Die versamelvrug van die roos is ’n bessieagtige struktuur bekend as die roosbottel. Baie kultivars ontwikkel nie bottels nie omdat die kroonblare so dig is dat bestuiwing onmoontlik is. Die bottels van die meeste spesies is rooi, maar ’n paar het donkerpers tot swart bottels. Elke bottel het ’n vleesagtige buitenste laag wat 5–160 "sade" bevat (tegnies gesproke droë enkelsaadvrugte wat dopvrugte genoem word). Die roosbottels word deur sekere soorte voëls geëet, wat dan die sade uitskei.
Roosparfuum word van roosolie gemaak, wat ’n mengsel van essensiële olies is wat verkry word deur die kroonblare te distilleer. ’n Ander produk is rooswater, wat gebruik word vir kookdoeleindes, kosmetiese middels, medisyne en produkte vir godsdienstige rituele. Die vervaardigingstegniek het in Persië ontstaan en van daar versprei deur Arabië en Indië na ander gebiede.
Rooswater het ’n besonderse geur en word in Persiese en Middel-Europese lande gebruik om lekkers van te maak. Rooskroonblare of -knoppe word dikwels gebruik om gewone tee mee te geur of saam met ander kruie gebruik om kruietee van te maak. Die blomme word ook as kos of ’n geurmiddel gebruik.
In Indië en Persië, en ook in Frankryk en die Balkanstate, word die damas- of muskaatroos (Rosa damascena) op groot skaal gekweek vir die produksie van parfuum. Dit beteken dat hulle in warm vet of olie met 'n temperatuur van omtrent 65˚C gesit word. Dit laat die parfuum uittrek, en daarna word dit deur afstoking van die vet geskei. Die parfuum word roosolie or roosessens genoem en is geweldig duur. Omdat natuurlike roosolie so duur is, gebruik die parfuumbedryf vandag hoofsaaklik sintetiese geurmiddels.