Wat is die waarskynlike etniese oorsprong van die Minoane? - Inligting
Wat is die waarskynlike etniese oorsprong van die Minoane?
Sedert die ontdekking en opgrawing van die Knossos-paleis in Noord-Kreta meer as 100 jaar gelede, het argeologie en geskiedenis baie geleer oor "The Minoans"-(of Antieke Kretensers). Ons is egter nog onseker oor wat hul etnisiteit was. Die Linear A -tablette is steeds 'n kriptiese uitdaging vir die mees gevorderde taalkundiges, en ons is nog steeds onseker oor die etniese oorsprong van die Antieke Kretense. Sou die Antieke Kretensers 'n verre Pre-Mykeense Griekse beskawing kon gewees het, 'n groter Egiptiese beskawing wat die Nylvallei verbygesteek het, of miskien 'n beskawing en mense wat deur die geskiedenis verlore geraak het as gevolg van die massiewe Tsunami wat tot 80% van die inheemse eiland verwoes het? bevolking 3600 jaar gelede?
'N Ontleding van DNS -bewyse, wat in 2013 in Nature gepubliseer is, dui daarop dat die Minoans 'n plaaslike Europese beskawing was. 'N Paar verslae het sedertdien die besonderhede verfyn, maar die belangrikste gevolgtrekking blyk steeds aanvaar te word.
Die nuutste gepubliseerde navorsing wat ek gevind het (in die jongste uitgawe van Nature, gedateer vandag - 10 Augustus 2017) toon aan dat die Minoërs en Mykeneërs geneties baie soortgelyk was, met ten minste driekwart van hul afkoms van die vroegste Neolitiese boere van Wes-Anatolië en die Egeïese See.
Die belangrikste verskil tussen die Mykeneërs en die Minoërs blyk te wees dat die Mykeneërs
"het bykomende afkoms ontleen aan 'n meer verre bron wat verband hou met die jagter-versamelaars van Oos-Europa en Siberië".
Godsdiens het 'n belangrike rol gespeel in Minoïese Kreta en baie aktiwiteite, en artistieke produkte draai om godsdienstige kultus. As bewys in die kuns van die tydperk het die Minoane die natuurlike wêreld vergoddelik en daarin 'n logiese orde gevind wat die mens in staat gestel het om in harmonie met die natuurlike omgewing te leef.
Rituele vieringe het gewoonlik plaasgevind in heilige grotte, op heiligdomme op bergpieke, en in die paleise en villa's wat almal hul eie heiligdomme gehad het. Dierlike en bloedlose offers, saam met optogte, was deel van die rituele aanbidding van die groot vroulike natuurgodin, en tydens hierdie feeste het aanbidders musiek, dans en gebed gebruik om 'n toestand van godsdienstige ekstase te bereik wat hulle in kontak met die bonatuurlike gebring het.
Die offer van die bul en speletjies soos die & quottaurokatharpsia & quot wat rondom die dier gedraai het, was 'n sentrale deel van die Minoïese godsdienstige feeste, wat moontlik die mens se interaksie met kragtige natuurlike elemente simboliseer, en uiteindelik sy triomf oor hulle deur vaardigheid en krag.
Sommige van die rituele voorwerpe wat tydens opgrawings rondom Kreta opgegrawe is, sluit in die bulmasker, die dubbele byl en die bulhorings.
2. Atlantis is ingesluk deur die Bermuda -driehoek.
Baie latere skrywers, geïnspireer deur Donnelly, het sy teorieë uitgebrei en hul eie bespiegelinge bygevoeg oor waar Atlantis moontlik was. Een van hierdie skrywers was Charles Berlitz, kleinseun van die stigter van die bekende taalskole, en skrywer van baie boeke oor paranormale verskynsels. In die sewentigerjare beweer Berlitz dat Atlantis 'n werklike kontinent is wat buite die Bahamas geleë is, wat die slagoffer geword het van die berugte �rmuda -driehoek, ", 'n gebied van die Atlantiese Oseaan waar 'n aantal skepe vermoedelik onder raaiselagtige omstandighede verdwyn het. Ondersteuners van hierdie teorie wys op die ontdekking van wat lyk soos mensgemaakte mure en strate wat aan die kus van Bimini gevind word, alhoewel wetenskaplikes hierdie strukture geëvalueer het en dat dit natuurlike rotsformasies was.
Die Hebreeuse term Plištim kom 286 keer voor in die Masoretiese teks van die Hebreeuse Bybel (waarvan 152 keer in 1 Samuel voorkom). Dit verskyn ook in die Samaritaanse Pentateug.  In die Griekse weergawe van die Bybel, genaamd Septuaginta, is die ekwivalente term Filistiim kom 12 keer voor, weer in die Pentateug. 
In sekondêre literatuur word "Philistia" verder in die Aramees genoem Visies van Amram (4Q543-7), wat gedateer is "voor Antiochus IV en die Hasmonese opstand", moontlik in die tyd van die hoëpriester van Israel Onias II Jubilee 46: 1-47: 1 sou moontlik gebruik het Amram as bron. 
Buiten die voor-Makkabeese Israelitiese godsdienstige literatuur, is bewyse vir die naam en die oorsprong van die Filistyne minder volop en minder konsekwent. In die res van die Hebreeuse Bybel, ha-Plištim word getuig in Qumran vir 2 Samuel 5:17.  In die Septuagint gebruik 269 verwysings egter eerder die term allophylos ('van 'n ander stam'). 
In 712 vC, 'n plaaslike usurpator, het Iamani die troon van Ashdod bestyg. Dieselfde jaar organiseer hy 'n mislukte opstand teen Assirië. Die Assiriese koning Sargon II val Filistië binne, wat eintlik 'n Assiriese provinsie geword het. Alhoewel hy toegelaat het dat Iamani op die troon bly,  is Gath verower en moontlik ook in dieselfde veldtog in 711 vC vernietig. 
In die boek Genesis word gesê dat die Filistyne afstam van die Casluhiete, 'n Egiptiese volk.  Volgens rabbynse bronne was hierdie Filistyne egter anders as dié wat in die Deuteronomistiese geskiedenis beskryf is.  Deuteronomistiese bronne beskryf die "Five Lords of the Filistines" [e] soos gebaseer in vyf stadstate van die suidwestelike Levant: Gaza, Ashkelon, Ashdod, Ekron en Gath, van Wadi Gaza in die suide tot by die Yarqonrivier in die noorde. Hierdie beskrywing beskryf hulle in 'n sekere tyd as een van die gevaarlikste vyande van die koninkryk van Israel.  Daarteenoor gebruik die Septuaginta die term allophuloi (Grieks: ἀλλόφυλοι) in plaas van "Filistyne", wat eenvoudig 'ander nasies' beteken.
Torah (Pentateug) Redigeer
Met betrekking tot die afstammelinge van Misraim, die Bybelse stamvader van die Egiptenare, sê die Tabel van Nasies in Genesis 10 in Hebreeus: "ve-et Patrusim ve-et Kasluhim asher yats'u mi-sham Plištim ve-et Kaftorim.'Letterlik sê dit dat diegene wat Misraim verwek het' die Patrusiete, Casluhim, uit wie die Filistyne en die Kaftoriete gekom het '.
Daar is 'n mate van debat onder tolke of hierdie vers oorspronklik bedoel was om aan te dui dat die Filistyne self die nageslag van die Casluhim of die Caphtorim was. Terwyl die Casluhim of die Caphtorim-oorsprong wyd gevolg is deur sommige 19de-eeuse Bybelgeleerdes, het  ander soos Friedrich Schwally,  Bernhard Stade,  en Cornelis Tiele  aangevoer vir 'n Semitiese oorsprong. Dit is interessant dat die Kaftoriete van Kreta afkomstig was , terwyl Cashluhim afkomstig was van Cyrenaica,  wat in die Romeinse tyd deel was van die provinsie Kreta en Cirenacia, wat verwys na die ooreenkomste tussen hulle.
Die Torah noem die Filistyne nie as een van die nasies wat uit Kanaän verplaas moet word nie. In Genesis 15: 18–21 is die Filistyne afwesig van die tien nasies wat Abraham se nageslag sal verdring, sowel as afwesig is uit die lys van nasies wat Moses vir die mense vertel dat hulle sal verower, alhoewel die land waarin hulle gewoon het, ingesluit is in die grense wat gebaseer is op die plekke van riviere beskryf (Deut 7: 1, 20:17). Trouens, die Filistyne, deur middel van hul Kaptoritiese voorouers, is toegelaat om die land van die Avviete te verower (Deuteronomium 2:23). God het ook die Israeliete van die Filistyne af op hulle uittog uit Egipte volgens Exodus 13:17 gerig. In Genesis 21: 22–27 stem Abraham in tot 'n vriendelikheidsverbond met Abimelek, die Filistynse koning, en sy nageslag. Abraham se seun Isak handel ook oor die Filistynse koning deur 'n verdrag met hulle in hoofstuk 26 te sluit (Genesis 26: 28–29).
Anders as die meeste ander etniese groepe in die Bybel, word daar byna altyd na die Filistyne verwys sonder die definitiewe artikel in die Torah. 
Deuteronomistiese geskiedenis Redigeer
Rabbynse bronne verklaar dat die Filistyne van Genesis verskillende mense was as die Filistyne uit die Deuteronomistiese geskiedenis (die reeks boeke van Josua tot 2 Konings).  Volgens die Talmoed (Chullin 60b), vermeng die Filistyne van Genesis met die Avviete. Hierdie differensiasie is ook gehou deur die skrywers van die Septuaginta (LXX), wat die basiese teks vertaal (eerder as getranslitereer) as allophuloi (Grieks: ἀλλόφυλοι, 'ander nasies') in plaas van Filistyne dwarsdeur die Boeke van Rigters en Samuel.  
Dwarsdeur die Deuteronomistiese geskiedenis word daar byna altyd na die Filistyne verwys sonder die definitiewe artikel, behalwe by 11 geleenthede.  Op grond van die LXX se gereelde vertaling in 'allophyloi', verklaar Robert Drews dat die term 'Filistyne' eenvoudig 'nie-Israeliete van die beloofde land' beteken in die konteks van Simson, Saul en David. 
Rigters 13: 1 vertel dat die Filistyne die Israeliete oorheers het in die tyd van Simson, wat meer as duisend geveg en doodgemaak het (bv. Rigters 15). Volgens 1 Samuel 5–6 het hulle selfs die Verbondsark vir 'n paar maande gevange geneem.
Dit lyk asof 'n paar Bybelse tekste, soos die Arkvertelling en verhale wat die belangrikheid van Gath weerspieël, die laat -yster I- en vroeë yster II -herinneringe uitbeeld.  Hulle word meer as 250 keer genoem, die meerderheid in die Deuteronomistiese geskiedenis, [ aanhaling nodig ] en word onder die aartsvyande van die Israeliete uitgebeeld,  'n ernstige en herhalende bedreiging voordat hy deur Dawid onderwerp word.
Die Bybel beskryf die Filistyne as die belangrikste vyand van die Israeliete (voor die opkoms van die Neo-Assiriese Ryk en die Neo-Babiloniese Ryk) met 'n toestand van byna ewigdurende oorlog tussen die twee. Die Filistynse stede het hul onafhanklikheid aan Assirië verloor, en opstand in die daaropvolgende jare is almal verpletter. Hulle is daarna opgeneem in die Neo-Babiloniese Ryk en die Achaemenidiese Ryk en het teen die laat 5de eeu vC as 'n duidelike etniese groep verdwyn. 
Die profete wysig
Amos in 1: 8 stel die Filistyne / ἀλλοφύλοι by Ashdod en Ekron. In 9: 7 word daar aangehaal dat God beweer dat, terwyl hy Israel uit Egipte gebring het, hy ook (in die Hebreeus) die Filistyne van Kaftor af gebring het.  In die Grieks bring dit eerder die ἀλλόφυλοι uit Cappadocia. 
Gevegte tussen die Israeliete en die Filistyne wysig
Die volgende is 'n lys van veldslae wat in die Bybel beskryf word as tussen die Israeliete en die Filistyne: 
Die Slag van Sefela (2 Kronieke 28:18).
Israeliete verslaan in die Slag van Afek, en die Filistyne vang die Ark (1 Samuel 4: 1–10).
Filistyne verslaan in die Slag van Eben-Ezer (1 Samuel 7: 3–14).
'N Filistynse militêre sukses moes later plaasgevind het, sodat die Filistyne die Israeliete kon onderwerp aan 'n gelokaliseerde ontwapeningstelsel (1 Samuel 13: 19-21 verklaar dat geen Israelitiese smede toegelaat is nie en dat hulle na die Filistyne moes gaan om hul landbou -werktuie op te skerp ). , Filistyne gelei deur Jonatan en sy manne (1 Samuel 14).
Naby die Elahvallei verslaan David Goliath in 'n enkele geveg (1 Samuel 17).
Die Filistyne verslaan Israeliete op die berg Gilboa en maak koning Saul en sy drie seuns Jonatan, Abinadab en Malkishua dood (1 Samuel 31). verslaan die Filistyne tot by Gasa en sy gebied (2 Konings 18: 5-8).
Die oorsprong van die Filistyne word nog gedebatteer. Die waarskynlike Egeïese verband word bespreek in die paragraaf oor "Argeologiese bewyse". Hieronder word die moontlike verbande tussen Filistyne en verskillende soortgelyke etnonieme, toponieme of ander filologiese interpretasies van hul Bybelse naam aangebied: die 'Peleset' wat in Egiptiese inskripsies genoem word, 'n koninkryk met die naam 'Walistina/Falistina' of 'Palistin' uit die streek naby Aleppo in Sirië, en ouer teorieë wat hulle verbind met 'n Griekse plek of 'n Grieks-taalnaam.
Die "Peleset" uit Egiptiese inskripsies Edit
Sedert 1846 het geleerdes die Bybelse Filistyne met die Egiptenaar verbind "Peleset"inskripsies.      Al vyf hiervan verskyn van ongeveer 1150 v.C. tot ongeveer 900 v.C. net soos argeologiese verwysings na Kinaḫḫu, of Ka-na-na (Kanaän), tot 'n einde  en sedert 1873 is vergelykings getref tussen hulle en met die Egeïese "Pelasgiërs".   Argeologiese navorsing kon tot dusver nie 'n massa -nedersetting van die Filistyne tydens die Ramses III -era bevestig nie.   
"Walistina/Falistina" en "Palistin" in Sirië Edit
A Walistina word genoem in Luwiaanse tekste wat al wisselend gespel is Palistina.    Dit impliseer dialektiese variasie, 'n foneem ("f"?) Wat onvoldoende in die draaiboek beskryf word,  of albei. Falistina was 'n koninkryk iewers op die Amuq -vlakte, waar die Amurru -koninkryk voor dit geheers het. 
In 2003 is 'n standbeeld van 'n koning met die naam Taita met opskrifte in Luwian ontdek tydens opgrawings wat deur die Duitse argeoloog Kay Kohlmeyer in die Citadel van Aleppo gedoen is.  Die nuwe lesings van Anatoliese hiërogliewe wat deur die hittitoloë Elisabeth Rieken en Ilya Yakubovich voorgestel is, kon die gevolgtrekking maak dat die land wat deur Taita beheer word, Palistin genoem word.  Hierdie land strek in die 11de-10de eeu vC van die Amouq-vallei in die weste tot Aleppo in die ooste tot by Mehardeh en Shaizar in die suide. 
As gevolg van die ooreenkoms tussen Palistin en die Filistyne, vermoed die hittitoloog John David Hawkins (wat die Aleppo-inskripsies vertaal het) 'n verband tussen die Siro-Hetitiese Palistin en die Filistyne, net soos argeoloë Benjamin Sass en Kay Kohlmeyer.  Gershon Galil stel voor dat koning David die uitbreiding van die Arameërs na die land Israel stopgesit het vanweë sy bondgenootskap met die suidelike Filistynse konings, sowel as met Toi, koning van Ḥamath, wat geïdentifiseer word met Tai (ta) II, koning van Palistin (die noordelike seevolke). 
Die verhouding tussen Palistin en die Filistyne word egter baie gedebatteer. Die Israeliese professor Itamar Singer merk op dat daar niks (behalwe die naam) in die onlangs ontdekte argeologie is wat dui op 'n Egeïese oorsprong vir Palistin nie, maar die meeste ontdekkings in die Palistynse hoofstad Tell Tayinat dui op 'n Neo-Hetitiese staat, insluitend die name van die konings van Palistin. Singer stel voor (gebaseer op argeologiese vondste) dat 'n tak van die Filistyne hulle in Tell Tayinat gevestig het en vervang of geassimileer is deur 'n nuwe Luwiaanse bevolking wat die Palistin -naam gekry het. 
Griekeland: "Palaeste" en phyle histia teorieë Redigeer
'N Ander teorie, wat deur Hermann Jacobsohn [de] in 1914 voorgestel is, is dat die naam afkomstig is van die getuigde Illyrian-Epirote-omgewing Palaeste, wie se inwoners geroep sou word Palaestīnī volgens die Illyriese normale grammatikale praktyk. 
Allen Jones (1972) stel voor dat die naam Filistyn verteenwoordig 'n korrupsie van die Grieks phyle histia ('stam van die haard'), met die ioniese spelling van hestia. 
Volgens Josua 13: 3 en 1 Samuel 6:17 was die land van die Filistyne (of Allophyloi), genaamd Philistia, 'n pentapolis in die suidwestelike Levant wat bestaan ​​uit die vyf stadstate Gaza, Ashkelon, Ashdod, Ekron en Gath , van Wadi Gaza in die suide tot by die Yarqon -rivier in die noorde, maar sonder 'n vaste grens na die ooste. 
Tell Qasile ('n "hawestad") en Aphek was aan die noordelike grens van die Filistynse gebied geleë, en veral Tell Qasile was moontlik bewoon deur sowel Filistynse as nie-Filistynse mense. 
Die ligging van Gath is nie heeltemal seker nie, hoewel die plek van Tell es-Safi, nie ver van Ekron nie, tans die gewildste is. 
Die identiteit van die stad Ziklag, wat volgens die Bybel die grens tussen die Filistynse en Israelitiese gebied gemerk het, bly onseker. 
In die westelike deel van die Jisreël -vallei het 23 van die 26 Ystertydperk I -plekke (12de tot 10de eeu vC) tipiese Filistynse erdewerk opgelewer. Hierdie webwerwe sluit in Tel Megiddo, Tel Yokneam, Tel Qiri, Afula, Tel Qashish, Beer Tiveon, Hurvat Hazin, Tel Risim, Tel Re'ala, Hurvat Tzror, Tel Sham, Midrakh Oz en Tel Zariq. Geleerdes het die teenwoordigheid van Filistynse aardewerk in die noorde van Israel toegeskryf aan hul rol as huursoldate vir die Egiptenare tydens die Egiptiese militêre administrasie van die land in die 12de eeu vC. Hierdie teenwoordigheid kan ook dui op 'n verdere uitbreiding van die Filistyne na die vallei gedurende die 11de eeu vC, of ​​hul handel met die Israeliete. Daar is Bybelse verwysings na die Filistyne in die vallei gedurende die tyd van die Rigters. Die hoeveelheid Filistynse erdewerk op hierdie terreine is nog steeds redelik klein, wat toon dat selfs al het die Filistyne die vallei gevestig het, dit 'n minderheid was wat in die Kanaänitiese bevolking gedurende die 12de eeu v.G. Dit lyk asof die Filistyne gedurende die 11de eeu in die suidelike vallei was, wat moontlik verband hou met die Bybelse verslag van hul oorwinning in die Slag van Gilboa. 
Egiptiese inskripsies Redigeer
Sedert Edward Hincks  en William Osburn Jr.  in 1846 het Bybelwetenskaplikes die Bybelse Filistyne verbind met die Egiptiese "Peleset" -opskrifte   en sedert 1873 is albei verbind met die Egeïese "Pelasgiërs" ".  Die bewyse vir hierdie verbande is etimologies en is betwis. 
Inskripsies wat deur die Filistyne geskryf is, is nog nie gevind of afdoende geïdentifiseer nie. 
Op grond van die Peleset -inskripsies word voorgestel dat die Casluhitiese Filistyne deel was van die veronderstelde "Seevolke" wat Egipte herhaaldelik aangeval het tydens die latere negentiende dinastie.   Alhoewel hulle uiteindelik deur Ramesses III afgeweer is, het hy hulle uiteindelik hervestig, volgens die teorie, om die kusdorpe in Kanaän te herbou. Papyrus Harris I beskryf die prestasies van die bewind (1186–1155 vC) van Ramses III. In die kort beskrywing van die uitslag van die gevegte in Jaar 8 is die beskrywing van die lot van sommige van die vermoedelike Seevolke. Ramesses beweer dat hy, nadat hy die gevangenes na Egipte gebring het, "hulle gevestig het in vestings, gebind in my naam. Talle was hulle klasse, honderde duisende sterk. Ek het hulle almal belas in klere en graan elke jaar uit die stoorkamers en graanskure. " Sommige geleerdes meen dit is waarskynlik dat hierdie 'vestings' versterkte dorpe in die suide van Kanaän was, wat uiteindelik die vyf stede (die Pentapolis) van die Filistyne sou word.  Israel Finkelstein het voorgestel dat daar 'n tydperk van 25–50 jaar kan duur na die aflegging van hierdie stede en die herbesetting daarvan deur die Filistyne. Dit is moontlik dat die Filistyne eers eers later in die moeilike einde van die bewind van Ramses III in Egipte gehuisves sou gewees het as hulle toegelaat is om die Filistyne te vestig. [ aanhaling nodig ]
Die "Peleset" verskyn in vier verskillende tekste uit die tyd van die Nuwe Koninkryk.  Twee hiervan, die inskripsies by Medinet Habu en die Retoriese Stela by Deir al-Medinah, dateer uit die tyd van die bewind van Ramesses III (1186–1155 vC).  'n Ander is saamgestel in die tydperk onmiddellik na die dood van Ramses III (Papyrus Harris I).  Die vierde, die Onomasticon van Amenope, dateer uit 'n tydperk tussen die einde van die 12de of vroeë 11de eeu vC. 
Die inskripsies by Medinet Habu bestaan ​​uit beelde wat 'n koalisie van seevolke uitbeeld, waaronder die Peleset, wat in die meegaande teks deur Ramesses III tydens sy jaar 8 -veldtog verslaan is. Omstreeks 1175 vC word Egipte bedreig met 'n massiewe inval in land en see deur die 'Seevolke', 'n koalisie van buitelandse vyande wat die Tjeker, die Shekelesh, Deyen, die Weshesh, die Teresh, die Sherden en die PRST. Hulle is omvattend verslaan deur Ramses III, wat teen hulle geveg het in "Djahy" (die oostelike Middellandse See -kus) en by "die monding van die riviere" (die Nyl -delta) en sy oorwinnings in 'n reeks inskripsies in sy lykshuis in Medinet aangeteken het. Habu. Geleerdes kon nie beslis bepaal watter beelde pas by wat mense beskryf in die reliëfs wat twee groot gevegstonele uitbeeld nie. 'N Afsonderlike reliëf op een van die basisse van die Osirid -pilare met 'n gepaardgaande hiërogliewe teks wat die persoon duidelik as 'n gevangene aandui Peleset hoof is van 'n bebaarde man sonder hooftooisel.  Dit het gelei tot die interpretasie dat Ramses III die seevolke, insluitend die Filistyne, verslaan en hul gevangenes in vestings in die suide van Kanaän gevestig het, 'n ander verwante teorie dui daarop dat die Filistyne die kusvlakte vir hulself binnegeval en gevestig het.  Die soldate was redelik lank en gladgeskeer. Hulle het borsharnas en kort kilts gedra, en hul superieure wapens het waens ingesluit wat deur twee perde getrek is. Hulle het klein skilde gedra en met reguit swaarde en spiese geveg. 
Die retoriese Stela word minder bespreek, maar is opmerklik omdat dit die Peleset saam met 'n volk genaamd die Teresh, wat "in die middel van die see" gevaar het. Die Teresh word vermoedelik afkomstig van die Anatoliese kus en hul assosiasie met die Peleset in hierdie inskripsie word geglo dat dit inligting verskaf oor die moontlike oorsprong en identiteit van die Filistyne. 
Die Harris Papyrus, wat in 'n graf by Medinet Habu gevind is, herinner ook aan Ramesses III se gevegte met die seevolk en verklaar dat die Peleset is "tot as verlaag". Die Papyrus Harris I, skryf hoe die verslaande vyand in ballingskap na Egipte gebring is en in vestings gevestig is.  Die Harris -papirus kan op twee maniere geïnterpreteer word: óf die gevangenes het hulle in Egipte gevestig en die res van die Filistyne/Seevolke het vir hulself 'n gebied in Kanaän uitgekap, anders was dit Ramses self wat die seevolke gevestig het ( hoofsaaklik Filistyne) in Kanaän as huursoldate.  Egiptiese vestings in Kanaän word ook genoem, insluitend 'n tempel gewy aan Amun, wat sommige geleerdes in Gaza plaas, maar die gebrek aan detail wat die presiese ligging van hierdie vestings aandui, beteken dat dit onbekend is watter impak dit het, indien enige, op die Filistynse nedersetting langs die kus. 
Die enigste vermelding in 'n Egiptiese bron van die Peleset in samewerking met enige van die vyf stede wat in die Bybel gesê word dat dit die Filistynse pentapolis uitgemaak het, kom in die Onomasticon van Amenope. Die betrokke volgorde is vertaal as: "Ashkelon, Ashdod, Gaza, Assyria, Shubaru [.] Sherden, Tjekker, Peleset, Khurma [. ] "Geleerdes het die moontlikheid uitgebrei dat die ander genoemde seevolke ook op 'n manier met hierdie stede verbind is. 
Materiële kultuur: Egeïese oorsprong en historiese evolusie
Egeïese verbinding Redigeer
Baie geleerdes het die keramiek- en tegnologiese bewyse wat deur argeologie bevestig word, as sterk geassosieer met die Filistynse koms in die gebied geïnterpreteer dat hulle deel uitgemaak het van 'n groot immigrasie na die suide van Kanaän, waarskynlik uit Anatolië en Ciprus, in die 12de eeu vC . 
Die voorgestelde verband tussen die Myseense kultuur en die Filistynse kultuur is verder gedokumenteer deur vondste by die opgrawing van Ashdod, Ekron, Ashkelon en meer onlangs Gath, vier van die vyf Filistynse stede in Kanaän. Die vyfde stad is Gaza. Veral opvallend is die vroeë Filistynse erdewerk, 'n plaaslik gemaakte weergawe van die Aegean Mycenaean Late Helladic IIIC -erdewerk, wat in bruin en swart skakerings versier is. Dit het later ontwikkel tot die kenmerkende Filistynse erdewerk van die Ystertydperk I, met swart en rooi versierings op 'n wit strokie, bekend as Philistine Bichrome ware.  Ook 'n besondere belang is 'n groot, goed geboude gebou wat 240 vierkante meter beslaan, wat by Ekron ontdek is. Die mure is breed, ontwerp om 'n tweede verdieping te ondersteun, en die wye, uitgebreide ingang lei na 'n groot saal, gedeeltelik bedek met 'n dak wat op 'n ry kolomme ondersteun word. Op die vloer van die saal is 'n ronde haard wat met klippies geplavei is, soos tipies in die Mykene -megaronsaalgeboue, ander ongewone argitektoniese kenmerke is geplaveide banke en podiums. Onder die vondste is drie klein bronswiele met agt speke. Dit is bekend dat sulke wiele gedurende hierdie tydperk gebruik is vir draagbare kultiese staanplekke in die Egeïese gebied, en daar word dus aanvaar dat hierdie gebou kultiese funksies vervul. Verdere bewyse handel oor 'n inskripsie in Ekron op PYGN of PYTN, wat sommige voorgestel het, verwys na "Potnia", die titel wat aan 'n eertydse Mykeense godin gegee is. Opgrawings in Ashkelon, Ekron en Gath toon honde- en varkbene wat tekens toon dat hulle geslag is, wat impliseer dat hierdie diere deel was van die dieet van die inwoners.   Onder ander bevindinge is daar wynkelders waar gefermenteerde wyn geproduseer is, sowel as weefgewigte wat lyk soos dié van Myseense plekke in Griekeland. 
Verdere bewyse van die Egeïese oorsprong van die aanvanklike Filistynse setlaars is gelewer deur hul begraafpraktyke te bestudeer in die tot dusver slegs ontdekte Filistynse begraafplaas, opgegrawe in Ashkelon (sien hieronder).
Geleerdes soos Gloria London, John Brug, Shlomo Bunimovitz, Helga Weippert en Edward Noort, onder andere, het egter al baie jare kennis geneem van die 'moeilikheid om potte met mense te assosieer', en stel alternatiewe voorstelle voor, soos pottebakkers wat hul markte of tegnologie volg oordra, en beklemtoon die kontinuïteite met die plaaslike wêreld in die materiële oorblyfsels van die kusgebied wat met "Filistyne" geïdentifiseer is, eerder as die verskille wat uit die teenwoordigheid van Cypriote en/ of Egeïese/ Mykeense invloede voortspruit. Die siening word saamgevat in die idee dat 'konings kom en gaan, maar kookpotte bly', wat daarop dui dat die vreemde Egeïese elemente in die Filistynse bevolking 'n minderheid was.  
Geografiese evolusie Redigeer
Bewyse van materiële kultuur, veral pottebakkersstyle, dui aan dat die Filistyne oorspronklik op 'n paar plekke in die suide gevestig het, soos Ashkelon, Ashdod en Ekron.  Eers 'n paar dekades later, ongeveer 1150 vC, het hulle uitgebrei na omliggende gebiede soos die Yarkon -streek in die noorde (die gebied van die moderne Jaffa, waar daar Filistynse plase was by Tel Gerisa en Aphek, en 'n groter nedersetting te Tel Qasile).  Die meeste geleerdes glo dus dat die vestiging van die Filistyne in twee fases plaasgevind het. In die eerste, dateer uit die bewind van Ramses III, was hulle beperk tot die kusvlakte, die gebied van die Vyf Stede in die tweede, gedateer tot die ineenstorting van Egiptiese hegemonie in die suide van Kanaän, en hul invloed het na die kus versprei.  Gedurende die 10de tot 7de eeu v.C. blyk dit dat die eiesoortigheid van die materiële kultuur geabsorbeer is met dié van omliggende mense. 
Die Leon Levy-ekspedisie, bestaande uit argeoloë van Harvard University, Boston College, Wheaton College in Illinois en Troy University in Alabama, het 'n 30-jarige ondersoek gedoen na die begrafnispraktyke van die Filistyne, deur 'n Filistynse begraafplaas met meer as 150 begrafnisse op te grawe van die 11de tot die 8ste eeu vC Tel Ashkelon. In Julie 2016 kondig die ekspedisie uiteindelik die resultate van hul opgrawing aan. 
Argeologiese bewyse, verskaf deur argitektuur, begrafnisreëlings, keramiek en erdewerkstukke waarop nie-Semitiese skrif geskryf is, dui aan dat die Filistyne nie van Kanaän afkomstig was nie. Die meeste van die 150 dooies is in ovaalvormige grafte begrawe, sommige is begrawe in askerkamergrafte, terwyl daar 4 was wat veras is. Hierdie begrafnisreëlings was baie algemeen in die Egeïese kulture, maar nie by die inheemse in Kanaän nie. Lawrence Stager van die Harvard -universiteit glo dat die Filistyne met skepe na Kanaän gekom het voor die Slag van die Delta omstreeks 1175 vC. DNA is uit die geraamtes onttrek vir argeogenetiese bevolkingsanalise. 
Die Leon Levy -ekspedisie, wat sedert 1985 aan die gang was, het gehelp om 'n paar van die vorige aannames dat die Filistyne ongekultiveerde mense was, af te breek deur bewyse van parfuum naby die lyke te hê sodat die oorledene dit in die hiernamaals kon ruik. 
Genetiese bewyse Redigeer
'N Studie wat geraamtes in Ashkelon in 2019 deur 'n interdissiplinêre span geleerdes van die Max Planck Institute for the Science of Human History en die Leon Levy Expedition uitgevoer het, het bevind dat menslike oorskot in Ashkelon, geassosieer met "Filistyne" tydens die Ystertydperk, afgelei het die meeste van hul afkoms kom uit die plaaslike Levantynse genepoel, maar met 'n sekere mengsel in Suid-Europa. Dit bevestig vorige historiese en argeologiese rekords van 'n Suider-Europese migrasiegebeurtenis, maar dit het nie 'n langdurige genetiese impak gelaat nie.  Na twee eeue is die Suid-Europese genetiese merkers verdwerg deur die plaaslike Levantynse genepoel, wat dui op intensiewe ondertrouery. Die Filistynse kultuur en volkskap het ses eeue lank verskil van ander plaaslike gemeenskappe.  Die DNA dui op 'n toestroming van mense van Europese erfenis na Ashkelon in die twaalfde eeu vC. Die individue se DNA toon ooreenkomste met dié van eertydse Kretense, maar dit is onmoontlik om die presiese plek in Europa te spesifiseer vanwaar die Filistyne na Levant gemigreer het weens 'n beperkte aantal antieke genome wat bestudeer kan word, "met 20 tot 60 persent ooreenkoms na DNA van antieke geraamtes van Kreta en Iberia en van moderne mense wat op Sardinië woon. "   Die bevinding pas by die begrip van die Filistyne as 'n "verstrengelde" of "transkulturele" groep wat bestaan ​​uit mense van verskillende oorsprong, sê Aren Maeir, 'n argeoloog aan die Bar-Ilan Universiteit in Israel. 'Alhoewel ek volkome saamstem dat daar 'n beduidende komponent van die nie-Levantynse oorsprong in die vroeë Ystertydperk onder die Filistyne was,' het hy gesê. "Hierdie vreemde komponente was nie van een oorsprong nie, en nie minder belangrik nie, dit het gemeng met die plaaslike Levantynse bevolkings vanaf die vroeë Ystertydperk." Laura Mazow, 'n argeoloog aan die Universiteit van East Carolina in Greenville, NC, het gesê dat die navorsingsdokument die idee ondersteun dat daar 'n mate van migrasie na die terrein vanuit die weste [ twyfelagtig - bespreek ] .  [ twyfelagtig - bespreek ] Sy het bygevoeg dat die bevindings "die prentjie ondersteun wat ons in die argeologiese verslag van 'n komplekse, multikulturele proses sien wat weerstand bied teen rekonstruksie deur 'n enkele historiese model."  "Toe ons die babas kry - babas wat te jonk was om te reis. Hierdie babas kon nie marsjeer of vaar om by die land rondom Ashkelon uit te kom nie, sodat hulle op die terrein gebore is. En hul DNA onthul [dat] hul ouers 'erfenis was nie van die plaaslike bevolking nie', het dr. Adam A. Aja, assistent -kurator van versamelings by die Harvard Semitic Museum en een van die Ashkelon Filistynse begraafplaas -argeoloë, verduidelik, met verwysing na die nuwe genetiese insette uit die rigting van Suid -Europa wat is gevind in beenmonsters wat geneem is van babas wat onder die vloere van die Filistynse huise begrawe is.  Moderne argeoloë is dit eens dat die Filistyne anders was as hul bure: Hulle aankoms aan die oostelike oewer van die Middellandse See in die vroeë 12de eeu v.C. word gekenmerk deur erdewerk met noue parallelle met die antieke Griekse wêreld, die gebruik van 'n Egeïese - in plaas van 'n Semitiese - skrif en die verbruik van varkvleis.  Nietemin was die Kretense nie te onbekend met die Levant nie, aangesien daar sedert die Minoïese tydperk verbindings tot stand gekom het, gesien deur hul invloed op Tel Kabri. 
Die bevolking van die gebied wat met die Filistyne geassosieer word, was na raming ongeveer 25 000 in die 12de eeu vC, wat in die 11de eeu vC tot 'n hoogtepunt van 30 000 gestyg het.  Die Kanaänitiese aard van die materiële kultuur en toponieme dui daarop dat baie van hierdie bevolking inheems was, sodat die migrerende element waarskynlik minder as die helfte van die totaal sou uitmaak, en miskien baie minder. 
Niks is met sekerheid bekend oor die taal van die Filistyne nie. Aardewerkfragmente uit die tydperk van ongeveer 1500–1000 vC is gevind met opskrifte in nie-Semitiese tale, waaronder een in 'n Cypro-Minoïese skrif.  Die Bybel noem geen taalprobleme tussen die Israeliete en die Filistyne nie, net soos met ander groepe tot by die Assiriese en Babiloniese beroepe.  Later, in Nehemia 13: 23-24, wat onder die Achaemenids geskryf is, word aangeteken dat wanneer Judese mans vroue uit Moab-, Ammon- en Filistynse stede trou, die helfte van die nageslag van Judese huwelike met vroue uit Ashdod slegs hul moedertaal kon praat, Ašdôdît, nie Judese Hebreeus nie (Yehûdît) alhoewel hierdie taal dan moontlik 'n Aramese dialek was.  Daar is beperkte bewyse ten gunste van die aanname dat die Filistyne oorspronklik Indo-Europese sprekers was, hetsy uit Griekeland of Luwiaanse sprekers van die kus van Klein-Asië, op grond van 'n paar Filistyn-verwante woorde in die Bybel dit lyk nie asof dit verband hou met ander Semitiese tale nie.  Sulke teorieë dui daarop dat die Semitiese elemente in die taal by hul bure in die streek geleen is. Die Filistynse woord vir kaptein, "seren", hou byvoorbeeld verband met die Griekse woord tirannos (deur taalkundiges gedink dat die Grieke geleen is uit 'n Anatoliese taal, soos Luwiaans of Lydiaans ). Alhoewel die meeste Filistynse name Semities is (soos Ahimelech, Mitinti, Hanun en Dagon) , blyk dit dat sommige van die Filistynse name, soos Goliat, Achish en Phicol, van nie-Semitiese oorsprong is, en Indo-Europese etimologieë. voorgestel is. Onlangse vondste van inskripsies wat in die hiërogliewe Luwiaans in Palistin geskryf is, bewys 'n verband tussen die taal van die koninkryk Palistin en die Filistyne van die suidwestelike Levant.   
Die gode wat in die gebied aanbid is, was Baäl, Astarte en Dagon, wie se name of variasies daarvan reeds in die Kanaänitiese panteon verskyn het. 
Stede wat opgegrawe is in die gebied wat aan die Filistyne toegeskryf word, getuig van noukeurige stadsbeplanning, insluitend nywerheidsgebiede. Die olyfbedryf van Ekron alleen bevat ongeveer 200 olyfolie -installasies. Ingenieurs skat dat die stad se produksie meer as 1000 ton was, 30 persent van die huidige produksie van Israel. 
Daar is aansienlike bewyse vir 'n groot bedryf in gegiste drank. Dit is brouerye, wynkelders en kleinhandelwinkels wat bier en wyn verkoop. Bierbekers en wynkraters is een van die algemeenste pottebakkery -vondste. 
Wat Waarskynlik familie rekords sal jy vind?
Daar is 2 000 sensusrekords beskikbaar vir die van. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die sensusrekords u waarskynlik vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 510 immigrasie -rekords beskikbaar vir die van. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Daar is 409 militêre rekords beskikbaar vir die van. Vir die veterane onder u waarskynlike voorouers bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Daar is waarskynlik 510 immigrasie -rekords vir die van. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Kusstede genereer Goue Eeu -punte gebaseer op hul bevolking. Vragskepe kry +50% omvang. Begin die spel met 1 ekstra Handelsroete.
-28.5% Produksiekoste (35 vs 45)
+1 Beweging (5 vs 4)
Kan mededingende gebied betree
-20% Bestrydingsterkte (8 vs 10)
+1 Geluk, +2 in kusstede
Gedurende Goue Eeue, elk Naval Trade Route van of na hierdie stad genereer 'n ekstra +2 Wetenskap
MINOTAUR. Sir Arthur Evans en die argeologie van die Minoïese mite
Disclaimer: J. Alexander MacGillivray is die mededirekteur van die Palaikastro-opgrawings in Oos-Kreta, waar ek tydens die opgrawingsseisoene van 1988 tot 1994 as 'n loopgraaf-toesighouer gewerk het.
Sir Arthur Evans het die wêreld verbaas met sy buitengewone ontdekkings by Knossos, wat nie net ons opvatting van die prehistoriese kultuur, bekend as Minoïs op die eiland Kreta, gevorm het nie, maar ook die oorsprong van die Europese samelewing. In wat waarskynlik die definitiewe biografie van Evans word, het J.A. MacGillivray het ons 'n ryk verslag gegee van die opwindende lewe van die argeoloog sedert sy kinderjare in die prehistoriese grotte van Engeland en Frankryk saam met sy vader tot sy eie verkennings op Kreta op soek na vroeë skryfwerk en fisiese bewyse van antieke Griekse mites, soos die geboorteplek van die god Zeus en veral die legendariese labirint van Daedalus.MacGillivray skilder egter 'n breë doek en stel Evans vierkantig in sy tyd en toon aan dat baie van Evans se opvattings oor antieke Kreta Victoriaanse voorveronderstellings was, wat die argeologiese bewyse ondersteun het. Alhoewel baie van Evans se gelaaide terminologie en ideologie, wat nog steeds in gebruik is, die twyfelagtige nalatenskap van 'n vasberade en kreatiewe genie is, sal die fisiese oorblyfsels van 'n uitgestrekte kompleks in Knossos bly bestaan ​​as 'n getuienis van 'n vroeë beskawing wat ons steeds fassineer. vandag. 1
Arthur Evans is in 1851 in Engeland gebore as die enigste kind van John Evans, 'n suksesvolle papiermaker wat 'n vooraanstaande argeoloog geword het. John Evans het geleef in 'n tyd toe die gebied van die prehistorie pas as 'n moderne dissipline begin het. Fossiele rekords het aan die lig gekom wat bewys gelewer het vir die menslike bestaan ​​lank voor die 4004 v.C. datum wat algemeen gehandhaaf word op grond van James Ussher se berekenings uit die 17de eeu uit geslagsregisters in die Bybel. John het bygedra tot die groeiende liggaam van geologiese en argeologiese bewyse deur sy eie verkennings van grotte en ander prehistoriese terreine in Engeland en Frankryk. Hy het gereeld sy seun Arthur op hierdie ekspedisies saamgeneem en hom op 'n jong ouderdom aan argeologie voorgestel. Ten spyte van hierdie vroeë opleiding, was Arthur Evans 'n laatbloeier. Hy studeer in 1874 aan Oxford, baie in die skaduwee van sy pa se beroemde loopbaan. Tussen die tydperk as joernalis op die Balkan het Arthur met Margaret Freeman, die oudste dogter van die historikus Edward Freeman, die hof gemaak en getroud. In 1884 word Arthur verkies tot bewaarder van oudhede by die Ashmolean Museum of Art and Archaeology in Oxford, 'n pos wat hy tot 1908 sou beklee. Sy ambisieuse verkrygings en progressiewe rentmeesterskap was 'n belangrike rol in die bepaling van die rigting wat die Ashmolean sou volg, en dit was onder Evans & #8217 se inisiatief dat nuwe woonbuurte geskep is om die groeiende argeologiese versamelings te huisves - die bestaande persele van die groot instelling tot vandag toe. Terselfdertyd, geïnspireer deur Heinrich Schliemann, wie se suksesse in Troje en Mykene begin het met die herontdekking van die mitiese verlede van antieke Griekeland, het Evans sy eie loopbaan as argeoloog begin, met sy oog op Kreta en die heldhaftige heerser daarvan, koning Minos.
Minotaurus vertel kortliks (pp. 84-89) die komplekse politieke en sosiale geskiedenis van Kreta na die Minoïese tyd. Diegene wat geïnteresseerd is in die post-klassieke Kreta, sal hierdie bondige resensie die verhelderendste vind. Ons sien die gespanne politieke klimaat van Kreta gedurende die laat -Ottomaanse tydperk en die vurige en dikwels bloedige konflikte tussen Moslems en Christene, wat koelte -eietydse parallelle in die etniese gevegte van Herzegowina het. Aan die einde van die negentiende eeu is al die opgrawings ontmoedig deur die groeiende Ortodokse Christelike bevolking (wat hom met Griekeland verbind het) omdat daar nog nie 'n argeologiese museum op die eiland was nie, en dat alle nodige vondste na die keiser kon gestuur word Museum in Konstantinopel. MacGillivray toon aan dat toe Evans in 1900 by Knossos begin grawe het, hy eintlik die laaste van 'n lang reeks argeoloë was wat die belangrikheid van die terrein erken het, al in 1879 begin met die ondersoeke van 'n Kretenzer met die naam Kalokairinos.
In ses opeenvolgende seisoene, tussen 1900 en 1905, met 'n groot span werkers, het Evans en sy velddirekteur Duncan MacKenzie die meerderheid van die argitektoniese kompleks op Knossos ontbloot. 'N Pragtige netwerk van geboue met 'n groot verdieping, gesentreer op 'n groot, geplaveide binnehof, het ontstaan. Fyn asmesselwerk, 'n monumentale trap, heiligdomme, 'n troonkamer ", elegante slaapkamers, die eerste bekende spoeltoilet, 'n ondergrondse rioolstelsel en uitgebreide bergingstydskrifte wat nog gevul is met groot kleipitoi, gee 'n beeld van 'n merkwaardig gesofistikeerde beskawing . 'N Argief van kleitablette met inskripsies in die prehistoriese skrif (nou bekend as Lineaire B en erken as 'n vroeë vorm van antieke Grieks) wat op Kreta in die latere deel van die Bronstydperk gebruik is, lewendige fresco's in 'n naturalistiese styl, en vele ander artistieke werke van 'n baie hoë gehalte bygevoeg tot die indrukwekkende argitektoniese oorblyfsels, wat 'n lewendige indruk skep van 'n samelewing wat nog steeds beskou word as die mees gevorderde van sy tyd in Europa, ongeveer vyf en dertig honderd jaar gelede.
Die ontdekkings by Knossos was 'n gewaarwording oor die hele wêreld. Selfs toe Evans begin met die finale publikasie van sy opgrawings, het koning George V hom in 1911 tot ridder geslaan vir sy bydrae tot die Egeïese argeologie. Terselfdertyd het sy teorieë hewige debat veroorsaak tussen geleerdes en spesialiste - miskien is die bekendste voorbeeld sy debat met Alan Wace oor die chronologiese verhouding tussen die oorblyfsels van die paleise in Knossos en Mykene. Evans spandeer 'n groot deel van die res van sy lewe aan die skryf van sy meesterwerk, die publikasie van vier volumes, Die paleis van Minos, en sy tyd verdeel tussen die huis wat hy naby die opgrawings gebou het, die sogenaamde Villa Ariadne, en Youlbury, sy landgoed in Engeland.
Na my wete het MacGillivray vir die eerste keer in druk bewys dat Arthur Evans homoseksuele neigings het. Die onderwerp word sensitief behandel, selfs al is die moontlike implikasies nie goed ontwikkel in die verhaal nie. Nietemin kan ons Arthur Evans nou byvoeg tot 'n lang lys kreatiewe intellektuele van die 19de en vroeë 20ste eeu, soos Oscar Wilde en Marcel Proust, wat nie hul seksuele voorkeure kon uitspreek sonder ernstige sosiale en selfs regsgevolge nie. Arthur Evans sterf rustig in sy slaap op Youlbury, nadat hy op die ryp ouderdom van 91 geleef het.
MacGillivray voer aan dat Evans se aktiewe werk om die Minoïese beskawing te bedink en te ontdek, daartoe gelei het dat hy 'n geskiedenis geskryf het wat, hoewel fundamenteel gebrekkig, grootliks aanvaar is en gevolglik die vordering van geleerdheid belemmer het. Vir MacGillivray is Evans egter 'n paradigma, nie 'n afwyking nie. MacGillivray meen dat argeoloë vandag, selfs as hulle die gevestigde wetenskaplike metodes van opgrawings volg, slegs relatiewe waarhede kan bereik, maar dat objektiewe objektiwiteit nie moontlik is nie. Hierdie teorie, wat hy 'relatiewe argeologie' noem, vereis dat ons ons persepsies van die veld dramaties verander, ons kan nie meer glo dat argeoloë objektief deur 'n verwarring van feite sorteer om 'n historiese waarheid te handhaaf nie. Hy vermaan alle argeoloë om bewus te wees van hul werklik kreatiewe, interpretatiewe werk. Hierdie laaste stelling is waar, maar die teorie van relatiewe argeologie sal meer wees as waarmee die meeste praktiserende Egeïese argeoloë kan saamstem. Argeologie berus op die idee van sistematiese, objektiewe opname van data. Eers na hierdie opname moet die interpretasieproses begin. Alhoewel ek erken dat volledige objektiwiteit moontlik nie moontlik is nie, is dit met die selfbewussyn wat MacGillivray voorstel, 'n doelwit wat die moeite werd is. MacGillivray beskou sy gedagtes oor die relatiewe aard van argeologie as 'n radikale afwyking van die algemene siening van hoe argeologie en argeoloë werk " (p. 9). In werklikheid het teoretici al hierdie pad afgelê, en sy idee word miskien die beste verstaan ​​in die breër konteks van huidige besprekings oor proses- en post-proses argeologie. 2
Die sterk saak MacGillivray maak dat Evans bewustelik gemanipuleerde feit en mite om by sy weergawe van die Minoïese beskawing uit te kom, is self gebaseer op MacGillivray se eie interpretasie van Evans se karakter en sy lewenswerk. 'N Mens kan ook die staaltjies van Evans sien as minder ingewikkelde herinneringe en selfs baie van sy teorieë oor die Pan-Minoïese Skool as pogings om die verlede te rekonstrueer sonder die bewus voorneme om te mislei. Uiteindelik sal ons moontlik nooit sulke serebrale aangeleenthede finaal kan oplos nie. MacGillivray maak egter duidelik dat die kulturele en mitiese vooroordele daar is en dat dit aandag moet geniet in enige toekomstige herbeoordeling van die dissipline.
Die laaste hoofstuk besin kortliks oor die toestand van die Minoïese argeologie na die dood van Evans. 'N Paar interessante idees wat deur MacGillivray en ander aangevoer word, is vermeng met sommige van die meer standaardinterpretasies van die afgelope sestig jaar, soos die vredeliewende, matriargale Minoïese samelewing en die thalassokrasie van Minos. Onlangse opnames en opgrawings het getoon dat die platteland van Kreta, ten minste in die vroeë paleistydperk, beheer is uit klein heuwels wat strategies langs padnetwerke geplaas is, wat dui op 'n aansienlike militêre element tuis wat voorheen nie herken is nie. MacGillivray munt die term "Black Ariadne " om te verwys na die groeiende bewyse vir Minoïese kontak met Egipte, wat selfs daarop dui dat Knossos op 'n stadium tydens die tweede paleistydperk onder Egiptiese gesag gekom het. 3 In 'n radikale herinterpretasie van die skouspelagtige vondste by Anemospilia, 'n terrein op 'n noordelike uitspansel van die berg Juktas, nie ver van Knossos nie, stel MacGillivray voor dat die gebreekte menslike liggame wat gevind is, nie die oorblyfsels van menslike offers was nie, maar liggame wat voorberei is , die gebruik om die oorledene bloot te stel vir eet deur voëls en diere, sodat die vlees op 'n suiwer en natuurlike manier herwin kan word.
Minotaurus is self 'n daedaliese werk van ywerige navorsing en kunstige prosa. Dit is interessant op baie verskillende vlakke en dit bereik wat soveel boeke oor argeologie nie kan doen nie. Dit verg 'n komplekse onderwerp, in hierdie geval die lewe van Arthur Evans en sy beduidende bydrae tot die argeologie van die prehistoriese Kreta, en betrek die leser sonder om vasgevang te wees in gedagte-verdoofde detail. Minotaurus is 'n uitdagende en lonende lesing vir die ervare argeoloog. Dit is ook 'n goeie inleiding tot die Minoïese argeologie en die stigter, Sir Arthur Evans, en 'n besonder goeie reisgenoot vir diegene wat Kreta wil besoek en self die opgrawings by Knossos en die skatte wat hulle opgelewer het, self kan sien.
1. Vir 'n beoordeling van die terrein en die vele restaurasies daarvan, sien J.K. Papadopoulos, " Knossos, " in Marta de la Torre, red., The Conservation of Archaeological Sites in the Mediterranean Region. 'N Internasionale konferensie georganiseer deur die Getty Conservation Institute en die J. Paul Getty Museum, 6-12 Mei 1995 (Los Angeles 1997) pp. 93-126 met vorige bibliografie.
2. Vir 'n gedetailleerde bespreking van hierdie terme en die betekenis daarvan, met vorige bibliografie, sien M. Johnson, Archaeological Theory: An Introduction (Oxford 1999) esp. hoofstuk 7, pp. 98-115. Sien ook p. 172 vir die vele kritiek op ongebreidelde relativisme.
3. Vir 'n oorsig van sommige van die aansienlike bewyse vir die Minoïs-Egiptiese verband, sien die katalogus van 'n onlangse uitstalling in die Herakleion Argeologiese Museum: A. Karetsou, M. Andreadaki-Vlazaki en N. Papadakis, Κρητη. Πολιτιστικοι δεσμοι τριων χιλιετιων (Herakleion 2000).
Hoe om te gebruik ras en etnisiteit
So, is daar 'n verskil tussen ras en etnisiteit? Die kort antwoord? Ja, maar dit is baie ingewikkeld. Die gebruik van die woorde oorvleuel en is baie histories en dikwels persoonlik. Maar in die algemeen, die woord ras behels gedeelde fisiese eienskappe, veral velkleur, en 'n gedeelde afkoms of historiese ervaring wat daarop gebaseer is, terwyl etnisiteit behels gedeelde kulturele of nasionale identiteit, wat taal, nasionaliteit, godsdiens of ander gebruike kan insluit.
Soos Jennifer DeVere Brody, Stanford Universiteit se direkteur van die Sentrum vir Vergelykende Studies in Ras en etnisiteit, die kwessie van ras teenoor etnisiteit kragtig opsom: 'Ras is iets wat ons glo oorerflik is, en etnisiteit is iets wat geleer word, maar dit is die geskiedenis beskryf hoe ras gebruik is om hierdie konsepte vir politieke mag te skep. "
Die 'eerste paleis' het waarskynlik 'n mate van skade gely, waarskynlik as gevolg van aardbewings, omstreeks 1700 v.C. en het 'n reeks opknappings ondergaan wat geproduseer het wat sommige navorsers die 'tweede paleis' noem.
"In die tweede paleis sou 'n groot deel van die monumentale groot deel van die vroeëre gebou verlig word deur strukturele innovasies en ingewikkelde besonderhede, en die smaak vir gekleurde klip sou gedeeltelik vervang word deur voorstellingskilderye," skryf McEnroe.
Weereens is 'n goeie deel van die paleis gebruik vir opberging, insluitend 'n westelike gedeelte wat toegewy is aan wapens. In hierdie tydperk sou die pottebakkery en materiële kultuur van Knossos regoor die eiland gebruik word, wat daarop dui dat mense die hegemonie, of ten minste invloed, van die terrein erken.
Die paleis bevat in hierdie tydperk vier ingange, een uit elke rigting, en 'n koninklike pad wat noord van die paleis loop. McEnroe merk op dat die ingang na die suide 'n besonder groot aankoms bied, wat die besoeker deur 'n smal gang lei met 'n fresco wat 'n optog voorstel. Hulle eindbestemming sou die sentrale hof gewees het, wat moontlik vir godsdienstige seremonies gebruik is. "Na die smal grense van die kronkelende, donker gang, bied die breë, briljante sentrale hof skielike uitbreiding en vrylating," skryf McEnroe.
Dit is inderdaad 'n ingang wat nie verskil van die van 'n labirint nie, 'n sleutelgedagte in die Griekse letterkunde (gevind in verhale soos "Theseus en die Minotaur") en iets wat Arthur Evans in gedagte gehad het toe hy die webwerf vertolk het. Hy het gedink dat hy die paleis van die mitiese Kreta -koning Minos ontbloot het, wat in 'n legende 'n Minotaurus in 'n doolhof gehou het en geëis het dat die stad Athene jong mans en vroue moet voed.
Hierdie sentrale binnehof bied toegang tot verskeie gebiede, waaronder 'n troonkamer, 'n sentrale paleisreservaat en 'n woonbuurt, waar koninklike woonstelle moontlik was. Die "troonkamer" van die paleis, soos Evans dit genoem het, het gipsbanke aan drie kante, 'n wasbak in die middel en 'n groot stoel wat Evans as 'n troon geïnterpreteer het. Hierdie "troon" word omring deur 'n gerekonstrueerde fresco van 'n griffioen. Of argeoloë 'n werklike koning of koningin in die troonkamer sit, is 'n kwessie van debat.
Ten suide van die troonkamer is 'n gebied waarna navorsers verwys as die Central Palace Sanctuary. McEnroe merk op dat 'n klein drieledige heiligdom deur Evans gerekonstrueer is en daaragter is 'n gebied wat baie geleerdes 'as die godsdienstige hart van die paleis' beskou, met die tempelbewaarplekke. Hulle is "gevind gevul met aardewerk en 'n reeks merkwaardige voorwerpe, soos die beroemde [keramiek] slanggodinne wat nou in die Herakleion -museum voorkom."
Aan die suidoostekant van die sentrale hof is 'n gebied waarna verwys word as die woonbuurt. Die kamers wat deur die sogenaamde 'groot trap' genoem word, het moontlik as koninklike woonstelle gedien wat deur die paleis se heersers gebruik is.
Dit bevat 'n "saal van die kolonnades" wat 'n ligput omring. In die suide is 'n gebied wat bekend staan ​​as die "Hall of the Double Axes", wat sy naam ontleen aan die tekens van die Double Ax Mason's Mark wat op die kalksteenmuurblokke gekerf is, 'skryf navorsers van die British School in Athene op 'n virtuele toer deur Knossos wat op hul webwerf geleë is. McEnroe merk op dat hierdie saal uit drie rigtings lig ontvang en afskortings gehad het, sodat die inwoners van die paleis kon bepaal hoeveel lig te eniger tyd ingekom het.
'N Ander belangrike kenmerk in die woonbuurte is 'n gebied wat Evans die' koningin se megaron 'genoem het. Dit bevat 'n gerekonstrueerde fresco met blou dolfyne wat bo 'n deur swem. McEnroe merk op dat dit twee ligte putte en afskortings het. Dit bevat 'n moontlike bad, stoorareas en toilet. 'Ek dink dit het as 'n slaapkamer gedien,' skryf hy. Alhoewel daar moontlik 'n mate van ontwrigting in Knossos was wat verband hou met die uitbarsting van Thera omstreeks 1600 v.C., 'n uitbarsting wat 'n tsoenami veroorsaak het wat dele van Kreta getref het, het dit nie die einde van die paleis en mdash tot gevolg gehad nie. daardie 'n paar eeue later plaasgevind het.
Les 10: Vertelling
Die erdewerk van hierdie fase ontwikkel direk uit die van die voorafgaande EM III periode. By Knossos word dit die beste verteenwoordig deur die vondste uit die huise onder die kouloures (sien hieronder onder "Argitektuur: paleise") in die gebied van die latere paleis se Weshof. Die oostelike Kretaanse ekwivalent word gekenmerk deur die vondste uit Huis D by Mochlos en huis B by Vasiliki. In die Mesara word die fase goed verteenwoordig deur 'n groot deposito van Patrikies. By Mallia is erdewerk uit huise onder die suidelike rand van die latere paleis kontemporêr. Polykromie in 'n lig-op-donker-styl (die gebruik van beide wit en rooi/oranje op 'n soliede geverfde donker grond) begin in hierdie fase, hoewel dit relatief skaars is, veral in die ooste. Die spesifieke vorm van reliëfversiering, bekend as 'barbotine', begin ook in hierdie fase. In die donker-op-lig patroon geverfde erdewerk is egter steeds algemeen, veral in Knossos, en alle erdewerk word steeds met die hand gemaak. Die reghoekige beker (ook bekend as 'n Vapheio- of Keftiu-beker) maak sy eerste verskyning. 'N Groot verskil tussen EM III en MM IA -erdewerk by Knossos is die veel groter frekwensie van kromlynige versiering in die latere tydperk. In die ooste verskyn voorstellings- of naturalistiese motiewe op pottebakkery, meer blomme as fauna. Alhoewel baie MM IA -erdewerk, sowel as nabootsings daarvan, afkomstig is van die kusgebiede van die oostelike Peloponnesos (sien uitdeel oor MH Griekeland), is daar maar min op die sentrale Egeïese eilande gevind (bv. By Phylakopi op Melos) en slegs 'n Paar stukke is verder oos gevind, op Samos en op Ciprus. Die plek Kastri op Kythera is waarskynlik in hierdie fase waarskynlik eers permanent deur Minoïese koloniste gevestig.
Middel-Minoïese IB (ca. 2000/1950-1900/1850 v.C. [paleisplekke], 1750/1720 [nie-paleisagtige plekke])
Die eerste sekere paleise word nou in Knossos en Phaistos gebou. Die pottebakkery word gekenmerk deur die eerste gebruik van die vinnige wiel, deur al hoe dunner vatewande, deur meer ingewikkelde polichroomversiering (Walberg's Early Kamares), en deur gekreukelde velde en ander kenmerke wat dui op die invloed van metaalwerk. Die beker verskyn nou eers en kom steeds gereeld voor gedurende die MM IIIA -periode. Noue kontakte word onderhou met die oostelike Peloponnesos en word nou vir die eerste keer op soortgelyke skaal uitgebrei na die sentrale Egeïese eilande (Ayia Irini op Keos, Phylakopi op Melos, Paroikia op Paros en waarskynlik Mikri Vigla op Naxos). Die vroegste Minoïese aardewerk uit die Dodekanesos (die Serraglio op Kos, Ialysos/Trianda op Rhodes) en die kus van Wes -Anatolië (Iasos, Miletus, Knidos) is waarskynlik ook van hierdie tydperk. Kretenzerde van MM IB-IIA-datum is by Kahun en Harageh in Egipte gevind op vlakke wat dateer uit die vroeë 19de eeu v.C. Minoïese voorwerpe word nou ook stewig getuig op Levantynse terreine soos Ras Shamra (ou Ugarit) en is meer op Ciprus.
Middel-Minoïese IIA-B (ongeveer 1900/1850-1750/1720 v.C.)
Hierdie twee benamings beskryf keramiekstyle (Walberg's Classical Kamares) wat op die paleisgebiede Knossos, Phaistos en Mallia voorkom, maar kom selde buite hulle voor, behalwe in sekere gespesialiseerde kultuskontekste (bv. Die Kamares -grot of die piekheiligdom op die berg Iuktas). Gevolglik volg MM IIIA MM IB direk op die meeste Minoïese terreine op, alhoewel MM II gestratifiseer is tussen MM IB en MM III by Knossos en Phaistos en dus 'n chronologiese waarde het, hoe beperk dit ook al is. By Knossos en Phaistos word die einde van MM IIB gekenmerk deur 'n groot vernietigingshorison (waarskynlik as gevolg van 'n aardbewing) wat die einde van die protopalatiese of ou paleistydperk bepaal. By Mallia blyk 'n heiligdom en die indrukwekkende Protopalatial -kompleks, bekend as Quartier Mu, op dieselfde tyd of miskien effens later gewelddadig deur 'n brand verwoes te word. Gedurende die 18de eeu het keramiek 'n belangrike kunsvorm geword en die beste ""(ook bekend as" eierdopware "vanweë die dunheid van die mure - dit is so goed dat baie aangevoer het dat dit eerder gemaak moes word as om op 'n wiel gegooi te word) is van 'n tegniese en artistieke kwaliteit wat tydens die Egeïese Bronstydperk nooit weer bereik is nie. Dit is opmerklik dat die gebruik van hierdie uiters fyn tafelgerei, uitgebrei versier met komplekse abstrakte patrone en soms voorstellingsmotiewe in die vorm van gestileerde plante, diere of mense, tot alle doeleindes beperk was tot die paleisagtige sentrums waar dit geproduseer is, tot kultus sentreer op pieke en in grotte wat waarskynlik deur die paleiselite onderhou is, en na buitelandse sentrums wat dit waarskynlik verkry het deur middel van geskenkuitruilings tussen hul elites en dié van die Minoïese paleise. 'N Opvallende kenmerk van hierdie klas aardewerk is die ryk polychromie van sy versiering in 'n lig-op-donker-styl met oorvloedige wit en 'n aantal skakerings rooi, oranje en geel op 'n swart grond. Verreweg die rykste verskeidenheid van hierdie erdewerk kom van die plek in Phaistos, en die Mesara -gebied van die suide van Kreta is waarskynlik die gebied waarbinne hierdie spesifieke kunsvorm sy tegniese en estetiese hoogtepunt bereik het.
Middel-Minoïese IIIA-B (ca. 1750/1720-1700/1675 v.C.)
Hierdie tydperk is getuie van die heropbou van die paleise in Knossos, Phaistos en moontlik Mallia (waar die bestaan ​​van 'n ware paleis in die protopalatiese periode tans nie heeltemal seker is nie), sowel as die bou van die paleis in Zakro. Aardewerk blyk in hierdie fase nie meer 'n belangrike kunsvorm te wees nie (= Walberg's Post-Kamares), met die gevolg dat MM III-vase, hoewel perfek bruikbaar en tegnies steeds van hoë gehalte, saai en gebrekkig lyk in vergelyking met dié van MM IB-II. Die meeste tafelgerei is óf geverf, stewig geverf, óf versier met wit patrone op 'n donker bedekte grond. Polichromie is relatief skaars. Die kolonies teen hierdie tyd, as dit inderdaad nie vroeër sulke nedersettings was nie. In die Cyclades word die Minoïese invloed so deurdringend in hierdie en die daaropvolgende laat -Cycladic (LC) I -periode dat die Cycladiese kultuur op baie maniere die risiko loop om 'n duidelike identiteit te verloor. Dit is teen hierdie agtergrond van 'n duidelike Minoïese kulturele uitbreiding in die vroeë tydperk, volgens die mening van die meeste spesialiste dat die latere Griekse tradisies van 'n Minoïese thalassokrasie (of see-ryk) op hul potensiële historisiteit geëvalueer moet word.
By Knossos, en miskien op Mallia, word argitektoniese oorblyfsels van die ou paleise grootliks oorgebou of andersins gemasker deur oorblyfsels van die latere nuwe paleise. Alhoewel dit ook geld vir 'n groot deel van die Ou Paleis in Phaistos, is daar die hele westelike fasade, die westelike voorhof en die gepaardgaande teatergebied en 'n goeie deel van die westelike vleuel (insluitend 'n reeks kamers wat gewoonlik geïdentifiseer word as 'n heiligdom) is maklik sigbaar as gevolg van die feit dat die bouers van die Nuwe Paleis die latere westelike fasade 'n aansienlike afstand oos van die westelike kant van die Ou Paleis verskuif het. Hierdie westelike vleuel is voorgestel deur 'n reeks groot geplaveide binnehowe op drie verskillende vlakke en is deur twee groot ingange betree [een in die suidwestelike vleuel naby die mees suidelike punt, 'n tweede en meer indrukwekkende een by die aansluiting van die noordwestelike en suidwestelike vleuels waar 'n geplaveide kouloura>. Die protopalatiese opvolgers van die vroeëre EM III hypogeum in Knossos, hierdie konstruksies, lê aansienlik buite die paleisgeboue self, in 'n groot openbare hof wat die paleis van die omliggende stad skei. Hierdie half-ondergrondse (ten minste in hierdie tydperk) strukture, wat in die verlede dikwels as bergingsgeriewe vir graan geïdentifiseer is, is glad nie geskik vir so 'n doel nie, soos Strasser duidelik gemaak het. Hulle het dus meer te doen met die beheer en berging van water, of eenvoudig, soos Evans oorspronklik gedink het, met vullisverwydering.
Sommige nuwe boutegnieke (byvoorbeeld die gebruik van messelboorborings van stutte in die bokant van die asblokke om tappe vas te maak vir die aanhegting van groot horisontale hout), wat vroeër gedateer is as die vroegste oorlewende, positief geïdentifiseerde paleisstrukture, is kenmerkende kenmerke van die eerste paleisgeboue. Hierdie tegnieke word die eerste keer gebruik nie later nie as MM IA, en waarskynlik so vroeg as EM III, beide by Mallia (die monumentale graf van Chrysolakkos) en Knossos (die massiewe terrasmure noordwes van die latere paleis wat Hood as die oorblyfsels van 'n EM III -paleis). Hierdie deurbrake word egter nie hier genoem om die betekenis van die argitektoniese rewolusie wat plaasgevind het toe die eerste paleise in MM IB gebou is, te verminder nie, want dit was eers dan dat sekere gereedskap (bv. Die pik en die byl) sowel as talle, daarna tipiese Minoïese argitektoniese kenmerke (bv. ortostate, gesnyde jamb- en kolombasisse, dadoes, klipdrains, ens.) word óf eers getuig, óf ten minste met enige frekwensie. Openbare argitektuur op die skaal van die paleise sou nie net gespesialiseerde messelaars nie, maar ook baie groot arbeidsmag vereis het, veel groter as dié wat in vorige Minoïese bouprojekte aangewend is.
'N Verdere indrukwekkende argitektoniese vorm wat voor die vroegste paleise voorafgegaan het en wat blykbaar nog 'n geruime tyd aangehou het nadat dit eers gebou is voordat dit verdwyn het, is die vestingmuur. Al lank gedink dat daar nooit in die Minoïese argitektuur bestaan ​​het nie, is vestings heel onlangs deur Alexiou gedurende die laaste paar eeue van die Prepalatiese era (die EM III- en MM IA -periodes) en tot in die ouderdom van die eerste paleise (MM IB-II). Dit bevat voorbeelde van beide paleistiese (Knossos, Mallia) en nie-paleistelike terreine. Die indrukwekkendste van laasgenoemde is 'n pas ontdekte stroombaan by Kouphota (Ayia Photia) in die ooste van Kreta, wat beide torings met tussenposes langs die buitekant bevat en 'n groot, 37-kamer reghoekige kompleks aan die binnekant, almal waarskynlik gebou in MM I en verlate voor die einde van die tydperk.
Onlangse opgrawings in die suide van Kreta op die terreine van Monastiraki (in die binnelandse Amari -vallei) en Kommos (aan die kus net suidwes van die plekke van Phaistos en Ayia Triadha) het bykomende paleistiese komplekse van die Ou Paleis -tydperk onthul. Dit by Monastiraki het verskeie belangrike afsettings van seëls gelewer, sowel as 'n goed bewaarde boumodel (van 'n heiligdom?) Wat in 'n aantal opsigte vergelykbaar is met die ietwat latere voorbeeld van Archanes (sien hieronder). Die nuut erkende paleiskompleks by Kommos [gebou AA] is 'n groot gebou wat rondom 'n sentrale reghoekige hof georganiseer is, wat aan die noord- en suidelike kort sye begrens word deur stoas voor 'n halfdosyn kolomme, anders as die nabygeleë paleis in Phaistos, wat by Kommos is eers laat in die protopalatiese periode, tydens MM IIB, gebou en het gevolglik nogal 'n "leeftyd" gehad voordat dit in die neopalatiese era begrawe is onder 'n ander paleiskompleks [gebou J/T].
Monumentale nie-paleis komplekse
Indrukwekkende protopalatiese strukture wat duidelik nie paleise van vorm is nie (hoewel hulle baie van die funksies van 'n Minoïese paleis gehad het), word die beste bestudeer by Mallia. In die noordweste van die latere paleis is 'n groot reghoekige oop ruimte (29,10 x 39,80 m) wat met 'n gipsvloer ingerig is en aan al vier kante omhul is deur massiewe fondamente wat oorspronklik bankbanke ondersteun het. Hierdie ruimte was waarskynlik die funksionele ekwivalent by Mallia van die teatergebiede in Knossos en Phaistos, hier vierkantig omdat die eenheid as geheel, as gevolg van die plat topografie van die terrein, nie so maklik opgebou kon word soos by Phaistos en Knossos. In die suidweste is 'n groot, meestal ondergrondse (as bewaarde) gebou bekend as die 'Hypostyle Crypt'. Daarbinne is 'n reeks van vyf groot stoorkamers, ingerig met rye platforms waarop vloeistowwe vir pithoi gehou is en waar uitgebreide dreineringsgeriewe gebou is om alles wat gemors is, te herwin. Kamers met sorgvuldig bepleisterde mure ten weste van die stoorkamers is ingerig met banke en is deur die Franse voorgestel om 'n raadsaal te vorm.
'N Groot deel verder na die weste is 'n groot, onreëlmatig gevormde en meerverdieping -kompleks bekend as Quartier Mu, wat eintlik uit drie afsonderlike huiseenhede bestaan, waarvan die indrukwekkendste die "sentrale huis" is wat 'n oppervlakte van ongeveer 450 m beslaan. bestaande uit ongeveer dertig kamers op die grondvloer alleen. Hierdie groot gebou bevat 'n heiligdom in die weste met 'n vaste reghoekige haard in die middel, vier stoorkamers langs die noorde met dieselfde uitgebreide voorsiening vir dreinering as dié in die 'Hypostyle Crypt', 'n geplaveide saal, 'n gesinkte 'lustrale wasbak' van die tipe wat algemeen voorkom in Minoïese paleise en later Neopalatial -villas, 'n ligkamer en twee trappe wat na die boonste verdiepings lei wat nie meer bewaar word nie. Industriële (E), berging (NW) en woongebiede en kultus (W) is netjies opgedeel en geskei soos in die hedendaagse paleise. Argitektoniese kenmerke in hierdie struktuur sonder parallelle in EM-huise, insluitend klipmetselwerk, kolomme en gesnyde kolombasisse, sypaadjies en
Of al hierdie afsonderlike geboue by Mallia bloot aanhangsels was van 'n protopalatiese paleis wat dieselfde plek as die bewaarde neopalatiese paleis beset het, of in plaas daarvan verspreide elemente was met paleistiese funksies wat eers in 'n enkele gebou saamgesmelt het totdat die neoplasmatige tydperk op die terrein nog bestaan gevestig word. Dit is egter duidelik dat groot dele van die terrein van die neopalatiese paleis beset is deur beduidende konstruksies in die Ou Paleis (bv. Die waarskynlike heiligdom in die noordoostelike deel van die later westelike vleuel, waaruit 'n seremoniële bronswaard kom en die bekende klipbyl in die vorm van 'n luiperd 'n tweede waarskynlike heiligdom onder die latere woonbuurte, ietwat verder noord in die latere paleis se westelike vleuel, waarin twee ander swaarde en 'n versameling miniatuurbolle, een met 'n hiërogliewe inskripsie, gevind is stoorkamers van die latere paleis se oostelike vleuel met gegote kanale en begrawe potte in die gepleisterde vloere sodat, soos in die Hypostyle -saal en die stoorkamers van die herehuise in Quartier Mu, die verlies van vermorsing van waardevolle vloeistowwe tot 'n absolute minimum beperk kan word ).
Die "Town Mosaic" van Knossos
'N Reeks van ongeveer twee dosyn gevormde faïence-gedenkplate wat gebougevels voorstel wat waarskynlik gedien het om 'n houtkis te versier en wat in MM IIIA-vulsel naby die Loomweight-kelder in die oostelike vleuel van die Knossiaanse paleis gevind is, staan ​​bekend as die' Town Mosaic ' . Ander fragmente van hierdie komplekse kunswerk verteenwoordig bome, soldate, bokke, osse, 'n skip se skip en stukkies seewater. Die hele komposisie was moontlik vergelykbaar met die op die silwer "Siege Rhyton" van Shaft Grave IV by Mycenae of dié van die "Fleet Fresco" uit Thera, wat albei 'n bietjie later op datum is (LM IA). Al die huise het twee of drie verdiepings. Vensters is algemeen in die boonste verdiepings, skaars op die grondvloer. 'N Algemene kenmerk is 'n klein reghoekige uitsteeksel bo die plat dak, wat 'n bedekking oor die trap wat na die dak lei, aandui, soos die ietwat later driedimensionele modelgebou van Archanes hieronder beskryf. 'N Aantal kenmerke van die geboue wat deur hierdie gedenkplate voorgestel word (bv. Die frekwensie van kombinasies van houtmure met balke en houtmure) blyk nie ooreen te stem met die realiteite van die meeste MM-huisargitektuur nie.
Die huismodel van Archanes
Hierdie stuk word gevind in 'n kamer wat geïdentifiseer is as 'n moontlike werkswinkel in 'n indrukwekkende gebou van MM IIIA -datum, en word slegs in Minoïese kuns gelyktydig deur 'n nog nie -gepubliseerde model uit 'n paleiskompleks in Monastiraki (te sien in die Rethymnon -museum) en deur 'n paar skraps fragmente van 'n ander model (of modelle) van Knossos. Die Archanes-model is 'n klein (0,31 x 0,29 x 0,15-0,18 m. Hoë) terracotta-model van 'n gebou met twee verdiepings met vensters, kolomme, 'n ligte opening na 'n tipiese Minoïese saal, 'n trap en 'n balkon wat uitsteek op die tweede verdieping. Net soos die fasades van die "Town Mosaic", is dit van onskatbare waarde vir die inligting wat dit verskaf oor die hoogte van die Minoïese geboue, waarskynlik meenthuise, van die 18de en 17de eeu v.C. Werklike meenthuise in Knossos van die MM III -tydperk (bv. Die House of Fallen Blocks en 'n onlangs opgegrawe huis op Gypsades Hill) is vergelykbaar met die wat deur die Archanes -model verteenwoordig word deurdat dit klein oppervlaktes beslaan en nie meer as drie kamers op die grondvloer. Sulke nederige wonings lê aan die teenoorgestelde kant van die spektrum van MM -huishoudelike argitektuur van die groot manne wat kenmerkend is van Quartier Mu in Mallia.
Begrafnis van Larnax: In die MM -periode word larnakes korter en dieper wanneer hulle ellipties is as in die EM -periode. Terselfdertyd verskyn die reghoekige vorm, wat altyd bene in die MM -periode ontbreek. MM -larnakes word slegs baie selde geverf. Teen die einde van die tydperk het die gebruik om larks te begrawe versprei oor die ooste en sentrale Kreta en is dit slegs in die weste onbekend.
Begrafnis van Pithos: Dit is die eerste keer dat dit nie lank voor die begin van die MM -tydperk verskyn het nie, miskien is dit die mees algemene tipe MM -begrafnis. Liggame wat Pithoi bevat, kan in eenvoudige putte, geïsoleer of in groepe waarna verwys word as "pithos begraafplase", in grotte, in tholoi, in reghoekige ossuariums en in kamergrafte neergelê. As dit vir begrafnisse gebruik word, kan pithoi sywaarts gelê word, op hul rand gestaan ​​word of regs na bo gestaan ​​word. Die grootte van die individuele pithos wissel aansienlik, gewoonlik volgens die grootte van die lyk wat dit bevat. Pithoi word, net soos larnakes, selde geverf. Die meeste blyk hergebruikte huishoudelike vaartuie te wees eerder as items wat uitdruklik vir begrafnisdoeleindes gemaak is. Hierdie begrafniswyse duur voort in die LM I -periode, maar het baie skaars geword deur LM III. Alhoewel dit getuig van Chania in die weste tot Siteia in die ooste, is dit miskien die gewildste in die noorde en ooste.
Soort Tholoi van Mesara: Hierdie tipe Tholos -grafte word steeds gebruik, sowel as gebou, tot minstens so laat as MM II en waarskynlik tot ver in die MM III -periode. 'N Belangrike reeks sulke grafte is in die 1960's en 1970's opgegrawe op die terrein van Archanes, nie ver suid van Knossos nie. Die nuutste van die Archanes tholoi, wat na bewering in MM IA gebou is en nie minder nie as ses argitektoniese fases deurgegaan het voordat dit in die LH IIIA -periode gebruik is, is eienaardig dromos (of ingangskorridor) wat dit tipologies verbind met die vroegste tholoi van die "Mykeense" tipe wat beide op Kreta en op die Griekse vasteland gevind word. Dit lyk nou meer waarskynlik as ooit dat die "Mykeneense" tholos -graf direk afkomstig is van die vroeë Minoïese of "Mesara" tipe tholos, ondanks die bewerings deur 'n aantal Britse owerhede (bv. Cavanagh en Laxton, Dickinson) dat die "Mykeneër "tholos het geen enkele skuld aan die vroeëre Minoïese vorm nie. Nog een van die Archanes tholoi (Tholos C of Gamma), hierdie van MM IA -datum, is opvallend vanweë die relatief volledige staat van bewaring, wat onmiskenbaar onthul dat klein tholoi van die "Mesara" -tipe inderdaad volledig in klip gewelfde was. Hierdie spesifieke graf is ook belangrik vir die onthulling van noue bande met die Cycladen in die vorm van 'n aantal FAF's van klip en been of ivoor wat dit bevat.
Kamergraf: Die kamergraf is eers die mees algemene soort graf in die LM-periode, en word eers getuig deur verskeie voorbeelde van MM II-III-datum in die Mavrospelio-begraafplaas naby Knossos en in die Epano Gypsades-begraafplaas op dieselfde plek. Die normale Minoïese, sowel as Mykeense, kamergraaf het 'n horisontale of afwaarts skuins ingang, die dromos. Dit vergroot gewoonlik 'n bietjie aan die einde naaste aan die deur van die graf, en sy sywande het dikwels 'n neiging na binne as hulle opstaan. Die werklike deuropening van die graf, die stom, is smaller as die dromos en maak oop in wat gewoonlik 'n grof afgeronde of reghoekige grafkamer is met, ten minste op Kreta, 'n plafon wat óf plat óf konveks is (dws koepelvormig). Egeïese grafte van hierdie algemene tipe is op verskillende maniere afgelei:
(1) [Evans] Die Minoïese vorm is afgelei van Egipte, die Mykene uit die Minoïese.
(2) [Persson] Beide die Minoïese en Mykeneense vorme is onafhanklik van Egipte afkomstig.
(3) [Pini] Die Minoïese vorm is afgelei van Ciprus, waar kamergrafte in die plaaslike Cypriotische EBA begin. Die Mykeense vorm is afgelei van die Minoïese vorm deur plekke soos die Minoïese kolonie by Kastri op Kythera.
Pini se argument loop soos volg: In beide laat MM- en LM -kamergrafte word stukke berggrond soms in die vorm van piere in die kamer gelaat om die dak te ondersteun. Die planne van sulke grafte is gevolglik tweevoudig of drie-lobaat en is veral naby aan dié van ietwat vroeëre Cypriotiese grafte. Dit is opmerklik dat sulke meerkamerplanne te eniger tyd gedurende die Mykene-tyd op die Griekse vasteland skaars is. Antekamers kom selde indien ooit voor in Minoïese kamergrafte, in teenstelling met die situasie in Egipte waar die kamer van so 'n graf oop bly sodat offerandes en offers kon aan die dooies gebring word. 'N Minoïese kamergraaf, aan die ander kant, is verseël deur 'n blokkeringsmuur wat oor die stompe gebou is en die dromos is dan heeltemal ingevul. Die graf kan maklik vergeet word binne 'n jaar of twee na die laaste gebruik, 'n ondenkbare gebeurtenis in Egipte.
Dit is natuurlik geensins onmoontlik nie, soos Dickinson opgemerk het, dat kamergrafte onafhanklik op Kreta en op die vasteland "uitgevind" kon word, of as alternatief dat beide die Minoïese en die vasteland -voorbeelde op een of ander manier met mekaar verbind is. EH -weergawes van die basiese vorm wat bekend is vanaf webwerwe soos Manika in Euboea en Pavlopetri in Laconia of met vroeë Midde -Cycladiese voorbeelde, soos dié van Phylakopi. In elk geval het die latere kamergrafte, anders as tholoi van die "Mesara" -tipe, geen konsekwente oriëntasie ten opsigte van hul ingange of die belyning van hul dromoi nie.Die rigting waarin 'n dromos loop, word geheel en al bepaal deur die topografie en dikwels die geologie van 'n bepaalde nekropolis. Individuele kamergrafte bevat gewoonlik veelvuldige begrawe begrawe, maar die manier waarop hierdie begrafnisse in die grafkamer geplaas word - in pithoi, larnakes, houtkiste of bloot op die grafvloer neergelê - wissel aansienlik. Kamergrafte is veral kenmerkend van die noord-sentrale Kreta en is relatief skaars in die ooste.
Beide heuwels en grotte toon vir die eerste keer ondubbelsinnige bewyse dat dit in die MM I -periode vir kultusdoeleindes gebruik is. Van die ongeveer vyftig heuwels wat as Minoïese "piekheiligdom" beweer word, word ten minste vyf-en-twintig algemeen as sodanig geïdentifiseer, en by niks hiervan kom die bewyse van kultusaktiwiteit voor die sentrale Kretenzer MM IA nie. Grotheiligdomme is minder (Amnisos, Idaean, Iuktas, Kamares, Psychro, Skoteino, Stavromyti), maar is soortgelyk aan die hoogtepunte in die kultus, wat vroeër by MM begin. Dit is waarskynlik dat die ontwikkeling van beide vorme van kultusplek moet verbind word met die opkoms van die paleise in MM IB of effens vroeër. Sekere artefaktuele tipes, soos veelkleurige Kamares -erdewerk en inskripsies in Lineêre A of 'n skrif wat op die Phaistos -skyf gekoppel is (sien hieronder), word slegs in die paleise of op sulke gespesialiseerde kultuslokasies aangetref, 'n ander feit wat dui op 'n direkte verband tussen die twee. Na alle waarskynlikheid het die elite wat die eerste paleise op Kreta gebou en beset het, sy mag behou deur aansprake op 'n spesiale verband met goddelikhede wat aanbid is op spesiale kultusplekke wat deur die elite gevestig is.
MM-wapens is relatief skaars, en hierdie feit het gelei tot die ietwat vereenvoudigde gevolgtrekking dat die Minoërs vredeliewend was en eenvoudig nie aan oorlogvoering toegegee het nie. 'N Interessante hoop skynbaar seremoniële wapens is gevind in die ruïnes van 'n Protopalatial -gebou, moontlik deel van 'n "Ou Paleis", by Mallia. Die vullis bevat die vroegste swaard in die Egeïese Bronstydperk, 'n lang, onaantasbare verkragter met 'n goue omhulsel en 'n klipkristalhout, sowel as 'n bruin skyfbyl in die vorm van 'n luiperd wat wyd versprei is, uitgebrei versier met hardloopspirale , en 'n dolk, ook gegoud met goud, wat waarskynlik 'n metgesel vir die swaard was. Twee ander swaarde, een met 'n vergulde pommel versier in die repoussé-tegniek met die figuur van 'n akrobaat, is gevind in 'n ander laat protopalatiese konteks by Mallia, onder die latere woonbuurte van die Neopalatial paleis.
Daar is 'n groot verskeidenheid menslike en dierlike beeldjies gedurende hierdie tydperk. Die bekendste is die faïence "slanggodinne" van die MM IIIB-tempelbewaarplekke in Knossos, die terracotta-beeldjies van manlike en vroulike aanbidders uit piekheiligdomme in Petsopha, Kophinas, Iuktas en verskeie ander plekke, en die groepe groot bulle is deur klein mensies worstel uit tholos -grafte in die Mesara.
Ten minste drie verskillende skryfstelsels op Kreta kan uit die Middel -Minoïese tydperk gedateer word:
Piktografiese of hiërogliewe skrif
Dit verskyn in MM IA en duur voort in die MM IIIB-periode, 'n 'lewensgeskiedenis' van ongeveer 500-550 jaar. Die tekens is, soos die naam aandui, tekenend, en die skrif het 'n algehele 'glyptiese' karakter. Die vroegste voorbeelde kom voor op MM I seëls met drie of vier sye. Die aantal oorlewende tekste is klein, voorbeelde kom slegs van Knossos, Phaistos en Mallia. Die tekste self is baie kort. Afgesien van die syfers ('n desimale stelsel), is die draaiboek nie ontsyfer nie en sal dit waarskynlik ook bly. Daar is geen eenvormigheid in die rigting waarin die draaiboek geskryf is nie.
Die ontdekking van vroeë Linear A (sogenaamde "Proto-Linear") tekste in die ruïnes van die Eerste Paleis in Phaistos het die datum van die eerste verskyning van hierdie skrif na MM IIA of selfs MM IB teruggedruk. Daar word vroeër gedink dat Lineêr A direk uit Pictographic ontwikkel het (ongeveer een derde van die tekens in Lineêre A lyk baie soos Pictografiese vorms), maar dit lyk nou moontlik dat Lineêre A en Pictographic feitlik eietyds is wat hul voorkoms betref. Lineêr A verskyn nooit op seëls nie en het 'n algemene 'grafiese' karakter. Tekste word eenvormig van links na regs gelees, en daar word baie gebruik gemaak van s (gekombineerde of saamgestelde tekens). Daar blyk definitiewe plaaslike variasies in hierdie skrif te wees. Dit het 'n relatief wye verspreiding en is op twintig verskillende plekke op 'n wye verskeidenheid verskillende voorwerpe gevind. Slegs drie plekke buite Kreta self het tot dusver voorbeelde van ware tekste (in teenstelling met 'n individuele teken of twee) in hierdie skrif gelewer: Ayia Irini op Keos, Phylakopi op Melos en Akrotiri op Thera. Tekste kom die meeste op kleitablette voor. Groot argiewe is gevind by Ayia Triadha (168 tablette) wat dateer uit LM IA en in Chania wat ongeveer dieselfde tydperk is. Tablette is ook bekend uit Archanes, Knossos, Mallia, Phaistos en Zakro. Aansienlik is tekste ook bekend op ses kliptafeltafels van verskillende plekke, op lepelvormige mortiere, op 'n deur, op 'n goue ring, op 'n miniatuur goue byl, op silwer en goue penne, op 'n brons tablet, op 'n kermis aantal bronsblokke, en in inkvis ink aan die binnekant van 'n kleibeker. Die nuutste Lineêre A -inskripsies blyk nie later as LM I te wees nie en is dus almal voor die vermeende Myseense besetting van Knossos in LM II en vroeë LM IIIA. Die taal van Lineêr A verskil beslis van die argaïese vorm van Grieks, wat die taal is van die grafies verwante Lineêre B -skrif. Die Lineêre A -skrif, soos Lineêr B, is 'n lettergreep en bestaan ​​uit ongeveer 85 verskillende tekens. Daar word beweer dat verskillende ontsyferings van Lineêre A bestaan, maar nie een het algemene goedkeuring gekry nie. Alhoewel dit moontlik is dat die taal van Lineêr A afkomstig is van 'n bekende taalfamilie (bv. Semities of Indo-Europees) en dus dat daar steeds noue verbonde tale bestaan, is dit net so waarskynlik dat die taal van die Minoërs, soos moderne Turks of Baskies , selfs in die oudheid geen nabye taalkundige familielede gehad het nie, en in hierdie geval is die kans dat dit ooit ontsyfer kan word uiters skraal.
Die Phaistos -skyf
". 'n benadering tot drukwerk, groot in potensiaal, maar in effek nul - 'n frats."
Hierdie gebakte klei -voorwerp, wat in die noordelike deel van die paleis by Phaistos in 'n MM IIIB -konteks voorkom, het geen ooreenkomste op Kreta nie en is waarskynlik 'n belangrike faktor. Die 'skrif' bestaan ​​uit gestempelde tekens in groepe van tussen twee en sewe gedeel deur horisontale en vertikale gesnyde lyne. Die tekens moet van buite na binne gelees word, retrograde. Aan die een kant van die skyf is daar een-en-dertig groepe, aan die ander dertig. Die teks is so netjies ingepas in die ruimte wat daarvoor beskikbaar is, dat die indrukwekkende "skryfwerk" volledig beplan moes gewees het voordat dit uitgevoer is. Daar is vyf en veertig verskillende tekens, dus die skrif is waarskynlik 'n lettergreep eerder as 'n alfabet. Daar is geen duidelike syfers nie. Die skrif is moontlik van suidwestelike Anatoliese oorsprong - Lycia is voorgestel - maar dit is nie veel beter as 'n raaiskoot nie, aangesien daar eintlik geen vergelykbare kontemporêre skrifte uit daardie deel van Klein -Asië bekend is nie. Soortgelyke tekens, miskien bewyse van dieselfde skrif, is gevind op 'n bronsbyl uit die Arkalochori -grot.
Kyk die video: Milan Zaric i Misa Mitic. OVO JE ILUZIJA DA MI IMAMO SLOBODU
Universiteit van Illinois in Springfield
Twee grafte van die 26ste dinastie wat in Egipte opgegrawe is, bevat mummies en fassinerende grafgoed