Die idee van absolute gelykheid tussen sel en lewensvorm, tussen klip en gees, wat na Nietzsche terug herlei kan word, is in hierdie gedigte van toepassing.) ’n Mens sou dink die temas van eensaamheid en reddelose afsluiting tussen mens en mens word saai op die duur, maar die beeldende krag van die digter is telkens opnuut transformerend en hernuwend. ’n Mens kan nie ophou om die bladsye om te blaai nie en elke keer as jy dink die verstotenheid van die verteller en die versletenheid van die Westerse beskawing is nou uitgeput, kom hy vorendag met ’n vars blik daarop. Posted in Artikels, essays, e.a. | Comments Off on Marlies Taljard. Dankie Johann en Leon, vir julle reaksies. @Johann: Ja, ek loop al ‘n paar maande lank met Marie Antoinette in my agterkop, maar het eers baie onlangs die parallelle met ons eie situasie besef. Antjie Krog het by geleentheid in een van haar sonnette hierdie vorm as manlik bestempel en by implikasie as inperkend. Ek wou prober toon dat ‘n mens (en dus ook die digter) vryheid binne beperkinge moet nastrewe.