Breyten Breytenbach: "Mag Adam Small nou rus vind vir sy gefolterde gees. Die genoot met wie hy al die jare in gesprek was – die geskiedenis, die geloof, die wêreld van idees, maar veral met die vereistes van ’n etiese medemenslikheid – daardie gesprek sal voortgaan, al is dit dan ook slegs omdat ons uiteindelik nie ons ore en oë kon toemaak vir die diepgang van sy lyding en die ongemaklikheid van sy bevraagtekening nie. ’n Mens wil glo Small sal ontvang word deur die skadu’s wat hy aangehaal en opgeroep het, van wie hy die etiese impak van morele denke laat herleef het.
“Eintlik het Adam Small met slegs die staf van sy woord deur ons donker wêreld geloop. Maar hoe ryk en geskakeerd was daardie woorde nie! Dis familie wat wegval – dis die seun van Goree en die jong man van Wellington en die filosoof van die Kaap. Dis ’n digter wat nooit weer stil sal word nie. Graag hiermee my huldebetoon aan ’n beskeie meester, en die innige medelye van my en my vrou aan Rosalie en kinders aangebied. Ons treur saam met julle by die heengaan van hierdie voorbeeldige man, vader en mens." (Beeld, 27 Junie 2016)
Abraham H de Vries: "Small was groter as die tyd waarin hy gelewe het. Dit geld vir die ou era en vir nou. Sy agtergrond van liefde en vergewensgesindheid en menswaardigheid in ’n huis waar sy vader NG was en sy moeder ’n nooi Suleiman, het van hom ’n stryer gemaak teen magsmisbruik as sodanig. Adam sal onthou word en sy werk sal groei.” (Beeld, 27 Junie 2016)
"Hy was ’n skrywer, digter, dramaturg, filosoof en baanbreker. 'Rigtingaanwyser en roetekaarteerder', sê Kivedo. Hy was ook my mentor. ‘’n Proefiet, sê ek djille, ’n proefiet van Jesus ...' skryf Charlyn Dyers (die eerste Makiet) op my Facebook-blad. Maar dié profeet was selde in sy eie land geëer, daarvoor was hy sy tyd te ver vooruit. En teen die einde was hy, in sy eie woorde, 'van alle haat ontdaan'. Hy het vrede gemaak voor sy vertrek. Ek gaan nou ophou huil.
En nou, 55 jaar later, sien ons waarskynlik vir die eerste keer werklik hoe sy pleidooi oor die noodsaaklikheid van medemenslikheid erns onder die sprekers van die taal geniet. Dit is ongetwyfeld die resultaat van Afrikaanssprekendes se strewe om hulself te bevry van toestande wat 'elke oomblik van elke dag soos ’n rasper pynlik oor ons gevoelens skraap'. Dié erns word vergestalt deur ’n inisiatief soos Afrikaans.com – en deur die feit dat ek my gisteroggend in ’n gesprek oor gemeenskaplike bemagtigingsaksies tussen bruin en wit Afrikaanssprekendes bevind het toe die tyding kom: Adam Small is hystoe." (Rapport, 27 Junie 2016)
Frederik de Jager: "En dekades later, ruim 40 jaar, gee hulle hom die Hertzogprys. Ek ry in my motor in Johannesburg en hoor oor die radio die boodskap wat sy vrou, Rosalie, namens hom voorlees. En al kom dit uit die mond van iemand anders, is die stem herkenbaar. Sy lankmoedigheid, sy vreugde en hartseer, sy wysheid en genade, en sy kwesbaarheid te midde van die ongenaakbare nuwe land waarin ’n golf van haat en woede terugstoot in antwoord op die vervreemding en verontmensliking wat die fondament daarvan is sedert 1948, 1913, 1652. En, man, ek huil daar in my motor. Die strate swem voor my. Die harde Johannesburg smelt ’n bietjie. Ek huil oor Adam Small, ja, en 'ammal die mense' van die Ses en op die Flats en verder weg op die plase, op donkiekarretjies in die Karoo, in tronke met nommers op hulle getatoeëer, in kerke soos ek en my ouers kerk gehou het in 1965, in die parlement, in raadsale, in lesinglokale. Ammal hulle wat die mooiste variante van die mooiste taal in die wêreld praat. Maar meesal huil ek oor myself en ammal 'my' mense, ons wit mense. Dat ons ons so in ’n hoek toegeverf het, ons eie so vervreem het, soveel pyn veroorsaak het en soveel gif in ons eie are ingespuit het. Hoekom, hoekom, hoekom?
Peter-John Small: "My pa was ’n besonderse mens. Waar ander mense van sy werke sin maak, het ek sin gemaak uit die mens wat my pa was. Hy het my geleer om te huil.” (Rapport, 27 Junie 2016)
Steward van Wyk: "Adam Small was jare lank die gewete van die Afrikaanse gemeenskap deurdat hy hom onverskrokke uitgespreek het teen politieke en maatskaplike onreg, die vergrype van ’n rasbehepte stelsel en die lot van die minderbevoorregtes. Sy drama Kanna hy kô hystoe is een van die mees afgeronde dramas waarin polities-maatskaplike kwessies binne ’n totale en vernuwende gebruik van teaterkonvensies verpak word. Die problematiek van die individu wat verskeurd is tussen sy eie aspirasies en dié van sy mense, die aanklag teen ’n sisteem wat mense in sosiale euwels vasvang, die aanspreeklikheid van die mens vir sy dade en die alomteenwoordigheid van die armes, is temas wat vandag steeds relevansie het.
Beeld-hoofartikel: "Die stem van Adam Small (1936–2016) is nou stil, maar die stemme wat hierdie groot digter en dramaturg in Kaaps wakker gemaak het, sal bly praat met die gewete vanuit die wêreld van die armstes onder die armes. Die karakters in sy dramas (Makiet en Kanna, Map Jacobs, Joanie Galant, hulle almal), die hêpkêts en kitaarslaners en sangers in die gedigte, het in die Afrikaanse letterkunde ménse geword, Kaapse mense wat leef in en deur ’n variant van Afrikaans 'in die sin dat dit die volle lot en noodlot van die mense dra wat dit praat; die volle lot, hulle volle lewe met alles wat daarin is'.
"Small, die rigtingwyser, fyn waarnemer en diep menslike oopmaker van die lyding wat so lank misgekyk is, het in 2012 die Hertzogprys vir drama ontvang. Nadat hy dekades moedeloos stil was oor apartheid, is hy met hartlikheid en waardering ­terug verwelkom in ’n groter gesprek, ’n gesprek waarin sy idees en werke ook vir ’n jonger generasie betekenisvol is. Inderdaad praat sy werke saam 'oor afstande, jare en die dood heen'. [...]
“Verskeie teaterproduksies, publikasies en eredoktorsgrade het Small se belang en sy nalatenskap help bestendig. Kernbelangrik in sy lewenswerk (en in enige setel of uithoek van die wêreldletterkunde) is die stemme wat onreg uitwys sonder om te beskuldig of te haat, ’n diepgaande sin vir medemenslikheid en naasteliefde. Sodoende bly sy voorbeeld ’n hoeksteen vir ’n soort saamleef in Suid-Afrika van 'voortbestaan in geregtigheid'. Small, die digter wat in 1957 met die bundel ­Verse van die liefde gedebuteer het, verdien ’n ­blywende plek in die gesprekke oor wat ons samelewing kán word." (Beeld, 28 Junie 2016)