“Ná ŉ lang gegroet het ons daar weggery en ek het besef dat ek op ’n Damaskus-reis was. Die ongelooflike sang, die vredeliewendheid en vriendelikheid van almal en die mense wat met ons vertrek buite die hek so vriendelik gewaai het, is ’n ervaring wat jou bybly en jou denke verander.”
“Op pad na die saal waar ons die inwoners moet toespreek, sit ’n ou dame wat lekkergoed verkoop. Sy is baie teleurgesteld toe ons sê dat ons nie geld by ons het nie en later weer ’n draai sal maak. Sy was so opgewonde toe sy ons sien, want sy het geweet hier is mense wat ’n ietsie kan bekostig. My kinders het later wel vir haar ŉ geldjie gegee. Sy was so dankbaar en het vertel wat sy alles daarmee gaan koop – nie luukshede nie, bloot die dinge wat vir ons alledaags is. My kinders is diep geraak en hulle wil van nou af hul sakgeld vir die tannie gee.”
Skoppensboer is net dankbaar bly dat hy al so deur die Nuwe Suid-Afrika verarm is dat hy nie geld het om soos al die ander boerewors-eters tot Soliforum se nagwake in Soweto en ander polities korrekte kaskenades kan bydra nie.