Op bygaande kaart word die ligging en die grootte van die totale streek sowel as die verskillende reënvalstreke aangetoon.
Die reënval wissel van minder as 10 duim tot effens meer as 20 duim, terwyl daar jaarliks in die grootste gedeelte gemiddeld 10 tot 15 duim val. Gedurende die wintermaande reent dit selde. Gewoonlik is daar in die lente en die voorsomer 'n geringe neerslag, maar die meeste reent val in die herfs.
Oor die algemeen is hierdie grondsoorte vrugbaar, as hulle ten minste nie te alkalies of te brak is nie, en word hulle hoofsaaklik vir bouland gebruik. Die dieper grondsoorte is besonder geskik vir die Karoo se hoofgewas, lusern.
Daar is 'n baie groter verskil in die plante waarop vee in die Karoo wei as in die dele van die Unie waar die natuurlike weiding gewone grasveld is. Die kenmerkende Karooplantegroei, soos wat 'n mens dit op vlakteveld sien, gee die indruk van ontelbare, klein, droë bossies, gewoonlik nie hoër as een voet nie en van mekaar geskei deur kaal kolle grond. Hierdie betreklik yl verspreiding van die plantegroei is toe te skrywe aan 'n gebrek aan grondvog gedurende die grootste gedeelte van die jaar, sodat elke plant 'n groter stuk grond nodig het om in sy waterbehoeftes te voorsien. Karooveld bestaan uit 'n groot aantal grasse, ander plante en bossies. Dit wissel aanmerklik volgens die verskil in grondsoorte, terreingesteldheid (bv. koppies) en klimaatsgesteldheid (bv. gemiddelde temperatuur) , asook volgens vogtigheidsverskille toe te skrywe aan verskille in reënval of dreinering. Waar die grond meestal vogtig is, by. in 'n holtetjie waar die reënwater versamel, groei daar meer gras. As die grond vogtig genoeg.is, verdring die gras die, bossies totaal.
Nadat die somerreëns geval het, kom daar 'n massa jaargewasse op; baie van hulle maak smaaklike voer uit, dog hulle leef maar kort. In die droër dele is die veld dan as't ware met 'n tapyt van blomme bedek en is dit 'n lus vir die oë. Verskeie Karooplante is tereg gekies om as sierplante in tuine te dien.
Alle soorte vee gedy op hierdie mengsel van bossies, gras en jaargewasse. Die diere is in staat om in goeie kondisie te bly by 'n reënval wat in ander streke 'n noodlottige droogte sou gewees het. Die wintervoerprobleem word baie vergemaklik deurdat; bossies soos die ganna sappig bly en so hul eienskappe behou wat die melkproduksie gedurende hierdie deurgaans lastige tyd van die jaar bevorder.
Net soos elders is daar ook in die Karoo ongewenste plante wat die boer baie hoofbrekens besorg. Daar is 'n paar bekende giftige plante soos die bietou wat blousuurvergiftiging veroorsaak, die gewone dubbeltjies wat verantwoordelik is vir geeldikkop by skape, en 'n bossie wat vermeersiekte, meestal by bokke en skape veroorsaak. Skadelike sade soos die van steekgras, wildeklawer en die boetebossie is ernstige onsuiwerhede in wol en sybokhaar. Sekere veldonkruidsoorte, soos bitterbos en renosterbos, word somtyds lastig as die veld oorbewei word. Alles in aanmerking geneem kan die Karooboer egter nie oor sy veld kla nie. Sy diere groei mooi uit en is sterk Gebou -'n sprekende bewys van die voedingswaarde van hierdie verskeidenheid van natuurlike voerplante.
Oor die algemeen is die omstandighede nie gunstig vir gewasverbouing nie, terwyl alle pogings in daardie rigting op voerproduksie vir plaasverbruik behoort gerig te word.
Weens sy hoë opbringsvermoë, sy hoë voerwaarde en sy vermoë om hom by die heersende klimaatsgesteldheid aan te pas, is lusern een van die vernaamste gewasse wat in die streek verbou word. Dit word sowel vir hooi as vir weiding gebruik en in toenemende mate vir kuilvoer benut, hetsy met of sonder ander gewasse.
Ten einde die winterwater nie ongebruik te laat nie, word daar net soveel koring as lusern verbou, maar 'n groot gedeelte van die koringoes moet van die reën grootword, wat in die reël nie juis 'n goeie oes verseker nie. Vroeg in die groeityd lewer die koring 'n sekere mate van weiding op. Meer kuilvoergewasse, soos mielies en sorghums, behoort verbou te word waar beeste aangehou word. Veelvuldiger gebruik van gewasse wat teen droogte bestand is, soos die doringlose turksvy, soutbos en voerboomsoorte, sou baie bydra om verliese deur droogte veroorsaak te verminder en oorbeweiding gedurende tydperke van voerskaarste te voorkom.
Die syfers vir 1939 is gekies aangesien hulle 'n bykans normale toestand verteenwoordig, of ten minste 'n toestand wat nie deur abnormale oorlogsomstandighede beïnvloed is nie.
Die beste lamtyd is die herfs; aangesien lammers wat in hierdie tyd aankom, die gesondste is. Lammers wat in die lente aankom, word dikwels in hul groei gestrem deurdat hulle, wanneer hulle 3-4 maande oud is, met inwendige parasiete besmet raak.
Daar is oorvloedige bewys dat die beesstapel gedurende die afgelope 20 jaar verminder het. Daar word vermoed dat die toename in die aantal skape vir die verandering verantwoordelik is.