Vars Geskryf - NG Gemeente Somerset-Wes
Onder die heerskappy van die Gewonde Here
Fourie RossouwPreke10th May 2018	Leave a comment2
Coenie Burger skryf oor hemelvaart as die afgeskeepte Christenfees. Vir moderne mense is die gedagte van Jesus wat op wolke boontoe is, natuurlik ‘n vreemde konsep. Vandag weet ons dat die wêreld rond is en dat daar nie noodwendig ‘n bo of ‘n onder is nie. Vir vroeë Christene was dit egter nie ‘n wetenskaplike vraag nie, maar eerder ‘n gebeurtenis wat hulle hele lewe in ‘n heel nuwe rigting gestuur het. Daar is besonders baie simboliek in die manier hoe die skrywers van die Nuwe Testament oor Jesus se hemelvaart skryf. Veral Lukas het moeite gedoen om sy hoorders en lesers tot by daardie besonderse dag te bring en hulle/ons te help om die dieper betekenis daarvan te sien.
Alhoewel ons vandag in ‘n heel ander leefwêreld leef, kan die Hemelvaart ons nog baie help om God se teenwoordigheid in hierdie lewe raak te sien en te verstaan.
Van vaste punte na verwondering
Ek onthou die prentjie in die kinderbybel van Jesus se hemelvaart baie goed. My eerste gedagte was altyd waarom kon Jesus nie maar by ons gebly het nie. Die prentjie het gewys hoe die dissipels in die hemel bly staar lank nadat Jesus weg is. Hierdie beeld is natuurlik sterk beïnvloed deur Lukas se vertelling van daardie gebeure. Vir hom was dit so belangrik, dat hy dit twee keer vertel het, eerste in sy evangelie (Luk 24) en toe weer in die eerste hoofstuk van sy boek Handelinge.
Dis veral interessant dat daar merkbare verskille tussen die twee vertellings is. In die eerste skrywe wat hy rig aan Teofilus vertel hy dat die dissipels dadelik in vreugde weggegaan het en toe die res van die tyd in lofprysing by die tempel spandeer het. Wanneer hy dan heelwat later vir Teofilus dit die tweede keer in sy boek Handelinge vertel, klink dit so:
Nadat Hy dit gesê het, is Hy opgeneem terwyl hulle dit sien, en ‘n wolk het Hom weggeneem, sodat hulle Hom nie langer kon sien nie. Terwyl Hy weggaan en hulle nog stip na die hemel kyk, het daar skielik twee mans in wit klere by hulle gestaan. Dié sê toe vir hulle: “Galileërs, waarom staan julle so na die hemel en kyk? Hierdie Jesus wat van julle af na die hemel toe opgeneem is, sal net so terugkom soos julle Hom na die hemel toe sien opgaan het. Hand 1:9-11
Ek wonder hoe dit vir die vriende van Jesus moes gewees het om te besef dat hy hulle finaal agtergelaat het. Die laaste paar weke saam met Hom sedert die opstanding moes iets baie besonders gewees het. Volgens Paulus het meer as 400 mense hom in lewende lywe na die kruisdood gesien. Vir die dissipels was dit ‘n tyd van heling en herstel, ‘n kans om Jesus in ‘n heel nuwe lig te sien. As ek daar was, sou my wens wees dat die tyd nooit verby moes gaan nie.
Maar God is glibberig, jy kan God nie soos voëltjie in ‘n hok aanhou nie. In die baie bekende kinderreeks Narnia, geskryf deur CS Lewis, is daar ‘n baie treffende toneel teen die einde van die boek Die Leeu, die Heks en die Klerekas. Terwyl al die mense in vreugde die groot oorwinning wat behaal is vier, sluip die leeu Aslan (wat in die verhaal met Jesus vergelyk word) stilletjies weg. Die kinders sien hom net betyds voordat hy verdwyn. Mnr. Bewer sien hulle teleurstelling raak en maak dan ‘n baie belangrike gevolgtrekking. “He’ll be coming and going. One day you will see him and the next day you wont. He doesn’t like to be tied down…He is wild you know. Not like a tamed lion.”
Die versoeking vir godsdienstige mense is om God vir ons self te hou. Dit is asof godsdiens keer op keer terugkeer na ‘n vaste punt vir God. Ons sien dit in die argitektuur van ons geboue, ons sing dit in ons kerkliedere, ons verklap dit in die woorde wat ons gebruik om oor geloof te praat. Die hemelvaart help ons om God vry te maak ons vele vaste punte.
Hy is immers wild, glad nie mak soos ‘n sirkusleeu nie.
Lukas vertel dat hulle stip na die hemel bly staar het. Dalk was hulle verslae.
Hierdie emosie is natuurlik iets wat baie mense ken. Die gevoel van alleenwees en om agtergelaat te word. Baie mense sal diep in hul harte die pyn van hierdie verlies ken. Om iemand te groet, veral toe die verhouding op ‘n baie spesiale plek was, is regtig baie moeilik. Jesus het hierdie emosies in sy vriende aangevoel. In die Johannes evangelie het Jesus voor die kruisdood ‘n hartroerende gebed vir sy vriende gebid. In al die evangelies word hulle bemoedig deur die belofte van ‘n gawe, ‘n nuwe teenwoordigheid, ‘n groter krag. God se eie Gees wat na Jesus se hemelvaart tot hulle beskikking sal wees.
Lukas se tweede vertelling help ons om met meer deernis te leef teenoor hulle wat God as afwesig ervaar. Ons word geleer hoe om in hierdie spanning te leef. Terwyl ons self die alleenheid goed aan ons lywe ken, leef ons ook met die troos en die nabyheid van hierdie besonderse geskenk wat God deur Jesus vir ons agtergelaat het. Die teks nooi ons ook uit om die “onbekende mans” raak te sien, hulle wat namens God ons help om weer met ons lewens aan te gaan. Hulle wat ons uit ons verslaendheid kom wakker maak en ons aanmoedig om weer met dankbaarheid te begin leef.
‘n Gewonde Here
Daar was egter ook iets meer indrukwekkend aan die kinderbybel prentjie wat my vandag steeds bybly. Jesus het met hande oop op die wolke gestaan soos hy al hoe hoër in die hemel op is. Aan sy hande en sy voete was egter steeds vol van die merke van sy lyding en sy dood.
Jesus is hemel toe, met wonde en al.
Die Griekse wêreldbeeld van perfeksie het ons verbeelding oor God, heiligheid en veral die hemel baie sterk beinvloed. God en die hemel is alles behalwe dit wat so kenmerkend mens is. God is sterk, mens is swak. Hemel is goed, aarde is sleg. Dit is die prentjie wat baie Christene tot vandag toe nog huldig.
Hemelvaart kan ons egter hiermee help. Een van die maniere hoe Jesus sy vriende gehelp het om die opstanding te verstaan was om vir hulle sy wonde te wys. Hierdie wonde het hy saam met hom na God geneem. Henry Nouwen verwys op ‘n keer na Jesus as die gewonde geneesheer.
In die boek Life of Pi, is dit een van die dinge van die Christen godsdiens wat vir die hoofkarakter Pi Patel so treffend is. Aan die begin het die gedagte van ‘n God wat vermoor word hom gewalg. Hy vergelyk Jesus met die gode waaraan hy van kinds af gewoond was, hulle sou nooit verloor nie, nooit ly nie, nooit sterf nie. Hierdie gedagte bly hom egter pla, hy lê in die nag wakker en kan die gedagte nie uitlos nie. En dan besef hy dat dit ‘n gawe is wat Jesus aan God bring. Jesus is hemel toe met die geskenk van menswees. Die seun in die verhaal maak dan die opmerking dat “die hemel besoedel is deur die reuk van die dood”.
In die hemel is daar letsels. Deur Jesus het God het merke. Dit is vir ons op ‘n diep vlak baie bevrydend want mense het merke.
Daar is ‘n besonderse video wat op die internet die rondtes doen. As deel van ‘n bemarkingsveldtog het ‘n sekere skoonheidsmaatskappy ‘n forensie sketskunstenaar gekry om vrouens te teken soos hulle hulself van agter ‘n gordyn aan hom beskryf. Hy sou eenvoudige vrae aan hulle gevra het: Vertel my van jou ken. Hoe lyk jou hare. Beskryf vir my jou neus. Dieselfde vroue sou dan later deur ‘n vreemdeling wat hulle vroeer die dag ontmoet het, beskryf word. Die verskil tussen die twee sketse is besonders. Waar die vroue hulself beskryf het, is die sketse lelik, glad nie soos wat hulle regtig lyk nie. Die vreemdeling kon egter die mooi in hulle raakgesien nie. Ek vermoed dat hierdie waarheid minder te doen het met die feit dat ons oorbewus is van ons foute en swakhede, maar eerder obsessief is met ‘n verwronge prentjie van wat veronderstel is om mooi te wees. Ons kyk dan net vas in die sogenaamde lelik dat ons nie dit kan regkry om ons skewe neuse en effe groot ore as mooi en goed te beskou nie.
In ‘n wêreld wat obsessief is oor perfekte velle, spierwit tande en gladde hare, het ons meer as ooit nodig om te hoor dat Jesus die letsels van die lewe aan sy eie lyf dra en dat dit vir God goed is.
Kerke wat die hemelvaart van Jesus ernstig opneem sal oor mekaar se weerloosheid minder krities wees. Die hemel is immers vol gebroke mens wat die genade van Jesus ontvang het. Jesus nooi ons om ons hande in mekaar se wonde te sit, naby te kom aan die weerloosheid van menswees, dit te omhels en te sien hoe jou wonde jou bediening word. Dit is op ’n vreemde manier die geval: Hulle wat pyn ken, leef met meer deernis teenoor hulle wat in pyn is.
Die hemelvaart laat ons egter nie uitgelewer wees aan ‘n lewe wat verder verwond nie. Inteendeel, dit stuur ons in die rigting van God se nuwe wêreld, ‘n plek waar mense mekaar minder verwond en meer versorg. Jesus se weggegaan na die hemel het die eerste Christene gehelp om ‘n baie groot kopskuif oor wêreld te maak. In daardie tyd was die gedagte van ‘n belangrike heerser wat uit die dood opgestaan het en na die hemel toe opgevaar het, nie eie aan die Jesus-verhaal nie. Inteendeel, dit gaan sover terug soos die ou profete van die Joodse geloofstradisies. Maar veral ook die keisers van Jesus se tyd.
Die vroeë kerk se eerste belydenis oor Jesus was soortgelyk soos die gemiddelde Romein van hulle tyd. Elke Romeinse burger sou gereeld in sy of haar lewe verklaar het dat “Die Keiser regeer”. Hy is die Kuriois, die Here. Na die Hemelvaart het Christene verstaan dat Jesus nou die Here is. Hy is baie groter as die Keiser. Hy is die koning van die konings. ‘n Nuwe wêreld het aangebreek, die ou manier van die keisers is verby. ‘n Nuwe koning regeer.
Jesus regeer nou aan die regterhand van God en hy doen dit met wonde en al. Hierdie gedagte moet ons vandag aanmoedig om anders te dink oor onsself as leiers en hulle na wie ons opkyk as ons helde. Christene verstaan dat leiding gebeur ook vanuit jou eerlike weerloosheid uit en nie net vanuit jou potensiaal en krag nie. Omdat ons Groot Leier gewond was en lyding goed ken, is ons harte en ons lywe ook by hulle wat vandag nog deur die wrede keisers van ons tyd verwond word.
Mag Jesus, die Gewonde Keiser jou eie wonde op ‘n besonderse manier kom aanraak.
Mag jy dapper wees deur vrede te maak met jou eie wonde.
Mag jy minder verwond, en meer versorg.
Besoek die hoofblad.
Paasfees – Met morsigheid en al.
Fourie RossouwPreke19th March 2018	Leave a comment0
Toe ons kinders was het een my maats se ma ‘n spierwit mat in hulle sitkamer laat insit. Ek onthou hoe sy altyd stoele voor die vertrek gepak het sodat ons met ons vuil voete nie daaroor moet loop nie. Daardie mat herinner my aan hoe ons soms oor God, die kerk en die lewe dink. Die Here behoed ons as dinge morsig word.
In die eerste eeu na Christus het ‘n denkwyse soos ‘n veldbrand begin versprei. Dit word Gnostisisme genoem. Een van die gedagtes daaragter was dat hierdie wêreld inherent sleg is. Daar teenoor bestaan‘n hoër vlak van menswees, waar die siel verhewe is en naby aan God beweeg. Dinge soos politiek, werk, familie, eet, seks, tuinmaak, speelgoed is van ‘n laer vlak. Goed soos armoede, seerkry, lyding is ‘n teken van ‘n baie lae vlak van lewe. Die strewe is om van hierdie wêreld en sy uitdagings, begeertes en swaarkry te ontsnap deur middel van ‘n eksklusiewe vorm van kennis/liefde wat vir ‘n mens verlossing bring. Iets wat nie vir almal beskore is nie.
Die eerste getuienisse oor Jesus was skaars op skrif, toe het hierdie denkwyse soos ’n virus onder Christene versprei. Gelowiges wat dit aangehang het, het geglo dat Jesus nooit regtig mens was nie. Hy het ook nie regtig gesterf nie. Vir hulle was sy opstanding deel van ’n ontvlugting van hierdie wêreld. Jesus was die eerste om hierdie hoër vlak van lewe te bereik en Paassondag was ‘n goeie geleentheid om van hierdie wêreld met al sy gebrokenheid weg te kom.
Jesus se tydlose gebed eggo egter ’n ander verstaan van die lewe as die van Gnostisisme. “Laat U koninkryk kom, laat U wil geskied, soos in die hemel, so ook op die aarde.” As ons die getuienisse van Jesus se opstanding lees, dan sien ons dat Jesus se eerste ontmoetings met mense in baie eenvoudige, aardse oomblike uitgespeel het. Hy ontmoet vir Maria in die graftuin en sy verwar hom met die tuinier. Petrus kondig aan dat hy gaan visvang, die ander dissipels volg hom en dan op die strand berei Jesus vir hulle ontbyt voor. Op ’n bekende staproete tussen Jerusalem en Emmaus, vergesel Jesus twee van sy vriende. Hulle verwar hom met ’n vreemdeling totdat hy vir hulle die brood aan tafel breek.
Dit was vir Paulus en die ander skrywers van die Nuwe Testament belangrik om hierdie goue draad van die Evangelie te eerbiedig. ’n Kruisdood en ’n opstanding word altyd in dieselfde asem gesê. Die hemel kom na die aarde toe, en God se wil geskied in beide.
‘n Mens sou dink dat Gnostisimse saam met die draai van die eerste eeu uitgesterf het, maar die virus is vandag nogsteeds net so aan die gang soos destyds in Paulus-hulle se tyd. Elke dan en wan word geloof ’n al te heilige affêre. Alledaagse metafore soos brood en wyn het verander in iets wat slegs predikante en priesters mag hanteer. Selde raak ons geloof aan die alledaagse morsigheid van die lewe.
Wanneer Paulus byvoorbeeld in Romeine 8 skryf oor die skepping wat soos ‘n vrou in baringsnood is, skryf hy dit teen die agtergrond van gesprekke oor Jesus se menswording en sy opstanding. Haar water het gebreek, haar kraampyne is minute uitmekaar, want haar kind is op pad. Kry jy meer aards as dit?
Onlangs kuier ek by vriende wat sopas ‘n babatjie gehad. Die jong ma vertel haar weergawe van die geboorte. Dis nou nadat die romantiek afgewerk het. Langsaan my op ‘n koffietafel is een van daardie swangerskap/ouerskap tydskrifte. Op die voorblad is ‘n babatjie op ‘n groot wit agtergrond. Eufories, hemels. Asof die baba doekloos deur die lewe gaan. Ek het niks teen sulke tydskrifte nie, maar die kontras tussen die idee van swangerskap op die tydskrif en die vertellings van die nuwe ouers is vir my merkwaardig.
Wanneer jy hierdie Paasfees die opstanding van Jesus Christus vier op Paassondag vier, mag die smaak van Goeievrydag se wyn en brood nog op jou lippe wees. Mag Jesus se opstanding jou ook laat opstaan, maar nie weg van hierdie wêreld nie. Eerder na die wêreld, toe met morsigheid en al.
Fourie RossouwPreke6th February 2018	Leave a comment0
Wat is jou komvandaan?
Ons almal het ’n plek, ’n verlede, ’n storie wat agter ons, en soms ook voor ons lê.
Ek het groot geword in die Boland en graad gevang op Stellenbosch. Gedurende daardie jare het ek baie spesifieke idees oor Gauteng as provinsie en veral Gautengers as mede landsburgers gehad. Ek het dikwels gespot oor die aksent van Pretorianers en snedig na Johannesburg as ’n lelike, gevaarlike stad verwys.
10 jaar gelede het ek van die Kaap na Johannesburg verhuis. Tot my verbasing het ek in beide Johannesburg en Pretoria mense ontmoet wat nie van die Kaap hou nie. En net soos ek destyd oor Pretorianers se aksent gespot het, moes ek hoor dat my brei Rrre en my platvloerse ekke, hekke vir ander nogals gekkig klink.
“Ek sal nooit daar in Slaapstad kan bly nie, dis te stadig na my sin.” het gereeld gehoor.
Dit was vir my die vreemdste ding om te hoor dat mense nie ook so opgewonde is oor my komvandaan soos ek daaroor is nie.
Einde 2015 is ek terug Kaap toe en het ek weer opnuut ontdek hoe Kapenaars dink oor Gauteng. “Jy is seker bly om terug te wees?” Regtig, Joburg? Sjoe, ek hoor dis nogals rof daar.”
Die verhaal van Nathaniël se roeping (Joh 1:43-51), eggo iets van ons eie vooropgestelde idees oor mekaar se komvandaan.
In hierdie verhaal is drie momente wat vir my uitstaan.
Nathaniel se vooroordele teenoor Nasaret
Filipus se uitnodiging.
Die kontras tussen Nathaniel se agterdog teenoor Jesus en Jesus se woorde oor Nathaniel.
’n Jong man met die Nataniel hoor by ’n vriend Fillipus dat hulle die Messias, die een van wie Moses en die profete geskrywe het, gevind het. Toe hy hoor van waar hierdie sogenaamde messias afkomstig is, reageer hy dadelik baie skepties:
“Nasaret? Kan daar dan iets goeds uit Naseret kom?”
Nataniel maak hom hier skuldig aan bevooroordeeldheid.
Dit is nie duidelik hoekom hy so ’n negatiewe beeld van Naseret het nie. Wat wel duidelik is, is dat dit ’n groot invloed het op hoe hy sy vriend se getuienis hoor.
Sy opinie (gegrond of ongegrond) kom lê tussen hom en ’n moontlike ontmoeting met die Messias.
Dit is natuurlik die moeilikheid met ons persoonlike opinies en idees oor ander mense van ander plekke. – Die sogenaamde “hulle” en wat ons van hulle dink.
Dit ontneem ons van ons eie groei en ontwikkeling. Selfs al is jou opinie gegrond op feite of genoegsame ervaring, is daar steeds ’n baie goeie kans dat jou sterk opinie jou gaan ontneem van ’n nuwe ontdekking.
Suid-Afrikaners dra swaar aan ons oorgerfde vooroordele. Almal van ons, wit en swart, man en vrou, oud en jonk. Dis deel van die bagasie wat ons almal dra en hard moet werk om van ontslae te raak. Selfs die helde onder ons, sukkel daarmee.
Ons geliefde Nobelpryswenner Desmond Tutu het in ’n onderhoud met Krista Tippet vertel van ’n keer toe hy van Nigerie af na SA gevlieg het. Toe hy in die in vliegtuig klim sien hy dat die twee vlieniers swart is. Aanvanklik het dit hom met trots gevul: Hoe ver het ons nie al gekom nie, het hy by homself gedink. ’n uur of wat later het die vliegtuis erge turbulensie beleef en sy eerste gedagte wat: Is daardie twee swart vlieneers opgewasse om dit te hanteer? Sou dit nie beter gewees het as hulle wit was nie? Hierdie gedagtes het hom laat besef hoe swaar hyself nog dra aan apartheid se nalatenskap van vooroordele teenoor mense op grond van hul velkleur. Desmond Tutu se verhaal is ons almal s’n en strek veel wyer as wit en swart.
Ons dra swaar aan die vooroordele rakende seksualiteit, of geslag, of ouderdom, of inkomste, of geleerdheid, of lengte, of gewig, of liggaamlike vermoens, of haarkleur, of nasionaliteit, of godsdiens.
“Is sy opgewasse? Is hy nie al te oud nie? Maar sy is dan nog ’n kind? Kyk sy tattoos. Ek dink dit is bietjie bo sy vuurmaakplek. Sy soort sal nie sommer die pos kry nie.”
In baie gevalle, word ons vooroordele aangevuur deur ons verstaan van God of ons lees van ’n bepaalde godsdienstige teks soos byvoorbeeld die Bybel.
In Nataniel se geval het hy Bybelsegronde gehad om sy agterdog jeens Nasareners te steun. Want volgens die profeet Miga sal die Messias uit Bethlehem kom. Nataniel kon dus houtgerus sy vriend se halfklaarstorie afskryf as ongegrond omdat dit nie met sy verstaan van die Bybel ooreenstem nie en alhoewel dit nie ’n rede is om teen mense van Nasaret te diskrimineer nie, sou dit vir hom genoeg rede gewees het om skepties teenoor Filipus se getuienis te wees.
Heelwat jare later lees ons in die boek Handelinge (10) dat Petrus self gesukkel het om oor sy Bybelsgegronde vooropgestelde idees oor wat (en wie) heilig is, te kom. Selfs nadat Jesus self in ’n droom aan hom verskyn het en hom beveel het om onrein diere te slag en te eet, het Petrus geworstel met sy verknogtheid aan wat die Bybel nou eintlik oor die eet van onrein diere te sê het.
Dit was eers toe Petrus saam met die oenskynlike onrein Kornelius geeet het en Kornelius se opregte geloof in God ervaar het, dat hy tot ’n diep insig gekom het:
“Waarlik ek besef nou dat God nie onderskeid maak nie, maar in enige volk die mense aanneem wat hom vereer en doen wat reg is.”
Soms moet die Heilige Gees ons bybelse-korrekte opinies verkeerd bewys, sodat ons God se eintlike hart in die Bybel kan ontdek.
“Kom kyk” – is daar ’n meer kragtige getuienis as dit?
2 woorde is al wat Filippus vir sy vriend hoef te gesê het.
Vooroordele word nie afgebreek met beter argumente nie. Vooroordele word vernietig deur verhoudings te bou.
Dis een ding om op ’n afstand, op grond van jou opinie oor ’n groep of plek, ’n oordeel te vel oor ’n spesifieke mens. Maar wanneer jy in sy of haar teenwoordigheid is en jy laat toe dat daardie persoon tot jou hart spreek, dan is daar eweskielik min vatplek vir die vooroordeel om aan vat te klou.
Nataniel het op Filippus se uitnodiging om op ’n ontdekkingsreis te gaan gehoor gegee en die dit het sy lewe handomkeer verander.
Verder in die evangelies lees ons dat Jesus daarvan gehou het om sy vriende opreis te neem na vreemde plekke en onbekende mense.
Dit is die hart van die evangelie. Dit neem ’n mens oor grense en breek daardeur jou vooroordele af.
Ek luister gereeld op Saterdae na Johan Rademan se reisprogram op RSG. ’n Tema wat gereeld opduik is hoe die gereelde ontdekking van vreemde plekke, lande en kulture ’n mens help om op plaaslike bodem met ’n oper hart teenoor ander mense te leef. Gesoute reisigers is selde rassiste.
Nataniel se voordele teenoor Jesus en sy komvandaan, is in kontras met die ontvangs wat hy van Jesus kry.
Toe Jesus hom sien sê Jesus dat hy ’n ware Israeliet is en dat daar in hom geen bedrog is nie.
Hierdie uitspraak van Jesus en wat dan daarna volg vra ’n dieper kyk. Johannes as evangelieskrywer was net te lief vir simboliek, daarom moet ons hierdie oomblik in die verhaal nie sommer net voetstoots lees nie.
Jesus noem Nataniel ’n ware Israeliet. ’n Nasaat van Israel. Israel was Jakob. Die haakskeengryper, die broerbedreër. Jesus takseer Nathaniel nie op hierdie baadjie van sy komvandaan nie. Hy gee hom ’n nuwe identiteit: Nasaat van Jakob, sonder bedrog. Jesus kyk verby sy kulturele bagasie, en sien hom vir wie hy eintlik is.
In hierdie stelling oor Nathaniel, neem Johannes ons verder. Hier gaan dit nie meer net oor ’n enkele dissipel nie. Hier is die kerk ter sprake. Ek en jy. Ons sien onsself in Nathaniel. Hy word die metafoor vir die kerk wat sal kom. Nathaniel die Isrealiet vir wie Jesus gesien het toe hy onder die vyeboom gesit het. Daar is simboliek in die vyeboom – moontlik ’n herinnering aan Israel, aangesien die vyeboom of boom dikwels as metafoor gebruik word vir Israel. Die dorp Nasaret is ook moontlik afgelei van die Hebreeuse woord wat “loot” beteken.
Nathaniel gee vir Jesus drie eretitels:
Leermeester – die een wat ons wys hoe.
Seun van God – die een wat ons van ons sondes red.
Koning van Israel – die een wat oor ons lewens regeer.
Die groot verrassing in die verhaal vir Nathaniel is nie die ontdekking dat daar wel goeie goed uit Naseret kan kom nie, maar dat die Messias, Die Een wat Goed is, van Naseret af kom.
’n Laaste gedagte oor die Kaap en Johannesburg.
Nadat ek vir 7 jaar in Johannesburg gewoon het, daagliks met my honde in die pragtige parke gestap het, in die Wieg van die Mensdom bergfiets gery het, by stoere Leeuondersteuners gebraai het en hartsvriende in ongewone plekke gevind het, het my vooropgestelde idees oor die plek en sy mense verander. My komvandaan is verbreed. Ek kom nou ook van Johannesburg af.
Wanneer my Kaapsevriende vir my vra oor Johannesburg en dit opvolg met stellings oor hoeveel beter die Kaap as Johannesburg is, dan is my reaksie: “Nee, Johannesburg is nogals ’n baie mooi stad. Die mees boomrykste in die wêreld en die mense is geweldig talentvol en baie gasvry.
Maar die beste is om dit vir jouself te sien.