Elke aksie van kennisname is ’n kognitiewe toe-eiening wat patrone van ingryping of tussenkoms en uiteindelike kennisskepping. Die vraag ontstaan: hoe neem die digter deel aan die uitdrukking van die meer-as-menslike wêreld? Dit is egter n aanstootlike vorm van trots, omdat hy dink dat hy beter as andere is. n Trotse persoon dink dat hy niemand nodig het om besluite vir hom te neem en beheer oor hom uit te oefen nie. Die digter beskik oor die nodige kennis van poëtiese praktyke, aanleg en die vermoë om geslaagde, treffende poësie te skryf. ŉ Indringende lees van die bundel is nodig om subtiele verbande, beelde en inspelings wat met ŉ eerste, vinnige lees ongesiens kan verbygaan, bloot te lê. En aan hom is mag gegee oor elke stam en taal en nasie (Op. 13:2-7). Soms versand van die verse ietwat in ’n enkelgelaagdheid van betekenisstrekking; is daar gedigte wat myns insiens nogal teleurstellend afloop (“Kragtige swak krag”, “Klanke en stem”, “Ek glo dit is nodig”, “Aantekeningboek van ’n digter”, enkele van die prosagedigte). Daarby is heelparty tekortkomings aan te stip wat teksredigering betref.