'N BBC-verslag oor daaglikse dodetal. Maar help dit regtig? BBC
Mense word tans gebombardeer met berigte oor die daaglikse dodetal van koronavirus. Feitlik elke nuuswebwerf en kanaal vertoon die nommer te alle tye prominent. Hierdie syfers verskaf belangrike gegewens aan statistici, maar watter effek het dit op die res van ons?
Daaglikse sterftesyfers stel kundiges in staat om die verspreiding van die virus meer akkuraat te skat, omdat dit 'n objektiewe maatstaf bied waarvoor gekorrigeer word internasionale verskille in toetsing en verslagdoening. Dit bied nuttige terugvoering om die impak van beskermingsmaatreëls te bepaal as ons probeer om die kromme te plat. Maar bevoordeel dit die algemene publiek?
'N Oënskynlike direkte effek vir die res van ons is dat hierdie syfers ons herinner aan die aaklige uitkomste wat voortspruit uit die oortreding van die leiding oor handewas en fisieke distansie. Rasionele besluitneming word deur twee faktore ingelig: risiko en beloning. Die rapportering van die daaglikse dodetal herinner ons daaraan om versigtig op te tree. Ons onthou dat daar 'n beduidende risiko bestaan ​​van 'n tragies negatiewe beloning as ons dit nie doen nie.
Maar daar is ook minder voor die hand liggende - en minder bewuste - gevolge. In die afgelope dekades het eksperimentele sosiale sielkundiges getoets wat gebeur wanneer ons mense aanmoedig om oor die dood te dink.
Wat hul navorsing gemotiveer word, word dit genoem Terror Management Theory (TMT). Dit is gewortel in teorieë van Sigmund Freud en filosoof Søren Kierkegaard en het samehangende uitdrukking gekry in Ernest Becker se Pulitzer-bekroonde boek Ontkenning van die dood. Die uitgangspunt is dat ons uitgebreide meganismes ontwikkel het om die eksistensiële bekommernisse te verlig as gevolg van die bewustheid dat ons eendag fisieke dood sal ly. Die praktiese implikasie is dat ons motiverings (en dus ook ons ​​gedrag in die werklike wêreld) kan verander wanneer ons gekonfronteer word met gedagtes oor die dood.
Eksperimente in die TMT-veld toon dat die aanleiding tot sterfteverwante gedagtes 'n riskante gedrag kan verhoog. Dit is in stryd met die rasionele berekening van risiko-beloning hierbo. Die logika is dat die neem van risiko's 'n bron van selfbeeld kan wees en een algemene manier om die onontbeerlike doodsdreigement te hanteer, is om te versterk ons selfbeeld. vandaar, herinner daaraan dat rook doodmaak kan eintlik die drang van rokers verhoog en bestuurders herinner aan die risiko van dood kan vinniger verhoog vir sommige.
Dobbel met die lewe
Dit is ook nie net die feit dat die dood genoem word nie. Die hoë getalle wat by hierdie spesifieke omstandighede betrokke is, kan ook 'n onafhanklike uitwerking hê.
Deelnemers was verantwoordelik vir die bestuur van a hipotetiese epidemie dit sou 600 mense doodmaak. Deelnemers kon 'n program kies wat sou lei tot 400 sterftes of die ander wat 'n kans op een in drie bied om almal te red en 'n twee-drie-kans om almal 600 te laat sterf. Deelnemers uit lande wat verskeie rampe beleef het waarin honderde mense gesterf het (relatief tot lande uit lande waar sulke rampe uiters skaars was), was meer bereid om 400 sterftes te aanvaar.
Nog 'n studie uit dieselfde artikel het selfs 'n groter relevansie: dit het bevind dat deelnemers meer bereid was om 400 sterftes te aanvaar nadat hulle 'n reeks opskrifte gelees het waarin 'n groot (teenoor lae) aantal sterftes aangemeld is.
Kortom, as u nuus ervaar dat honderde mense die afgelope dag net soos u bure dood is, het dit gevolge vir u oordeel en besluitneming. Dit is onwaarskynlik dat u bewus sal wees van sommige van hierdie gevolge, en in teenstelling met wat die media en amptenare sou wou hê, kan hulle u sensitief maak vir die risiko's waarmee ons nou te kampe het.
Wat is die verantwoordelike redakteur om te doen? TMT stel voor hoe sterftesyfers aangebied kan word sonder om bewustelose gevolge te veroorsaak. Die sleutel is dat die dood minder bedreigend is as dit eksplisiet gekoppel is aan waardes wat ons bewonder. Helde beliggaam tipies die eienskappe wat ons graag wil sien in toekomstige geslagte, en daarom kan die gedagtes van die dood aan heldedom as buffer dien teen eksistensiële probleme.
Eksperimente toon aanleiding tot gedagtes oor helde en heldhaftigheid verminder die neiging tot fiksering by die dood. Nadat hulle byvoorbeeld gevra is om na te dink oor die dood, was deelnemers wat vroeër 'n geval van heldhaftige opoffering gelees het (redding van 'n kind uit 'n brandende motor) wesenlik minder geneig as ander om doodsverwante woorde in 'n woordevolstelling te vorm taak. Dit was meer geneig om die legkaart KOFFIE as KOFFIE te voltooi, terwyl mense wat gevra is om oor die dood te dink, maar nie 'n geval van heldhaftige selfopoffering toon nie, dit waarskynlik meer as KOFFIN sou wees.
Wat is die praktiese implikasies hiervan? Wel, daar sou verwag word dat opskrifte wat die heldhaftigheid van NHS-werkers langs die dodetal uitdruklik noem, die doodsgevoelens sal besweer. Op hierdie manier kan die kommunikasie van doodsverwante inligting sommige van die negatiewe vooroordele, houdings en gedrag wat deur sterftesherinneringe veroorsaak word, vermy.
Ons leef in buitengewone tye, soos daaglikse nuusberigte ons herinner. Daar is 'n onus op die media om seker te maak dat boodskappe nie die saak vererger nie.
David Comerford, programdirekteur, MSc Gedragswetenskap, Universiteit van Stirling en Simon McCabe, dosent in bestuurswerk en organisasie, Universiteit van Stirling
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Waarom 'n daaglikse dodetal van Coronavirus gesien kan word, kan ons ons eintlik meer risiko's waag