Van tekort tot toewysing - Verskeie
Die man met die toewysings.
Toekenning van honderd pond.
Opdrag van vyf boeke.
Titel: Die man met die toewysings.
Skeppingsdatum : 1791
Datum getoon: 1791
Afmetings: Hoogte 17.1 - Breedte 25.1
Tegniek en ander aanduidings: Aquatint-publikasie van die karikatuur wat deur die Journal de la Cour et de la Ville van 17 November 1791 aangekondig is: "We sell at Webert, bookseller at the Palais-Royal, n ° 203 ..." Beskrywing in JM [Boyer Brun, bekend as] BOYER DE NIMES. Die verhaal van die karikatuur van die Franse opstand. 1792.
Kontak kopiereg: © Fotobiblioteek van die Museums of the City of Paris - Cliché Degracessite web
Prentverwysing: 2005 MOTOR 0563 A / HIST PC 016C / G 25480
Titel: Toekenning van honderd pond.
Tegniek en ander aanduidings: Toekenning op die Buitengewone Fonds. Effigy van Lodewyk XVI gegraveer deur Nicolas-Marie Gatteaux (1751-1832).
Prentverwysing: AE / II / 3059 / item 1
Titel: Opdrag van vyf boeke.
Tegniek en ander aanduidings: Toekenning op die Buitengewone Fonds. Die droë stempel reproduseer die portret van Louis XVI deur Gatteaux. Die filigraan versier met volute het die waarde in die middel: 5 livres.
Prentverwysing: AE / II / 3059 / deel 4
Die Grondwetlike Vergadering moet beide die skuld van die monargie aanvaar - ongeveer £ 5 miljard plus rente teen hoë tariewe - en die implementering van die nuwe regime, 'n bron van nuwe uitgawes, begin. Aan hierdie fonds word (verpande) verbande toegeken wat 5% rente dra, tot die getal 400,000 denominasies van 1000 pond. Hierdie eerste maatstaf gee hulle nie valuta-uitruil nie, maar prioriteit vir die aankoop van goedere wat te koop aangebied word; hulle moet vernietig word as hulle na die staatskas terugkeer.
Gekonfronteer met die rampspoedige finansiële situasie wat deur 'n tekort aan kontant gekompliseer is, het die Vergadering hierdie effekte in papiergeld omskep en in 1790 en 1791 verskeie uitgawes uitgereik, maar die eerste uitgawes wat uitgereik is, was te groot om die huidige ruil te verseker. Maar vanaf Mei 1790 het sogenaamde 'vertrouens'-geldeenhede byna oral in Frankryk verskyn, uitgereik deur patriotiese koffers van stede, maatskappye en individue. Dit sal die massa banknote vermeerder en vervalsings veroorsaak.
Die ou belasting kom nie in nie, die belastinghervorming tree eers aan die einde van 1791 in werking en die verkoop van nasionale bates laat nie vinnige opbrengste toe nie. Die Vergadering het 'n inflasionêre stelsel geskep wat binnekort 'n ernstige sosiale krisis veroorsaak het.
Die man met die toewysings
Hierdie anonieme en titellose satire, wat in November 1791 gepubliseer is, word in 1792 deur die monargis J. M. Boyer van Nîmes as 'The Man with the assignats' genoem. Entoesiastiese tydgenote het baie toespelings daarop bespeur.
Armand Gaston Camus struikel rond as 'n groot heer in 'n kostuum wat geheel en al bestaan ​​uit toewysers met 'n wettige betaalmiddel: die eerste toekenning van 1000 pond wat in 1790 uitgereik is, die denominasies van 300 en 200 pond van 17 April 1790 en die van 5 pond van 6 Mei 1791.
Voormalige lid van die Grondwetlike Vergadering het Camus hom onderskei deur 'n hervormende passie wat tot in die fynste besonderhede uitgeoefen is. Die voormalige prokureur vir die geestelikes van Frankryk, koud en streng, het die adel en die geestelikes nie ontsien nie, wat die publikasie van die Rooi boek - waar die lys van pensioene wat deur die Koninklike Tesourie betaal is, verskyn - die burgerlike grondwet van die geestelikes, die afskaffing van adelstitels. In 1791 het hy argivaris van die Vergadering gebly, onder hierdie titel het hy 'n baie moderne rol gespeel in die bestuur van lêers waarna verwys word in die inskrywing bokant die deur aan die linkerkant ("Assignat-argiewe") en die bankbiljetmatrikse. Die argivaris is die eweknie van die wetgewer vir hierdie advokaat wat spesialiseer in godsdienstige, administratiewe en finansiële aangeleenthede. Hy was ook kommissaris van die Caisse de l'Extraordinaire en 'n lid van die Komitee vir Vervreemding van Nasionale Domeine. Hy het nie net 'n politieke, maar ook 'n tegniese rol gespeel in die druk en reproduksie van toewysers.
Die beeld veroordeel met bytende bespotting die gebruik van die toewysing as 'n universele manier om die probleme op te los: dié van die voormalige presidente van die Grondwetlike Vergadering, Antoine Barnave (1761-1793), wat 4 000 louis in dobbelskuld sou hê, Charles de Lameth (1761-1832) wat die Nasionale Fonds sou vergoed vir die 60,000 pond wat volgens die Rooi Pensioenboek, het sy moeder van die koningin ontvang vir haar opleiding, en Isaac Le Chapelier (1754-1794), geklee in 'n biribi-speletjie, 'n croupier-hark onder sy arm, wat almal ten gunste van die toewysers gestem het.
Onder die nuutverkose lede van die wetgewer beskuldig die karikatuur veral die lede van die geestelikes, want op daardie stadium debatteer die vergadering oor die verskriklike besluit teen die vuurvaste priesters: Claude Fauchet (1744-1793), verkose grondwetlike biskop van Calvados, toe in die op die hoogtepunt van sy invloed, het hy in 1790 'n demokratiese koerant gestig, Die ystermond, en 'n Vrymesselaarshuis omskep in 'n klub, die Sosiale Sirkel, waar idees van verdeling van grond geroer word, vandaar die vermelding van 'agrariese wet' op sy verstek en sy slangvormige boude; Vader Mulot, versier met 'n tou en die letter 'P' vir galg, moet homself dan in die Vergadering verdedig vir die slagtings wat in Avignon gepleeg is terwyl hy bemiddelaar was van die Vergadering in die oorlog tussen Avignon en die Comtat; François Chabot (1756-1794), voormalige Capuchin-priester en skrywer van 'n pamflet oor kerklike eiendom wat die Jakobyne byeengekom het. Op die naam van die joernalis Jacques Brissot (1754-1793), het 'n pamflet die term "brissoter" geskep, waarvan die betekenis gegee word deur die gevleuelde voete van Mercurius, die god van diewe. Pierre de Pastoret (1756-1840), sittende president van die Wetgewende Vergadering, word ook ingesluit, hoewel hy een van die leiers van die monargistiese party is.
Almal haas hulle om toewysings uit Camus se klere te skeur. Slegs 'n ou soldaat word verwerp, 'n ridder van Saint-Louis, bleek en uitgeteer, wat sy beskeie pensioen kom eis, wat Camus ten sterkste verwerp nadat hy 'n teken gegee het wat daarop dui "Gaan eet saam met jou vriende".
Op die gordyn in die saal brand dieselfde Camus banknote: verkope van nasionale goedere het koepons op die Caisse de l'Extraordinaire gebring wat aan die vlamme besorg is. Maar hierdie ontvangste is verminder en die totale toewysings in omloop beloop 1,6 miljard aan die einde van 1791. Die toewysing is nie beheer nie: langs "La Folie", "l'Occasion" le teenwoordig in 'n cornucopia!
Toekenning van honderd pond
Die toekenning van 100 pond, wat op 29 September 1790 gestem is, is versier met die beeld van Lodewyk XVI, gegraveer deur Nicolas-Marie Gatteaux (1751-1832), medaljekunstenaar, die aktiefste op hierdie gebied.
Die toekenning word bevestig deur die droë stempel wat sonder uitsondering vir alle denominasies gebruik word, vanaf die eerste uitgawe van Desember 1789 tot die laaste in Januarie 1795, en deur die watermerk.
Opdrag van vyf boeke
Die uitreiking van hierdie toewysing - honderd miljoen denominasies wat vanaf Julie 1791 in omloop was - sou die gebrek aan klein veranderinge vergoed. Die handtekening "Corsel" en die nommer word gedruk. Die waardevermindering van hierdie eerste toewysing in 'n bedrag wat toeganklik is vir soveel mense as moontlik, sal besonder ongewild wees.
Die monargistiese satire veroordeel die wanorde in die monetêre sirkulasie weens die herhaaldelike uitreiking van toewysers, maar stigmatiseer nie die ekonomiese en sosiale gevolge van die finansiële beleid van die vergaderings nie. Die skrywer lyk veral bekommerd oor die verlies aan belangrikheid van die posisie van die aristokrasie ten gunste van die adjunkte. Hierdie kontrarevolusionêre kritiek soek skuldiges in die finansiële situasie, 'verraaiers' van die monargie en die geestelikes. Die adellikes is die verloorders, die wenners is die LP's wat verkies om dit aan die toeval oor te laat en buite beheer is.
In werklikheid was die beleid van die Assignat eerder die finansiële onbekwaamheid van hierdie vergadering van prokureurs, wat die bekommerde waarskuwings van Maury, Talleyrand en Dupont de Nemours op die oog af geïgnoreer het.
Boyer van Nîmes (Jacques-Marie Boyer-Brun)
Jacques-Marie [Boyer Brun, bekend as] BOYER DE NIMES, Die geskiedenis van die karikatuur van die Franse opstand, 2 jaargang, Parys, Impr. Du Journal du Peuple, 1792. Jean LAFAURIE, Assignats en papiergeld wat in die 18de eeu deur die staat uitgereik is, Parys, Golden Leopard, 1981. Claude LANGLOIS, Die kontrarevolusionêre karikatuur, Parys, Presses du CNRS, 1988. René SEDILLOT, Geskiedenis van die frank, Parys, Éditions Sirey, 1979.