Politieke sluipmoorde word gekenmerk deur twee fases, te wete ’n voorbereidende en ’n uitvoerende fase (Rapoport 1971:37). Die sluipmoord word meestal noukeurig beplan en met voorbedagte raad voltrek. Die sluipmoordenaar kies ’n spesifieke slagoffer op grond van sy politieke standpunte of die rol wat hy speel. In teenstelling met gewone moorde ken die sluipmoordenaar selde sy slagoffer persoonlik (Ben-Yehuda 1993:42-3). Die sogenaamde “lone wolf”-tipe sluipmoordenaar is die moeilikste om te betrap, omdat dit makliker is vir so ’n sluipmoordenaar om onontdek in posisie vir die aanslag te kom en omdat die beplanning van die sluipmoord nie beslommer word deur ’n sameswering nie.
Die aanslag van David Pratt op Verwoerd voldoen aan al die kriteria van Kirkham, Levy en Crotty (1970) om as sluipmoord te kwalifiseer. Volgens Lester (1986) se tipering val Pratt in kategorie van sluipmoordenaars wat op grond van persoonlike argwaan gehandel het. Die aanslag verskil egter van tipiese sluipmoorde, omdat daar nie ’n definitiewe beplanningsfase was nie. Op die oog af lyk dit asof Pratt impulsief en op die ingewing van die oomblik gehandel het (soos hy dit aan die hof gestel het). Hy het egter ook aangedui dat hy reeds die vorige aand in die koerant gelees het dat Verwoerd die Skou die volgende dag sou open. Die feit dat hy dié oggend ’n rewolwer in sy sak gesteek het, het hy enersyds gerasionaliseer as ’n veiligheidsmaatreël, maar in dieselfde asem het hy gesê dat hy ’n baie sterk gevoel gehad het dat hy iets moes doen ten opsigte van die eskalering van politieke konflik. Hy voeg ook by dat hy die vorige vyf maande in aanhouding daaroor nagedink het en nie uitsluitsel kon kry oor waarom hy ’n wapen saamgevat het nie. Pratt het ’n geskiedenis gehad van gewelddadige optrede om probleme te probeer oplos, soos die voorvalle waartydens hy sy vrou met ’n rewolwer in die sak na Amsterdam agterna gesit het en sy neef aangerand het.
Dit is moeilik om met sekerheid te sê of die idee van die aanslag nie reeds vroeër op ’n onbewustelike vlak by hom ontkiem het nie. Hy het byvoorbeeld genoem dat dit vir hom genoeg sou gewees het indien die skare ten minste vir Verwoerd uitgejou het. Pratt het ook beweer dat hy Verwoerd nie noodlottig wou tref nie, maar net ’n tyd lank wou “wegsit” sodat hy kon nadink oor sy politiek. Dit is egter nie oortuigend nie, want dan sou hy nie met ’n kopskoot gemik het nie. Hy was direk agter Verwoerd en het sy naam geroep sodat hy moes omdraai na Pratt. Die skoot was waarskynlik nie noodlottig nie, omdat Verwoerd ’n bewegende teiken was. In sy rede vanuit die beskuldigdebank het Pratt aangevoer: “I felt this violent urge to shoot ‘apartheid’. ‘The stinking monster of apartheid’, I think, is how I felt.”163 Onder hierdie omstandighede sou enige hof tot die gevolgtrekking kom dat dit sy bedoeling was om die slagoffer noodlottig te tref.
Teenstrydighede soos hierdie was deel van die psigiese patologie van Pratt, soos ons gesien het ten opsigte van die verskillende weergawes aan sielkundiges oor presies wanneer hy sy eerste epileptiese aanval gekry het. Volgens dr. Jacobson was sulke teenstrydighede in die realiteitsbeskouing tipies van die psigotiese toestand van psigies versteurde pasiënte.