Image deur 3D-animasieproduksiemaatskappy
Die meeste mense dink dat u ergste vrees as u op die see roei, 'n storm is. Natuurlik, as die golwe groter word as u huis, kan dit 'n bietjie ontstellend wees. Maar dit beteken ook dat jy vinnig gaan, baie vinnig.
Die slegste ding wat kan gebeur is nie 'n storm nie; dit is aan die verkeerde kant van een. Selfs sonder 'n seil is wind alles op die see. As dit waai, beweeg die water, en so is jy ook. Maar as dit stop, kan jy net so deur die hare gel ry.
Met 500 myl om te ry, was ons al 28 dae op die see. Ons is 185 myl voor R4J en 24 uur voor die wêreldrekord. Maar dan stop die wind, en ons ook.
'N Storm het op die weerberig verskyn, 'n storm wat geen logiese rede het om daar te wees nie. Maar ek moes nie verbaas gewees het nie; die enigste ding waarteen die Atlantiese Oseaan konsekwent is, is inkonsekwentheid.
Op hierdie punt roei ons al wat drie genoem word. Dit beteken dat drie mense te alle tye aan die roeispane is terwyl net een rus. Dit beteken dat almal meer roeityd en minder slaaptyd kry. Ons moet voorbereid wees.
Die gevolge van die dreigende storm sal tweeledig wees.
Eerstens, terwyl ons dit nader, het ons geen wind nie. Die weer is teen ons, wat beteken dat enige vordering moeilik sal wees. Met geen wind om die strome te vergoed nie, sal ons gelukkig wees as ons dit regkry om net stil te bly.
Tweedens, as ons uiteindelik die storm tref, sal ons wind hê, baie wind. Maar nie die wind wat ons wil hê nie. Hierdie wind kom van alle kante af en dwing ons om die motor te deaktiveer en met die hand te stuur. Weereens is die kans om sinvolle vordering te maak, basies nul.
Hierdie nuus is verwoestend. Volgens die vooruitskattings sal hierdie storm ons voorsprong op R4J tot 'n skeermyn-dun kant laat krimp. En dit vee effektief ons kanse uit om die wêreldrekord te behaal. Daardie doel het onmoontlik geword.
So ek vind myself ingeprop in die Amerikaanse GeesDie klaustrofobiese kajuit wat die sout en die gesnipperde vel van my voorkop vryf en probeer om 'n plan in plek te kry. Maar niks kom nie.
Daar is geen 'oplossing' vir hierdie probleem nie, en probleme sonder oplossings is die probleme wat die vermenging van hoëprestasie-spanne toets. Die enigste manier om die doel te bereik wat ons almal ten doel het om te bereik, is om iets te doen wat niemand voorheen gedoen het nie. Net daar, in die middel van die woedende oseaan, sal Latitude 35 die onmoontlike moet doen.
Strewe na die onmoontlike
Die storm het ons pas vernietig. Teen die tyd dat ons met die handstuur gewerk het, het ons snelheid van 3.0 knope tot 0.8 knope gegaan. Dit is erger as wat ons gedink het dit gaan wees, en my span het 'n plan nodig.
In daardie kajuit ingekruip, stoot ek die kaarte weg, draai weg van die GPS en haal my notaboek uit. Ek maak my oë toe en laat myself begin dink.
Ek is nie seker hoe lank ek daar inbring nie. Ek raai ten minste 'n goeie uur of twee. Toe ek die deur oopmaak om my angstige span in die gesig te staar, het my brein sy werk gedoen; die probleem is opgelos. Ek het 'n plan, en dit is absoluut kranksinnig.
Ons het nog 400 myl oor - 400 myl presies. Ons het vyf dae oor om die wêreldrekord te behaal. Selfs 'n roeier kan so wiskunde doen. Die antwoord is duidelik. Om ons doel te bereik, sal ons die volgende vyf dae elke dag 80 myl moet ry.
Die feit dat die meeste lesers nie hieroor kla nie, moet ek waarskynlik verduidelik. Wat ek nou net gesê het, gebeur nie. Party sal selfs sê dat dit nie kan gebeur nie.
'N Fantastiese dag in die Talisker is 70 myl. Enige span wat gemiddeld die wêreldrekord sou breek. Dit is 'n fantastiese tempo wat vereis dat 'n elite-span 100 persent van die tyd teen 100 persent trek.
'N 75-myl-dag is buitengewoon. Miskien het julle groot motorjoggies daardie oggend ekstra gehelp met gevriesdroogde pierogis. Miskien het 'n vriendelike walvis jou 'n bietjie gedruk. Dit is rede tot viering. Tagtig myl dae is byna ongehoord. Hulle het 'n kragtige storm nodig om die boot teen 'n tempo buite die verwagte menslike beperkings te stoot. U sal dalk so lank in 'n wedloop kom. Ons het vyf nodig, en daar is nie meer storms in sig nie.
Hierdie is dit. Dit is my plan. Die enigste pad vorentoe is die pad vorentoe. Ons doel is in 'n kluis toegesluit. Die enigste ingang is om die deur van die skarniere af te skeur. Dit is nie iets wat 'n persoon veronderstel is om te kan doen nie, maar daar is net een manier om dit uit te vind.
Ek het die grootste toets van my loopbaan as leier bereik. Dit sal die belangrikste oomblik van my lewenswerk wees. Die manier waarop my span reageer, sal bevestig of ophou soos 'n wenner, leer hoe om te rus, slegte besluite op 'n goeie manier neem, individueel motiveer, die vraag beantwoord hoekom? en om menslike emosiewerke te benut.
Ek het so hard probeer om 'n goeie leier te word dat ek nooit die grootste waarheid van leierskap besef het nie. U moet goeie besluite neem. U moet die tyd insit. U moet omgee. Uiteindelik hang u sukses nie van u af nie. Dit was nooit. Dit is aan hulle.
Die span op die proef gestel
Dit is die toets wat regtig sal meet of ons 'n hoëprestasiespan is of nie. Die toets is nie of ons 80-kilometer dae kan ry of nie. Die toets is of my span selfs sal probeer of nie.
Matt is die eerste een wat reageer. 'Dank die Here,' sê hy. 'Ek het gedink jy gaan iets soos 100 myl per dag sê.' Hy kyk om na die ander. 'Julle dink nie eintlik dat dit buite bereik is nie?'
'Glad nie, maat,' antwoord Alex. 'Slaan oor wat ek nodig het om te doen. Ek sal die hele nag roei as ek moet. '
Nou is dit Angus se beurt. 'N Stilte neem die boot oor terwyl ons wag om sy mening te hoor. Drie uit die vier sal dit nie sny nie. As Angus uit is, is ons almal so. 'Toe ek en Jason ooreengekom het om aan te sluit vir die wedren van hierdie jaar,' sê hy uiteindelik. 'Dit was met die veronderstelling dat ons saam met die geskiedenis 'n beter kans gehad het as wat ons van mekaar afgesonder het.'
Hy neem nog 'n pouse. 'Ek sal eerlik wees as ek jou vertel dat ek nie seker was hoe goed ons sou saamwerk nie. Maar nou. . . ons is broers. ” Ek knik instemmend my kop. Angus draai terug na Matt en Alex. 'En ons is ook so.' Hulle knik ook.
'Ons is nie dieselfde ouens wat hierby ingegaan het nie. Ons is anders. Jay het dit vir ons gegee. ” Hy kyk my dood in die oë. 'U het dit aan ons almal gegee. Al wat ons gevra het, was 'n kans op die geskiedenis. Wel, seuns, hier is dit: vyf dae om 400 myl te roei. Dit is nie 'n baie goeie kans nie, maar dit is ons kans. En ek persoonlik wil dit nie saam met enige ander span neem nie. ”
Hierdie oomblik, as ek hierdie woorde van my span hoor, is dit die toppunt van my atletiekloopbaan. Dit is beter as enige wenstreep wat ek nog ooit gekruis het. Hierdie span - 'n span wat ek opgebou het in die hoop om uiteindelik die tipe leier te word wat ek altyd gedroom het dat ek kon wees - het die enigste verwagting wat regtig saak maak: net myne verbreek. Na daardie oomblik kan ek nooit dieselfde wees nie.
As u doen wat ons daar op die water gedoen het, gee u uself heelhartig aan 'n doelwit wat u met alle mag glo dat u uself waardig is. As u dit doen, wanneer u uself heeltemal aan die proses oorgee, verander dit u. Dit verander jou altyd.
Om hierdie doel te bereik, moet u die emosies van u span deeglik benut, maar dit beteken ook dat u ook uwe sal benut. As u 'n oomblik kry soos ek, en u sal, en hierdie span wat u nou regtig liefhet, slaag op die presiese oomblik wat u nodig het, sal u nie van daardie oomblik af wegstap op dieselfde manier as wat u daar ingegaan het nie.
Sommige mense stel nie daarin belang nie. Hulle wil nie regtig verander word deur hul doelwitte of hul spanne nie. En om eerlik te wees, is daar niks objektief verkeerd daarmee nie. U kan 'n uitstekende loopbaan hê as 'n individuele bydraer tot 'n onderneming. Ernstig.
U kan die klok slaan en 'n wonderlike lewe hê. Maar u sal nie die vrugte pluk as u in 'n span met 'n hoë prestasie is, of om 'n vooraanstaande span te hê nie. As u daardie dinge wil hê, moet u uself aan iets groter as uself oorgee. U moet kwesbaar wees.
Om sterk dinge te doen, beteken baie swakheid. Maar die rede waarom ek en ander soos ek doen wat ons doen, is omdat daar 'n intense beloning is wat spruit uit die identifisering van 'n voorwerp wat u dink te swaar is vir u om te beweeg, u skouer daarteen te plaas en so hard soos u te druk. kan.
Want as u in staat is om daardie massiewe gewig te beweeg, sal u nooit weer op u eie krag twyfel nie. Ooit.
Selfvertroue bestaan ​​nie in 'n vakuum nie. Dit moet verdien word, en die beste manier om dit te verdien, is om iets te probeer doen wat jy nie gedink het jy sou kon doen nie. Dit geld ook vir spanne, maar op 'n nog groter skaal. Groot doelwitte kan selfvertroue meebring, maar 'n span moet onmoontlik wees.
As u dit bereik, bring u iets meer vertroue. Dit is 'n vorm van transendensie wat jou nie net wys hoe kragtig jy as 'n enkele persoon kan wees nie, maar hoe kragtig ons almal kan wees as mense wat saamwerk. Dit is die eintlike doel van hoëprestasie-leierskap.
Dit gaan nie net daaroor om daardie verkoopsnommer te slaan of om die wedloop te wen nie. Dit gaan daaroor dat u en u spanmaats saam ontdek wat kan gebeur as emosionele mense hulle verbind tot 'n doel. Sodra u dit sien, sal u verander word.
U sal nooit weer 'n verhaal soos myne hoor nie en sê: 'Ek sou nooit so iets kon doen nie.' U sal sê: "Ek gaan nog iets groter doen."
Elke stap van die hoëprestasieproses in hierdie boek is ontwerp om u te help om die onroerende voorwerpe saam met u span te skuif. Maar as u dit doen, sal u nie dieselfde persoon wees as wat u voorheen was nie. En ook nie u spanmaats nie.
Saam sal elkeen van u iemand uitsonderlik geword het. Iemand kragtig. Iemand met 'n ware verdienste vertroue. Iemand onmoontlik.
Ry, ry, ry jou boot
Die eerste dag nadat ons ons probleem begryp het, het ons 79 myl geroei. Die volgende dag het ons 94 myl afgelê. Dan 91 myl.
Met net 48 uur totdat die kans op 'n wêreldrekord verval het, het ons nog net 136 myl om te gaan. Die span ry die Amerikaanse GeesDie kake van die Atlantiese Oseaan. En vir die eerste keer voel die onverbeterlike oseaan skielik sterflik. Maar so is ons ook.
Daar is nog 48 uur oor in die tenk. Ons slaap slegs 40 minute of minder en roei dan vir minstens twee uur. Matt het veral in hoë rat geskop. Hy eindig gereeld sy skof om net weer in te trek vir 'n ander een. Maar ons pogings neem 'n prys in.
Ons almal hallusineer. Op 'n stadium tik Angus my op die skouer om te waarsku oor die ou dame wat met die boot rondhardloop om ons met 'n roeispaan te slaan. Ek het ook visioene, maar myne is 'n bietjie ernstiger.
Ek sien mense: die mense wat my begelei het, my afgerig het en my deur die jare gevorm het tot die uitgeputte, maar kragtige leier wat ek geword het. Ek sien Mark en Michiel, ek sien my pa, ek sien Don Wiper en my borge. Ek praat met hulle, en hulle praat met my. Ek kan nooit hul antwoorde onthou nie, maar ek onthou altyd hul lesse.
Toe die son op 17 Januarie ondergaan, kom ek van my skof af en skakel met Angus in 'n vinnige wisselaar van 15 sekondes wat ek en hy nou al meer as 200 keer uitgevoer het.
Ek sit myself in die kajuit in om uit te vind waar ons staan. Ek weet dat ons daardie dag swak was. Dit is onmoontlik om ons tred te hou met ons tempo van 90 kilometer die afgelope paar dae. Ek sal verbaas wees as ons selfs 70 myl geslaan het. Ek voel vir 'n oomblik dat ons verslaan is, maar dan kyk ek na die kaart. Ek begin huil.
Agt-en-tagtig myl. Ons het tot dusver 88 km afgeloop op ons 'swakste' dag. Dit beteken dat ons slegs 48 myl in die laaste 24 uur moet aflê. Ons is voor Row4James. Ons is ure voor die wêreldrekord. Ons gaan die onmoontlike doen.
In die laatmiddag van 18 Januarie 2017 kruis Latitude 35 die koördinate van 17 grade noord, 61 grade wes, wat die amptelike eindstreep van die Talisker Whisky Atlantic Challenge is. Dit het ons 35 dae, 14 uur en 3 minute geneem om dit oor te steek en 'n 13-jarige wêreldrekord met 'n skokkende 11 uur gebreek. My span het ons iets groter bereik. Gesamentlik het Latitude 35 geskiedenis gemaak. Nou is dit jou beurt.
Versamelpunt: word onmoontlik
Beplan om te verander: As u kies om u almal aan 'n sekere poging te gee, moet u verwag dat u dit vir altyd sal verander. Dit is die gevolg van die deelname aan 'n hoëprestasiespan. As 'n leier is dit uiteindelik die uitruil waarmee u gemaklik moet wees vir jouself en vir ander.
Huursoldate: Diegene wat nee sê om deel te wees van 'n hoëprestasie-span, kan steeds 'n groot bydraer lewer tot 'n groter organisasie. Daar is niks verkeerd daarmee nie, en elke organisasie het ook hierdie mense nodig. Maar dit is nie die mense van wie hoëprestasiespanne bestaan ​​nie.
Die hoëprestasie-leier: As 'n leier help u ander om hul doelstellings te bereik deur vertroue op te bou en outentiek en onbaatsugtig teenoor hulle op te tree. Wanneer die oomblik aanbreek wat goeie spanne van hoëprestasie-spanne skei, moet jy hulle in die oë kyk en niks minder vra as alles wat hulle het nie. As u oefen wat u in hierdie boek geleer het, sal hulle dadelik na u terugkyk en dit gee.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Strewe na die onmoontlike: die manier om u doel te bereik