My kind se siel is nogal duur | Maroela Media
Mariska Rabie. Foto: Verskaf.
Mariska Rabie van Vancouver, Kanada skryf in reaksie op Ernst van Zyl se meningstuk “#JongStemme: Die emgrasievraagstuk en die prys van ŉ siel”:
Ek wonder hoeveel geniet mens regtig die sterre in die Karoo met ‘n pistool teen jou kop? Hoe mooi is ‘n Afrika-sonsondergang werklik wanneer jou (wit, Afrikaanse) kinders geen toekoms het nie? Is die skaapvleis regtig so lekker as die boer wat daai skaap laat slag het, gemartel en vermoor is? Of is dit net mense wat direk deur geweld geraak word wat mag emigreer?
Ek bewonder die optimiste wat glo dat dinge gaan beter word. Dit is ook nie ‘n geloofsaak nie: die Vader, Seun en Heilige Gees is in Kanada ook. Hy is orals.
Emigrasie is so oud soos die aarde self. Die Israeliete was emigrante. Dit het hulle ongeveer 40 jaar geneem daar deur die woestyn, maar hulle het uit Egipte getrek. Jan van Riebeeck was ‘n emigrant. Dus is al ons voorouers emigrante. Mense emigreer nie omdat hulle ruggraatloos is, swak is, of probleme nie meer kan hanteer nie. Inteendeel.
Mens kan mos maar kies waar jy wil woon of nie. Elke mens moet besluit waarmee is hy bereid om mee saam te leef, en waarmee nie. Elke gesin wat emigreer (of gly, soos die kwaai ouens dit noem) het sy of haar eie redes. Vir nie een emigrant was dit maklik nie.
Alle emigrante mis dit om te braai. Ons mis ons kultuur. Ons mis ons mense. Ons sou ons mense gemis het, al het ons net in ‘n ander provinsie as hulle gewoon. Terloops, daar is skaapvleis in ander lande ook, en die kos is net so lekker. Waarvoor ons wel ons “siele verkoop” het, is vreedsaamheid, wet en orde, en ‘n toekoms vir ons kinders. Ons belastinggeld word nie gesteel nie. En niemand haat my net omdat ek ‘n wit vel het nie. Die redes is legio. Maar indien enige iemand dink ons het die maklike uitweg gekies: ons wag elke dag vir die “maklik” om te begin.
Nog n emigrant
Ditsem! Goed gesê, dankie vir jou eerlikheid.
Al breek dit my hart om my kinders te sien gaan, Kanada toe, waar ookal, maar hulle moet gaan, terwille van my kleinkinders. Vir niemand is dit lekker nie, nie vir hulle wat gaan nie en ook nie vir ons wat agterbly nie. Dit is nie ‘n maklike besluit nie en die gedagte is ‘seer’. Wie wil jou kinders en kleinkinders sien gaan? Nie ek nie, maar ek weet, daar is geen ander keuse nie. Breek my hart!
Ek stem 100% saam dis baie goed gestel en dis baie lekker om te sien hoe jou kind vrylik in n parkie (wat nie afgebreek vermors of verbrand is) kan speel. Vooruit hardloop op n sypaaidjie sonder vrees dat iemand gaan stop en hul gryp nie. Wonderlik om te weet my kind kan huistoe stap of veilig op die bus huis toe ry sonder vrese dat dit aangeval en verbrand sal word. Dis die moeilikste alleen pad wat mens stap maar elke tree die moeitewerd.
Ons almal sit in die buiteland oor ons kinders se toekoms. Nie vir onsself nie. Ek mis my ouers. Maar as ouer self het ek in my hart my kind op my rug getel, sy oë toegemaak. Hom getroos en gehardloop so vinnig as wat my bene my kon dra. Dit is wat instink doen. Hy speel nou tot laat in die aande buite, saam maaitjies in enige park en slaap met oop deure en droom oor wat hy wil word eendag as hy groot is. En ek slaap beter oor hy veilig is.