Het klassieke Romeine enige swemdrag gedra? - Inligting
Sê dat 'n klassieke Romein besluit het dat hulle in 'n meer of op 'n strand wil gaan swem, en hulle het verwag dat ander mense hulle sou kon sien. Sou hulle 'n soort swemdrag gedra het of naak geword het? Hoe sou dit gelyk het as hulle wel swemdrag gedra het?
Die Romeine, en inderdaad die klassieke wêreld in die algemeen, sou gewoonlik in die naak geswem het. Kyk byvoorbeeld na die volgende afbeeldings van naakte duikers, hoewel hulle nie juis Romeins is nie.
Fresco's van die Etruskiese graf van jag en visvang in Sentraal -Italië. Bron: Die databasis van antieke kuns
Fresco van die Griekse graf van die duiker in Suid -Italië. Bron: Lapham's Quarterly
Hou in gedagte dat klassieke Grieke in die algemeen naak atletiek uitgevoer het en dat die Romeine hul gebruike aangeneem het - oor die protes van konserwatiewes, wat die naaktheid oproerig gevind het. Dit sou nogal vreemd wees om 'n uitsondering te maak vir swem, van alle sportsoorte. Trouens, antieke swem hou so nou verband met naaktheid dat afkeer daarvan voorgestel word as verduidelikings waarom sommige groepe nie weet hoe om te swem nie.
'N Ander en nie onredelike verklaring kan gevind word in die barbaarse houding teenoor naaktheid nie ... maar as die houding teenoor naaktheid van kleins af in die gedagtes van Persiese seuns was, is dit voldoende om te verduidelik waarom hulle nooit moes leer swem nie.
Couch, H. N. "Swem onder die Grieke en Barbarians." Die Klassieke Tydskrif, vol. 29, nee. 8, 1934, pp. 609-612.
'N Ander punt wat in ag geneem moet word, is dat Romeine gereeld in die openbaar en naak gebad het in hul beroemde thermae sedert ten minste die Republiek. Maer dompel is nie 'n sprong om na 'n openbare bad te gaan nie. Daar word gesê dat Romeinse soldate van die Campus Martius in die Tiber gaan swem het nadat hulle opgelei het om hulself te reinig. Soos Plutarchus in sy Parallel Lives opgemerk het:
[Romeins] Skoonseuns het vroeër vermy om saam met skoonvaders te bad, en nie daarvan om mekaar naak te sien nie; maar nadat hulle mettertyd geleer het van die Grieke om voor mans uit te trek, het hulle die Grieke sedertdien geleer om dit selfs met die vroue self te doen.
Dit is natuurlik denkbaar dat sommige individue moontlik gaan swem het sonder om hulself uit te trek, of miskien in hul onderklere. Veral die Romeinse weermag het baie rekords gelaat van soldate wat oor riviere swem, soms selfs met hul wapenrusting aan. Plutarchus beweer byvoorbeeld dat Sertorius die Rhône oorgesteek het terwyl hy gewond en in volle wapenrusting was. Horatius Cocles het 'n brug na Rome verdedig terwyl dit gesloop en teruggetrek is deur te swem, vermoedelik ook in pantser. Vermoedelik het nie een van hulle die vrymoedigheid gehad om uit te trek voordat hulle vyande aankom nie. Tog is die waarheid van sulke buitengewone prestasies in twyfel, en dit was beslis nie die norm nie.
In elk geval het doelgemaakte swemklere in die algemeen eers na die Renaissance as badpak verskyn. Naak swem het tot relatief onlangs nog steeds wydverspreid in Europa, ten minste vir mans, voorgekom. Terwyl die ontwerp van die moderne bikini teruggevoer is na die Romeinse subligaculum en strofium (onderbroek en borsbande, dit wil sê 'n 'tweedelige bikini'), is dit nie as swemdrag gedra nie. Die Romeinse vroue wat so geklee is, word uitgebeeld as betrokke algemene atletiek op land, sonder teken van swem. Die strophium het basies dieselfde funksies as 'n moderne sportbh.
Romeinse vroue het borsbande gedra, en soms kledingstukke soos 'n onderbroek, maar slegs selde word hulle aangetoon: die klassieke voorbeeld is die sogenaamde 'bikini-meisies' op 'n mosaïek van Piazza Armerina (Sicilië, vierde eeu nC). Sulke kledingstukke blykbaar deur vroue -atlete of akrobate gedra te word - daar is geen bewyse dat hulle gedra is om te swem of om te son nie.
Cleland, Liza, Glenys Davies en Lloyd Llewellyn-Jones. Griekse en Romeinse rok van A tot Z. Routledge, 2007.
Mosaïek uit die Villa Romana del Casale. Bron: Wikimedia Commons
Antieke Rome het deur 'n groot deel van sy geskiedenis 'n ongelooflike uiteenlopende bevolking gehad. Op die punt waarin die Ryk tot sy verste grens uitgebrei het, vind ons Rome 'n stad van wonderlike verskeidenheid. Haarstyle en mode van al die nasies van die Ryk kon in die stad gesien word, en hul tale en aksente kon op die strate en openbare plekke gehoor word. Wat het die Romeine gedink van hierdie buitelanders wat voortdurend by die stad se bevolking opgeneem word?
In hierdie blog vind u antieke literêre bronne wat lig werp op wat Romeine van die wêreld rondom hulle gedink het en oor die verskillende mense wat saam in die oorvol en bruisende stad Rome gewoon het.
1. Diversiteit in Rome
2. Die wêreld volgens die Romeine
3. Romeinse siening van buitelanders
4. Die aantrekkingskrag na Rome
5. Verbeel jou 'n Romeinse Straat Toneel
Verskeidenheid in Rome
Dit is Rome, 'n staat wat gevorm is deur die samekoms van nasies.
(Q. Cic. Pet. 14, klik vir skakel)
Hoeveel nasionaliteite is daar in Rome volgens Athenaeus? Kan u hierdie plekke op 'n moderne kaart vind? Watter nasionaliteit is volgens Athenaeus die beste? Kan u die nasionaliteit van Athenaeus raai?
Rome kan redelik die nasie van die wêreld genoem word. En hy sal nie ver wees nie, wat die stad van die Romeine 'n toonbeeld van die hele aarde uitspreek, want daarin kan u elke ander stad gesamentlik gereël sien, en baie ook afsonderlik, daar sien u byvoorbeeld die goue stad van die Alexandriërs, die pragtige metropool Antiochië, die uitnemende skoonheid van Nicomedia en behalwe al hierdie die glorierykste van al die stede wat Jupiter ooit vertoon het, bedoel ek Athene. En nie net een dag nie, maar al die dae in 'n hele jaar sou te kort wees vir 'n man wat sou probeer om al die stede op te som wat in die uranopolis van die Romeine in die uranopolis van die Romeine beskou kan word, die stad Rome is so talryk. hulle. - Want daar is inderdaad 'n paar volke gevestig, soos die Kappadosiane, die Skithiërs, die mense van Pontus en vele ander.
(Athenaeus, The Deipnosophists, 1.36, klik vir skakel)
Die wêreld volgens die Romeine
Seemonster, Sala Rotunda, Vatikaanmuseums, Rome. Krediet: Julia Peters
Wat dink u vertel die volgende uittreksel uit Plinius se natuurgeskiedenis ons oor die Romeinse siening van die wêreld?
Daar word gesê dat die Arimaspi bestaan ​​in die omgewing van diegene wat in die noordelike streke woon, en nie ver van die plek waarvandaan die noordwind opkom nie, en die plek wat sy grot genoem word en wat bekend staan ​​onder die naam Geskleithron. , wat ek voorheen genoem het, 'n nasie wat merkwaardig is met net een oog, en wat in die middel van die voorkop geplaas is. Daar word gesê dat hierdie ras 'n ewigdurende oorlog voer met die Griffins, 'n soort monster, met vlerke, soos dit algemeen voorgestel word, vir die goud wat hulle uit die myne grawe, en wat hierdie wilde diere behou en waak oor. 'n eiesoortige graad van koppigheid, terwyl die Arimaspi ewe graag daarvan hou om dit in besit te neem.
Op baie van die berge is daar weer 'n stam mense wat die koppe van honde het en hulle beklee met die velle van wilde diere. In plaas daarvan om te praat, blaf hulle en, met kloue, leef hulle deur te jag en voëls te vang. Volgens die verhaal, soos deur Ctesias gegee, is die getal van hierdie mense meer as honderd -en -twintigduisend: en dieselfde skrywer vertel ons dat daar 'n sekere ras in Indië is, waarvan die wyfies slegs een keer in die verloop van hul lewens, en dat die hare van die kinders wit word sodra hulle gebore word. Hy praat ook van 'n ander ras mans, bekend as Monocoli, wat net een been het, maar met verrassende ratsheid kan spring. Dieselfde mense word ook Sciapodæ genoem, omdat hulle die gewoonte het om op hul rug te lê tydens die uiterste hitte en hulself teen die son te beskerm deur die skaduwee van hul voete. Hy sê dat hierdie mense nie baie ver van die Troglodytæ in die weste woon nie, van wie daar weer 'n stam is wat sonder nekke is en oë in hul skouers het.
Die natuur het in haar vindingrykheid al hierdie wonderwerke in die menslike ras geskep, met ander van soortgelyke aard, soos soveel vermaaklikhede vir haarself, al lyk dit vir ons wonderbaarlik. Maar wie is daar wat al die dinge wat sy elke dag teweeg bring, kan ek byna elke uur sê? As 'n opvallende bewys van haar mag, laat dit my voldoende wees om hele nasies in die lys van haar wonderkinders te noem.
(Plinius, NH, 7.2., Klik vir skakel)
Romeinse siening van buitelanders
Die keiser Claudius, soos opgeteken deur Tacitus, verduidelik aan die Romeinse senaat waarom die manne van Gallië die reg moet kry om 'n openbare amp te verkry. In jou eie woorde, hoe regverdig Claudius sy besluit? Vind u sy argument oortuigend?
In my eie voorouers, waarvan die oudste, Clausus, 'n Sabine by ekstraksie, tegelyk 'n burger en die hoof van 'n patriciaanse huis was, vind ek aanmoediging om dieselfde beleid in my administrasie te volg, deur alle ware uitnemendheid hierheen oor te dra, laat dit sal gevind word waar dit wil. Want ek is nie onbewus daarvan dat die Julii na ons toe gekom het van Alba, die Coruncanii van Camerium, die Porcii van Tusculum dat lede - om nie die oudheid te ondersoek nie - in die senaat uit Etruria, uit Lucania, uit die hele Italië opgestel is en uiteindelik Italië self is uitgebrei tot die Alpe, sodat nie slegs individue nie, maar lande en nasionaliteite een liggaam sou vorm onder die naam van Romeine. Die dag van stabiele vrede by die huis en oorwinning in die buiteland het aangebreek toe die distrikte buite die Po tot burgerskap toegelaat is, en toe ons van die feit gebruik dat ons legioene oor die hele wêreld gevestig was, het ons die sterkste van die provinsies bygevoeg en ons het geslaag. 'n vermoeide ryk. Is dit betreur dat die Balbi van Spanje en gesinne oorgesteek het ewe onderskei van die Narbonese Gallië? Hulle afstammelinge bly nie en gee ook nie voor in onsself in liefde vir hierdie geboorteland van hulle nie. Wat anders was noodlottig vir Lacedaemon en Athene, ondanks hul mag, maar hul beleid om die verowerde afsydig as vreemdelinge te hou? Maar die sagtheid van ons eie stigter Romulus was van so 'n aard dat hy in dieselfde loop verskeie kere 'n volk beveg en genaturaliseer het! Vreemdelinge was konings oor ons: die toekenning van magistrasies aan die seuns van vrymanne is nie die nuutheid wat algemeen en verkeerdelik gedink word nie, maar 'n gereelde gebruik van die ou gemenebes. hulle met onsself vermeng het, laat hulle hul goud en hul rykdom onder ons bring, in plaas daarvan om hulle buite die bleek te hou!
(Tacitus, Annale 11.24 klik vir skakel)
Horatius skryf aan die keiser Tiberius en beweer dat die verowerde volke van die Romeinse Ryk hul keiser 'aanbid'. Die nasies word beide genoem en verwys na riviere. Hierdie beskrywingsmetode gee die leser 'n verstandelike beeld van hoe groot 'n gebied deur die Romeinse Ryk beslaan word. Let op hoe elke nasie gekenmerk word. Vind u hierdie kenmerke positief of negatief? Is Horace van plan om vir Tiberius bly te wees dat hierdie mense hom aanbid?
Horatius (1ste eeu vC/1ste eeu nC)
Die Spanjaarde, nog nooit verower nie, die Mede,
die Indiane, verwonder jou, die rondloper
Skithiërs, o gretige beskermer
van Italië en die keiserlike Rome.
Die Nyl, wat sy oorsprong verberg, hoor jou,
hoor die Donau, en die vinnig vloeiende Tigris,
die Oseaan, gevul met monsters, brullend
rondom die verre eiland van Brittanje,
en die streke van Gallië, onbevrees vir die dood,
en die hardnekkige Iberiese land, hoor jou:
Sygambri, verheug oor die slag,
staan, met grondwapens, en aanbid u.
Poet Martial beskryf 'n toneel in die Colosseum waarin toeskouers van regoor die Ryk bymekaarkom om die spele te sien. Net soos Horace gebruik Martial karakterisering om die verskillende nasionaliteite te identifiseer. Wat vertel die beskrywings van Martial ons oor hierdie verskillende kulture? Wat probeer Martial kommunikeer in hierdie uittreksel uit de Spectaculis?
WATTER ras is tot dusver vasgestel, watter ras is so barbaars,
Caesar, waaruit 'n toeskouer nie in u stad is nie?
Daar het die boer van Rhodope gekom van Orphic
Haemus, daar het die Sarmatian ook gevoed
trekke perde ' bloed, en hy wat daaraan kwaf
die stroom van die eerste gevind Nyl, en hy 3 wie se
langs die golf van die verste Tethys klop die Arabier
het spoed, Sabaeërs gehaas, en Cilici het
hier deurdrenk in hul eie saffraandou. 4 Met
Sygambriërs het in 'n knoop gedraai, en,
met slotte anders gedraai, Aethiopiërs. Diverse
klink die spraak van die mense, maar dan is dit een
as u 'n lofprysing van u land se vader het.
Baie van die vreemdelinge wat in Rome gewoon het, was slawe of slawe. In 'n wet wat in Uplian's Digest gevind word, word vereis dat die nasionaliteit van 'n slaaf aan voornemende kopers verklaar word. Watter rede word in die teks hiervoor gegee? Wat kan hierdie wet ons vertel van Romeinse vooroordele vir ander nasionaliteite?
Persone wat slawe verkoop, moet altyd hul nasionaliteit aandui, ten tyde van die verkoop, omdat die plek waar die slaaf gebore is, die koper aantrek of afskrik, en daarom is dit ons belang om te weet in watter land hy gebore is want dit word vermoed dat sommige slawe goed is omdat hulle uit 'n nasie kom wat nie 'n slegte reputasie het nie, en ander word as sleg beskou omdat hulle afkomstig is van 'n volk wat eerder onbetwisbaar is as andersins. As die oorsprong van die slaaf nie genoem is nie, sal 'n aksie op grond hiervan toegestaan ​​word aan die koper en aan almal wat in die saak belangstel, waardeur die koper 'n slaaf kan dwing om teruggeneem te word.
(Ulpian, Digest, 21.1.31.21 klik vir skakel)
Die wet hierbo vertel ons dat Romeine verskillend aan buitelanders gedink het, afhangende van hul nasionaliteit. Om die Romeinse siening van buitelanders beter te verstaan, kyk na beskrywings van verskillende nasionaliteite wat in antieke literatuur voorkom.
Watter positiewe en negatiewe sienings vind u oor die Romeine teenoor die Grieke deur bewyse in die onderstaande tekste te gebruik? Wat dink jy het die negatiewe sienings van die Grieke beïnvloed?
Maar ek sê dit vir die hele ras van die Grieke: ek laat hulle toe om te leer, ek laat hulle kennis van baie kunste toe. , Ek sal geen beswaar maak nie, maar 'n nougesette agting van die waarheid deur hul getuienis te lewer, is nie 'n deug wat die nasie ooit gekweek het nie; hulle is heeltemal onkundig wat die betekenis van die kwaliteit is; hulle weet niks van die gesag of die gewig daarvan nie.
(Cic. Pro Flacco, 9 klik vir skakel)
En wat van al die Grieke?
Die ras wat nou die mees aanvaarbare is vir ons ryk Romeine,
Daardie ras wat ek hoofsaaklik wil vlug, sal ek vinnig onthul,
En sonder verleentheid. My vriende, ek kan nie verdra nie
'N Rome vol Grieke, maar min van die droging is Grieks!
... Sien, Romulus, die rustieke van jou wat Griekse pantoffels dra,
Griekse salf, Griekse prysmedalje om hul nekke.
Hy is van die hoogtes van Sicyon, en hy is van Amydon,
Van Andros, Samos kom hulle, van Tralles of Alabanda,
Op soek na die Esquiline en die Viminal, vernoem na sy wilgers.
Om beide die binneste en meesters van ons groot huise te word.
Vinnig, van skaamteloos vermetelheid, gereed vir spraak, meer
Lip as Isaeus, die retorikus. Sê net wat jy wil hê
Om te wees. Hulle bring u in een persoon, wat u ook al nodig het:
Die onderwyser in tale, redenaar, skilder, geometer, afrigter,
Augur, tou-danser, dokter, towenaar, hulle weet alles,
Jou honger Grieke: sê vir hulle om na die hemel te suis, hulle gaan.
... Moet ek nie in pers vlug vir hierdie mense nie? Moet ek kyk hoe hulle teken
Dus, voor my, en gaan lê op 'n beter rusbank as myne.
Manne wat deur die wind na Rome gedryf is, met die pruime en die vye?
Is dit niks dat ek in my kinderjare die Aventynse lug ingeasem het nie,
Is dit niks dat ek in my jeug op Sabine -olywe gekoester is nie?
Plutarchus - Lewe van Cato
Op soek na sy seun se vooroordeel teenoor die Griekse kultuur, gee hy vir sy jare te veel uitslag toe en verklaar in die toon van 'n profeet of 'n siener dat Rome haar ryk sou verloor as sy met Griekse letters besmet was. Maar die tyd het beslis die leegheid van hierdie slegte toespraak van hom getoon, want terwyl die stad op die hoogtepunt van sy ryk was, het sy elke vorm van Griekse leer en kultuur haar eie gemaak.
(Plutarch, Life of Cato, 23.3, klik vir skakel)
Op watter maniere het die ou Romeine Galliërs anders as hulself gevind?
Die Galliërs is lank van liggaam, met kabbelende spiere, en wit van die vel, en hul hare is blond, en nie net natuurlik nie, maar hulle maak dit ook met kunsmatige middele prakties om die onderskeidende kleur wat die natuur dit gegee het, te verhoog. Want hulle was altyd hul hare in kalkwater, en hulle trek dit terug van die voorkop na die bokant van die kop en terug na die nek, met die gevolg dat hulle voorkoms soos Satirs en panne lyk, aangesien die behandeling van hul hare maak dit so swaar en grof dat dit in geen opsig van die maanhout van perde verskil nie. Sommige van hulle skeer die baard, maar ander laat dit 'n bietjie groei en die edeles skeer hul wange, maar hulle laat die snor groei totdat dit die mond bedek. As hulle eet, raak hul snorre dus verstrengel in die kos, en as hulle drink, gaan die drank as 't ware deur 'n soort sif.
(Diodorus Siculus, V.28.1 klik vir skakel)
Die Galliërs is skrikwekkend en hul stemme is diep en heeltemal hard as hulle mekaar ontmoet, gesels hulle met min woorde en in raaisels, wat meestal duister na dinge dui en een woord gebruik as hulle 'n ander beteken en hulle hou daarvan om in superlatiewe te praat , tot die einde, sodat hulle hulself kan verheerlik en alle ander mense kan waardeer. Hulle is ook grootpraters en bedreigers en hou van pompeuse taal, maar tog het hulle skerp verstand en is hulle nie slim om te leer nie.
(Diodorus Siculus, V. 31.1 klik vir skakel)
Wat het antieke Romeine skokkend gevind oor die Britte? Wat dink jy het die Romeine daarvan bewonder vir die taal in die volgende tekste?
Daar is twee belangrikste rasse van die Britte, die Caledoniërs en die Maeatae, en die name van die ander is saamgevoeg in hierdie twee. Die Maeatae woon langs die kruiswand wat die eiland in twee sny, en die Caledoniërs is verby hulle. Beide stamme bewoon wilde en waterlose berge en verlate en moerasagtige vlaktes, en beskik nie oor mure, stede of bewerkte landerye nie, maar leef van hul kuddes, wilde wild en sekere vrugte, want hulle raak nie die visse wat daar in groot en onuitputlike hoeveelhede. Hulle woon kaal en onbeskaamd in tente, besit hul vrouens in gemeen en agter al die nageslag. Hulle vorm van heerskappy is meestal demokraties, en hulle hou baie daarvan om te plunder, daarom kies hulle hul dapperste manne as heersers. Hulle gaan in strydwaens die stryd aan, en met klein, vinnige perde is daar ook voetsoldate, baie vinnig hardloop en baie stewig staan. Vir arms het hulle 'n skild en 'n kort spies, met 'n bronsappel aan die einde van die spiesas, sodat dit, as dit geskud word, bots en die vyand kan skrik, en dat hulle ook dolk het. Hulle kan honger en koue en enige soort swaarkry verduur, want hulle duik in die moerasse en bestaan ​​daar baie dae met net hul koppe bo water, en in die woude ondersteun hulle hulself op bas en wortels, en vir alle noodgevalle berei hulle 'n sekere voor soort kos, waarvan die eet van 'n klein gedeelte, die grootte van 'n boontjie, verhinder dat hulle honger of dors voel.
(Cassius Dio, Romeinse geskiedenis, 77.12.1, klik vir skakel)
Vreemdes van klere, die Britte dra ysterversierings om hul middel en keel en beskou yster as 'n simbool van rykdom; hulle waardeer hierdie metaal, aangesien ander barbare goud waardeer. Hulle tatoeëer hul lywe met gekleurde ontwerpe en tekeninge van allerhande soorte diere, daarom dra hulle nie klere nie, wat die versierings op hul lyf kan verberg.
Uiters wreed en oorlogsugtig, hulle is slegs gewapen met 'n spies en 'n smal skild, plus 'n swaard wat aan 'n gordel hang van hul andersins naakte liggame.
(Herodiaan, Romeinse geskiedenis, 3.14.1, klik vir skakel)
Uit die volgende uittreksels, watter assosiasies het Romeine gemaak met mense uit Sirië? Dink u dat meer Siriërs vryelik of as slawe na Rome gekom het?
Want die Siriese Orontes het die Tiber lankal besoedel,
Sy taal en gebruike, pype en harpsnare bring,
En selfs hul inheemse timbrels word ook meegesleur,
En die meisies gedwing om hulself in die sirkus aan te bied.
Verus onderhou ook die akteur Agrippus, met die bynaam Memphius, wat hy uit Sirië saamgebring het, amper as 'n trofee van die Partiese oorlog, en noem Apolaustius. Hy het ook spelers van die harp en die fluit, akteurs en narre van die mimespelers, jongleurs en allerhande slawe saamgebring in wie se vermaak Sirië en Alexandrië plesier vind, en in sulke getalle, inderdaad, dat dit lyk asof hy 'n oorlog gesluit het, nie teen Partiërs nie, maar teen akteurs.
(Julius Capitolinus, Verus, 8.10, klik vir skakel)
... Jode en Siriese nasies, self gebore vir slawerny.
(Cicero, De Provinciis Consularibus, 10, klik vir skakel)
Die provinsie Africa Proconsularis het uit 'n groot deel van Noord-Afrika bestaan, waaronder die stad Leptis Magna, in die huidige Libië. Een beroemde Romein kom uit hierdie stad-Septimius Severus, keiser van 193-211 nC. Hoe is Severus se Afrikaanse oorsprong deur die volgende bron beskou?
Septimius Severus, Capitoline Museums, Rome bron
Kan dit so ver Leptis op die verre Syrtes is
jou geboorteplek? Hoekom, binnekort sal sy Indiërs oplewer
oes en beroof geurige Sheba
van haar kosbare kaneel.
Wie sou nie dink dat die geliefde Septimius geplant het nie
trap sy baba op elk van die sewe heuwels van Romulus?
Wie sou dit as 'n speenkind dink
het hy nie gedrink van Juturna se rill nie?
Ook nie vreemd nie: in u seuntjie
jy het nie die waters van Afrika geken nie,
maar vaar in die Ausiese hawens en swem,
ons aangenome verwant, in Tiber's poele …
[Daar is] geen spoor van Kartago in u toespraak of in u opsig nie:
geen vreemde hart is joune nie: Italië, Italië is u geboorteland.
Wou Septimius Severus sy Afrikaanse oorsprong vergeet? In sy uitgebreide bouloopbaan bou Severus 'n groot monument (nou verlore) genaamd die Septizonium langs die Circus Maximus in Rome. Wat vertel die volgende aanhaling ons van die doel daarvan?
Toe hy die Septizonium bou, het hy geen ander gedagte gehad as dat sy gebou diegene wat uit Afrika na Rome gekom het, die oë moes tref nie.
(Aelius Spartianus, Severus klik vir skakel)
Die aantrekkingskrag na Rome
Baie buitelanders is teen hul wil as slawe na Rome gebring. Wat was hulle motivering vir diegene wat vryelik gekom het, volgens die volgende teks om te reis en na Rome te immigreer?
Kyk tog, by hierdie groot menigtes, vir wie al die ontelbare dakke van Rome skaars skuiling kan vind: die grootste deel van die skares het hul geboorteland verloor: hulle het hierheen gestroom uit hul plattelandse dorpe en kolonies, en in goeie toestand uit alle dele van die wêreld. Sommige is deur ambisie gebring, sommige deur die nood van die openbare amp, sommige deur ambassades, ander deur luukse wat 'n geskikte plek, ryk aan ondeugde, soek vir die uitoefening daarvan, sommige deur hul wens vir liberale opvoeding, ander deur 'n wens om die openbare vertonings te sien. Sommige is hierheen gelei deur vriendskap, sommige deur die industrie, wat hier 'n wye veld vind om sy magte te wys. Sommiges het hul skoonheid te koop gebring, sommige hul welsprekendheid: mense van elke soort kom bymekaar in Rome, wat hoë deugde en ondeugde hoog stel. Sê vir almal om opgeroep te word om op hul name te antwoord, en vra elkeen uit watter huis hy gekom het: u sal agterkom dat die grootste deel van hulle hul eie woonplekke verlaat het en na 'n stad reis wat hoewel groot en pragtig daarbuite was alle ander, is nietemin nie hulle eie nie.
(Seneca, ad Helviam, 6.2-3, klik vir skakel)
Verbeel jou my van 'n Romeinse straattoneel
Daar is baie standbeelde, mosaïeke en selfs 'n paar skilderye wat uit die Romeinse tydperk oorleef het, wat mense met 'n goeie verbeelding in staat stel om 'n Romeinse straat met die gesigte van diegene uit die verlede te bewoon.
Mummieportret van 'n baardman, ongeveer 150 – 170, Encaustic op hout
Die J. Paul Getty Museum, Villa Collection, Malibu, Kalifornië (bron)
Toegeskryf aan die (naamstuk) Isidora Master (Romano-Egipties, aktief 100 – 125)
Mummieportret van 'n vrou, 100 – 110, Encaustic op hout vergulde linne
48 x 36 x 12,8 cm (18 7/8 x 14 3/16 x 5 1/16 in.)
Dying Gaul - Capitoline Museums, Rome (krediet: Julia Peters)
Fragment van 'n monumentale standbeeld van 'n Daciaanse gevangene uit Trajan's Forum in Rome, Italië. (2de eeu nC), gefotografeer deur George Shuklin (bron)
Romeinse vroulike rok
Romeinse vroue het ook tunika op dieselfde manier as die mans gedra. Daar was twee tipes, albei aangepas op Griekse manier. Die een is gemaak van twee reghoekige stukke lap wat gedeeltelik aan beide kante aanmekaar vasgewerk is, met die oop gedeeltes aan die voorkant en agterkant gevou. Dit is oor die kop getrek en met twee groot penne vasgemaak en 'n moulose rok gevorm. 'N Riem is toe oor of onder die voue vasgemaak.
Die meer algemene tuniek wat deur vroue gedra is, was soortgelyk aan die Griekse chiton. Hierdie moukledingstuk is gemaak van twee wye stukke lap wat naby die bokant aanmekaargewerk is. Hierdie kledingstuk is oor die kop getrek en met verskeie penne of knope vasgemaak om 'n rok te vorm met verskillende style en pasvorms. 'N Riem kan onder die borste, middellyf of heupe gedra word. Elke tuniek kan van verskillende kleure en stofsoorte gemaak word, afhangende van sosiale status en rykdom.
Getroude vroue moes die los, toga -gelykstaande stola dra. Hierdie lang moulose tuniek is om die skouer vasgemaak, bymekaargemaak en om die middel gordel, terwyl die kledingstuk tot by die voete strek. Boonop was die pulla 'n soort sjaal om oor die hele figuur te gooi en buite deure gedra te word. Die mode van die verskillende tye dui ook aan hoeveel grimering, juweliersware en parfuum gedra sal word. Dit is genoeg om te sê dat sulke versierings in die antieke wêreld net so gewild was as ooit.
Kleredrag in die antieke wêreld
Tipes klere wat in die antieke wêreld gebruik is, was afhanklik van die tegnologie wat in daardie tyd uitgevind is. Ons het bewyse oor wat mense dan gedra het uit voorstellings van mense in die destydse kuns en uit argeologiese bevindings van stofvesels en leer wat soms baie goed bewaar is. Die werklike tekstiel is waarskynlik gevoel. Nålebinding was ook 'n ander vroeë tekstieltegniek en dateer uit 6500 vC.
Die vroegste geweefde tekstiele uit die Nabye Ooste kan weefsels wees van ongeveer c. 6000 vC. Hulle is gebruik vir die toedraai van dooies en word gevind op 'n neolitiese terrein in Çatalhöyük in Anatolië. Vlas is verbou vanaf c. 8000 vC en teling van skape met 'n wollerige vag van 3000 vC.
In antieke Indië is katoen gebruik as materiaal vir klere vanaf 5000 vC.
In die ou Egipte was die meeste tekstiel uit vlas. Wol was bekend, maar is selde gebruik (slegs vir jasse wat byvoorbeeld in tempels en heiligdomme verbied is) omdat dit as onrein beskou is omdat diervesels as taboe beskou word. Komplekse klere was voorbehou vir hoër klasse, terwyl die laer klas slegs 'n lendendoek of skenti gedra het. Beide vroue en mans het dieselfde skoene gedra - sandale gevleg met leer of, as dit burokrate en priesters was, met papirus gevleg. Hulle het ook tunies, gewaad, hemde met kort moue, geplooide rompe gedra. Vroue het ook gedrapeerde rokke van wit of ongebleikte materiaal gedra.
Kretenzer klere is gemaak van wol en vlas waaruit lendene gemaak is. Die vroue van Kreta het langer lende doeke gedra as onderrokke met 'n gordel waarop 'n groot dolk vasgemaak was. Hulle het ook 'n lang of kort jas en 'n hoed gedra. Die rokke is vasgemaak met borsspelde. Lende doeke wat mans gedra het, was in die vorm van 'n kort romp of voorskoot. Lang klere was in die vorm van 'n jas van wol en gedra vir beskerming teen slegte weer.
Antieke Griekse kledingstukke bestaan ​​uit lengtes van linne of wolstof met 'n reghoekige vorm. Hulle is vasgemaak met klampe of penne aan die skouer en gordel, gordel of gordel in die middel. Vroue het peplos gedra, 'n swaarder wollerige kledingstuk met 'n skouersluiting. 'N Eenvoudige tuniekleed van ligter linne genaamd chiton wat deur mans en vroue gedra word. 'N Strophion was 'n onderkleed wat vroue in die middel van die liggaam gedra het. Mans het 'n soort mantel van 'n naatlose reghoek van wolmateriaal gedra en chlamys genoem.
Een van die beroemdste kledingstukke uit Antieke Rome is toga - 'n een -stuk wolkledingstuk wat los om die skouers en langs die lyf gehang het. Daar is bewyse dat toga deur alle vrye Romeine gedra is tydens die Romeinse monargie en die Romeinse Republiek, terwyl slawe en kinders tuniek gedra het. Na die 2de eeu v.C. is mans deur mans togaa gedra terwyl vroue stola gedra het, 'n lang rok met 'n geplooide rits, soortgelyk aan die Griekse chitons. Meisies en seuns jonger as puberteit het 'n toga praetexta gedra. Dit was 'n spesiale tipe toga met 'n pers band aan die onderkant.
Geskiedenis van vrouebadpak
Dit lyk miskien net na 'n stuk rek stof. Selfs nie 'n greep nie - meer soos lap. Dit is liggewig, droog vinnig en laat min aan die verbeelding oor.
Die huidige vorm van die swembroek lyk moontlik onvermydelik. Dit is moeilik om volledig geklee te swem (of selfs te waai). En tog, dit is omtrent wat vroue ongeveer honderd jaar lank gedoen het, en voor dit het hulle moontlik niks gedra nie.
Hier, 'n paar mylpale langs die kronkelpad van niks tot alles en weer terug. Dit is 'n pad met historiese betekenis, wat die evolusie van seks, geslagsrolle, kruiskulturele invloed en die haas om 10 pond voor die somer te verloor, opspoor.
Dit is nog meer die rede om dit op te gee vir die gewaagde dames van antieke Griekeland, so ons begin daar ...
Skaars beklee (Antieke Griekeland/Rome)
Die badhuise van antieke Griekeland en Rome was nie plekke van beskeidenheid nie - dit was immers plekke om letterlik te bad. Hoe meer vel jy wys, hoe skoner word jy. Mans en vroue het elkeen hul eie ruimtes gehad, en dit was dus nie 'n probleem om geslagte tussen geslagte te sien nie.
Vroue in hierdie tye, van ongeveer 200 v.C. tot 500 n.C., was dit waarskynlik heeltemal naak of het 'n baie klein baadjie gedra wat bestaan ​​uit 'n bandeaul -top en klein onderkant. Tekeninge uit hierdie antieke beskawings beeld vroue uit wat hierdie bikini's dra, wat baie, baie dieselfde is as dié wat vandag deur vroue gedra word. (So much for the &quotinvention" of the bikini in the 1940s -- but we'll get to that later.)
Released in 1959, Charlton Heston's Ben-Hur is considered one of the greatest motion pictures of all time. Unfortunately, the film helped perpetuate a few mistaken beliefs concerning Rome and her citizenry. Met die Ben-Hur remake set to hit theaters on August 19, now seems like a good time to bust some myths.
Those who willingly became gladiators were usually impoverished people who sought the financial security that the profession offered. A good number of ex-Roman soldiers signed up as well. To receive training, they'd join what was known as a ludus—gladiator troupes that doubled as rigorous combat schools. Die tipiese ludus was owned by a wealthy politician or former gladiator, who'd rent out his fighters for use in organized shows. Julius Caesar himself once ran a troupe which may have contained up to 1000 gladiators.
Eighty years after the Emperor's death, our old pal Suetonius published some truly depraved anecdotes about him in an ambitious set of biographies called Die twaalf keisers. At certain points, Suetonius's Caligula chapter reads like an excerpt from a particularly vile Speletjie van trone screenplay. (Among other things, he accuses the dictator of fornicating with his sisters—sometimes, while his dinner guests looked on.)
But Caligula didn't actually go through with the appointment, and today, some scholars dismiss the whole story as a myth. (Others, however, think the story has some truth, but it wasn't because Caligula was crazy. As historian Aloys Winterling writes in Caligula: A Biography, "Besides symbolically devaluing the Roman consulars, Caligula's designation of Incitatus as a consul sent a further message: The emperor can appoint anyone he likes to the consulship.") Still, it's often erroneously said that Incitatus became a genuine consul or, at the very least, joined the senate. This misconception was spread by Robert Graves' classic novel Ek, Claudius and the wildly successful BBC television series it inspired, both of which depict Incitatus as crazy Caligula's favorite senator.
It's hard to find a film or TV show about ancient Rome in which the actors don't sound like Royal Shakespearean players. The idea that all Romans spoke with an English accent was popularized by such Hollywood classics as 1959's Ben-Hur en Quo Vadis (1951). A generation later, the aforementioned Ek, Claudius television series helped reinforce the trope.
Livy, Die geskiedenis van Rome, Maureen Fant trans., in Mary R. Lefkowitz and Maureen B. Fant, eds. Women's Life in Greece & Rome, Johns Hopkins Press, 1982.
- Make up a speech about an issue women in the United States today might debate. Byvoorbeeld:
Agtergrond: Over a hundred years later, in 42 B.C., war again preoccupied the Romans. This time it was civil war, and the ruling triumvirs were badly in need of monies. To raise funds they voted to tax 1,400 of the richest women in the state. Fearing that taxes collected from them might be used in battles against their own families, the women mounted a protest. They chose Hortensia, the educated daughter of the famous orator Quintus Hortensius, to speak on their behalf. Rudely forcing their way into the forum, the women pushed Hortensia toward the triumvirs' tribunal. No female had ever spoken here before. A second century historian, Appian, in later years recorded what he understood to be Hortensia's speech.