In die geval van sy resensie van Jeremy Gordin se “Zuma – A Biography” in vanoggend se Burger, is sy teiken die koerantleser, die skrywer en die uitgewer.
Vir die koerantleser gee hy inligting oor wat in die boek staan, en dat dit waarskynlik raadsaam sal wees om te wag vir later boeke oor dieselfde onderwerp as mens ‘n werklik gesaghebbende boek soek.
Volg jy Joubert se betoog, is dit duidelik dat hy op heel beskaafde wyse vir skrywer én uitgewer uittrap sodat daar geen twyfel by beide kan wees dat hulle op groot skaal drooggemaak het nie.
Is hy daarom vry te spreek? Beslis nie. Dis tog een van die aksiome van die uitgewerswese dat die persoon wie se naam op die omslag en titelblad is, pa moet staan vir die foute in die boek. Soos ek dit verstaan, is die outeur ook die persoon wat heel laaste na die proewe kyk, wat moet sê of hy vir lief neem met wat in sy naam aangevang is.
Dominis Du Toit weer het die gawe om sy geesdrif te wys, wat my nie verbaas nie. Enigiemand wat hom al hoor preek het, sal weet waarvan ek praat. Hier tref dit jou dadelik. Hy gee sowel ‘n aanduiding van die inhoud as sy reaksie daarop – hy tree in gesprek met die boek, om ‘n cliché te gebruik, en die uiteinde is dat jy die boek eenvoudig wil hê en lees.
En “in stede van”: Joubert het nie baie wys geword uit die lesse wat Die Burger se subredakteurs hom geleer het nie.
Skei uit, Emily. En as jy nie kan aanvaar dat jy verby jou rakleeftyd as resensent is nie, lees ten minste jou resensies die volgende oggend met vars oë voordat jy hulle instuur.
Maar mens kan net die kop skud oor die plasing van só ‘n resensie in ‘n Afrikaanse dagblad. Uiters pretensieus. Die boek is nie in plaaslike boekwinkels te kry nie – kan die Boekeredakteur verduidelik wat presies die waarde van die resensie is vir Kaapse lesers?
Engelbrecht weer is ‘n veteraan joernalis. Hy skryf soos iemand wat weet hy kan dit nie as vanselfsprekend aanneem dat mense sy resensie end-uit gaan lees nie. Daarom werk hy vir hul aandag.
Ek hoop dat die uitgewer van dié boek kennis sal neem van die punt wat Roggeband maak oor die flater met die hantering van inligting oor die inhoud van die boek. Dis kortsigtig om ‘n boek se grootste geheim via reklame te verklap.
Liewe Gerrit: Marina le Roux sou vir hierdie boeke die ideale keuse as resensent gewees het. Daarmee betoon jy sommer ook respek aan die skrywers van die onderhawige boeke.
Maar dit is een van die weinige kere vanjaar dat sy tyd afgestaan het aan kinderboeke. Dit is ‘n geval van die uitsondering wat die reël bewys – sy verras jou met haar keuse van materiaal vir die spesifieke boekeblad omdat sy die res van die jaar ‘n totale onderpresteerder is oor hierdie genre.
Deur boonop self die besprekings te doen, wek sy die indruk dat sy net besig is om in die goeie boekies van die plaaslike uitgewers te bly.