Eers kan ons dit nie verstaan nie. Dan merk ons dat ander mense ook rondkyk en terugkyk na die berge agter ons. Dit is vir my een van die uitstaande kwaliteite van ‘n bundel wat beslis ‘n hoogtepunt in die onlangse Afrikaanse literatuur is. ‘n Mens kan maar net lees en leer. Ek lees op die oomblik sy nuwe boek oor “The Map and the Territory” (het ek dit reg? dalk andersom). Daar was al pogings tot laasgenoemde, op grond van ongeldige oorwegings, wat danksy die ingryping van vakbonde (lank lewe die revolusie!) gestaak moes word. “Daar word gepraat of uit ‘n aktivistiese of empatiese hoek vanuit ‘n plek van relatiewe sekerheid. ‘n Digter soos Hoagland fokus egter in sy werk juis op daardie dele van die kleurtema waar die intense gemengde gevoelens lê deur middel van ‘n sprekende ek wat so in die problematiek verwikkel is dat hy of sy nie met gesag objektief kommentaar kan lewer nie.