Positiefbly is harde werk | Mossel Bay Advertiser
Positiefbly is harde werk
Hannes Visser | 05 June 2019
Ek raak selde werklik mismoedig. Ons kry almal ons af-dae, maar dis gewoonlik oor simpel goed soos kniepyn, 'n skinderstorie, oningeligte menings op Facebook of 'n huisbegroting wat sy eie koers inneuk.
Maar, ek bevind my toenemend op 'n glyplank na ondertoe as gevolg van wat ek daagliks om my sien.
Ek praat nie van korrupsie, staatskaping, bankrot munisipaliteite en bemagtiging wat duisende kenners ontmagtig nie. Dit is alles deel van 'n globale storie wat eeue gelede reeds geskryf is en nou maar weer op die groot verhoog afspeel met ander akteurs wat leier-leier speel.
Ek praat van die gedrag van gewone mense soos ek en jy wat vir my absoluut geen sin maak nie. Ek praat van mense wat die plek bemors terwyl goedhartige arme sotte agter hulle aankarring met swartsakke en probeer opruim. Ek praat van mense wat dronk bestuur en van botsings weghardloop. Mense soos die man in sy blou Mercedes wat my gister byna van my motorfiets afry omdat hy met een hand bestuur en met die ander hand 'n koerant vashou wat hy met een oog lees. Dit is die klein jakkalsies wat almal saamspan en my mismoedigheid vetvoer.
Maar daar is 'n spesifieke soort mens wat my nie net hewig ontstel nie, maar wie se optrede ek op geen manier kan begryp of verklaar nie; die mense wat diere MOET aanhou en hulle dan onder die wreedste omstandighede laat ly. Mense soos hulle wat hierdie week aangekla is omdat hulle 'n kat aanhou waarvan die oë lewendig deur maaiers opgevreet word, 'n uitgeteerde hond wat letterlik besig is om op te vrot, 'n hond wat in modder met klippe doodgegooi word. Mense wat donkies aanhou en gapende wonde los dat die feetjies dit gesond moet maak. Die lys kan 'n boek volmaak.
Ek wil nie eers begin praat oor die lot van kinders in huise waar die ouers net oor vandag se wyn bekommerd is nie.
Ek dink nie mismoedig is die regte woord nie, ek dink nie daar is 'n woord wat beskryf hoe ek toenemend voel nie. Ek besef nou hoekom mense soos my vriend, Martin van die Kouga, verkies om in totale afsondering te lewe.
Hoe maak ons 'n land gesond as ons nie eens vir 'n dier kan sorg of 'n koeldrankblikkie in 'n asblik kan gooi nie?