Met die intrapslag begin hy oor rugby gesels. Die nuwe Springbokafrigter, sy spankeuses en die sogenaamde nuwe spelpatroon. Heel gou verloop alles gemaklik en dink ek dat ek maar iets anders moet uitdink as hy begin uitvra. Nog voordat ek dit kan regkry, vra hy toe die vraag.
Hy antwoord nie dadelik nie. Ek begin net dink hy wil my aan die praat hou en is reg om voort te gaan, toe hy weer praat. “Wel, soos ek altyd sê vir die mense wat berading soek, as jy dit oorweeg, het jy al oor die grootste hekkie gespring.”
Ek roer die dop met my vinger in die glas om. Terwyl die ys klingel-klingel teen die kant, probeer ek De la Rey Storm onderlangs dophou. “Ek dink jy moet eers nog ‘n dop kry. Maak dit ‘n dubbel. Dit wat ek jou gaan vertel, gaan jy nie glo nie, ten minste nie van my nie.”
22 November 1974. Koot Swiegers sit sy weermagsak langs hom neer en klop aan die deur van Uniestraat 21, Sasolburg. Sy voetsole brand in sy skoene en die stof op sy lyf laat hom taai voel.
Toe Koot, handoek om die lyf, by die stort uitkom, sien hy nie sy klere nie. Maak sy weermagsak oop, maar dis leeg. “Waar’s my klere?”
Sy maak die kas oop, haal die klere uit en gee dit aan. Koot bekyk dit skepties, maar vat dit en trek die T-hemp oor sy kop. Die broek lyk vir hom te groot, maar hy sê dit nie. Toe sy uitloop om die telefoon te beantwoord, maak hy die kas oop en soek tevergeefs vir ‘n onderbroek.
Stupid, dink hy terwyl hy die broek aantrek. Nou gaan alles rondswaai die hele aand. Dan stap hy woonkamer toe en gaan sit.
Wanneer Ansuette die telefoon neersit, gee sy hom die nuus. “Ons is genooi vir ‘n braai en ek het gesê dis reg.” Dan kyk sy vir hom en lag hardop.
Weer trek hy sy skouers op en rek sy oë. “Wel, dit lyk groot genoeg.” Hy trek dit aan en voel die reaksie binne hom onmiddellik. Jakob kom orent. Stywer as ‘n besemstok. Iets soos dit het hy nie verwag nie. Hy wonder dadelik of Ansuette dit raaksien en kyk op. Dan voel hy hoe haar hand oor die gladde broekie streel. Sy voël begin pyn van die styfheid. Instinktief lig hy haar rok oor haar kop.
“Koot,” begin sy huiwerig en pruil haar mond. “Ek was bang jy sê nee, toe het ek jou nie alles vertel nie.”
“Dis die funksie. Ons het ‘n agterstevoor-troue gereël.” Sy giggel stout. “Dit gaan groot pret wees. Die bruid is ‘n man, die stooijonkers is meisies en ek is die bruid se pa.” Sy hou die sak uit. “Jou uitrusting.” Die duiweltjies speel in haar oë.
“Daardie aand, toe sy my na die funksie by die woonstel aflaai, het sy ‘n oornagtassie uit die bak gelaai, die kar toegesluit en gesê sy bly oor. Dit was reeds laat en ek wou in die bed kom. Toe ek begin uittrek, het sy my gekeer. Ek moet in die onderrok en broekie slaap, het sy gesê, want sy onthou die vorige keer se hardheid en dit was fantasties.”
Stuur jou reaksie na dbbotha@mweb.co.za. Noem asseblief die naam van die skrywer en van die verhaal. Jou bydrae sal dan onder "Menings van ons lesers" verskyn.