Sy dood deur die haelgeweer word gesien as die moment waarop hy deur Jan Konterdans uit die Dwaalstories teruggeneem word na die huis van ’n eenvoudige ou boer, Oom Dirk, oor wie hy op bekoorlike wyse in “’n Voëlparadys” in Sketse uit die lewe van mens en dier geskryf het (“Op ’n rusbank in die middel van die gewemel en die geraas, sit oom Dirk. / Sy hoed, sy skouers, sy skoot, tot sy velskoene, vol voëltjies…”) Die gedig lig dus die twee pole van Marais se persoonlikheid uit: die donker kant (o.a. die adder van morfien “wat met vrypas deur sy are / aan die hart kom drink het / soos by ’n kuip”) en die ligte, serene kant wat hy kon verwesenlik deur sy kontak met diere (“vol voëltjies”). Ek het nog nie ‘dinge gememoriseer, so ek het ‘n cheat sheet gebruik, maar ek vind ek wat die moeite, so dit waarskynlik nog tel !!!