Atelier Sud - Gite Black Pearl - Callysta
Home	/	Oorbellen	/	Atelier Sud – Gite Black Pearl	Terug naar vorige pagina
Atelier Sud - Lotus Grey Agate €39,95
aubergine, Donkerblauw, Goud, paars, zwart
Goudkleurig-goldplated, Parels, Zilver (sterling .925) Opel Corsa - Bepaal 't zelf lease
Home Modellen Opel Private Lease Corsa
GAAT U VOOR DE Opel Corsa?
Private lease 'm nu vanaf € 269 per maand.
Voetgangersdetectie en verkeersbordherkenning
Geïntegreerde radio met Bluetooth telefoonverbinding Life in the Universe: Paradigmas in konflik: Bybelwetenskap vs tradisionalisme
Posted by Willie Mc Loud at 23:12
C Malan 5 November 2012 at 10:23
Baie dankie vir ‘n sinvolle en leersame artikel. Ek wil graag net twee aspekte uitlig wat my bietjie laat kopkrap het.
Eerstens is daar die idee dat (volgens Heidegger, et al.) mense weens hul diepgewortelde paradigmas “in effek nie vry en openlik oor sake nadink nie”. Dit laat my met respek wonder tot watter mate jy self vry nadink en of jy nie ook maar in ‘n sekere paradigm vasgevang is nie. Wat sou die kriteria wees om te bepaal of mens regtig ‘n vry denker is?
Tweedens maak jy die opmerking in die slot dat die “Bybelwetenskap ... die ruimte skep waarin ander geldige interpretasies kan bestaan.” Dit wil voorkom of jy ‘n saak maak vir meervoudige geldige interpretasies (wat dan per implikasie beteken dat die Bybelwetenskaplikes se interpretasie ook ‘n geldige interpretasie kan wees.) As daar ruimte vir “verskillende sinvolle narratiewe” is, watter narratief is dan korrek? Waarom dring ons dan nog daarop aan dat ons tradisie geloofwaardig is – is die Roomse tradisie dan nie net so geldig as die Gereformeerde of selfs die Wesleyaanse tradisie nie? Sover ek verstaan kan geen narratief korrek wees as daar baie narratiewe is wat korrek is nie.
Ek vertrou dat jy nie my opmerkings as wysneusigheid of pedantrie sal sien nie, maar eerder as ‘n ernstige besorgdheid oor die effek van postmodernisme op die Kerk.
Willie Mc Loud 5 November 2012 at 23:51
Ek antwoord graag. In hierdie artikel probeer ek gewoon die impak van paradigmatiese verbondenheid uitwys - ek argumenteer nie dat ons nie ook vry kan nadink nie. Aan die einde van die artikel noem ek juis dat elkeen sy of haar eie narratief moet saamstel. Ek is van mening dat die paradigma waarin ons opgroei 'n groot impak op ons denke het - maar mense gaan soms deur paradigma verskuiwings in hul lewe omdat aspekte van daardie paradigma nie meer vir hulle sin maak nie. ('n Mooi voorbeeld is iemand wat in later jare skepties raak oor die geloof of iemand wat 'n bekering ondergaan). As ons kennis het omtrent paradigmas, kan dit ons help om nie maar net een paradigma vir 'n ander te verruil wat weereens nuwe oogklappe op ons oe plaas nie (bv. die Christelike vir die sg "wetenskaplike").
Wat jou tweede punt betref, dink ek dat jy my verkeerd aanhaal. Ek se nie dat die Bybelwetenskap ruimte vir ander interpretasies skep nie. Ek se dat "hierdie beperking van Bybelwetenskap" (ie dat dit nie so wetenskaplik is as wat sommige geleerdes dink nie) die ruimte skep vir ander geldige interpretasies. Dit beteken gewoon dat daardie geleerdes nie daarop kan aanspraak maak dat hulle interpretasie die enigste geldige een is nie (soos hulle in praktyk doen). Daar is ruimte vir ander interpretasies - wat elkeen toelaat om sy/haar eie sinvolle narratief daar te stel (ek hou daarvan as mense vir hulleself dink).
Wat die korrekheid van narratiewe betref - niemand kan daarop aanspraak maak dat sy/haar narratief absoluut "reg" is nie (hoe sal so iemand dit kan bewys?). Tog dink ek dat daar beter en swakker narratiewe bestaan - ek is ongemaklik met narratiewe wat bv. wonderwerke in beginsel ontken (dit is reduksionisties); net so is ek ongemaklik met narratiewe wat teen alle wetenskaplike getuienis in gaan (dit is simplisties). Ek is ongemaklik met narratiewe waarin tradisie die lewenskrag verdryf (soos in die Roomse tradisie), net so is ek ongemaklik met narratiewe waarin geen waarde aan tradisie (die insigte van ons geestelike voorsate) gegee word nie (soos in sommige Charismatiese groepe). Dit is nie verkeerd as iemand glo dat sy/haar narratief reg is nie (dit is natuurlik vir mense om so te dink), maar dit is sekerlik verkeerd as so iemand nie oop is vir enige argumente wat hul narratief kan verbeter nie (dit is kleingeestigheid).
C Malan 12 November 2012 at 05:06
Ek will graag beklemtoon dat ek heelhartig met jou oorhoofse idee, nl. dat ons ernstig na betekenisvolle antwoorde moet soek en nie net sekere (ekstreme) posisie klakkeloos moet navolg nie, saamstem. Ek is ook eens met jou seining oor paragigmas, naamlik dat ons die lewe interpreteer in die lig van ons onderskeie paradigmas wat ‘n produk is van ons intellektuele, emosionel, kulturele, en geestelike ervarings in ons verlede. Dieselfde geld vir die realiteit van paradigma verskuiwings. Die twee punte wat ek probeer uitlig mag triviaal voorkom, maar ek glo dat dit ‘n groot invloed het op hoe ons probleme in die algemeen benader..
Soos jy tereg opmerk is dit belangrik om te besef dat ons almal paradigmas het wat funksioneer as ‘n ‘brille’ waardeur ons alle ervarings en inligting (insluitende die Bybel) interpreteer. Dit sluit natuurlik almal in, selfs diegene wat al paradigma verskuiwings ondergaan het. Waarom is dit so belangrik? Baie Christene glo byvoorbeeld dat hulle die Bybel letterlike lees en interpreteer vir wat dit is sonder dat hulle enige veronderstellings na die teks toe bring; dit is egter ‘n naiewe veronderstelling. Wat dus belangrik is is dus nie om sonder ‘n ‘bril’ na die teks te kyk nie, maar om mens se ‘bril’ te identifiseer en dit in ag te neem met die beoordeling van mens se interpretasie of narratief asook die interpretasie van ander narratiewe. Ek dink ons almal behoort te waak teen ‘n tipe van ‘n esoteriese houding en dink dat ons tot so ‘n mate verlig is dat ons nie meer enige blinde kolle, voorafopgestelde idees, oogklappe, ens. het nie, selfs al het ons ‘ontvlug’ van enige ekstreme posisies.
Betreffende jou punt oor veelvuldige geldige interpretasies verstaan ek dat die beperking van Byblewetenskap die ruimte skep vir ander geldige interpretasies, en nie bloot die betsaan van Bybelwetenskap nie. (Ek stem inderdaad met jou saam oor die probleme in die sg. Byblewetenskap. My punt is dus nie soseer met Byblewetenskap as ‘n geldige interpretasie nie, maar eerder met veelvuldige geldige interpretasies.) Miskien is dit nodig dat ek eers my seining oor die aard van die waarheid uitlig: Waarheid, soos ek dit verstaan, lê in die korrespondering van ‘n stelling met die werklikheid. (As ek dus sê dat daar ‘n pienk Mini in die oprit staan is daar net een toets om te bepaal of dit ‘n ware of false stelling is, naamlik of dit korrespondeer met die werkilkheid van ‘n pienk Mini in die oprit.) Daar kan egter grade van waarheid wees, i.e., die mate waartoe ‘n stelling ooreenstem met die werklikheid of realiteit. As ons van God of geestelike waarhede praat kan ons egter net analogies praat en sal sulke stellings waar wees tot die mate waartoe die analogie die realiteit korrek verantwoord. Ek stem dus nie saam dat ons die waarheid vir onsself ‘skep’ nie, maar eerder dat ons waarheid ‘ontdek’.In daardie sin kan daar wel narratiewe wees wat waar of reg is tot die mate waartoe dit getrou en akkuraat met al die inligting handel. ‘n Narratief wat beter is as ‘n ander is dus een wat meer waar of reg is. Jy self sê tog dat sommige narratiewe beter as ander is en ook dat dit nie verkeerd is dat iemand glo dat sy narratied reg is nie alhoewel jy ook opmerk dat niemand daarop aanspraak kan maak dat sy narratied absoluut reg is nie. (As ek jou reg verstaan kan iemand dus aanspraak maak op die waarheid van sy alternatief, alhoewel hy dit nie as die absolute waarheid kan beskryf nie.) Dit mag dalk na ‘n onbelangrike punt lyk, maar die probleem is dat as baie alternatiewe reg of waar is dan is die waarheid relatief en kan nie een regtig waar wees nie. Verder, as baie alternatiewe waar of reg is, waarom wil ons dan nog mense oortuig van die superioriteit van ons alternatief. (Die effek van sulke relativisme op die stand van die hedendaagse Kerk is fenominaal, ‘n onderwerp waarvoor ruimte hier ontbreek.) As mens regtig in iets glo gaan jy tog dink dit is meer reg of waar as ander sieninge en andere daarvan probeer oortuig, iets wat jy self ook met groot sukses doen.
Willie Mc Loud 12 November 2012 at 23:41
Ek sien jy is veral geïnteresseerd in die "aard van die waarheid". Alhoewel dit by die huidige tema aansluit, is dit eintlik 'n saak wat 'n redelike uitgebreide argument verg. Ek kan wel noem dat die korresponderingsteorie van die waarheid (correspondence theory of truth) na my mening baie problematies is. Ek bespreek dit in my artikel "A critique of archaeology as a science". Ons het modelle vir die werklikheid - maar ons weet nie hoe die werklikheid waarlik daar uitsien nie. Ons kan dit ook nooit weet nie. Dit geld veral die meer komplekse aard van werklikheid soos dit in diepste essensie daar uitsien. Ons vind dat modelle soos kwantumfisika en algemene relatiwiteit, wat die werklikheid baie verskillend modelleer, beide goed met die data korreleer. As die korresponderingsteorie reeds in die fisika so vasval, hoeveel te meer wanneer dit by die geestelike werklikheid waarin ons glo kom. Ek dink ons moet na ander benaderings kyk.
Ek dink ons moet luister as Paulus se dat ons kennis altyd slegs gedeeltelik sal wees (dis nou in hierdie lewe). Ons kan dus nie aanspraak maak dat enige van ons die absolute waarheid het nie - ons kyk deur 'n spieël in 'n raaisel. Volgens die NT is die Waarheid eerder 'n persoon nl Jesus Christus - en ons kan Hom nooit deurgrond nie. Ons kan wel geloofwaardige narratiewe van die waarheid hê. Ek dink die beste benadering tot hierdie problematiek omtrent die waarheid is om die regbank as vertrekpunt te neem, waar daar deur baie soorte getuienis - data, kundiges, ooggetuies, ondervraging ens. bepaal word wat werklik gebeur het (al sal ons nooit daardie "werklikheid" kan terugkry nie). Dit gaan dus oor baie aspekte wat saamkom wanneer narratiewe - en veral godsdienstige narratiewe - saamgestel word. Is die getuies betroubaar? (Dink byvoorbeeld aan die kritiek waaraan die Bybel al vir eeue onderwerp is, en steeds kan ons die betroubaarheid van die Bybelse getuies onderskryf - dit is nou as ons nie sekere paradigmas soos die sg Bybelwetenskap, blindelings naloop nie). Ondersteun die historiese data en ons geestelike belewing daardie getuies? Hier is beide die rasionele en die intuitiewe (geestelike) belewing belangrik - soos ek vroeër in my artikel "Faith and reason - finding the balance" (en in ons daaropvolgende gesprekke op die blog) geargumenteer het. Dit is vanuit hierdie hoek dat ek van beter en swakker narratiewe praat. Ek verwerp dus die gedagte dat ons deur die korresponderingsteorie van waarheid en rasionele denke alleen die waarheid kan bepaal. Maar ek verwerp ook die gedagte dat elkeen maar sy/haar eie geldige "waarheid" het - elkeen het miskien 'n eiesoortige perspektief, maar dit hou nie noodwendig met die "waarheid" verband nie. Daar is in enige regsaak geloofwaardige en ongeloofwaardige getuies. Ek koop dus nie by enige van die modernistiese (wat bowenal die rasionele beklemtoon) of die post-modernisme (wat ervaring beklemtoon) in nie. Ek staan 'n meer genuanseerde benadering voor.
C Malan 14 November 2012 at 12:07
Ek stem met jou saam dat die onderwerp oor die aard van die waarheid geweldig omvangryk is en dat hierdie bespreking nie daaraan reg sal doen nie.Dit is ook duidelik dat ons vanuit verskillende paradigmas na die saak kyk en redelik by mekaar verby praat. Verder dink ek ook dat ons sekere ondgedefinieerde terme gebruik sonder dat ons noodwendig presies dieselfde daarmee bedoel. Desnieteenstaande sal ek probeer om die kern van dit wat my kwel kortliks aan te spreek en dit dan daar laat.
Ek glo my model maak daarvoor voorsiening vir die realiteit dat ons nie in hierdie lewe die volle omvang van die absoluete waarheid sal ken nie. Ek sé tog duidelik dat iets waar is tot die mate waartoe dit oorenstem met die absolute, m.a.w. ons soeke is na die absolute waarheid wat wel bestaan. Verder stem ek ook saam dat daar verskeie maniere is om analogies oor non-empiriese waarhede te praat. My problem is egter dat jy in die artikel na “ander geldige interpretasies” (mv.) en “verskillende geldige narratiewe” (mv.) verwys. Tog verwys jy na “beter en swakker narratiewe” asook “geloofwaardige en oneloofwaardige getuienisse”. Jy voer ook baie goeie redes aan waarom jou narratief/interpretasie die beste met al die data handel. Dit lyk dus duidelik nie of jy die narratiewe gelykstel nie, iets waarmee ek heelhartig saamstem. Vanuit my paradigma sou ek dit verwoord as sieninge wat meer of minder korrespondeer met die absolute en dus meer of minder waar is. Ek dink nie iemand glo regtig in praktyk aan veelvuldige geldige of sinvolle narriewe nie. As dit so was, waarom aanvaar jy nie nader narratiewe as geldig sonder om andere te probeer oortuig van die superioriteit van jou narratief nie. Jy kan tog nie aanspraak maak op versillende geldige narratiewe en terselfdertyd weier om ander narratiewe met jou eie gelyk te stel nie. Ek is van mening dat die idee van veelvuldige geldige narratiewe/interpretasies gekoppel met die idee dat waarheid nie korrespondeer met iets objektiefs nie ‘n baie (on)gesonde teelaarde vir postmodernisme is. Is dit nie die rede waarom moraliteit al so gerelativiseer is in die wéreld en ook in Christen geledere nie?
Nota oor Jesus as die waarheid: As God is Jesus inderdaad die Waarheid. Waarheid in daardie sin is ‘n transendentaal wat op ‘n ander manier na die absoluutheid van God verwys, m.a.w. ‘n meta-fisiese stelling. (Dit is waarskynlik ook iets waaroor ons verskillende seining het.) Waarheid word egter grotendeels in die meer standaard proposionele sin in die Bybel gebruik. Mens kan dus sé dat die waarheid beide transendentaal is in ‘n metafisiese sin, maar propositioneel in die algemene manier van praat.
Baie dankie vir die sinvolle gesprek.
Willie Mc Loud 15 November 2012 at 02:13
Ek kan dalk my verwysing na "ander geldige" narratiewe meer toelig. Wat bedoel ek by "geldig"? Ek bedoel nie dat dit noodwendig 'n "goeie" narratief is nie; ek bedoel gewoon dat ons na daardie narratief kan luister en iets daarby kan leer. Dit bevat elemente van geldigheid wat dit as 'n narratief laat sinmaak. Wat die geldigheid van die Bybelwetenskap/teksstudies betref, het ek in my artikel 'n grondige kritiek daarteen uitgespreek. Maar ek het ter self ter tyd genoem dat "gesonde tekskritiek" (wat uiteindelik 'n produk van teksstudies is) sinvol is. Ons kan dit in 'n goeie narratief akkomodeer.
Kortom - ek se nie dat 'n "geldige" narratief noodwendig 'n goeie narratief is nie. Ek bring dit nie direk met "waarheid" in verband nie. Maar as ek by jou manier van praat kan aansluit - dit bevat elemente van waarheid. Daar is na my mening baie moontlike geldige narratiewe - sommige beter as ander. Ons kan nie eens die moontlikheid van verskeie "goeie" narratiewe uitsluit nie. Jy dink duidelik jou narratief is "goed"; ek dink dieselfde van myne. Andere sal verskil. Die saak is kompleks - soos ek in die vorige skrywe uitgewys het. Maar dit moet ons nie verhoed om daarna te strewe om elkeen vir onsself ons eie narratief saam te stel nie - as ons oop is om na andere te luister kan ons by mekaar leer en so steeds verbeter aan ons narratief. Die probleem - wat ek in die artikel uitwys - is dat sommige geleerdes so oortuig is van hul saak dat hulle selfs met minagting met ander narratiewe omgaan - en dit terwyl dit vir enige persoon buite hul paradigma duidelik is dat hul narratief in ernstige opsigte gebrekkig is.