Somer | SkalkSkryf
Posted in Louwie, tagged diane ackerman, Jon Mooallem, lente, Seisoene, Somer, winter on September 7, 2013| 2 Comments »
Stadig syfer die koue uit die lyf uit, en saam daarmee die wintermaande se melankolie. Soos ´n akkedis op ´n warm klip in die son ontdooi die lyf, verbly die gees hom weer in die natuur se skaam ontwaking uit sy winterslaap met tenger blom en skugter blaar.
Selfs ons eie tuin is vol in die blom. Die bome staan nog kaal in afwagting op een of ander teken dat hulle mag blaar stoot om die nuwe seisoen, en ou Sol se terugkeer te verwelkom.
Anders as in die winter se gespanne opkrul voor die verwarmer met ´n beker Milo in die bewende hand, kan mens nou weer ontspanne in die son sit en koffie drink en kyk hoe die tuinlyster deur die struike se lae takke woel agter skoenlappers en ander eetgoed aan.
Dink ek aan Jon Mooallem se boek “Wild Ones”. Hoe geseënd is ons om nog na lewe in ons tuine te kan sit en kyk. Na bestekopname oor die oordadige afbeeldings van wilde diere en voëls op sy dogtertjie se klere, beddegoed, speelgoed en storieboeke, maar die totale gebrek aan enige lewende voorbeelde van daardie selfde afbeeldings in die kind se omgewing, vertrek hy met haar op ´n tog na die Antioch Duine op die spoor van ‘n skoenlapper wat op die rand van uitwissing is, Lange se Metalmark Butterfly.
Sê Jon: “Leaving your kids a world without wild animals feels like a special tragedy, even if it’s hard to rationalize why it should”. En om hulle nie bloot te stel aan daardie wilde diere terwyl hulle nog daar is om na te kyk en oor te verwonder, sal ´n sonde wees.
Hoe sal hulle dan anders leer van ´n werklikheid anderkant die abstraksie van prent en storie en speelding, soos Diane Ackerman in haar “Poems for the Planets” dit stel:
Knee-deep in the cosmic overwhelm,
I’m stricken of it all: The plain
Everythingness of everything,
With the everythingness
En as Jon en sy dogter saam met ander vrywilligers by die Antioch Duine aanmeld om die bedreigde skoenlappers te tel ter stawing van hulle uitgedunde, (uitgediende?) getalsterkte, is selfs hy geskok deur die werklikheid. “… most powerful of all was that moment of transmutation when the butterfly metamorphosed from an abstraction to a living thing.” Klein en nietig fladderend, kwesbaar, breekbaar en uitgelewer aan die mens vir sy oorlewing, dieselfde mens wat hom op die rand van uitwissing gebring het deur die verwoesting van sy habitat, in ´n land waar die “management of its wild animals has evolved, or maybe devolved, into a surreal kind of perfomance act.” Soos ook maar hier by ons waar akteur en musikant en seepiester, terwille van hulle loopbane, die renoster armswaaiend dreig te bewaar!
Maar elke poging, hoe ondeurdag of oppervlakkig in eie belang ook al, sal tog dalk in die groter opset van dinge help om die mal, gierige mensdom tot sy sinne te ruk sodat ons net dalk eendag, soos Henry Miller dit stel; “Leave this dear fucked-up planet a little healthier than when we were born.”
Nou sê die man nie wie van die “fucked-up planet” of die “fucked-up” mens gesonder moet wees as ons die dag die emmer skop nie. Hopelik bedoel hy albei?
Miskien, as ons die kind kan blootstel aan die misterie van die vlinder en die olifant en die gemsbok, en nie bloot as ´n objek van my begeerte nie, miskien, net miskien kan ons nog red wat gered kan word.
Jon sê: “Maybe you have to believe in the value of everything to believe in the value of anything.”
Soos Adam Small in sy gedig “Kô, lat ons sing” sê
Lat ons die Bybel oepslaan
Maak vi’ ons lig moet hierie woorde soes moet kerse –
En die laaste gedeelte:
Het hy gavra wat’s in my hand
Kô, lat ons sing.
Inderdaad; kô, lat ons sing – dis heerlike lente, die somer is om die draai!
Posted in Louwie, tagged Doom, Goggas, oorlog, Somer on September 9, 2012| 9 Comments »
Een van my kopkussings beland deur die loop van die nag op die grond langs die bed. Die volgende oggend tel ek dit op, en net voor ek my kop weer daarop neerlê, sien ek een helse groot spinnekop het homself/haarself daarop tuisgemaak. Ek hoop van harte die ondier het die nagrus op my kussing baie geniet, want dit was sy/haar laaste nagrus ooit.
Dit ontstel my dat, net omdat ou Ra nou ´n meer goddelike plek in ons Suidelike halfrond ingeneem het, ´n ark vol gewerwelde en ongewerwelde ongediertes, meerpotig en duisend ogig, hulleself dit aanmatig om hulle in my huis tuis te maak. Die eerste reëns was nog besig om te val, toe kom swem die eerste Parktown Prawns, na ´n winterslaap so vet soos rotte, in my swembad.
Voor die son in die oggend behoorlik op is, begin brommers die huis inval. Die goed is groot en vet en ongeskik met sulke groot, starende oë en blink-blou en bruin lywe. Dit lyk en klink soos ´n Amerikaanse drone aanval op ´n Talliban vesting. Enige teenaanval met Doom blyk gedoem te wees, want die goed tel net spoed op en zoem harder hoe meer jy spuit. Uiteindelik moet jy deur die Doom newels uit die huis uit vlug terwyl die vuilgoed rustig voortgaan op hulle verkenningstog.
Selfs heuningbye vind dit goed om in ons huis te kom rondvlieg. Die probleem is, mens sien die goed vir brommers aan en teen die tyd dat jy hom reeds disnis gemoker het, kom jy eers jou fout agter, en sorry, sorry en ag siestog help dan nie om die arme ding weer aan die lewe te kry nie. Dan is dit asblik toe met die lyk en voort met die geveg teen die brommende brommers.
En voor die son nog naby aan sak is, pyl die seksmal muskiete soos honger wolwe op jou af vir hulle eerte Somer bloedmaal. “Daar sal geteel word”, blyk die mantra te wees waarmee hulle uit hulle Winterslaap ontwaak het. Ook hulle het beduidend toegeneem in grote. Deesdae lyk hulle soos daardie dodelike, selfaangedrewe “poison darts” wat hulle destyds in die Dune flieks gewys het. Die goed het ook net sulke lang, vlymskerp, naaldagtige bekdele en is ook net so verbete. As hulle jou eers in die visier gekry het draai hulle nie weer om nie. Doom maak hulle net bewusteloos, en as hulle daar bykom boeta, dan is hulle kwaad en honger. Net ´n voorhamer stop hulle dan. Jy moet sien hoe lyk ons huis se mure al van die bloedige gevegte wat ons so met die hamers moes veg, en die Lente is maar pas twee dae oud!
Met al die baie reën wat so vroeg gekom het lyk dit of hef aan teen peste en plae nog voor lê. Paddas, miere en kakkerlakke is aan die opruk. Ons is besig om ons oordadige vooraad Doom nog verder aan te vul. Ons pakkamer lyk soos die stoorplek van ´n bevange nag-van-die-langmesse Suidlander. Die verskil is net dat hy geblikte kos opgaar, terwyl ons opstok met dodelike biologiese wapens van massa vernieteging. Die bloed gaan loop hierdie Somer.
Posted in Louwie, tagged blomtuin, Somer on Oktober 10, 2009| 1 Comment »
Blomme uit onse Somertuin.