Die ander doelwitte van John Wilkes Booth se sameswering oor moord - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Abraham Lincoln was maande lank by John Wilkes Booth in gedagte voordat hy besluit het om hom van naby af in 'n verduisterde teater op 14 April 1865 te skiet. Rondom Abraham Lincoln se herverkiesing in November 1864, begin Booth teen die president, wat hy verafsku het oor sy standpunt teen slawerny en om oorlog te voer teen die Suide. Aanvanklik het die bekende akteur gehoop om Lincoln te ontvoer, na Richmond te bring en hom te ruil vir Konfederale krygsgevangenes. Die val van Richmond op 3 April 1865 en die oorgawe van die Konfederale generaal Robert E. Lee 'n paar dae later het hom egter nog meer ingrypende optrede laat oorweeg.
En die president was nie sy enigste doelwit nie.
Booth het die aand van 14 April, net twee uur voordat hy Ford's Theatre binnegegaan het, by 'n losieshuis met drie makkers - Lewis Powell, David Herold en George Atzerodt - vergader en sy nuwe plan onthul: sluipmoord. Na die belofte om self vir Lincoln te sorg, het hy na bewering die minister van buitelandse sake, William Seward, aan Powell en Herold en vise -president Andrew Johnson aan Atzerodt toegewys. Booth wou moontlik ook Ulysses S. Grant vermoor, wat Lincoln die aand na die teater genooi het, maar die top -generaal van die Unie het Washington vroeër die dag verlaat.
Powell (20), 'n voormalige Konfederale soldaat gewond op Gettysburg; Herold (22), 'n aptekerassistent; en Atzerodt (29), 'n Duitser wat in Duitsland gebore is, was almal betrokke by die ontvoeringsplot (saam met 'n handjievol ander Konfederale agente en simpatiseerders). Ondanks 'n paar twyfel wat Atzerodt by die vergadering uitgespreek het, het die drietal Booth ten volle bedoel om moord te pleeg, sou die aanklaers later beweer.
By die huis van Seward binne 'n klipgooi van die Withuis aangekom, lui Powell die deurklokkie en beweer dat hy 'n voorskrif het vir die minister van buitelandse sake, wat bedlêend was, en herstel van 'n vervoerongeluk. 'N Bediende laat hom inkom en reik uit om die medisyne te aanvaar, maar Powell sê dat hy streng beveel word om dit persoonlik af te lewer. Daarna begin hy sy pad na bo druk, met die bediende en een van die seuns van Seward wat gestroom het om die onstuimigheid te ondersoek. Toe die seun weier om hom verder te laat gaan, het Powell gemaak asof hy terugtrek, maar hy slaan sy pistool uit en trek die sneller. Gelukkig vir die seun het dit misluk, maar ongelukkig vir hom het Powell dit in 'n stomp wapen verander en hom so erg op die kop geslaan dat hy in 'n tydelike koma verval het.
Powell het daarna sy aandag op Seward se lyfwag gerig, met 'n mes op hom geslaan en hom op die vloer gedruk. Slegs die dogter van Seward, wat per ongeluk haar vader se ligging aan Powell onthul het, staan ​​nou tussen hom en sy teiken. Die vermoorde moordenaar spring maklik by haar verby, spring op die bed van die minister van buitelandse sake en begin woes afwaarts steek en sy wang en nek oopsny. Maar voordat hy 'n doodskoot kon opdoen, het die lyfwag en nog een van Seward se seuns hom afgetrek en hom uit die kamer geworstel. Skreeu: "Ek is mal, ek is mal!" Powell sny weg na albei met sy lem. Uiteindelik vermoeiend van die stryd, hardloop hy af en uit die huis en gee 'n laaste steek op die rug van 'n weerlose boodskap van die staatsdepartement - sy vyfde slagoffer, wat almal sou lewe.
Herold, wat veronderstel was om buite te wag om hom na veiligheid te lei, is bang vir die wilde gille wat uit die huis kom. Sonder sy kohort het Powell vinnig verdwaal. Sommige historici bespiegel dat hy uiteindelik in 'n nabygeleë begraafplaas oornag het.
LEES MEER: Die laaste dae van John Wilkes Booth
Intussen, terwyl Powell en Booth hul bloedige stormloop uitvoer, sit Atzerodt by die kroeg van die Kirkwood House, 'n hotel met vyf verdiepings, net 'n entjie se stap van beide Ford's Theatre en Seward se woning af. Atzerodt, wat dwaas 'n kamer daar in sy eie naam gehuur het, het gehoop om 'n mate van moed te skep voordat hy na die boonste verdieping gegaan het om vise -president Johnson te vermoor, wat daar af en toe gebly het sedert sy inhuldiging van die vise -president. Daardie aand was Johnson alleen en onbewaak in sy suite - 'n sittende eend.
Tog was Atzerodt, hoewel hy gewapen was met 'n geweer en 'n mes, nie aan die deur te klop nie. In plaas daarvan het hy na buite gegaan en dronk deur die stad begin ronddwaal, uiteindelik omstreeks 02:00 by 'n ander hotel ingegaan. Daarna het hy sy geweer die volgende oggend verpand en na die huis van sy neef in Maryland gegaan, onbewus daarvan dat ondersoekers reeds 'n tweede keer gevind het geweer en mes in sy kamer in die Kirkwood House, asook 'n bankboek van Booth. Nadat hy op 20 April in hegtenis geneem is, erken Atzerodt sy rol in die komplot en het hy sy mede-samesweerders ingelig.
Teen daardie tyd is Powell ook in hegtenis geneem nadat hy by die koshuis van Mary Surratt, 'n vertroueling van die Booth, opgedaag het met 'n pik en bloedvlekke op sy moue. Herold hou 'n bietjie langer op die lam. Die twee ontmoet Booth in Maryland en slaag daarin om 12 dae lank 'n massiewe federale jag te ontduik voordat hulle by 'n plaashuis in Virginia opgespoor word. Booth is daar doodgeskiet, terwyl Herold ongedeerd oorgegee het. Tog was die uitstel slegs tydelik. 'N Militêre tribunaal het hom skuldig bevind, en op 7 Julie is hy saam met Surratt, Atzerodt en Powell opgehang.
LEES MEER: Wie het die beloning ontvang vir die opname van John Wilkes Booth?
Die mans agter president Lincoln se sluipmoord
Die berugste sameswering in die Amerikaanse geskiedenis, die moord op president Lincoln, was eintlik John Wilkes Booth se "plan B". Met sy medepligtiges het Booth 'n ander plan uitgewerk waarin die president ontvoer en na Richmond, die Konfederale hoofstad, gebring word, waar hy as 'n bedingingsbrief gebruik sou word. In Maart 1865 sou Booth en Lewis Thornton Powell en mdashwho later probeer om die minister van buitelandse sake, William Seward, en mdashmade te vermoor, terwyl hy van sy presidensiële somerhuis na 'n geleentheid in 'n hospitaal in Washington reis. Hulle het hulself weggesteek langs die pad na die hospitaal, maar Lincoln het verkies om eerder 'n ander funksie by te woon en hul planne te laat vaar.
'N Maand later luister Booth en Powell hoe Lincoln 'n toespraak naby die Withuis maak. Booth ontsteld oor die boodskap van Lincoln, wat sy oortuiging uiteensit dat ten minste sommige vrymanne die reg moet gee, het Booth sy plan verander van ontvoering tot moord. Teen daardie tyd is meer samesweerders by sy plan gevoeg. John en Mary Surratt van Maryland, 'n Konfederale spioen en sy ma, het 'n ontmoetingsplek vir Konfederale simpatiseerders besit. David Herold, wat Booth later sou help met sy ontsnapping uit Washington, was 'n voormalige skoolmaat van John Surratt. George Atzerodt, eienaar van 'n karavaanvervaardigingsonderneming in Virginia, ken die agterhout en waterweë van Maryland en Virginia beter as enigiemand anders. Hy is deur Surratt aan Booth voorgestel. Dr Samuel Mudd was 'n geneesheer en tabakboer uit Maryland, wat Booth aan die Surratts voorgestel het. Samuel Arnold en Michael O'Laughlen (wie se naam soms as O'Laughlin voorkom) was voormalige skoolmaats van Booth's en die Konfederale veterane.
Nadat hy oor 'n sluipmoord besluit het, organiseer Booth haastig sy mede-samesweerders. Booth self sou die taak kry om die president in Ford's Theatre te skiet, terwyl Powell die minister van buitelandse sake, William Seward, en Atzerodt, Andrew Johnson sou doodmaak. Die drie sluipmoorde moes almal net na 22:00 plaasvind.
Volgens die kenner van Lincoln, Hugh Boyle, het Booth voor hy die Ford's Theatre binnegegaan by 'n taverne gestop om te drink. In die taverne het 'n beskermheer vir hom gesê dat hy nie die akteur was wat sy pa was nie. Booth se antwoord was: "As ek die verhoog verlaat, is ek die bekendste man in Amerika." Kort daarna skiet Booth Lincoln in die agterkop op 'n blitslose afstand. Op dieselfde oomblik sluip Powell by die huis van William Seward in terwyl David Herold na hul perde kyk. Powell moes eers 'n manlike verpleegster en Seward se dogter afveg voordat hy die minister van buitelandse sake met 'n Bowie -mes aanval. Terwyl Seward bloei, moes Powell met Seward se seun en 'n koerier van die staatsdepartement te doen kry. Hy het die koerier se keel afgesny en daarna na buite gegaan. Toe hy op straat was, ontdek Powell dat Herold tydens die oproer saam met die perde gevlug het en hom gestrand het.
Atzerodt, aan die ander kant, bevind hom op die vasgestelde tyd in die hotelkroeg van Kirkwood House, waar Andrew Johnson gebly het. Atzerodt, vol drank en nie in staat was om sy rol in die plot uit te voer nie, het die aand van 14 April in die strate van Washington rondgeswerf.
Benewens Booth, wat deur die Union -kavallerie in die hoek gebring is nadat hy na Virginia ontsnap het, is agt samesweerders verhoor weens hul aandeel in die sluipmoord. Vier van hulle, Herold, Powell, Atzerodt en Mary Surratt, is gehang. Michael O'Laughlen is na 'n strafkolonie buite Key West, Florida, gestuur waar hy uiteindelik aan Yellow Fever gesterf het. Dr Samuel Mudd is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, maar is in 1869 begenadig. Edmund Spangler, 'n werknemer van die Ford -teater wat deur Booth onbewustelik in die erf ingetrek is, is deur Andrew Johnson begenadig. John Surratt het daarin geslaag om na Europa te ontsnap, waar hy as 'n vlugteling gewoon het totdat hy in 1866 aangekeer is. Hy is in 1916 dood, maar nie skuldig bevind nie.
Die nasie rou
Klaagliedere het van elke kansel in die Unie gekom terwyl predikers van regoor Amerika hulde bewys aan die gevalle president.
"Dit is te betwyfel of die nasie 'n ander verstand gehad het wat beter gekwalifiseer is as syne om tydens die ampstermyn te worstel met die groot behoeftes van die presidensiële amp. 'n skerp, byna onfeilbare oordeel oor 'n testament waarin plesier en sterkte in 'n enkelvoud saamgevoeg is. "
'Net soos die werk wat Abraham Lincoln in die bevryding van hierdie nasie uit die bedreigde gevaar van sy anargie en ondergang verrig het, sal sy plek in die geskiedenis nie beperk word deur die beperkte grense van die dankbaarheid van een nasie nie tyd, een van die tydperke, waaruit die wêreld die begin van 'n nuwe era in die voortgang van God se voorsienige leidrade van die ras van die mens sal dateer. "
& mdashRev. J. F. Garrison, Camden, New Jersey
"Hoe anders was die geleentheid wat getuie was van sy vertrek as van sy terugkeer! U het ongetwyfeld verwag dat u hom aan die hand sou neem en die warm greep kon voel wat u in ander dae gevoel het, en die hoë vorm onder u sien loop u was verheug om te eer in die afgelope jare, maar hy was nooit toegelaat om te kom totdat hy met stom en stil lippe kom, die raam omhul en 'n huilende nasie as sy rouklaers volg nie. "
"Ons geliefde president is dood! Vir ewig vir ons verlore! Vir ewig verlore vir sy land! Wat is daar so dierbaar dat u dit nie vrywillig sou gegee het om hom vir die nasie te red nie? Ek weet dat daar duisende patriotte is, die taal van wie se harte vandag is: 'Sou God dan vir jou gesterf het!' Ek is seker daar is diegene wat hier was, wat, as die Almagtige God hulle die keuse sou gegee het, sou gesê het: 'Neem my kind, my enigste kind, maar, o God, spaar die hoof van die nasie.' Ek ken die diepte van u liefde vir ons vermoorde president, en daarom vra ek u om vandag saam met my te huil terwyl ons sy laat verhouding met ons as 'n volk beskou. wat Moses vir die kinders van Israel onderhou het. "
"Nog nooit het die normale eenvoud van Amerika in groot vreugde of diepe droefheid oorgegee aan sulke grootse glorie nie. Die groot fonteine ​​van openbare droefheid is opgebreek, en 'n hele volk het hul president aangekondig om in stilte terug te keer na die stof van die weiveld. "
Die sluipmoord -sameswering wat nie sou sterf nie
Daar is 'n merkwaardige parallel tussen die huidige eise vir die vrylating van die geheime lêers van die Warren-kommissie en 'n huiskomitee wat die moord op president John F. Kennedy ondersoek het, en 'n woede oor lang verseëlde dokumente oor die moord op Abraham Lincoln 'n eeu voor.
En as hierdie parallel voortduur, is daar 'n ernstige teleurstelling vir diegene wat beweer dat hierdie lêers die bewys lewer-'n magiese stuk papier, 'n dokument wat onberispelik was-dat Kennedy die slagoffer was van 'n omvattende sameswering eerder as van Lee Harvey Oswald, die enigste gewapende man wat deur die Warren -kommissie gevinger is.
Maar soos in die Lincoln -geval, sal ware gelowiges in so 'n plot nie afgeskrik word deur die gebrek aan bewyse nie. As 'n vasberade en passievolle ras, sal hulle hulself oortuig, net soos in die Lincoln -moord, dat bewyse van 'n sameswering ontbreek omdat die bewyse vernietig is om die samesweerders te beskerm.
Die druk op die vrylating van die lêers in die Kennedy-saak spruit voort uit die woede wat veroorsaak word deur die omstrede film van Oliver Stone, & quotJ.FK, & quot. Stone en ander langtermyn-samesweerders wat aankla dat Kennedy die slagoffer was van 'n sameswering wat 'n wye reeks verdagtes: die CIA, die FBI, opvolger Lyndon B. Johnson, die Mafia, reaksionêre miljardêr in Texas, die militêr-industriële kompleks, Fidel Castro en anti-Castro Kubaanse ballinge of al die bogenoemde.
In die jare na Lincoln se sluipmoord op 14 April 1865 het baie Amerikaners eweneens geweier om die amptelike weergawe wat die moordenaar, John Wilkes Booth, aanvaar het, met die uitsondering van 'n klein groepie handlangers, alleen op te tree.
Hulle was eerder oortuig dat Lincoln die slagoffer van 'n sameswering was. Op een of ander tyd word gesê dat Booth gehelp, ondersteun en beheer is deur magte so uiteenlopend soos die Konfederale regering, die Katolieke Kerk, die Vrymesselaars en radikale Republikeine wat gekant was teen Lincoln se beleid om die verslane Suide te versoen.
Hierdie aanklagte het in 1937 tot 'n val gekom toe Otto Eisenschiml, 'n welgestelde chemikus in Chicago, 'n boek gepubliseer het, "Waarom is Lincoln vermoor?" Wat die verantwoordelikheid vir die presidensiële sluipmoord direk op Edwin M. Stanton geplaas het, wat in die kabinet van Lincoln as sekretaris gedien het van oorlog.
Deur bewyse te manipuleer en gelaaide vrae as voorstelle op te stel, het Eisenschiml 'n saak opgestel wat Stanton saamgesweer het om sy opperhoof te vermoor om seker te maak dat die Suide as 'n verowerde provinsie behandel word en dat die Republikeinse Party in beheer van die land bly.
Soos in die film van mnr. Stone, was daar net genoegsame suurdeeg in die opspraakwekkende boek van Eisenschiml om die oningewydes te oortuig van die waarheid van sy aanklagte. Slegs diegene met 'n gedetailleerde kennis van die aangeleentheid kan sy 'getuienis' en die feit van fiksie weerhou.
Verdere vuur is verskaf deur 'n ander verslag, wat twee jaar later deur Philip Van Doren Stern gepubliseer is, "The Man Who Killed Lincoln."
Stern vertel dat 'n vriend van Robert Todd Lincoln in 1923 die president se seun besoek het en gevind het dat hy papiere in 'n kaggel verbrand het. Volgens Lincoln sou hierdie papiere die bewyse bevat van verraad deur 'n lid van die kabinet van sy vader.
Nadat hy hierdie verhaal vertel het, het mnr. Stern bygevoeg dat die Lincoln -koerante, wat deur Robert Lincoln in die Library of Congress neergelê is, in 1947 geopen sou word. In daardie jaar het hy gesê: "Ons sal uitvind wie dit was aan die kabinetstafel verraai die president en die mense wat hy bedien het. Miskien sal ons selfs 'n verband kan vind met die mans wat die verantwoordelikheid vir die moord op Abraham Lincoln met John Wilkes Booth gedeel het. & Quot
Maar toe die koerante uiteindelik in 1947 geopen word, is niks met betrekking tot die sluipmoord ontdek nie.
Dit het die samesweringsteoretici egter nie gestuit nie. Of Robert Todd Lincoln belangrike bewyse vernietig het of dat sulke bewyse nog nooit in die laaste groot versameling Lincoln -vraestelle bestaan ​​het nie, 'het mnr. Stern in 'n latere uitgawe van sy boek geskryf.
Die prentjie van Robert Lincoln wat brand en 'bewyse' is onmiddellik opgeneem in 'n nuwe groot samesweringsteorie, en dit blyk op 'n perverse manier te bevestig. Ongetwyfeld kan ons die herhaling van hierdie verskynsel verwag as die dokumente in die sluipmoord op Kennedy ongedaan gemaak word.
Nathan Miller is die skrywer van & quotSpying for America: The Hidden History of American Intelligence, & quot en ander boeke.
Die ander doelwitte van John Wilkes Booth se sameswering oor moord - GESKIEDENIS
George Atzerodt (1835 – 1865) was een van die samesweerders, saam met John Wilkes Booth, wat saamgesweer het in die sluipmoord op president Abraham Lincoln in 1865. Sy oorspronklike bedoeling was om Andrew Johnson, die vise -president, dood te maak, maar hy kon nie hierdie plan uitvoer as gevolg van 'n senuwee -mislukking. Atzerodt is saam met drie ander samesweerders in die plot gehang weens die misdaad.
Die gesin van Atzerodt emigreer in 1843, toe hy nog 'n kind was, uit Duitsland na die Verenigde State. Op volwassenheid vestig hy hom in die klein dorpie Port Tobacco in Maryland, waar hy 'n onderneming stig wat waens herstel. Sy lewe het die volgende paar jaar rustig verloop totdat hy na Washington, DC gereis en John Wilkes Booth ontmoet het. Atzerodt het gedurende sy kort lewe nooit getrou nie.
Terwyl hy in Washington was, het Booth voorgestel dat Atzerodt by hom moes aansluit in 'n poging tot die lewe van die president. Aangesien Atzerodt later tydens sy verhoor sou bely, was hy bereid om van vroeg af by die sameswering aan te sluit. Booth het Atzerodt die taak gegee om die vise -president, Andrew Johnson, te vermoor, en op die oggend van 14 April 1865 het hy by die Kirkwood House -hotel in Washington aangekom. Dit was dieselfde gebou waarin Johnson gewoon het.
In die geval het die senuwees van Atzerodt hom in die steek gelaat, en hy kon nie die moed bymekaarskraap om voort te gaan met sy plan om Johnson dood te maak nie. In plaas daarvan het hy na die kroeg van die hotel gegaan en baie gedrink. As gevolg van die gevolge van sy dronkenskap het hy die hele nag deur die strate van Washington gestap. 'N Kroegman het egter agterdogtig geraak toe Atzerodt hom uitgevra het oor die plek van die vise -president, en het aan die polisie gesê dat 'n man met 'n grys jas (Atzerodt) agterdogtig lyk.
Die volgende dag, nadat die moord op die president in die Ford & Theatre plaasgevind het, het die militêre polisie opgedaag om Atzerodt se kamer te deursoek. Hulle het vinnig vasgestel dat sy bed nie die vorige aand beset was nie en dat 'n Bowie -mes en 'n gelaaide rewolwer onder die kussing weggesteek is. Boonop het hulle ontdek dat een van Booth se bankboeke in die kamer was. Vyf dae later, op 20 April, is Atzerodt gearresteer in Germantown, Maryland, waar hy by 'n neef skuiling gesoek het.
Verhoor en straf
Kaptein William Doster, wat Atzerodt in die hof verteenwoordig, beweer dat sy kliënt 'n grondwetlike lafaard was, en dat hy om hierdie rede eenvoudig nie in staat was om die vise -president te vermoor nie. Hy het verder beweer dat Booth hom dus nie daardie pos sou gegee het nie. Die hof het hierdie argument verwerp, en Atzerodt is skuldig bevind en ter dood veroordeel deur op te hang. 'N Rukkie later bely Atzerodt aan 'n minister in sy sel wat die minister later gesê het dat Atzerodt hom meegedeel het dat Booth se oorspronklike plan was om die president te ontvoer.
Hierdie week in die geskiedenis: William Seward aangeval in die sameswering van John Wilkes Booth
Die Bowie -mes wat Lewis Powell gebruik het in sy onsuksesvolle poging om William Henry Seward te vermoor, word op Union College in Schenectady, N.Y., op Woensdag 21 November 2001 vertoon. Jim Mcknight, Associated Press
Die aand van 14 April 1865 - dieselfde aand as wat president Abraham Lincoln vermoor is - was die minister van buitelandse sake, William Seward, ook die slagoffer van 'n sluipmoordpoging. Beide mans, sowel as Andrew Johnson, die vise -president, is geteiken deur die sameswering van John Wilkes Booth.
Seward was 'n prokureur en politikus uit New York, en uiteindelik het hy gouverneur geword en daarna Amerikaanse senator. (Sy huis in Auburn, NY, spog met 'n kaggel wat deur 'n jong Brigham Young gebou is.) Tydens die krisis van 1850, toe baie suidelike state gedreig het om van die Unie te skei as Kalifornië as 'n vrystaat toegelaat word, gee Seward sy beroemde 'Higher Law' "-Toespraak, waarin hy aangevoer het dat basiese moraliteit selfs 'n hoër wet is as die Amerikaanse grondwet, en dat die voortgesette praktyk van slawerny teenstrydig was met basiese moraliteit.
In die middel van die 1850's, toe dit blyk dat die land nie nader aan die oplossing van die fundamentele probleme van slawerny was as in 1850 nie, het Seward en verskeie eendersdenkende politici die Republikeinse Party gevorm. Toe die party in 1860 sy konvensie gehad het om sy kandidaat vir president aan te wys, was baie oortuig dat dit Seward sou wees. Na 'n paar behendige politieke manoeuvreer, het Lincoln die benoeming gekry en gou vir Seward gevra om as sy minister van buitelandse sake te dien.
Die twee mans het gedurende die Burgeroorlog ten nouste saamgewerk en het mekaar baie bewonder. Dit was Seward wat aan Lincoln voorgestel het dat hy wag tot na 'n groot oorwinning van die Unie voordat hy die emansipasieverklaring in 1862 uitreik, sodat dit nie lyk asof die Unie net probeer om die slawe uit wanhoop te bevry as gevolg van die swak militêre situasie nie. Met die einde van die oorlog in sig, het Seward vroeg in April 1865 by 'n vervoerongeluk betrokke geraak wat sy kakebeen gebreek en sy skouer ontwrig het.
In dieselfde maand het John Wilkes Booth sy afskuwelike planne teen die Amerikaanse regering bevorder. Booth se oorspronklike plan was nie 'n sluipmoord nie, maar hy wou eerder sleutellede van die regering ontvoer en vir losprys hou teen die vrylating van Konfederale krygsgevangenes. Nadat genl Robert E. Lee op 9 April oorgegee het aan Ulysses S. Grant by Appomattox Courthouse, het Booth sy oorspronklike plan in wraak verander.
Die mede-samesweerders van Booth was 'n vreemde klomp: daar was die apteker se assistent David Herold, die in Duitsland gebore herstelman George Atzerodt en die konfederale spioen John Surratt. Die bont bemanning het gereeld by die huis van Surratt se ma, Mary, se voormalige soldaat Lewis Powell ingesluit.
In sy boek "Manhunt: The 12-Day Chase for Lincoln's Killer" het historikus James L. Swanson geskryf: "Lewis Powell, 21-jarige seun van 'n Baptiste-predikant, het in Mei 1861 as privaat in die Tweede Infanterie in Florida aangestel . Powell, 'n aantreklike, goed gespierde sesvoet, toon 'n voorbeeld van die beste wat die Konfederale weermag kon versamel. Hy was 'n lojale, gehoorsame en hardvoogige soldaat en het baie aksie gesien totdat hy in Julie 1863 in Gettysburg gewond en gevange geneem is.
Die plotters het besluit dat Booth in die nag van 14 April op Lincoln sou teiken, Atzerodt Johnson sou vermoor en Powell Seward sou vermoor. Atzerodt het 'n kamer bespreek in die Washington, DC hotel waar Johnson tuisgegaan het, maar kon nie die moed vind om op te tree nie. In plaas daarvan het Atzerodt dronk geword in die hotelkroeg.
Powell was egter vasbeslote om sy deel van die plot uit te voer. In 'n sekere sin het Powell dit baie makliker as sy mede -samesweerders gehad. Terwyl Booth en Atzerodt moes improviseer om presies uit te vind waar Lincoln en Johnson sou wees wanneer hulle wou toeslaan, het Powell presies geweet waar om Seward te vind. Die minister van buitelandse sake was besig om te herstel in sy huis in Washington. Buiten die belangrike feit was Powell egter in die duister. Waar in die huis was Seward? Wie anders was saam met hom in die huis? Hoe sou Powell toegang tot die huis verkry?
Saam met die oorkant van die stad deur Herold, wat oorkant die straat gewag het, klop die veteraan van Gettysburg aan Seward se voordeur. Seward se bediende, 'n jong vry swart man met die naam William Bell, antwoord. Powell het aan hom verduidelik dat hy medisyne vir Seward het en dit persoonlik moet aflewer, aangesien hy spesifieke instruksies van die dokter moet oordra vir die gebruik daarvan.
Toe Bell weier en verklaar dat die staatsekretaris slaap, het Powell stewig die kamer binnegegaan en verby Bell gestoot, hoewel hy steeds volgehou het dat hy daar was om medisyne af te lewer. Toe hy boontoe kom (dit was onwaarskynlik dat Seward op die grondvloer herstel), het Seward se seun Frederick hom voorgekeer en vir hom gesê dat hy die medisyne kan neem, maar Powell sal nie in die kamer van Seward opgeneem word nie.
Die twee mans het vir 'n paar oomblikke gestry toe Seward se dogter Fanny uit 'n sykamer kom en aandui dat Seward binne slaap. Dit lyk asof Powell berou het en begin weer met die trappe afbeweeg toe hy skielik omdraai en 'n pistool van 0,36 kaliber in Frederick se gesig steek. Die geweer het 'n fout gemaak, en alhoewel nog 'n paar rondtes gelaai is, het Powell in sy frustrasie die geweer hard op Frederick neergesit in plaas daarvan om te skiet. Die krag van die impak het die geweer beskadig en dit was nutteloos.
Bell bout by die voordeur uit en skree in die straat "Moord!" Toe hy dit hoor, vlug Herold. Saam met Seward was sy weermagverpleegster, privaat George Robinson, self 'n herstelde gewonde veteraan. Robinson het die gang binnegegaan om te sien wat gebeur. Toe die deur oopgaan, draai Powell weg van die stryd om Frederick te slaan en steek Robinson in die kamer vas. Met sy mes sny Powell na die weermagverpleegster en sny sy voorkop. Fanny trek tussen Powell en Seward in en smeek Powell om nie haar pa dood te maak nie.
Hierna het Seward opgewonde geraak en Powell opgemerk en later onthou dat sy gedagtes bloot was dat sy aanvaller 'n mooi jong man was en opgemerk het "van watter aantreklike lap wat die jas gemaak is."
Powell het na Seward gespring en met sy mes begin kap. 'N Diep sny in sy wang lewer groot hoeveelhede bloed op. Seward het 'n metaaltoestel gedra om sy kakebeen op sy plek te hou, en sommige het teoretiseer dat dit die aanvalle van Powell suksesvol afgewyk het, wat andersins maklik in sy halsader kon gesny het. In haar boek, "Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln", het historikus Doris Kearns Goodwin geskryf:
"Fanny se gille bring haar broer Gus in die kamer toe Powell weer op Seward kom, wat deur die houe op die vloer geslaan is, Gus en die beseerde Robinson daarin geslaag om Powell weg te trek, maar nie voordat hy Robinson weer geslaan en sny Gus op die voorkop en die regterhand. Toe Gus na sy pistool hardloop, het Powell by die trap afgebars en Emerick Hansell, die jong boodskapper van die staatsdepartement, in die rug gesteek voordat hy by die deur vasgebout en deur die strate van die stad gevlug het. "
Seward, Bell, Robinson, Hansell en Seward se seuns het almal die aanval van Powell oorleef, hoewel sy vrou net twee maande later gesterf het, en die opgewondenheid van die aanval het haar gesondheid verwoes. Volgens baie mense was haar begrafnis 'die grootste byeenkoms wat ooit die begrafnis van 'n vrou in Amerika bygewoon het', volgens 'Team of Rivals'. Die volgende jaar sterf Seward se dogter, Fanny, aan tuberkulose, slegs twee maande voor haar 22ste verjaardag. Seward het volkome herstel, alhoewel hy vir die res van sy lewe die litteken op sy wang gehad het. Hy het tot 1869 as minister van buitelandse sake gedien, veral met die verkryging van Alaska vir die VSA in 1867. Hy sterf in 1872.
Powell het van die toneel van die sluipmoordpoging gevlug en vir drie dae weggekruip en uiteindelik opgedaag om by Mary Surratt skuiling te soek. Sy tydsberekening kon nie erger gewees het nie. Hy het aangekom net toe die federale owerhede haar in hegtenis geneem het vir haar aandeel in die plot. Sy identiteit is gou ontdek en hy is ook gearresteer.
Die geheime komplot teen Lincoln
Soos ons dit histories ken, het die uiteindelike einde van die planne met betrekking tot Lincoln tot 'n hoogte gekom toe hy vermoor is. Dit was egter nie die aanvanklike doel wat John Wilkes Booth en sy onderneming bedoel het vir hul erf nie. Die moord op Abraham Lincoln het uit wanhoop tot stand gekom, in teenstelling met die gevolg van 'n suksesvolle militêre strategie. Trouens, die moord was die derde poging om Lincoln se welstand te beplan.
Toe John Wilkes Booth die Konfederale hubs in sy omgewing begin versoek het, was sy aanvanklike voorneme met die president 'n ontvoering. Die eerste plot begin in die herfs van 1864 ontvou, waartydens die Konfederasie veld verloor en die oorlog. Alhoewel argumente aangevoer is dat president Jefferson Davis self al die Lincoln -erwe goedgekeur het, was daar nooit genoegsame bewyse om die twee te verbind nie.
Alhoewel president Jefferson Davis nie amptelik afgeteken het op die pogings wat Lincoln gedoen het nie, was diegene wat daaraan deelgeneem het Konfederale soldate en simpatiseerders. Om die afnemende Suide se hoop op oorwinning in die Burgeroorlog te versterk, het John Surratt en John Wilkes Booth hul pogings gekoördineer in 'n plan om Lincoln op 18 Januarie uit die Ford -teater te ontvoer.
Hierdie eerste ontvoeringsplan is gestaak voordat dit begin het. In wese het John Wilkes Booth beplan om Lincoln met sy geassosieerde te oorrompel, hom te bind en hom dan op die verhoog te laat sak voordat hy in die nag kon ontsnap. Die meeste is dit eens dat hierdie plan onprakties, gate vol was en geen kans op sukses sou hê nie. Ongeag of John Wilkes Booth werklik van plan was om hierdie klug voort te sit of nie, sal nooit bekend wees nie, want Lincoln het weens swak weer die nag tuis gebly.
Dit was twee maande later dat 'n tweede ontvoeringsplan saamgestel is, met 'n baie meer redelike plan. Daar is ontdek dat Abraham Lincoln op 17 Maart 'n optrede van Nog steeds loop waters diep by 'n hospitaal. Dit bied 'n geleentheid wat John Wilkes Booth en sy onderneming nie kon laat vaar nie.
John Wilkes Booth het ses medepligtiges gewerf om aan die ontvoering deel te neem. Die plan was om Lincoln se koets in 'n hinderlaag te lok terwyl hy op pad was na die opvoering, langs die buitewyke van die stad. Hy sou nie net sonder 'n betekenisvolle beskermingsdetail wees nie, maar dit sou hulle ook die geleentheid gee om oor die Potomac na Konfederale gebied te ontsnap.
Hierdie tweede ontvoeringspoging sou ook nie gebeur nie. Terwyl hul tweede geheime komplot 'n beter geloofwaardigheid van uitvoering gehad het en beslis 'n geringe kans op sukses gehad het, is hul plan gefaal. Weereens, in plaas van die optrede by te woon, het Abraham Lincoln besluit om op die laaste oomblik sy planne te verander, in plaas daarvan om 'n regiment van Indiese vrywilligers wat na die stad terugkeer, te hersien.
Wat was die bedoeling van die geheime planne?
In die herfs van 1864, toe John Wilkes Booth met sy mede-samesweerders begin saamwerk, het die Suide 'n verlore stryd gevoer. Met die stop van die handel in krygsgevangenes, word die Suide verswak met 'n gebrek aan troepe om hul magte aan te vul. Confederate agents, including John Wilkes Booth and his company, took it upon themselves to aid the army in any way they could.
Lincoln's widow, Mary Todd Lincoln, wrote in a letter to a friend that her: "own intense misery, has been augmented by the same thought – that, daardie miserable inebriate Johnson, had cognizance of [her] husband's death – why, was that card of Booth's, found in his box?"
Hier is 'n transkripsie van hierdie artikel:
Let wel: 'N Aanlyn versameling koerante, soos GenealogyBank's
Kyk die video: The Grave of John Wilkes Booth u0026 his Family at Green Mount Cemetery (Desember 2021).