Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 13 Maart 2005 (aand)
Sing Vooraf: Psalm 41:1; Psalm 42:5; Psalm 61:6; Psalm 68:9; Psalm 73:10; Psalm 89:3
Lofpsalm 84:1, 5.
Doksologie:Almagtige God, U is die God van genade. U is vol majesteit en heerlikheid. Ons is saam in hierdie erediens om U te aanbid en te loof en dank omdat U ons ewige en liefdevolle God is.
Ons bely dat ons nie waardig is om voor U toon te verskyn nie, omdat ons nie in onsself die verdienste en die waardigheid daarvoor het nie. Ons gewetes beskuldig ons ook van ons ongeregtigheid en daarby getuig ons sondes ook teen ons.
Vergifnis vir ons sondes is waarvoor ons pleit. Genade is waarvoor ons smeek dat ons nie verlore gaan nie, maar deur U gered word om ewig in U heerlikheid te mag lewe.
Ons kan U nie behoorlik dank vir al U genade nie, want as gevolg van ons sondige kortsigtigheid kan ons nie eers alles raaksien waarmee U ons seên nie. Vergewe ons daarom dat ons net kan dank vir dit wat ons kan sien en verstaan.
Ons bid dat U ons genade sal gee in hierdie groot droogte wat in hierdie deel van ons land oor ons lê. Ons bid dat U ons sal seën dat ons veilig mag lewe. Ons bid ook dat U ons sal lei met U Gees dat ons U evangelie sal uitdra na die rondom ons wat U nie ken en dien nie.
Verlig ons nou met die inwerking van die Gees ter wille van die Woorddiens. Gee dat ons U Woord mag hoor om dit te verstaan - sodat dit in ons harte en in ons verstand kan vestig. Ons smeek dit alles in U Naam.
Psalm 89:3, 6.
Teks: 1 Korintiërs 10:31. Kategismus Sondag 38
Of julle dan eet of drink of enigiets doen, doen alles tot verheerliking van God. (1 Korintiërs 10:31 AFR53)
Ons leef dalk die grootste gedeelte van ons lewens by hierdie teks verby, omdat daar baie min onder ons is wat elke oomblik van ons bestaan besef dat alles wat ons doen, so gedoen moet word dat dit tot eer van God is.
Eet kan ook sonde wees as dit oordoen word - so ook om te drink. Daarom is die eis dat elke daad van jou lewe tot God se eer moet wees.
Hierdie beginsel geld ook die manier waarop ons die Sabbat deurbring: Net soos wat ons arbeid deur die loop van die week die stempel van diens aan God moet vertoon, moet ons rus op die Sabbat ook die vrees van die Here weerspieël.
Ons kyk na hoe 'n gelowige 'n Sondag deurbring vanuit die volgende perspektiewe:
1. Geskiedenis van die twee verbonde
2. Die eis van die twee verbonde
Ons viering van die Sabbat is heeltemal anders as die viering van die Sabbat in die Ou Testament - al is die simboliek hoofsaaklik dieselfde:
Die Sabbat weerspieël die hemel. .
Die ses werksdae is die simbool van die tyd wat ons op die aarde lewe.
Die Jode van die Ou Testament is deur die Wet geleer dat hulle ses dae moes werk, om die rusdag te verdien.
Simbolies het dit die werkverbond aan hulle voorgestel - hulle moes eers hulle lewe lank God dien voordat hulle in die hemel kan ingaan. Hulle moes dus hulle toegang tot die hemel in verdien!
Ons leef nou onder die Nuwe Testamentiese bedeling. Hierdie verbond is die genadeverbond en dit werk heeltemal anders as die werkverbond.
Die simbole is nog dieselfde:
Die rusdag stel ook die hemel voor
en die ses weeksdae die tyd wat ons op die aarde lewe.
Maar dan verander die simboliek, omdat die inhoud deur die kruisverdienste van die Here Jesus vervul - en daarom verander - is.
Onder hierdie verbond rus ons eers, en dan gaan werk ons.
Die betekenis daarvan is dit: Jesus het klaar die sonde vir ons oorwin. Ons besit dus reeds die gawe van die ewige lewe - daarom rus ons eers en dan werk ons.
Anders gestel: Ons het reeds die ewige lewe in die Here Jesus Christus en nou gaan klee ons ons week se lewe in in die lig daarvan dat ons gereddes is.
Geredde mense is dankbare mense.
Uit dankbaarheid probeer ons om uit dankbaarheid die gebooie van die Here na die beste van ons menslike vermoë te onderhou.
Ons kan alleen arbei tot die eer van God as ons eers deur die geloof geleer het om in Hom rus te hê, en sy vrede te ken.
Die rusdag behoort vir ons 'n genot te wees. 'n Dag wat die Vader vir ons voorsien het dat die gees en die liggaam op die aarde kan rus.
Arbeid behoort 'n seën en 'n vreugde te wees.
Maar die sonde het werk in moeite omskep. Dit het swaar geword om elke dag se plig af te handel.
Dit kan ook nie anders nie, want met die sondeval het God vir Adam gesê dat hy in die sweet van sy aangesig sy brood sal eet. Dorings en distels sal opkom om sy dagtaak te verswaar.
Die rusdag het 'n godsdienstige betekenis: Die sewende dag het God gerus. Daarom het Hy hierdie dag heilig verklaar.
Die Here het nie gerus van uitputting nie. Hy het gerus in die sin dat Hy nie verder geskape het nie.
Alles wat Hy geskape wou hê, het Hy in ses dae klaar geskape. Hy het die sewende dag gebruik om Hom te verlustig in alles wat Hy gedoen het.
Daarom moet ons die sewende dag rus van alle liggaamlike arbeid. Dit is waarom daar in Markus 2:27 geskryf staan dat die Sabbat vir die mens gemaak is, en nie die mens vir die Sabbat nie.
Die feit dat ons moet rus van liggaamlike arbeid beteken nie dat ons, ons moet verlustig in leeglê nie. Dit veronderstel geestelike arbeid: Aanbidding. Dit is ook waarom die dag geheilig moet word.
Dit is 'n dag wat positief aangewend moet word vir Godsdiens, vir rus in God. Vir verkwikking van die siel. Vir ontspanning in die diens van die Here.
Die dag is ook afgesonder, sodat ons ons op daardie dag kan skool in die kennis en gemeenskap met God.
Kyk weer na die verskil tussen die opdrag onder die Ou Verbond, en die een waaronder ons staan onder die Nuwe Verbond.
In die Ou Verbond het die eis voorop gestaan. Dit het gegaan oor die rus vir die liggaam.
In die Nuwe Verbond gaan die genieting van genade voorop:
Die verkwikking van die siel.
Die behoefte om ons geloof en ons kennis in God te vermeerder.
Om ons gees te herstel van die skade wat die duiwel in 'n week daarin aangerig het.
Die Here openbaar in sy Woord wat ons die dag moet doen: Hy leer ons dat die gemeente van die Here die rus middelik geniet: Hulle kom naarstigtelik op na God se huis:
om daar met Hom in gemeenskap te tree.
om in die oormoedigheid van hulle sielsbeproewing die warmte van God se nabyheid te voel.
om te ervaar hoe die salwing van die Gees van God hulle siele laaf.
Die gemeente van God hoor sy Woord.
Hulle luister na die bemoediging uit die mond van hulle Skepper - dit beveel hulle om weer moed te skep, en Hy gee ook aan hulle die versekering dat Hy die wêreld vir hulle oorwin het.
Die rus van ons siele kom dan ten diepste daarin na vore dat ons as kinders van die Here Hom tesame en openlik aanroep. Hoeveel genot ondervind ons nie hierin nie?
Jubel ons dan nie ook saam met die Psalmdigter van Psalm 84 nie:
En weer in vers 11:
'n Dag in U voorhowe is beter as duisend;
Ek wil liewer by die drumpel staan in die huis van my God
as om te woon in die tente van Goddeloosheid.
Die ou Jode het die Sabbatdag meestal uitwendig gesien. Die saak waaroor dit gegaan het, het hulle vergeet.
Dit het vir hulle byna net gegaan oor al die regulasies en bepalinge wat die Fariseërs vir hulle voorgehou het.
Doen ons moderne Christene nie maar dieselfde nie? Het die Sabbatsonderhouding nie vir ons grootliks 'n saak van uitwendige dinge geword nie?
Kom ons toets ons tyd en hoe mense oor die algemeen dink:
Is dit nie so dat daar talle sogenaamde christene is wat Sondagviering beskou as 'n las nie.
Is dit nie so dat Sondag vir baie van ons 'n dag van kuier is nie - 'n dag van rondry.
Is dit nie so dat baie sogenaamde gelowiges deur 'n Sondag gaan sonder dat die eer van God in ons gesigsveld is. Sondag is die dag vir ekstra werkies.
Wat die heidene van die begin af gedoen het, doen baie van ons ook.
Hierdie preek gaan nie vir kerklose mense nie. Dit gaan oor ons eie gemeente.
Ons sal onsself die hele week lank breek om al ons dinge gedoen te kry. Maar Sondag ontbreek daar 'n geweldige groot persentasie van die lidmate wanneer die gemeente in sy volle eenheid God met ontmoet!
Sondag het ons dikwels dinge wat net nie anders kan nie, dit hou ons uit die kerk uit - maar dieselfde dinge wat my van die Here af weghou hou ons nie uit ons werk nie.
Die feit is dat daar te veel mense in die kerk is wat glo hulle is deur die Here Jesus Christus verlos, maar hulle laat na om 'n amptelike afspraak met God na te kom. Kan dit?
God word dus teruggeskuif in 'n posisie van minderwaardigheid. Is dit reg?
Daarom eis God dat ons die rusdag moet heilig.
Ons is en bly sondaars wat God se liefde en gawe misbruik, en daarom bly hierdie gebod ons vermaan tot gehoorsaamheid. Hierdie gebod het nie verbygegaan nie.
Ons kan eintlik nie een van die gebooie van die tien Gebooie los lees van die inleiding tot die Tien Gebooie nie.
God het Israel uit Egipteland verlos.
God het ons uit die dood en die sonde verlos.
Daarom moet ons ook die Sabbatsrus sien in die lig van die Kruis van Jesus Christus.
Hy het ons vrygemaak van elke moontlike druk en ondergang wat die duiwel vir ons kon beplan het - sodat ons met vrymoedigheid die ewige Rustyd kan tegemoet leef..
Die heiliging van die Sabbat is die begin van die ewige rus met God.
Daarom moet ons die Koning van hemel en aarde aanbid en dien op die Sabbat, omdat hierdie dag die ewige rus by Hom teken.
Dit moet 'n viering wees van God se genade en van sy herskeppende liefde.
Die viering van die Sabbat moet 'n voorsmaak wees van wat ons op die nuwe aarde gaan beleef.
Ons kry iets hiervan terug in Psalm 27:
Een ding het ek van die Here begeer, dit sal ek soek:
dat ek al die dae van my lewe mag woon in die huis van
die Here, om die lieflikheid van die Here te aanskou en
te ondersoek in sy tempel
Daarom moet ons nie net Sondae Godsdae maak nie, maar moet ons eintlik 'n Sabbatslewe leef.
Die Sondagheiliging is 'n voorsmaak daarvan dat die eerste dinge besig is om verby te gaan, maar dat ons, ons hoop stel op 'n nuwe begin.
Ons leef vir die tyd wanneer ons Sabbatsviering 'n ewige en lewende gemeenskap met God word.
Ons Sabbatsviering getuig dat daar ewighede van heerlikheid voorlê waarin die liefde van God ons elke oomblik omvou.