Geskryf deur Jack Sugden
MMA kan baie minder macho wees as sokker of rugby. © Rob Kershaw fotografie, skrywer met dien verstande
Ek het na 'n afwesigheid van vier jaar na die Verenigde Koninkryk teruggekeer om vas te stel dat die gewildheid van gemengde vegkuns (MMA) dramaties toegeneem het. As 'n fisieke (navorser) navorser op die gebied van sportsosiologie, het ek besluit om ondersoek in te stel. Die afgelope twee en 'n half jaar het ek dus saam met ander lede van 'n stedelike MMA-gimnasium in die noordweste van Engeland opgelei, geveg, gesosialiseer en meegeding. Elke week van vier tot agt uur per week oefen ek hierdie wêreld binne en verwag 'n stryd om aanvaarding in 'n enklawe van 'n hiper-manlike brutaliteit. Ek was verkeerd.
Die Verenigde Koninkryk was 12 jaar gelede die tuiste van 11 MMA-gimnasiums; vandag is daar 320. Die groei in deelnemers word gekombineer met toeneem in fandom, die bywoning van regstreekse geleenthede en toenemende belangstelling deur hoofstroom media en borge. MMA, wat verpak en verkoop is as 'n gewelddadige, bloedige en oortredende sport, was die teiken van baie kritieke, aangesien beide sport en skouspel. Gevegte kan wreed wees, net soos die oefenprogramme wat, selfs vir amateurs, groot eise aan die liggaam, beursies en tyd van gimnasiumlede stel. Waarom plaas mense hulself hierdeur, veral mans, maar ook 'n groeiende aantal vroue?
Toe die eerste keer in die gimnasium kom, was dit die reuk wat eerste getref het: sweet wat bedek is deur die wierook wat by die ontvangsarea se kafee geskuif het. Dan is die geluid: musiek wat floreer, van The Stone Roses tot minimale techno, wat geskree word deur die dons van die pads wat die impak van steek en skop absorbeer. Dan die gesig: 20 tot 50 mans, vrouens en kinders by die werk, wat in die hok in die middel van die gimnasium rondspat en op die matte rondrol. Ek het dit toe nie geweet nie, maar hierdie slordige ekosisteem, gemeng deur ontwerp, sou 'n noodsaaklike tuiste van die huis word.
'N klas in sessie. © Rob Kershaw fotografie, skrywer met dien verstande
My vroeë dagboekinskrywings is vol waarnemings wat die aanvanklike verwagtinge verwar. As 'n lewenslange sokker- en rugbygeesdriftige, met 'n rekord van in-diepte ondersoek in hierdie sport wêreldeEk was verbaas dat die gimnasium baie vriendeliker was as die subkulture. En dit was baie meer sosio-ekonomies uiteenlopend - dokters, steierwerkers, prokureurs, taxibestuurders en diegene wat 'n bedrieglike bestaan ​​maak, vorm noue bande deur die gedeelde groei en pyniging wat MMA kenmerk.
Baie van hierdie bindings is gevorm deur die beoefening van jiu-jitsu, wat die middelpunt van hierdie gemengde ekosisteem beslaan.
Die sagte kuns
'N Bekwame MMA-vegter moet vaardig raak in verskillende sleuteldissiplines. Maar sedert Royce Gracie die eerste Ultimate Fighting Championship (UFC) in 1993 gewen het, waar hy jiu-jitsu in diens geneem het om sterker en groter teenstanders te verslaan, het jiu-jitsu 'n fundamentele rol in die huis van MMA geword, en 'n vinnig groeiende sport in eie reg .
Jiu-Jitsu, wat oorspronklik in Japan is, wat grofweg 'die sagte kuns' beteken, vereis dat u die krag van u teenstander herlei en na die grond neem, waar u sukkel om hulle deur 'n menigte verstikkings en ledemate te stuur. Anders as ander vechtkunsten, soos karate of taekwondo, word aggressie ontmoedig. Tog is jiu-jitsu 'n onmisbare dissipline in MMA, met baie gimnasiums wat dit 'n fokus maak. 'N Groot hoeveelheid professionele MMA-aanvalle eindig met voorlegging. My gimnasium was nie anders nie, met jiu-jitsu-sparring en instruksies wat die matte oorheers het.
Maar eerder as die stryd wat ek verwag het, kan jiu-jitsu 'n bedagsame oefening vergelyk met skaak, waarvan die spel gereeld in die onthaalarea aan die gang is. Hierdie "serebrale" element van jiu-jitsu is 'n sentrale aspek van MMA selde uitgebeeld in die manier waarop die sport deur baie hoofstroommedia verpak word.
Soek voorlegging. © Rob Kershaw fotografie, skrywer met dien verstande
Dit is ook moeilik om te begryp in die vroeë stadium van die oefening, wanneer die rit huis toe beteken om trane van frustrasie, pyn of albei te bestry. Maar met volharding kom beloning. Gereelde nederlae op die matte is lesse wat geleer en oorgedra word deur meer ervare vennote. Die volgende besinning was tipies:
Ek knyp my ken teen my bors vas om sy verstikkingsarm af te hou, maar hy pas weer en dit gly onder ... ek trek dit futiel aan, maar hy buig sy rug en druk ... is ek klaar? ... kan nie asemhaal nie en die visie begin loop ... Ek is klaar, ek tik en hy laat dadelik los. Ons stamp vuiste, haal baie asem, 'lekker', sê hy, 'jy kon wel verhoed dat ... kom hier, laat ek jou wys'.
Sulke scenario's kan uiters ongemaklik en uiters stresvol wees, maar tog verskeie kere per sessie oor verskillende sessies per week in verskillende vorme voorkom. Sukses vind u daarin om kalm te bly, u asemhaling te beheer en noukeurig, duidelik en vinnig te dink. Sulke oefening het 'n groot invloed op my lewe buite die gimnasium gehad.
'N Geestelike stryd
Na 'n jaar van gereelde oefening het ek gevoel dat ek genoeg geweet het om by ervare mededingers te gaan sit om te vra waarom hulle soveel toewyding aan die gimnasium gedoen het. Een het my vertel dat hy die eerste tree van sy dogter gemis het omdat hy beter wou word met jiu-jitsu. Maar hy het verder gesê dat hy grotendeels om geestesgesondheidsredes opgelei het, dikwels ten koste van sy liggaamlike gesondheid as gevolg van 'n besering.
Connor, wat toesig hou oor die induksieproses van die gimnasium, het soortgelyke idees gehad. 'Niemand wil jou ooit die hoofrede [om aan te sluit] vertel nie,' het hy gesê. 'Hulle sal sê dat dit oor fiksheid gaan, of oor 'n stokperdjie, maar diep in die hand kan dit oor iets anders gaan.' Dit het duidelik geword dat die "iets anders" meer kognitief as fisies was. Die stryd teen spanning, angs, depressie is groter as die bedreigings van fisiese teenstanders. Simon erken dat opleiding "'n belangrike uitlaatklep vir baie mense was en dat ek lankal nie meer besef het hoeveel dit was nie". Ook nie ek nie.
Die konsekwente opleiding, die toets van jouself teen 'n ander en die vele nederlae in sparring beteken 'n baie persoonlike konfrontasie met jouself en ego. Dit verg baie om te probeer, en dit neem nog meer om weer geslaan te word (dikwels deur kleiner teenstanders) en om weer te probeer. Hierdie dinamiek rus u toe met geestelike veerkragtigheid en 'n kalm onder druk wat ek nog nooit geken het nie.
Daar is 'n paradoks hier. Stereotipes rondom manlikheid is het gesê 'n belemmering vir "geestesgesondheidsgeletterdheid" en hulpverlening vir lyers. Maar tog, by die aanleer van die stryd, blyk dit dat sommige deelnemers werklike bedreigings vir hul geestelike welstand beveg.
Die gimnasium is nie 'n ontspanningsoord nie. 'N Beduidende besering is alledaags, maar mense wat in die land aangemeld het, het op en af ​​aangemeld. Ek vra nie meer waarom mense hulself deur so 'n opleidingsregime gebruik nie, maar ek wonder wel: watter soort samelewing maak so 'n keuse die moeite werd?
Jack Sugden, dosent in sportontwikkeling, bestuur en sosiologie, Edge Hill Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Ek het by 'n gemengde vechtsportgimnasium aangesluit op soek na 'n geveg - maar in plaas daarvan innerlike vrede gevind