Dit laat ’n mens ’n bietjie dink aan die eerste Pinkster van Handelinge 2, toe die blye boodskap in alle tale hoorbaar was omdat die evangelie vir almal bedoel was.
René preek uit Kolossense 3 oor Jesus wat ons verhoudings herstel. Sy praat oor verhoudings in die ge­sin, verhoudings met bure. Dis nie in die eerste plek ’n preek oor rasseverhoudinge nie. Dan word die nagmaal bedien. ’n Verkondigingsmaal. ’n Vreugdefees. ’n Gemeenskapsmaal.
Gamkavallei is in 1949 gestig en dit was in ’n stadium ’n sterk gemeente. Dit het goed gegaan met al drie die NG gemeentes op die dorp en tussen hulle was daar vyf predikante.
Die ou Spoorweë was ’n groot werkgewer op die dorp en baie van die lidmate het daar gewerk. Maar toe besluit die Spoorweë om hulle bedrywighede op Beaufort-Wes af te skaal en dit na De Aar toe te verskuif.
In die 1990’s is daar ’n klomp hop-huise aan die westekant van die dorp gebou. Daar waar Gamkavallei se kerkgebou gestaan het. Baie bruinmense het daar ingetrek.
Op ’n dag het ’n bruin egpaar kom vra of hulle welkom sou wees by Gamkavallei. Daar is ’n VGK-gemeente ook op die dorp, maar dié lê anderkant die spoorlyn. Gamkavallei is baie nader. Dit sou vir hulle baie makliker wees om daar in te skakel.
Op daardie punt het ’n klompie faktore mooi saamgewerk. Eerstens het René die multikulturele opset van Gamkavallei baie geniet. Tweedens het dit met die gemeente finansieel begin beter gaan, sodat hulle daaraan begin dink het om weer te beroep. Derdens het René ’n sterk ondersteuningstruktuur op die dorp gehad sodat sy byvoorbeeld nie ’n pastorie nodig sou hê nie. Sy sou ’n beroep daarheen kon aanvaar sonder dat dit ’n vol pos sou wees.
Hulle het besef hulle moet uitreik in die gemeenskap en baie energie is daaraan bestee. Hulle sou byvoorbeeld ’n tent oprig en die Jesus-film wys. Hulle sou in mense se huise ingaan om hulle te nooi om na die fliek te kom kyk.
Die bruin gemeenskap het agtergekom hulle is welkom in dié vroeër wit gemeente, en hulle het gekom. In ’n stadium het hulle besef hulle moet die gemeente se aanbiddingstyl verander. Hulle wou egter nie te vinnig beweeg en mense ontstel nie. Maar toe brand die kerk af weens ’n elektriese kortsluiting.
Hulle was verseker, maar die vraag was wat hulle moes doen met die geld wat hulle gekry het. Daar was verskillende opsies. Een moontlikheid was om in die saal kerk te hou. Sy het gevoel hulle moet ’n gemeenskapsentrum bou.
En toe gaan staan hulle in die dop van die afgebrande kerkgebou om vir die Here te vra wat hulle nou moet doen. En daar, waar die kansel vandag staan, tussen die afgebrande oorblyfsels van die kerk, staan daar toe ’n tamatieplant met ’n vars tamatie aan.
Hulle het gevoel die Here sê vir hulle Hy wil iets nuuts in Gamkavallei doen. Hulle het vir tenders gevra en ’n bekostigbare aanbod gekry om die basiese kerkgebou oor te bou. Dit sou nie ’n spoggerige preekstoel of ’n orrel insluit nie.
Dalene vertel dat sy en haar man vroeër in Welkom lidmate was van wat sy “die Sendingkerk” noem. Later het hulle oorgegaan na ’n charismatiese gemeente toe, waar sy opleiding gekry het om die Woord te bring.
Toe hulle Beaufort-Wes toe kom, wou haar man nie weer na ’n charismatiese gemeente toe gaan nie. Omdat Gamkavallei die naaste kerk was, het hulle daar ingeskakel.
As sy die Sondag ná Pinkster preek, gaan dit oor ’n egte verhouding met God, oor mense wat deur die Gees en in waarheid bid. En sy maan die gemeente dat ’n mens God nie net aanbid as jy in nood is nie. ’n Mens gebruik Hom nie “soos ’n take-away-soppie nie”.
Aan die einde van die diens, met die afkondigings, hoor ’n mens van die gemeentelike bedrywighede vir die volgende week. Daar is die kinderkrans waar tot 150 kinders ’n geestelike boodskap, maar ook kos vir die maag kry. En Woensdag word daar klere uitgedeel by die kerk vir dié wat dit nodig het.
Maar René was nie tevrede nie. Sy vra die kerkraad toe of hulle met ’n speelgroep kan begin om die kinders van die strate af te probeer kry.
René vertel dat die kerkraad ook besin het oor wat die beste manier is om ’n verskil in hulle gemeenskap te maak. En hulle het vir mekaar gesê dat hulle by die kinders moet begin.
Daarom het die speelgroepie in die saal ’n skooltjie geword. Daar moes aan standaarde voldoen word sodat hulle as skool kon registreer.
Intussen het Kirlina ook by die Suid-Kaapse Kollege begin studeer in vroeë kinderontwikkeling. Daarvoor, vertel sy, draf hulle Saterdae klas en deur die week doen sy die praktiese werk by die skool. Sy het nou al die eerste vyf vlakke afgehandel van die ses wat sy moet doen vir haar kwalifikasie.
Die Wes-Kaapse Sinode het R300 000 beskikbaar gestel sodat daar aan die kant van die saal drie klas-kamers vir die drie klassies gebou kon word.
Die saadjies wat hulle saai, ontkiem en groei en blom, soos ’n bedding vol kleurvolle blomme in die Karoo.