A. A. Milne - Geskiedenis Podcasts - 2022
Alan Alexander Milne is gebore in Hampstead op 18 Januarie 1882. Sy pa was skoolhoof van Henley House School. Een van sy onderwysers was H. G. Wells wat tussen 1889-1890 skoolgehou het.
Nadat hy die Henley House verlaat het, het hy die Westminster School bygewoon. Hy was 'n talentvolle wiskundige en het 'n beurs aan die Trinity College, Cambridge, verwerf. Terwyl sy op universiteit was, het Milne die studentetydskrif geredigeer Granta. Nadat hy die universiteit verlaat het, werk hy as vryskutskrywer totdat hy aangestel word as assistent -redakteur van Punch Magazine in 1906. 'n Versameling van sy tydskrifartikels, Die dag se spel, is in 1910 gepubliseer.
Milne was 'n pasifis, maar met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het hy gereageer op die oproep van Lord Kitchener om by die Britse leër aan te sluit. Milne het in Februarie 1915 'n kommissie aangebied deur die Royal Warwickshire Regiment.
Tweede luitenant Milne is tydens die Somme -offensief na die Wesfront gestuur. Kort nadat hy op die voorste linie aangekom het, word sy beste vriend, Ernest Pusch, vermoor: "net toe hy by sy tee gaan sit, kom daar 'n dop en blaas hom in stukke." Sy broer, Frederick Pusch, is 'n paar dae later deur 'n Duitse sluipskutter vermoor.
Op 10 Augustus 1916 is Milne en vier ander mans uitgestuur om die telefoonkabel op te hou sodat kommunikasie met die bataljon en die brigade se hoofkwartier in stand gehou kan word. Tydens die operasie het die senior seinbeampte, Kenneth Harrison, 'n ernstige kopwond opgedoen as gevolg van 'n skulpsplinter. Milne het nou by Harrison oorgeneem en die volgende aand het hy nog 'n telefoonlyn gelê. Soos hy later onthou: "uitgebrei volgens die handboeke, en verseker geen bombardement nie".
Die bevelvoerder van die Royal Warwickshire Regiment, luitenant -kolonel Charles Collison, het toegegee dat die resultate van die voorlopige bombardement: "Dit sou die sloot nie net onbewoonbaar maak vir ons manne nie, as hulle daarin sou slaag, maar dit was 'n duidelike aanmaning vir die Hun dat ons in die nabye toekoms 'n aksie teen hom oorweeg het. "
Op 12 Augustus 1916 verlaat Milne se infanterie-peloton die voorste loopgrawe. Die mans het hul aanval uitgevoer agter 'n spervuur ​​wat opgehef het toe hulle vorentoe gaan. Onmiddellik het hulle onder intense Duitse masjiengeweer vuur beland. Nie een van Milne se manne het binne twintig meter (18,2 m) van die Duitse loopgraaf gekom nie. Die bataljon verloor ongeveer sestig dood, en net meer as honderd gewondes. Van die vyf beamptes wat die aanval gelei het, is drie dood en twee ernstig gewond.
Luitenant -kolonel Charles Collison het 'n verslag geskryf waarin beweer word dat sy manne dapper gesterf het: "Ek mag noem dat ek niemand anders sien lê het as met sy gesig na die vyand nie." Milne het hierdie gebeure anders geïnterpreteer en later beweer dat hierdie aanval sy siening van die oorlog verander het: "Dit maak my amper fisies siek van die nagmerrie van geestelike en morele agteruitgang."
In November 1916 is Milne verplaas na die baie stiller loopgrawe naby Loos. Hy het egter loopgraafkoors gekontak en hy is na Engeland ontruim. Na sy herstel het hy klas gegee aan 'n nuutgestigte seinskool.
Na die oorlog het Milne teruggekeer Punch Magazine maar hy spandeer sy vrye tyd om toneelstukke te skryf. Die geboorte van sy seun, Christopher Robin, het daartoe gelei dat hy 'n paar gedigte en verhale vir kinders geskryf het. In 1924 publiseer hy 'n boek met kindergedigte, Toe ons baie jonk was, wat geïllustreer is deur E. H. Shepard. Die boek bevat die eerste verskyning van Winnie the Pooh.
In 1925 koop hy Cotchford Farm in Hartfield. Hy is aangemoedig om meer kinderverhale te skryf en Winnie-die-Poeh is gepubliseer in 1926. Dit was 'n groot sukses en dit is gevolg deur Die huis by Pooh Corner in 1928. Hierdie verhale speel af in Posingford Wood naby Milne se huis. Milne wou toneelstukke en romans skryf, maar hulle kon nie geld verdien nie, anders as sy kinderverhale. Claire Tomalin het daarop gewys dat "sy roem as kinderskrywer dit vir hom al hoe moeiliker gemaak het om die publiek, kritici of uitgewers in die ander, ernstiger werk te interesseer."
In 1934 publiseer Milne Vrede met eer oor sy ervarings van die Eerste Wêreldoorlog. Dit is gevolg deur Dit is nou te laat: die outobiografie van 'n skrywer (1939).
Milne het tydens die Tweede Wêreldoorlog gedien as 'n kaptein van die Home Guard in Hartfield en Forest Row. Sy gesondheid was egter nie goed nie, en in 1952 het hy 'n beroerte gehad wat hom as 'n invalid laat.
Alan Alexander Milne is op 31 Januarie 1956 op die plaas Cotchford oorlede.
Ons het heeltemal geïsoleer daar gesit. Die diepte van die uitgrawing het die geraas van die gewere gedemp, sodat 'n dop-bars nie meer die geluid was van 'n reuse loodgieter wat sy gereedskap neergooi nie, maar slegs 'n aanhoudende slag wat die kerse laat dans en dan, asof deur 'n nagedagte, het hulle uitgewis. Af en toe het ek hulle weer aangesteek, gewonder wat ek moet doen, gewonder wat seinbeamptes by hierdie geleenthede doen. Ek het senuweeagtig vir die kolonel gesê en gevoel dat die isolasie my skuld was: 'Moet ek probeer om 'n lyn te kry?' en tot my groot verligting het hy gesê: "Moenie 'n bleddie dom wees nie."
Ons het verby een van die seinstasies gegaan, nie meer 'n stasie nie, maar 'n pannekoek aarde bo-op 'n uitgestrekte liggaam; Ek het hom die aand daar gelos en gesê: "Wel, jy sal gemaklik wees hier." Meer gejaag, meer asemhaling, meer lyke, ons was in die voorste linie. Die majoor het haastig gegaan om die manne in te samel, terwyl ek by die telefoon aangesluit het. Natuurlik hopeloos, maar ons kon nie meer gedoen het nie.
Ernest Pusch het 'n onderkleed van kettingpos gedra ... soos dit in die Middeleeue gedra is om teen onvriendelike dolke te waak, en is nou verkoop aan oormatige moeders wat waarskynlik 'n bajonetstoot sou draai of 'n dwaalspoor sou vermy fragment van dop; soos ek veronderstel het, sou dit moontlik gedoen het .... Dit het in elk geval nie saak gemaak nie; want op die aand toe ons eers binne die bereik van die gevegsgebied kom, net toe hy by sy tee gaan sit, kom daar 'n dop en blaas hom stukkend.
As spesialisbeampte was ek, ek dank die hemel, weer onafhanklik. Niemand in die bataljon kon my iets vertel oor sein nie; Ek was verskoon - of myself verskoon, dit was nooit duidelik watter - ordelike beampte se plig nie; het nooit my kommandant van die een week na die ander gesien nie; en as ek die hele bataljon agter my op roetemars gehad het, kon ek my amper voorstel dat ek 'n vinnige plattelandse wandeling in burgerlike rokkies doen.
Winnie-die-Poeh, ook genoem Poeh Beer en Poeh, is 'n fiktiewe antropomorfe teddiebeer wat geskep is deur die Engelse skrywer A. A. Milne en die Engelse illustreerder E. H. Shepard.
Die eerste versameling verhale oor die karakter was die boek Winnie-die-Poeh (1926), en dit is gevolg deur Die huis by Pooh Corner (1928). Milne het ook 'n gedig oor die beer in die kinderversboek ingesluit Toe ons baie jonk was (1924) en nog vele meer in Nou is ons ses (1927). Al vier die bundels is geïllustreer deur E. H. Shepard.
Die Poeh -verhale is in baie tale vertaal, waaronder Alexander Lenard se Latynse vertaling, Winnie ille Pu, wat die eerste keer in 1958 gepubliseer is en in 1960 die enigste Latynse boek geword het wat ooit verskyn het Die New York Times Lys met topverkopers. 
In 1961 het Walt Disney Productions sekere films en ander regte op Milne se Winnie-the-Pooh-verhale uit die boedel van AA Milne en die lisensie-agent Stephen Slesinger, Inc. ', in 'n reeks funksies wat uiteindelik een van die suksesvolste franchises sou word.
In gewilde filmaanpassings is Pooh uitgespreek deur akteurs Sterling Holloway, Hal Smith en Jim Cummings in Engels, en Yevgeny Leonov in Russies.
Nadat die Winnie the Pooh -reeks beëindig is, was mense nie naastenby so geïnteresseerd in enigiets anders nie A.A. Milne moes skryf. Hy het probeer om toneelstukke te skryf, want dit was eens sy brood en botter. Ongelukkig het kritici sy hoofkarakter & ldquo Christopher Robin al grootgeword & rdquo genoem, en alles is altyd vergelyk met Winnie the Pooh. Hy het ander boeke vir volwassenes geskryf, maar nie een van hulle het ooit die roem van sy kinders en rsquos -karakters bereik nie. Dit het hom laat voel asof mense sy seun werklik ken en liefhet, eerder as sy skryfwerk.
Die illustreerder, E.H. Shepherd, het ook 'n moeilike tyd gehad met sy loopbaan nadat die boeke uitgekom het. Sy werklike loopbaan was om 'n politieke spotprenttekenaar vir Punch Magazine te wees, en hy was nooit van plan om in kinder- en rsquos -letterkunde te werk nie. Hy wou hê dat sy nalatenskap moet handel oor sy geestige humor in politieke kommentaar, nie vir iets in 'n kinderboek nie. Elke keer as iemand oor Winnie the Pooh gepraat het, het hy hom 'n baie ou beer genoem. Selfs nadat hy gesterf het, is al sy sketse opgeveil. Alles wat betrokke was by Christopher Robin of Winnie the Pooh is vir groot hoeveelhede geld verkoop, maar sy politieke spotprente het baie minder verkoop.
Toe Christopher Robin groot word, gaan hy na die Universiteit van Cambridge en dien in die Tweede Wêreldoorlog. Toe hy vir 'n voltydse pos begin aansoek doen, het elke onderhoud uiteindelik 'n gesprek geword oor Winnie the Pooh. Dit het Christopher siek gemaak, en hy wou net 'n normale mens wees wat beoordeel word vir sy eie prestasies, en nie vooraf beoordeel op grond van 'n fiktiewe weergawe van sy kinderjare nie. Hy was so erg daaroor dat hy geweier het om geld te neem wat deur die boeke gemaak is.
Op 27 ontmoet Christopher Robin 'n jong vrou met die naam Lesley de Selincourt, wat toevallig sy eerste neef was. Aangesien sy ma van haar gesin vervreem was, het hy nog nooit daardie kant van die gesin ontmoet nie. Dus, om Lesley te ontmoet, was soos om 'n vreemdeling te ontmoet, en hulle het verlief geraak op mekaar. Nadat hulle getroud was, het sy ma Daphne baie uitgespreek oor hoe ongelukkig sy oor hul verhouding was, en kon sy net praat oor al die redes waarom sy haar gesin haat. Dit het die verhouding met Christopher Robin en rsquos met sy ma nog erger gemaak as wat dit voorheen was, en toe sy pa dood is, het hy heeltemal opgehou om met haar te praat.
Christopher en Lesley het 'n boekwinkel oopgemaak, en hulle het gelukkig van hul beskeie inkomste geleef. Tragies genoeg is hul eerste en enigste kind, Clare, met serebrale gestremdheid gebore. Sy was haar hele lewe lank rolstoelgebonde en kon nie vir haarself sorg nie. Alhoewel hy nie die geld vir homself wou hê nie, moes Christopher geld van die Winnie the Pooh -boedel aanvaar om vir sy dogter en rsquos se mediese uitgawes te betaal.
Die oorspronklike versameling opgestopte diere van Christopher Robin en rsquos word in die New York -biblioteek vertoon. Krediet: Wikimedia Commons.
Walt Disney koop die eerste keer die regte om die verhale uit die Milne -landgoed te versprei, en hulle begin met die tekenprente uitkom. Die landgoed het twee keer per jaar tantieme ontvang, en Christopher het seker gemaak dat al die geld vir Clare & rsquos se mediese behandeling betaal word. In 2001 het Disney Winnie the Pooh amptelik vir $ 350 miljoen gekoop. Die geld is verdeel tussen die Royal Literary Society en The Garrick Club in Londen en Clare. Vandag verdien Disney $ 2 miljard uit die verkoop van Winnie the Pooh -goedere elke jaar.
Vandag besoek duisende mense nog steeds Christopher Robin en rsquos regte opgestopte diere in die New York -biblioteek en verken die Five Hundred Acre Wood, waar 'n groot gedenkplaat die herinnering aan Winnie the Pooh herdenk.
23. Tyd vir iets soets
Die regte Winnie -beer was lus vir soet kos, en verkies kondensmelk bo rou vleis. Trou aan die werklikheid, Poeh beer ook het 'n soet tand, maar is lus vir heuning. In Winnie the Pooh en die heuningboom, skaal hy selfs 'n boom om sy pote op die vloeibare goud te kry, vars uit die korf. Immers, "altyd is kos tyd / as jy jou horlosie op Pooh -tyd stel."
Die geheime Joodse geskiedenis van Winnie-the-Pooh
A.A. Milne se Winnie-the-Pooh-verhale het jongmense al meer as 90 jaar verheug, net soos hul talle besprekings as TV-reekse, tekenprente, vakansie-aanbiedinge, films en natuurlik handelsmerke, wat Milne baie ryk gemaak het.
Maar die verhaal agter die verhaal van hoe Milne die komplekse kinderverhaal en karakters geskep het op grond van sy seun, Christopher Robin, en sy versameling opgestopte diere, is nie so gelukkig nie. Dit is vermoedelik die rede waarom dit as die perfekte voer beskou is vir 'n speelfilm, "totsiens, Christopher Robin", wat die wonderbaarlike sukses van Milne se verhale vertel, presies opgestel om die verbeelding van 'n nasie wat deur die gruwels van die Eerste Wêreldoorlog wreed gemaak is, vas te vang, sowel as die skerp emosionele prys wat Milne, sy vrou, Dorothy "Daphne" de Sélincourt Milne, en hul enigste kind, Christopher Robin, vir die sukses betaal het.
Vir Milne self, 'n ernstige romanskrywer, dramaturg en digter, het Poeh 'n Golem-agtige monster geword wat hom sou agtervolg en al sy literêre strewes sou oorskadu, voor en na die publikasie van "Winnie-the-Pooh" in 1926. Vir Christopher Robin, sou hy van kleins af aan plaag en teistering blootgestel word, terwyl almal aanvaar dat hy net soos die fiktiewe karakter was wat sy naam gedra het, al was hy dit nie. Hy blameer albei sy ouers vir sy uitbuiting, en leef die grootste deel van sy lewe vervreem van hulle.
In 'n gedeelte uit 'n Philip Roth -roman, het Christopher Robin Milne eens geskryf: 'In pessimistiese oomblikke, toe ek in Londen rondtrek op soek na 'n werkgewer wat van sulke talente gebruik wil maak, lyk dit asof ek my, amper, dat my pa gekom het waar hy was deur op my babaskouers te klim, dat hy my goeie naam van my afgevee het en my niks anders gelaat het as die leë roem om sy seun te wees nie. "
Milne het self aan die regterkant van die geskiedenis gekom wat die nasionale verdediging betref. Nadat hy op die front in Europa gedien het, het Milne aangesluit by MI7b, 'n onbekende Britse militêre intelligensie-eenheid wat bestaan ​​uit 'n groot deel van gevestigde skrywers wat propaganda geskryf het oor Britse heroïsme en Duitse gruweldade. Toe die oorlog teen die Duitsers 'n tweede keer plaasvind, het Milne hardop gepraat teen sy voormalige vriend, die skrywer P.G. Wodehouse, vir die maak van pro-Duitse radio-uitsendings uit Berlyn. Wodehouse het egter skerp geantwoord deur Milne van kinderuitbuiting te beskuldig. Ai.
Tog het Milne gevoel oor die beer, en hoe sy seun ook gevoel het dat hy nie aan die fiktiewe kloue van die karakter kon ontsnap nie, het Winnie-the-Pooh 'n lewe gekry wat ver buite die skepper se beheer of verbeelding was.
'N Deel van die verbeelding het uitgebrei tot die vind - of selfs plaas - van Joodse temas en boodskappe in die verhale van Poeh. Poeh self is natuurlik lief vir heuning - daardie besonderse Joodse kos (nie verniet word die beloofde land 'die land van melk en heuning' genoem nie) - tot die punt dat sy obsessie daarmee hom in 'n taai gemors laat beland. Saul Blinkoff, wat die tekenprentweergawe van Poeh vir Disney in 2004 geanimeer het, het so ver gegaan om 'n mezuza by Pooh se deurpos te voeg.
Dit is by baie mense nie verlore dat Pooh se syspeler, Eeyore, 'n komiese, neurotiese uitkyk het wat Larry David waardig is nie:
'Goeie more, Poeh Bear,' sê Eeyore somber. 'As dit 'n goeie oggend is,' het hy gesê. 'Waaraan ek twyfel,' het hy gesê. "Hoekom, wat is die saak?" 'Niks nie, Poeh Bear, niks. Ons kan nie almal nie, en sommige van ons nie. Dit is al wat daarby is. " "Kan alles nie?" sê Poeh en vryf oor sy neus. "Vreugde. Sang-en-dans. Hier gaan ons om die moerbeibos. "
Gaan haal hierdie donkie 'n goeie terapeut!
In 'n 2016-artikel in die tydskrif Moment is 20 skrywers-Joods en nie-Joods-gevra om die boek te noem wat hulle die meeste gevorm het. Onder die keuses wat u sou verwag - Tolstoj se "Oorlog en vrede", Primo Levi se "Die periodieke tabel", "Die metamorfose" van Kafka - het een uit die sak geval. Walter Mosley het 'Winnie-the-Pooh' gekies as die boek wat hom die meeste gevorm het:
'Jode moet' Winnie-the-Pooh 'lees, net soos almal moet. Jode dink en benodig presies dieselfde dinge wat ander mense doen. Jode dink: 'Ek is honger, ek is moeg, ek is verlief, ek het 'n werk om na te gaan, my rug is seer en ek word ouer' - al hierdie dinge is algemeen vir almal. Nege en negentig persent van wie ons is, is dieselfde. Jode moet om dieselfde redes as almal anders in hierdie boeke belangstel. En daar is geen konflik nie, ek sê nie dat mense varkie moet eet nie! "
Miskien is die laaste bewys van Pooh se universele boodskap wat moontlik die meerjarige topverkoper-kinderboek in Jiddies is sedert dit in 2000 verskyn het. Leonard Wolf het min moeite gehad om die oorspronklike boek te vertaal in 'Vini-der-Pu', waarin Poeh geword het Pu, Eeyore het Iya geword, en - jou gunsteling en myne - het Varkie Khazerl geword.
En u hoef nie 'n deskundige te wees om Pooh se slagspreuk, "O, pla", wat werklik van die bladsy af spring, as "Oy, gevalt" te vertaal asof Milne die frase eintlik in Engels vertaal het nie.
Seth Rogovoy is 'n bydraende redakteur by die Forward. Hy ondersoek gereeld die ooreenkomste tussen populêre kultuur en Joodse temas.
Milne, grootgemaak in die landelike Skotland, het 'n timmerman geword. In 1809, op 24 -jarige ouderdom, is hy deur die London Missionary Society aanvaar en het hy drie jaar teologiese opleiding ontvang by hul kollege in Gosport, Engeland, voor sy ordening in 1812. Hy en sy nuwe vrou, Rachel (Cowie) Milne, het aangekom aan die kus van China in 1813, by Morrison, wat in 1807 daar aangekom het. Hy het in die volgende nege jaar die Chinese taal geleer en in Canton, Java, Penang en Malakka gewoon. Selfs meer as Morrison (wat in Canton gebly het), was Milne 'n kulturele pionier in hierdie netwerk van poste wat op China gerig was, wat strek van die kus van China tot Suidoos-Asië. Hy vertaal die boeke Deuteronomium deur Job vir die beroemde Bybel van Morrison, en lewer uit eie reg 'n belangrike bydrae tot die begin van die skryf, druk en verspreiding van Christelike literatuur in Chinees. In 1819 publiseer hy 'n traktaat Die twee vriende, wat tot die vroeë twintigste eeu die mees gebruikte Chinese Christelike traktaat geword het. Milne was ook skoolhoof van die Ango-Chinese Kollege in Malakka, van die stigting tot sy dood. Sy eerste bekeerling (1815), Liang Fa, het later bekend geword as die skrywer van die Christelike literatuur wat Hung Hsiu-ch 'üan en die Taiping Rebellion (1850-1864) geïnspireer het.
Milne was merkwaardig produktief vir iemand wat so laat in die lewe tot literêre werk gekom het, en een-en-twintig Chinese werke word aan hom toegeskryf. Verskeie van groot lengte, een was 'n maandblad wat van 1815 tot 1822 gestrek het en 'n paar honderd bladsye beslaan het. Boonop het hy twee groot boeke en 'n Malacca -tydskrif in Engels geproduseer. Vooraf deur sy vrou in 1819 oorleef hy deur 'n dogter en drie seuns, van wie een, William Charles Milne (1815-1863), later 'n LMS-sendeling geword het (1839-1863).
Daniel H. Bays, "Milne, William, " in Biografiese Woordeboek van Christelike Sendinge, red. Gerald H. Anderson (New York: Macmillan Reference USA, 1998), 461-62.
Milne, William. 'N Terugblik op die eerste tien jaar van die protestantse sending na China: (nou, in verband met die Maleise, noem die Ultra-Ganges-missies), vergesel van verskillende opmerkings oor die letterkunde, geskiedenis en mitologie van China en ampC. Malakka: Gedruk by die Anglo-Chinese Press, 1820.
Bays, Daniel H. "Christian Tracts: Die twee vriende, " in Suzanne Wilson Barnett en John King Fairbank, red., Christendom in China: vroeë protestantse sendingsgeskrifte. Cambridge, Mass: Gepubliseer deur die Committee on American-East Asian Relations of the Dept. of History in samewerking met die Council on East Asian Studies/Harvard University, 1985.
Harrison, Brian. Wag op China: die Anglo-Chinese kollege in Malakka, 1818-1843, en vroeë negentiende-eeuse missies. Hongkong: Hong Kong University Press, 1979.
Alan Alexander Milne (18 Januarie 1882 – 31 Januarie 1956), bekend as A.A. Milne, was 'n Engelse skrywer, veral bekend vir sy boeke oor die teddiebeer Winnie-the-Pooh en vir verskeie kindergedigte. Milne was 'n bekende skrywer, hoofsaaklik as dramaturg, voordat die groot sukses van Poeh al sy vorige werk oorskadu het.
Hy is gebore in Hampstead, Londen, seun van John Vince Milne, wat Skotse was, en Sarah Marie Milne (n ພ Heginbotham). Hy het die Henley House School, 6/7 Mortimer Road (nou Crescent), Kilburn, 'n klein openbare skool wat deur sy pa bestuur is, bygewoon. Een van sy onderwysers was H. G. Wells, wat in 1889 daar geleer het �.
Milne het die Westminster School en Trinity College, Cambridge, bygewoon, waar hy aan 'n wiskundebeurs studeer het en 'n BA -graad behaal het. in Wiskunde in 1903. Terwyl hy daar was, het hy geredigeer en geskryf vir Granta, 'n studentetydskrif. Hy werk saam met sy broer Kenneth en hul artikels verskyn oor die voorletters AKM.
Milne se werk het onder die aandag gekom van die Britse tydskrif Punch, waar Milne 'n bydraer geword het en later 'n assistent -redakteur.
Milne het saam met die skrywers J. M. Barrie en Arthur Conan Doyle vir die amateur -Engelse krieketspan die Allahakbarries gespeel.
Milne het by die Britse weermag aangesluit Eerste Wêreldoorlog en dien as offisier in die Royal Warwickshire Regiment en later, na 'n afwykende siekte, die Royal Corps of Signals. Hy is op 17 Februarie 1915 as tweede luitenant (op proef) in die 4de Bataljon, Royal Warwickshire Regiment, aangestel. Sy opdrag is op 20 Desember 1915 bevestig. Op 7 Julie 1916 is hy beseer terwyl hy in die Slag van die Somme gedien het en teruggekeer het na Engeland. Nadat hy herstel het, is hy gewerf Militêre intelligensie om propaganda -artikels vir MI 7b te skryf tussen 1916 en 1918. Hy is op 14 Februarie 1919 ontslaan en het hom in Chelsea gevestig.
Milne trou in 1913 met Dorothy & quotDaphne & quot de S élincourt. Hulle het in 1920 'n dogtertjie verwag, toe die baba as 'n seuntjie gebore is, word hy twee name Christopher Robin Milne genoem. In 1925 koop A. A. Milne 'n landhuis, Cotchford Farm, in Hartfield, East Sussex.
Gedurende Tweede Wereldoorlog, A. A. Milne was kaptein van die Britse huiswag in Hartfield en Forest Row, en dring daarop aan om duidelik te wees & quotMnr. Milne & quot vir die lede van sy peloton. Hy het na die plaas afgetree nadat 'n beroerte en 'n breinoperasie in 1952 hom ongeldig gemaak het. Milne is in Januarie 1956 oorlede, 74 jaar oud
Die tragiese ware oorsprongverhaal van Winnie the Pooh
Winnie the Pooh en sy beste vriend Christopher Robin is twee karakters wat oor die hele wêreld bekend en geliefd is. Hulle verskyn in boeke, gedigte, tekenprente en films, en is in tientalle tale vertaal. Maar min mense in die moderne tyd weet dat Christopher Robin en Poeh albei baie werklik was, en die kinderverhale is losweg gebaseer op die werklikheid. Die ware verhaal van Winnie the Pooh se werk is egter baie donkerder as wat die meeste mense kon dink. Wat begin het as 'n verhaal van onskuld in die kinderjare, het verander in 'n mediamasjien wat buite beheer was. Dit is 'n verhaal van 'n eensame seuntjie wat 'n kinderster geword het, en die volwassenes wie se loopbane nooit heeltemal kon voldoen aan die verwagtinge wat die Poeh aan hulle stel nie.
A.A. Milne met Christopher en Winnie Krediet: Wikimedia Commons.
Alan Alexander Milne, of A.A. Milne kortliks, was 'n redakteur en skrywer vir die tydskrif London & rsquos Punch. Hy spesialiseer in komiese politieke kommentaar. Hy was ook 'n bekroonde dramaturg. Die gehoor was mal oor sy slim verstand, en hy het naam gemaak in die bedryf. Hy is getroud met 'n geselligheid met die naam Dorothy de S & Atilde & copylincourt, of kortliks & ldquoDaphne & rdquo. Sy was vervreem van haar uitgebreide familie, en het eerder gefokus op die vreugdes om in die Londense hoër klas te woon, na partytjies te gaan, haar huis weer te versier, ensovoorts. Die Milnes geniet dit om 'n huwelik te hê waar hulle optree asof hulle nog ongetroud is. Elkeen het tyd saam met hul eie vriende deurgebring, en hulle het op partytjies uitgegaan en na die nuutste Londense toneelstukke gaan kyk. Milne gaan na The Garrick Club in Londen om 'n drankie te drink en tyd saam met sy vriende deur te bring. Alles was goed in die wêreld, totdat A.A. Milne is ingeskryf vir die Eerste Wêreldoorlog.
Toe hy terugkom, was hy getraumatiseer deur wat hy in die oorlog gesien het. Toe die oorlog in 1918 eindig, wou hy skryf oor sy gedagtes en gevoelens teenoor die algemeen, maar niemand wou daarin lees nie. Hulle wou verder gaan van die hartseer en die verlies, en die publiek wou meer komedie hê, en hy het voortgegaan om sy grappies en toneelstukke te skryf. In 1920 het die Milnes geboorte geskenk aan hul seun, Christopher Robin, maar hulle het besluit om hom & ldquoBilly & rdquo te noem, omdat hulle nie oor 'n naam verskil het nie en besluit het dat dit makliker is om hom net 'n bynaam te noem. As jong kind het hy nie geweet hoe om & ldquoMilne & rdquo uit te spreek nie, en het in plaas daarvan gesê: & ldquoMoon & rdquo. Hulle noem hom dus ldquoBilly Moon & rdquo, in plaas van sy regte naam, Christopher Robin. Een van sy eerste geskenke was 'n teddiebeer wat Daphne 'ldquoEdward & rdquo' genoem het, en die seun het daarmee grootgeword as sy metgesel.
Christopher Robin voer heuning aan die ware & ldquoWinnie & rdquo -beer in die Londense dieretuin. Krediet: CBC.
Selfs nadat hulle Christopher gehad het, wou die Milnes terugkeer na die lewenstyl wat hulle voorheen geniet het, en daarom het hulle 'n oppas, Olive Rand, aangestel om hul seun groot te maak. Hulle het ook kokke en diensmeisies aangestel om al die huiswerk vir hulle te doen, so daar was baie min wat hulle as ouers moes doen. In sy outobiografie het Christopher geskryf dat sy ouers nooit besluit het om gesinsuitstappies te hou toe hulle drie saam was nie. As hy tyd saam met sy ouers deurgebring het, was dit altyd apart. Dit was tydens een van hierdie uitstappies na die dieretuin in Londen saam met sy ma toe hy die eerste keer 'n regte beer uit Kanada, genaamd Winnipeg, sien. Na die dag besluit Christopher om sy beer te bel & ldquoWinnie & rdquo.
Hoe Winnie-the-Pooh sy naam gekry het
A.A. Milne & rsquos boeke & mdash insluitend die eenvoudig getitelde Winnie-die-Poeh, wat op hierdie dag in 1926 gepubliseer is & mdashmade Winnie the beer en sy dierevriende wêreldbekend, maar dit was nie net die produk van Milne & rsquos se verbeelding nie. Die skrywer, tesame met die illustreerder Ernest H. Shepard, het sy werk eintlik gebaseer op 'n paar baie regte opgestopte diere en die kinders van Milne & rsquos se seun, Christopher Robin Milne.
Alhoewel die boek Woensdag 89 jaar gelede verskyn het, het die geliefde karakter vyf jaar tevore begin, toe Milne op 21 Augustus 1921 sy seun 'n speelgoedbeer vir sy eerste verjaardag gegee het. Maar die beer het nie Winnie genoem nie: aanvanklik Edward genoem. Die naam Winnie kom later, van 'n bruin beer wat die jong Christopher Robin Milne in die Londense dieretuin besoek het. Harry Colebourn, 'n Kanadese luitenant en veearts, het die beertjie aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog na Engeland gebring en haar na die stad Winnipeg vernoem en haar in die Londense dieretuin gelaat toe sy eenheid na Frankryk vertrek. Milne & rsquos inleiding tot sy boek uit 1924 Toe ons baie jonk was spoor die oorsprong van die tweede helfte van die naam na 'n swaan: & ldquoChristopher Robin, wat hierdie swaan soggens voed, het hom die naam van 'Poeh gegee. ' Dit is 'n baie goeie naam vir 'n swaan, want, as u hom bel en hy kom nie (dit is 'n ding waarmee swane goed is), kan u maak asof u net gesê het, om hom te wys hoe min u hom wou hê. & rdquo
Alhoewel slegs Rabbit and Owl produkte van die skrywer en kunstenaar was, is nie alle illustrasies eintlik van Christopher Robin en rsquos speelgoed nie. Inderdaad, want Shepard het die beer getrek vir Toe ons baie jonk was, Poeh self was nie gebaseer op Christopher Robin Milne se Winnie-the-Pooh nie, maar op Shepard & rsquos seun & rsquos teddiebeer, genaamd Growler. Milne het daarop aangedring dat Shepard die res van die karakters teken Winnie-die-Poeh van Christopher Robin en rsquos speelgoed, maar Poeh bly gebaseer op Growler.
Anders as Growler, wat uiteindelik deur 'n hond vernietig is, en Roo, wat in die dertigerjare in 'n appelboord vermis geraak het, is Winnie-the-Pooh, Piglet, Eeyore, Tigger en Kanga nog steeds daar, en is saam te sien by die New York Public Library sedert 1987.
Lees meer oor Christopher Robin Milne en sy kinder speelgoed, hier in die TIME Vault: Bear Essentials
Die hartseer verhaal van A.A. Milne and the Real-Life Christopher Robin
Die film Goodbye, Christopher Robin vertel die verhaal van hoe A.A. Milne se gewilde kinderverhale het sy seun, die ware Christopher Robin, beskadig.
Die rolprent Totsiens Christopher Robin is daarop gemik om die verhaal agter die skerms van A.A. Milne en sy seun Christopher Robin. U ken die een: die pragtige, ruig-gebore kind wat deur die Winnie-the-Pooh-verhale en Milne se lieflike gedigte dwaal. Of miskien ken u die Disneyfied -tekenprentweergawe, 'n slanker, meer weetende seun. Daar was hy terwyl u tydens u kinderjare saam met u speel. Maar waar kom hy vandaan?
Terug in 1932, nie lank na Milne se boeke oor kinderpoësie nie Toe ons baie jonk was en Nou is ons ses die eerste keer gepubliseer is, het Mary Ethel Nesmith geskryf vir The Elementary English Review, lofprysing van Milne se perfekte begrip van die kinderlewe. Volgens Nesmith, lyk dit asof Milne die gedagtes en taal van die kind goddelik is. " Sy merk op dat die verse vir en oor Milne & geskryf is Seun van#8217, die werklike Christoper Robin, en dat die teenwoordigheid van die kind deur die gedigte sjarme en egtheid toevoeg. Die artikel haal ook Milne self aan oor skryf vir kinders. Hy sê dat as mens vir kinders skryf, die beste moet gee wat hy moet gee,
maar watter vrees 'n mens ook al het, jy hoef nie bang te wees dat 'n mens te goed vir 'n kind skryf nie, maar meer as 'n mens hoef nie bang te wees dat 'n mens te lief word nie. Dit is moeilik genoeg om uself uit te druk met al die woorde in die woordeboek tot beskikking van slegs eenvoudige woorde; die moeilikheid is baie groter. Ons hoef onsself nie te spaar nie.
Nesmith beweer dat sy kinders se gedigte jou 'n bietjie laat opstaan ​​en leer om die pragtige te geniet - miskien die edelste doel van enige kuns. En tog was Milne in alle opsigte nie heeltemal tevrede dat kinderboeke al sy ander werk oorskadu het nie. Twintig jaar na die artikel van Nesmith het Milne hierdie reëls geskryf:
As u 'n skrywer is, hoekom skryf u nie?
Op alles wat in sig kom?
Dus - die kinderboeke: 'n kort
Toe ek dit geskryf het, het ek min gedink
Al my jare se pen-en-ink
Sou amper verlore wees onder
Daardie vier kleinighede vir die jongmense.
Soos John R. Payne opgemerk het, was Milne inderdaad bekend as 'n joernalis en een van Engeland se suksesvolle na-oorlogse dramaturge voordat Engelse tydskrif hom in 1923 om 'n bydrae gevra het en 'n paar gedigte ingedien het, & #8220 onwetend op pad om beroemd te word as skrywer vir kinders. " Hy het toneelstukke geskryf, maar dit was die gedigte en verhale vir kinders wat tref. Payne writes, "He hated being referred to as 'whimsical' and resented being remembered primarily for his light verse." And while he must have been grateful for the remunerative success of the "four trifles," clearly the huge popularity of Winnie-the-Pooh and the fictional alter-ego of Christopher Robin complicated life for not A.A.'s literary legacy, but for the entire Milne family, as the new film reveals.