Ek geniet van wisselende my keuse van klere, juweliersware, beursies, skoene, haarstyl, wat altyd 'n nuwe voorkoms verlang. Tog lewer die lewe op 'n veel groter skaal, wat uitdagend kan wees.
Met elke belangrike mylpaal in my lewe het ek 'n tydperk van aanpassing ervaar. Natuurlik, met kinders was die grootste aanpassing. Eers was daar twee van ons, wat kon kom en gaan, maak van die oomblik planne, laat slaap, bly laat, en dan is dit skielik alles verander of selfs verwyder. Nadat jy gewoond geraak het aan hierdie nuwe wese In ons huis het die lewe met die drie van ons die nuwe normale geword tot die punt dat ons die lewe sonder ons kind nie kon onthou nie.
Met ons twee daaropvolgende kleintjies moes ek weer aanpas. Mense sê sodra jy een kind het, is dit nie so anders as om 'n ander te hê nie. Sekerlik, die verlies van sommige vryhede is reeds aanvaar, maar ek het bevind dat daar twee groot veranderinge in skedules en uitgeputte energie benodig word. Teen drie het ek gevoel asof ek 'n jongleraar was, met al die balle in die lug en baie val.
As 'n ma van jonger kinders, onthou ek aan die einde van die skooljaar, wat skielik 'n nuwe somerskedule beteken het. Toe ek by hierdie verskillende roetine aangepas het, was dit tyd dat my seuns terug skool toe gaan en die gekheid van carpools, huiswerk, naskoolse aktiwiteite begin. Oor die drie maande het ek aangepas vir die ontspanne tempo van die somer en alles wat dit behels en skielik was ek terug na die ratras, wat ironies genoeg een keer gemaklik was, maar ek moes alles weer regstel.
Sommige veranderinge is moeiteloos
Anders as om kinders te hê, het kleinkinders absoluut geen aanpassings nodig nie. Dit was een van die enigste veranderinge in my lewe wat ek moeiteloos en sonder enige spanning aangeneem het. My rol van Nana is werklik 'n geskenk. Omdat ek nie die ouer is nie, is my funksie anders en baie makliker en algehele lekkerder (ja, ouerskap kan pret wees, maar die ywer wat nodig is om alles so goed as moontlik te doen, plaas beperkings op die algehele gevoel van pret as iemand moet wees eerlik).
Daar kan geen groter vreugde wees as om te sien dat sy kind 'n liefdevolle ouer word en dan as grootouer die geleentheid kry om oor hierdie nuwe lewe te kyk en te speel. My kleinseun en kleindogter het my 'n ander manier gegee om weer jong te word en die wêreld te sien ontvou deur hul klein oë. Ek koester hierdie verandering elke dag.
Die oorgang na versorger
Maar ouderdom maak nie noodwendig 'n maklike oorgang tot verandering nie. Ek moes transformeer van 'n dogter wat bekommerd was oor en omgee vir 'n dogter wat die bekommernis van haar ouers en beskermer geword het van my brose rolstoel-versteekte pa.
Ek het nooit hierdie aanpassing ten volle aangepas om die dogter van siek ouers te word nie. My herinneringe het my met truuks begin speel, wat my terugbring na gelukkiger, gesonder dae van my ouers se aktiwiteite en volle lewens. Ek het my bes gedoen om 'n nuwe visie van my ma en pa te herwin, die een wat my gedwing het om geduld te verdra soos hulle oud en siek geword het. Tog was daar 'n deel van my wat my teruggehou het na 'n ander tyd, nog 'n stel ouers. Dit was altyd 'n bittersoet sleepboot, een wat ek nooit behoorlik gewen het nie.
... En dan, aftrede
Verandering is diep as 'n onlangse afgetredenes. Ek het vir vier dekades myself as 'n Engelse professor gedefinieer. Skielik moet ek 'verlede tyd' gebruik om my beroep en beroep te beskryf. Een van my vriende het gesê dat sy van plan is om teenwoordige tyd te gebruik ten spyte van een dag op pensioen, maar ek stem nie saam nie. Die daad van onderrig, vir my, is voltooi; dit is beëindig.
Hoe kan ek sê dat ek nog 'n onderwyser is? My voltydse werk het gesluit en ek sal nie weer aktief leer nie.
Dit was 'n baie moeilike aanpassing, want ek was lief vir die daad en kuns van onderrig en het my studente liefgehad. Miskien is daar dan veranderinge wat ons kan erken dat ons nooit ten volle kan aanvaar nie.
'N Nuwe Loopbaan, 'n Nuwe Identiteit, 'n Nuwe Toekoms
Nog 'n interessante verandering is die onlangse titel van 'outeur'. In ons samelewing kan ons vir ons hele lewe skryf, maar as dit nie gepubliseer word nie, word ons nie 'outeurs' genoem nie. Ek was nog altyd 'n skrywer. Skielik is ek egter ook 'n skrywer. Hierdie nuwe moniker dra dit 'n geweldige verantwoordelikheid om seker te maak dat my skryfwerk 'n plek 'daar buite' in die wêreld vind vir ander om 'n vreugdevolle, maar misterende verandering te lees.
En natuurlik, een van die geweldige veranderinge is my veroudering, wat 'n stadige proses is wat versterk word deur my huidige foto's te vergelyk met dié van 'n paar van die verlede (selfs 'n paar jaar gelede) en my nuwe pyne en pyn. Maar dit is 'n geskenk om te ouderdom, want die alternatief is baie hartseer.
Ek is baie dankbaar vir die veranderinge wat die lewe bied, want hulle kom met ongelooflike lesse van groei en leer- en ongelooflike belonings.