My verhaal deur Alex Stenning - IVF Babble
Dit is die verhaal van Alex, wat 'n ongelooflike achtbaanreis onderneem het om haar broer en sy man ouers te word deur haar eie eiers te skenk.
Eerstens, aan alle paartjies, enkelouers en gesinne wat deur die IVF-reis gaan, het ek 'n enorme hoeveelheid bewondering vir dit waardeur julle, geestelik en fisies, aandurf vir 'n kans om iets so suiwer en so verdiend te skep. Ek glo regtig die mense wat die meeste geluk verdien, wat dit ook al mag wees, verduur altyd die grootste stryd. Maar wanneer daardie stryd deur veg en hierdie lewende, asemhalende wonderwerk word, het ek geen twyfel dat dit dit selfs meer uitsonderlik maak nie. Nie vir een sekonde het ek my voorgestel hoe taai die IVF proses sou wees op my selfbeeld en eiewaarde. Ek is verby in verwondering vir julle almal.
My persoonlike ervaring raak regtig net die oppervlak van dit wat julle almal deurbring.
Maar ek wil u my verhaal vertel, as 'n eierskenker, en hoe dit my kop geopen het en my 'n groot deel van die lewensbelangrike lesse geleer het.
Hierdie verhaal het 6 maande gelede begin. My broer James en sy man Tom het baie maande probeer om 'n baba te kry. Vir hulle het dit die eerste keer in die wêreld van eierskenkers en surrogaatskap geduik. Naweke is daar op en af ​​in die land gereis en soveel surrogaat-geleenthede en ontmoetings bygewoon as wat hulle kon. Hulle het hulself heeltemal in die proses gedompel. Dit was 'n opwindende tyd vir hulle, maar ook een vol spanning, spanning en onsekerheid. Ek het eindelose respek vir die manier waarop hulle dapper aangegaan het. Dit is en bly 'n wilde rit, gevul met mini-oorwinnings en pynlike dips.
Op 'n Op Oktoberdag verlede jaar het hulle my genooi om saam met hulle op reis te gaan en my gevra om hul eierskenker te wees.
Dit was een van daardie groot lewensoomblikke. Dit het my al 1.5 sekondes geneem om opgewonde en trots ja te sê. Die oorheersende instink op daardie oomblik, en een wat my nooit verlaat het nie, was ja.
Die volgende ses maande is spandeer as 'n gesin openlik. Die konsep was vir baie groot en nuut en vreemd. Ek was nog altyd trots op my families se liberale, nie-oordeelkundige menings, maar dit het sommige van hulle tot die uiterste gebring. Die idee dat James en Tom 'n baba gehad het, was natuurlik nooit ter sprake nie. Maar om my eiers te gebruik, was. My emosionele gehegtheid aan die baba was die fokus van baie besprekings. Om eerlik teenoor hulle te wees, het ek geweet dat ek aan miere geheg word, so ek kry dit. As ek nou terugkyk, besef ek nie die impak wat dit op almal rondom my sou hê nie. Die intimiteit van die situasie het beteken dat my kêrel, AJ, en ons hele gesin diep betrokke sou wees. Iets waaroor ek meer bewus moes gewees het en sensitief was vir. Dit was regtig 'n reis vir elkeen van ons, nie net vir myself en die seuns nie. Ek is 6, in 'n belangrike verhouding en wil eendag ons eie kinders hê (hoop ons), so dit was 'n groot besluit om te neem en een waaraan ek hard gedink het.
Die proses het ons almal verteer en soms baie spanning veroorsaak, aangesien verskillende sienings na die oppervlak gekom het.
Ek het soms in konflik gevoel en my oordeel bevraagteken. Maar dit was vir my belangrik om vas te hou met wat ek geglo het dat dit reg was vir my, James en Tom. My gesin is so vol liefde, waarom nie op hierdie wonderbaarlike manier daarby gevoeg word nie. Daar was geen kwaad te doen nie, net verwondering en toorkuns en bo alles verdien James en Tom hierdie kans.
Talle koppies tee, bloedtoetse, beradingsessies, trane, skanderings, meningsverskille en gelag later, verenig as 'n gesin, het ons begin.
Op 10 Maart het ek dus 'n 7 dae voorskrif met 'n dwelm Norethisterone begin. Dit word soms voorgeskryf voor 'n IVF-behandelingsiklus. Dit beheer u siklus voordat u met die stimulerende medikasie begin. Dit is 'n sintetiese vorm van progesteroon, die belangrike swangerskapshormoon wat u baarmoederomgewing optimaliseer en u swangerskap onderhou.
Op dag 2 op Norethistreone het ek 'n beduidende verskuiwing gevoel in my gevoel. Dit het alles duidelik geword toe ek vir 'n duif val wat ek Buddy genoem het. Hy het op 'n eikeboom buite my slaapkamervenster gewoon. Ek het elke oggend my gordyne teruggestoot en daar was hy. Betroubare Buddy. Maar op dag 5 ontmoet hy 'n mooi houtduif genaamd Betty en op dag 7 stap hulle albei weg, om nooit weer gesien te word nie. Ek is in elk geval 'n hiper-empatiese persoon, so ek sal op 'n goeie dag vir Buddy val. Maar ek het gebroke gevoel die oggend toe ek die gordyne oopmaak en sy opgeswelde lyf en rosyntjie-oë nie meer na my staar nie. Daar was trane en verwarring, en my kêrel het my gesig vasgehou en my oë drooggemaak, 'geestelik hospitaal Noord-Londen'.
Na 'n uitbarsting vergelykbaar met die van die Tasmaniese Duiwel, het die probleem die nes gevlieg.
My newe-effekte was redelik ernstig op hierdie medikasie. Ek het uiters geïrriteerd gevoel vir almal om geen logiese rede nie. Ek was pynlik emosioneel en het onregmatig gedra. Miskien was dit 'n slegte tyd om ook huis toe te gaan? Ek hou baie daarvan om myself regtig uit te daag.
Ten slotte het Norethisterone my geestelik nie veel goed gedoen nie. Maar onthou dat almal anders reageer. Dit is so 'n persoonlike ervaring. Dit was 'n baie onstuimige week vir my, maar dit was van korte duur, en die belangrikheid van die rede waarom ek dit gedoen het, het my nooit gelaat nie.
Toe ek van die Norethisterone af gekom het, het ek gewag dat my periode begin, en op dag 2 van my siklus het ek begin met 'n kursus Gonal F-inspuitings (375 eenhede). Ek was op 'n tien dae plan van Gonal F, wat 'n tweede inspuiting, Cetrotide, na 7 dae moes inbring. Meng elke twee dae met skanderings by die vrugbaarheidskliniek (Care Fertility) om my vordering te monitor.
Om my te help met die proses, het AJ en my broers 'n inspuitpartytjie aangebied.
Ons het pizza grootliks bestel en oor my buik heen en weer baie buise verdoofde room gevryf. Ons het gedrink van pizza en baie room. Die seuns het hul rol super ernstig opgeneem. Instruksies word woord vir woord, in elke taal, tweemaal gelees. Wat sewe uur later gevoel het, met die inspuiting in my woes skudende hand, was dit tyd om die naald na die vel te neem. In die rondte steek ek die inspuiting in my vinger. Ronde twee het effens gladder verloop en ons het op die regte plek gekom. Dit was 'n pragtig ontroerende oomblik wat my gunsteling mense gedeel het. Ek was nie seker of dit van die verdowende room is of dat dit so beskerm word deur die seuns nie, maar jy weet wat, dit was nie so erg nie.
Dit is verbasend hoe vinnig u aanpas by nuwe roetines. My inspuitings elke aand van 8:XNUMX kom met 'n bietjie drama, wat geheel en al van AJ af was om so 'n veilige en rustige ruimte vir my te skep, en nooit een inspuiting misgeloop het nie en die stemming altyd lig en humoristies gehou het.
Die enigste werklike newe-effekte van die inspuitings was hoofpyn, 'n groot hoeveelheid swelling in die liggaam, wat pret was, en moegheid.
Na die hele duifprobleem, was ek bekommerd dat ek my verstand heeltemal sou verloor. So, ek was aangenaam verras.
My grootste persoonlike uitdaging (self toegedien) was die swaar gevoel van druk wat ek gevoel het om genoeg gesonde eiers vir James en Tom te produseer. Daar was baie slapelose nagte. Daar was soveel vir almal om dit te ry, en ek het die gewig daarvan gevoel dat ek gedurig op my skouers sit. Ek het na myself gekyk, ek het maande lank opgehou drink en alles gedoen wat hulle my vertel het, maar ons liggame het 'n eie gedagtes en uiteindelik weet u net nie hoe u sal reageer nie. Dit was 'n vreemde en ongemaklike sensasie. Dit was nie 'n emosie wat ek voorgestel het voordat ek begin het nie, miskien miskien naïef, en dit was vir my die moeilikste deel van die hele reis en is vandag nog.
Na my tweede skandering in die kliniek, op ongeveer dag 5 van die Gonal F-inspuitings, het die dokter bevestig dat my liggaam nie soveel follikels produseer as waarop hulle gehoop het nie. Sy kon nie by my regter eierstok kom nie, want dit het te hoog gesit, en my linker eierstok het net 4 klein follikels laat groei. Ek was op hierdie stadium baie moedeloos en het kwaad geword vir myself en my liggaam omdat ek nie gedoen het wat hy moes doen nie. Ek het onmiddellik begin twyfel aan myself en gewonder wat verkeerd is met my of wat ek verkeerd doen. Die gevoel van potensiële mislukking wat ek vir James en Tom gevoel het, was skrikwekkend. Nietemin, ons het voortgegaan met die proses en probeer om so positief te bly en so vlak as moontlik te wees.
Ongelukkig het elke skandering dieselfde uitkoms geopenbaar en daarom het ons gekyk na die versameling van hoogstens 6 eiers.
Maar as dit gesond was, kan hierdie klein hoeveelheid nog steeds in orde wees. Daar is soveel verskillende fases van hierdie proses om deur te kom, dit is alles so 'n fyn balans tussen omstandighede en emosies.
My eierversameling het op Paasmaandag geval. James, Tom, AJ en ek het die weg na die kliniek geneem vir die prosedure. Ons was almal op pad om moontlik 'n baba te verwek, 'n baie surrealistiese, baie wonderlike oomblik wat ons almal kon deel.
Een keer deur die deure het Tom gaan deelneem, James het geduldig gewag, en AJ en ek is na die klein teater agter in die kliniek gebring. Op hierdie punt was ek net angstig om James en Tom 'n goeie aantal eiers te kry. Die afwagting was intens. My beroofde narkotiseur het my gerusgestel en gereed gemaak, dat hy my die lekkerste dinge op straat sou inspuit. Bring dit aan.
Die volgende ding wat ek geweet het, sit ek in die herstelafdeling, salig hoë, soet tee in die hand.
AJ het my laat weet dat my snork deur die loop van die prosedure gehoor is en as ek in gedagte hou dat ek 'n goeie vyftig meter van hom af was, moes dit baie snork gewees het. Dus, dr Hadi en al die wonderlike verpleegkundiges wat die prosedure uitgevoer het, vra verskoning.
Hulle het 6 eiers by my versamel. 1 was 'n bietjie aan die klein kant, 5 gesonde. Ons verwagting was 'n maksimum van 6, so ons was almal baie bly en dankbaar vir elkeen van hulle.
Die herstel van die eierversameling was nie vir my te sleg nie. Ek kon my oë nie die res van die dag oop hou nie, anders het die pynstillers my uitgesorteer. Die volgende dag het ek wel werk geneem, want ek was nog steeds uitgeput. Ek het begin voel asof ek in die maag geslaan is. Ek het baie gekneus en na binne geswel. Dit het egter net 'n week geduur. Die opgeblase maag en die geswelde lyf het stadigaan begin afneem, en ek kan nou ondergronds ry sonder dat iemand my sitplek bied. 'N Klein, maar belangrike oorwinning vir my selfbeeld.
Die volgende dag bel James om te sê dat 5 eiers bevrug is, en die kleiner een het dit ongelukkig nie deurgemaak nie. Daarna het ons die vyf dae gewag om te sien of die eiers in genoeg selle sou verdeel om gevries te word. Op hierdie punt was ons almal oningelig of het ons naïef geraak, maar ons het aanvaar dat die waarskynlikheid dat 5 embrio's sou vries, hoog was. Hoe verkeerd was ons nie.
Op dag 5 ontvang James en Tom 'n oproep van die kliniek met aaklige nuus.
Vier eiers het dit glad nie deurgemaak nie en een het nie op die regte manier verdeel nie. Hulle sou hierdie een eier nog 'n dag gee, net vir ingeval. Maar die kliniek was 98% seker dat hulle nie sou oorleef met enige oorlewende embrio's nie.
Dit is vir my moeilik om woorde uit te druk hoe ek gevoel het toe ek dit hoor. Aanvanklik verward en pynlik geskok. Ek het 15 minute gebreek, myself bymekaargetrek en reguit na James en Tom gaan kyk. Hulle was verwoes. My pyn hieroor was vir hulle pure hartseer en teleurstelling. En skuld bo die geloof omdat hulle nie in staat was om aan hulle te gee wat hulle nodig het nie. Vir hulle was dit iets soveel meer fel en brutaal. Jare van verlange, beplanning en besparing het hieraan deurgedring en om in hierdie stadium uitmekaar te val was ondraaglik.
Die gevoel van verlies was eg
Voordat ons almal op hierdie reis begin het, sou ek in my wildste drome nooit kon dink dat dit moontlik is om op hierdie stadium 'n verbinding te maak met 'n klein selvorming nie. Maar jy kan en ons almal het dit gedoen. Om almal dan te verloor was pynlik. Die volgende dag het 'n klein wonderwerk gebeur. Die embroloog het James in gelukkige trane gebel en gesê dat die een sukkelende embrio oornag wonderbaarlik tot lewe gekom het en dat hulle dit kon vries. Dit is regtig 'n geweldige achtbaanrit! Dus, James en Tom het immers nog steeds 'n klein kans gehad om deur hierdie pragtige vegembrio te leef. Daar was nog 'n lang entjie om te gaan, maar dit het hulle hoop gegee om aan te hou.
Miskien is dit 'n vreemde ding om te sê, maar ek voel meer menslik as ooit tevore. Meer gegrond en aan die aarde gekoppel. Alles wat ek voorheen in my lewe gedoen het, is weggestroop om slegs op die skepping van die lewe te konsentreer. Ek verstaan ​​nou net 'n fraksie van hoe paartjies voel as hulle sukkel om hulself te word. Dit is 'n reis soos geen ander nie, en ek het eindelose liefde en respek vir julle almal. U is sterk soos geen ander nie.
Dit het my geleer om nie die lewe as vanselfsprekend te aanvaar nie. Die feit dat ons dit selfs deur die duiselingwekkende skepping van die lewe self gemaak het, is totaal opvallend. Almal van ons moet bymekaar bly en liefde en hoop bied aan almal rondom ons. Ons moet ondersteuningstrukture skep vir onsself en ander mense oral waar ons gaan. Dit is in ons vermoë om te doen. En nie veel in die lewe is nie.
Ons verhaal is nog lank nie verby nie en ek sien uit daarna om die volgende hoofstuk met u te deel, wat ook al die resultaat is.
Maar vir nou gaan al my liefde en al my hoop uit na julle almal, dapper sterk mense. En vir James en Tom sal julle eendag pragtige vaders maak. Laat ons nie hoop opgee nie.