Psalm 17 + 22 – God verontagsaam nie die gebed van die hulpelose nie – Bybelskool
Written by Chris van Wyk on Nov 7, 2011 . Posted in Psalms, Psalms 1-41.
Hierdie twee Psalms gaan oor die feit dat God die gebed van die hulpeloses nie verontagsaam nie. Psalm 17 bid om verlossing op grond van God se regverdige karakter. En Psalm 22 bid nie net om verlossing nie, maar loof God vir die verlossing wat Hy gebring het.
Psalm 17 – 'n Nag-gebed vir beskerming van 'n onskuldige
Dit is 'n Psalm vir beskerming wat 'n onskuldige bid wat onder groot druk verkeer. Dit lyk asof dit ook 'n nag-gebed is, want hy bid dit waarskynlik gedurende 'n lang nag se worsteling met sy omstandighede (vers 3,15).
Belangrik: dit is nie 'n gebed van iemand wat homself probeer regverdig of probeer verontskuldig nie. Hy is in 'n spesifieke situasie en kan eerlik sê dat hy geen skuld aan die omstandighede het nie. En hy wil nie net hê dat mense sal sien hy is onskuldig nie, maar dat God dit sal sien en daarom sal optree.
Dawid maak dus volledig staat op God se regverdigheid – en dat Hy niemand wat regverdig lewe in die steek sal laat nie. Laat my dink aan Paulus wat ook nie soseer bekommerd was of mense sy werk en lewe beoordeel nie, maar wat God daarvan sou dink (1 Kor 4:3-5).
Met pragtige metafore beskryf di ePsalmis sy verlange, dat God hom soos sy oogappel sal beskerm, sal wegsteek onder Sy vlerke, en sal beskerm van die mense wat sy dood soek.
Let op hoe hy die twee-paaie metafoor van Psalm 1 gebruik en aanpas as hy oor sy handel en wandel praat en dit kontrasteer met dié van die goddelose in vers 5: "Elke stap van my was vas op die koers wat U aangewys het. My voete het nie daarvan afgewyk nie."
'n Mens hoor die herinnering aan die wonder van die Uittog uit Egipte in sy gebed in vers 7 (vgl Eks 15:11-13). Soos soveel keer in die Psalms is God se wonderdade in die verlede die aanleiding tot vertroue in die hede. Dit is waarom die geloofsgemeenskap ook so belangrik is vir elkeen wat onder druk kom in die lewe, want die wonderdade van God word juis in die geloofsgemeenskap lewendig gehou. En dit is ook waarom hy in vers 7 nie net van uitkoms in sy eie situasie praat nie, maar sê dat verlossing iets is wat vir almal geld in die geloofsgemeenskap.
Weereens is sy gebed vir die goddelose skerp en vol wraak, wat hy selfs afbid op hulle kinders en kleinkinders. Die geweld van die gebed vir die verwoesting van die arrogante opstandige goddelose is wel waarskynlik metafories, maar steeds erg! Dit is militêre taal, gekoppel aan die herinnering van die oorwinning oor farao in die Uittog (Eks 15) en moet waarskynlik nie te letterlik opgeneem word nie.
Let op dat sy hoop lê in wat God kan doen, nie in sy eie planne of in die toeval van die oomblik nie.
Terloops: Vers 15 se verwysing na die wakker word uit die slaap, kan volgens sommige 'n versluierde verwysing na die wakker word uit die dood se slaap wees, waar die Psalmis rekening hou met die feit dat niks God se teenwoordigheid kan troef nie, selfs nie die dood nie.
Psalm 22 – My God, my God, waarom het U my verlaat?
Mensig! Dit is 'n Psalm dié! Van die beste digkuns ooit! En die vêrgesigte van Dawid, wat die grense van sy eie beperktheid en dié van sy geloofsgemeenskap, trouens van sy volk en tyd oorspoel … joe, dit maak my opgewonde!