Ek moet erken. Ek het 'n moeilike tyd om hulp te vra. Ek het daardie "vals trots" ding om dit self te kan doen, dat as ek hulp vra, dit beteken dat ek hulpeloos is. Dit laat my dink aan die tweejarige wat verkondig: "Ek kan dit self doen!" En nou is ek op die ouderdom van sewentig aan die ander kant van die lewens spektrum, beteken dit nog meer vir my om nog te kan doen dinge deur myself. 'N Onlangse naweek het dit alles in die lig gebring.
Ek het ons 19-seilboot tot by Lake Tahoe getrek om seil en kamp op die grootste alpiene meer in Noord-Amerika te ervaar. Ja, ek was alleen. Ek sou verkies het dat Joyce my vergesel het, maar sy wou tuis bly en help met ons dogter, Mira se pasgebore seun. En ek het 'n behoefte aan af en toe solo avonture.
Teen die tyd dat ek begin het, het ek net 'n paar uur se daglig oor. Die wind het gesterf, so ek het my buiteboordmotor begin en na 'n klein strand toe gegaan wat ek op die kaart gevind het. Ek het nie ver ver gekom nie. Die motor het gesmoor en gesterf. Ek kon dit nie weer begin nie. Toe ek op die voorgeregskroef getrek het, het die klein flikkerende rooi lig "lae olie" verklaar. Ek het vergeet om die olievlak te toets voordat dit begin word. Het ek ekstra enjinolie in die boot gestoor? Natuurlik nie!
'N Baie ligte briesie laat my toe om in 'n private boothawe te tik en vas te bind tot die enigste losstaande boerboei, aangesien die duisternis neerdaal ('n wonderwerk op sigself). Ek het daardie nag in die boot geslaap.
In die oggend het ek 'n boot gesien wat die hawe verlaat het. Miskien het hulle dalk enjinolie. Ek benodig net 'n klein hoeveelheid, miskien 'n halwe koppie, om my toe te laat om die motor te begin. Maar dit sal nodig wees om hulp te vra, hulle te laat val deur my hande te waai, hulle te onteer en my hulpeloosheid te toon.
Ek het my trots ingesluk, hulle neergeslaan en die jongman gevra vir olie. Hy het niks gehad nie, maar het my na die kajuit gery, waar ek 'n halfuur na 'n klein geriefswinkel kon stap. Op die pad na die winkel, het ek gereeld gevra om hulp / olie nog 'n paar keer sonder sukses te vra. Ek het egter opgemerk dat die meeste mense baie lekker was om te help alhoewel hulle nie kon nie. Hulle het nodig gevoel, en dit het hul bes uitgebring.
Benodig u enige hulp?
Ek het 'n kwart motorolie by die winkel gekoop, teruggekeer na die dok, 'n ander rit na my boot gekry (meer hulp vra) en die olie by my motor gevoeg. Ek het dit begin, maar net skaars, en het oor die groot meer na 'n gebied van klein, meer verborge, sakstrande gegaan. Solank as wat ek die primerbol moeilik en voortdurend druk, kon ek die motor hardloop. Dit was duidelik dat die lae olie nie die probleem was nie. Daar was iets anders fout met die motor.
Ek het bly wag vir die wind om op te tel, so ek sou nie so afhanklik wees van die motor nie, maar dit was nie so nie. Geen wind die hele dag nie! En moeilik om te glo op so 'n groot meer!
My hande was krap en uitgeput uit al die knieë toe ek 'n oulike strandjie sien. Ongeveer 'n honderd voet in die buiteland, het die motor uiteindelik gesterf. Ek het getrek en op die aanslagkoord getrek sonder sukses. Uiteindelik het ek in die meer gespring en 'n tou wat aan die boog vasgeheg is, vasgehou en die boot aan die wal getrek. Ongelukkig het 'n man op die strand uitgeroep: "Het jy hulp nodig?"
Op daardie spesifieke oomblik het ek egter net goed gedoen, en geniet dit om in die koel meerwater te wees. Nog 'n deel van my het bygevoeg, "Barry, jy het net 'n ander geleentheid gemis om hulp te vra, of jy dit self kan doen of nie!"
Vra vir Goddelike Hulp
Die volgende oggend het weer amper windloos geword en ek het besluit om my reis te beëindig en so gou as moontlik terug te keer na die boot. Ek het van die oewer afgestoot en probeer om die enjin te begin. Niks! Ek het daarby gehou. Vir drie uur het ek op die voorspring getrek en elke truuk probeer. Ek is verbaas dat die koord nie gebreek het nie en my in baie erger toestand laat staan ​​het. En al die tyd het ek gehoop die wind sou uiteindelik opkom. Maar dit was nie om te wees nie.
Ek het geoefen om te vra vir 'n sleep van ander bote wat geslaag het, maar niemand het daardie vlak van hulp aangebied nie. Ek het 'n boot-sleepwa genooi wat graag wou help, vir $ 375! Ek het vir hom gesê ek sal hom terugroep.
Uiteindelik het dit op my aangebreek. Nie al die tyd het ek die gedagte gehad om vir goddelike hulp te vra nie. Ek bid elke dag vir goddelike hulp. Ek bid dat Joyce en ek kan bly instrumente van vrede en liefde met ons boeke en gebeure. Ek bid dat ek kan leer om God te vertrou in alle dinge, groot en klein. Ek bid vir die welsyn van ons kinders en nou kleinkinders. Maar om vir 'n buiteboordmotor te bid? Het my nie eens gekruis nie.
Maar hoekom nie? Niks is te klein of onbeduidend vir die engele, die hemelse helpers nie. Ek het die voorgordel losgemaak, my hande op die motor geplaas, en die engele gevra vir hul almaglike hulp. Ek het opreg gevra en dankie vir hul hulp. Ek het weer die koord getrek.
Die motor het dadelik gebrand. Ek moes aan die kans daarvan lag. Ek het miskien duisend keer met die voorskoukoord gesukkel sonder sukses, het een gebed aan die engele en voila gesê! Wat 'n les! Ek kon amper dink 'n groep engele wat rond sit, wag net vir my om hulle te vra vir hulp, miskien met hierdie gesprek,
"Enige iemand wat nog vra?"
"Nee, hy trek nog steeds op die koord en probeer dit self doen."
"Hoeveel uur is dit nou, in die Aarde?"
'Haai, wag. Hy vra ons om hulp. Uiteindelik! Oké, wie wil daardie motor seën? "
Leun die vreugde om te vra vir hulp
Ek hoop van harte dat ek die vreugde kan leer om hulp, van mense en van engele te vra, van die wat ek kan sien en van die wat ek nie kan sien nie.
Ek hoop ek kan onthou hoeveel vreugde dit aan ander bied om my te help.
En ek hoop dat ek kan onthou dat probleemgrootte nie saak maak nie, dat ek in alle situasies my afhanklikheid van God en die engele kan voel.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Die vreugde en die moed om hulp te vra