Koning Dawid het geweet dat dit was wat God verlang het. Hy het gesê: “Die offers van God is ’n gebroke gees; ’n gebroke en verslae hart sal U, o God, nie verag nie!” (Ps. 51:19). Voor enigeen – en dit beteken enigeen – waarlik en werklik bekeerd is, moet hy verneder word, platgetrap word en tot die diepe besef gebring word van sy eie nietigheid voor God. Hy moet deur ’n tydperk gaan waarin hy homself verag, sy sondes erken voor God en van hulle bekeer – sodat hy sy hele hart, verstand en wil sal omkeer en besluit om die ander pad te volg.
Paulus verduidelik in Kolossense 2:12 dat die doop ’n begrafnis simboliseer. Die “ou mens” word simbolies tot sterwe gebring. Ons kom te voorskyn as ’n nuwe wese. Om uit die watergraf van die doop te voorskyn te kom, beeld ons geloof uit wat ons in die opstanding het. Dit is juis ons uiteindelike hoop om ’n nuwe wese te word.
In Romeine 6:4-5 lees ons: “Ons is dus saam met Hom BEGRAWE deur die doop in die dood, sodat net soos Christus uit die dode opgewek is deur die heerlikheid van die Vader, ons ook so in ’n nuwe lewe kan wandel. Want as ons met Hom saam­ge­groei het deur die gelykvormigheid aan sy dood, sal ons dit tog ook wees deur dié aan sy opstanding”. Die doop is nie sommer net ’n leë daad of a magiese ritueel nie. Dit is eerder ’n baie belangrike simbool en beslis nie iets waarin ’n mens jouself ligtelik moet begewe nie.
Bevestigend van ons geloof en belydenis, is die doop ’n uiterlike teken van ons toewyding. Dit stel ’n nuwe begin voor. Die ou persoon met sy sondige verlede is simbolies begrawe en ’n nuwe persoon kom na vore. Die waters van die doop simboliseer die feit dat ons innerlik skoon gewas word deur die Heilige Gees. Christus se offer het betaal vir ons sondes en ons kom deur die doop skoon voor God. Dit stel nie die einde voor nie, maar eerder die begin van die ware bekeringsproses!
Ons vind dat dit die gebruik was van Christus se leraars van die eerste eeu om die hande op te lê (Hand. 8:18; Heb. 6:2). Hierdie oplegging van die hande is simbolies daarvan dat ’n mens deur God apart gestel word. Na afloop van die doop, stel dit die nuutgedoopte persoon apart sodat hy God se Heilige Gees kan ontvang. In Handelinge 19:1-6 lees ons dat Paulus in Éfese mense raakgeloop het wat geglo het in dit wat hy gepreek het, en wat reeds gedoop was. Hulle het egter die Evangelie nie ten volle verstaan toe hulle gedoop is nie, en het nooit die Heilige Gees ontvang nie – hulle het nie eers daar­van geweet nie. Nadat Paulus die saak in diepte met hulle bespreek het, het Paulus hulle herdoop in Jesus se naam en hulle die hande opgelê sodat hulle die Heilige Gees kon ontvang. God het deur ’n besonderse wonderwerk – soos dié wat gebeur het op die eerste Pinksterfees van die Nuwe-Testa­mentiese era – aangetoon dat hulle inderdaad by hierdie geleentheid die Gees ontvang het. Was dit alles nodig gewees?
Petrus het verduidelik dat dit deur die Heilige Gees, God se bonatuurlike krag, is dat ons “deel­genote kan word van die goddelike natuur” (2 Pet. 1:4). Dit is deur die Heilige Gees dat Jesus Christus binne ons leef en ons bemagtig om die­selfde soort lewe te kan lei as wat Hy gelei het toe Hy as ’n menslike wese op aarde geleef het (Gal. 2:20; Fil. 2:5).
Hoewel ons geregverdig is deur Christus se dood, sal ons uiteindelik gered word deur Sy lewe (Rom. 5:9-10). Christus is op hierdie einste oomblik LEWEN­­DIG aan die regterhand van die Vader! Wan­neer ons struikel en sondig, tree Hy aktief in vir ons as ons lewende Hoëpriester (Heb. 4:14-16) EN Hy leef Sy lewe van oorkoming van sonde in die vlees in ons deur die inwoning van die Heilige Gees (Gal. 2:20). Die feit dat Hy getriomfeer het oor die dood deur die opstanding is die BEWYS dat ons uiteindelik die ewige lewe sal verkry by Sy terugkeer (1 Kor. 15:20-23).
Paulus leer ons dat die wat in die Kerk is, die geestelike “liggaam” van Jesus Christus is (1 Kor. 12:27). Net soos die hande en voete, die oë en ore van ons fisiese liggame moet saamwerk sodat die liggaam behoorlik kan funksioneer, so moet die geestelike liggaam – die Kerk van God – saamwerk en sy lede moet saamwerk om die funksies uit te voer wat Jesus Christus aan hom toegewys het. Jesus Christus is die lewende, aktiewe HOOF van die ware Kerk (Ef. 1:22-23). Dit is Hy wat die doelwitte en opdragte vir Sy Kerk vasstel. Ná Sy opstanding, en net voor Sy hemelvaart, het Jesus die opdrag gegee: “Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies, en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees; en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het. En kyk, Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld” (Matt. 28:19-20).
God se Heilige Gees gee aan ons die geestelike liefde en geestelike krag om God te kan gehoor­saam, om ons drifte te beheer, en om volgens Sy gebooie te wandel as ’n lewenswyse. “Want dit is die liefde tot God, dat ons sy gebooie bewaar; en sy gebooie is nie swaar nie” (1 Joh. 5:3). Dit is dus nie ons – in ons menslike krag – wat God se gebooie onderhou nie; dit is CHRISTUS wat Sy lewe in ons leef deur die innerlike teenwoordigheid van die Heilige Gees.
Jesus Christus het in Mattheus 24:13 gesê: “Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word”. Indien ons graag die Koninkryk wil beërwe wat God voorberei het vir diegene wat Hom liefhet, dan moet ons getrou bly tot die einde toe. Ons doen dit deur gedurigdeur IN CHRISTUS TE BLY (Joh. 15:3). Hoe bly mens in Christus? Let op wat Johannes ver­duidelik het in 1 Johannes 2:3-6: “En hieraan weet ons dat ons Hom ken: as ons sy gebooie bewaar. Hy wat sê: Ek ken Hom – en sy gebooie nie bewaar nie – is ’n leuenaar en in hom is die waarheid nie. Maar elkeen wat sy woord bewaar, in hom het die liefde van God waarlik volmaak geword. Hieraan weet ons dat ons in Hom is. Hy wat sê dat hy in Hom bly, behoort self ook so te wandel soos Hy gewandel het”.
Die Bybel wys dat diegene wat God se Koninkryk gaan beërwe, ’n groot en ongelooflike bestemming gaan hê. Dit openbaar ook die wyse waardeur God Homself in ons reproduseer. Bekering is die sleutel tot daardie proses. Ware bekering behels die totale oorgawe van ons lewe en van ons wil aan die Almagtige God.