Hoe kan ek nog in God se genade glo?
Augustus 12, 2008 in Sonder kategorie
As die persoon wat jou in die wereld gebring het en langs jou in 'n motor gesit het, met 'n gebreekte rug en nek in jou arms sterf, wonder mens noodwendig hoekom die Here nie genade betoon het nie.
Maar 'n maand na my ma se dood kan ek terugkyk en met oortuiging weet dat God daar was tydens die ongeluk. Hoekom?
Die Landcruiser is heeltemal afgeskryf. Tog het my broer en my seuntjie sonder 'n skraap of besering daaruit geklim.
My dogtertjie is deur die voorruit – sonder 'n enkele sny aan haar lyf!
Sy het weg van die rollende motor geval en die kar van 1000e kilogramme het nie bo-oor haar gerol nie.
Al het sy meters ver deur die lug getrek, is net drie klein beentjies in haar hand gebreek.
Al het ek gevoel hoe ek op die axis van my nek land, het ek nie my nek gebreek nie – daar is nie eers 'n werwel geskuif nie. Ek kon vandag 'n parapleeg of kwadrupleeg of selfs dood gewees het as God nie genadig was nie.
Daar was selfoonsein toe ons wou hulp ontbied – daar is net twee plekke op daardie pad van 70km in die boendoes waar 'n sein is.
'n Spesialis van Kaapstad wat "toevallig" deeltyds daar naby boer, was "toevallig" op sy plaas en kon lank voor die ambulanse by ons uitgekom het, solank vir my pa 'n drip opsit en 'n mediese oog oor hom hou.
Ons het onmiddelike toegang gehad tot die heel beste mediese sorg in Windhoek sonder ENIGE gekibbel met mediese fondse, oproepe vir toestemming of enige kontantdeposito's. (Die ongeluk word gedek deur die Padongelukkefonds van Namibie.)
Mens ervaar in 'n tyd soos hierdie ook die Here se liefde en genade deur jou medemens. Eerstens deur die deernis van die Windhoekers. Almal, van ambulanspersoneel, polisiemanne tot hospitaalpersoneel en ou kennisse. Mens hoor dit in doeanebeamptes wat jou terugnooi na hulle land nadat hulle uitgevra het oor die oorsprong van my kind se gipsarm en my nekstut. Mens voel dit in lugdienspersoneel wat letterlik jou handsak dra en jou kinders se hand vashou.
Genade kom ook in die vorm van kos in jou yskas en 'n huis vol blomme as jy doodmoeg en lyfseer en hartseer tuiskom van die lughawe af. In die bosse en bosse blomme wat vier weke later steeds opdaag. In die SMS'e en e-pos boodskappe van bekend en onbekend. In die wete dat mense vir jou bid en aan jou dink.
Genade le ook in die feit dat jy as laatlam omring is deur jou twee ouer broers en jou ousus as jy die dag een van jou ouers verloor.
En les bes, genade is om 39 jaar oud te kon word voordat my ma gesterf het. Hoeveel kinders is daar nie (net in ons land) wat nooit eers die genade van 'n goeie ma geken het nie?