Kindersvrees en fobies, kwesbaarheid tydens kinderjare en tienerjare - Inligting - 2021
Gedurende die kinder- en adolessensie is daar 'n groter kwesbaarheid vir vrees en gevolglik vir die ontwikkeling van fobies.
Die vrees vir skeiding, vreemdelinge, diere en duisternis is nogal kenmerkend van die kinderjare. Diegene wat verband hou met sosiale evaluering (kritiek, prestasie, bevoegdheid, ens.) Is meer tipies van die preteen en adolessensie. die vrese wat verband hou met skade en fisiese gevare (nie in staat is om asem te haal, te brand nie, 'n motorongeluk, 'n oorlog ...) kom gewoonlik by beide kinders en jong volwassenes voor. Die fobies van die diere wat ons by volwassenes aantref, word byna geheel en al in die kinderjare gegenereer, gewoonlik voor 5 of 6 jaar. Vrese / fobies van die tipe bloedinspuitingswond verskyn gewoonlik voor die ouderdom van 7 en bly oor die jare.
1 Evaluering van kindervrees
2 Behandeling van fobies in die kinderjare
3 spesifieke fobies
4 Kriteria vir die diagnose van sosiale fobie
Evaluering van kindervrees
Algemene vreesvoorraad bestaan ​​gewoonlik uit twee elemente:
'n uitgebreide lys van fobiese stimuli, ongeveer tussen 50 en 100 items.
'n fobie intensiteit skatting, drie of vyf punte, waar die onderste punt gelyk is aan "geen vrees" en die boonste punt "baie of baie vrees"
In Spaans het ons die Inventaris van vrees, waarvan daar 'n weergawe van 103 items is (Pelechano, 1981) en 'n baie soortgelyke weergawe van 100 items (Pelechano 1984), albei het 'n driepunt-skaal vir ouers om hul kinders se vrees te beoordeel. Ons het ook die inventaris van vrees vir Sosa, Capafons, Conesa-Peraíeja, Martorell, Silva en Navarro (1993); Dit is die teenoorgestelde dat die vorige een deur kinders beantwoord word: dit gebruik 'n drie-punt skaal en bevat 74 items plus 'n oop finale vraag: Is daar iets anders wat jou bang maak? Ons het ook in Spaans die vreesvraelys vir kinders FSSC-R (vreesopnameskedule vir kinders hersien) deur Ollendick gevind, aangepas deur Chorot en Sandín.
Spesifieke vreesvoorrade Hulle het dieselfde formaat as algemene inventarisse, maar fokus op stimuli wat verband hou met 'n spesifieke onderwerp soos skool of hospitaal, sodat dit korter is. Inventory of School Fears (IME) van Méndez (1988). In Spaans bevat dit 49 items en 'n oop eindstryd: 'ander vrees vir die skool'. Dit is ontwerp om deur die skool beantwoord te word, maar kan ook deur onderwysers en ouers ingevul word. Dit word van voorskool tot Baccalaureate (drie tot twintig jaar oud) toegepas.
Skale van vreesberaming ("miedometers") Dit bestaan ​​uit gegradueerde skale, byvoorbeeld van nul (geen vrees) tot tien (maksimum angs), sodat die korrek opgeleide kind hul angsvlak bepaal - dit word gebruik wanneer die kind in die gevreesde situasie is, byvoorbeeld om die angs veroorsaak deur chirurgie word die kind gevra hoeveel vrees hy op verskillende tye voel: die dag voor die operasie, wanneer hy na die operasiekamer gaan, voor verdowing, ens. Dit word ook gebruik tydens die toepassing van ander evalueringstegnieke. Soos by skeidingsangs, ens. Aangesien kinders, veral jonger kinders, dikwels probleme ondervind om 'n numeriese waarde aan hul angsvlak toe te ken, gebruik ons ​​gewoonlik gebare of tekeninge (soos verkeersligte, staafdiagramme), 'n effektiewe metode wanneer kinders nie hul vlakke in waardes kan uitdruk nie Dit is eng om gesigte op 'n karton te verf met gebare van plesier tot ongenoë en agter dit gee ons 'n numeriese waarde, deur 'n stuk wat horisontaal beweeg, wys die kind na die gesig wat ooreenstem met wat ons vra en wat ons van agter kan sien. die ooreenstemmende waarde en skryf dit terselfdertyd neer.
Waarneming in natuurlike omgewing Dit is moeilik vir hierdie situasies om dit waar te neem, aangesien die kind geneig is om fobiese stimuli te vermy. Méndez en Maciá het 'n rekord vir klasbywoning voorberei. Ortigosa en Méndez het nog een gemaak vir die antwoorde in hospitalisasiesituasies.
Toetse vir gedragsbenaderings Die kind word gevra om geleidelik die fobiese stimulus te benader om sy angsreaksies waar te neem. Daar is twee maniere:
Aktiewe benadering: die kind kom nader aan die fobiese stimulus.
Passiewe blootstelling: Die kind bly op dieselfde plek terwyl die fobiese stimulus nader, of verskerp.
Ons het twee soorte maatreëls:
Metings van fisiese veranderlikes: afstand wat die kind skei van die fobiese stimulus en wat nader kom (sentimeter of meter), tyd in sekondes of minute, ligintensiteit, ens.
Metings van sielkundige veranderlikes: die intensiteit van die fobiese respons word beoordeel aan die hand van 'n skaal, wat kan wees:
Nul punte: null uitvoering
Een punt: gedeeltelike en / of vreesaanjaende uitvoering (begin een van die benaderings, maar onderbreek dit, vertraag dit aan die begin, eindig met vrees)
Twee punte: totale en veilige uitvoering; e! Kind voltooi een van die benaderings sonder tekens van angs.
Behandeling van fobies vir kinders
Skeidingsangsversteuring: Ons vind gewoonlik hierdie afwyking wat verband hou met skoolfobie. Die gebruik van modellering, gebeurlikheidsbestuur, blootstelling en kognitiewe strategieë is redelik suksesvol. Na die evaluering begin ons 'n intervensieprogram wat ons hoofsaaklik moet baseer op die bevordering van aktiwiteite wat skeiding van ouers en huis behels. Gewoonlik gaan hierdie aktiwiteite skool toe, vriende gaan, saam met ander kinders speel ens. Ons begin met die toepassing van gebeurlikheidsbestuur, hiervoor sal ons in die evaluering die agtergrond kry en gevolglik die voorkoms van skeidingsangs, veral met 'n rekord van die ouers van een of twee weke. Dit is belangrik dat ons met hierdie rekords kan identifiseer wat hierdie gedrag by die kind kan handhaaf. Wat ons regtig interesseer, is watter gevolge die kind het na die gedrag van die gedrag. Sodra dit geïdentifiseer is, gaan ons deur na ouers wat uitsterf op die gevolge wat negatief versterk, soos om nie skool toe te gaan nie, of om positief te wees, soos om aandag te gee. Dit wil sê dat die ouers gewoonlik die kind negatief versterk deur hom nie te laat skoolgaan en tuis te bly nie, en dan is dit normaal dat die kind die dag deurbring met sy speelgoed of om dinge vir hom te versterk. Hulle is ook geneig om hom fyn dop te hou as hy nie skool toe gegaan het nie, of selfs in die oomblikke onmiddellik na die optrede. Ons moet dit altyd kombineer met differensiële versterking van onverenigbare gedrag soos versterking wanneer hulle van ouers geskei word, wanneer hulle skoolgaan, ens. Ons moet ook 'n hiërargie ontwikkel met situasies wat skeidingsangs veroorsaak. Daarna gaan ons na die nagraadse uitstalling, wat op dieselfde manier as al die uitstallings gedoen word.
U mag belangstel: Hoe om vrese vir 'n kind te help oorkom
Ons het vier soorte spesifieke fobies:
Voordat daar besluit word oor enige soort ingryping by spesifieke fobies, moet ons seker maak dat dit angs by die ouderdom is, onvanpas, solank dit nie 'n beduidende familieversteuring veroorsaak nie. Baie keer is dit nie nodig om in te gryp en net aan die ouers te verduidelik dat dit uit 'n normale evolusionêre verskynsel bestaan ​​nie en dat hulle gewoonlik met ouderdom verdwyn, is dit gewoonlik genoeg. Ons gebruik die gegradueerde blootstelling deur middel van 'n hiërargie van fobiese stimulasie, en sodoende word die kind vertroue opgedoen en die vrees progressief verminder sodra die hiërargie voltooi is. In die fobie van duisternis, byvoorbeeld, sal ons die blootstellingstyd, plek en veiligheidstekens (soos vergesel deur verskillende mense) afgradeer. Vir al die spesifieke fobies sal ons dieselfde, gegradueerde blootstelling gebruik, gekombineer met selfinstruksies, onverenigbare reaksies soos om te dink wat 'n prestasie doen en modellering. Sosiale fobie Kinders met sosiale angs word dikwels teruggetrek, hulle is nie 'problematies' nie, en hul fobies word gewoonlik nie opgemerk deur hul ouers en onderwysers nie. Daar is gewoonlik 'n neiging om te dink dat die skaamheid en sosiale angs is normale verskynsels gedurende die kinderjare en tienerjare en word spontaan oorkom of verdwyn wanneer die realiteit is dat sosiale fobie moontlik die angsversteuring is wat met meer probleme ondervind word.
Kriteria vir die diagnose van sosiale fobie
'N Opvallende en aanhoudende vrees vir een of meer sosiale of waarnemende situasies waarin die persoon blootgestel word aan vreemdelinge of vir die moontlike evaluering van ander. Die individu vrees dat hy op 'n manier optree (of simptome van angs toon) wat vernederend of verleentheid kan wees. By kinders moet daar kapasiteit wees vir sosiale verhoudings met familielede wat op ouderdom gepas is, en angs moet voorkom in verhoudings met ander kinders, nie net in interaksie met volwassenes nie.
Blootstelling aan die gevreesde sosiale situasie veroorsaak byna altyd angs. wat kan bestaan ​​uit 'n situasionele paniekaanval of situasioneel vooropgestel. By kinders kan angs gemanifesteer word deur huil, tantrums, immobilisasie of gedreun in sosiale situasies met onbekende mense.
Die persoon erken dat vrees oormatig of irrasioneel is (hierdie eienskap is nie nodig vir kinders nie).
Die gevreesde situasies (sosiale of waarnemende situasies) word vermy, of word ervaar deur intense angs of ongemak.
die vermyding, angstige afwagting, of regshandigheid (ongemak) wat verband hou met situasies, beïnvloed die normale aktiwiteit van die persoon, met sy werk of akademiese take, of met sy aktiwiteite of sosiale verhoudings, of daar is 'n intense regterhand wat daarmee gepaard gaan. die fobie
Vir mense jonger as 18 jaar moet die simptome minstens ses maande duur.
Situasies of aktiwiteite wat gewoonlik vermy word deur adolessente met sosiale fobie.
Eet in die openbaar, veral in die skoolkafeteria
Gee 'n mondelinge les
Neem eksamens of kompetisies
Bel 'n klasmaat vir skoolkwessies
Vra die onderwyser om hulp of verduideliking op skool
Loop in die voorportaal
Werk aan 'n groepprojek
Gimnasiumklasse, musieklesse en ander aktiwiteite gebaseer op toneelspel
Praat met gesaghebbendes, insluitend winkelklerke of vriende van volwasse ouers
Bel of nooi 'n vriend om iets te doen
Beantwoord die telefoon of die deurklokkie
Woon naskoolse aktiwiteite, klubbyeenkomste, danse, sportbyeenkomste by
Begin of sluit gesprekke met eweknieë aan
Situasies wat dit benodig selfgelding, soos om iemand te sê om op te hou om te grap of op te hou om hul huiswerk te kopieer
Afsprake (ontmoet iemand)
Moet 'n foto neem, veral vir die skoolalbum
Bestel kos in 'n restaurant
Vir die behandeling van hierdie versteuring ons sal blootstellings, gebeurlikheidsbestuur, modellering en kognitiewe strategieë gebruik. Modellering stel ons in staat om terapeutiese programme te ontwerp wat moontlike tekorte in sosiale vaardighede wat gewoonlik aan die sosiale fobie geheg word; Dit gee ons ook korrektiewe inligting oor verwagtinge en verkeerde opvattings rakende sosiale interaksie. Danksy modellering sal ons sosiale vaardighede verbeter, die simptome van angs of sosiale onttrekking verminder en sosiale kontakgedrag by kinders bevorder (verbale kontak met ander kinders, frekwensie van sosiale interaksie, fisieke nabyheid ...) Beide in sosiale fobie en in ander probleme van sosiale angs (evaluering of toetsangs) selfbevestigings van die tipe tipe kom gereeld voor "almal kyk na my", "ek is dom"en slegte negatiewe verwagtinge soos"Ek gaan van myself 'n gek maak'Hiervoor gebruik ons ​​kognitiewe herstrukturering wat daarop gemik is om wanaanpassingsgedagtes te verander wat die gedrag van taakgerigte probleemoplossing. Gegewe die belangrikheid wat sosiale fobie speel in die gebruik van sosiale vaardighede, en aangesien baie kinders probleme ondervind in hierdie aspek, gebruik ons ​​gewoonlik opleidingsprogramme vir sosiale vaardighede wat normaalweg 'n fase van die onderwys behels om toepaslike kommunikasiegedrag aan te leer, soos glimlag, praat kyk; 'n modelleringsfase en 'n operasionele fase (gee regstellende terugvoer en versterking).
Video: Psalm 2 Song (Oktober 2021).
Barbiturate, soorte en newe-effekte
Wat is die WAIS-intelligensietoets of die Wechsler-skaal?
Altyd in 'n haas? Miskien is dit tyd dringend
Word leesbegrip buite 'n sekere vlak meer beïnvloed deur sielkundige intuïsie as deur verbale intelligensie?
Waarom veroorsaak dit dat 'n mens in 'n natuurlike omgewing 'n soort 'vrede' -toestand het, terwyl mega/tegnologie die teenoorgestelde veroorsaak?