Nicholas II - Inligting - 2022
Nicholas II was die laaste Russiese keiser, 'n verteenwoordiger van die Romanov-familie. Hy het die land van 1894 tot 1917 regeer. Gedurende hierdie tyd het Rusland vinnige ekonomiese groei beleef, maar terselfdertyd gepaard met die groei van die rewolusionêre beweging. Die uitbreiding in die Verre Ooste het onsuksesvol geblyk, wat in 'n oorlog met Japan verander het. En in 1914 is Rusland in die Eerste Wêreldoorlog ingetrek.
Tydens die Februarie-rewolusie het Nicholas opgeneem en was hy onder huisarres. In Julie 1918, in Jekaterinburg, is Nicholas II, saam met sy familie, deur die Bolsjewiste geskiet. Die Russies-Ortodokse Kerk het die tsaar verhef tot 'n martelaar en 'n heilige. Sy figuur, soos Stalin, is een van die mees kontroversiële in die Russiese geskiedenis. Daar word vandag selfs monumente vir Nicholas II opgerig.
Historici het egter 'n minder onomwonde mening oor hierdie koning. Hoe het keiser Nicholas II gelyk? Is dit alles waar wat hulle oor hom en sy dade sê? En hoe was Rusland onder hom?
Nikolai het 'n uitstekende opvoeding ontvang, het vyf vreemde tale geken. Hulle sê dat die keiser 'n hoër militêre en hoër regsopleiding gehad het. Hy het egter tuis gestudeer nadat hy 'n effens meer uitgebreide program ontvang het in vergelyking met die gimnasium in die geesteswetenskappe en verlaag in verhouding tot die natuurlike. Die klem was regtig op vreemde tale. Terselfdertyd was daar geen sprake van enige vorm van verifikasie van die kennis wat tradisioneel by sulke persone van hierdie rang verkry is nie. Nikolai praat en skryf bekwaam, hou daarvan om te lees, maar sy intellektuele vlak bereik nie eens 'n universiteitstudent nie. En die koning het vier tale geken, nie vyf nie: Engels, Frans, Duits en Deens erger as ander.
Die tsaar het in die leër gedien en die kolonel gekry. In werklikheid het Nikolai nooit regtig gedien nie. In sy jeugjare is hy 'n paar jaar as 'n regte offisier beskou, terwyl hy van werklike pligte vrygestel is. En hy het 'n kolonel gebly, terwyl hy in daardie rang was ten tyde van die dood van sy vader. Die tsaars waag dit gewoonlik nie om nuwe titels aan te wys nie.
Nikolai was die atletiekste koning. Die keiser was baie lief vir gimnastiek, het in 'n kajak geswem, tien kilometer gery. Hy het aan perdewedrenne deelgeneem, skaats, hokkie gespeel, biljart, tennis en baie geswem. Die koning was lief vir gesonde ontspanning, maar dit het geen spesifieke gevolge vir die land gehad nie. Nikolai het geen spesiale sportprogram vir die mense geskep of geïmplementeer nie.
Die koning was beskeie in kleredrag. Daar word geglo dat dinge en skoene van die Romanovs dikwels geërf is. Nikolai het self na bewering sy bruidegom se pakke gedra tot die laaste dae. Uit talle foto's blyk dit egter dat die koning meestal in militêre uniform in die openbaar verskyn het. En hy het 'n groot aantal uniforms gehad. Baie van hulle is in Tsarskoye Selo te sien. En die keiserin en haar dogters op die foto's poseer gedurig in verskillende uitrustings. Meisies van verskillende ouderdomme en groottes word in dieselfde kostuums gepos, wat hulle laat vergeet van die klere wat "geërf" word. En miljoene is spandeer aan die onderhoud van die koninklike familie, want dit sou dom lyk om klere teen hierdie agtergrond te bespaar. Die tsaar se uitgawes aan klere het gewissel van 3 tot 16 duisend roebels per jaar, die keiserin se klerekas het die land 40 duisend roebels gekos.
Die erfenis van sy vader in die bedrag van 4 miljoen roebels het Nikolai aan liefdadigheid bestee. Daar word geglo dat hierdie bedrag op 'n rekening by 'n Londense bank was. Die koninklike familie het 'n groot fortuin in sekuriteite en geld gehad. Maar liefdadigheid het minder as een persent spandeer. Keiserin Alexandra Feodorovna spandeer die meeste van alles, in die 1910's het sy tot 90 duisend roebels per jaar geskenk.
Nikolai het al die versoeke om genade wat op hom neergekom het, toegestaan. In die algemeen het hy teen doodsvonnisse uitgespreek. Daar word gesê dat daar minder doodsvonnisse tydens die keiser se bewind opgelê is as op 'n gemiddelde dag in die USSR onder Stalin. In werklikheid was daar groepe mense met wie die tsaar geheel en al barmhartig was. Hy het byvoorbeeld die Black Hundreds, wat in 1906 Joodse pogrome opgevoer het, vergewe. Maar die rewolusies en misdadigers hoef nie op genade te wag nie. Tot 1905 was daar min doodsvonnisse, maar in 1905-1913 het die owerhede meer as 6 duisend mense tereggestel. Dit is duidelik meer as onder Stalin op 'n gemiddelde dag. Dus was Nicholas nie so heilig in hierdie verband nie.
Hulle wou nie die korrespondensie tussen die tsaar en sy vrou publiseer nie, uit vrees dat die mense hulle as heiliges sou erken. Daar word geglo dat die kwessie van die publikasie van die korrespondensie van die tsaar ontstaan ​​het toe 'n beskuldiging van hoogverraad vir hom voorberei is. In werklikheid is 'n strafsaak teen Nikolai nooit geopen nie, hy is aangehou sonder enige aanklag, hy was nie 'n verweerder of 'n beskuldigde nie. En daardie korrespondensie is lank gelede in die USSR in die 1920's gepubliseer. En om die een of ander rede het dit nie tot die kanonisering van die getroude paartjie gelei nie. Almal het verneem dat Nikolai en sy vrou mekaar en hul kinders baie liefgehad het, hulle was geheg aan gesinsvreugde en rus. As individue was hulle 'n mooi paartjie, hoewel hulle gebreke het. Daar was niks in die korrespondensie wat die heiligheid van hierdie mense sou aandui nie.
Die tsaar is nie die skuld vir die tragedie op Khodynka nie; hy het al die slagoffers die nodige materiële hulp verleen. Wie, indien nie die eerste persoon in die land nie, moet die skuld vir so 'n voorval met talle slagoffers hê? Ja, en geen rou is aangekondig nie, Nicholas het voortgegaan om sy toetreding tot die troon te vier. En die gesin van elke slagoffer het hulp ontvang in die bedrag van 1.000 roebels. Gesinne wat hul broodwinner verloor het, het sy gemiddelde inkomste vir 5-7 jaar gekry. As u hierdie geld in die bank plaas, kan u slegs op 50 roebels per jaar reken.
Die tsaar het 50 duisend roebels aan die slagoffers van "Bloedige Sondag" betaal. Tydens hierdie gebeure is slegs 119 mense amptelik dood. En die toegewese bedrag kan eintlik nie so groot wees nie - ministers het 20-25 duisend per jaar ontvang. Die tsaar het 50 duisend toegeken om al die slagoffers te help.
Danksy die wyse optrede van Nicholas was dit moontlik om die verdere ontwikkeling van die rewolusie van 1905 te voorkom. Dit is trouens nie die moeite werd om oor enige hervormings te praat nie. Die koning kon die opstand ten koste van offers en toegewings onderdruk. Die land het verander en 'n grondwetlike monargie met 'n verkose wetgewer geword. Dit is nie nodig om oor hierdie vaste wil van Nicholas te praat nie. Sy raadgewers let op verwarring en gooi, afhanklikheid van ander se opinies. Die ministers van Binnelandse Sake Durnovo en Stolypin het hulle regtig gedra en hulle het die onderdrukking van die rewolusie verseker.
Nicholas het 'n groot ryk geskep. As mag vergelyk moet word in terme van die grootte van die leër, dan het Rusland regtig nie gelyk nie. Maar die bevolking was ook die grootste in Europa. Maar hierdie hele groot leër kon nie 'n deel van die magte van Oostenryk-Hongarye en Duitsland hanteer nie. Magtige Rusland het slegs 2,5 jaar oorlog teenstaan. Die ekonomie van Rusland was die tweede keer ter wêreld, met 1,85 keer agter die Amerikaanse. Terselfdertyd het 'n beduidende deel van die BBP tot die nie-kommoditeitsektor behoort - die kleinboere het wat hulle self gekweek het, verteer. Wat BBP per capita betref, het Rusland byna alle Europese lande agtergebly. En watter soort ryk het Nicholas geskep as hy dit gereed gemaak het? Maar die oorlog in die Verre Ooste het Rusland van veral die helfte van Sakhalin ontneem. Tot 1903 het die land die ekonomiese koers voortgesit wat deur Alexander III begin is. Sodra die traagheid geëindig het, het ekonomiese en politieke probleme in 1900-1907 begin. Eers in 1909 het Rusland weer die opswaai ervaar, wat verband hou met 'n nuwe generasie politici. Maar hierdie tydperk het geblyk te wees, en deur die wêreldoorlog oorgedra.
Onder Nicholas het die Ortodokse Kerk die magtigste in die wêreld geword. Hulle sê dat daar teen 1913 ongeveer 54 duisend kerke in die kerk was, dat daar gemeentes in Asië en in Afrika was. Die Ortodokse het ook gesag in die Heilige Land geniet. Maar die grootste kerk ter wêreld was, soos dit nou is, Katoliek. As daar ongeveer 90 miljoen Ortodokse Christene was, dan is Katolieke 212 miljoen. In Asië en Afrika was daar klein geestelike missies wat op geen manier sigbaar geword het nie.
Onder Nicholas het Rusland 'n demografiese oplewing ervaar. Aan die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu het die land werklik 'n groot bevolkingsgroei beleef. Die hoë geboortesyfer het egter gepaard gegaan met 'n hoë sterftesyfer. Sulke parameters is kenmerkend van onontwikkelde lande. In Europa het 'n demografiese wending al plaasgevind; die bevolking het nie so vinnig gegroei nie. Die vinnige bevolkingsgroei kan dus slegs deur armoede verklaar word. Dit is beswaarlik om op trots te wees.
Sodra die koning persoonlik die nuwe infanterietoerusting nagegaan het, het hy 40 myl saam met hom gemarsjeer. So 'n verhaal het regtig gebeur, niemand het daarvan geweet nie. Maar die ondersoek het nie baie gehelp nie - die infanterie het die oorlog binnegekom sonder helms, wat belangrik was tydens die skietery. Die soldate het ook nie handgranate gehad nie. Inderdaad, al die deelnemende lande het toerusting gehad wat onbevredigend was om 'n slootoorlog te voer.
Onder Nicholas is die dienstyd in die leër verminder tot 2 jaar, en in die vloot - tot 5 jaar. Sedert 1906 dien die soldate drie jaar lank in die infanterie en voetartillerie, en in die ander families - vier jaar. Revolusionêre gebeure het die rede vir die verkorte dienslewe geword. Die koning wou die leër bedank, wat volksonrus kan onderdruk. Die soldate het lakens, komberse, kussings en tee gekry.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die tsaar voortdurend na die voorkant gegaan. En selfs meer as dit, neem Nikolai sy seun saam. Net hy het nie verder as die vernietigingsone van vyandelike skulpe en vliegtuie gevorder nie, anders as die monarge van Duitsland en Engeland. Een keer tydens 'n hersiening het 'n vyandelike vliegtuig op die horison verskyn. Vir hierdie "moed" het die tsaar die Orde van St. George, IV, ontvang.
Die tsaar het in die moeilikste periode van die oorlog die bevel van die troepe oorgeneem sonder om 'n duim grond aan die vyand prys te gee. Nikolai het einde Augustus 1915 die bevel oorgeneem. Destyds het die toevlug van die Russiese leër beëindig waartydens Galicië en Pole verlore gegaan het. Die Duitse leër was uitgeput na 5 maande se aanvalle, en sy kommunikasie was uitgerek. Die Russe het daarenteen die voorste linie verminder en hul krag versamel. Die front het gestabiliseer en so amper tot die somer van 1917 gebly. Dit is egter moeilik om die sukses aan die koning toe te ken. Hy het slegs nominaal bevel gegee om nie deel te neem aan die beplanning van militêre operasies nie. Die tsaar hou eenvoudig van die militêre omgewing, en sy teenwoordigheid aan die voorkant het 'n positiewe uitwerking op die soldate gehad. Maar daar was 'n tweede kant aan hierdie verhaal: Nikolai het kontak met die regering verloor en die politiek laat vaar.
Selfs gedurende die oorlogsjare het Rusland nie voedselprobleme ondervind nie. Dit is duidelik dat Rusland, wat gedurende vredestyd een van die grootste uitvoerders van voedsel op die mark was, beter van voedsel voorsien is as in ander strydende lande. Teen 1917 het probleme egter opgehoop. Die owerhede het begin met eksperimentering van voedsel, pryse was vas, wat gelei het tot die vertrek van goedere na die swartmark. In die lente van 1917 was daar beplan om 'n rantsoeneringstelsel in te stel. Die ware hongersnood in Duitsland was waarlik baie erger. Maar ondanks die totale veiligheidsmarge wat in die ekonomie beskikbaar is, het die land 'n rewolusie ondergaan wat die tsaristiese regime vernietig het.
Belasting was laag in Rusland, dus het werkers meer ontvang as hul Europese eweknieë. Die Russiese owerhede is gedwing om min belasting in te vorder weens die armoede van hul onderdane. Ekonome het daarop gewys dat dit die land se swak ekonomie is wat nie die winsgewendheid vir die begroting gegee het nie. En dit is verkeerd om oor die welvaart van Russiese werkers te praat. In 1913 ontvang 'n fabriekswerker in Engeland gemiddeld 440 roebels per jaar. Terselfdertyd het die land uitgestaan ​​onder die ontwikkelaars vir sy lae verdienste. In Duitsland was die salaris byvoorbeeld 540 roebels, en in Amerika in die algemeen ongeveer 1000. In 1914 verhoog Henry Ford sy werkers se lone tot $ 5 per dag. Dit stem ooreen met 2700 roebels per jaar. Huishulpe kon nie eens van sulke verdienste droom nie. In die Russiese bedryf was die gemiddelde salaris 264 roebels.
Onder Nicholas is die eerste keer ter wêreld 'n wet op maatskaplike versekering ingestel. Moenie dink dat Rusland in 1912 die hele wêreld in hierdie verband ingehaal het nie. Soortgelyke wette is al 25 jaar in Duitsland en Oostenryk-Hongarye van krag. In ander lande was vrywillige versekering van krag, maar dit was baie meer ontwikkel as Russies.
Die Amerikaanse president het Nikolai geprys dat hy die wêreld se mees gevorderde arbeidswetgewing geskep het. Hierdie mite verskyn eers in die emigré-literatuur. Amerikaanse bronne swyg oor so 'n uitdrukking van president William Taft. In vergelyking met Duitsland, 'n leier op die gebied van sosiale wetgewing, lyk huishoudelike pogings bleek. In Europa is daar reeds algemene versekering vir ouderdom en siekte uiteengesit, wat glad nie in Rusland was nie.
Pryse onder Rusland onder Nicholas was van die laagste ter wêreld. Sedert die middel van die 19de eeu het Rusland sy mark met hoë tariewe beskerm. Dit sou die plaaslike bedryf help ontwikkel. Nietemin het vervaardigers pryse op die maksimum vlak gehou, dit wil sê op die vlak van invoerpryse, wat steeds 'n 35% -reg was. Dit blyk dus dat industriële produkte in die land met ongeveer 30% duurder was as in Europa. Maar wat landbouprodukte betref, hou die land, as synde 'n uitvoerder, relatief lae pryse.
Danksy Nikolai het die roebel deur goud gesteun. En hoewel die monetêre hervorming in 1897 plaasgevind het, het die land selfs onder Alexander III en sy ministers daarvoor begin voorberei. Die hervorming is gedwing - Europa het oorgeskakel na sirkulasie met goue geld, wat feitlik net daarmee verhandel het, en dit was moeilik vir Rusland om by kredietgeld te bly. Dus het eksterne omstandighede hierdie stap beïnvloed. En 'n mens moet nie die verdienste in die hervorming aan die keiser toeskryf nie. Hy het self weinig verstaan ​​wat geldsirkulasie betref, en hy vertrou Minister Witte. Met 'n negatiewe handelsbalans moes goud die land verlaat. Die probleem is opgelos deur voortdurende lenings in buitelandse markte. Teen 1914 het die land 6,5 miljard roebels geskuld, met 'n totale goudreserwe van 1,6 miljard.
Onder Nicholas II was daar 'n deurbraak in die onderwys. Hulle sê dat verpligte primêre onderwys in 1908 in Rusland verskyn het. En teen 1916 was daar 85% van die geletterde mense in die land. Befondsing vir onderwysinstellings het gegroei. In werklikheid is daar sedert 1908 geld begin betaal aan die zemstvos om 'n projek op te stel vir 'n skoolnetwerk met primêre onderwys. Volgens die planne sou die program in die Europese deel van die land in 1925-1926 van stapel gestuur word, en in Sentraal-Asië weet hulle nie eens wanneer nie. In 1913 het slegs 20 duisend van die 1,3 miljoen seuns 'n hoërskooldiploma ontvang. Vir die meisies was die prentjie nog erger. Aan die vooraand van die oorlog was daar 100 universiteite in die land, waarvan die staat slegs 65 diplomas erken het, en 9 van hulle teologies en 8 militêr. Daar was institute waarin slegs dosyne studente gestudeer het. Daar hoef nie in 85% oor geletterdheid gepraat te word nie - hierdie aanwyser is van toepassing op jong mans in groot stede. In 1913 was die geletterdheid gemiddeld 21% regoor die land vir alle ouderdomme.
Onder Nicholas is gratis mediese sorg in die land ingestel. Zemsky en die staat se mediese fonds was nog nooit gratis nie. Die dienste is waar, teen 'n simboliese prys. Die zemstvos het 20 kopekse geneem vir 'n afspraak en 'n doktersbesoek, en in stede het inwoners 'n hospitaalfooi betaal - 'n roebel per jaar. En hoewel medisyne vir almal oop was, het die oorbelasting van dokters en hospitale hul opsies beperk. Die staat het nie genoeg geld bestee nie; groot ondernemings het selfs hul eie hospitale onderhou.
Onder Nicholas het die Russiese nasionalisme 'n magtige mag geword wat die belange van die burgers verdedig. Die Unie van die Russiese volk was inderdaad 'n sterk politieke organisasie.Benewens die ondersteuning van die huidige regering, was die Swart Honderde egter aktief in antisemitiese aktiwiteite. Waarvoor kan gewone burgers vra? En na 1906 het hierdie organisasies eintlik niks gedoen nie, patriotiese aktiwiteite nageboots en regeringsfondse verbrand. Die All-Russian National Union was 'n politieke party en was besig met aktiwiteite in die Duma. Privaatsoekers het nie by hulle gekom nie.
Nikolay kon die BBP verviervoudig en die bedryf laat herleef. Die Russiese nywerheid het vinnig ontwikkel in die jare 1890-1900. Toe het drie jaar 'n ernstige krisis ontstaan ​​in die metallurgie, masjienbou en steenkoolmynbou. Vanweë die oorlog en rewolusie, in 1904-1907, was dit onvanpas om oor die groei van die nywerheid te praat. En in 1909 begin die vinnige groei weer. Die algehele tempo het die aanwysers van ontwikkelde lande oorskry. Nietemin, industriële groei en algemene ekonomiese groei moet nie gekombineer word nie. In die struktuur van die land se BBP het die nywerheid slegs 'n kwart beset. Die mees hoë-tegnologie industrie, metaalverwerking, het die land in 1913 slegs 2,7% van die BBP besorg. Die groot aantal steenkoolmynbou is verklaar deur die feit dat die basis aanvanklik laag was. Maar selfs in 1913 vervaardig Rusland 14 keer minder steenkool as die Verenigde State. Maar olieproduksie het van 1901 tot 1913 gedaal, terwyl dit in Amerika in 'n wrede tempo ontwikkel het.
In 1914 stuur die keiser 2000 Russiese ingenieurs na Amerika om 'n swaar militêre industrie te skep. Ons praat eintlik van die opgeblase personeel van die verkrygingskommissies. Beamptes van die militêre departement het in Amerika aangekom om produkte te aanvaar wat volgens die Russiese militêre bevel gemaak is. As hierdie mense iets met produksie te doen gehad het, het hulle net oor Russiese standaarde gepraat. Die Amerikaners, wat reeds 'n gevorderde industriële mag was, het niks te leer gehad nie.
Onder Nikolai het Rusland die wêreld se grootste uitvoerder van landbouprodukte geword. As ons oor graan praat, dan was dit waar. Rusland het nie gelyk aan die aanbod van eiers en botter gehad nie. Maar Rusland het slegs 1% van die markvolume verkoop, en die invoer van vleis het die uitvoer selfs oorskry. Maar aan die begin van die 20ste eeu was voedselhandel 'n klein deel van die totaal, hoogstens 3%. Dus was Rusland swak betrokke by die wêreldwye wêreldhandel.
Onder Nicholas het Rusland baie gebiede bloedeloos annekseer en Siberië en die Verre Ooste begin ontwikkel. In 1900 beset Russiese troepe die noorde van Mantsjoerye en help om die Boxer-rebellie te onderdruk. Eers in 1902, in stryd met die ooreenkomste, is die leër nie teruggetrek nie. Dit het een van die belangrikste redes vir die Russies-Japannese Oorlog geword. Die besetting van Mantsjoerye was formeel - die Chinese administrasie het hier gebly, belasting is na China gestuur. Die land se aggressiewe beleid in die Verre Ooste was 'n persoonlike inisiatief van Nikolai, wat na die lelike kliek geluister het. Die land het nie hieruit dividende ontvang nie, omdat daar eenvoudig geen krag was om die besette gebiede te verdedig nie. Na die nederlaag in die oorlog met Japan het Rusland uit Mantsjoerye onttrek. In 1902 is die stad Tianjin na China terugbesorg. Die Uryankhai-gebied (nou Tuva) in 1914 is soos 'n protektoraat van Rusland, soos Bukhara en Khiva, beskou. Maar hierdie yl bevolkte gebied was vir niemand interessant nie. Ondanks die moeilike situasie in Persië, was die gebied nie geannekseer nie. En die lande in die weste (Galicië, Lvov, Tsjernigov) is tydens die Eerste Wêreldoorlog gevange geneem en noemenswaardige opofferings geëis. Boonop het die Oostenrykers in 1915 die grootste deel van die land teruggeneem.
Die keiser het persoonlik al die hervormings uitgevoer, soms in stryd met die Duma. Die hoeveelheid bestuur wat op Nikolay gelê het, het hom nie net toegelaat om al die hervormings te ontwikkel en uit te voer nie, maar het selfs die besonderhede daarvan ingewin. In Rusland het 'n tradisie ontwikkel waarvolgens die tsaar die koördineerder van die optrede van die apparaat was. Hy het senior amptenare aangestel en groot verskille tussen ministeries opgelos. Die tsaar het geen rekeninge opgestel nie. Hy het selde op vergaderings verskyn, gewoonlik het hy individueel met predikante gekommunikeer. Nikolai het sy besluite kortliks aangekondig, sonder om die moeite te doen om iets in detail te verduidelik. Uit sy aantekeninge is dit nie duidelik hoe besluite gebore en geneem is nie. Inteendeel, hy kies eenvoudig uit die klaargemaakte opsies wat hom aangebied word.
Nicholas II het die volk ongekende vryheid van spraak gegee. Tot 1905 was dit nie nodig om daaroor te praat nie. Boeke en tydskrifte is swaar gesensor. Joernaliste en redakteurs is verhoor en verban. Na 1905 het die situasie versag, maar die owerhede het voortgegaan om mense in hegtenis te neem. Konstantyn Balmont moes die land verlaat weens die uitdrukking "ons tsaar is 'n ellendigheid". Dit was onmoontlik om wettiglik te vergader om die politiek te bespreek. Openbare vergaderings is met die owerhede gekoördineer, en 'n toesighoudende polisiebeampte was voortdurend daar.
Onder Nicholas het die Russiese goudroebel die betroubaarste geldeenheid in die wêreld geword, en die goudreserwe was die grootste ter wêreld. Geldsirkulasie is gebaseer op vertroue. Hoe hoër dit in die land se ekonomie is, hoe minder persentasie gouddekking is nodig. In Engeland in die 1910's was slegs 20-25% van die hoeveelheid banknote genoeg vir goud. En in die arme Rusland, met 'n onstabiele finansiële stelsel, hoef u nie oor vertroue te praat nie, dus moes hulle 100% goudsteun verleen. Die regering het die reg voorbehou om slegs 300 miljoen onversekerde roebels uit te reik met die gebruik daarvan tydens die rewolusie van 1905. Die grootste goudreserwe ter wêreld is nie soseer te danke aan die volume geld as gevolg van 'n lae vlak van vertroue nie. Hierdie fondse is egter uit die ekonomie onttrek en was deels heeltemal in die buiteland werksaam.
Nicholas II het 'n magtige leër in Rusland opgerig. Die skeppers van hierdie mite as 'n bewys sê dat die beste Mosin-gewere en Maxim-masjiengewere ter wêreld in Rusland in diens was, en die 76-mm veldgewere was nie gelyk nie. Ligte wapens in die binnelandse leër was regtig ordentlik. Maar teen die tyd dat die Eerste Wêreldoorlog begin het, het die geweer al 'n betroubare wapen in alle leërs geword, en masjiengewere, hoewel dit 'n nuwe, maar ook redelik werkbare instrument. Duitse gewere in hul eienskappe was nie minderwaardig as die Russe nie, en ons ligte en vinnige vuur 76 mm-kanon is slegs aangepas vir mobiele gevegte. Teen die verskanste vyand was sy magteloos. Dieselfde Duitsers het vier keer swaar artillerie gehad.
Die koning het 'n magtige lugmag in die land gebou. In 1910 was daar inderdaad 263 vliegtuie in Rusland, dit was die grootste vliegtuigvloot ter wêreld. Teen die herfs van 1917 het die getal vliegtuie gegroei tot 700. Eers met die uitbreek van vyandighede het al die oorlogsgetrokke lande vliegtuie probeer vervaardig. As gevolg hiervan het Frankryk teen 1918 reeds 3.300 vliegtuie gehad. Rusland was ook baie afhanklik van die bondgenote, van hulle het dit sowel die vliegtuie self as vliegtuigmotors ontvang.
Die koning het 'n magtige vloot in die land gebou. Aan die einde van die oorlog het die Britte 33 moderne slagskip in diens gehad en nog 17 uitgediende. In Duitsland was die verhouding 18 en 22. In Rusland, teen die begin van die Eerste Wêreldoorlog, was daar slegs 9 verouderde slagskepe en nog 8 is gebou. Die binnelandse vloot was dus ongeveer vergelykbaar met die Franse en die Amerikaanse, maar was baie minderwaardig as die Duitsers en die Britte.
Nicholas II het die Groot Siberiese Spoorweg gebou. In werklikheid het Alexander III met hierdie konstruksie begin. Dit is onder hom dat die Trans-Siberiese Spoorweg in 1891 gelê is. Toe was Nikolai teenwoordig tydens die seremonie, terwyl hy steeds die erfgenaam was. Sy persoonlike bydrae was nog steeds aansienlik - sy was in 1892-1903 die voorsitter van die Siberiese Spoorwegkomitee, en was baie geïnteresseerd in die proses. Die uitwerking van die konstruksie daarvan was nie net positief nie. Aan die een kant het Siberië vinnig begin ontwikkel en verbind met die Europese deel van die land. Aan die ander kant het een van die stukke van die pad deur die grondgebied van China geslaag. Dit het tot uitbreiding en die Russies-Japannese Oorlog verander. Reeds voor 1905 was daar 'n leemte in die Transsib, waardeur die goedere via Baikal moes afgelewer word. En eers in 1916 bereik die pad, wat geheel en al op die grondgebied van Rusland lê, Vladivostok.
Nicholas II het die Internasionale Hof van Den Haag gestig. In 1899 en 1907, met die aktiewe deelname van Nicholas, is twee Haagse vredeskonferensies gehou. As gevolg hiervan is baie verklarings en ooreenkomste aangeneem wat gemik was op die vreedsame oplossing van konflikte. Die Permanente Arbitrasiehof is ook in die lewe geroep. Dit het egter nie ernstige resultate opgelewer nie. Die Kamer het nie die uitbreek van die Russies-Japanse Oorlog, die Balkanoorloë en die Eerste Wêreldoorlog verhoed nie. En selfs Rusland het in sy krisis met Japan nie eens na Den Haag probeer beroep nie. Die vredesinisiatief is deur die skeppers self begrawe. Dit is waar, sommige van die Haagse konvensies vir die beskerming van krygsgevangenes en burgerlikes wat toegelaat is om die mensdom tydens die Eerste Wêreldoorlog te toon. En hoewel die Russiese keiser die inisieerder van die Eerste Vredeskonferensie was, was hy nie die outeur van al sy besluite nie. Wat die reëls van oorlogvoering betref, is gevestigde internasionale praktyke eenvoudig gekonsolideer.
Onder Nicholas het die alkoholverbruik skerp gedaal. Aan die einde van die 19de eeu is 'n wynmonopolie in die land ingestel. Dit was die staat wat die verkoop van goedkoop vodka begin beheer het. En dit het die land 'n groot inkomste gebring - 'n kwart van alle begrotingsinkomste in die 1910's. Die verbruik van suiwer alkohol per capita beloop regtig 3,4 liter per capita, wat 5 keer laer is as die van Frankryk en 3 keer laer as die van Duitsland. Daar word vandag gemiddeld 15 liter in die land gedrink. Hulle het meer in die stede gedrink as op die platteland. Die prys was van so 'n aard dat dit verbruik verminder het, maar die ontwikkeling van ondergrondse maanskyn nie toegelaat het nie. Ek moet sê dat hulle onder Nicholas ongeveer dieselfde gedrink het as in die 19de eeu. Monopolie self en lae pryse is gekritiseer. Daar is gesê dat die owerhede die mense dronk maak. Baie pleit vir die instelling van Verbod. Dit het verskyn met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Verbod het egter tot die ontstaan ​​van sosiale spanning gelei, wat bygedra het tot die vorming van 'n rewolusionêre situasie. Dit wil sê, die tsaristiese regering het eers 'n slim stelsel geskep vir die verkoop van alkohol, en daarna vernietig.
Nicholas II kon inflasie en werkloosheid tem. Met die geskepde monetêre stelsel van sirkulasie, gefokus op goud, was inflasie onmoontlik. As gevolg van die groei in die aantal huishoudings, het die vraag die aanbod oorskry. Dit het gelei tot 'n toename van 59% in die kleinhandelpryse van 1897 tot 1913. Dit het hoofsaaklik voedsel en verbruikersgoedere gehad. Daar was feitlik geen werkloosheid in die stad nie, net baie inwoners het noue bande met die platteland gehad. As die vraag na gehuurde arbeid afgeneem het, het mense bloot na hul dorpe teruggekeer. In werklikheid het die owerhede werkloosheid na die platteland gedryf. Die oppervlakte bewerkte land het amper nie gegroei nie, en gevolglik het die lotte afgeneem. Tot die helfte van die arbeid in die landbou is vermors. Die mense het geglo dat die probleem by die grondeienaars was, wat in 1903-1904 tot onrus gelei het. Ekonome beskou dit as werklike werkloosheid as die oorsaak van hierdie krisis.
Nicholas II het nooit die troon abdikeer nie. Die abdikasie van Nicholas II is nogal kontroversieel. Hierdie mite is op sy basis gebore. Die abdikasie het plaasgevind in die teenwoordigheid van 'n groep mense, verskillend in hul politieke oriëntasie en sosiale status. Nicholas II het die dokument onderteken in die vervoer van sy trein. Dit is moeilik om die sameswering van 'n groot aantal verskillende mense voor te stel. Die ooggetuies het geen rede gehad om die vervalsing van die dokument te betwyfel nie. En Nikolai self sê direk in sy korrespondensie met sy ma en kommunikasie met gespreksgenote dat hy die wet onderteken en afstand gedoen het. Ondersteuners van myte beklemtoon 'n onduidelik teken van die potlood. Inteendeel, dit dui inteendeel op die egtheid van die dokument. Die feit is dat Nikolai altyd met 'n sagte potlood onderteken het, en toe is die dokument met ink gesertifiseer deur die minister of adjunk-generaal. Die rewolusie het die koning eintlik omvergewerp. Dit is moeilik om voor te stel dat diegene wat op 2 Maart hier in die koets bymekaargekom het, indien hulle geweier het om die dokument te onderteken, eenvoudig sou vertrek het en die mag aan Nikolai oorgelaat het. Hy sou met geweld in hegtenis geneem en ontslaan word. En hoe kan dit wees dat die vervalsing van die handtekening van die koning 'n driehonderdjarige dinastie neergebring het?
Die bevel om Nikolai en sy gesin te skiet, kom van Moskou. Hierdie verhaal spook historici al dekades lank. Wie het die opdrag gegee om die koning en sy gesin dood te maak? Daar is vandag geen twyfel dat die uitvoerende komitee van die Ural-streeksraad van werknemers, soldate en kleinboere die resolusie oor die teregstelling van die Romanovs aanvaar het nie. Maar daar was geen bevel van Moskou, Lenin of Sverdlov nie. Daar is egter indirekte bewyse dat dit nie kon gebeur het nie. Lenin het kort voor die teregstelling in 'n telefoongesprek die bevelvoerder van die militêre groep Severouralsk direk opdrag gegee om die koninklike familie te beskerm en geen geweld toe te laat nie. Die verantwoordelikheid moet waarskynlik op die plaaslike owerhede geplaas word, terwyl willekeur algemeen voorkom. Die Wit wagte het Jekaterinburg aangeval. Inderdaad, die tsaar en sy seun, wat hul abdikasie aangekondig het, kon nie meer die troon opeis nie.