Mei | 2014 | Op reis deur die lewe
hemelvaart … helingvaart … hemelwaarts …
Oor hierdie drie woorde praat ons vanaand by die kerk. Eintlik vandag heeldag, want ons het besluit om deurlopend – van 6vm tot 6nm – óf om ‘n koppie koffie, óf in die kapel doelbewus op Jesus se misterieuse en mindboggling “huistoegaan” te fokus …
Huis toe. As die huis hemel(s) is, bly dit een van die lekkerste lekkers om huis toe te gaan. Selfs al kom jy ook van ‘n lekker plek af terug. Soos gister: Omdat ek die afgelope naweek in die Suid-Kaap gewerk het, kon ek ‘n paar dae op Buffelsbaai gaan bly. Een van my hartsplekke op hierdie aarde. Snags slaap mens met wydoop vensters sodat jy die branders op die rotse kan hoor raas. En die maan kan sien verbysuiker dagbreek toe. Bedags gaan stap jy by die klipstapels, waar die Swarttobies tussen groenblou poele broei, en seemeeue laag sweef oor die sand. Waar jy af en toe ‘n heel skulp kan optel tussen die talle skerwe. Waar jy vistermanne sien silhoeëtstaan teen die einder en jou hart voel terugkeer in jou bors.
En tóg, so lekker soos dit ook al daar was, toe ek gisteraand by my eie deur instap, kom ek hemels tuis!
Relaas: Sedert ek laas geskryf het, het ek ‘n Driveway Divatjie show in PE gedoen, Lééf se retreat in Gauteng gaan aanbied – hierdie keer was dit oor gebed, met die tema “In die tuin, wanneer die aandwind waai …” En ek het gaan sing by ‘n Bybelskool se diploma plegtigheid in George. En elke geleentheid was iets wat ek nog laaaaaank sal onthou. Jitte, daar is darem baie wonderlike mense in hierdie land van ons! Ek het ook, buite George, die Diepkloof Kleuterskool besoek en oor hulle ‘n artikel geskryf vir Kerkbode – hou dop, dit verskyn binnekort en dis ‘n hart-warmmaak storie!
Die volgende groot (en baie lekker) ding wat voor die deur lê is my en Elise Bosch se show by Atterbury Teater op 20 Junie:
Kyk Haar Oë, Hoor Haar Hart.
(meer inligting op my Facebookblad of by Atterbury Teater – kaartjies by Computicket)
Hemelvaart … helingvaart … hemelwaarts … huis toe.
Ek wonder tot watter mate Jesus se Hemelvaart vandag jou lewe kleur? Vir baie mense het hemel “pie in the sky” geword – spookasem nietig en siekmaak soet. Of is dit ‘n eendag-woord, iewers (hopelik baie ver) in die toekoms. Of dra dit gewoon net geen betekenis of relevansie meer nie, want die hier en nou is te dwingend, te oorheersend.
Maar as Hemel huis is? En volkome heel-wees? En happy? En nader en werkliker en vryer en beter as wat ons dalk dink?
Hoe absoluut heerlik moes Sy tuiskoms dan nie vir Jesus gewees het nie?
En hoe vol hoop en energie en heler-word ons eie rit huis toe dan?
En vir my terminale vriende, wie se eie hemelvaart nou so naby is, hoe vol belofte en troos!!
Mag God self – sy goedheid en genade, en sy onweerstaanbare liefde – jou trekpleister wees Huis toe …
Sjuut, luister, ek dink ek hoor waardevolle dinge groei …
My Helena-vriendin se seuntjie was nog baie klein – seker nog nie 3 nie – toe hy eendag op die kombuisvloer sit en speel en ‘n spinnekop sien. “Mona, daar’s ‘n spinnekop”, het hy dadelik die huishulp gewaarsku. Sy het hom egter nie gehoor nie, en onverstoord voortgegaan met haar werk.
Hy het weer gesê: “Mona, daar’s ‘n spinnekop.” Wéér het sy nie reageer nie.
Hy het ‘n derde keer, steeds ewe rustig, gesê: “Mona, daar’s ‘n spinnekop” En ‘n derde keer het sy hom óf nie gehoor nie, óf haar net nie aan hom gesteur nie.
Dis tóé dat hy vererg sis: “Kwits, ek raak so moeg vir die baie woorde!”
Kwits, ek ook soms! Dié dat ek nou eers skryf. Hierdie jaar het my effe onverhoeds gevang, met die vaart en die impak van ‘n fratsgolf. Heng, ons seil dan al langbeen en gelyk-lyf oor die 1ste kwartaal se hekkie! Waar is die dae heen? Hoop jou eerste 3 maande was orraait? Myne: Ek het innige simpatie ontwikkel met die Egiptenare in Eksodus. “… hulle [het] almal bitterlik aan die huil gegaan, want daar was nie ‘n enkele Egiptiese huis sonder ‘n sterfgeval nie.” (Eks 12: 30) My jaar het so begin. Op ‘n kol het ek gevoel ek ken nie ‘n mens sonder ‘n hartseer of ‘n groot ellende nie. En ek het bitterlik saam met hulle gehuil en gehoop en gelééf en geklou aan halms en brokke genade. Toe gaan kruip ek vir ‘n lang ruk net eers weg in stilte.
“Some stones are so heavy, only silence helps you carry them.” (Anne Michaels)
Relaas: Ek het darem steeds my werk gedoen – lekker in Ermelo, Vredelust, La Rochelle, Laingsburg, Sutherland en Beaufort-Wes gaan praat en sing. ‘n Interessante Vroue-wat-Glo oggend met Finesse lesers gehad in die Barnyard teater, Durbanville. En twee BAIE lekker artikels geskryf vir Kerkbode: een oor Nobuntu, wat in ‘n speelpark-blou skeepvraghouer berading doen vir “suicidal” tieners en hulle “troubled” ouers; en een oor Jomien, wat op Saterdae die kinders van Khayelitsha leer musiek maak.
Kyk gerus ook in April se LEEF (nou op die rakke) – daarin nooi ek 5 vroue uit die Bybel na ‘n Paas-ete by my aan huis …
En Gautengers, maak ‘n merk of ‘n knoop of ‘n duik of ‘n ding: Op 20 Junie doen ek en Elise Bosch ‘n lekker storie-en-songs show in die Atterbury teater saam met LIG. Meer daaroor in my volgende brief. Ek belowe dis binne 3 maande 🙂
Na jare se stilte – ons het geen woord van mekaar gehoor nie en mekaar ook nooit weer gesien nie – loop ek dié week ‘n tannie raak op wie se Karoo plaas ek in my 20’s gekuier het vir ‘n naweek. Sy’s grieperig en haar keel krap. Ek haal my (uiters effektiewe) Switserse Ricola streel-suigies uit my klanksak en gee dit vir haar. Want toe ek jonk was, was haar huis en haar hart oop vir my. Destyds se brood-op-die-water werp nou vir haar ‘n vruggie af. Die lang stilte tussen-in ten spyt. Niks het gesterf of verdwyn nie. Die waardering en medemenslikheid en omgee het waarskynlik net gegroei.
Die Pase lê nou voor ons deur. ‘n Gawe tyd vir stiller word. Mag jy daarin nuwe lewe en nuwe groei ontdek …
“…ook die maan gaan oop
hoe kan ‘n mens sê
maar alles gesels van ‘n nuwe rus:
die hart kom lê sy kop neer” – Breyten Breytenbach
You are currently browsing the Op reis deur die lewe blog archives for Mei, 2014.