Die redes daarvoor is om na alternatiewe vir vleis te dink. Shutter
66 miljard landdiere word jaarliks ​​vir voedsel geslag. Voorspellings is dit vleisverbruik sal styg, met 'n toenemende vraag na vleis uit China en ander lande in Asië namate hul lewenstandaard toeneem.
Die impak van weidende diere op die omgewing is verwoestend. Hulle produseer 18% van die wêreld se kweekhuisgasse, en veeboerdery is 'n die grootste bydraer tot die uitsterwing van spesies.
Wat meer is, mense het diere baie ly deur industriële skaalveeboerdery.
Sommige kenners het selfs gesê vleis is miskien nie noodsaaklik nie vir die meeste mense, en 'n vegetariese dieet is gesonder as 'n vleisgebaseerde. Die rede vir die ontwikkeling van vleisalternatiewe - “vals vleis” - is dus sterk.
Valse vleis kan van plantaardige materiale vervaardig word wat die smaak van vleis naboots. Maar vir diegene wat iets nader aan die regte ding wil hê, kan vleisselle in 'n laboratorium gekweek word - dit word 'vitro landbou ". Hier is hoe dit werk.
Groeiende vleis, maar nie by 'n dier nie
Die konsep van gekweekte vleis bestaan ​​al 'n geruime tyd. In 1931, Winston Churchill selfs gesê:
Ons sal ontsnap aan die absurditeit van 'n hele hoender om die bors of vlerk te eet. Deur hierdie dele afsonderlik onder 'n geskikte medium te kweek.
Die die wêreld se eerste beesvleisburger is vervaardig deur professor Mark Post aan die Maastricht Universiteit in Nederland. Dit is in die openbaar gekook en in 'n Londense restaurant in 2013 geëet. Dit het drie maande geneem om die vleis te verbou en het € 250,000 gekos.
Professor Mark Post se TEDx-praatjie oor “proefbuisvleis”, 2013.
Sedertdien is die wedloop om kommersiële beskikbare sintetiese vleis te produseer. Baie maatskappye het dit uitgeneem patente om vleis op kommersieel lewensvatbare skaal te kweek en sommige het selfs geld ontvang van mense soos Bill Gates en Richard Branson.
Danksy die vooruitgang in weefselingenieurswese, kan ons allerlei selle neem, wat wissel van vel en bloed tot spier en brein van verskillende diere, en dit onder gekontroleerde laboratoriumtoestande kweek.
Die tipe vleis wat mense wil eet kom van spiere. Dit beteken dat sintetiese vleisproduksie groot hoeveelhede spierselle in 'n laboratorium vervaardig.
Dit vergroot drie hoofprosesse:
seleksie van voorganger (of “voorgereg” -selle) van die dier - in hierdie geval spiervoorloper-selle - en die regte omgewing te gee
groei hulle in grootmaat in 'n omgewing wat 'n dierlike liggaam naboots
die voorgangerselle moet dan aangeskakel word (of 'geïnduseer' word) om deur middel van chemiese of meganiese seine in skeletspier te verander.
Eenvoudige kultuur van selle in 'n fles waar hulle in 'n enkele laag gekweek word en met oranje voedingstofvloeistof bedek is.
Die groei en omskakeling van selle in skeletspier is die grootste uitdagings wat die bedryf tans in die gesig staar. Die voorkoms van hierdie vleis lyk waarskynlik soos vleis van 'n burger-tipe, soos 'n patty, eerder as karkasvleis, wat baie gestruktureerd is.
Byvoorbeeld, as jy in 'n biefstuk sny, kan jy sien dat die vleis in lang drade of vesels georganiseer is. Maar met gekweekte vleis is die organisasie van die selle moontlik lukraak.
Dit is heeltemal haalbaar vir sommige soorte selle om vinnig te groei en hulself elke 24 uur voort te plant in 'n laboratoriumomgewing - dit is baie vinniger as by 'n dier. Die uitdaging is om dit op groot skaal in bio-reaktore ('n vaartuig wat die laboratoriumkweekte selle bevat) te bewerkstellig, en dan al die selle te laat omskakel van voorgangerselle na spierselle.
As die eet van produkte van weefselselle onvanpas lyk, moet u in ag neem dat mense reeds produkte van selkultuurtegnologie gebruik. Meer as 50% van biologiese molekules vir entstowwe en vir die behandeling van siektes (soos teenliggaampies vir kankerbehandeling) word in soogdiere-selkulture geproduseer..
Ons is dus reeds op dreef om 'vals', of kunsmatig gesintetiseerde, molekules te verteer.
Wat verg meer hulpbronne - groeiende koeie of groeiende selle?
Dit duur ongeveer 18 maande vir 'n koei om na 'n swangerskap van 10 maande ten volle te groei.
In totaal neem dit dus ongeveer twee jaar en vier maande in 'n ruimte 10.5 by 15.2 vierkante meter, in 'n skuur. As 'n koei doodgemaak word, produseer dit 'n karkas van 300kg en 180kg slaghuis vleis.
Aan die ander kant, dit neem 8 triljoen selle in 'n laboratorium om 1 kilogram spiervleis te maak.
'N Houer van 5,000 liter (die grootte van 'n gemiddelde reënwatertenk, of iewers rondom 5 kubieke meter) is nodig om hierdie aantal selle te laat groei. Dit sou verantwoordelik wees vir selle wat in lae gegroei is en deur 'n vloeistof bedek word om voedingstowwe te voorsien.
As selle in 'n laboratorium elke 24 uur verdeel, sal dit net meer as 26 dae neem om 1kg vleis te kweek.
Hierdie afbeelding wys hoe selle in drie dimensies gekweek kan word, en lyk soos 'n orgaan.
Hierdie groeitempo is uitvoerbaar vir sekere soorte selle, soos vel en derms, maar daar is nog nie 'n verslag oor spierselle in 'n laboratorium nie.
Daarom kan vleis wat deur die laboratorium gekweek word, minder natuurlike hulpbronne (soos plantegroei en water) benodig om die ekwivalente hoeveelheid vleis van diere te verbou. Die kommersiële beskikbaarheid van 'vals vleis' kan die enorme omgewingsimpak van weidende diere aansienlik verminder en diere-wreedheid verminder.
As 90% van Australiërs is bekommerd oor die welsyn van diere, en Australiërs is daaroor grootliks bekommerd oor klimaatsverandering, het vals vleis die potensiaal om 'n daadwerklike impak op die vleisbedryf te hê.
Leigh Ackland, professor in molekulêre biowetenskappe, Deakin Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Sou u vleis geëet het wat in 'n laboratorium gekweek is? Hier is hoe dit werk