Ons vergete vryheidsvennote | Orania Blog
03 Oktober 2013 ~ 3 Kommentare
Ons vergete vryheidsvennote
Geskryf deur Carel Boshoff
“The hills are bare now
O’er land that is lost now
Proud Edward’s army
Tae think again”
Ek identifiseer maklik met die nie-amptelike Skotse volkslied (hulle amptelike volkslied is natuurlik God Save the Queen), waarskynlik omdat dit praat van ‘n eens magtige, eens trotse volk wat nou moet veg om oorlewing.
Dit het my laat wonder waarom ons nie nouer met die Skotte saamwerk in ons eie soeke na vryheid nie. Ek begryp dat die Europese volke waarmee ons nóú saamwerk, soos die Vlaminge en die Suid-Tirolers, meer tot ons harte spreek en soos “ons mense” voel. Mnr. Jaco Kleynhans het egter ‘n tydjie terug op ‘n Afriforum-jeugtoer waarop ek was, genoem dat die Afrikaner se grootste bedreiging nie lê in onderdrukking of oorlog nie, maar in apatie en daardeur assimilasie in die reënboognasie.
Volgens my beskeie mening kan ons van die Skotte baie leer oor hoe om assimilasie teë te werk. Dat die Skotte volledig geïntegreer is in die Britse bevolking is daar min oor te twyfel: tussen 15% en 20% van mense wat in Skotland gebore is, woon tans in Engeland. As ‘n Skot gedefinieer kan word as ‘n persoon wat volgens internasionale reëls vir Skotland op die sportveld mag uitdraf, woon daar meer Skotte in London as in Skotland. Verder is Engels die huistaal van die meeste Skotte.
Alhoewel Groot-Brittanje eers in 1707 amptelik ontstaan het, is die koning van Engeland outomaties ook die koning van Skotland sedert 1603. Alhoewel die eerste koning om op albei trone te sit ‘n Stuart (en dus ‘n Skot) was, was die suidelike Skotse adel lank reeds tot ‘n groot mate verengels. Die feit dat ‘n Skot die Engelse troon bestyg het, het wel tot groter ekonomiese geleenthede vir baie Skotte gelei, maar dit het net gegeld vir “verbritste” Skotte en het ‘n geleidelike wegkalwing van die Skotse identiteit tot gevolg gehad.
Na die sogenaamde “bonnie Prince Charlie” se opstand van 1745 om die Skotse Stuarts weer op die troon van Groot-Brittanje te kry, is daar hard neergekom op die Skotse identiteit en is die dra van kilts en die speel van doedelsakke buite die weermag totaal en al verbied. Die sesde vers van “God save the Queen” bid krag op ene veldmaarskalk Wade toe om “rebellious Scots to crush”. Alhoewel dit nooit amptelike beleid geword het nie, bestaan staaltjies van diskriminasie teen mense met ‘n Skotse aksent in die openbare sektor tot laat in die 20ste eeu en in die private sektor in Engeland tot vandag toe.
As hierdie niegewelddadige miskenning van Skotse kultuur en subtiele opstoking van Engelse teen Skotte nie ‘n klokkie lui vir Afrikaners nie, woon hulle moontlik in ‘n ander Suid-Afrika. Net soos die Skotte van die 18de eeu is daar ongelooflike ekonomiese geleenthede vir die Afrikaner wat bereid is om sy Afrikaneridentiteit op te gee in ruil vir ‘n Suid-Afrikaanse identiteit. Soos die Skotte (en anders as bv. die Vlaminge en Suid-Tirolers) het ons geen groter Afrikaner- of Afrikaanssprekende gemeenskap om na te verlang of kragte mee saam te span nie. Soos die Skotte moet ons tot ‘n mate óf assimileer óf gemarginaliseer word.
Tog, ten spyte van diskriminasie, is Skotse nasionalisme sterker as ooit in die moderne tyd. Die voormalige Vlaamse wêreld nommer een tennisspeler, Kim Clijsters, se tuisblad is wel in Nederlands, maar vra enige tenniskyker wat haar nasionaliteit is en hulle sal onmiddellik antwoord: “Belgies”. Andy Murray, daarenteen, praat Engels en neem deel onder die Union Jack, maar selfs mense wat tennis nie so deeglik volg nie, sal hom as ‘n Skot, eerder as ‘n Engelsman of Brit, eien. David Coulthard het in sy tyd as F1-bestuurder sy valhelm in die St. Andrew’s-kruis laat verf. Sir Sean Connery is een van die grootste donateurs tot die Skotse onafhanklikheidspoging. Hy het onderneem om persoonlik ‘n bedankingsbrief te onderteken vir mense wat ‘n sekere bedrag skenk tot hierdie doel. Terloops, hierdie optrede is deur ‘n lid van die Britse parlement as “nauseating” beskryf.
Verbeel u ‘n Springbokrugbyspeler wat ‘n kopskerm dra met die Vierkleur op gedruk, of ‘n Protea met ‘n Klein Reus op sy kolf geplak! Alhoewel daar geen reël is wat so iets verbied nie, sal so ‘n speler waarskynlik nooit weer in ‘n nasionale span toegelaat word nie.
Op 18 September 2014, byna presies ‘n jaar van nou af, gaan daar ‘n referendum in Skotland gehou word oor of hulle moet afstig van Groot-Brittanje. Engelse media lag die referendum af en voorspel ‘n groot nederlaag vir die nasionaliste, terwyl Skotse media oor die algemeen saamstem dat dit ‘n taai stryd gaan wees, maar dat die sesessiestem uiteindelik sal seëvier. Of die nasionalistiese party daarin slaag of nie, om volgende jaar die steun van die bevolking te kry is dit die naaste wat een van ons “vennote” in die soeke na vryheid kom om hul eie staat te bewerkstellig. Dalk moet ons meer aandag skenk aan hoe hulle tot op hierdie punt gevorder het.
Die een strategiese voordeel wat die Skotte (en inderdaad ook die Suid-Tirolers en Vlaminge) bo die Afrikaners van vandag het, is eie grondgebied, al is dit nie amptelik nie, wel de facto. Die enigste manier om ‘n volk heeltemal te beskerm teen assimilasie en die daaropvolgende vernietiging van die volk as ‘n aparte entiteit, is om altyd ‘n “huis” te hê. Daar is ‘n gesegde in Skotland wat sê dat die Skotse nasate in Amerika en Australasië “more Scottish than the Scots” is. Dit kan net gebeur omdat hulle altyd met ‘n geromantiseerde blik kan terugkyk na hulle “tuisland”. Daarom is dit só belangrik dat Orania suksesvol is.
Selfs met ‘n eie grondgebied het dit die Skotte 400 jaar geneem om weer tot op ‘n punt te kom waar staatkundige vryheid ‘n realiteit is. Ek vind raad en hoop vir Afrikaners in die laaste vers van Flower of Scotland:
“Those days are passed now
That stood against him:
And sent him homewards
Tags: identiteit, kultuur, Nasionalisme, Orania, selfbeskikking, Skotse referendum, Vaderland, Vryheid
3 Reaksies op “Ons vergete vryheidsvennote”
Christo Hattingh 3 Oktober 2013 at 17:10 Permalink
Ek meen die Iere is ‘n groter moontlikheid vir samewerking. Gaan kyk maar na die Ierse monument op Orania. Die Iere het nie die tweede vryheidsoorlog ondersteun nie en saam met die Boere geveg. Kry die DVD: “The wind that shakes the barley” Dit speel af in 1921 en gaan oor die ontstaan van Sin Fein, dan sal jy verstaan. Ek dink die Iere is erger deur die Britse Koninkryk onderdruk as die Boere. Hulle het hulle self verset. Die Iere het ook onlangs onafhanklikheid gekry. Het jy opgelet dat daar nie meer Britse leeus is nie, maar Britse en Ierse leeus in rugby.
Chris 6 Oktober 2013 at 22:48 Permalink
Het julle ook aan die Friese gedink? Dit is ‘n Nederlandse minderheid en die links-georienteerde Fryske Nasjonale Partij (Friese Nationale Partij) vaar baie goed tydens verkiesings in die provinsie Friesland/Fryslân.
Anders kan AfriForum Jeug ‘n bietjie kuier by die Friese Studenteverenigings wat Nederland ken.
Rudolf 16 Oktober 2013 at 18:48 Permalink
Ek was onlangs in die noorde van Engeland en het die geleentheid gehad om rondom ‘n paar biere die uitlatings van ons gashere, Engelse, te hoor aangaande die opkomende referendum in Skotland.
Die verkoopsverteenwoordiger vir die maatskappy waarby ons besoek afgelê het vir die noordelike dele van groter Brittanje was juis ‘n Skot en sy absolute miskenning van sy volk se strewe in die teenwoordigheid van sy Engelse werkgewers was erg pateties.
Die afsku waarmee die Engelse die hele situasie bespreek het, het getuig van absolute arrogansie en meerderwaardigheid, (alhoewel hulle op sosiale vlak as ‘n “bunch of very nice and honest guys” voorgekom het…).
Ek het toe later die geleentheid gekry om eenkant met die Skot te kon praat en dié het so tussen die lyne deur erken dat hy ook graag Skotland weer sou wou vry sien, maar nie glo dat dit moontlik is nie aangesien die Engelse juis soveel mag oor hulle het en selfs al die geld en banke beheer. Sy besluit is dus om nee te stem vir sessesie…
Wat wel vir my baie prominent uitgestaan het is dat dit ‘n heftige besprekingspnt was waaroor daar vir byna ‘n uur gepraat was, en dit op Engelse grondgebied sonder enige teenstanders wat ‘n ander sienswyse geopper het uit Skotse geledere.
Die Engelse here was baie verbaas om van my te verneem dat daar in Suid-Afrika ook ‘n handjievol Afrikaners is wat soos sommige van die Skotte ook graag vry wil wees om oor hulself te regeer…
Ek het hom met graagte na Orania se webblad verwys vir meer inligting en dit was baie opmerklik hoe die Skot, (toe reeds heelwat later in die aand en die biere het al gepraat), ‘n nota op sy slimfoon gemaak het.
Dit sal beslis ‘n aanwins wees as ons ons ondersteuning aan die Skotte kan oordra. Eendag as ons tyd reg is en ons het ondersteuning en erkenning nodig sal hulle dan ook heel moontlik daar wees om hul stem by te voeg tot ons voordeel.
Stuur gerus ‘n brief aan hulle as die President van die Orania Beweging Carel…