Mario Klingemann se 'Neural Glitch Portrait 153552770' is geskep met behulp van 'n generatiewe adversariële netwerk. Mario Kling Mann, skrywer met dien verstande
Met AI word opgeneem in meer aspekte van ons daaglikse lewens, van skryf om ry, dit is net natuurlik dat kunstenaars ook met kunsmatige intelligensie begin eksperimenteer.
Trouens, Christie se sal verkoop word sy eerste stuk AI-kuns later hierdie maand - 'n vervaagde gesig getiteld "Portret van Edmond Belamy."
Die stuk wat by Christie's verkoop word, is deel van 'n nuwe golf van AI-kuns wat deur masjienleer geskep word. Parys-gebaseerde kunstenaars Hugo Caselles-Dupré, Pierre Fautrel en Gauthier Vernier het duisende portrette in 'n algoritme gevoer om die estetika van vorige voorbeelde van portretkuns te onderrig. Die algoritme het toe 'Portret van Edmond Belamy' geskep.
Die skildery is "nie die produk van 'n menslike verstand nie," Christie's opgemerk in sy voorskou. "Dit is geskep deur kunsmatige intelligensie, 'n algoritme gedefinieer deur ['n] algebraïese formule."
As kunsmatige intelligensie gebruik word om beelde te skep, kan die finale produk as kuns beskou word? Moet daar 'n drempel van invloed wees op die finale produk wat 'n kunstenaar moet gebruik?
As die direkteur van die kuns- en AI-laboratorium aan die Rutgers-universiteit, Ek het met hierdie vrae worstel, spesifiek die punt waarna die kunstenaar krediet moet gee aan die masjien.
Die masjiene skryf in kunsklas in
Oor die afgelope 50-jare het verskeie kunstenaars rekenaarprogramme geskryf om kuns te genereer - wat ek "algoritmiese kuns" noem. Dit vereis dat die kunstenaar gedetailleerde kode moet skryf met 'n werklike visuele uitkoms in gedagte.
Een van die vroegste praktisyns van hierdie vorm is Harold Cohen, wie het die program AARON geskryf om tekeninge te maak wat 'n stel reëls gevolg het wat Cohen geskep het.
Maar die AI-kuns wat oor die afgelope paar jaar na vore gekom het, sluit masjienleertegnologie in.
Kunstenaars skep algoritmes om nie 'n stel reëls te volg nie, maar om 'n spesifieke estetiese te "leer" deur duisende beelde te ontleed. Die algoritme probeer dan nuwe beelde te genereer in ooreenstemming met die estetika wat dit geleer het.
Om te begin, kies die kunstenaar 'n versameling beelde om die algoritme te voed, 'n stap wat ek "pre-curation" noem.
Vir die doel van hierdie voorbeeld, kom ons sê die kunstenaar kies tradisionele portrette van die afgelope 500-jare.
Die meeste van die AI kunswerke wat oor die afgelope paar jaar na vore gekom het, het 'n klas algoritmes gebruik, genaamd "generatiewe adversariële netwerke. "Hierdie eerste algoritmes word deur die rekenaarwetenskaplike Ian Goodfellow in 2014 bekendgestel as" teenstrydige "omdat daar twee kante is: Een wek willekeurige beelde; Die ander is deur middel van die insette geleer hoe om hierdie beelde te oordeel en te beskou wat die beste pas by die insette.
So word die portrette van die afgelope 500-jare gevoer in 'n generatiewe AI-algoritme wat hierdie insette probeer naboots. Die algoritmes kom dan terug met 'n reeks uitvoerprente, en die kunstenaar moet deur hulle sif en kies wat hy of sy wil gebruik, 'n stap wat ek "post-curation" noem.
Daar is dus 'n element van kreatiwiteit: Die kunstenaar is baie betrokke by pre- en post-curation. Die kunstenaar kan ook die algoritme soos nodig aanpas om die verlangde uitsette te genereer.
By die skep van AI kuns is die kunstenaar se hand betrokke by die keuse van insetbeelde, die algoritme aanpas en dan uit diegene wat gegenereer is, te kies. Ahmed Elgammal, skrywer met dien verstande
Serendipity of wanfunksionering?
Die generatiewe algoritme kan beelde produseer wat selfs die kunstenaar verras wat die proses voorstaan.
Byvoorbeeld, 'n generatiewe adversariële netwerk wat portrette gevoer word, kan uiteindelik 'n reeks vervormde gesigte produseer.
Wat moet ons hiervan maak?
Sielkundige Daniel E. Berlyne het bestudeer die sielkunde van estetika vir 'n paar dekades. Hy het bevind dat nuwigheid, verrassing, kompleksiteit, dubbelsinnigheid en eksentrisiteit geneig is om die kragtigste stimuli in kunswerke te wees.
Wanneer die portrette van die afgelope vyf eeue gevoer word, kan 'n AI-generatiewe model spore uit vervormde gesigte spoeg. Ahmed Elgammal, skrywer met dien verstande
Die gegenereerde portrette van die generatiewe adversariële netwerk - met al die vervormde gesigte - is beslis roman, verrassend en bizar.
Hulle verwek ook die Britse beeldende skilder Francis Bacon se beroemde vervormde portrette, soos "Drie Studies vir 'n Portret van Henrietta Moraes."
'Drie studies vir die portret van Henrietta Moraes,' Francis Bacon, 1963. MoMA
Maar daar is iets mis in die vervormde, masjiengemaakte gesigte: bedoeling.
Terwyl dit Bacon se voorneme was om sy gesigte te vervorm, het die vervormde gesigte wat ons in die voorbeeld van AI kuns sien, nie noodwendig die doel van die kunstenaar of die masjien nie. Waarna ons kyk, is die gevalle waar die masjien versuim het om 'n menslike gesig behoorlik na te boots, en plaas eerder 'n paar verrassende misvormings.
Tog is dit presies die soort beeld wat Christie's is veiling.
'N vorm van konseptuele kuns
Beteken hierdie uitkoms werklik 'n gebrek aan voorneme?
Ek sou redeneer dat die bedoeling in die proses lê, selfs al verskyn dit nie in die finale beeld nie.
Byvoorbeeld, om "Die val van die Huis van Usher, Het kunstenaar Anna Ridler stilgehou van 'n 1929-film weergawe van die Edgar Allen Poe-kortverhaal "The Fall of the House of Usher." Sy het inksketse uit die stilrame gemaak en hulle in 'n generatiewe model gevoer, wat 'n reeks van nuwe beelde wat sy dan in 'n kort rolprent gereël het.
Nog 'n voorbeeld is Mario Klingemann se "Die Skepper se Seun, 'N naakte portret wat gegenereer is deur die algoritme beelde van stokfigure en beelde van pornografie te voed.
Aan die linkerkant: 'n Oomblik van 'The Fall of the House of Usher' deur Anna Ridler. Regs: 'The Butcher's Son' deur Mario Klingemann.
Ek gebruik hierdie twee voorbeelde om te wys hoe kunstenaars op 'n aantal maniere regtig met hierdie AI-instrumente kan speel. Terwyl die finale beelde die kunstenaars kon verras het, het hulle nie uit nêrens gekom nie. Daar was 'n proses agter hulle, en daar was beslis 'n element van voorneme.
Nietemin, baie is skepties oor AI kuns. Pulitzer-prysbekroonde kunskritikus Jerry Saltz het gesê hy vind die kuns wat deur AI-kunstenaar verveel word, saai en saai, insluitende "The Butcher's Son."
Miskien is hulle in sommige gevalle korrek. In die vervormde portrette, byvoorbeeld, kan jy argumenteer dat die gevolgde beelde nie so interessant is nie: Hulle is eintlik net nabootsings - met 'n twis - van voorafgekeurde insette.
Maar dit gaan nie net oor die finale beeld nie. Dit gaan oor die kreatiewe proses - een wat 'n kunstenaar en 'n masjien behels om saam te werk om nuwe visuele vorme op revolusionêre maniere te verken.
Om hierdie rede het ek geen twyfel dat dit so is nie konseptuele kuns, 'n vorm wat dateer uit die 1960s, waarin die idee agter die werk en die proses belangriker is as die uitkoms.