Ouma het ‘n portrooi Murano-glasbak uit die muurkas gaan haal, so halfduim water ingegooi, en dan, met groot versigtigheid, die naeltjies ingepak. Sy het die gordyn van die groot sitkamervenster op ‘n skrefie oopgetrek, en die glasbak dan op die vensterbank neergesit. In die ligskag het die naeltjies soos ‘n gasvlam in die skuinslig gegloei. Geleidelik het die hemelse geur deur die hele huis gesypel. Sovêr ek kan onthou, was dit Ouma Lilly se enigste toegewing aan die veld.