Wêrelddag vir kulturele diversiteit gevierBetjies Rieldansers (ATKV-oesfees, Januarie 2017) Foto: Verskaf Unesco se Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit word Sondag in Suid-Afrika en baie ander lande gevier. Suid-Afrika, as buitengewone heterogene land, sou op die oog af besonder toegerus wees om kulturele diversiteit te vier. Die Grondwet maak immers vir elf amptelike tale voorsiening en dat ook ander inheemse tale soos die Khoisan-tale spesiale beskerming geniet. Benewens die Pan Suid-Afrikaanse Taalraad (Pansat) is daar nog ’n grondwetlike liggaam wat na die belange van diversiteit moet omsien, naamlik die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die regte van Taal-, Godsdiens, en Kultuurgemeenskappe (CRL). Suid-Afrika het ook verskeie internasionale verdrae onderteken en geratifiseer wat byvoorbeeld kwotastelsels verbied, en ’n sonsondergangsklousule vir regstellende aksie vereis. Maar waar is hierdie land, Utopia? Want Suid-Afrika is dit nie. In dié stadium veg Solidariteit en AfriForum in die howe oor universiteite wat onder die gehawende vyeblaar van die bevordering van meertaligheid, Afrikaans uitfaseer. Die Suid-Afrikaanse Ruimte-agentskap het Afrikaans as een van sy amptelike talle laat vaar, en Sepedi en isiZulu in die plek daarvan ingevoer, terwyl Afrikaans die enigste Afrikataal met ’n ruimte-woordeboek is. Die president en sy kornuite raak-raak gereeld aan haatspraak in hul woordestryd teen blankes. In die proses word die Afrikaner as kulturele entiteit heeltemal van sy kulturele onderbou gestroop, en in die proses van sy volkeregtelike regte beroof. Uit mediaberigte wil dit voorkom of die tyd toe die Wêrelddag vir Kulturele Diversiteit hoofsaaklik gevier is deur byeenkomste waar verskillende kulture iets tradisioneel met die ander kom deel het, nou in onguns begin verval. ’n Groepie wat die riel dans dat die stowwe staan, ’n paar volkspeledansers, en ’n myn of twee se gumboot-dansers doen net nie meer die ding nie. Die beleefde handeklap by die hoë gaste kompenseer eenvoudig nie daarvoor dat die betrokke kulture die volgende dag weer die skyf van aanvalle en allerlei vorme van diskriminasie is nie. Dit beteken nie dat diegene wat aan sulke byeenkomste wil deelneem of bloot wil bywoon, dit nie moet doen nie. Solank besef moet word dat taal-, godsdiens- en kultuurgemeenskappe meer regte het as net die taal-, godsdiens en kultuurregte. En juis daarom is dit so hartseer dat die howe ter wille van byvoorbeeld taalregte opgesoek moet word – en dit skynbaar sonder ’n gewaarborgde gunstige uitkoms. Dit is skreiend dat die Afrikaner knaend by politici moet hoor dat hulle eintlik vreemdelinge, of besoekers, aan die land is. Hulle moet in hul spoor trap, aldus die EFF se leier, Julius Malema. Juis omdat die Afrikaner sy kulturele erfenis koester – en daardeur inhoud gee aan Unesco se viering van kulturele diversiteit. Dit is tyd dat Unesco en ander internasionale liggame objektief kyk na hoe die Suid-Afrikaanse regering mooi doelwitte ondermyn. Unesco en ander moet kennis van die dokumentasie wat Solidariteit met bewyse aan VN-liggame voorsien. Die Suid-Afrikaanse regering wat sy eie reëls maak wat teen internasionale norme indruis is ’n bespotting van mooi ideale. Want so kan dit nie aangaan en ’n volk gestraf word wat die regte ding probeer doen nie.