Bailey TB-21 - Geskiedenis Podcasts - 2022
kpl. 59; a. 4 6-pers., 2 18 "TT.)
Die eerste Bailey (Torpedo Boat No. 21) is op 5 Desember 1899 gelanseer deur Gas Engine and Power Co., en Charles L. Seabury en Co., Consolidated, Morris Heights, N. Y. geborg deur mev Florence Beekman Bauey 'kleindogter van admiraal Bailey; in opdrag van 10 Junie 1901, luitenant G. W. Williams in bevel; en gerapporteer aan die Atlantiese Vloot.
Op 13 Junie 1901 gaan Bailey na Newport, waar sy 'n paar maande lank bly, waarna sy stoom na Port Royal, BC, aankom op 31 Oktober 1901. Sy bly in Port Royal tot Junie 1902 en vertrek daarna na Norfolk waar sy uit diens 14 gaan. Junie.
Tussen 27 Januarie 1904 en 7 November 1909 was Bailey in opdrag by die Reserve Torpedo Flotilla in Norfolk. Op 22 Desember 1909 word sy aangestel by die Reserve Torpedo Division, Charleston, S. C. Opnuut op 1 Junie 1910 het sy by die 1st Torpedo Division aangesluit. Sy vaar drie maande aan die Atlantiese kus en word daarna by die Naval Academy aangestel vir diens by die Engineering Experimental Station.
Tussen Oktober 1911 en Maart 1914 was Bailey verbonde aan die Reserve Torpedo Division in Annapolis, en op 1 April 1914 was sy daar in die gewone huis. Sy is weer in gebruik geneem in Februarie 1917 en tydens die Eerste Wêreldoorlog het sy patrolliediens in New York uitgevoer. Sy is herdoop tot Coast Torpedo Boat No. 8,1 Augustus 1918.
Sy is op 18 Maart 1919 uit diens gestel en verkoop op 10 Maart 1920.
Lêer: USS Bailey TB-21, tydens see-proewe, Mei 1901.png
huidige 20:50, 24 Januarie 2020 624 × 206 (142 KB) KMJKWhite (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
1. Molly Brant: Inheemse Amerikaanse diplomaat en spioen
Molly Deganwadonti, die dogter van 'n hoof van die Mohawk in die staat New York en 'n gemengde van 'n Britse hooggeplaaste, het 'n invloedryke inheemse Amerikaanse leier geword en 'n lewenslange lojalis vir die Britse kroon voor, tydens en na die Amerikaanse revolusie.
Gebore in 1736 in 'n tyd toe die Mohawk, deel van die groter Iroquois -stamfederasie, toenemend onderworpe was aan Europese invloed, het Molly grootgeword in 'n gekerstende gesin. In 1754, op 18 -jarige ouderdom, vergesel sy 'n afvaardiging van Mohawk -ouderlinge na Philadelphia om bedrieglike grondtransaksies te bespreek en 'n oomblik wat as haar eerste politieke aktiwiteit genoem word.
Molly ontmoet Sir William Johnson, 'n Britse offisier tydens die Franse en Indiese Oorlog wat aangestel is as superintendent vir Indiese aangeleenthede vir die Noordelike kolonies. Nadat sy vrou gesterf het, het sy sy minnares geword. En hoewel haar ras en klas hulle verhinder het om amptelik te trou, was hulle gemeenregtelik getroud en het hulle nege kinders saam. Johnson het 600.000 hektaar grond in Mohawk -vallei bekom, en Molly het, net soos ander vroue van haar tyd, 'n groot en komplekse huishouding bestuur, wat hooggeplaastes sowel as Europees as Indiërs vermaak het. Hulle vennootskap was polities vrugbaar, en gee Johnson 'n familiêre verbinding met die magtige Iroquois -stamme en verdien Molly, wat uit 'n matrilineêre stam gekom het, wat prestige toeneem as 'n invloedryke stem vir haar mense.
Tydens die Revolusionêre Oorlog het Molly en haar gesin, net soos baie Indiërs, die kant van die Britte, wat beloof het om hul lande te beskerm teen koloniste en inbreuk. Sy staan ​​bekend as 'n oortuigende spreker en word toegeskryf aan die oortuigende Iroquois -leierskap om by die Britse kamp in te val. Gedurende die oorlog het sy as spioen opgetree en intelligensie oor die beweging van koloniale magte aan Britse magte oorgedra, terwyl sy skuiling, kos en ammunisie aan lojaliste verskaf het. Toe hulle aan die verloorkant beland, het Molly en haar gesin na Kanada gevlug, waar sy en ander lojaliste die stad Kingston gestig het. Na die oorlog het die Britte vir haar dienste 'n pensioen betaal.
Bailey was op 10 Junie 1901 in diens van die New York Navy Yard, luitenant George W. Williams in bevel.
Drie dae na inbedryfstelling, Bailey begin met die Torpedo -stasie, Newport, RI, waar sy etlike maande diens gedoen het. Sy het in Oktober 1901 suidwaarts gegaan en op die laaste dag van die maand by Port Royal, Suid -Carolina, aangekom. Die torpedoboot het daar gebly tot Junie 1902 toe sy na Norfolk oorgeplaas is. By aankoms op 14 Junie 1902, Bailey buite kommissie geplaas is.
Bailey op 27 Januarie 1904 in opdrag geneem, as 'n eenheid van die Reserve Torpedo Flotilla, het sy die meeste van haar tyd vasgebind by 'n pier in Norfolk as gevolg van 'n tekort aan personeel. Sy het egter af en toe see toe gegaan om haar masjinerie, wapens en toerusting te toets. Sy is op 7 November 1909 weer in volle diens vir die oordrag na die Charleston Navy Yard, waar sy weer op 22 Desember 1909 in die reservaat gegaan het.
Bailey is op 1 Junie 1910 in volle diens teruggekeer en 'n paar maande in die 1ste Torpedo -afdeling aan die Atlantiese kus gevaar. Losgemaak van die organisasie op 14 September 1910, Bailey het na Annapolis gegaan, waar sy dienspligters by die Naval Academy onderneem het, asook dienste verrig het vir die ingenieurswagstasie wat daar geleë is. In Oktober 1911 het Bailey het by die Reserve Torpedo -afdeling in Annapolis aangesluit en in hierdie status voortgegaan totdat sy op 1 April 1914 'normaal' by die Naval Academy geplaas is.
Bailey het in Annapolis grootliks onaktief gebly tot twee maande voor die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog betree het, hoewel een van haar ketels op 12 Junie 1915 tydens 'n vaart in die Chesapeakebaai ontplof het. 
Die oorspronklike maatskappy, T.G. John and Company Ltd., is in 1919 gestig deur Thomas George John (1880 en ndash1946). Die eerste produkte was stilstaande enjins, vergassers en bromponies. Na klagtes van die Avro -vliegtuigmaatskappy wie se logo ooreenstem met die oorspronklike gevleuelde groen driehoek, het die meer bekende omgekeerde rooi driehoek met die woord & quotAlvis & quot ontwikkel. Op 14 Desember 1921 het die maatskappy amptelik sy naam verander na The Alvis Car and Engineering Company Ltd. Geoffrey de Freville (1883 en ndash1965) het die eerste Alvis -enjin ontwerp en is ook verantwoordelik vir die maatskappy se naam.
Die oorsprong van die naam Alvis het oor die jare heen baie bespiegelinge ondergaan. Sommige het voorgestel dat de Freville die naam voorstel Alvis as 'n samestelling van die woorde & quotaluminium & quot en & quotvis & quot (wat "sterkte" in Latyn beteken), of miskien is dit afgelei van die Noorse mitologiese wapensmid, Alv & iacutess. De Freville het egter al hierdie teorieë ten sterkste verwerp. In 1921 verklaar hy spesifiek dat die naam hoegenaamd geen betekenis het nie, en is gekies bloot omdat dit maklik in enige taal uitgespreek kan word. Hy het hierdie standpunt in die vroeë 1960's herbevestig en gesê dat enige ander verklarings vir die bron van die naam bloot toevallig was.
Die produksie is verplaas na Holyhead Road in Coventry, waar hulle van 1922 tot 1923 ook die Buckingham -motor gemaak het. In 1922 verlaat George Thomas Smith-Clarke (1884 en ndash1960) sy werk as assistent-werksbestuurder by Daimler en sluit by Alvis aan as hoofingenieur en werksbestuurder. Smith-Clarke is vergesel deur William M. Dunn, wat ook sy pos as tekenaar by Daimler verlaat het om hoof-tekenaar by Alvis te word. Hierdie vennootskap het byna 28 jaar geduur en was verantwoordelik vir die vervaardiging van sommige van die suksesvolste produkte in die geskiedenis van die onderneming. Smith-Clarke vertrek in 1950, en Dunn beklee Smith-Clarke se pos as hoofingenieur, en bly tot 1959 in die posisie.
De Freville se eerste enjinontwerp was 'n viersilinderenjin met aluminium suiers en druksmering, wat destyds ongewoon was. Die eerste motormodel wat die Freville -enjin gebruik, was die Alvis 10/30. Dit was 'n onmiddellike sukses en het die reputasie gevestig vir kwaliteit vakmanskap en uitstekende prestasie waarvoor die onderneming bekend sou word. Die oorspronklike 10/30 syklep-enjin is verbeter en word in 1923 die oorhoofse klep Alvis 12/50, 'n uiters suksesvolle sportmotor wat tot 1932 vervaardig is. Ongeveer 700 van die 12/50 modelle en 120 van die latere Alvis 12/ 60 modelle oorleef vandag. [ aanhaling nodig ]
In 1927 word die ses-silinder Alvis 14.75 bekendgestel en hierdie enjin het die basis geword vir die lang reeks luukse ses-silinder Alvis-motors wat tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog vervaardig is. Hierdie motors was elegant en vol tegniese innovasies. Onafhanklike voorvering en die eerste all-synchromesh-ratkas ter wêreld kom in 1933, gevolg deur servo-remme. Die Alvis 12/75-model is in 1928 bekendgestel, 'n model wat vol innovasie is, soos voorwielaangedrewe remme, boordremme, oorhoofse nokas en as 'n opsie 'n Roots-aanjaer. [ aanhaling nodig ]
Soos met baie van die destydse ingenieursondernemings, het Alvis nie hul eie koetswerk vervaardig nie, maar eerder op die vele beskikbare koetsbouers in die Midlands -omgewing, soos Carbodies, Charlesworth Bodies, Cross en Ellis, Duncan Industries (Engineers) Ltd, E. Bertelli Ltd, Grose, Gurney Nutting, Hooper, Lancefield Coachworks, Martin Walter Ltd, Mayfair, Mulliners, Tickford, Vanden Plas, Weymann Fabric Bodies en William Arnold Ltd. Verskeie motors oorleef ook met nogal eksotiese eenmalige bakwerk van ander ontwerpers as Holbrook, 'n Amerikaanse afrigter.
In 1936 is die naam van die onderneming tot Alvis Bpk verkort, en aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog is afdelings van vliegtuigmotors en pantservoertuie by die onderneming gevoeg. Smith-Clarke het gedurende die 1930's en 1940's verskeie modelle ontwerp, waaronder die sessilinder Speed ​​20, die Speed ​​25 en die Alvis 4.3 Liter-model.
Motorproduksie is aanvanklik in September 1939 opgeskort na die uitbreek van die oorlog in Europa, maar is later hervat en die produksie van die 12/70, Crested Eagle, Speed ​​25 en 4.3 Liter het tot in 1940 voortgeduur. Die motorfabriek is ernstig beskadig op 14 November 1940 as gevolg van verskeie bomaanvalle op Coventry deur die Duitse Luftwaffe, hoewel ironies genoeg die wapenfabriek min skade gely het. Baie waardevolle snymateriaal en ander toerusting het verlore gegaan en motorproduksie is vir die duur van die oorlog opgeskort, maar eers weer in die laaste deel van 1946 hervat. Ten spyte hiervan het Alvis oorlogsproduksie op vliegtuigmotors uitgevoer (as onderaannemer van Rolls-Royce Beperk) en ander vliegtuigtoerusting in sy skadufabrieke.
Motorproduksie hervat met 'n viersilinder model, die TA 14, gebaseer op die vooroorlogse 12/70. Die TA 14, 'n soliede, betroubare en aantreklike motor, pas goed by die soberheid van soberheid in die naoorlogse Brittanje, maar baie van die magie wat aan die kragtige en sportiewe vooroorlogse modelle geheg is, was verby, en die lewe was nie maklik vir 'n spesialis-motorvervaardiger nie . Alvis het nie net hul motorfabriek verloor nie, maar baie van die vooroorlogse koetsbouers het ook nie oorleef nie, en dié wat vinnig deur ander vervaardigers verkry is. Trouens, die naoorlogse geskiedenis van Alvis word oorheers deur die soeke na betroubare en bekostigbare koetswerk. [ aanhaling nodig ]
Oorlogskip Woensdag 18 November 2020: Ely 's Shotgun
Amerikaanse vlootfoto. Met vergunning van die Library of Congress Lot 918-2. Ook by NHHC as NH 76511
Hier sien ons 'n beroemde skoot, wat hierdie week ongeveer 110 jaar gelede in Hampton Roads, Virginia, van die lugvaartpionier, mnr. Eugene Burton Ely, met sy Curtis -stootvliegtuig die eerste gestyg het van 'n oorlogskip van enige aard. Terwyl Ely wegvlieg USS Birmingham (Scout Cruiser # 2), 'n Geskepte skip wat ons in die verlede gedek het, is hierdie oorlogskip Woensdag gefokus op die onbesonge eerste vliegtuigwag Paulding-blikkie van klas USS Roe (vernietiger nr. 24), sigbaar op die agtergrond.
Die 21-vaartuig Pauling klas, wat oor vier jaar van 1908 tot 1912 gebou is, was klein vir torpedobootvernietigers en het die weegskaal van slegs 742 ton gehaal. Oor die algemeen het hulle 293 voet lank gehardloop, met 'n vlymdun balk van 26 voet. Deur 'n kwartet van destydse nuwe olie-gestookte Normandiese ketels te gebruik (alhoewel daar met 'n reeks ander ketels geëksperimenteer is) wat 'n drietal Parsons-stoomturbines met direkte aandrywing stoot, kon hulle byna 30 knope wegspring as hulle wyd oop was, al rammel en rol hulle terwyl jy dit doen. Dit het hulle die bynaam "flivver" gekry na die klein en wankelrige Ford Model Ts van die era. Bewapening was vyf vinnige 3 ″/50 cal gewere en 'n drietal torpedobuise van 450 mm, waarna dieptelading later gevoeg sou word.
Die klas is op vier verskillende werwe op dieselfde tyd gebou, en het vaartuie laat voltooi met óf vier of drie stapels, waarvan Roe was in laasgenoemde kategorie.
Die Jane 's -inskrywing in 1914 vir die klas, let op die gevarieerde ketelpas- en tregterskema.
Roe was die eerste skip ter ere van RADM Francis Asbury Roe (USNA 1848) wat die Noordelike Stille Oseaan verken en Chinese seerowers op die brig bestry het USS Bruinvis voor die Burgeroorlog, waartydens hy eers as XO van die geweerboot gedien het USS Pensacola voordat die geweerboot oorgeslaan word USS Katahdin in die stryd teen die Konfederale ram CSS Arkansas. Hy voltooi die oorlog as kaptein van die sywiel USS Sassacus en weer 'n tweede Rebel -ysterkleed beveg, CSS Albemarle. Na die oorlog het hy gehelp om die Franse uit Mexiko te begelei en 'n vuurbootdiplomasie in Brasilië uit te oefen. Hy word in 1880 bevorder tot Commodore, en kry sy ster op die afgetrede lys in 1885 en word begrawe in Arlington.
CDR Roe 1866 (NH 46948-KN) en RADM Roe, afgetree, 1893, op 70-jarige ouderdom (NH 103530-KN)
Op 18 Januarie 1909 deur Newport News Shipbuilding neergelê, USS Roe in opdrag van 17 September 1910, gebou vir $ 642 761,30, wat pas by ongeveer $ 17 miljoen in vandag se dollars.
USS Roe (Destroyer # 24) Gereed om te begin by die werf van die Newport News Shipbuilding Company, Newport News, Virginia, 24 Julie 1909. Versameling van die Society of Sponsors van die Amerikaanse vloot. NH 103520
USS Roe (Destroyer # 24) Tydens haar bekendstelling, op die skeepswerf van die Newport News Shipbuilding Company, Newport News, Virginia, 24 Julie 1909. Versameling van die Society of Sponsors van die Amerikaanse vloot. NH 103519
Soos die steenkool Smith-klas wat hulle voorafgegaan het, die Pauldings gebruik 'n uitleg van drie Parsons-turbines met 'n hoëdruk-sentrale turbine wat uitputtend tot twee laedruk- "cruising "-turbines op buiteboordas, met laasgenoemde gebruik om brandstof teen lae snelhede te bespaar.
Bogenoemde toon die USS Flusser (DD-20) se enjins wat in 1909 in aanbou was, wat die drie-as/turbine-rangskikking toon. Foto van Bath Iron Works – General Dynamics Company.
Roe was 'n toetsbed vir haar tipe, en was die eerste in haar klas wat proewe uitgevoer het en in diens was, hoewel sy tegnies die derde bestel was. In plaas van die standaardkwartet van Normand -ketels, was sy in plaas daarvan toegerus met Thornycroft -ketels, twee in elke enjinkamer, gevoed deur Sirocco gedwonge trekwaaiers. Elke kamer het 22 oliespuite en twee olieverwarmers wat steenkool verwyder.
Daar word gesê dat die aangewese man in die vloot baie geïnteresseerd is in oliebrandstof en die gevolglike afskaffing van die vuil werk van 'n koelskip, 'n uitdrukking wat nou sal moet padgee vir 'n skip , " kennis geneem van die Oktober 1910 Marine Review.
Sy was bedoel vir 'n topsnelheid van 28 tot 29 knope en het dit in haar geheel-olie-aangedrewe reeks turbines getrek, wat opslae gemaak het.
Na die ingebruikneming aan die Torpedo Flotilla, Atlantic Fleet Roe sal die komende ses jaar in 'n siklus van wintermaneuvers in die Karibiese Eilande en die Golf van Mexiko deurbring, gevolg deur somers wat langs die seestrande van die Atlantiese Oseaan en in die suide van New England vaar, oefeninge voltooi, afgesluit met stilstand in reserwe met 'n verminderde aanvulling. 8211 'n gemeenskaplike lot vir die vaartuie van die vinnig-uitbreidende mensekragarm Amerikaanse staalvloot van die era.
USS Roe In port, ongeveer 1910-1915. NH 43764
USTBD Roe met 'n been in haar mond, 1911, NARA 165-WW-335E-20
Dit is nie te sê gedurende die tyd dat sy nie 'n paar interessante gebeure gesien het nie.
In November 1911 het Roe, met haar verf nog vars, was 'n vennootskap met 'n kwartet ander vaartuie in 'n lugvaarteksperiment. Behalwe die reeds genoemde verkenner Birmingham, het die klein taakmag die torpedobote ingesluit USS Bailey (TB-21) en die USS Stringham (TB-19), en Roe 's onlangs voltooide susterskap, USS Terry (Vernietig nr. 25). Die twee verwoesters is gekies om te vergesel Birmingham en om die verloop van die vliegtuig van Mr.
Op daardie noodlottige dag in die Chesapeakebaai, soos uitstekend uiteengesit in 'n opstel deur dr. Greg Bradsher, senior argivaris by die National Archives in College Park, Roe het die vlieënier se vrou, Mabel Ely, 'n versameling vlootbeamptes, en 'n korps koerante uit Washington begin om die vlug te dek, asook brig. Genl Allen (wat moontlik aan boord was Birmingham)."
Terwyl die kort vlug verloop sonder rampspoedige probleme, Roe na die geleentheid by 'n herstel Ely gestaan ​​en was die onmiddellike gasheer vir die viering vir die gewaagde jong man en sy vlieënde masjien.
Die bekendstelling het Ely en die beamptes na die Roe geneem, waar hulle by kameramanne afgeneem is in die gemorskamer. Almal het Ely gelukgewens en hulle het oor die vlug gepraat toe hulle na Norfolk teruggekeer het.
'Die spuit het my bril gekry,' het Ely verduidelik, 'sodat ek vir 'n tyd lank nie kon sien of kan sê in watter rigting ek gaan nie. Toe ek my bril duidelik kry, sien ek dat ek op pad is na 'n strand wat soos 'n maklike landingsplek lyk, en ek het aangehou. " 'Die spatsels in die water was my eie skuld. 'Die voorste drukstang was 'n bietjie langer as die een waaraan ek gewoond is, en ek het dit nie reg hanteer nie. Dan was die feit dat die skip nie aan die gang was vir my 'n groot nadeel. " Die vlootbeamptes het ingestem. Hulle was eenparig om te verklaar dat die vlug baie moeiliker geword het omdat die skip nie aan die gang was toe die vliegtuig haar dek verlaat nie. Hulle het opgemerk dat Ely al die voordeel van die regop briesie verloor het. As die skip tien knope gaan, sou die vliegtuig baie makliker ontstaan ​​het. 'As dit nodig was, dink ek dat ek dadelik sou kon begin en op die Birmingham sou beland,' het hy gesê. 'Ek dink die volgende toets op hierdie lyn kan wees om op 'n skip in beweging te land. Dit behoort geen probleem te wees om dit te bereik nie. Dit sou beteken dat 'n vliegtuig die dek van 'n skip kan verlaat, kan rondvlieg en dan na die beginpunt kan terugkeer. Tydens die bespreking van die vlug, het iemand dit onder sy aandag gebring dat Ryan 'n prys van $ 500 aangebied het vir die eerste vlug wat 'n USAR -lid van die dek van 'n oorlogskip meer as 'n kilometer van die see na die wal gemaak het. Ely het gesê dat hy nie van die prys gehoor het nie
Haar aanvanklike vlugaktiwiteite agter die rug, Roe teruggekeer na vlootwerk.
In Januarie 1912, Roe, saam met vier ander vernietigers het 'n tweedaagse storm op see voor Bermuda die stryd aangesê. As gevolg daarvan, Roe het tydens die storm 'n taamlike knellende skade opgedoen as gevolg van 'n skelm golf, wat twee van haar drie tregters verfrommel het.
USS Roe, vertoon stapels beskadig deur Storm, Brooklyn Naval Yard 1/22/1912 LOC 6880371 + 6281761, saam met 9 Januarie 1912 uitgawe van die NY Herald
Sy het Pensacola gedurende 1916 gereeld besoek ter ondersteuning van die lugvaartbedrywighede van die vloot, met plaaslike koerante in die vlootdorp wat talle artikels oor haar aktiwiteite aan die kant van die blad geplaas het. Haar bemanning 's "strong " bofbalspan het selfs herhaaldelik vlermuise gekruis met die plaaslike klubs Pensacola Peps en Old Timers.
USS Roe (Destroyer # 24) Beamptes en bemanning van skepe, omstreeks 1915-1916. Die twee offisiere in die sentrum is moontlik (van links na regs): Luitenant (Junior Graad) Aaron S. Merrill, en Luitenant (Junior Graad) Guy C. Barnes, Roe 's bevelvoerder. Let op die Afro-Amerikaanse rentmeesters in die regterhoek en die gelukbringers van die skip, insluitend 'n pitbul in die lewensring. Die oorspronklike foto, deur Rox, 518 So. Palafox, Pensacola, Florida, is gedruk op 'n poskaart wat op 23 September 1916 by Pensacola gestuur is met die boodskap: Lyk u natuurlik? Met vergunning van Jack Howland, 1982. NH 93718 + Artikel uit die Pensacola Journal, 4 Augustus 1916
Toe Amerika uiteindelik by die Groot Oorlog aangesluit het, Roe was gereed op dag een en beslag gelê op die geïnterneerde Duitse stoomboot van 5 800 ton SS Hohenfelde namens die Amerikaanse skeepsraad, 6 April 1917, te Savannah, Georgia, dieselfde dag as wat die kongres reageer met die oorlogsverklaring wat president Wilson versoek het. Die fyn Britse gebou Hohenfelde is in 'n redelike goeie toestand gevang en sou, soos die meeste gevange Duitse skepe in 1917, hergebruik word vir gebruik in die Amerikaanse vloot en die vloot as vragskip binnegaan USS Long Beach (AK-9), 20 Desember 1917.
Intussen het Roe gereed gemaak om vroeg daar in November 1917 na Frankryk te vaar, waar sy die volgende jaar aan kuspatrollie en begeleiding sou spandeer.
USS Roe (Destroyer # 24) 'n Rookskerm lê voor die Eerste Wêreldoorlog. Gefotografeer deur Waterman. Met vergunning van Jack Howland, 1985. NH 100400
Olierige skip! USS Roe (Destroyer # 24), regs, neem olie op van USS Warrington (Destroyer # 30), op see voor die kus van Brest, Frankryk, 1 Junie 1918. Let op Warrington se verblindende patroon -kamoeflering. NH 41760
Sy kruis paaie met ten minste een Duitse duikboot. Per DANFS:
Op 8 Augustus 1918 het Roe die Amerikaanse vragskip Westward Ho, 'n stoomboot van 5 814 ton, te hulp gesnel wat deur U-62 (Kapitänleutnant Ernst Hashagen onder bevel) in New York na LaPallice onderweg getorpedeer is. , Frankryk, in konvooi HB-7. Die vernietiger het die 46 lede van die gesinkte skip se bemanning aan boord geneem. Terwyl hy die volgende dag, 9 Augustus, in die vorming was, het Roe 'n teken van 'duikboot vorentoe' ontvang. Die skip het gemanoeuvreer totdat 'n kielzog sigbaar was waarop sy dieptekoste laat val het, maar sonder merkbare resultate.
USS Roe (Destroyer # 24) Op patrollie in 1918. Sy is geverf in verblindende kamoeflering. Versameling van Peter K. Connelly. Met vergunning van William H. Davis, 1967. NH 64986
Toe sy op 1 Desember 1918 in die Verenigde State terugkom, het sy 'n broodnodige opknapping in Charleston ondergaan, en is op 1 Desember 1919 presies 'n jaar later buite werking gestel.
Alles, Roe het slegs nege jaar en drie maande by die vloot gedien, maar in die verkorte dekade was die vlootwag van die vloot, het 'n storm oorleef en in ten minste een skietoorlog geveg. Daarmee het sy saam met haar mede-windhonde met lae kilometers in motballe aangesluit.
Panoramies van die reservaatvlootbekken, Philadelphia Navy Yard, PA, ca. 1920-1921. 'N Groot aantal opgerigte vernietigers is sigbaar, waaronder USS Sturtevant (DD-240), USS Roe (DD-24) en USS Gregory (DD-82). NHHC S-574
Terwyl hy behendig in 'n referaat deur die USCG Historians Office oorvertel is, was die diens, destyds deel van die ministerie van tesourie, hard onder druk om vinnige bootbote na 'Rum Row' te jaag waar Britse en Kanadese handelaars in veilige water op die 'N Beperking van 3 myl vol kaste met goeie whisky en rum te koop.
Rumrunners in Kanada en in die Bahamas het uitgeroep: 'Vir sommige is daar 'n fortuin, maar ander sal sterf, maar laai die seuns op, die Yankees is droog.'
Dit het daartoe gelei dat die agentskap 31 relatief nuwe vernietigers van die vloot geleen het, 'n daad wat soortgelyk was aan die USN wat die meeste FFG7 -fregatte tydens die 'kokaïen -cowboy' -dae van die 1980's na die kuswag oorgeplaas het.
Uiteindelik het die rehabilitasie van die vaartuie op sigself 'n sage geword vanweë die uiters swak toestand van baie van hierdie oorlogsmoeë skepe. In baie gevalle het dit byna 'n jaar geneem om die vaartuie op seewaardigheid te bring. Boonop was dit verreweg die grootste en mees gesofistikeerde vaartuie wat ooit deur die diens bedryf is, en opgeleide personeel was byna nie bestaan ​​nie. As gevolg hiervan het die kongres honderde nuwe kandidate goedgekeur. Dit was hierdie onervare mans wat uit die verwoesterspersoneel bestaan ​​het en bygedra het tot die grootste groei van die diens voor die Tweede Wêreldoorlog.
Altesaam 31 verwoesters het by die Destroyer Force van die Kuswag gedien. Dit het drie verskillende klasse ingesluit, die 742 ton "flivver-klas", "1,000-ton klas" en die 1,190 ton "Clemson-klas" spoeldekke. Die vernietigers het meer as 25 knope en het 'n voordeel om groot rumrunners te jaag. Hulle is egter maklik deur kleiner vaartuie uitgevoer. Die doel van die vernietigers was dus om die groter voorraadskepe ("moederskepe") te versamel en te verhoed dat hulle hul vrag na kleiner, vinniger kontakbote aflaai wat die drank in die kus laat loop het.
Roe is heraktiveer en op 7 Junie 1924 by die Philadelphia Navy Yard na die Tesourie -afdeling oorgeplaas vir diens by die Kuswag en was een van die eerste groep vernietigers wat aan die Kuswag geleen is vir die oorlog teen drank. Sy was 30 Mei 1925 aangestel as CG-18 by die New York Navy Yard en was in Boston gestasioneer.
Soos beskryf deur CDR Malcolm F. Willoughby, USCGR, ret, in Die Rum -oorlog op see, die werk van 229 bladsye uit 1964 oor hierdie tydperk in die geskiedenis van die kuswag; hierdie vernietigers, wat in baie gevalle in 'n swak vorm gedemp was, is op 'n skoenstring uitgevoer nadat hulle oorgedra is, ten minste totdat 'n groter mag letterlik van nuuts af geskep is.
Buiten 'n halfdosyn ou kuswagters, is die bemanning ingeroep en direk vanaf die werwingskantoor na die skip gestuur. Hulle was moontlik een week skoenverkopers of klerke, die volgende week was hulle aan boord van 'n verwoester met die gradering van 'n leerling -seeman of derdeklas brandweerman. Die probleme met die bestuur van 'n gespesialiseerde skip met 'n onervare bemanning was groot.
Verskieters van die Amerikaanse kuswag by die New York Navy Yard, 20 Oktober 1926 Hierdie voormalige vernietigers van die Amerikaanse vloot is na die kuswag oorgeplaas om te help om die onwettige rumverkeer langs die ooskus te beveg. Hulle is (van links na regs): USCGC Monaghan (CG-15, ex USN DD-32) Onbekende USCGC Roe (CG-18, ex USN DD-24) met 'n beskadigde boog USCGC McDougal (CG-6, ex USN DD -54) en USCGC Ammen (CG-8, ex USN DD-35). Met vergunning van die San Francisco Maritime Museum, San Francisco, Kalifornië, 1969. NH 69025
Een van Roe 's die mees eienaardige gevalle tydens haar loopbaan as 'n Coastie het betrekking op die tweemaster John R. Manta8212 wat in 1925 die "laaste vaartuig was wat 'n walvisvaart in New England voltooi het." geen manifes, geen logboekinskrywings nie, en, behalwe 'n paar gewere en bottels drank, het ek ook 11 vreemdelinge gehou in uitputtende toestande " weggesteek in 'n kompartement wat onder 'n linoleumdek afgeskei is. Elkeen het maar liefst $ 250 betaal vir hul ongedokumenteerde deurgang, en $ 3,800 in die terugbetalings van vandag.
USCGD Roe CG-18 op see. Verwoesters van die kuswag het tipies 60 dae seevaarte op see deurgebring en langafstand-sweeps langs hul patrolliesone verken op soek na moederskepe wat hulle sou inmeng, aangesien die vaartuie gewoonlik buite die jurisdiksie van 12 myl was. DVIDS Foto 1119155
In swak toestand, Roe is op 25 Oktober 1929 in 'n verminderde bemanningstatus geplaas, en haar nou ervare bemanning is oorgeplaas na die vernielde kuswag-vernietiger Trippe (CG-20), a Paulding klas susterskap wat in die vloot gedien het as USS Trippe (DD-33).
Sy is op 18 Oktober 1930 amptelik na die vloot teruggekeer, maar sy is terug na die vlootlys en in Philly geberg, maar het nooit weer by die vloot aangesluit nie. In plaas daarvan is sy in 1934 getref en verkoop vir afval volgens die Londense vlootverdrag, 'n lot wat die res van die klas deel.
RADM Roe se naam is weer uitgereik na die nuwe Sims-klasvernietiger (DD-418), in opdrag van 5 Januarie 1940. Die geharde nuwe blikblik het van Ysland na die Torch Landings en Iwo Jima bedien, en verdien ses gevegsterre tydens die Tweede Wêreldoorlog. Sy is in 1947 aan die brekers verkoop. Daar was nie 'n derde nie Roe op die vlootlys.
USS Roe (DD-418) Onderweg op see, omstreeks 1943-1944. NH 103528
742 lang ton (754 t) normaal
887 lang ton (901 t) vol vrag
Lengte: 293 ft 10 in
Diepgang: 8 ft 4 in (gemiddelde)
Geïnstalleerde krag: 12.000 ihp
4 × Thornycroft -ketels
3 × Parsons Direct Drive -turbines
3 × skroewe
31kt op proewe
Reikwydte: 2175 (15) op 225 ton olie
Aanvulling: 4 beamptes 87 het Amerikaanse diens ingeroep. 75 in Kuswag
5 x 3 in (76 mm)/50 kaliber Merk 3 lae-hoek gewere
6 × 18-duim (450 mm) torpedobuise (3 × 2)
Dieptekoste, in twee agterste rakke en een Y-geweer-projektor, wat in 1917 bygevoeg is, in 1924 verwyder
PRINT het steeds sy plek. As u van oorlogskepe hou, behoort u daaraan te behoort.
Ek is 'n lid, so moet jy ook wees!
یواس‌اس بیلی (تی‌بی -۲۱) (Afbeelding: USS Bailey (TB-21)) یک کشتی بود که طول آن ۲۰۵ فوت (۶۲ متر) بود. ی کشتی در سال ۱۸۹۹ ساخته شد.
Beskrywing: ۳۰ آوریل ۱۸۹۸
از کار: ۵ دسامبر ۱۸۹۹
Aandag: ۱۹۰۱ ژوئن ۱۹۰۱
Naam: 235 ton (280 ton vol)
Gebed: ۲۰۵ فوت (۶۲ متر)
Tema: ۱۹ فوت ۲ اینچ (۵ ٫ ۸۴ متر)
Bewys: ۶ فوت (۱ ٫ ۸ متر)
Ons analise is die eerste om die kompleksiteit onder pasiënte met aktiewe tuberkulose te beskryf. Die kompleksiteit van die pasiënt, soos gedefinieer deur beide die rou data en faktoranalise, blyk die afgelope 25 jaar te styg. Die neiging tot toenemende kompleksiteit, 'n neiging wat deur tuberkulose -beheerders anekdoties opgemerk is en 'n konsep wat meer gereeld in die mediese literatuur voorkom [10, 11], is tydens die ontledingsperiode bevestig. Aangesien geen voorafgaande studie hierdie probleem aangespreek het nie, is dit slegs die eerste stap in die konseptualisering van die kompleksiteit van pasiënte met aktiewe tuberkulose.
In albei ons ontledings het ons vasgestel dat 'n toename in die kompleksiteit van pasiënte gedurende 1993–2016 plaasgevind het. Verskeie verklarings vir hierdie tendens is moontlik. Eerstens was daar 'n algehele toename in die persentasie bejaardes in die algemene bevolking van die Verenigde State, wat gepaard gegaan het met 'n toename in komorbiditeite, soos eindstadium niersiekte (ESRD) en diabetes [12-14]. Tweedens het verbeterings in mediese en openbare gesondheidsintervensies gelei tot minder gevalle van tuberkulose as gevolg van onlangse oordraging en 'n oorheersing van heraktivering van TB-gevalle, wat meer geneig is om te voorkom by ouer pasiënte wat komorbiditeite ophoop wat verband hou met immuunonderdrukking of meer geneig is om te voorkom. blootgestel aan immuunonderdrukkende medisyne [15-17]. Die invloed van ouderdom en komorbiditeite kan veral belangrik wees vir baie immigrantebevolkings, wat nou 80% van die TB -gevalle uitmaak . Alternatiewelik kan 'n toename in kompleksiteit die afgelope jare ook dui op 'n mislukking in die ondersoek van individue wat vir latente TB behandel moes word om heraktivering te voorkom. Byvoorbeeld, in ons gegewens het ons steeds 'n toename in die aantal pasiënte met ESRD en diabetes gesien, 2 groepe pasiënte wat aangedui word om latente TB te ondergaan wanneer hierdie toestande geïdentifiseer word onder pasiënte wat nie in die VSA gebore is nie. On the other hand, the stability or decline in the proportion of cases who have undergone transplantation or been exposed to TNF antagonists (despite the rising statewide numbers of patients in these risk categories) may be due to a high degree of vigilance among clinicians to screen and therefore prevent reactivation by treating latent TB in this group [ 19]. These examples demonstrate a way in which clinical management of patients with latent TB can affect the overall complexity of patients with active tuberculosis and suggests that increased awareness among clinicians of evidence-based latent TB treatment guidelines can reduce TB and its associated complexity in the long term.