KAN ‘N MENS IEMAND VAN CHRISTENSKAP OORTUIG? – Herman Carstens – Dialoog
Het logiese redevoering of argumente ‘n regmatige plek in wanneer dit kom by bekering, of is dit juis dit; bloot geloof? Hoe behoort ons as Christene die opdrag om te “glo soos ‘n kind” te verstaan? Hoe is die Heilige Gees teenwoordig in wanneer iemand tot bekering kom?
In die 1500’s het Johannes Calvyn saam met Martin Luther die Protestantse beweging begin en weggebreek van die Katolieke kerk af. In die lekeverstaan van Calvyn het hy o.a. gesê dat die mens totaal verdorwe is en nie uit sy eie uit vir God kan kies nie. Verder het hy aangevoer dat ‘n mens alleenlik deur geloof in Jesus Christus gered kan word en nie deur goeie werke soos die Katolieke wou aanvoer nie. Albei hierdie idees verteenwoordig waarheid, maar het later vorms aangeneem wat Calvyn nie noodwendig ingedagte gehad het nie.
Flits twee honderd jaar vorentoe: die Verligting (Renaissance) is in volle swang, en bring ongekende intellektuele vooruitgang. In hierdie tyd begin ‘n subtiele skeiding tussen die teologie en die wetenskap plaasvind. Waar Universiteite voor die Verligtingsera gestig is met die idee dat alle waarheid (in die kunste, filosofie, teologie sowel as die wetenskap) een waarheid is, naamlik God se waarheid, is dit nou nie meer so nie. Die teoloog, filosoof en wetenskaplike se paadjies het geskei, en dié velde funksioneer afgesonder van mekaar. Soos Polisiekar dit stel: “Kan iemand dalk ‘n god bel/en vir hom sê ons het hom nie meer nodig nie”.
Flits nog 300 jaar vorentoe. Vir baie gelowiges is die geskiedenis nie relevant nie, maar ‘n paar dinge is vir hulle seker: die mens, sy verstand en sy slimpraatjies is korrup. Wat hieruit volg is dat geloof soms ten spyte van rede gehandhaaf behoort te word. In onbewaakte oomblikke kan die grootheid van iemand se geloof dan gemeet word aan die omvang van die teenstrydighede wat hy/sy tergelyketyd kan akkommodeer. Vandaar die agterdog waarmee sommige wetenskaplikes en filosowe geloof beskou.
Om nie-Christene dus van Jesus te vertel sodat hulle kan verstaan (notitia) en dan egter te verwag dat hulle bo-oor assensus reguit na fiducia moet spring, is onbillik. Dit sou onbillik wees as ‘n Moslem, Boeddhis of ateïs dit van ons vra! As apologete, selfs as gewone Christene, behoort ons liefdevol tyd te maak om aan mense te verduidelik hoekom Christenskap as redelik gesien kan word deur die nugterdenkende mens. Alhoewel ons dus erns maak met mense se intellektuele besware, behoort ons bewus te wees dat emosionele besware en die probleem van die wil dikwels ‘n groter rol speel in waarom mense versigtig, selfs vyandig, is tot die verhoudings-element inherent tot geloof in God.
Newer Post ‘N GESIENE FILOSOOF SE SIENING AANGAANDE DIE KOMPLEKSITEIT VAN DIE HEELAL – Roedolf Botha	Older Post ONGEMAKLIK VERDOOF – Herman Carstens