Swart weduweespinnekop - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Swart weduwee spinnekop
Swart weduwee spinnekop is die algemene naam vir lede van verskillende soorte donkerkleurige spinnekoppe in die genus Latrodectus (weduweespinnekoppe) van die Theridiiae-familie, en veral die Nuwe Wêreld-spinnekoppe L. mactans, L. varioulus, en L. hesperus. Swart weduweespinnekoppe is berug vir hul kragtige, neurotoksiese gif.
Die drie Noord-Amerikaanse swart weduweespinnekoppe staan ​​ook meer bekend as "suidelike swart weduwee" (Latrodectus mactans), "noordelike swart weduwee" (L. varioulus), en "westerse swart weduwee" (L. hesperus). Dit word gekenmerk deur donker kleur en swart hare, en die wyfies het gewoonlik 'n rooi uurglasvorm aan die onderkant van hul buik. Die term swart weduwee word soms op verskeie ander lede van die land toegepas Latrodectus genus, insluitend die Australiese rooikop (L. hasselti) en die bruin weduwee-spinnekop (L. geometricus, soms ook die grys weduwee genoem), albei het ook die rooi, oranje of geel uurglas-ontwerp aan die onderkant van die wyfie.
'N Volgehoue ​​mite, selfs deur wetenskaplikes geglo en in ekologiehandboeke gevind, is dat 'n gedragseienskap van swart weduweespinnekoppe die vroulike vrou moet verteer tydens of na paring (Crawford 2003). Sulke gedrag is inderdaad die bron van die gewone naam van hierdie spinnekoppe. Alhoewel sulke gedrag onder gevange omstandighede waargeneem word, word dit as ongewoon onder swart weduwee-spinnekoppe in die natuur beskou (Crawford 2003).
Behalwe waar anders aangedui, is die res van die artikel van toepassing op al drie bogenoemde Noord-Amerikaanse spesies.
As spinnekoppe (bestel Araneae) is die swart weduwees roofdiere met twee liggaamsegmente, agt bene, geen kouende monddele en geen vlerke. Soos kenmerkend van alle geleedpotiges, het swart weduweespinnekoppe 'n harde eksoskelet wat bestaan ​​uit chitien en proteïene.
As familielede Theridiidae, die spinnewebspinnekoppe of spinnerak, is swart weduwees deel van 'n familie van drie-dimensionele ruimtebouers, gekenmerk deur entelegyne (het 'n geslagsplaat by die vroulike), araneomorf ecribellaat (gebruik klewerige vangs in plaas van wollerige sy), verstrengel van die ruimte vir die bou van die web, en met 'n kam van gekartelde hare (setae) op die tarsus van die vierde been.
Die weduweespinnekoppe bestaan ​​uit die geslag Latrodectus in die familie Theridiidae, en bevat ongeveer 31 erkende spesies. Daar is weduweespinnekoppe op elke kontinent van die wêreld, behalwe vir Antarktika. In sommige gebiede in Afrika kry hierdie genus die generiese naam "knopperspinnekoppe". Die sy van die Latrodectus geslag is groter in deursnee as die sy van ander spinnekoppe.
Daar is tans drie erkende spesies swart weduwee in Noord-Amerika: die suidelike swart weduwee (L. mactans), die noordelike swart weduwee (L. variolus), en die westelike swart weduwee (L. hesperus). Soos die naam aandui, kom die suidelike weduwee hoofsaaklik (en is inheems aan) die suidoostelike Verenigde State, wat strek van Florida tot New York, en wes tot in Texas, Oklahoma, en hulle loop veral in dele van Arizona. Die noordelike weduwee word hoofsaaklik in die noordoostelike Verenigde State en suidoostelike Kanada aangetref (slegs op die Bruce-skiereiland), hoewel die omvang daarvan oorvleuel met dié van L. mactans nogal. Die westelike weduwee kom in die westelike helfte van die Verenigde State voor, sowel as in die suidweste van Kanada en 'n groot deel van Mexiko.
Vóór 1970, toe die huidige taksonomiese afdelings vir Noord-Amerikaanse swart weduwees deur Kaston uiteengesit is, is al drie soorte as 'n enkele spesie geklassifiseer, L. mactans. As gevolg hiervan bestaan ​​daar talle verwysings wat beweer dat "swart weduwee" (sonder enige geografiese wysiger) van toepassing is L. mactans alleen. Aangesien die gebruik van die term "swart weduwee" nie gereeld onderskei word tussen die drie spesies nie (en baie leke is nie bewus van die verskille tussen hulle nie), en aangesien die drie spesies baie in gemeen het, behandel hierdie artikel al drie spesies swart weduwee gelyk .
Onderkant vroulike swart weduwee met 'n rooi "uurglas" merker
Slegs jong vroulike swart weduwee-spinnekoppe is glans swart met 'n uurglasvormige merke aan die onderkant van die buik, wat, hoewel dit meestal rooi is, in kleur kan wissel van wit tot geel tot verskillende skakerings van oranje en rooi. Hulle dra ook 'n klein, meestal rooi (kleure verskil) naby die spinnerette, wat apart van die uurglas is. in L. variolus, die twee helftes van die uurglasvorm kan in twee aparte kolle geskei word.
'N Groot vroulike swart weduwee-spinnekop kan tot 3,8 sentimeter groot word, met 'n beenspan. Die liggaam is ongeveer 1,2 - 0,6 sentimeter. Manlike swart weduwee spinnekoppe is die helfte van die grootte van die wyfie of kleiner. Hulle het langer bene en 'n kleiner buik in verhouding tot hul liggaamsgrootte. Hulle is ook gewoonlik donkerbruin met verskillende kleure strepe / kolletjies en sonder die uurglasmerk. Volwasse mans kan onderskei word van jong wyfies deur hul slanker liggaamsdele, langer bene en groot pedipale wat tipies is van die meeste ander manlike spinnekoppe. (In teenstelling met die Noord-Amerikaanse swart weduweespinnekoppe, L. geometricus, die bruin weduweespinnekop, het 'n swart-wit "geometriese" patroon aan die rugkant van sy buik, en L. hasselti, die rooi-rugspinnekop, het 'n duidelike oranje tot rooi lengtestreep op die boonste buik. Hierdie twee spesies het ook die kenmerkende uurglasmerk aan die onderkant van die buik.)
Soos met baie giftige wesens, dien die helderkleurige merke ook as 'n waarskuwing vir roofdiere. Die eet van 'n swart weduwee sal normaalweg nie 'n klein roofdier doodmaak nie (voëls, ensovoorts), maar die siekte wat volg op die spysvertering is voldoende vir die dier om te onthou dat die helderrooi merk beteken "eet nie." Omdat die volwasse vroulike swart weduwee tipies op die web hang en beweeg, is die uurglas op die voorkant.
Jong vroulike weduwees jong wyfies dra ook helderkleurige merke op hul rug. Hulle spandeer 'n groot hoeveelheid tyd op soek na 'n optimale omgewing, en die merke op hul rug is handig om roofdiere te verwarm as hulle rondloop. Sodra 'n optimale ligging gevind is, bring volwasse vroulike weduwees hul hele lewe op een plek deur. Vroulike jeugdiges ontwikkel 'n uurglas voordat die rugmerkings gestort word.
Mannetjies dra dieselfde merke as die jong wyfies om as waarskuwing te dien terwyl hulle na maats soek; die merke is egter nie so prominent nie (nie so fel of so groot nie). Mannetjies, wat minder giftig is, hou 'n bedreiging vir roofdiere in, dus as hulle minder prominent, maar soortgelyke merke het, help roofdiere om hul prooi beter te beoordeel. (Sommige groot voëls kan manlike weduwees eet sonder nadelige gevolge, en vermy dus net vroulike spinnekoppe; diegene wat geen weduwee kan eet sonder nadelige gevolge nie, eet niks met die merke nie).
Swart weduwee met eiersakke
As 'n mannetjie volwasse is, spin hy 'n spermweb, sit sperma daarop neer en laai sy palpi op die sperm. Swart weduweespinnekoppe reproduseer seksueel wanneer die mannetjie sy palpus in die spermatekale openinge van die wyfie plaas. In teenstelling met die algemene opvatting, eet die wyfie slegs selde die mannetjie na paring, en L. mactans is die enigste swart weduwee-spesie van die drie Noord-Amerikaanse spesies waarvoor hierdie vorm van mate-kannibalisme in die natuur waargeneem is (Crawford 2003).
Die wyfie steek haar eiers in 'n bolvormige sy-houer waarin hulle gekamoefleer en beskerm is. 'N Vroulike swart weduwee-spinnekop kan in een somer vier tot nege eiersakke produseer, wat elk ongeveer 100-400 eiers bevat. Gewoonlik broei eiers twintig tot dertig dae in. Selde oorleef meer as honderd deur hierdie proses. Gemiddeld sal dertig oorleef deur die eerste smelt, as gevolg van kannibalisme, 'n gebrek aan voedsel of 'n gebrek aan behoorlike skuiling.
Dit neem twee tot vier maande voordat swart weduwee spinnekoppe volwasse genoeg is om te broei; volle volwassenheid duur egter gewoonlik ses tot nege maande. Die wyfies kan tot vyf jaar leef, terwyl die lewensduur van 'n mannetjie baie korter is. Lewensduur is afhanklik van die omgewing, met skuiling die grootste bepalende faktor en voedsel die tweede grootste (Jones).
Swart weduwee met 'n vlieg
Swart weduweespinnekoppe prooi tipies op verskillende insekte, maar soms voed hulle op houtluise, diplopode, chilopods en ander arachnids (McCorkle 2002). As die prooi deur die web verstrengel is, kom die swart weduwee-spinnekop vinnig uit sy toevlug, wikkel die prooi veilig in sy sterk web, dan word die prooi gepenueer en vernuwe. Die gif neem ongeveer tien minute om in werking te tree; die prooi word intussen styf deur die spinnekop gehou. As bewegings van die prooi ophou, word verteringsensieme in die wond vrygestel. Die swart weduweespinnekop dra dan sy prooi terug na sy toevlug voordat hy gevoer word (Foelix 1982).
Daar is verskillende parasiete en roofdiere van weduweespinnekoppe in Noord-Amerika, hoewel skynbaar nie een van hierdie dinge ooit geëvalueer is in terme van aanvullingsprogramme vir verbeterde biobeheer nie. Parasiete van die eiersakke bevat die vluglose scelioniede wesp Baeus latrodecti, en lede van die chloropiedvlieg, genus Pseudogaurax. Roofdiere van die volwasse spinnekoppe bevat 'n paar wespies, veral die blou modderdowwer, Chalybion californicum, en die spinnekop Tastiotenia festiva. Ander soorte sal soms weduwees as prooi neem, maar die voorafgaande almal het 'n beduidende spesifieke voorkeur vir Latrodectus.
Alhoewel swart weduweespinnekoppe nie groot is nie, is hul gif uiters kragtig. Dit is vyftien keer kragtiger as dié van die ratelslange en word ook berig dat dit baie sterker is as die gif van kobras en koraalslange.
Spinnekoppe byt, maar steek nie aan nie, hoewel dit soms voel asof hulle gesteek word. In vergelyking met baie ander spesies spinnekoppe, is hul chelicerae (monddele) nie baie groot of kragtig nie. In die geval van 'n volwasse wyfie is die hol, naaldvormige deel van elke chelicera, die deel wat die vel binnedring, ongeveer 1,0 millimeter (ongeveer 0,04 duim) lank, voldoende lank om die gif tot 'n gevaarlike diepte te spuit. Die mannetjies, wat baie kleiner is, kan baie minder gif inspuit en dit minder diep spuit.
Die werklike hoeveelheid gif wat ingespuit word, selfs deur 'n volwasse wyfie, is baie klein in fisieke volume. As hierdie klein hoeveelheid gif deur 'n gesonde, volwasse mens deur die liggaam versprei word, is dit gewoonlik nie 'n dodelike dosis nie (hoewel dit die baie onaangename simptome van latrodektisme kan veroorsaak). Sterftes by gesonde volwassenes Latrodectus byt is relatief skaars in terme van die aantal byt per duisend mense. Sowat 63 sterftes is tussen 1950 en 1989 in die Verenigde State aangemeld. Aan die ander kant is die geografiese omvang van die weduweespinnekoppe baie groot. As gevolg hiervan word baie meer mense wêreldwyd aan weduwee-byt blootgestel as blootgestel aan byt van gevaarliker spinnekoppe, so die grootste aantal sterftes wêreldwyd word veroorsaak deur lede van hul geslag. Weduwee-spinnekoppe het sterker gif as die meeste spinnekoppe, en voor die ontwikkeling van 'n teengif het 5 persent van die gerapporteerde byt sterftes tot gevolg gehad. Die gif kan tot 15 sentimeter swel. Verbeterings in loodgieterswerk het die voorkoms van byt en sterftes aansienlik verminder in gebiede waar buitepersone deur spoeltoilette vervang is.
Daar is 'n aantal aktiewe komponente in die gif:
'N Aantal kleiner polipeptiede-gifstowwe is in wisselwerking met katioonkanale wat die homologie van die ruimtelike struktuur vertoon, wat die werking van kalsium-, natrium- of kaliumkanale kan beïnvloed.
Die gif is neurotoksies.
Vroulike swart weduwee van agter, met uurglaspatroon.
Vroulike swart weduwee met monddele.
Dorsale aansig. Let daarop dat die rooi kolletjie gevorm word deur die spin van die spinnekop.
Swart weduweespinnekop met sy prooi.
Onvolwasse vroulike swart weduwee-bruinerige kleur (donkerder aan die oë) met geelagtige merke
'N Groot volwasse wyfie met 'n prominente rooi "uurglas" -merk.
Swart weduwee opgeskort in haar web.
Vroulike swart weduwee voed
Crawford, R. 2003. Spinnermyt-webwerf. Universiteit van Washington, Burke Museum of Natural History. 6 November 2007 herwin.
Foelix, R. F. 1982. Biologie van spinnekoppe. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 0674074319.
Jones, S. C. n.d. Swart weduwee spinnekop. Feiteblad vir Ohio State University. 24 September 2007 herwin.