1922 Algemene verkiesing - Geskiedenis Podcasts - 2021
Alan Percy, 8ste hertog van Northumberland, was 'n teenstander van David Lloyd George sedert hy sy pa, Henry Percy, 7de hertog van Northumberland, aangeval het omdat hy grondwaardes ontgin het. Northumberland het uiterste regse standpunte gehad wat gefinansier en bestuur het Die Patriot, 'n weekblad wat Nesta Webster gepubliseer het en 'n mengsel van antikommunisme en antisemitisme bevorder het. Webster het aangevoer dat kommunisme 'n Joodse sameswering was. (1)
Op 17 Julie 1922 het Northumberland 'n toespraak gehou oor die manier waarop Lloyd George eerbewyse verkoop het: 'Die party van die premier, onbeduidend in getalle en absoluut sonder geld, het in die loop van die vier jaar 'n enorme party bymekaargemaak bors, wat op verskillende maniere geskat word, van een tot twee miljoen pond. tot diens van die ontvangers as ooit tevore en wanneer hele groepe koerante deur die verkoop van eerbewyse van ware onafhanklikheid ontneem is en slegs 'n weerklank is van Downingstraat vanwaar hulle beheer word. "
Northumberland lees uit 'n brief wat voorstel dat u 'n ridderskap vir £ 12,000 en 'n baronet vir £ 35,000 kan bekom. "Daar is nog net vyf ridderskap oor vir die Junie -lys. As jy op 'n baronet besluit, moet jy dalk wag vir die uittredende lys ... Dit is onwaarskynlik dat die volgende regering soveel eer kan gee en dit is 'n besonderse geleentheid . " Die brief eindig met die opmerking: "Dit is jammer dat regerings geld moet hê, maar die party wat nou aan die bewind is, sal Arbeid en Sosialisme moet beveg, wat 'n duur saak sal wees." (2)
Northumberland het aangevoer dat Lloyd George die honneursstelsel gebruik het om die koerante aan te moedig om hom nie te kritiseer nie. Lloyd George het inderdaad die afgelope paar jaar ses eienaars veredel. Oor 'n tydperk het die Konserwatiewe Party al die belangrike persbase vereer. Dit sluit Alfred Harmsworth, Lord Northcliffe (Die Daily Mail en Die tye), Harold Harmsworth, Lord Rothermere (Die Daily Mirror), Harry Levy-Lawson, Lord Burnham (Die Daily Telegraph) en William Maxwell Aitken, Lord Beaverbrook (Die Daily Express). As gevolg hiervan het hul koerante Lloyd George bly kritiseer. (3)
David Lloyd George het op die aanklagte van die hertog van Northumberland gereageer deur toe te gee dat: "Wat die kwessie van winskopie en verkoop betref, stem ek saam met alles wat daaroor gesê is. As dit ooit bestaan ​​het, was dit 'n diskrediteerbare stelsel. Dit moes nooit bestaan ​​het nie. As dit wel bestaan, moet dit beëindig word, en as daar twyfel bestaan ​​oor hierdie punt, moet elke stap geneem word om dit te hanteer. " Maar hy dring daarop aan dat skenkings aan 'n politieke party nie die ontvangs van 'n eer moet uitsluit wat geregverdig was as hulle by 'goeie werke' betrokke was nie. Hy kondig die oprigting van 'n koninklike kommissie aan met 'n taak om aan te beveel hoe die honneursstelsel 'geïsoleer kan word van selfs die suggestie van korrupsie'. (4)
Die volgende maand moes Lloyd George hom verdedig teen die aanklag van wins uit die Eerste Wêreldoorlog toe Die aandstandaard onthul dat 'n Amerikaanse uitgewer £ 90,000 vir die Amerikaanse regte op sy memoires aangebied het. (5) Daar word beweer dat hy 'n fortuin gaan maak uit 'n konflik waarin soveel mans gesterf het. Die publieke oproer het die afkeurende uitdrukkings wat deur die eerbewys veroorsaak is, ver oortref. Na twee weke se vyandige koerantberigte, het Lloyd George 'n verklaring afgelê dat die geld "gewy sal word aan liefdadigheidsorganisasies wat verband hou met die verligting van lyding deur die oorlog." (6)
Tydens 'n vergadering op 14 Oktober 1922 het twee jonger lede van die regering, Stanley Baldwin en Leo Amery, die Konserwatiewe Party aangemoedig om Lloyd George aan bewind te verwyder. Andrew Bonar Law het nie saamgestem nie omdat hy van mening was dat hy lojaal aan die premier moes bly. In die volgende paar dae is Bonar Law besoek deur 'n reeks invloedryke Tories - wat almal by hom gepleit het om met Lloyd George te breek. Hierdie boodskap is versterk deur die uitslag van die Newport-tussenverkiesing, waar die onafhanklike konserwatief met 'n meerderheid van 2 000 gewen het, en die koalisie-konserwatiewe het 'n slegte derde behaal.
'N Ander vergadering het op 18 Oktober plaasgevind. Austen Chamberlain en Arthur Balfour verdedig albei die koalisie. Dit was egter 'n hartstogtelike toespraak deur Baldwin: 'Die premier is vanoggend beskryf in Die tye, in die woorde van 'n vooraanstaande aristokraat, as 'n lewendige draad. Hy is aan my en ander in 'n meer statige taal deur die Lord Chancellor beskryf as 'n dinamiese krag. Ek aanvaar die woorde. Hy is 'n dinamiese krag en dit is na ons mening juis uit hierdie feit dat ons probleme ontstaan. 'N Dinamiese krag is 'n vreeslike ding. Dit kan u verpletter, maar dit is nie noodwendig reg nie. "Die mosie om die koalisie te onttrek, is met 187 stemme teen 87 gestem. (7)
David Lloyd George is gedwing om te bedank en sy party het slegs 127 setels in die algemene verkiesing van 1922 gekry. Die Konserwatiewe Party het 344 setels gewen en die volgende regering gevorm. Die Arbeidersparty belowe om die myne en spoorweë te nasionaliseer, 'n massiewe huisbouprogram en die vredesverdrae te hersien, van 57 tot 142 setels, terwyl die Liberale Party hul stem verhoog en van 36 na 62 setels gaan. (8)
Lloyd George sou nooit weer sy amp beklee nie. AJP Taylor skryf: "Hy (David Lloyd George was die mees geïnspireerde en kreatiewe Britse staatsman van die twintigste eeu. Maar hy het noodlottige gebreke. Hy was bedrieglik en gewetenloos in sy metodes. Hy het elke gevoel opgewek, behalwe vertroue. In al sy grootste dade , daar was 'n element van selfsoek. Bo alles het hy 'n gebrek aan stabiliteit. Hy het hom aan geen mens, aan geen party, aan geen enkele saak vasgebind nie. Baldwin het met reg gevrees dat Lloyd George die Konserwatiewe Party sou vernietig, net soos hy het die Liberale Party vernietig. "(9)
Konserwatiewe Party 5,502,298 38.5 344
Liberale Party 2,668,143 18.9 62
Nasionale liberale 1,471,317 9.9 53
Arbeidersparty 4,237,349 29.7 142
Kommunistiese Party 33,637 0.2 1
Ierse nasionaliste 102,667 2.4 10
Lloyd George het as 'n groot radikaal in die openbare lewe gekom en wat, soos sy latere geskiedenis toon, soveel werklike radikalisme in sy hart behou het, op daardie oomblik, van alle oomblikke, moes gekies het om aan persoonlike mag te bly ten koste van die ergste elemente in die gemeenskap meegee - net om soos 'n ou skoen deur die Tories uitgewerp te word, toe hy sy doel bereik het, die Liberale Party vermoor en die werkersklas so bedrieg dat hulle hom nooit weer sou vertrou nie.
Die party van die premier, vier jaar gelede onbeduidend in getalle en absoluut sonder geld, het in die loop van die vier jaar 'n enorme partytjiekis bymekaargemaak, wat uiteenlopend geraam word op enigiets van een tot twee miljoen pond. Die vreemde daarvan is dat hierdie geld verkry is gedurende 'n tydperk waarin daar 'n groter verspreiding van eerbewyse was as ooit tevore, wanneer daar minder aandag aan die diens van die ontvangers gegee is as ooit tevore en wanneer hele groepe koerante is ontneem van werklike onafhanklikheid deur die verkoop van eerbewyse en vorm slegs 'n weerklank van Downingstraat vanwaar dit beheer word.
Die vraag is: Moet mans uitgesluit word weens sulke bydraes? As u mans nie uitsluit nie omdat hulle bygedra het, sal u altyd aanspreeklik wees vir die terugvoer wat u beïnvloed het. My skat. Vriende stel dit nie voor nie, en niemand stel dit voor nie. As die stelsel van partypolitieke eerbewyse beëindig word, laat die Huis doelbewus besluit oor die onderwerp. Maar voordat hulle dit doen, vra ek hulle ernstig om na te dink oor wat gaan gebeur. Daar sal 'n leemte wees wat gevul moet word, en ons moet oorweeg wat die uitwerking daarvan sal wees. Wat die kwessie van winskopie en verkoop betref, stem ek saam met alles wat daaroor gesê is. As dit wel bestaan, moet dit beëindig word, en as daar twyfel bestaan ​​oor hierdie punt, moet elke stap geneem word om dit te hanteer .... Maar, siende dat hierdie stelsel - die stelsel van beloning vir politieke dienste - een wat verkry is, nie net in die sewentiende en agtiende eeu nie, maar in die negentiende eeu, onder die mees vooraanstaande leiding wat die land ooit gesien het, behoort die land baie ernstig te oorweeg voordat dit tot 'n einde kom.
Die punt is: wil die Parlement werklik die stelsel waarmee diens aan partye beloon word, beëindig? As dit so is, wil ek hê dat hulle moet onthou dat dit 'n stelsel is wat ontwikkel is deur die sagtheid en die ervaring van die mense wat die langste ervaring het en die grootste sukses van verteenwoordigende instellings gemaak het. Dit het die sanksie van die edelste en suiwerste name in die Britse geskiedenis. Dit kan onlogies wees, soos die meeste van ons instellings. Ek sê nie dat, omdat grootmanne uit die verlede instellings gestig het of goedgekeur het wat geskik is vir hul tyd, hierdie instellings voortgesit moet word wanneer tye verander het. Maar in elk geval, die feit dat hulle so goedgekeur is, is op die oog af 'n bewys dat hulle voortgesit moet word totdat 'n oorweldigende saak teen hulle ontstaan ​​het.
Wat sal die plaasvervanger wees as die stelsel afgeskaf word? Die Arbeidersparty voel natuurlik nie dieselfde moeilikheid nie. Hulle het ander maniere om die situasie te hanteer. Hulle het hul eie organisasies in die land. Maar ek sou net een woord van waarskuwing vir hulle sê. As die tyd aanbreek, as hulle verantwoordelik is vir die regering van hierdie land, sal hulle die stelsel vind, wat hulle nou kan help, hul stappe verstrik en hul onafhanklikheid vernietig. Hulle sal hulself verbind tot posisies waaruit dit vir hulle baie moeilik sal wees om hulself uit te haal. Ek sê nie 'n ander woord oor die onderwerp nie. Ek stel slegs 'n oorweging voor wat by die bedagsaamste van hulle moet wees.
Gaan na die lande wat nie ons metode om partydiens aan te moedig, aangewend het nie - as u wil, om partydiens te beloon. Daar is niks oneerliks ​​om 'n eerbare diens te beloon nie, maar die menslike natuur is baie gemeng in sy motiewe. Sommige van die ergste natuur verras jou baie keer deur die onthulling van are van goue goedheid wat jy nooit sou vermoed nie, en as jy met 'n piksteel van die bestes toeslaan, onthul hulle strepe van taamlik swak metaal. Bui of 'n man van die beste of die slegste is, 'n aanmoediging, 'n prikkel, 'n beloning om sy plig te doen, help hom altyd. As u hierdie stelsel afskaf, is daar twee alternatiewe, en ek wil hê dat die huis dit plegtig moet oorweeg. Ek spreek nou as 'n redelik ou politikus, wat al meer as twee-en-dertig jaar lid is van hierdie Huis, wat in verteenwoordigende instellings glo, in die Laerhuis glo, dit is die beste vergadering in sy soort in die hele wêreld , en ek wil hê dat die huis sorgvuldig moet oorweeg, voordat dit 'n einde maak aan die stelsel, hetsy deur doelbewuste resolusie, of deur dit onmoontlik te maak, wat die alternatief vir die stelsel is. Hon. Lede teenoor 'n geruime tyd, totdat hulle groter verantwoordelikhede aanvaar, sal kan bestuur. Die gevaar is dat politieke organisasie in duie stort, en die alternatief vir politieke organisasie is politieke chaos.
Ek weet dat dit in sekere kringe eerder nie 'n kans is om na politici te kyk nie. Almal wat aan die siekte ly, moet lees wat die groot manne van Duitsland gesê het oor die mislukking van hul land. Daar is nie een van hulle nie - admiraals, generaals, prinse - wat dit nie heeltemal toeskryf aan die feit dat Duitsland geen politici gehad het nie. Sommige van die ergste foute wat ooit begaan is, kon vermy gewees het as hulle die opgeleide politieke masjien gehad het. Haar organisasie van hulpbronne agter die lyne sou beter gedoen en beter versprei gewees het as Duitsland beter politici gehad het, soos ons aan ons kant gehad het. Daar is een opmerklikste en ek dink altyd die mees onverklaarbare feit in die geskiedenis van die oorlog: dit is die skielike ineenstorting van Duitsland in 1918. Kyk na die redes daarvoor. Dit sou nooit gebeur het as Duitsland politieke organisasie gehad het, vaardig en opgelei en georganiseer was om 'n beroep op die nasionale sentiment te doen en die nasionale gees te wek nie. Of dit nou in vrede of in oorlog is, die land wat polities georganiseer is, is twee keer so veilig as die nasie wat nie.
'N Ander alternatief is een wat elkeen self kan sien as hy net kyk na wat in ander groot demokratiese lande gebeur, net so vry soos onsself, net so trots soos onsself, net so kwaad vir korrupsie as onsself. Laat elkeen wat die saak wil ondersoek, 'n paar van die owerhede lees, klassieke owerhede wat selfs deur die lande self aanvaar word vir hul onpartydigheid. Dit is alternatiewe wat ek die Huis vra om baie deeglik te oorweeg voordat hulle besluit dat hulle die eerbewyse wat as belonings vir politieke dienste gemaak word, sal uitskakel.
Wel, as dit 'n kwessie is van koop en verkoop ter ere van verkeer in eerbetoon, is daar geen meningsverskil in enige deel van die Huis nie, en ek kan die Huisraad verseker dat ek nie namens die Regering opstaan ​​nie. om enige soort stelsel te verdedig. Ek is hier om te sê dat nóg deur hierdie regering, of ek is heeltemal seker, deur enige van sy voorgangers, dat so 'n stelsel ooit in hierdie land goedgekeur is nie. As die Huis - soos ek saamstem dit geregtig is, met inagneming van die besprekings van tyd tot tyd - as die Huisraad 'n gerusstelling wil hê, en die publiek 'n gerusstelling wil hê, dan is die regering bereid om die metodes weer te ondersoek om die name in te dien.
Die verantwoordelikhede van die hoofminister moet na ons oordeel bly. U kan die verantwoordelikheid nie aan iemand anders oordra nie. Hy is die man wat verantwoordelik is teenoor die Soewerein, hy is die man wat verantwoordelik is vir die openbare mening, en hy is die man wat verantwoordelik moet wees teenoor die Laerhuis. Hy is die man wat tereggestel kan word en wat teregstaan. Daarom kan geen enkele komitee wat u opgestel het die hoofminister van die kroon onthef van die belangrikste, en wat die volksraad betref, die enigste verantwoordelikheid vir die advies wat aan die soewerein gegee word nie. Die hele vraag is of daar 'n metode is waarmee u sy hande kan versterk en hom kan help om 'n moeilike, delikate en individuele taak uit te voer. Ministers in die verlede was al jare lank - en predikante vir 'n paar jaar in die toekoms, veral vooraanstaande predikante - 1769 sal van alle soorte laste beskuldig word vanweë die komplikasies van openbare aangeleenthede, dat enige hulp wat gegee word in die uitvoering van hierdie pligte sal deur hulle verwelkom word, en sal hulle nuttig wees. Vriend (mnr. Locker-Lampson) het in die begin van sy toespraak drie of vier voorstelle gemaak wat in sy gedagtes moontlik die saak sou beantwoord. Maar ek stem nie saam nie. Hulle was almal voorstelle om die plig en die verantwoordelikheid van die Hoofminister van die Kroon af te neem, en as dit aanvaar word, sou sy verantwoordelikheid verdwyn. Maar ek gaan nie die verskillende voorstelle wat hy gemaak het, bespreek nie. Dit is duidelik 'n vraag wat rustig oorweeg moet word - nie in die atmosfeer van 'n debat nie, waar u aanklagte en teenaanklagte het, maar stilweg deur mans wat baie onafhanklik is.
Aangesien dit handel oor die prerogatief van die kroon, moet dit 'n koninklike kommissie wees, en die regering is bereid om in te stem met die aanstelling van 'n koninklike kommissie, om te oorweeg en advies te gee oor die prosedure wat in die toekoms aangeneem moet word om die premier by te staan deur aanbevelings aan die majesteit te doen oor die name van persone wat spesiale eer verdien. Ek stem saam met my heer. Vriend, die manne wat die kommissie uitmaak, moet mans wees wie se gesag deur die hele parlement en die hele publiek aanvaar sou word. Dit is noodsaaklik. Dit moet mans wees wie se onafhanklikheid, wie se integriteit en wie se ervaring bo alle verwyt is.
David Lloyd George was die beste gehate staatsman van sy tyd, sowel as die beste geliefde. Eersgenoemde het ek goeie rede om te weet; Elke keer as ek 'n skerp spotprent teen hom gemaak het, het dit 'n klomp goedkeuringsbriewe van al die haters gebring. As ek na Lloyd George se pienk en skreeusnaakse kop kyk, met sy kop teruggooi, 'n vrygewige mond oopmaak, met 'n gelag op een van sy eie grappies, dink ek ek kan sien hoe sy haters hom haat. Hy moes 'n gif gewees het vir die ou skool se dasbrigade, 'n buitestaander, helder, energiek, onherstelbaar, genadeloos, met gemak by die House of Commons -prosedure aangekom, met al die Keltiese truuks in die sak, met 'n talent vir intrige wat net soms van hom weggekom het.
Ek het altyd die grootste probleme ondervind om Lloyd George in 'n tekenprent sinister te maak. Elke keer as ek hom trek, hoe krities die opmerking ook al was, moes ek versigtig wees, anders sou hy 'n lieflike kerubiek van die tekenbord af spring. Ek het gevind dat die enigste effektiewe manier om hom beslis in 'n tekenprent verkeerd te plaas, was deur hierdie kwaliteit in sardoniese ongerymdheid te misplaas - deur die komediant met tragedie te omring.
Die premier is vanoggend beskryf in Die tye, in die woorde van 'n vooraanstaande aristokraat, as 'n lewendige draad. Dit kan u verpletter, maar dit is nie noodwendig reg nie.
Ek voel baie bitter oor Lloyd George; dit is die soort karakter wat my die meeste steur, want ek voel sy sjarme en herken sy genie; maar hy is vol emosie sonder hart, briljant met intellek en 'n dobbelaar sonder versiendheid. Hy het ons aansien verminder en wrok opgewek deur sy dwaasheid - in Indië, Egipte, Ierland, Pole, Rusland, Amerika en Frankryk.
Die uitbreek van die algemene staking (antwoordkommentaar)
Die algemene staking van 1926 en die nederlaag van die mynwerkers (antwoordkommentaar)
(1) Thomas Linehan, Britse fascisme 1918-39: Partye, ideologie en kultuur (2000) bladsy 46
(2) Alan Percy, 8ste hertog van Northumberland, toespraak in die House of Lords (17 Julie 1922)
(3) Roy Hattersley, David Lloyd George (2010) bladsy 568
(4) David Lloyd George, toespraak in die Laerhuis (17 Julie 1922)
(5) Die aandstandaard (12 Augustus 1922)
(6) Peter Rowland, David Lloyd George (1976) bladsy 572
(7) Stanley Baldwin, toespraak tydens 'n vergadering van parlementslede van die Konserwatiewe Party (19 Oktober 1922)
(8) Frederick W. Craig, Britse algemene verkiesingsmanifes, 1900-1966 (1970) bladsye 9-17
(9) A. Taylor, Engelse geskiedenis: 1914-1945 (1965) bladsy 251
Lewis Baston: 'n halwe regering en geen werklike opposisie nie en die algemene verkiesing van 1922
Die huidige houer van die titel van die mees bisarste en deurmekaar algemene verkiesing in die Britse geskiedenis is die wedstryd van November 1922. Die rekord kan nie veel langer duur nie, dus miskien is dit tyd om die geskiedenis van hierdie besondere verkiesing, wat het plaasgevind in 'n tyd van partydeling, transformasie en aanpassing en die afstigting van 'n deel van die Verenigde Koninkryk. Dit het selfs hedendaagse deelnemers as 'n vreemde onderneming aangetref. Andrew Bonar Law, nuut aangestel as konserwatiewe leier en premier, het erken dat mense amper nie weet waar hulle is nie, en ek is een van hulle, terwyl die onlangs afgesette premier David Lloyd George daarna verwys het as hierdie verwarrende verkiesing ".
Dit kom ná 'n onstuimige parlement onder 'n konserwatief-liberale koalisie. Teen 1922 het die spanning in die koalisie gewys, en die partye het vir voordeel gehandel. Dat daar aan die einde van die jaar 'n verkiesing was, was nie 'n verrassing nie, maar die manier waarop dit uitgeroep is, was onverwags. In plaas daarvan dat Lloyd George die inisiatief aangryp, het die konserwatiewe agterbanke die pas gedwing. Tydens 'n vergadering in die Carlton -klub in Oktober het hulle teen advies van hul leierskap gestem om die koalisie te beëindig.
Die stemming het nie net Lloyd George as premier omvergewerp nie, maar ook die konserwatiewes se eie leier, Austen Chamberlain, wat 'n lojale koalisie was. Bonar Law, wat die vorige jaar uit die regering bedank het en die hoogste persoon was wat deur die laat koalisietydperk onaangeraak was, het by akklamasie leier geword en die eerste Tory -regering sedert 1905 gevorm. Sy kabinet is destyds beskryf as die 'Tweede Elf' 'Omdat soveel van die mees ervare koalisie -ministers geweier het om daarby aan te sluit en in interne ballingskap binne die party gebly het. Die nuwe regering was in die beeld van sy premier, Bonar Law: sober, provinsiaal en plat op die aarde, in teenstelling met die uittredende leierskap van Westminster-gesofistikeerdes, verstandiges, plotters en koalisionaliste.
Die verskillende nie-konserwatiewe partye was in wanorde. Die meeste lidmate en organisasies van die Liberale Party ondersteun die onafhanklike liberale van Asquith, hoewel die party skaars verteenwoordiging by Westminster gehad het. Die groter groep onder die liberale parlementslede was die koalisie (nasionale) liberale groep onder Lloyd George, maar die einde van die koalisie het hierdie politieke posisie van betekenis ontneem, en sy pogings om 'n nasionale organisasie te befonds, het min sukses behaal: dit was 'n top-swaar Westminster-groep. Die liberale was te besig om hul burgeroorlog te beveg om 'n samehangende mag te wees en 'n toegeeflikheid wat hulle hul posisie as 'n groot staatsparty gekos het.
Die konserwatiewes was ook verdeeld, maar hul leierskap het die probleem verstandiger hanteer. Bonar Law het nie probeer om die koalisionaliste uit te dryf nie, en toe Baldwin in Oktober 1924 sy tweede regering vorm, het hy die meeste van die koalisionaliste herintegreer, waaronder 'n paar voormalige liberale soos Churchill. Sommige van die nuutverkose LP's van 1922 het 'n agterbankgroep gestig wat spoedig uitgebrei het tot die stem van alle agterbanke, aangesien die komitee van 1922 die #bankmag wat hom so dramaties by die Carlton Club opgelê het, geïnstitusionaliseer het.
Die stygende mag was Arbeid, nou vry van die vooroorlogse spanning vir die liberale en in 'n na-oorlogse wêreld van klaskonflik, industriële geskille en 'n gevoel dat die kiesers bedrieg is van die progressiewe beloftes wat in 1918 gemaak is. Arbeid het gepraat 'n vergete industriële werkersklas in 1922, terwyl die konserwatiewe en liberale geobsedeer was deur Westminster -skeuring en spel.
Die val van die koalisie het 'n leemte gelaat: in die meeste kiesafdelings kon mense, selfs as hulle wou, nie die ou leierskap van Lloyd George en Chamberlain ondersteun nie. Die alternatiewe was in wese die Tories of 'n hernieude koalisie waarby Lloyd George betrokke was, maar daar was geen duidelike manier om so 'n koalisie saam te stel nie.
Die konserwatiewes het min verkiesingsbeloftes gemaak in 1922. As die pro-Tory Yorkshire Post en Leeds Intelligencer stel dit, in teenstelling met die gebrek aan beloftes van Bonar Law met die hooggeplaaste oratorium van Lloyd George, wat na sy mening die saad van ontnugtering gesaai het. [Bonar Law] erken dat die noodsaaklike behoefte van die land 'n tydperk van rustigheid is waarin handel 'n kans het om te herstel. Dit is nie 'n skitterende program nie, maar dit is 'n program wat bepaal word deur gesonde verstand en die erkenning van harde feite. "
Die kern van die konserwatiewe appèl was dat daar geen stabiele alternatief is nie, en dat die regering toesig sal hou oor 'n tydperk van 'rustigheid' waarin daar geen uitslag in die binnelandse of buitelandse beleid sou wees nie. Hulle handhaaf die Ierse verdrag en verwerp omstrede 'diehard' beleid soos beskerming en herstel van die volle magte van die House of Lords. Paar beloftes, min veranderinge, 'n sober premier wat skynbaar nie van roem of optrede hou nie, maar 'n stewige partyman was: dit was aantreklik vir 'n kieser wat die eksperimentele, onstuimige en hoogs presidensiële regime van Lloyd George gehad het.
Die veldtog was deurmekaar en kronkelend. Buitelandse beleid het in 'n ongewone mate verskyn, met probleme oor die na-oorlogse Duitsland, die moontlikheid van gewapende ingryping in Turkye en die nadraai van betrokkenheid by Irak. Asquith veroordeel die langtermyn-teenwoordigheid in Irak wat Lloyd George gevestig het. In reaksie hierop beskuldig die ondersteuners van Lloyd George Asquith van '' a policy of scuttle 'en dat hulle toegegee het aan' die 'Stop the War propagandists' '. Wat die binnelandse beleid betref, was daar egter min te kies tussen die liberale faksies of die konserwatiewes. Die keuse was net so oor die regeringsstyl as enigiets anders.
Stembusdag was 'n nuwe vertrek omdat dit die eerste algemene verkiesing was waarop al die stemming op een dag plaasgevind het. Dit was ook slegs die tweede verkiesing met die massa -franchise van alle mans en die meeste vroue, wat bygedra het tot die gevoel dat dit 'n nuwe soort wedstryd was. Die resultate was 'n gekwalifiseerde mandaat vir Bonar Law, rustigheid en die Tories. Hulle meerderheid was meer as 70 setels, met die hulp van 'n paar opposisielede wat gewoonlik die regering ondersteun het. Op die oog af was die nuwe administrasie se steun in die land swak: die 38,5 persent van die stemme was die laagste vir 'n meerderheidsregering tot 2005 en 2015. Maar dit is kunsmatig verlaag deur die konserwatiewes wat slegs 482 uit 615 betwis het setels, en die stemme wat aan pro-Tory onafhanklikes en nasionale liberale gegee is, is nie in berekening gebring nie. Twee vroue is verkies: Nancy Astor vir die konserwatiewes in Plymouth het saam met Liberal Margaret Wintringham, verkies vir Louth.
Die Nasionale Liberale was die belangrikste verloorders tydens die verkiesing. Hul beroemdste slagoffer was Winston Churchill, verslaan deur 'n verbod op Dundee. Hulle was blootgestel aan groot verliese in twee kategorieë van kiesdistrikte en#8211 sitplekke waar die koeponooreenkoms redelik vrygewig was om 'n Liberaal 'n vrypas in 'n moontlike Tory -setel te gee, en die kwesbaarste flank van die koalisie in industriële werkersklas -sitplekke. Die konserwatiewes het 24 setels gekies, baie van hulle in die plattelandse en klein stad Engeland, waarvan sommige (Banbury, Saffron Walden) sedertdien voortdurend in Tory se hande was. Arbeid het 45 winste behaal. Verskeie hiervan het weer vestings geword wat so veilig was dat hulle selfs die roete van 1931 oorleef het: Aberdare, Limehouse, Don Valley onder hulle. Die 'Wee Free' Asquithian Liberals het die grootste van die twee parlementêre faksies geword, hoewel die gesamentlike Liberale teenwoordigheid teen 1918 verlaag was.
Terwyl die konserwatiewes die verkiesing gewen het in die belangrikste sin van 'n meerderheidsregering, was Arbeid ook langtermynwenners. Hulle het die belangrikste nie-Tory-mag in die Commons en die land geword, met 142 setels en 29,7 persent van die stemme. Aangesien dit byna geheel en al oor die verteenwoordiging van die werkersklas gegaan het, verkry die Arbeidersparty 'n ander faset deur die verkiesing van 'n aantal sosialistiese intellektuele in 1922. Sidney Webb wen in Seaham, en word bygestaan ​​deur die bekende advokaat Patrick Hastings (deur die Tory genoem) banke as '' verraaier van sy klas ') en dokter en sosiale hervormer Alfred Salter. 'N Ander verandering aan die Arbeidskant was die aankoms van 'n groep radikale sosialistiese parlementslede wat uit Glasgow en sy omgewing verkies is, waar Arbeid besonder goed gevaar het. Beatrice Webb het in haar dagboek gesê:
Die Skotse kontingent wat deur die nuwe intellektuele versterk is, was altyd teenwoordig; hulle spreek onophoudelik, sonder enige kommer oor die menings van die "here van Engeland", hulle is intens aggressief sonder om wanordelik te wees. Altesaam het hulle die res van die huis laat regop sit en die pers raak oplettend. "
In 1922 was die militante verteenwoordigers van die werkersklas van Glasgow net so kultureel onbekend in Westminster as die Ierse nasionaliste van die 1870's of die SNP -afvaardiging van 2015. Terwyl die verkiesing Labour in grootte en breedte meer na 'n potensiële regeringsparty laat lyk het, dit het ook spanning veroorsaak tussen die sosialistiese linkses, vakbondbelange, Fabiane en oud-liberale wat gedurende die 1920's hanteerbaar was, maar wat vanaf die vroeë 1930's periodieke ontploffings veroorsaak het. 'N Vroeë waarskuwingsteken was die staatsgreep na die verkiesing wat Ramsay MacDonald as partyleier geïnstalleer het, en die vorige voorsitter van die parlementêre party, J.R. Clynes, vervang het.
Dit was destyds nie heeltemal duidelik vir waarnemers dat die verkiesing in 1922 'n nuwe politieke struktuur geskep het wat geslagte lank sou duur nie; die konserwatiewes as die leidende party van die staat, met Arbeid as die alternatiewe regering en die liberale as die derde partytjie. Bonar Law het gehoop dat Arbeid 'n hoogtepunt bereik het in 1922, 'n verkiesing wat in 'n tydperk van ernstige werkloosheid en industriële onrus plaasgevind het, en dat sodra die Liberale Party herenig het, dit die Tories sou uitdaag om mag.
Lloyd George was minder besonders na die uitslag en stem saam met C.P. Scott, dit was 'n ramp vir die Liberale Party, erger as moontlik as die van 1918, want daar was minder verskoning daarvoor '. Die noodlottige swakheid was dat die twee liberale faksies saam minder setels en stemme as Arbeid gehad het, en dat hul setels swakker gehou is. Arbeid het sy veilige setels in 1922 gevestig, terwyl die liberale kleiner meerderhede gehad het en dikwels afhang van die verdraagsaamheid van óf die Tories óf die Arbeid om hulle reguit te veg teen die belangrikste uitdager. Dit was 'n bedenklike grondslag vir 'n groot party.
Die kiesers van 1922 het vir 'n tydperk van vaal regering gestem, maar hulle het dit nie gekry nie. Baldwin se eksperiment met tariefhervorming het tydens die verkiesing van 1923 misluk, gevolg deur die eerste Arbeidsregering. In die twee jaar na die Carlton -stemming was daar vier veranderinge van premier. Dit was ook nie die einde van die koalisie nie, want nog een is gevorm in 1931 en nog een in 1940. Maar die verkiesing was 'n bewys van die verdeeldheid tussen partyleiers, parlementslede en partye buite Westminster, en die moontlikheid dat 'n party word vervang as 'n aanspraakmaker op mag danksy sy eie verdeeldheid en sosiale verandering op lang termyn. Die politici van 1922 het geweet dat hulle deur 'n glas na die toekoms kyk, meer as wat die vertroude beplanners van die veertiger- of tagtigerjare ooit gedoen het. Dit is nie verbasend dat aspekte van 1922 relevant is vir ons eie tyd nie.
1922 Algemene verkiesing - Geskiedenis
Die totale personeel van die uitsaaimaatskappy was in daardie stadium slegs vier mense. Dit is slegs 'n paar weke vroeër deur die vervaardigers van draadlose toestelle opgestel, met die gedagte dat die publiek iets nodig het om na te luister.
Die taak om die eerste bulletins op 14 November, om sesuur en nege -uur te lees, het die programdirekteur, Arthur Burrows, te beurt geval. Hy lees elke bulletin twee keer - een keer vinnig en een keer stadig - en vra luisteraars om te sê wat hulle verkies.
Dit was blykbaar 'n skrikwekkende ervaring. 'N Paar jaar later het hy geskryf: "Ek is bereid om te beweer dat daar nie 'n meer akkurate toets van fisieke fiksheid en senuweetoestand is as die lees van 'n nuusbulletin aand na aand op die Britse Eilande nie."
Verbeel jou net, het hy gesê, terwyl hy 'n item moes lees oor, byvoorbeeld, 'n politieke krisis in Tsjeggo -Slowakye - besaai met "plekname wat vreemd is vir die oog en lyk asof dit per ongeluk uit 'n kind se alfabetkas geval het".
Die eerste bulletins bevat besonderhede oor die opening van die Old Bailey -sessies, 'n toespraak deur die konserwatiewe leier Bonar Law, die nasleep van 'n 'woelige ontmoeting' met Winston Churchill, 'n treinroof, die verkoop van 'n Shakespeare -eerste folio, mis in Londen - en "die nuutste biljarttellings".
Die tweede dag van nuusuitsendings het die eerste uitslae van die algemene verkiesing in 1922 gebring. The Times het die volgende oggend berig dat, met nie meer as dertigduisend mense met draadlose lisensies nie, miskien die interessantste kenmerk van die verkiesingsaand was "die verskynsel van" inluisterpartytjies ".
'Ek dink nie daar is 'n groot vraag na 'n vroeëre nuusbrief nie,' het John Reith gesê, wat op 33 -jarige ouderdom presies 'n week na die uitsending van die eerste sogenaamde 'General News Bulletin' as die BBC se hoofbestuurder oorgeneem het.
'Ons wil glad met die koerante werk', het die BBC se Sir William Noble gesê. Volgens hom is die hoop dat uitsaaiwese 'n aansporing vir die publiek sal wees om meer koerante te koop '.
Wat die versameling nuus betref: Sir William Noble het reeds in Oktober 1922 daarop aangedring dat die onderneming nie oorweeg om betrokke te raak nie. Dit moes aan die agentskappe oorgelaat word. Soos Reith in sy outobiografie uitgewys het, was die versameling van nuus 'n 'baie duur onderneming'.
Daar was ook ander beperkings in hierdie vroeë dae. Bulletins moes begin met die woorde: "Kopieregnuus van Reuters, Press Association, Exchange Telegraph en Central News".
Daar sou ook geen dekking van kontroversiële onderwerpe wees nie - net soos daar geen lewendige kommentaar op sportbyeenkomste sou wees nie.
Die absurditeit van die beperkings is in 1926 onderstreep toe BBC -radio regstreeks vanaf die Derby kon uitsaai. Luisteraars kon opgewonde raak oor die donderende hoewe en die geskree van die skare. Maar daar was geen kommentaar nie - en die gehoor moes tot seweuur wag om uit te vind wie gewen het.
Die drama begin op 30 April, toe die stem van John Reith 'n musiekprogram onderbreek om die land in kennis te stel van 'n staking deur Britse mynwerkers.
Die eskalasie na 'n algemene staking vier dae later het gelei tot die verbod op nuus voordat seweuur opgehef is en die BBC -radio vyf bulletins per dag begin uitstuur het. Omdat daar min ander nuus beskikbaar was, is luisteraars openlik aangemoedig om die inhoud van die bulletins "op elke moontlike manier" te versprei.
Verskeie ministers van die regering - onder wie Churchill - was egter oor die algemeen ten gunste van die oorname van die BBC as 'n instrument van regeringsbeleid. Die regering was ten volle geregtig om dit te doen.
Die BBC het die lot vermy - maar daar was kritiek dat Reith veels te gehoorsaam was aan die owerhede, en dat die stakingsbulletins nie die standpunte van die arbeidersbeweging weerspieël nie, binne en buite die parlement.
Hy het veral onder skoot gekom omdat hy ingegee het vir die druk van die regering en die vertraging van 'n beroep om 'n skikking deur die aartsbiskop van Canterbury en ander kerkmanne vertraag het. Dit het uiteindelik op 11 Mei uitgegaan - die dag voordat die staking geëindig het.
Een van die span agter die sterk uitgebreide nuusdiens het toegegee dat die BBC 'in sommige kwartale' die bynaam 'BFC' gehad het - die 'British Falsehood Company'. En 'n LP van die Arbeid het in die Radio Times gekla oor wydverspreide "pyn en verontwaardiging" onder luisteraars.
Ander korrespondente skryf egter oor die BBC se "triomf" en die land se "dankbaarheid". En 'n hoofartikel van Radio Times beklemtoon die rol wat bulletins speel in die opsporing en doodmaak van vals en gevaarlike gerugte - sowel as die verpligting om as 'n kanaal vir "amptelike aankondigings" op te tree.
In 'n vertroulike interne dokument van Reith, drie dae nadat die staking geëindig het, is gesê dat die BBC verplig was om die regering 'in die algemeen' te ondersteun, omdat 'die staking in die hooggeregshof onwettig verklaar is'. Dit is moontlik dat hy 'n brief van premier Stanley Baldwin ontvang het waarin hy die BBC geprys het vir 'lojale diens'.
Die geboorte van die nuwe BBC het ook 'n nuwe vryheid gebring "om nuus te versamel oor en inligting oor aktuele gebeure in enige deel van die wêreld".
Die handves wat aan die korporasie toegestaan ​​is, het ook die deur oopgemaak vir nuus voor seweuur die aand. En 'n bulletin om halfsewe is bekendgestel, na verdere onderhandelinge tussen die agentskappe, die koerante en John Reith - nou vereer met 'n ridderskap, en 'n nuwe post gekry as die eerste direkteur -generaal van die BBC.
Oor 'n tydperk van twee jaar het die tyd wat aan nuusbulletins bestee is, verdubbel. Benewens die uitbreiding in nuus, het 'n uitbreiding in sportkommentare gekom - nog 'n gevolg van die verandering van maatskappy na korporasie. Hoogtepunte in 1927 was die Derby, die Bootwedren en die FA Cup -eindstryd.
Wat die handves egter nie gedoen het nie, was om die verbod op uitsendings oor omstrede onderwerpe te beëindig - tot groot teleurstelling van sir John Reith. Maar hy het voortgegaan om die saak aan te spreek en het gewaarborg om voorsorgmaatreëls te bied: byvoorbeeld dat daar geen uitdrukking sou wees van standpunte wat in stryd is met die belange van die staat nie.
In Maart 1928 het die regering ingestem dat - hoewel die BBC steeds nie 'n redaksionele mening kon uitspreek nie - dit nou gratis is om uit te saai oor 'aangeleenthede van politieke, industriële of godsdienstige omstredenheid'.
In Augustus 1929, na die sluiting van radioprogramme, het die BBC begin met eksperimentele televisieprente - hoewel die begin van 'n televisienuusdiens nog baie jare weg was.
Warren G. Harding word die eerste president wat oor die radio gehoor word
Op 14 Junie 1922 het president Warren G.Harding, terwyl hy 'n skare toespreek tydens die inwyding van 'n gedenkplek vir die komponis van die "Star Spangled Banner, " Francis Scott Key, word hy die eerste president wat sy stem per radio laat oordra. Die uitsending dui op 'n revolusionêre verskuiwing in die manier waarop presidente die Amerikaanse publiek toegespreek het. Maar eers drie jaar later sou 'n president 'n radiospesifieke adres lewer. Die eer het president Calvin Coolidge gekry.
In 1920 het die radiostasie KDKA in Pittsburgh, Pennsylvania, aangekondig dat Harding die amptelike wenner van daardie jaar se presidentsverkiesing was. dit was die eerste keer dat verkiesingsopgawes regstreeks uitgesaai word. Harding was 'n voorstander van gevorderde tegnologie. In 1923 neem hy 'n toespraak op 'n vroeë "onograph " op wat klank op wasskywe opneem en afspeel. Harding was ook die eerste president wat 'n radio besit het en die eerste een wat in die Withuis geïnstalleer is.
Volgens die White House Historical Association het die manier waarop presidente aan die publiek gekommunikeer het, met die vooruitgang in tegnologie oor die jare verander. In die vroeë Amerika het presidente soos George Washington en James Monroe te perd of wa gereis om die skare persoonlik toe te spreek en verklarings in 𠇋roadsheets " en vroeë koerante gepubliseer. Lincoln het die relatiewe voordeel gehad om per lokomotief te reis of die telegraaf te gebruik. Telefone het in 1877 in die Withuis verskyn terwyl Rutherford B. Hayes president was. Net soos Harding het president William Taft die fonograaf gebruik om opnames van sy toesprake te versprei. Die vinnigste vordering in kommunikasie vir presidente het egter in die 20ste eeu plaasgevind.
Rand Rebellie 1922
Die Rand Rebellion van 1922 was 'n gewapende opstand waarna ook verwys word as die Randopstand of Rooi Opstand. Dit het plaasgevind tydens 'n tydperk van ekonomiese depressie na die Eerste Wêreldoorlog, toe mynmaatskappye te kampe gehad het met stygende koste en 'n daling in die goudprys.
Opbou tot die rebellie
Die Anglo-Boere/Suid-Afrikaanse Oorlog van 1899 tot 1902 het uiterste ontwrigtings in die mynbedryf veroorsaak. In 'n stadium is myne gesluit, wat tot aansienlike kapitaalverlies gelei het. Daarbenewens het 'n ras -hiërargiese arbeidsverdeling in die mynbousektor ontstaan, waardeur die toesighoudende en geskoolde werk deur blankes verrig is, terwyl ongeskoolde en dus swak betaalde arbeid verband hou met Afrikaanse en bruin arbeiders. Aan die einde van die oorlog was daar 'n groot aantal ongeskoolde wit werklose mans in die stedelike gebiede. Dit was teen hierdie agtergrond dat myn-eienaars 'n beleid van arbeidsverdeling moes opstel wat in die eerste plek hul eie belange sou dien, sonder om die rassistiese sosiale orde wat in die mynbedryf ontwikkel het, te versteur. Die daaropvolgende balanswet het gelei tot belange-konflikte tussen myneienaars en mynwerkers, asook politieke ontnugtering in die arbeidsmag. Daarom was daar in die tydperk 1907 en 1922 aansienlike industriële onrus en optrede in die mynbousektor. Die gunstige vorm van nywerheidsoptrede was stakings: deur middel van afslaginstrumente het wit mynwerkers probeer om sowel mynboukapitaal as die staat te druk om terug te keer van die beleid om arbeidskoste te bespaar deur swartes aan te stel in poste wat vir hulle voorbehou was. 'N Bykomende twispunt was die invoer van Chinese arbeiders om die verval in die goudbedryf na die oorlog te oorkom. In 1904 het die eerste kontrakwerkers opgedaag.
Tussen Februarie en Desember 1920 het goue neus geduik van 130 sjielings per ons tot 95 sjielings ons. Mynboubestuurders beraam dat tensy die koste verlaag kan word, die meeste myne wat produseer met 'n verlies loop, gevolglik, hulle 10.000 wit mynwerkers en duisende swartes moet ontslaan. Die Kamer van Mynwese was van plan om arbeidskoste te verlaag deur die kleurbalk te verwyder en die verhouding tussen swart werkers en wit te verhoog, want hoewel die lone vir blankes sedert die Eerste Wêreldoorlog met 60 % gestyg het, het die lone vir swartes slegs 9 % gestyg.
Reaksie van wit mynwerkers
Die stakers is ondersteun deur Afrikanerkommando's, soos hierdie groep wat 'n padversperring beman © Museum Africa
In die vroeë dae van mynbou het geen Afrikane die vaardighede gehad wat nodig was vir 'n diep vlak nie, daarom was die verdeling van die arbeidsmag tussen wit mynwerkers en wit bestuur. Die gewoonte dat vaardige werk deur wit mans verrig is, is deur wetgewing versterk toe Chinese arbeiders ná die Tweede Anglo-Boereoorlog onder die Milner-regime ingevoer is, en tydens die Eerste Wêreldoorlog is die algemene verhouding van wit tot swart werkers gehandhaaf. Met verloop van tyd het swart mynwerkers egter hierdie vaardighede begin aanleer, hoewel hul lone baie laag was. In September 1918 het wit mynwerkers daarin geslaag om die Kamer van Mynwese te oorreed om te aanvaar dat geen pos wat 'n blanke werker vervul het, aan 'n Afrikaanse of gekleurde werker gegee mag word nie.
Toe die Kamer van Mynwese kennis gee dat hy die ooreenkoms sou laat vaar en 2 000 halfgeskoolde wit mans met goedkoop swart arbeid sou vervang, het die wit mynwerkers sterk gereageer. Hulle werk en betaalpakkies word bedreig deur die verwydering van die kleurbalk, en hulle was bang vir die sosiale inbreuk op hul lewens wat verskille in kleur, lewenstandaarde en die kulturele agtergrond van die gekleurde rasse kan veroorsaak. Sporadiese stakings is in 1921 van stapel gestuur, maar dit het eers aan die einde van die jaar wydverspreid geraak.
Vanweë die groot aantal myne en werkers wat in en om Fordsburg, Johannesburg, gewoon het, het vakbonde in hierdie gebied aktief geword. Dit was die toneel vir die opstand in Fordsburg. Op hierdie tydstip was sommige vakbondlede aangetrokke tot die gees van sosialisme en ander het kommuniste geword, wat na hulself as 'Rooies' verwys het. Die leier van die Kommunistiese Party, W H Andrews, bekend as 'kameraad Bill', dring aan op 'n algemene staking. Intussen het 'n groep revolusionêre kommando's georganiseer onder leiding van mense wat hulself die 'Federasie van Arbeid' noem.
Die nuwe jaar was 'n staking op die kolwerye van Transvaal. Stakings het gou na die goudmyne van die rif versprei, veral dié in die Oos -Rand, toe elektrisiteitswerkers en diegene in ingenieurs- en gieteryberoepe gevolg het. Teen 10 Januarie was die staking van werk in mynbou en geallieerde handel voltooi. Bob Waterston, parlementslid van die Arbeidersparty, het 'n resolusie geborg waarin aangemoedig word dat 'n voorlopige regering 'n Suid -Afrikaanse republiek verklaar. Tielman Roos, leier van die Nasionale Party in Transvaal, het hierdie voorstel voorgelê aan 'n konferensie van LP's wat in Pretoria belê is, maar hulle het dit heeltemal verwerp. Roos was self beklemtoon dat die Nasionale Party niks met 'n opstand te doen het nie.
In Februarie 1922 breek die langdurige onderhandelinge met die Suid -Afrikaanse Nywerheidsvereniging op toe die Aksiegroep beheer neem, 'n paar wit mynwerkers bewapen en versperrings oprig. The Star beskryf hoe die geweld van die skare onrusbarend versprei het met groepe wit mans wat afskuwelike Afrikaners en bruin mans skiet en 'n rateljag uitblaas '. 'N Algemene staking is op Maandag 6 Maart afgekondig en Woensdag het die staking in 'n oop rewolusie verander in 'n poging om die stad te verower.
Op 8 Maart, onder leiding van halfgeskoolde Afrikanermynwerkers, het blanke werkers probeer om die Johannesburgse poskantoor en die kragstasie oor te neem, maar hulle het sterk weerstand van die polisie gekry, en die dag het geëindig in gevegte tussen wit stakers en swart mynwerkers. Die Rooi kommando's het hierdie chaos ten beste benut deur hul rebelle -volgelinge aan te moedig om vuurwapens en ander wapens van wit mynwerkers en hul simpatiseerders te bekom onder die voorwendsel om vroue en kinders te probeer beskerm teen die aanval van swartes. Deur die alarm te versprei, het hulle ontdek wie vuurwapens het en onmiddellik beslag gelê op hulle. Die volgende dag is ses eenhede van die Active Citizen Force ontbied om verdere onrus te voorkom.
Op Vrydag, 10 Maart, dui 'n reeks ontploffings op die opmars van die Rooi kommando's en begin 'n orgie van geweld. Om dit te onderdruk, is die Unie -weermag ontbied, sowel as die vliegtuie van die jong SAL en die artillerie. Teen hierdie tyd was Brakpan reeds in die hande van die rebelle, en het gevegte tussen die stakers en die polisie gewoed om beheer oor Benoni en Springs. Vliegtuie het rebelle bestorm en die Werkersaal by Benoni gebombardeer. Rebelle beleër die polisiekantore van Brakpan en Benoni. By Brixton het 1 500 rebelle 183 polisiemanne omsingel en 48 uur lank beleër. Uit die lug het vlieëniers die lot van die beleërde Brixton -polisiemanne waargeneem. Toe hulle oor hulle sak, gooi hulle voorrade weg en keer dan terug om die rebelle te bombardeer. Tydens een van hierdie soorte is kolonel sir Pierre van Ryneveld se waarnemer, kaptein Carey Thomas, deur die hart geskiet.
Krygswet is afgekondig en burgerkommando's is uit die omliggende distrikte ontbied. Op Saterdag, 11 Maart, val die Rooies 'n klein losbandjie van die Imperial Light Horse in Ellis Park in Doornfontein aan, wat ernstige verliese gely het, en op pad na die Oos -Rand het die Transvaalse Skotse in 'n hinderlaag by Dunswart getrek en swaar opgedoen. verliese. Die rebelle het burgers deurgesoek wat deur Jeppestown en Fordsburg gegaan het, en geruik na diegene wat hulle gedink het ondersteuners van die mynbestuur was, asook baie polisiemanne wat in die strate aan diens was. Eerste minister -generaal Jan Smuts is wyd beskuldig dat hy die situasie handuit laat ruk het. Hy het om middernag op die Rand aangekom om die situasie te beheer.
Die opstand word verpletter
Op Sondag, 12 Maart, het militêre magte en burgers die rebelle wat op die Brixton -rif vasgehou het, aangeval en 2 200 gevangenes geneem. Die volgende dag verlig regeringstroepe onder leiding van generaal van Deventer die beleërde polisiekarriêre in Brakpan en Benoni. Op 15 Maart het die artillerie die vesting van die stakers op Fordsburg -plein gebombardeer en in die namiddag val dit op die regering. Voordat hulle in hierdie gebou selfmoord gepleeg het, het die twee kommunistiese leiers, Fisher en Spendiff, 'n gesamentlike nota gelaat: 'Ons het gesterf vir dit waarin ons geglo het - die oorsaak'. Samuel Alfred (Taffy) Long, wat deur daaropvolgende arbeidsgeskiedenisse bekendgemaak is as een van Suid-Afrika se grootste werkersklasmartelare, is in hegtenis geneem ná die nederlaag van Fordsburg. Hy is aangekla van moord en later ook van hoogverraad en die besit van buit. (om te lees oor die aanval op Fordsburg -vierkant, klik op die rekeningblad)
Van 15 tot 19 Maart het regeringstroepe gebiede van skerpskutters skoongemaak en huis-tot-huis-soektogte gedoen na persele wat aan die Reds behoort, en baie arrestasies gemaak. Op 16 Maart het die hoof van die verdediging van die Unie 'n persverklaring uitgereik dat die opstand 'n sosiale rewolusie was wat deur Bolsjewiste, internasionale sosialiste en kommuniste gereël is. Die opstand is verklaar vanaf middernag op 18 Maart.
Die Rand -opstand was 'n ramp wat elke deel van die gemeenskap swaargekry het. Dit het baie lewens en miljoene pond gekos. Ongeveer 200 mense is dood - waaronder baie polisiemanne, en meer as 1 000 mense is beseer. Vyftienduisend man is sonder werk en die goudproduksie het gedaal. In die nadraai is sommige van die rebelle gedeporteer en 'n paar is tereggestel vir dade wat op moord neerkom. John Garsworthy, leier van die Brakpan -kommando, is ter dood veroordeel, maar hy is later tereggestel. Vier van die leiers is ter dood veroordeel en gaan na die galg en sing hul volkslied, 'The Red Flag'. Smuts is wyd gekritiseer vir sy ernstige hantering van die opstand. Hy verloor steun en is in die algemene verkiesing van 1924 verslaan. Dit het Hertzog se Nasionalistiese Party en die Arbeidersparty, ondersteun deur blanke stedelike werkers, die geleentheid gebied om 'n pakt te sluit. Die blanke mynwerkers moes die voorwaardes van die myn-eienaars onvoorwaardelik aanvaar, en die goudproduksie het weer toegeneem as gevolg van die gebruik van 'n groter deel van Afrika-arbeid, laer lone vir blankes en nuwe arbeidsbesparende toestelle wat in werking getree het. Namate Suid -Afrika toenemend geïndustrialiseer word, het die regering onder groter druk geplaas om geskoolde wit werkers in mynbou en in die vervaardigingsbedryf te beskerm.
Drie belangrike wette is aangeneem wat blankes toenemende werksgeleenthede gegee het en 'n program vir Afrika -segregasie bekendgestel het. Die eerste was die Wet op Nywerheidsversoening van 1924, wat masjinerie vir konsultasie tussen werkgewersorganisasies en vakbonde opgestel het. Die tweede was die loonwet, wat 'n raad ingestel het om minimum lone en diensvoorwaardes aan te beveel. Die derde was die wysigingswet op myne en werke van 1926, wat die beginsel van die kleurbalk in sekere mynbouwerke stewig vasgelê het.
Vir meer inligting oor hierdie belangrike gebeurtenis in die Suid -Afrikaanse arbeidsgeskiedenis, sien die skryf van die sosiale historikus Luli Callinicos op ons webwerf (verwant).
Historiese gebeure in 1922
KQV-AM in Pittsburgh PA begin radio-uitsendings Rotterdam-metaalwerkers staak beëindig Insulien wat die eerste keer op mense gebruik is om diabetes te behandel, op Kanadese Leonard Thompson, 14 jaar oud, Buck Weaver, 'n Black Sox, doen sonder sukses aansoek om herinstellingskonferensie van Cannes oor Duitse vergeldingsbetalings beëindig WHA- AM in Madison WI begin met radio -uitsendings
15 Januarie Arthur Griffith word verkies tot president van die Ierse Vrystaat nadat Eamon de Valera bedank het in opposisie teen die Anglo-Ierse verdrag (De Valera sal 'n militêre opposisie lei op soek na 'n verenigde en onafhanklike Ierland)
Die Ierse skrywer Liam O'Flaherty en ander beset Rotunda in Dublin Geological Survey sê die Amerikaanse olievoorraad sal oor 20 jaar uitgeput wees
20 Januarie Arthur Honegger se ballet & quotSkating Rink & quot premiere, Parys
1ste slalom ski wedloop in Murren, Switserland -54 ° F (-48 ° C), Danbury, Wisconsin (staatsrekord) Eskimo Pie gepatenteer deur Christian K Nelson van Iowa (nie 'n Eskimo nie) Lehman Caves National Monument gestig Ralph Vaughan Williams ' Pastorale simfonie in première in Londen JE Clair keer Green Bay -franchise terug na NFL Knickerbocker Storm, Washington se grootste sneeuval, veroorsaak die grootste lewensverlies in die stad wanneer die dak van die Knickerbocker -teater in duie stort en 98 beskermhere Union van Costa Rica, Guatemala, doodmaak , Honduras en El Salvador ontbind Ted McDonald neem 8-58 in 'n groot Victoriaanse oorwinning oor NSW World Law Day 1st gevier Dit was 2:22:22 op 2/2/22
2 Februarie James Joyce's & quotUlysses & quot gepubliseer in Parys (1 000 eksemplare)
WGY-AM in Schenectady begin begin radiosendings Na boikotte en internasionale druk stem Japan in om die Shantung-provinsie na China terug te keer
4 Februarie Eerste deel van Katherine Mansfield se kortverhaal & quotThe Garden Party & quot verskyn in die Saturday Westminster Gazette
6 Februarie Kardinaal Achille Ratti verkies tot pous Pius XI
VSA, die VK, Frankryk, Italië en Japan onderteken Washington se vlootwapenbeperking John Willard se & quotCat & the Canary & première in NYC Radio arriveer by die Withuis
15 Februarie begin Marconi gereeld met uitsendings vanaf Essex
18 Februarie bedank Kenesaw Mountain Landis uit sy federale regterskap om die volle aandag aan die pos as Major League Baseball Commissioner te gee
WOC-AM in Davenport IA begin radio-uitsendings Die Capper-Volstead-wet stel boere in staat om saam te koop en verkoop sonder die risiko van vervolging ingevolge antitrustwette. Ed Wynn word eerste talent om as radio-entertainer te teken
20 Februarie het Marc Connelly en George Kaufman se "To the Ladies" première in NYC
Vilnius, Litaue, stem in om te skei van Pole WOR-AM in New York Stad begin radio-uitsendings Lugskip & quotRome & ontplof by Hampton Roads, Virginia 34 sterf Brittanje verklaar dat Egipte 'n soewereine staat is WHK-AM in Cleveland, Ohio begin radio-uitsendings
21 Februarie Ierse nasionalis Eamon De Valera roep 'n byeenkoms van die Sinn Féin op en verklaar dat die Republikeinse regering die enigste wettige in Ierland is
27 Februarie belê die Amerikaanse handelsekretaris, Herbert Hoover, die eerste nasionale radiokonferensie
GB Shaw se terugkeer na Methusaleh I/II première in NYC Die Amerikaanse hooggeregshof keur eenparig die 19de wysiging van die Amerikaanse konstituut goed-vroue se stemreg KHQ-AM in Spokane WA begin radio-uitsendings WBAP-AM, Fort Worth Texas, begin WLW-AM uitsaai in Cincinnati OH begin radio-uitsendings Italiaanse fasciste beset Fiume & Rijeka WWJ-AM in Detroit MI begin radio-uitsendings
4 Maart 1ste vampierfilm "Nosferatu", 'n ongemagtigde verwerking van Bram Stoker's Dracula, het première in die Berlynse dieretuin, Duitsland
6 Maart Babe Ruth teken 'n driejaarkontrak met NY Yankees teen $ 52,000 per jaar
GB Shaw se "Terug na Methusaleh III/IV" het première in die Amerikaanse damesskaats -kampioenskap in NYC, gewen deur Theresa Weld Blanchard Amerikaanse kampioenskap vir skaats vir mans, gewen deur Sherwin Badger
KJR-AM in Seattle Washington begin radio-uitsendings KLZ-AM in Denver CO begin radio-uitsendings Beleggingstoestand afgekondig tydens mynstaking Johannesburg, Suid-Afrika Western Hockey Championship: Vancouver Millionaires (PCHA) vee Regina Capitals, in 2 wedstryde
13 Maart George Bernard Shaw se "Terug na Methusaleh V" premiere in NYC
WRR-AM in Dallas TX begin radio-uitsendings NHL-kampioenskap: Senators van Ottawa oortref Toronto St Pats, 5 tot 4, in 2 wedstryde KGU-AM in Honolulu HI begin radio-uitsendings KSD-AM in Saint Louis MO begin radio-uitsendings WGR-AM in Buffalo NY begin radio -uitsendings 1ste suidelike radiostasie begin (WSB, Atlanta Georgia) Sultan Faud word gekroon as koning van Egipte, Engeland erken Egipte Frankryk, wat tot dusver aangedring het op geldeenheid vir alle herstelbetalings uit die Eerste Wêreldoorlog, aanvaar nou grondstowwe as betaling Egipte verkry onafhanklikheid van Brittanje, maar Britse troepe bly WKY-AM in Oklahoma City OK begin radio-uitsendings eerste interkollegiale binnenshuise polokampioenskap (Princeton vs Yale)
18 Maart Britse magistrate in Indië vonnis Mahatma Gandhi tot 6 jaar gevangenisstraf weens ongehoorsaamheid
WBT-AM in Charlotte NC begin radio-uitsendings Die eerste openbare viering van Bat mitzvah, vir die dogter van Rabbi Mordecai Kaplan, word in New York gehou. USS Langley is in opdrag, die Amerikaanse vloot se eerste vliegdekskip WIP-AM in Philadelphia PA begin radio-uitsendings KGW-AM in Portland OF begin radio-uitsendings The Rand Rebellion in Suider-Afrika, wat begin het as 'n staking deur blanke mynwerkers en 'n gewapende rebellie teen die staat, word tot 'n wrede einde gebring deur die polisie se eerste vliegtuig op die Amerikaanse hoofstad in Washington, DC KMJ-AM in Fresno, CA begin met radio-uitsendings
3 April word Joseph Stalin aangestel as hoofsekretaris van die Russiese Kommunistiese Party deur 'n sieklike Vladimir Lenin
WAAB (Baton Rouge La) word die 1ste Amerikaanse radiostasie met & quotW & quot-oproepe KOB-AM in Albuquerque NM begin radiouitsendings WDZ-AM in Decatur IL begin radiouitsendings
7 April Warren G. Harding se minister van binnelandse sake, Albert B. Fall, verhuur die teepotkoepel -oliereserwes aan Harry Sinclair, wat die teepotkoepelskandale aan die gang sit
Republiek rebelle beklee 4 regeringshowe in Dublin Die legendariese Poodle Dog Restaurant sluit in San Francisco
16 Apr. Annie Oakley stel vroue se rekord deur 100 klei -teikens in 'n ry te breek
Verdrag van Rapallo tussen die Duitse Republiek en die Sowjetunie a word in Italië onderteken, wat diplomatieke betrekkinge normaliseer met elke kant wat afstand doen van hul territoriale en finansiële eise teen die ander
17 Apr 26ste Boston Marathon gewen deur Clarence DeMar in renrekord 2:18:10 sy 2de oorwinning eerste van 3 agtereenvolgende oorwinnings
Die Nederlandse sokkerspan verslaan Denemarke met 2-0. Die eerste Aggie Muster word gehou ter herinnering aan mede-Aggies wat die vorige jaar gesterf het
9 Mei Die Internasionale Sterrekundige Unie neem formeel die sterre klassifikasiestelsel van Annie Jump Cannon aan, wat met slegs geringe veranderinge vandag nog gebruik word
Dr Ivy Williams is die eerste vrou wat na die Engelse Balie gebel word WHB-AM in Kansas City MO begin radio-uitsendings Die Verenigde State annekseer die Kingman-rif in die Noordelike Stille Oseaan, 48ste Kentucky Derby: Albert Johnson aan boord van Morvich wen in 2: 04,6 47ste Preakness: L Morris aan boord van Pillory wen in 1: 51.6
23 Mei Walt Disney neem sy eerste rolprentmaatskappy Laugh-O-Gram Films op
Rekordtemperatuur in Mei (35,6 ° C) in Nederland
Die Amerikaanse hooggeregshof beslis georganiseerde bofbal is 'n sport en nie 'n besigheid nie en is dus nie onderhewig aan antitrustwette nie. Letland en Vatikaan teken ooreenkoms
30 Mei Voltooide Lincoln -gedenkteken opgedra deur die Amerikaanse hoofregter William H. Taft voor 50,000
Cubs en Cardinals verhandel buitelanders tussen die oggend- en namiddagwedstryde van die dubbelspel Max Flack gaan na St. Louis, Cliff Heathcote koers na Chicago kry albei treffers vir nuwe klubs in die nagdop Indianapolis 500: Jimmy Murphy wen in 5: 17: 30.845 gemiddelde spoed: 94.484 km/h (152,057 km/h)
1 Junie Meer as 50 000 fasciste kom bymekaar vir 'n vergadering in Bologna, waar Mussolini waarsku dat hy 'n volskaalse opstand sal lei teen 'n regering wat 'anti-fascistiese reaksie' bevoordeel
Suffy McInnis (1ste basis) eindig 'n foutlose reeks van 1700 kanse. Die bankierkomitee van die herstellingskommissie weier 'n internasionale lening aan Duitsland president Friedrich Ebert besoek München Browns -werper Hub Pruett slaan die toekomstige Baseball Hall of Fame -slager Babe Ruth drie agtereenvolgende kere uit terwyl St. Louis New York Yankees met 7 - 1 op Sportsman's Park verslaan, St. Louis St Louis Cardinals maak MLB -rekord met 10 reguit treffers in die sesde beurt van 'n oorwinning van 14-8 oor die Phillies by die Baker Bowl, begin Philadelphia Langste aangetekende aanval van hik: Charlie Osborne kry die hik en gaan voort vir 68 jaar, sterf 11 maande nadat dit opgehou het Charles Hoffner wen PGA-gholftoernooi
14 Junie Die Amerikaanse president, Warren G. Harding, is die eerste Amerikaanse president wat radio gebruik, en dra die Francis Scott Key -gedenkteken in Baltimore op
Henry Berliner demonstreer sy helikopter aan die Amerikaanse Buro vir Lugvaartkunde Ierse republikeine word geslaan tydens 'n nasionale verkiesing, die stem is ten gunste van die Verdrag van Londen, wat die Ierse Vrystaat as 'n heerskappy in die Britse Gemenebest laat.
19 Junie Paavo Nurmi hardloop wêreldrekord 5000m (14: 28,2)
Britse ekspedisiemag ontmoet die Duitse leër in Mons
'N Britse ekspedisiemag (BEF) van meer as 100,000 man is gestuur om die Duitse inval in Frankryk af te weer. Dit het teruggetrek na 'n aanvanklike verbintenis naby die Belgiese grens by Mons, en het vroeg in September deelgeneem aan 'n suksesvolle teenaanval op die rivier die Marne. Hierdie weerstand van die BEF-, Belgiese en Franse magte het Duitsland se 'Schlieffen -plan' gefrustreer om Frankryk vinnig te neutraliseer. Duitsland, wat reeds teen Rusland gestry het, het nou op twee fronte 'n sloot-gebaseerde uitputtingsoorlog gehad.
Die presidentskap van Hipólito Yrigoyen was gekenmerk deur massiewe teenstrydighede. Een van die stigters in 1891 van Argentinië se eerste suksesvolle pluralistiese party, die Radical Civic Union (UCR), het Yrigoyen 5 van sy 8 kabinetsposisies gevul met konserwatiewes van die party wat die mag sedert 1874 gemonopoliseer het, die National Autonomists. Hy verduidelik die deugde van 'ware stemreg', maar verwyder 18 moedswillige goewerneurs - waaronder vier van die UCR's.  Hy het talle arbeidskonflikte bemiddel, maar was nie in staat om die polisie en militêre brutaliteit teen stakende werkers te beheer nie. Die gevolglike golf van geweld word vererger deur die oprigting van die paramilitêre Argentynse Patriotic League deur 'n reaksionêre faksie in die Argentynse hoër klas, terwyl Yrigoyen (en die howe) grootliks geswyg het oor hierdie verwikkelinge. Meer as tweeduisend stakers het omgekom - sommige het lewendig in silo's gebrand. 
Tog het hy 'n reeks hervormings gevorder, waaronder die land se eerste betekenisvolle pensioen-, kollektiewe bedingings- en grondhervormingswette, sowel as uitgebreide toegang tot hoër onderwys en die skepping van die eerste belangrike staatsonderneming (die oliebedryf, YPF). Die ekonomie van Argentinië het sterk teruggekap uit die tekort aan goedere en krediet wat verband hou met die Eerste Wêreldoorlog, en Yrigoyen se kragtige arbeidsbeleid het gehelp om dit in rekord lewenstandaarde te omskep. 
Yrigoyen was bereid om sy amp te verlaat, al was dit nie die leisels van mag wat deur toenemende wedywerings binne die UCR self ondervind word nie, maar wend hom tot een van die medestigters van die UCR: die ambassadeur in Frankryk, Marcelo Torcuato de Alvear. Die afkoms van een van die tradisionele landgesinne van Argentinië, die goedgemanierde Alvear, het Yrigoyen se vrese om beheer oor sy Radical Civic Union te verlig, 'n risiko waarteen Yrigoyen homself verseker het deur sy persoonlike vriend en voormalige polisiehoof van Buenos Aires, Elpidio González, as Alvear se hardloopmaat te plaas .  Die konserwatiewe opposisie in die kongres wat Yrigoyen vroeg in sy ampstermyn agtervolg het, is grootliks teen 1920 oorkom deur 'n reeks kiesoorwinnings. Die senaat, wat destyds indirek gekies is, het egter slegs in konserwatiewe hande gevestig deur 'n reeks ontheffingsbesluite wat 9 vakatures teen 1922 gelaat het. 
Die meeste ander belangrike partye het die voorbeeld gevolg, en eerder as om hul belangrikste syfers as kandidate voor te stel, het hulle met 'n hervorming gebuig op die agterbanke geval. Konserwatiewes het 'n alliansie aangegaan, die Nasionale Konsentrasie, maar het nie hul mees prominente figuur, die voormalige goewerneur van die provinsie Buenos Aires, Marcelino Ugarte aangewys nie. Hulle het in plaas daarvan 'n gerespekteerde hervormer, 'n strafprokureur, met die naam Norberto Piñero, aangewys. Piñero het in 1890 'n noodsaaklike opknapping van die strafwet van Argentinië gehelp, 'n rekord wat sy ondersteuners gehoop het dat die kiesers die haas gevormde nasionale konsentrasie kon skei van sy bande met die gewelddadige Argentynse Patriotic League.  'n Meer en meer gerespekteerde Lisandro de la Torre, wat nie sy Demokratiese Progressiewe Party kon bevorder tot 'n effektiewe sentristiese alternatief vir die UCR nie, het die voormalige minister van onderwys, dr. Carlos Ibarguren, as die genomineerde gekies. Argentynse sosialiste, onder leiding van senator Juan B. Justo, het een van sy naaste medewerkers aangewys, en, 'n leier in die koöperatiewe beweging van Argentinië, die gerespekteerde adjunk Nicolás Repetto. 
Die verkorte veldtog het 'n ander oorwinning vir die UCR tot gevolg gehad. Die party het die presidensie oorweldigend behou en 53 van die 82 kongres se setels op die spel behaal, en verloor slegs in twee provinsies wat deur provinsiale partye beheer word, en twee wat deur dissidente UCR -groepe beheer word, die enigste senaatwedloop, die van die stad Buenos Aires, was weer ook deur die UCR gewen, en die partytjie eindig met 15 van 27 sittende senatore (uitgerekte vakatures uitgesluit). Ambassadeur Alvear het op sy beurt glad nie veldtog gevoer nie - nuus ontvang vir die uitslae van 2 April, presies waar hy die telefoonoproep van president Yrigoyen ontvang het wat hom die benoeming bied: in die Argentynse ambassadeurswoning in Parys. 
Onbestrede Unie -kandidaat.
Na die aanstelling van Macnaghten as hooggeregshofregter in 1928, is 'n tussenverkiesing vir Januarie 1929 gehou. Majoor Ronald Ross is gekies as die kandidaat van die Unionist Party. Soos so gereeld gedurende hierdie tydperk die geval was, was daar geen ander genomineerde nie en Ross is behoorlik onbestrede verkies.
Ross het onsuksesvol gestaan ​​as die konserwatiewe kandidaat vir die Engelse kiesafdeling Seaham tydens die algemene verkiesing van 1923 en 1924. Sy pa, John Ross, het tussen 1892 en 1895 die sitplek in Londonderry beklee.
Ernest Hemingway se paspoortfoto uit 1923, die jaar dat hy 24. word. Per toeval loop hy in Februarie die Amerikaanse digter Ezra Pound by 'n boekwinkel raak. Albei glo duidelik, presies en ekonomies in skryf. Hulle word vriende. Hemingway skryf 'n artikel vir die Toronto Daily Star, gepubliseer op 25 Maart, oor die & quotscum van Greenwich Village, New York, wat in Parys kuier en die werk van kunstenaars wat enige erkenning verwerf het, veroordeel.
Jan Die jaar begin met die Britse Ryk in sy grootste omvang, wat 'n vyfde van die wêreldbevolking beslaan.
7 Januarie Die Anglo-Ierse verdrag, wat in Desember onderteken is, word deur die parlement van Ierland bekragtig, met 64 tot 57 stemme.
12 Januarie Die Britse regering stel die oorblywende Ierse gevangenes vry wat in die Onafhanklikheidsoorlog gevang is.
26 Januarie beset Italiaanse magte Misrata in Libië en begin met 'n herowering van Libië. Met tenks en lugbombardemente, sal die Italiaanse magte dieper na Libië se binnekant beweeg en 'n oorlog van agt jaar begin.
6 Februarie Die Washington -vlootverdrag word onderteken deur die Verenigde State, Brittanje, Japan, Frankryk en Italië. Die doel daarvan is om 'n vlootwapenwedloop te voorkom. Japannese nasionalistiese-imperialiste is woedend. Japan se hoof van die vlootraad, bevelvoerder Kato Kanji, beweer dat 'n oorlog tussen die VSA en Japan begin het. Onder die imperialiste van Japan word die siening van Brittanje as 'n moontlike vyand versterk.
8 Februarie President van die Verenigde State, Warren G. Harding, stel die eerste radio in die Withuis bekend.
11 Februarie & quotApril buie & quot gesing deur Al Jolson lei tot gewildheid in musiek in die VSA.
28 Februarie verklaar Brittanje eensydig Egipte as 'n soewereine staat. Egipte word nie meer as 'n Britse protektoraat beskou nie. Die heerser van Egipte, die Anglo-vriendelike Sultan Faud, sal homself op 15 Maart verklaar. "Die Britte gaan voort om die Egiptiese buitelandse betrekkinge, kommunikasie en militêre aangeleenthede te beheer en die beheer oor die Soedan en Ndash wat as 'n deel van Egipte beskou word, voort te sit. Britse troepe sal steeds in Egipte gestasioneer wees.
3 Maart Mussolini se fasciste beset Fiume (aan die noordoostelike Adriatiese kus en behoort tot die einde van die Eerste Wêreldoorlog aan Hongarye). Die besetting is 'n beroep op Italiaanse patriotisme en sal in die komende weke deur gereelde Italiaanse troepe ondersteun word.
11 Maart Mohandas Gandhi word in Bombay gearresteer weens sedisie weens twee artikels wat hy in sy koerant "Young India" geskryf het wat boikotte en burgerlike ongehoorsaamheid bevorder. Hy word op 22 Maart 'n vonnis van ses jaar opgelê.
14 Maart In die Britse heerskappy in Kenia, is Harry Thuku (1895 en ndash1970), 'n Engelssprekende Kikuyu, voormalige koerantsetter en telegraaf en pionier van die moderne Afrikaanse nasionalisme, gearresteer en in die tronk gesit. Twee dae later buite 'n polisiestasie bots koloniale polisie met soveel as 8 000 van sy volgelinge. Een en twintig word vermoor. Thuku word verban na vandag is Somalië.
3 April Die leierskap van die Kommunistiese Party kies hul kameraad Joseph Stalin as hoofsekretaris van die Sentrale Komitee van die Sowjetunie se Kommunistiese Party, 'n posisie wat Lenin wou skep, met die aanbeveling dat dit deur Stalin vervul moet word.
7 April Die Amerikaanse minister van binnelandse sake, Albert B. Fall, gee twee van sy vriende, oliemanne Harry F. Sinclair (Mammoth Oil Corporation) en Edward L. Doheny (Pan- American Petroleum and Transport Company), sonder oop bod.
16 April Die verdrag van Rapallo is 'n toenadering tussen die Duitse Weimarrepubliek en die Bolsjewistiese Rusland. Elkeen verloën alle territoriale en finansiële eise teen die ander. Hulle stem in om hul diplomatieke betrekkinge te normaliseer en saam te werk om aan die ekonomiese behoeftes van beide lande te voldoen.
Mag die vyandigheid teenoor Jode in die Verenigde State toeneem. Hierdie maand bepleit die president van Harvard Universiteit, AL Lowell, die beperking van Joodse aansoekers tot sy universiteit. As 'n groter Joodse inskrywing groter vooroordeel teenoor Jode uitlok, vra hy: "Hoe kan ons die Jode laat voel en as 'n integrale deel van die studente beskou word?"
19 Mei Die konferensie van 39 dae in Genève eindig met die 34 deelnemende lande wat nie 'n ooreenkoms kon opstel wat die ekonomiese katastrofe wat deur die Vredesverdrag van Versailles van 1919 ontstaan ​​het, kan verbeter nie.
26 Mei kry Lenin sy eerste beroerte.
28 Junie In Noord -Ierland was lede van die Ierse Republikeinse Weermag verantwoordelik vir talle moorde, bomaanvalle, skietvoorvalle en brandende brande. Hulle is gekant teen die Anglo-Ierse verdrag wat in Desember onderteken is. Hulle wil nie 'n skikking hê wat die onafhanklikheid van 'n verenigde Ierland in die gedrang bring nie. Vandag begin die burgeroorlog van Ierland in die hoofstad van Ierland, Dublin, toe die regering van Ierland (wat die verdrag met Brittanje gesluit het) met behulp van artillerie wat deur die Britte geleen is, die Ierse Republikeinse leërmag wat regeringsgeboue beset het, begin bombardeer. Die gevegte in Dublin duur tot 5 Julie. Die burgeroorlog duur tot in 1923.
Jul Hierdie maand sal 563 Duitse markte een Amerikaanse dollar koop, byna dubbel die 263 wat agt maande gelede nodig was, en die twaalf punte in April 1929 verdwerg. Die inflasie het begin as 'n manier om die land se oorlogspoging te betaal. Britse en Franse ekonomiese & quotxperts & quot beweer dat Duitsland sy ekonomie vernietig met die doel om herstel te vermy. Ander vind fout met onvoldoende Duitse regeringsingryping of Duitse bankiers en buitelandse beleggers vind welvaartsverbeterende geleenthede. In Augustus kos dit 1000 punte vir een Amerikaanse dollar.
20 Julie Wat die Duitse bewind in Togoland (in Wes -Afrika) was, is verdeel in Volkebond -mandate van die Franse Togoland en die Britse Togoland.
15 Julie In Japan het 'n klein Kommunistiese Party sf gestig. Dit is 'n ondergrondse (geheime) organisasie. Maar die regering is daarvan bewus en verbied dit onder sy vredesbewaringswet. Dit sou die enigste politieke party in Japan wees wat Japan se betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog teengestaan ​​het.
31 Julie In Italië lewer 'n poging tot magsvertoning deur die Sosialistiese Party en die Spoorwegmanne 'n oproep tot 'n algemene staking. Die staking sal die fascistiese leier Benito Mussolini opnuut geleentheid gee om hom as die redder van Italië te beklee.
Aug Hierdie maand vergader die presidente van Honduras, Nicaragua en El Salvador oor die USS. Tacoma in die Golf van Fonseca (waar hierdie drie lande bymekaarkom). Die Verenigde State het ekonomiese belange in die streek, en die presidente sal belowe om te verhoed dat hul gebiede gebruik word om revolusies te bevorder.
Aug Hierdie maand versprei die Kamer van Koophandel in Sharon Connecticut pamflette waarin eienaars van eiendomme aangemoedig word om nie aan Jode te verkoop nie.
7 Augustus By die Waterville -landingsstasie in die suidweste van Ierland sny die Ierse Republikeinse leër die Atlantiese kabelverbinding tussen die Verenigde State en Europa. Dit sal niemand se belange dien nie.
22 Augustus Michael Collins, die held van die onafhanklikheidsoorlog van Ierland, word in 'n hinderlaag deur 'n IRA -mag doodgemaak.
26 Aug. Die laaste geveg van die Grieks-Turkse oorlog begin, die Slag van Dumlupinar, tot einde September 9.
27 Aug. 'n Grootskaalse aanval deur Turkse magte begin in die bergagtige Afyon-provinsie, in die middel van Turkye, wat sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog deur Franse, Italiaanse en Griekse magte beset is.
28 Aug. Diplomatieke druk deur die Verenigde State en Groot -Brittanje op Japan, plus toenemende binnelandse Japannese opposisie weens die ekonomiese en menslike koste, lei daartoe dat die administrasie van premier Kato Tomosaburo daartoe instem om sy troepe uit Siberië te onttrek. By die Japannese slagoffers van die Siberiese ekspedisie was ongeveer 5.000 dooies weens gevegte of siektes en uitgawes van meer as 900 miljoen jen ingesluit.
9 September Turkse troepe wat Griekse troepe terugtrek, gaan die stad Izmir (Smyrna) aan die Egeïese kus binne, wat die oorlog in Turkye met Griekeland wat in 1919 begin het, effektief beëindig.
11 Sep. Brittanje se mandaat van Palestina word deur die Raad van die Volkebond goedgekeur. Die mandaat maak die wettige administrasie van Brittanje, insluitend Jerusalem, deel van die Ottomaanse Ryk.
14 September Griekeland se weermag is na Smyrna gestuur. Die Groot Vuur van Smirna woed. Die Grieke word gedwing om die stad te ontruim op Griekse skepe onder toesig van die geallieerde vernietigers.
18 Sep. Hongarye, wat daarvan oorgebly het ná die Verdrag van Trianon, sluit aan by die Volkebond.
Fasciste marsjeer na Rome met medaljes wat trots vertoon word. Mussolini is tweede van links en dra 'n vensterbank.
Op pad na Rome om Italië reg te stel. Die fasciste het die massabewegingstaktiek van die sosialistiese linkerhand aangeneem, waar Benito (vernoem na Mexiko se Juarez) Mussolini hom voor die 'glorie' van die Eerste Wêreldoorlog geïdentifiseer het.
Oktober Hierdie maand sal 3 000 Duitse mark gelykstaande wees aan een Amerikaanse dollar.
1 Oktober George Ivanovich Gurdjieff open sy Institute for the Harmonious Development of Man in Fontainebleau in Frankryk. Gurdjieff is 'n mistikus wat poog om die mensdom na 'n hoër toestand van bewussyn en prestasie te neem. Hy beweer dat hy sy wysheid geleer het terwyl hy reis en studeer in Sentraal -Asië. Tekens van sukses in harmonie in samelewings in Sentraal -Asië bestaan ​​nie. Sukses in harmonie kom ook nie in Europa voor nie. Hy sal bewonderaars lok, en sy sukses sal wees in die opbou van rykdom.
18 Oktober Die British Broadcasting Company word gestig. Dit word besit deur die Britse algemene poskantoor en ses telekommunikasiemaatskappye.
22 Oktober Die fascis se sewe dae lange opmars oor Rome begin. Dit sal beskryf word as minder as 30 000 deelnemers. Dit word gelei deur bemande mans wat die machismo -betrokkenheid by die oorlog uitspreek.
28 Oktober Mussolini het die steun van Italië se weermag, sakeklas en regses. Eerste minister Luigi Facta is bereid om die fascistiese opstand te stop en sy leiers in hegtenis te neem. Hy het 'n noodtoestand hiervoor opgestel, maar koning Emmanual III (skaars vyf voet lank) weier om dit te onderteken.In plaas daarvan kies hy Mussolini as premier. Mussolini sal 'n kabinet vorm van fasciste en regse nasionaliste.
1 November In Turkye tree die Sultan Mehmed VI van die Ottomaanse Ryk af, wat die weg baan vir die skepping van Turkye as 'n republiek. Op die 17de vertrek hy na ballingskap in Italië.
4 November In die Verenigde State beveel die posmeester -generaal alle huise om 'n posbus te hê. Diegene wat verkies om nie bevele van die regering af te neem nie, is vry om nie 'n posbus te hê nie, maar hulle sal die aflewering van pos moet prysgee.
19 Nov. Sy neef Sultan Mehmed VI, wat abdikeer, het Abdul Mejid II, 'n ywerige versamelaar van skoenlappers, die tradisie van heerskappy voortgesit, soos 'n ongeluk van geboorte. Hy word Islam se bevelvoerder van die getroues op aarde (kalief).
24 November Die Italiaanse parlement gee Mussolini diktatoriale magte vir een jaar.
6 Desember Die verdrag tot oprigting van die Ierse Vrystaat, wat op 1921 in Londen onderteken is, word amptelik.
7 Desember neem die parlement vir die ses graafskappe in Noordoos-Ierland die opsie wat hulle in die Verdrag van Londen (onderteken op 6 Desember 1921) verleen om verbonde aan die Verenigde Koninkryk te bly, wat hulle van die Ierse Vrystaat onderskei.
11 Desember Onafhanklikheid vir Pole, voorheen regeer deur die tsaristiese Rusland, het gestalte gekry ná die Eerste Wêreldoorlog. Vandag neem een ​​van hulle, Gabriel Narutowicz, 'n professor in hidro -elektriese ingenieurswese, wat in 1920 uit Switserland teruggekeer het, die eed af as die eerste president van Pole.
16 Desember In Pole vermoor Eligiusz Niewiadomski, 'n vurige regse nasionalis wat vir die onafhanklikheid van Pole geveg het, 'n modernistiese skilder en kunskritikus, president Gabriel Narutowicz met 'n handwapen. Regses het gekla dat die president se verkiesing gekom het met die ondersteuning van Reds (kommuniste), Jode en Duitsers. Die sluipmoord bereik niks vir die regses nie. Die nuwe president is Stanislaw Wojciechowski, 'n wetenskaplike.
30 Desember kom Rusland, Oekraïne, Wit -Rusland en Transkaukasië saam om die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke te vorm. Dit bestaan ​​uit mense wat binne die tsaristiese ryk was. Dit sluit die republieke Georgië, Kazakstan, Kirgisië, Oesbekistan en Oekraïne in. Die Bolsjewiste (kommuniste) wat in die huidige USSR was, is ideologies anti-ryk, en hulle beskou die republieke as gelyke deelnemers aan die unie.