Matteus 10:1-4 Matteus ontvou die storie van Jesus op 'n besonder sistematiese wyse. In die vertelling van Jesus se doop, wys hy hoedat Jesus sy taak aanvaar het. Wanneer hy van Jesus se versoeking vertel, dan wys hy op watter werkswyse Jesus hierdie taak gaan aanpak. In die Bergpredikasie luister ons na Jesus se woorde van wysheid. In Matteus 8, sien ons oor watter mag Jesus beskik en in Matteus 9 sien ons hoedat Jesus se vyande teen Hom begin optree. In hierdie gedeelte begin Jesus sy dissipels kies. Wanneer enige groot leier 'n baie groot taak moet aanpak, moet hy heel eerste vir homself'n span werkers kies om hom te help. Die huidige en toekomstige sukses van sy projek hang van hierdie gekose mense af. Jesus kies hier mense, sy helpers gedurende sy aardse bediening, maar ook mense wat sou voortgaan, nadat Hy die aarde sou verlaat en sou terugkeer na sy heerlikheid in die hemel.
Daar is twee feite wat 'n mens onmiddellik opval van hierdie hierdie twaalf dissipels:
Hulle was gewone mense. Hulle het geen rykdom, geen akademiese agtergrond of sosiale posisie gehad nie. Jesus soek nie na uitsonderlike mense nie, maar na gewone mense wat gewone dinge uitsonderlik goed kan doen. Jesus kies mense nie vir wie en wat hulle is nie, maar vir wie en wat Hy van hulle kan maak onder die invloed van sy krag. Ons moet nooit dink dat ons nie iets het wat ons vir Jesus kan aanbied nie, want Hy kan dit wat gewone mense bied, gebruik vir sy grootheid.
Hulle was ook 'n buitengewone samestelling. Daar was Matteus, die tollenaar. Belastinggaarders was mense wat hulleself verkoop het vir eie gewin aan die oorheersers van die Jode. Dit was presies die teenoorgestelde van wat ons van 'n patriot of iemand wat sy volk liefgehad het, sou verwag. Saam met hom was daar Simon. Lukas noem hom Simon die Seloot (Luk 6:15). Josefus, die geskiedskrywer, skryf dat die Selote so graag hulle land en hulle volk se vryheid wou terughê, dat hulle bereid was om enige dood te sterf in hulle stryd vir vryheid. Hulle het geweier om enige aardse persoon die titel of benaming van "koning" te gee, en was selfs bereid om 'n sluipmoord te pleeg in 'n poging om van die vreemde oorheersing ontslae te raak. Simon die Seloot sou maklik 'n dolk in iemand soos Matteus se rug gedruk het, as hy hom nie in die teenwoordigheid van die Here Jesus ontmoet het nie. Ons geloof in en ons liefde vir die lewende Jesus, is bedoel om ons bymekaar te bring. Tog veroorsaak dit so dikwels skeiding.
Jesus het twaalf apostels gekies omdat daar twaalf stamme in Israel was. Alhoewel ons nie baie van hierdie twaalf mense weet nie, is die Nuwe Testament baie duidelik oor die grootheid van die rol wat hulle gespeel het in die kerk van Jesus Christus. In Openbaring lees ons van die twaalf klippe in die fondament van die heilige stad waarop hulle name gegraveer is (Op 21:14). Sulke gewone mense was die fondament van die kerk van Christus.
Ons vind ook weergawes in twee van die ander Evangelies, van die roeping van die twaalf dissipels (Mark 3:13-19; Luk 6:13-16). Wanneer ons na al die feite kyk, kom daar sekere interessante feite na vore:
Jesus het hierdie twaalf manne self gekies. Lukas sê in Lukas 6:13 dat Jesus vanuit al sy dissipels, twaalf gekies het. God is altyd opsoek na hande om te gebruik. Hy vra altyd: "Wie kan Ek stuur?" (Jes 6:8). Daar is baie take in die koninkryk van God. Jesus se oë soek voortdurend deur die skare om diegene te vind wat sy werk sal doen.
Jesus het hulle ook geroep. Hy dwing ons nooit om sy werk te doen nie. Hy bied dit vir ons aan. Hy nooi ons uit om vrywilligers te wees. Dit staan ons vry om gelowig of ongelowig te wees, maar op elkeen van ons word 'n beroep gedoen wat ons kan aanvaar of kan weier.
Jesus het hulle ook aangestel (Mark 3:14). Jesus was soos 'n koning wat vir Hom amptenare aangestel het. Dit was nie 'n geval van dat hulle onbewustelik in Jesus Christus se diens beland het nie. Iemand wat deur 'n aardse koning in sy diens aangestel is, kan baie trots voel. Hoeveel te meer kon hulle trots gevoel het omdat hulle deur die Koning van die konings aangestel is.
Jesus het hulle vanuit al die dissipels aangestel. Die woord "dissipel" beteken leerder. Die mans en vroue wat Jesus kan gebruik en nodig het, is diegene wat bereid is om te leer. Elke dag moet ons 'n stappie nader aan Jesus en ook aan God kom.
Die rede waarom hierdie manne uitgekies is, was om by Hom te wees (Mark 3:14). As hulle sy werk in die wêreld moes doen, moes hulle eers in sy teenwoordigheid leef. Geen werk van die Here Jesus kan gedoen word deur mense wat nie in sy teenwoordigheid was nie.
Hulle is geroep om apostels te wees. Die woord "apostel", beteken letterlik iemand wat uitgestuur is. Christene is Jesus Christus se gestuurdes.
Hulle is ook geroep om boodskappers te wees. In Matteus 10:7 sien ons dat Jesus hulle uitgestuur het om te gaan verkondig dat die koninkryk van God naby gekom het. Daarom moes hulle eers in die teenwoordigheid van God begin. Christene is nie geroep om hulle eie boodskap te verkondig nie. Hulle moet die boodskap van Goddelike sekerheid in Jesus Christus verkondig.
Matt 10:5-8 Hier het ons die begin van die Koning se opdrag aan sy boodskappers. Die Griekse woord wat Matteus gebruik om te beskryf dat Jesus opdragte aan sy volgelinge gegee het, is baie interessant. Die woord is paragellein. Hierdie woord het vier betekenisse.
Dit is die woord wat algemeen gebruik word om 'n militêre opdrag te gee.
Dit is die woord wat gebruik word om hulp van 'n mens se vriende te vra.
Dit is die woord wat gebruik word wanneer 'n onderwyser reëls en beginsels aan sy studente verduidelik.
Dit is ook die woord wat algemeen deur 'n koning gebruik word wanneer hy sy verteenwoordigers in die wêreld instuur, om sy opdragte uit te voer en namens hom te praat.
Baie mense vind dit moeilik om te verstaan waarom Jesus die twaalf dissipels verbied het om na die heidennasies of na die Samaritane toe te gaan. Sulke openlike eksklusiwiteit was nie eie aan Jesus nie en daar is al dikwels gewonder of hierdie woorde nie later deur Paulus se teëstanders in die manuskrip bygevoeg is nie. Paulus se groot opdrag was om die evangelie na die nie-Jode te neem.
Ons kan met sekerheid weet dat hierdie nie 'n permanente opdrag was nie, want Jesus het self by verskeie geleenthede na nie-Jode uitgereik (Joh 4:4-42; Luk 10:30; Matt 15:28; Matt 28:19-20). Die verduideliking in hierdie opdrag lê in die feit, dat deurdat die dissipels nie na die heidennasies mag gegaan het nie, was hulle eerste sendingreise tot Galilea beperk. Daar was drie goeie redes daarvoor:
Die Jode het 'n baie spesiale plek in God se reddingsplan beklee. Die geskiedenis is so bepaal dat aan hulle die eerste geleentheid gegee moes word. Hulle het dit wel verwerp, maar in God se regverdigheid, moes die aanbod eerste aan hulle gerig word.
Die twaalf dissipels was nie toegerus om vir die heidennasies te gaan preek nie. Hulle het nie die agtergrond geken of oor die kennis beskik nie. Wanneer 'n prediker of iemand wat ander leer, besef wat hulle beperkings is, sal hulle baie meer sukses behaal.
Die belangrikste rede is egter dat 'n wyse bevelvoerder weet dat sy mense hulle aanval op een gekose punt moet fokus. Wanneer hulle mag verdeel word, dan is dit 'n ope uitnodiging vir mislukking. Jesus het geweet dat Galilea die mees ontvanklike landstreek was vir die nuwe boodskap.
Die Koning se boodskappers het 'n boodskap gehad om oor te dra en dinge om te doen:
Hulle moes die koms van die koninkryk van God aankondig. Ons het in Matteus 6:10-11 gesien dat die koninkryk van God 'n gemeenskap op aarde is waar die wil van God net so volmaak gedoen word, soos wat dit in die hemel gedoen word. Van alle mense wat nog ooit op die aarde geleef het, was Jesus die enigste persoon wat God volmaak gehoorsaam was en sy perfekte wil uitgevoer het.
Die twaalf moes ook die siekes gesond maak, die dooies opwek, die melaatses genees en demone uitdryf. Jesus het nie net genesing vir die mense se liggame gebring nie, maar ook vir hulle siele.
Die dissipels moes mense van besoedeling reinig. Mense besoedel hulle lewens deur sonde. Hulle gedagtes, hulle harte en hulle liggame kan so besoedel word deur die gevolge van sonde, dat hulle 'n onrein invloed uitoefen op almal met wie hulle in aanraking kom. Jesus kan hierdie menslike sonde reinig deur sy goddelike reinheid. Hy bring aan elkeen wat deur sonde verslaaf is, die vrymakende krag van God.
Matteus 10:9-10 In hierdie gedeelte gee Jesus aan sy dissipels instruksies wat elke goeie rabbi vir sy leerlinge en dissipels gegee het. "'n Arbeider is tog geregtig op onderhoud," het Jesus gesê. Elke rabbi was wetlik verplig om sy lering gratis en verniet te gee. In slegs een geval is 'n rabbi toegelaat om betaling te ontvang, en dit was wanneer hy 'n kind geleer het. Dit was die ouer se taak om sy kind te leer, en wanneer 'n rabbi dit namens die ouer moes doen, moes die ouers hom betaal. Alle ander lering moes hy gratis doen. Dit is 'n voorreg om met ander die rykdom van God te deel.
Jesus het ook vir die dissipels gesê om nie vir goud of silwer of koper in hulle beursies te sorg nie. Hulle moes ook nie 'n reissak of ekstra klere saamneem nie. Met al hierdie instruksies was Jesus se bedoeling nie om dit vir die dissipels moeilik of ongemaklik te maak nie. Sy woorde was baie bekend vir elke Jood. In die Joodse Talmoed is geskryf dat niemand na die tempel moes gaan met 'n staf, skoene, 'n gordel of geld nie. Hy moes alles agterlaat wat te doen het met handel, besigheid of wêreldaangeleenthede. Wat Jesus dus hier vir sy dissipels sê, is: "As julle vir God wil dien, moet julle nie die indruk skep dat julle daarop uit is om iets daaruit te kry nie. Dienaars van God moet wys dat hulle eerste belang by God lê.
Dit is waar dat 'n rabbi nie betaling mag gevra het nie, maar mense het dit as hulle plig beskou om 'n rabbi te ondersteun wanneer hy 'n ware man van God was. Ons kry dus hier 'n dubbele waarheid. 'n Dienskneg van God moet nie oorbesorg wees oor aardse dinge nie, maar die mense van God moet ook nie faal in hulle plig om na diegene wat vir God dien, om te sien nie.
Matteus 10:11-15 Hierdie gedeelte is vol praktiese raad vir die Koning se boodskappers. Wanneer hulle 'n stad of 'n dorp binnegegaan het, moes hulle 'n ordentlike blyplek soek. 'n Blyplek met 'n slegte reputasie, sou hulle bruikbaarheid verhinder. Dit beteken nie dat hulle hierdie mense nie vir Christus moes wen nie, maar 'n boodskapper van Christus moet versigtig wees vir wie hy as sy beste vriende kies.
Die opdrag in vers 11 dat hulle by dieselfde persoon moet bly totdat hulle weer die reis voortsit, was bloot goeie maniere. Hulle kon dalk in die versoeking kom om na iemand anders toe gaan waar hulle in groter gerief en gemak kon bly.Boodskappers van Christus mag nie die indruk skep dat aardse besittings vir hulle belangrik is nie.
Vers 13 se vredewens wat weer terug getrek moet word, is kenmerkend van die Midde-Ooste. Die gesproke woord het vir die mense aktiewe en onafhanklike bestaansreg gehad. Dit het so onafhanklik vanuit 'n persoon se mond gegaan, soos wat 'n koeël uit 'n geweer gegaan het. Hierdie gedagte het in die Ou Testament ontstaan, veral in verband met die gesproke woord van God. 'n Goeie voorbeeld daarvan kry ons in Jesaja 55:11, waar God sê dat die woord wat uit sy mond kom, nie onverrigter sake na Hom toe sal terugkeer nie.
Dit is vandag nog die gewoonte dat wanneer iemand 'n ander persoon seën, en hy vind uit dat die ander persoon van 'n ander geloof is, dan trek hy weer sy seëning terug. Die gedagte hier is dat die boodskappers van die Koning 'n huis moet seën, maar wanneer 'n huis nie die seën waardig is nie, moet dit teruggetrek word.
Vir die Jode was die stof van 'n heidense plek of pad, besoedeld gewees. Daarom het hulle, wanneer hulle van so 'n plek af terug gekom het, die stof van hulle voete afgeskud. Volgens vers 14 moes hulle 'n stad of'n dorp, wat hulle nie wou ontvang nie, soos heidene behandel. Weereens moet ons verstaan dat dit wat Jesus hier sê, tydelike waarheid, sowel as ewigheidswaarheid bevat:
Hy het nie bedoel dat daar sekere mense is wat nie deur die genade van God bereik kan word nie. Dit was bloot 'n kwessie van tyd. Soveel mense as moontlik moes so vinnig as moontlik die aankondiging van die koninkryk van God hoor.
Een van die groot basiese feite in die lewe, is dat alhoewel ons herhaaldelik geleentheid kry om op die evangelie te reageer, kom daar 'n tyd dat die geleentheid hom nie weer voordoen nie. Vir Sodom en Gomorra sal dit op die oordeelsdag draagliker wees as vir die dorp wat nie die dissipels wou ontvang nie. Sodom en Gomorra is in die Nuwe Testament 'n voorbeeld van boosheid en sonde (Matt 11:23-24; Luk 10:12-13; 17:29; Rom 9:29; 2 Pet 2:6; Jud 7). Dit is interessant om daarop te let dat Sodom en Gomorra net voor hulle vernietiging, hulle self ook skuldig gemaak het aan die gruwelooslikste breek van die wet van gasvryheid, toe hulle die engele van God wou misbruik (Gen 19:1-11). Op hulle ergste, het hulle nooit die geleentheid gehad om die boodskap van Jesus Christus en sy koninkryk te verwerp nie. Daarom sal dit vir hulle draagliker wees in die oordeel. Die feit bly altyd waar, dat hoe groter die voorreg is, hoe groter is die verantwoordelikheid.
Matteus 10:16-22 Ons het reeds by Jesus se bergrede gesien dat Matteus besonder lief was om die inligting wat hy gehad het, ordelik te rangskik. Hy het alles wat hy kon bymekaar maak oor 'n sekere onderwerp, op een plek vertel, al het Jesus dit by 'n ander geleentheid gesê. Hier het hy alles wat Jesus by verskeie geleenthede oor vervolging gesê het, bymekaar gevoeg. Ons het hier die woorde wat Jesus gesê het toe Hy sy dissipels op hulle eerste sending uitgestuur het, asook dit wat Hy vir hulle gesê het na sy opstanding toe Hy hulle na die hele wêreld gestuur het. Dit is dus nie net die woorde van Jesus van Galilea nie, maar ook die woorde van die opgestane Christus.
Ons het reeds gesien dat die Jode tyd in twee tydperke verdeel het, met die groot dag van die Here wat tussenin is. Dit sal 'n tyd van groot chaos, oordeel en vernietiging wees. Dit sal vriendskappe en families verdeel en aardse bande vernietig. Daar is verskeie verwysings in van die apokriewe boeke wat deur Jode geskryf is, wat van hierdie dag van die Here melding maak. Die dissipels het geweet dat hulle moes uitgaan in die wete dat hulle in die grootste dae van die geskiedenis leef.
Jesus was baie eerlik met sy volgelinge. Hy het nooit gehuiwer om vir sy mense te vertel wat hulle moes verwag nie. Hy het vir hulle swaarkry en dood aangebied, en die geskiedenis het bewys dat Hy korrek was. Dit is tyd dat die kerk weer leer dat mense nie aangetrek word deur die maklike manier nie. Dit is die roeping van die helde wat tot mense se harte spreek.
Jesus het vir die dissipels drie soorte vervolging aangebied:
Hulle sou deur die regering vervolg word. Wanneer hulle hulle geloof moes verdedig, dan sou Hy vir hulle die woorde gee om te spreek.
Die kerk sou hulle vervolg en hulle sou uit sinagoges uitgegooi word. Christene was, en is, diegene wat die wêreld op sy kop kan draai.
Hulle families sou hulle vervolg. Hulle naastes sou dink dat hulle mal is. Soms moet Christene die moeilikste keuse van almal maak, naamlik om aan Christus gehoorsaam te wees, meer as aan familie en vriende.
Jesus het dus sy dissipels gewaarsku dat in die laaste dae, die regerings, die kerk en hulle familielede sou saamspan teen mense wat Hom volg.
In die tyd van die Romeinse Regering, is die Christene van baie vals oortredings beskuldig:
Hulle is van kannibalisme beskuldig, omdat hulle tydens nagmaalseremonies gesêhet dat hulle die bloed van Jesus drink en sy liggaam eet.
Hulle is van immoraliteit beskuldig omdat hulle die gesamentlike maaltyd, 'n liefdesmaal genoem het.
Daar is gesê dat hulle vure aansteek, omdat die predikers gepraat het van die gebeure wat aan die einde van die wêreld gaan plaasvind.
Hulle is van dislojaliteit beskuldig, omdat hulle nie 'n eed van getrouheid aan die keiser wou aflê nie.
Sommige van die beskuldigings was meer ernstig, soos dat hulle familieverhoudings opgebreek het. Dit is die waarheid dat Christenskap familieverhoudings beïnvloed, en die heidene het dit nie verstaan nie.
Die posisie van die slawe in die Christelike kerk was 'n groot probleem. Volgens die geskiedskrywer Josefus, was daar ongeveer ses miljoen slawe in die Romeinse Ryk. Dit was die Regering se grootste vrees dat hierdie slawe in opstand sou kom. Hulle is baie goed in toom gehou. Die Christene het geen poging aangewend om hulle te bevry nie, maar in die kerk is hulle as gelykes behandel. Dit was ook heeltemal moontlik vir 'n slaaf om 'n hoë posisie in die gemeente te beklee. Die manier waarop die Christelike kerk die slawe behandel het, moes vir die Romeinse owerhede gelyk het na 'n mag wat die basis van hulle beskawing bedreig.
Christenskap het ongetwyfeld ook die ambag van die silwersmede wat afgodsbeelde gegiet het, bedreig (Hand 19:24-27).
Christene se siening van die samelewing kan nie deur 'n totalitêre staat aanvaar word nie, en daarom is hulle van die begin af vervolg. Dit sal voortduur tot die einde toe.
Matteus 10:23 Hierdie is 'n stukkie wyse raad vir elke Christen. In die tyd toe die Christene wreed vervolg is, was daar altyd diegene wat so fanaties entoesiasties was, dat hulle uit hulle pad gegaan het om martelare vir hulle geloof te wees. Jesus waarsku dus sy volgelinge hier dat daar nie onnodige vermorsing van Christenlewens moet wees nie. Bravade is geen martelaarskap nie, maar wanneer dit by 'n punt kom van ware getuienis, dan moet 'n Christen bereid wees om te sterf. Om te ly vir ons geloof in Jesus Christus, is soms onvermydelik, maar ons moet dit nie onnodig uitnooi nie.
Wanneer 'n persoon nog nie sterk staan in sy geloof nie, is dit beter om argumente te vermy. As jy weet dat jy 'n swakheid het vir 'n sekere versoeking, is dit baie veiliger om weg te bly van plekke waar jy daarmee versoek kan word. As ons weet dat sekere mense ons irriteer en die slegte uit ons haal, dan is dit wys om hulle teenwoordigheid te vermy. Ware moed is nie om roekelose risiko's te trotseer nie. God se genade beskerm nie die astrante persoon nie, maar elkeen wat met wysheid optree.
Wanneer ons na die tweede gedeelte van vers 23 kyk, dan lyk dit asof Jesus se wederkoms sou plaasvind nog voordat die dissipels nog hulle toer deur die stede van Israel voltooi het. Dit het nie gebeur nie. Hoe moet ons dit dan verstaan? Barclay is van mening dat Matteus hier presies dieselfde ding gedoen het as in Matteus 16:28. Hy sê daar dat party van die dissipels beslis nie sal sterf voordat hulle die Seun van die mens in sy koninkryk sien kom het nie. Markus se weergawe van dieselfde weergawe stel dit so: "Daar is party van dié wat hier staan, wat beslis nie sal sterwe voordat hulle gesien het dat die koninkryk van God met krag gekom het nie" (Mark 9:1). Markus se Evangelie is die oudste en die naaste aan korrek. Die verduideliking is dat Matteus sy Evangelie geskryf het tussen 80 en 90 n.C. Dit was 'n tyd van geweldige vervolging. Die mense het vasgeklou aan elke belofte wat hulle van hulle verskrikking kon kom verlos. Matteus het heel waarskynlik hier in Matteus 10:23 dieselfde ding gedoen deur die koms van God se koninkryk te sien as die terugkoms van Jesus na die aarde toe. Niemand kan hom daarvoor verkwalik nie. Jesus het net hier bedoel dat sy dissipels, nog voordat hulle hul toer voltooi het, sal sien hoedat mense na God toe draai en sy koninkryk in groot mag en majesteit kom.
Matteus 10:24-25 In hierdie woorde van Jesus kan ons twee dinge sien:
Daar is 'n waarskuwing in dat net soos wat Jesus sy kruis moes dra, net so sal elke individuele Christen ook 'n kruis moet dra. Jesus roep ons nie net om te deel in sy glorie nie, maar ook in sy stryd en sy swaarkry. Ons verdien nie om te deel in die vrugte van sy oorwinning nie, as ons weier om te deel in die stryd wat hierdie vrugte as resultaat het.
Jesus se woorde laat ons ook besef hoe bevoorreg ons is. As ons vir Hom ly, dan deel ons ook in sy werk. Om op te offer vir ons geloof, is om 'n offer te bring vir Christus. Wanneer ons Christenskap ons iets kos, dan is ons nader aan gemeenskap met Jesus Christus en dan ken ons ook die krag van sy opstanding.
Matteus 10:26-31 Drie maal in hierdie kort gedeelte vermaan Jesus sy dissipels om nie bang te wees nie:
Die eerste is in verse 26-27. Hulle moet nie vir mense bang wees nie, want daar is niks bedek wat nie openbaar gemaak sal word nie. Die waarheid sal altyd seëvier en daar sal 'n dag kom dat dinge gesien sal word soos wat dit werklik is en elkeen sy loon sal ontvang. Hulle moet met vrymoedigheid die boodskap wat hulle by Jesus Christus gekry het, verkondig, al sou mense hulle daarvoor haat en hulle lewens bedreig word. Hulle moet met eerbied luister en met vrymoedig praat. Hulle moet weet, of hulle luister en of hulle praat, hulle is altyd in die teenwoordigheid van die lewende God.
Die tweede vermaning is in vers 28. Jesus sê eintlik, in eenvoudige taal, dat geen straf wat mense hulle kan oplê, kan vergelyk word met die uiteindelike lot van iemand wat skuldig bevind word aan ongehoorsaamheid of ontrouheid aan God nie. Die Jode was baie bekend daarvoor dat hulle 'n heilige vrees vir God gehad het. Hulle het gesê dat 'n Jood God moes liefhê, maar terselfdertyd moet vrees. 'n Christen vrees nie dat God hom sal straf nie, maar weet dat sy ongehoorsaamheid, in antwoord op God se liefde, vir Hom hartseer sal veroorsaak. 'n Dislojale Christen kan later nie homself, ander mense en vir God in die oë kyk nie.
Die derde vermaning om nie te vrees nie, is in vers 31. Dit is gebaseer op die sekerheid van die fyn besonderhede van God se omgee. As Hy soveel omgee vir die mossies, dan sal Hy mos ongetwyfeld omgee vir die mense. Matteus en Lukas se weergawes verskil (Luk 12:6). Twee mossies is vir 'n sestiende van 'n werker se dagloon verkoop. As 'n persoon mossies wou hê, dan kon hy vyf kry vir die prys van vier. Dit was so asof die vyfde een niks werd was nie. Die woord wat in die oorspronklike Griekse vertaling gebruik is, volgens Barclay, beteken nie net dat God weet wanneer 'n mossie sterf nie, maar elke keer wanneer hy op die grond gaan sit. As God dan soveel omgee vir mossies, hoeveel te meer vir ons as mense. Ons tye is in God se hand. Hy sal ons nie in die steek laat nie. Sy omgee omring ons. Waarom sal ons bang wees?
Matteus 10:32-33 Hier word die dubbele lojaliteit van 'n Christen se lewe beklemtoon. As ons aan Jesus lojaal is in hierdie lewe, sal Hy ook aan ons lojaal wees in die lewe wat kom hierna. Die feit van die geskiedenis is, dat as daar nie mans en vrouens was in die vroeë kerk, wat in die aangesig en verskrikking van geweldige vervolging en die dood, geweier het om hulle Meester te verloën nie, dan was daar nie vandag 'n Christelike kerk nie. Die kerk van die Here Jesus is vandag gebou op die onverskrokke lojaliteit van hulle wat vasgehou het aan hulle geloof. Al word ons nie vandag so wreed vervolg nie, is daar nog steeds maniere waarop ons vir Jesus kan verloën:
Ons verloën Hom deur ons woorde. As Christene kan ons nooit die verantwoordelikheid ontsnap om anders as die wêreld om ons te wees nie. Dit is nie ons plig om net soos die wêreld wees nie, maar om uit die wêreld uit verander te word.
Ons kan Hom verloën deur ons stilte. Keer op keer kry ons die geleentheid om onsself vir Christus uit te spreek; om te protesteer teen boosheid, om standpunt in te neem vir Hom; om te wys aan wie se kant ons is. So 'n stilte is ook 'n verloëning van ons Here Jesus.
Ons kan Hom verloën deur ons optrede. Ons is deur Jesus gevra om ons kruis op te neem en Hom te volg. Ons kan egter op 'n manier leef waarop ons voortdurend die geloof wat ons bely, verloën.
Matteus 10:34-39 Jesus se eerlikheid is hier baie duidelik sigbaar. Hy stel die eise van die Christelike lewe hier baie duidelik en sonder om doekies om te draai. Hy vertel hier vir die dissipels presies wat hulle kan verwag as hulle die roeping om boodskappers van die Koning te wees, aanvaar. In hierdie gedeelte bied Hy hulle vier dinge aan:
Hy bied hulle 'n lewe van oorlog. In daardie oorlog sal die vyand heel dikwels lede van hulle eie familie wees. Wanneer mense met Jesus gekonfronteer word, dan word hulle ook gekonfronteer met die keuse om Hom te aanvaar of te verwerp. Die mense van die wêreld word altyd verdeel tussen diegene wat vir Jesus aanvaar het, en diegene wat dit nie gedoen het nie.
Hy bied aan hulle 'n keuse. Somtyds moet ons kies tussen die aardse bande wat ons styf vasbind en ons lojaliteit aan Jesus Christus. Ons lojaliteit moet altyd by Jesus lê.
Hy bied aan hulle 'n kruis. Die mense van Galilea het baie goed geweet wat 'n kruis was. Die Romeinse generaal Varus, het tweeduisend Jode gekruisig wat teen die Romeinse Regering in opstand gekom het. Die kruise is oral langs die paaie van Galilea opgerig. In daardie dae, net soos wat Jesus moes doen, moes die misdadiger sy eie kruis dra tot by die plek waar hy gekruisig sou word. Die dissipels met wie Jesus gepraat het, het gesien hoedat mense onder die gewig van 'n kruis steier en hoedat hulle in afgryslike pyn sterf. 'n Christen sal dalk sy persoonlike ambisie en die gemak wat hy geniet het, moet opoffer. Dit mag dalk wees dat hy sy toekomsdrome moet prysgee. Een ding sal hy egter ongetwyfeld moet opoffer, en dit is sy wil. 'n Christen kan nooit weer doen net wat hy wil nie. Hy moet doen wat Christus van hom verlang. In Christenskap is daar altyd 'n vorm van 'n kruis wat gedra moet word, want dít is die godsdiens van die kruis.
Hy bied aan hulle 'n avontuur. Hy vertel vir hulle dat diegene wat die lewe vind, dit sal verloor, en diegene wat die lewe verloor, dit sal vind. Oor en oor deur die eeue, is hierdie waarheid op 'n letterlike manier bewys. Daar was mense wat maklik hulle eie lewens kon red, maar as hulle lewens gered was, dan sou die rol wat hulle in die geskiedenis gespeel het, verlore gewees het. Daar is nie plek vir 'n beleid van veiligheid, gemak en sekuriteit in 'n Christen se lewe nie. Ons is hierdie wêreld ingestuur om God en ons medemens te dien. Dit is heeltemal moontlik om hierdie lewe op te gaar as ons sou wou. Ons sal dan egter alles verloor wat die lewe waardevol maak vir ander mense en die moeitewerd vir onsself. Die manier waarop ons aan God se doel vir ons lewens voldoen, is om onselfsugtige lewens te lei. Sodoende vind ons die lewe; in hierdie lewe en ook in die lewe hierna.
Matteus 10:40-42 Deur hierdie woorde te gebruik, het Jesus op 'n manier gepraat wat vir die Jode baie bekend was. Hulle het altyd gevoel dat, om 'n persoon se boodskapper te ontvang, net dieselfde is as om die persoon self te ontvang. Dieselfde respek as wat aan die koning bewys sou word, moet aan die verteenwoordiger van die koning bewys word. As iemand dus werklik van God af kom en ontvang word, is dit asof God self ontvang word. Hierdie gedeelte toon vir ons vier skakels in die ketting van redding:
Daar is God, deur wie se liefde die hele proses van redding begin het.
Daar is Jesus, wat die boodskap van redding aan die mense gebring het.
Daar is die menslike boodskappers, soos die profete wat gepraat het. Daar was die godvresende mense wat vir die ander 'n voorbeeld was, en daar was die dissipels wat die goeie nuus wat hulle ontvang het, aan ander mense aangegee het.
Daar is die gelowiges, wat God se boodskappers en sy boodskap verwelkom het, en so die ewige lewe verkry het.
In hierdie gedeelte sien ons drie besondere mooi waarhede vir elke eenvoudige en nederige individu:
Ons kan nie almal profete wees, preek en die woord van God verkondig nie. Tog sal elkeen wat gasvry is teenoor 'n profeet, geen minder loon ontvang as daardie profeet self nie. Wanneer ware grootheid gemeet word in die teenwoordigheid van die Here, sal ons telkemale sien dat diegene wat die wêreld beweeg het, afhanklik was van iemand wat heeltemal onbekend gebly het.
Almal van ons kan nie in die oë van die wêreld bekend staan as voorbeelde van Godvresendheid nie, maar diegene wat so 'n persoon gehelp met sy werk, sal 'n gelyke loon ontvang.
Volgens die oorspronklike Griekse teks, word daar in vers 42 van "hierdie kleintjies" gepraat (Grieks-Afrikaanse Interliniêre Bybel). Ons kan nie almal onderwysers wees nie, maar wanneer ons'n kind, deur versorging of deur voorbeeld, op die regte pad help, dan sal ons ook dieselfde beloning as daardie kind ontvang.
Hierdie gedeelte beklemtoon die eenvoudige dinge. Die kerk van die Here Jesus sal altyd die groot sprekers nodig hê, maar die kerk sal ook altyd diegene nodig hê wat deur hulle gasvryheid en hulle offervaardige, liefdevolle diens aan ander, die koninkryk van God help uitbrei.