Dit wil voorkom as C.M. van den Heever die vader-digter is vir Willem Krog, want hy tree nie net met hom in gesprek nie, maar herdig hom ook in ŉ nuwe idioom en konteks. ŉ Hele aantal gedigte spreek die persoon in die portretstudie direk aan, soos byvoorbeeld Carina Stander se pragtige vers “Seënwens vir Sherryne Williams” , en ook Adél Steyn (“Heimlike kaping”), Helena Conradie (“Die oranje jersey”) en Deborah Steinmair (“Myrtle en my”) se gedigte. Wat was hierdie dogtertjies se reaksie op dié direk-persoonlike gedigte gewees, of was hulle nie teenwoordig by die voorlees daarvan nie? Gérard Genette, in sy Paratexts: Thresholds of Interpretation (pp. 1-2) se verduideliking sou gebruik kon word om wat die abstrakte outeur met die bundelkomposisie doen, mooi te verduidelik: “(It is) more than a boundary or a sealed border, … rather, a threshold, or – a word Borges used apropos of a preface – a ‘vestibule’ that offers the world at large the possibility of either stepping inside or turning back.