Die onlangse aankondiging dat ’n versonke vasteland in die oseaan oos van Australië ontdek is, en waarvan Nieu-Seeland die grootste deel is wat steeds kop bo water hou, haal steeds die nuus.
In 2013 het wetenskaplikes aangekondig dat hulle die oorblyfsels van ’n versonke vasteland sowat 1 500 km oos van Rio de Janeiro gevind het. Dit het gou die bynaam van die Brasiliaanse Atlantis gekry.
Anders as wat aanvanklik verstaan is, was Beringia nie net ’n smallerige landbrug wat van Siberië na Alaska gestrek het toe die seevlak weens die laaste groot ystydperk baie gedaal het nie. Volgens die jongste beramings was dit ’n groot landmassa wat die tuiste van mens en dier geword het, en wat ook mettertyd tot die vestiging van die mens op die Amerikas gelei het.
Nog een, maar meer onlangs, is die versonke vasteland van Mu. Die oorspronklike aanspraakmaker, Augustus le Plongeon, het die ligging van Mu in die 19de eeu in die Atlantiese Oseaan geplaas. Die gedagte is dat Mu eens ŉ hoogsbeskaafde vasteland was wat weggesink het met vlugtelinge wat vir die beskawings van die Mayas en Egiptenare gesorg het. Daar is egter oorweldigend méér bewyse dat die beskawings van die Ou Wêreld onafhanklik van dié van die Nuwe Wêreld ontwikkel het.
In die 19de eeu het die konsep van nóg ’n versonke vasteland, Lemuria, ontstaan na aanleiding van die ooreenkomste in plantegroei en dierelewe in Madagaskar en Indië.
Harde wetenskaplike feite oortuig nie almal nie. Daar sal altyd iets onverklaarbaar wees wat “net” deur onlangs versonke beskawings verklaar kan word. Die woord vir die Egiptiese songod, Ra, kom byvoorbeeld baie ooreen met ŉ woord vir dieselfde begrip op die Paaseilande.
Dankie Herman. Dit is werklik baie interessant. Mense het dus daardie jare met karre om die wêreld gery en was nie afhanklik van see- en lugvaart nie. Jy kan gerus maar begin voorberei vir die 6000jaar mense:-)