Sobukwe het absoluut geweier om aan die regering se afpersing gehoor te gee en is na Robbeneiland gestuur. Selfs hier is hy as so ’n groot bedreiging beskou dat hy nie toegelaat is om in die hoof tronk te bly nie. In plaas daarvan is hy in ’n huis aan die buitewyke van die dorp afgesonderd van die ander gevangenes aangehou. Vir nege jaar lank het hy in die klein, tweevertrekhuis onder konstante waak gebly. Hy het geen besoekers ontvang nie en is verbied om met enige iemand te praat. Sy isolasie was so geheel dat daar gesê word dat hy die vermoë om te praat gedeeltelik verloor het. Periodiek sou ’n regeringsamptenaar by die huis opdaag en Sobukwe sy vryheid aanbied op voorwaarde dat hy die stryd sal opsê. Sobukwe het elke keer geweier.
In 1962 het die apartheidsregering ’n groot vis gevang, ’n senior ANC-beampte genaamd Nelson Rolihlahla Mandela. Hy is gevange geneem terwyl hy na Howick in Natal op pad was vir ’n ontmoeting met die ANC president Albert Luthuli (eerste Suid-Afrikaner wat die Nobelprys vir Vrede ontvang het). Mandela was vermom as ’n chauffeur, maar die polisie het ’n wenk opgevolg (moontlik van die anti-kommunistiese CIA af?) en hy is in die Natalse Middelland in hegtenis geneem.