Elke woord en inspeling presies reg binne die reëls soos die gedig dit self genereer volgens toon en aanslag. (‘n Punt wat myns insiens hierby aansluit: ‘n suksesvolle gedig volg sy eie dinamika. Die meet van vloeie en vlakke (bv. soos steenkool in 'n silo) Die Annale was Tacitus se finale werk, wat die periode beginnend by die dood van Augustus Caesar in 14 v.C. behandel het. Dit word ‘n uitnodiging om die bundel in dié volgorde te lees (in numeriese volgorde vanaf afdeling I tot V), sodat die leser/skrywende subjek uiteindelik (in dié bevoorregte bundeleindposisie) met dieselfde keuse/insig as lady Anne gekonfronteer word, soos die plasing van die genoemde verkiesingsplakkaat en ovulasiealmanak impliseer. ‘n (Polities-sosiaal) negatiewe slot word gesuggereer: laertrek deur blankes, en ‘n bloedige toekoms. Dit is dan juis een van die take van ‘n digter om die onderbewuste bloot te le, en ek stel voor dat dit onmoontlik is met bedagsame hoflikheid. ‘n Mens kan nie die “lugdrukboor” by een digter prys en by ‘n ander dit afkeur nie.