens hul groter spiermassa. As 'n mens slegs na BMI kyk, kan dit voorkom asof atlete dieselfde gesondheidsprobleme het as 'n oorgewig persoon - alhoewel navorsing toon dat aktiewe mense beter cholesterol, bloeddruk en laer bloedsuikervlakke het as iemand wat onaktief is.
BMI vertel ons ook niks oor waar liggaamsvet versprei word nie. Liggaamsvet wat rondom die buik gestoor word ('n 'appelvorm') vorm a groter gesondheidsrisiko dan liggaamsvet wat rondom die heupe gestoor is. Hierdie 'appel'-vorm hou verband met 'n groter waarskynlikheid dat dit ontwikkel metaboliese sindroom. Dit is 'n kombinasie van verwante toestande - soos hoë bloeddruk, hoë bloedglukose en hoë cholesterolvlakke - wat die risiko van hartsiektes, beroerte en tipe 2-diabetes verhoog.
BMI-kategorieë is ook ietwat willekeurig. 'N Studie onder 13,601 volwassenes het getoon dat voorkoms van vetsug was baie laer by die definiëring van vetsug met behulp van BMI in plaas van liggaamsvetpersentasie. Met behulp van BMI-kategorieë is daar gevind dat minder mense vetsug het - hoewel baie as sodanig gediagnoseer is as gevolg van hul liggaamsvetpersentasie.
Hierdie kategorieë kan selfs minder akkuraat wees in die voorspelling van gesondheidsrisiko's by mense van etniese minderhede en ouer ouderdomsgroepe. Asiatiese mense is byvoorbeeld by groter risiko van die ontwikkeling van tipe 2-diabetes en hartsiektes by laer BMI's as blanke mense. Dit kan wees as gevolg van 'n hoër persentasie liggaamsvet by soortgelyke BMI's, en / of 'n groter neiging om vet rondom die buik te stoor.
Navorsing toon ook dat by volwassenes van 65 jaar en ouer, met 'n BMI in die kategorie 'oorgewig', nie 'n groter doodsrisiko verband hou nie, BMI onder 23 was. Normale reekse werk dus moontlik nie goed vir die voorspelling van gesondheidsrisiko's by ouer mense nie.
Mense kan ook 'n 'normale' BMI hê, maar hulle kan 'n groter risiko hê hartsiektes en tipe 2-diabetes, afhangende van faktore soos hul bloeddruk of verspreiding van liggaamsvet. In sulke gevalle kan dit meer nuttig wees om middellyfomtrek en persentasie liggaamsvet te meet.
Betroubare, bekostigbare en akkurate aanduiders van gesondheidstatus is belangrik. BMI is maklik om te meet en bied 'n rowwe skatting van die siekterisiko. Maar hoewel dit 'n goeie beginpunt is, moet BMI saam met ander metings gebruik word om 'n volledige beeld van die persoon se unieke gesondheidsrisiko te kry. Lewenstylfaktore (soos rook, liggaamlike aktiwiteit, dieet en stresvlakke), en bloeddruk, bloedsuiker en bloedcholesterolvlakke moet almal saam met die BMI oorweeg word om gesondheidsrisiko te bepaal.
Meting van die omtrek van die middellyf kan in sommige gevalle liggaamsvet skat. Athitat Shinagowin / Shutterstock
Afmetings van die middel (soos middelomtrek en middel-tot-heup-verhouding) kan die buikliggaamsvet skat, maar dit kan moeilik wees om te onderneem en minder akkuraat by mense met 'n BMI hoër as 35. Gereedskap wat breek liggaamsamestelling - soos bio-elektriese impedansie-analise en X-straal-absorptiometrie met dubbele energie - beter werk. Maar dit kan baie duur, tydrowend en ingewikkeld wees om te gebruik - en sou nie prakties wees vir alledaagse gebruik deur algemene praktisyns nie.
Stage tools kan 'n meer pasgemaakte evaluering van gesondheidsrisiko en vroeë dood by mense wat met vetsug leef. Hierdie is puntestelsels wat metaboliese, fisieke en sielkundige gesondheid in ag neem om gesondheidsrisiko te klassifiseer. Dit is ontwerp om saam met 'n BMI gebruik te word om mense te identifiseer wat die meeste baat vind by gewigsbestuurintervensies.
Alhoewel BMI 'n maklike en eenvoudige hulpmiddel bied om die risiko van siektes te verstaan, bied dit nie 'n volledige of akkurate beeld van alles wat ons gesondheid beïnvloed nie. Die gebruik van ander meetinstrumente langs die BMI kan 'n meer volledige beeld van die gesondheids- en siekterisiko bied - en dit kan ook help om besluite oor die beste gesondheidsintervensies vir 'n spesifieke persoon te lei.
Karen Coulman, dieetkundige en navorsingsdieetkundige, Universiteit van Bristol en Sarah Sauchelli Toran, senior navorsingsgenoot, Universiteit van Bristol
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Waarom liggaamsmassa-indeks dalk nie die beste aanduiding van ons gesondheid is nie