Die Romeinse vrou en haar plek in antieke Rome - Die versamelings - 2022
Die Romeinse vrou en haar plek in antieke Rome
Ek Dit sou reduktief en eenvoudig wees om 'n tipiese portret van die prentjie te probeer teken Romeinse vrou. Inderdaad, as die geskiedenis ons een ding leer, is dit dat daar nie mans en vroue is nie, maar mans en vroue. Die geskiedenis word in die meervoud vervoeg. Oor so 'n lang tydperk, begin in 753 vC. J.C. en wat eindig in 476, die vroulike toestand en die rol van vroue in antieke Romeinse samelewing het voortgegaan om te ontwikkel en verskillende vorme aan te neem. Hierdie veranderinge sal ons hier probeer verduidelik. Vertrek vir Venus op hande!
Wanneer die mite werklikheid word
Rome is asof dit deur legendes gevorm word. Die grondslag, in 753 vC deur Romulus, het aanleiding gegee tot die geboorte van 'n ewige mite, die van Remus en Romulus, 'n tweeling wat geveg het om die beroemdste Latynse stad te baar. As 'n mens met die eerste oogopslag een ding raaksien, is dit die totale afwesigheid van vroue aan die begin van Rome. Die wolf verduister die vroulike teenwoordigheid van Rhéa Silva, moeder van die twee broers wat in die Tiber verlaat is. Boonop is die toekomstige Romeinse stad in die vroeë dae gebou in die totale afwesigheid van vroue. Laasgenoemde in Rome is - van die begin af - 'n hakie wat ernstige sake betref. Die stigtingsmite sal sonder hulle gemaak word ...
Maar 'n ander gebeurtenis, wat weer 'n legende sal word, weeg die balans tussen die geslagte in hierdie viriele en Romeinse balans. Die ontvoering van die Sabines dui op die toetrede van vroue tot die ontwikkeling van die toekomstige Ryk. Dit sal ook dien as 'n model vir volgende generasies. Die ontvoering sou dus kort na die stigting van die stad deur Romulus en sy wapenbroers plaasgevind het. Die probleem is eenvoudig: die Romeine het nie Romeine om die plekke te herbevolk nie. Hulle sal probeer onderhandel met die Sabines, 'n naburige volk, om die uitruil van sommige vroue te bekom. Maar die Sabines sien die nuwe ontluikende stad swak in. Hulle weier kategories. Romulus beveel dan dat die Sabine-vroue verwyder moet word omdat hulle geweier word.
Laasgenoemde is die eerste vroue wat hulle in Romeinse lande vestig en ingryp in die lewe van die stad. Hulle slaag daarin om die vyandelikhede tussen hul mans en hul ouers te stop, ons gee selfs die naam van sommige aan die Curies [i]. Die Sabines het ook praktyke aan die toekomstige Romeine oorgedra, soos die van spin en weef. Tydens hul ontvoering het hulle hul lot aanvaar op voorwaarde dat hulle in hul man se huis vereer word en dat hulle geen ander werk sou hê as om wol te spin nie. Dit is dus hierdie beroemde Sabines wat die gebruike van hul nageslag sal beïnvloed, wat dan as Romeine gekwalifiseer sal word. Beïnvloed mite die werklikheid.
Om die tipiese portret van die Romeinse vrou te teken, lyk ondenkbaar in die lig van die veelvuldige eienskappe wat die Latynse skoner geslag ontwikkel. Van die matrone tot die edele vrou, 'n wêreld skei hulle. Daarbenewens het die toestand van laasgenoemde mettertyd voortgegaan om van die Koninkryk tot die Ryk via die Republiek te verander.
In die begin is strengheid en soberheid in Rome nodig. Eerste sigbare element, klere. In die openbaar bedek vroue hul koppe om niks oor hulself te verklap nie. Op hul wolrokke, die stoel, gooi die matrone 'n mantel, 'n palla, wat sorg dat die twee skouers verberg word. Dit val tot op die vlak van die voete, beskeidenheid verplig. Benewens die wegsteek van 'n deel van die liggaam, is dit ook daarop gemik om beweging te verhinder. Die simboliese krag van die jas is kragtig!
Van die begin af word die meisie in die huis grootgemaak. Dit sal eeue neem voordat sy skoolopleiding bywoon, hoewel Livy 'n meisieskool in die vyfde eeu noem. Die uirgo, dit is sy naam, dra 'n geborduurde toga bedek met 'n bulla wat sy nek bedek. Haar hare word teruggetrek en in 'n broodjie agter haar kop gesit. Wanneer ons 'n man neem, verberg die Romeinse vrou byna die hele liggaam, soos ons hierbo gesien het. Die matrone het 'n paar juweliersware, maar niks te luuks nie, net genoeg om haar van 'n slaaf of hofmeester te onderskei. Eers aan die einde van die Republiek het grimering en parfuum in oorvloed verskyn. Deur die klere van die matrone merk ons ​​maklik die sosiale rol wat ons wil hê sy moet speel: geen ruimte vir oorspronklikheid nie, nee die reg om anders te wees. In die begin wou die Romeine moeders hê, nie vrouens nie.
Die matrone, voog van die huis, is in haar huis opgesluit terwyl die man buite woon. Om vir 'n vrou in die strate te wandel, is onbetaamlik. Maar tuis is sy vrygestel van dienspligtige take. Die matrone rig haar diensmeisies en weef togas of spin wol, soos haar voorvaders die Sabines. 'N Vrou van orde en plig; sy leef vir haar man en haar kinders. Sy sosiale lewe is beperk. Nog 'n belangrike kenmerk, sy eet, terwyl die man, aan die einde van die Royalty, gaan lê om te eet.
Selfs al lyk hierdie toestand vir ons moeilik deesdae, ken die tydperk geen opstande of vroulike opstand van groot omvang nie. Dit is miskien ook te danke aan die groot respek wat hulle omring, wat hul situasie effens verbeter.
Uit 'n wetlike oogpunt het Romaine nie die reg om te stem nie, en natuurlik nie die geskiktheid nie. Sy "behoort" altyd aan 'n man in haar familie, soms aan haar vader en soms aan haar man. Dit is streng verbode om te vergader. As hulle 'n versoek het om aan te bied, moet hulle deur hul mans gaan. Hulle word ook nie onder die burgers getel nie. Volgens Lactantius [ii] in sy Epitone sou Cicero hierdie sin op 'n gevoelige toon uitgespreek het: "Wat sal die ongeluk wees van 'n stad waar vroue die ampte van mans sal beset!" ". Dit wil sê die krediet wat ons hulle gee ...
Dit is nie toevallig dat die vrou nie aan haarself behoort nie. In al die tekste word sy altyd gedefinieer in verhouding tot haar man of haar seuns. Filia vir haar pa, uxor van haar man of selfs om sulke mense te kyk. Ons sal eeue en die Republiek moet wag totdat ons oor hulle as femina gaan praat.
Wat die verhouding betref, is die meisie baie jonk getroud. Geslagsgemeenskap is dus baie vroeg - ongeveer 12 jaar oud - en hoewel dit dan menstruasie vergemaklik, veroorsaak dit dikwels fisiese lyding wat vir die lewe in die vlees van die liggaam ingeskryf is. Dit is waarskynlik dat die Romein nie stilstaan ​​by die fynhede van liefde nie. Die seksuele handeling vind in die donker plaas, die vrou plaas haarself meer ferarum, want tradisie wil hê dat hierdie posisie vrugbaarder moet wees. Die seksuele daad tussen huweliksmaats het geen ander doelwitte as die voortplanting nie.
In The Constance of the Wise vat Seneca die opvatting wat die Romeine van die Romeine het "Die vroulike geslag is gehoorsaam, die manlike bevel" volmaak saam. Dus is die 'swak' geslag in Rome op bevel van mans.
Die verhouding met die kind
Die bande tussen moeder en jong kind is swak, indien nie bestaan ​​nie. Swangerskap word as 'n ware beproewing ervaar. Geboortes kom gereeld voor. Miskrame word gevrees, veral omdat die Romeinse vrou vrees dat sy verdink word dat sy 'n aborsie ondergaan het, 'n ware misdaad in Rome! Dokters help swanger vroue kwalik vanweë hul beskeidenheid en veral hul relatiewe onbekwaamheid op hierdie gebied. Daar word beraam dat een uit elke vyf geboortes vir die moeder dodelik is.
Wat die verhouding selfs met die kind betref, is dit ingewikkeld om te definieer. Die Romein voel meer trots as toegeneentheid. Sy is trots dat sy die krag het om in haar geboorte te skenk. Die lewe van die kind is inderdaad broos, maar min van hulle bereik die ouderdom van een jaar. Sodoende vermy vader en moeder emosionele verknogtheid. Dit is eers wanneer die kind dit regkry om die eerste lewensjare deur te dring, dat ons belangstelling en selfs liefde vir hom het.
Die matrone regeer bo haar kinders, selfs as hulle volwassenheid bereik het. In hierdie verband begin Rome die vrou respekteer wanneer sy moeder word. So onregverdig soos dit deesdae vir ons mag lyk, word 'n vrou sonder kinders in Rome as onnodig beskou.
Vroue van Rome
Aan die begin van die Koninkryk was die bevolking van Rome relatief homogeen. Maar namate die stad groei, ontstaan ​​daar nuwe groepe. Sommige klim bo-op die sypaadjie, ander bly - soos altyd - in die kuil. Ons sien dus dat groepe met verskillende gebruike en gebruike verskyn. Die historiese bronne beskryf gewoonlik die lewe wat in die hoër sfere plaasvind, selde die mense self. Dit is die rede waarom, veral uit die Republiek, raadsaam is om die patrisiër van ryk agtergrond te onderskei van die plebeër wat erger toestande ken. Laasgenoemde bly meer getrou aan tradisies, terwyl die patrisiër geneig is tot 'n sekere emansipasie.
Op godsdienstige vlak is sekere kultusse gereserveer vir die patrisiër of die plebeër. Dit is die geval met Pudicita, 'n kultus wat gewoonlik vir patrisiërs gereserveer word. Livy vertel dat 'n patrisiër, getroud met 'n plebeër, kwaad was dat sy hierdie kultus weens haar unie geweier is, 'n plebeense reinheid aan haar laat voorstel het. Met hierdie sterk gebaar kon laasgenoemde aantoon dat deugsaamheid selfs onder patrisiërs hoog was, en dat dit die matrone nie aanstoot gee nie. In die verbygaan sien ons die spanningsklimaat tussen hierdie twee klasse vroue raak. Laat ons ook let op die wil onder mense van die volksgenote om mense van die hoë samelewing na te maak, maar omgekeerd is ook waar as dit kom by deug, dit alles ten bate van ernstige sedes.
Teen die einde van die Republiek regeer Rome koning oor byna die hele Mediterreense kom. 'N Professionele weermag verskyn en 'n aantal mans werf. Laasgenoemde word met lof toegeken. Die mans wat nie inskakel nie, of wat van diens vrygestel word, word op die agtergrond geskuif, hulle word togatus, met ander woorde eenvoudige burgers. Hierdie verandering is belangrik, aangesien dit die toestand van vroue verander. Trouens, as haar man na die veldtog vertrek het, moet sy haar huisgesin beheer. As die man nie weggaan nie, verstaan ​​die vrou nie waarom sy nie voordeel sou trek uit 'n gelykwaardige mag nie.
Daarbenewens ontwrig slawe wat uit die buiteland gebring word, gewoontes. Dit is ook 'n algemene verskynsel. Die toestroming van buitelandse vroue het die inwoners altyd bevoordeel. Hierdie nuwe aankomelinge is bestem vir die moeilikste take. Die werk van matrone word dus aansienlik verlig en bevorder die vrylating daarvan.
Aan die einde van die Republiek het 'n ander kategorie vroue momentum gekry, dié van hofdienaars en prostitute. Alhoewel hulle nog altyd bestaan ​​het, lê die nuwigheid daarin dat dit voortaan nie meer 'n geheim is nie. Die fasiliteite wat daar is om 'n unie te maak en te verbreek, vermenigvuldig eintlik die aantal hofdienaars. Cicero moedig mans selfs aan om die "koors van jeugdige passies [iii]" te laat slaag. Baie van hierdie 'venale' vroue is slawe of vrymense. Die mees gesogte is dansers, musikante en aktrises. Sommige slaag selfs daarin om met belangrike patrisiërs hoog te styg in die samelewing. Hoe dit ook al sy, hierdie kategorie vroue weerspieël duidelik 'n evolusie in die sedes van die skoner geslag in Rome en die plek wat dit gegee word.
Skoonheid, fisies en intellektueel
Van 'n liggaam wat onder die Koningskap verberg is tot 'n liggaam wat onder die Ryk uitgestal word, is die 'fisiese' evolusie wat vroue geken het opmerklik. Grimering en parfuum neem al hoe meer plek in die skoonheidstoerusting wat die romaine beskikbaar het. Net so ontwikkel klere en probeer dit nou om hierdie ruim kurwes uit te lig. Nog 'n belangrike element, die spieëls word verpligte instrumente. Die juwele word trots gedra, dit is terselfdertyd die teken van 'n groot verfyning, maar ook die teken van 'n magtige rykdom.
Soos ons gesê het, is die manier van aantrek perfek. Ons het met meer presisie aan die kleurstof begin werk, veral die pers, wat baie gewild was. Dit word byvoorbeeld onttrek uit 'n weekdier genaamd murex. Hierdie dier het 'n witterige vloeistof in sy liggaam. As dit sterf en onder die son se werking, word dit pers tot indigo. Hierdie kleure is dus uiters gesog en daarom duur. Wat die sny van die kledingstuk betref, dra ons steeds stola en palla. Maar nuwe materiale soos sy verskyn. Dit alles kos natuurlik 'n koste.
Een van die mees openbarende tekens is sonder twyfel die evolusie van haarkapper. As die matrone hul vlegsels lank styf agter hul koppe hou, begin ons allerhande fantasieë van hare voorstel. Vir karikatuur ken elke dinastie sy haarstyl! Sommige hou van krulle, ander vorm diadems wat met penne versier is, en ander stel regte beeldhouwerk bo hul skedels op. Die oggend "kapsel" stap strek oor tyd en word onvermydelik. Dit is natuurlik die diensmeisies wat sorg vir hierdie harde werk ...
Die name van die parfuums van hierdie tydperk behou vandag nog 'n sekere aansien: Egiptiese kaneel, nardus, mirre, Indiese amoom ... Soveel geure uit die Ooste en aangepas by Romeins, soms versier met olie van roos of saffraan. Die oogskaduwees het ook hul oomblik van glorie gehad. Die gewildste: purpurissum, altyd gemaak van murex. Die oë het ook hul klein geheime geken om nog beter te skyn.
Die veranderinge het ook betrekking op onderwys. Meisies ontvang nou die basiese vaardighede van rekenkunde en lees. Sommige begin selfs met musiek en literatuur. In die hoë samelewing beoefen sommige van hulle selfs welsprekendheid en letterkunde. Cicero filosofeer graag met sy vrou ...
Hoe dit ook al sy, die Romeine beoordeel hul vrouens nie meer op dieselfde manier as onder die Koninkryk of selfs onder die begin van die Republiek nie. Cicero skryf selfs dat dit afgekeur word om ''n man te wees wie se blik die skoonheid minag, wie se reuk, aanraking ... ongevoelig is, wat sy ore sluit vir alle goedhartigheid [iv]'. Voorheen is 'n Romeinse vrou volgens haar deug waardeer. Nou ken ons skoonheidspryse toe en weet ons hoe om die intelligensie van vroue te waardeer.
In Rome was die vrou / magsverhouding nog altyd dubbelsinnig, begin met die huis om na die top van die Ryk te gaan.
Uit 'n wetgewende oogpunt het laasgenoemde min regte. Maar die werklikheid is heeltemal anders. Met hierdie bemagtiging onder die Republiek, het die matrone dienaars en kommandante begin besit in die afwesigheid van haar man. Net so in die sosiaal hoër sfere meng baie vroue hulle aan die mag, dikwels direk. Hierdie vroue in die skaduwee, wat agter die skerms lei, speel met hul grootste invloed.
Agrippina gryp die hart van keiser Claudius aan en slaag daarin om dit heeltemal te oorheers. Sy sal hom waarskynlik vergiftig selfs om haar erfenis te bestuur. As gevolg hiervan bring dit Nero na vore, die vrug van sy vorige unie, wat afbreek tot die kronkel van die vergetelheid Britannicus, die erfgenaam van Claudius. Een voorbeeld onder andere wat die evolusie van vroue in die boonste lae baie goed weerspieël.
Die verhoudings tussen hierdie magtige vroue maak en breek selfs die geskiedenis. Elkeen gaan sy eie manier om sy einde te bereik. Op hul beurt beskuldig hulle hul teëstander dat hulle besig is met towery of om astroloë te raadpleeg! As dit nie werk nie, maak dit u saak, ontken hulle owerspel!
Maar Rome is nie immuun vir die machismo wat deur sy are vloei nie. Dus die verskriklike woorde van Valère Maxime in sy gedenkwaardige feite en woorde oor 'n merkwaardige vrou "wie se viriele siel deur 'n verraderlike geluksfout die vrou se liggaam ontvang het". Ons mag dus die reg van vroue om in die hoogste sake in te meng, magtig sonder om genoeg ruimte te neem om sigbaar te word en veral om erkenning te kry. Viriliteit en heldhaftigheid by vroue word slegs toegelaat as hulle vreemd is, soos Tacitus wat Bouddica, 'n Bretonse generaal, laat praat: 'Vrou, dit is my lot om te verower of om te vergaan by die oorlog. Dit is gratis vir mans om te lewe en slawe te wees. "
Tussen skaduwee en lig, bewondering en vrees, is dit die paradokse en die teenoorgesteldes wat 'n skyn van die portret van die Romeinse vrou kan skets. Maar hierdie "portret" bly onmoontlik om perfek te bereik, so baie dualiteite is: patrisiër / plebeërs, stad / land, slaaf / bevry, matrone / hofmeester ...
Om die universum van die romaine te betree, moet ons ontslae raak van ons visie op die wêreld en die verhoudings wat mans en vroue vandag onderhou. Maar dit is ook hierdie misterie, hierdie obskure helderheid wat die Venus van Rome omhul, wat hulle ewig en fassinerend maak, selfs vandag nog.
- Pierre Grimal, Lewe in Rome in die Oudheid, PUF, 1994.
- Guy Achard, La Femme à Rome, PUF, 1995.
- A.-M. Verilhac en C. Vial, Die vrou in die Mediterreense wêreld, Werke van die Maison d'Orient, n ° 19, Lyon.