Die Verdrag van Rome - Daarbenewens - 2022
Die Verdrag van Rome
Die Verdrag van Rome is op 25 Maart ondertekenste 1957. Baie beskou die Verdrag van Rome as die saaiboerdery wat tot die Europese Unie gegroei het. Die verdrag het die Europese Ekonomiese Gemeenskap en die Europese Kommissie vir Atoomenergie ingestel.
Ondersteuners van 'n groter Europese samewerking het in April 1951 gesterwe met die totstandkoming van die Europese Steenkool- en Staalgemeenskap (EGKS). Twee Franse het geglo dat hierdie samewerking nog verder kon stoot - Robert Schuman en Jean Monet. Schuman, wat in Duitsland gewoon en gestudeer het, het geglo dat, ondanks die onlangse herinneringe aan die Tweede Wêreldoorlog, beide Frankryk en die huidige Wes-Duitsland beter betrekkinge kon bewerk. Monet was 'n sakeman wat van mening was dat die enigste manier vir groter welvaart in beide Frankryk en Wes-Duitsland was vir beide lande om 'n beter en meer positiewe verhouding te ontwikkel. Konrad Adenaur, Wes-Duitsland se eerste na-oorlogse kanselier, het die sienings van Schuman en Monet gedeel. Al drie het geglo dat 'n groter samewerking tussen albei lande 'n kans op 'n ander oorlog tussen albei lande sou beëindig.
Paul-Henri Spaak van België het ook hul mening oor samewerking gedeel wat ook van mening was dat die dreigement van oorlog 'n saak van die verlede sou wees as die hele Wes-Europese steun sou steun vir meer samewerking.
In 1954 verwerp Frankryk die idee van 'n Europese leër wat Duitse troepe sou insluit. Alhoewel hierdie benadering nie inpas by die ideaal van groter samewerking nie, het dit ironies genoeg 'n proses ontlok wat tot verdere Europese integrasie en samewerking sou lei. Benelux (België, Nederland en Luxemburg) was bekommerd dat beide Duitsland en Frankryk die dominante magte in Wes-Europa sou word. Benelux het aan Wes-Duitsland, Frankryk en Italië (die ses lede van die EGKS) voorgestel dat verteenwoordigers van al ses lande by Messina in Sisilië moet vergader om die skepping van 'n gemeenskaplike mark te bespreek. 'N Verklaring is uitgereik wat lui:
'Die tyd het aangebreek om 'n nuwe vooruitgang te neem in die rigting van die bou van Europa.'
Verteenwoordigers van die ses lande het in Junie 1955 op Messina vergader. Die vergadering is onder voorsitterskap van Paul-Henri Spaak. Die belangrikste voorstelle was vir 'n algemene gemeenskaplike mark en 'n Europese atoomenergie-owerheid. Die idee agter 'n gemeenskaplike mark was dat die handel tussen lidlande in die gemeenskaplike marksone tariefvry moes wees. Spaak het geglo dat so 'n beleid vier groot voordele sou inhou:
1) 'n Groot gebied in Europa sou geskep word met dieselfde handelsbeleid.
2) So 'n sone sal die ekonomiese spier van die Verenigde State uitdaag.
3) Die krag van gesamentlike hulpbronne sal uitbreiding en groter welvaart tot gevolg hê.
4) Daar sou 'n styging in die lewenstandaard wees vir diegene wat binne die gemeenskaplike mark woon.
Die teorie wat deur Messina gegenereer is, het 'n aantal praktiese realiteite geïgnoreer. Daar is byvoorbeeld nie 'n ooreenkoms bereik oor die plig wat deur lede van die gemeenskaplike mark gehef sal word vir produkte wat uit die nie-lidlande na die gemeenskaplike mark kom nie. Daar is ook nie 'n ooreenkoms oor 'n gemeenskaplike landboubeleid vir lidlande bereik nie. Die Messina-konferensie wys egter dat daar 'n begeerte was om vorentoe te beweeg en te ontwikkel wat deur die EGKS begin is.
Brittanje het in Julie 1955 verteenwoordigers na die Messina-konferensie gestuur, maar hulle is aan die einde van die jaar uitgetrek. Herbert Morrison het gesê dat as Brittanje by die gemeenskaplike mark aansluit, dit sou wees:
'Die einde van Brittanje as 'n onafhanklike Europese staat ... die einde van duisend jaar geskiedenis.'
As gevolg van die Messina-konferensie het Frankryk, Wes-Duitsland, Nederland, België, Italië en Luxemburg die Verdrag van Rome op 25 Maart 1957 onderteken. Die verdrag het op 1 Januarie 1958 in werking getree en die gemeenskaplike mark is strenger tot die Europese Ekonomiese Gemeenskap (EEG) waardeur die handel deur lidlande binne die EEG nie tariefvry was nie; die teorie was dat die koste sou bly hou en dat die mense binne die EEG voordeel sou trek en sodoende hul lewenstandaard sou verbeter.