Pauline Castle van Wellington, Nieu-Seeland is 'n gebore nooi Henning – b6.c1.d1.e9.f8.g3.h1. in die Henning Familiekroniek. Omdat sy as 'n pasgebore baba deur 'n egpaar in Nieu-Seeland aangeneem is, het sy baie min kontak met haar biologiese voorsate gehad. Inderwaarheid het sy haar biologiese pa en ma eers as 'n volwassene leer ken. Pauline het egter, soos vele ander aangenome kinders altyd 'n hunkering gehad om meer te wete te kom van waar sy vandaan kom. Oor baie jare heen het Bondsekretaris, Olivier Henning haar bygestaan om haar pa op te spoor en familie-legkaart in te vul.
Ons het Willem Reimer en sy suster, Johanna se nasate lank gelede reeds volledig gerekonstrueer, maar ten opsigte van die oudste seun, William het ons slegs oor sy naam beskik. Met Pauline se speurvernuf kon ons mettertyd sy en sy nasate se genealogiese gegewens rekonstrueer. Pauline het ook kontak gemaak met 'n persoon wat William – of Bill Henning, soos hy in Kenia bekend was – goed geken het.
Bill Henning het as jong man lokomotiewe gedryf vir die Oos-Afrikaanse Spoorweë en Hawens. Teen ongeveer Mei-Junie 1953 sluit hy as 'n sersant by die Keniase Polisie aan en word as Inligtings-offisier gestasioneer by die Mukuruweini Polisiestasie, in die Suid-Tetu Afdeling van die Nyeri Provinsie. Dit was die dae van die Mau-Mau onluste en Bill Henning was voortdurend besig om die slenterstreke van kriminele uit te ruik. Hy kon vir lang rukke net eenvoudig verdwyn, maar wanneer hy weer sy verskyning maak, het hy sy “skelm” of misdadiger saam-gebring. Die jong manne wat saam met hom gewerk het, onthou hom vir sy droë humor en bepeinsinge rondom die vroulike geslag. Hulle was ook van mening dat die aroma van die sigarette wat hy gerook het, hom sekerlik moes weggegee het aan verskuilde Mau-Mau terroriste.
Behalwe vir 'n paar woorde, kon hy, soos die meeste ander wit polisiemanne nie Kikuyu of Swahili praat nie en moes altyd van 'n vertaler gebruik maak. Aan die ander kant was baie van die vertalers ook nie Engels baie goed magtig nie, gevolglik was daar maar altyd tydrowende vertalings en kruiskontroles. Bill Henning se geduld is dikwels tot die uiterste beproef, maar hy het altyd by die waarheid uitgekom.
Bill Henning was maar ongeveer 36 jaar oud toe hy na 'n hartaanval gesterf het, terwyl hy tennis in Nairobi, Kenia gespeel het. Hy het sy vrou, Jean en 'n seun en dogter nagelaat. Beide kinders en hulle nasate het mettertyd na Engeland emigreer. Ons kon nou hulle besonderhede ook volledig in die Familiekroniek opneem.
Bill Henning by die Land Rover waarmee hy die wêreld vol gery het agter misdadigers aan. Hierdie voertuie was die werkesels van die polisie in Kenia
Op Kersdag, 25 Desember 1962 het Izak, Cornelia en hul jongste twee seuntjies, Elfie en Leon, saam met 'n ander persoon in sy motor gery. Cornelia, met baba Leon op haar skoot het voor by die drywer gesit, met Izak en Elfie agter in die motor. Die drywer van die motor het skynbaar 'n hartaanval gekry en die motor het op die spooroorgang naby die stasie gaan staan. Twee treine – een vanaf Koppies en die tweede, die sneltrein vanaf Kroonstad – het gelyktydig by die kruising aangekom en die motor getref. Een van die treindrywers het agterna gesê dat hy kon sien dat die vrou voor in die motor – Cornelia – vir hom beduie dat hy moes stop, maar hy kon nie.
Die drywer van die motor het skynbaar reeds voor die botsing gesterf. Cornelia en die twee seuntjies is op slag dood in die botsing, terwyl Izak vier dae later gesterf het. Daar was 'n stuk yster wat bo by sy kop ingesteek en onder by sy mond uitgekom het. Verskeie bene in sy lyf en ledemate was ook gebreek.
Die vier oudste kinders wat nou wees gelaat is, het aanvanklik al vier by hul ouma Van der Westhuizen (Cornelia se ouers) in Kaapstad gaan bly. Na 'n rukkie is die twee seuns, André en Fanie in 'n weeshuis in Kaapstad opgeneem, terwyl die twee dogters, Marinda en Margaretha by ouma Van der Westhuizen agtergebly het. Marinda is egter ook later in 'n koshuis geplaas. Die feit dat die kinders van mekaar verwyder is, het meegebring dat hulle alle kontak met mekaar verloor het. Margaretha sterf gedurende 1974 toe sy slegs 21-jaar oud was. Marinda weet slegs dat haar oudste broer, André as 'n Bo-baan elektrisiën op die SA Spoorweë gewerk het. Haar broer Fanie, het ook op die Spoorweë gewerk as kaartjie-ondersoeker. Ongelukkig weet sy nie wat verder van hulle geword het nie. Fanie se twee seuns woon by hul moeder in Parow.
Bondsekretaris, Olivier Henning het intussen André se naam op die 2011 kieserslys opgespoor, waar sy adres as Fortunastr 17, Sanddrift, Milnerton aangedui word. Ons het dit aan Marinda deurgegee. Marinda en haar man, Theuns Heunis woon op Mandini in Natal. Hulle het 'n seun en 'n dogter. Hulle seun is reeds getroud en het self 'n klein seuntjie.
Lede van ons Familiebond sal deeglik bewus wees van die vier Henning families wat in 1905 na Argentinië emigreer het, om weg te kom van die Britse bewind wat na die Anglo Boere-oorlog (ABO) in Suid-Afrika aan bewind gekom het. Ons het die geskiedenis van hierdie mense redelik volledig in die Henning Familie-kroniek gedek en het verskeie kere ook in die Haantjie oor hulle berig.
Mnr Gregory skryf dat hierdie dokumentêre film die verhaal vertel van 800 Boerefamilies wat Suid-Afrika na die ABO verlaat het om die spook van die konsentrasiekampe en ’n nuwe regering te ontwyk.
Hierdie gemeenskap bestaan vandag nog in ’n dorp in die Chubut provinsie. Steeds trots op hul herkoms, het hierdie Boere-afstammelinge tog tot ’n groot mate met die Argentynse bevolking geïntegreer. Vandag is Afrikaans slegs ’n handjievol se eerste taal. Al is die geur van melkttert en die wysie van “Sarie Marais” nog in die lug in hierdie klein dorpie, gaan hierdie kultuur waarskynlik nie veel langer oorleef nie. Bydraers tot die veldtog kan verskillende bonusse losslaan, onder meer ’n DVD-kopie van die film, uitnodigings na die bekendstelling, en kan selfs genoem word in die film se produksienotas.
Toe sy 16 jaar oud was, het sy vir Jacobus Petrus Toerien, 'n verslaggewer van Di Patriot van die Paarl, ontmoet. (Hy was toe in Pretoria om 'n onderhoud met haar pa te voer). Hy het onder die skuilnaam Jepete in "Ons Kleintje" geskrywe in sy hoedanigheid as subredakteur van "Di Patriot". Hulle is getroud en het 16 kinders gehad, van wie net 8 grootgeword het.
In die Tweede Wêreldoorlog het 'n buitestasie van soldate in Noord-Afrika die naam "Sarie Marais Calling" gehad.
Dit is ook die amptelike lied van die Girl Guides in Sri Lanka (Ceylon) wat dit aan die begin van die vorige eeu by die Boerekrygsgevangenes daar gehoor het.
In die jare dertig van die vorige eeu is dit verkeerdelik op die Olimpiese Spele in Amerika as Suid-Afrika se amptelike volkslied gespeel.
Johannes werk gedurende die 1980's op die Oryx myn in die Vrystaat. as 'n skofbaas. Daarna word hy in 1992 verplaas na die Lonmin myn (Messina Platinummyn) waar hy werk tot 2005, toe hy medies ongeskik verklaar is as gevolg van Diabetes. Daarna boer hy tot en met sy dood naby Roedtan.
Ons het ook verneem dat Ons het ook verneem dat b5.c1.d5.e6.f3.g1.h5. Pieter Willem Henning *17-8-1958, die jonger broer van Johannes Jacobus Henning (hierbo) ook gedurende 2013 oorlede is. Hy sterf op 1 Augustus 2013 in 'n motorongeluk naby Ventersburg in die Vrystaat. Pieter was sy lewe lank 'n ondergrond-elektrisiën op die myne in die omgewing van Welkom en later die Anglo Plats myn by Marikana. Hy sal onthou word as die ou wat so baie gebraai het. Hy het skynbaar minstens vyf keer 'n week gebraai en was baie lief vir sy kleinkinders.