John Russell: West Ham United - Inligting
John Russell: West Ham United
Die sokkermerk maak Russell opgewonde
West Ham United fan Russell Brand is sedert sy vroeë kinderjare 'n ywerige aanhanger. Ondanks 'n besige skedule wat baie reis insluit, besoek Brand die Boleyn -grond so gereeld as wat hy kan.
Nadat hy tien punte uit die eerste sewe wedstryde geneem het, is die uitgesproke komediant en aktivis opgewonde oor die goeie begin van die seisoen van die Hamers.
Brand het in die rustyd in die oorwinning met 2-0 oor Queens Park Rangers gepraat, en hy was opgewonde: 'Ek dink daar is 'n werklike verandering in die atmosfeer by West Ham, ek weet nie of dit die toevoeging van Teddy Sheringham of die nuwe aantekeninge is nie. Sam het die manier waarop West Ham speel, radikaal verander.
"Dit is beslis ten goede. Ons speel wyd op die vleuels en klein driehoeke, dit is een van die opwindendste tye wat ek 'n rukkie by West Ham beleef het."
Die Hamers het 'n besige oordragmark gehad en nege spelers onderteken, wat almal goed bygedra het in hul kort tydjie by die klub.
"Ek hou baie van Diafra Sakho. Ek hou van Enner Valencia en Mauro Zarate. Maar ek is baie lief vir Cheikhou Kouyate. Ek is lief vir hom en dit is jammer dat hy 'n bietjie uit is. Liedjie lyk redelik sterk vandag."
Brand het steeds sy kommer uitgespreek oor die gunsteling van die besering wat aanhangers, Mark Noble, net voor die wedstryd in Manchester United opgedoen het: "Ek mis Nobes, en niemand sal hom ooit in my hart vervang nie, wanneer is hy terug?"
"Alle aanhangers geniet dit. Ek sal nie verbaas wees om 'Big Sam's Claret and Blue army' binnekort te hoor lui nie!"
Die geskiedenis van East Ham is verweef met die van West Ham. Ham word die eerste keer genoem in 958, toe koning Edgar aan Ealdorman Athelstan van East Anglia 5 toegestaan ​​het mansae daar. (vn. 1) Die perke van die handves het die hele East- en West Ham ingesluit. Die daaropvolgende afkoms van die landgoed van Athelstan is nie bekend nie. In 1086 was daar drie herehuise met die naam Ham. Een van hulle, bestaande uit 2 huide wat deur die Westminster Abbey gehou is, was ongetwyfeld in East Ham. (vn. 2) 'n Ander een, wat gesamentlik deur Robert Gernon en Ranulph Peverel gehou word, en bestaande uit 8 huide en 30 a., was geheel of hoofsaaklik in West Ham. (vn. 3) Voor die verowering was dit deur Alestan, 'n vry man, gehou. Gernon alleen het ook nog sewe huide gehou, wat voor die verowering aan Levred, 'n vry man, behoort het. (vn. 4) Drie maagde wat voor 1066 deur Edwin, 'n vrypriester, aangehou is, is daarna by die herehuis gevoeg. Nog 30 a. wat aan die herehuis behoort, is in 1086 deur 'n sokeman aangehou. Die herehuis was almal in demesne behalwe vir 40 a. gehou van Gernon deur Ilger. Dit lyk asof hierdie landgoed hoofsaaklik in East Ham was. Die vergoeding van Robert Gernon het dus 'n aansienlike deel van beide East en West Ham ingesluit. Daaruit is die latere herehuise van East Ham en East Ham Burnells en, in West Ham, die herehuise van West Ham, Covelee's, Woodgrange, Plaiz, West Ham Burnells en East West Ham, deel van Chobhams en moontlik ook van Bretts, afgelei. Uit die vergoeding van Ranulph Peverel is die landgoed van Sudbury en 'n groot deel van Bretts verkry.
Robert Gernon het nog in 1118 geleef, maar kort daarna het sy grond aan William de Montfitchet oorgegaan. (vn. 5) In 1135 stig William die abdij Stratford Langthorne, in West Ham, en gee dit grond daar, wat die kern van die landgoed van West Ham geword het. (vn. 6) Teen 1189 het sy afstammeling, Richard de Montfitchet, Woodgrange aan die abdij toegestaan. (vn. 7) Die Montfitchets het die res van die fooi tot 1267 gehou. Gedeeltes daarvan is in of voor die 12de eeu subinfeudueer. Edmund die kamerheer, wat in 1166 gehou het 1 /5 ridderfooi van Gilbert de Montfitchet, (vn. 8) het grond in West Ham gehad, (vn. 9), net soos sy kleinseun Richard die kamerheer. (vn. 10) Walter van Windsor het 1½ riddergeld van die Montfitchets in Wormingford, Great Maplestead en Ham gehou. (vn. 11) Tussen 1186 en 1189, toe Windsor se lande in die koning se hande was, was die jaarlikse inkomste uit Ham £ 2. (vn. 12) Teen 1189 het Windsor, net soos sy heer, grond in South Marsh aan Stratford Abbey gegee. (vn. 13) Ongeveer 1200 Maud van Hesdin, dogter van Walter van Windsor, (vn. 14) het die abdy toegestaan ​​vir 10s. 'n jaar, die grond in South Marsh in Ham wat Christine, haar ma, vir haar gegee het. (vn. 15) Maud se afstammeling, Hugh van Hesdin, ontvang hierdie huur nog ongeveer 1242, toe hy oorlede is. (vn. 16) In 1203 het Ginda, vrou van William de Biskeley, 'n beroep op Stratford Abbey gedoen vir £ 6 13s. 4d., 40 a. land in Ham uit haar bruinhuis in die vrye huur van Walter van Windsor, voorheen haar man. (vn. 17)
Richard de Montfitchet, laaste van sy familie in die manlike geslag, is in 1267 sonder probleme oorlede. Sy erfgename (onderhewig aan die lewensbelang in die bruidspaar van sy weduwee Joyce († 1274)) (vn. 18) was die afstammelinge van sy drie susters, Margery de Bolbec, Aveline de Forz, gravin van Aumale en Philippa de Plaiz. (vn. 19) Aveline de Forz, kleindogter van die gravin, en Richard († 1269) seun van Philippa de Plaiz, ontvang elkeen die derde van die erfenis. Die oorblywende derde is gedeel tussen die vier kleindogters van Margery de Bolbec: Philippa de Lancaster, Margery Corbet († 1303), Alice de Huntercombe (†. c. 1284) en Maud de la Val († 1281). Alice en Maud sterf sonder probleme. Na die dood van hul mans, Walter de Huntercombe (1313) en Hugh de la Val (1302), blyk dit dat hul aandele tussen die erfgename van hul susters verdeel is. (vn. 20) Aveline de Forz, wat met Edmund, graaf van Lancaster, seun van Henry III, getroud was, was ook kinderloos, en toe sy in 1274 sterf, word haar deel aan Philippa de Lancaster toegeken. (vn. 21)
Die uiteindelike gevolg van hierdie volgorde van gebeure was die verdeling van die Montfitchet -fooi in East en West Ham in drie ongelyke dele. Die erfenis van Richard de Plaiz het die landgoed van Plaiz geword, terwyl dié van Margery Corbet die herehuise van East en West Ham Burnells geword het. Die aandeel van Philippa de Lancaster het die herehuis van geword OOS HAM of OOS HAM HALL. Dit lê hoofsaaklik in die suide van die gemeente, die herehuis het in die noordooste van die kerk aangesluit, en die here van die herehuis het oorspronklik die advowson van East Ham gehou. Die naam is eers toegepas op die grootste deel van Philippa se besitting wat by die dood van Aveline de Forz aan haar oorgedra is. Philippa se gronde is tot haar dood in 1291 deur haar man Roger de Lancaster in haar reg gehou. (Vn. 22) Sy is self in 1294 oorlede en het die hoofhuis van East Ham teen ¼ ridderprys in besit geneem. Dit was toe ongeveer 200 a. in gebied. (vn. 23) Haar seun en erfgenaam John de Lancaster het ná die dood van Hugh de la Val en Walter de Huntercombe verdere eiendomme in East Ham en West Ham geërf.
In 1306 verleen John de Lancaster aan Stratford Langthorne Abbey, in gratis aalmoese, 2 a. land in East Ham, met die advowson. (vn. 24) Dit blyk die eerste stap in 'n proses te wees, wat tot 1338 voortduur, waardeur die abdij die hele herehuis van Lancaster en sy huurders bekom het. In Mei 1317 het Lancaster die monnike 'n verdere 40 a toegestaan, en in 1319 het hy die terugkeer van die landgoed na sy dood en dié van sy vrou Annora aan hulle oorgedra. (vn. 25) Selfs voor hierdie toelaes het Stratford egter die herehuis gehou, want in April 1317 word gesê dat dit verhuur is van die abdij aan Terry van Almain. (vn. 26) In 1313 het Thomas de Pernestede die abdij 'n boodskap gegee en 100 a. land in East Ham, nie in die hoof nie, (vn. 27) en dit is waarskynlik dat hy 'n huurder van John de Lancaster was. In of voor 1317–19 het die abdij ook lande van Walter van Yarmouth bekom, waarvan ten minste sommige van John de Lancaster gehou is. (vn. 28) Yarmouth se boedel, bestaande uit ongeveer 100 a. in West Ham en 50 a. in East Ham, kan teruggevoer word tot 1248, toe dit deur Ralph Fitz Urse aan John de Middleton en sy vrou Maud toegestaan ​​is. (vn. 29) In 1278–9 het Middleton dit aan sir William de Monterville oorgedra, in ruil vir korrodieë vir homself, sy seun Thomas en Thomas se vrou. (vn. 30) Monterville het dit in 1285 aan Walter van Windsor oorgedra, wat dit in 1290 aan Adam, seun van William van Lincoln van Great Yarmouth, toegestaan ​​het. (vn. 31) Adam, wat later die van Yarmouth gebruik het, het nog geleef in 1308, (vn. 32), maar teen 1314 is dit blykbaar opgevolg deur Walter van Yarmouth. (vn. 33) Dit lyk asof die abdy slegs Yarmouth se East Ham -lande verkry het, en sy West Ham -lande het deel geword van die landgoed van Chobhams.
John de Lancaster sterf in 1334 en sy vrou Annora in 1338. (vn. 34) By haar dood het die abt die volle beheer oor die herehuis oorgeneem. Dit blyk dat hy dit sonder behoorlike proses in Chancery gedoen het, en in 1373 is een van sy opvolgers 'n boete van £ 20 opgelê vir die oortreding. (vn. 35) In 1342–3 word East Ham Hall op 40 punte gewaardeer. (vn. 36) Dit was waarskynlik die ¼ ridderfooi waarvoor die abt in 1346 geantwoord het. (vn. 37) In 1343–4 verkry die abdij ook van Peter de Chaumbre 'n huurhuis in East Ham ter waarde van £ 5. (vn 38)
By die ontbinding in 1538 het die abdij East Ham -herehuis gehou, teen £ 20 18s. 10d., en ander lande in die gemeente, boer teen £ 35 10s. 2d. (vn. 39) In 1544 het die koning die herehuis met ander lande aan sy dienskneg Richard Breame toegestaan. (vn. 40) In 1545 is Breame gelisensieer om sekere moeraslande in East Ham te vervreem. (vn. 41) Hy sterf in 1546 in die besit van East Ham -herehuis, saam met Stonehall in Ilford. (vn. 42) East Ham het, soos Stonehall, neergedaal na sy babaseun Edward († 1558) en daarna na Edward se broer Arthur. (vn. 43) Arthur Breame verkoop Stonehall, maar behou East Ham, wat blykbaar met sy dood in 1602 neergedaal het na sy seun Giles (vn. 44) wat die landhuis in 1607 oorgedra het. (vn. 45) Giles , wat in 1621 gesterf het, het die grootste deel van sy boedel te koop gelaat vir die bou en toekenning van aalmoese huise in East Ham, met die naam as eksekuteur sy verwant Sir Giles Allington. (vn. 46) In 1632 verkoop Allington die herehuis aan Sara, Lady Kempe, weduwee. (vn. 47) Dit lyk asof Lady Kempe in 1643 gesekwestreer is as 'n papistiese rekusant. (vn. 48) Sy word opgevolg deur (Sir) Thomas Draper (Bt.), haar seun uit haar eerste huwelik, wat East Ham gehou het. teen 1650 en sterf in 1703. (vn. 49) Draper se dogter en erfgenaam Mary dra die herehuis in die huwelik met John Baber. (vn. 50) In 1764 verkoop Mary se seun, Thomas Draper Baber, East Ham aan John Henniker († 1803), wat in 1781 'n baronetskap was, en in 1800 Baron Henniker in die Ierse portuur geword het. (vn. 51) Die herehuis het tot in die middel van die 19de eeu met die eweknie afgekom. Die landgoed East Ham Hall, soos in 1764 in kaart gebring, c. 1775 en 1829 bestaan ​​uit ongeveer 400 a. in die middel en oos van die gemeente. (vn. 52) In 1839 het die Hennikers egter slegs ongeveer 250 a. in East Ham, (vn. 53), en dit lyk asof dit ook gedurende die volgende 40 of 50 jaar verkoop is. (vn. 54)
East Ham Hall het op 'n ou plek gestaan, maar niks is bekend oor die vroeë geskiedenis nie. Daar is geen bewyse dat dit ooit meer was as 'n plaashuis nie. Dit is herbou, waarskynlik in die vroeë 19de eeu, as 'n klein vlaktegebou van twee verdiepings met 'n voorkant van drie baaie. Dit is in 1931 of 1932 gesloop. (Vn. 55)
Die herehuis van OOS EN WES HAM, of HAWELOOWES, of BURNELLS -FEE, later die herehuise van OOS HAM BURNELLS EN WES HAM BURNELLS, het aan die einde van die 13de eeu ontstaan ​​in die lande wat by Margery se vrou van Nicholas Corbet gekom het, as een van die erfgename van Richard de Montfitchet († 1267). (vn. 56) Hierdie lande was wyd versprei. In die 18de eeu het die howe van hierdie herehuise jurisdiksie gehad oor huurders in die meeste dele van beide gemeentes, en veral in Stratford, Plaistow en die moerasse (West Ham) en in Plashet en North End (East Ham). Die herehuise het voorheen ook Hamfrith in East en West Ham ingesluit. Die ligging van die oorspronklike demesne is nie bekend nie. Nicholas Corbet sterf in 1280, met ongeveer 130 a., Hoofsaaklik moeras, in East en West Ham, regs van sy vrou. (vgl. 57) Margery trou daarna met Ralph fitz William van Greystoke (Cumb.). (vn. 58) In 1282–6 het sy en Ralph hul grond in East en West Ham toegeken aan Robert Burnell, biskop van Bath en Wells, uit wie se familie hierdie herehuise uiteindelik hul naam gekry het. (vn. 59) Die biskop het sy boedel aangevul deur ander aankope. In 1287 verkry hy al die gronde in East en West Ham van Sir Richard Battail, (vn. 60) wie se familie daar was sedert die bewind van Richard I, (vn. 61) en in 1292 verleen Gilbert le Jeuene 10½ a. in East Ham aan die biskop. (vn. 62) Burnell verkry ook die lewensbelang van Hugh de la Val in die eiendom in East en West Ham wat hy met vergunning van Engeland gehou het regs van sy oorlede vrou Maud, suster van Margery Corbet. (vn. 63)
Die biskop († 1292) is opgevolg deur sy neef Philip Burnell, wat sy boedels vermors het. (vn. 64) Toe Philip in 1294 sterf, het sy gronde in East en West Ham, bestaande uit 150 a. beklee, 58 a. gehou van Giles de Plaiz, en 7 a. gehou in Stratford Abbey, was in die hande van 'n skuldeiser, Adam de Creting. (erf. 65) Philip se erfgenaam was sy babaseun Edward, wie se diens in 1295 aan Hugolin de Wichio toegestaan ​​is, onderhewig aan reëlings om die skuld op die boedel af te los. (vn. 66) In 1302, toe Hugh de la Val sterf, het Edward Burnell geregtig geword op die permanente besit van die helfte van sy grond in East en West Ham, terwyl hy wettig verplig was om die ander helfte, wat hy slegs vir Hugh se leeftyd gehou het, prys te gee. In 1313 het Burnell eweneens aanspraak op die helfte van die lande wat Walter de Huntercombe lewenslank besit het, ter wille van sy oorlede vrou Alice, nog 'n suster van Margery Corbet. (vn. 67) Of die de la Val- en Huntercombe -lande presies volgens die titel verdeel is, is nie seker nie. John de Lancaster, wat die ander helfte van die aandele in daardie lande moes geërf het, was klaarblyklik ontevrede oor die verdeling, want in 1321 het hy 'n assimileer van die doodskanaal teen Edward Burnell se erfgenaam gebring. (vn. 68) Burnell, wat in 1311–14 as 'n baron in die parlement ontbied is, sterf in 1315, met ongeveer 260 a. grond en £ 21 huur in East en West Ham. Die erfgenaam was sy suster Maud, vrou van John de Haudlo. (vn. 69)
In 1339–40, na verskeie vroeëre familie nedersettings, het John en Maud de Haudlo East en West Ham by hul tweede seun Nicholas betrek (vn. 70), wat hom in stryd met die wet voorrang geniet, nie net bo sy ouer broer Edmund nie Haudlo, maar ook oor John Lovel, Lord Lovel, Maud se seun uit 'n vorige huwelik. (vn. 71) In 1336 het John de Haudlo 'n huis toegestaan ​​en 50 a. land in East Ham na Stratford Abbey. (vn. 72) Hy sterf in 1346 en word behoorlik opgevolg deur Nicholas, wat die van Burnell aangeneem het, waarmee hy as 'n baron na die parlement ontbied is. (vn. 73) Nicholas († 1383) word opgevolg deur sy seun Hugh Burnell, lord Burnell († 1420), wat in 1412 Haweloowes (dit wil sê Haudlo's) in East en West Ham ter waarde van £ 20 per jaar gehou het. (vn. 74) Hugh se seun en erfgenaam Edward Burnell is in Agincourt vermoor en het drie dogters agtergelaat, van wie Margaret, die vrou van sir Edmund Hungerford, die landgoed opgevolg het, onderhewig aan die huweliksregte van Edward se weduwee Elizabeth. (vn. 75) In 1460–1 het Hungerford se herenhuis van Burnell's Fee onder die gratis huurders Barking Abbey en die priory van Stratford Bow. (vn. 76) Sir Edmund sterf in 1484 en Margaret in 1486. ​​(vn. 77) Na haar dood is gesê dat die herehuise van East Ham Burnells en West Ham Burnells hulle vergoed is deur William Lovel, Lord Lovel , Burnell en Holand. Lovel († 1455) was 'n afstammeling van John Lovel, Lord Lovel, wat reeds genoem is, (vn. 78) en die verwysing toon aan dat die skikking wat John en Maud de Haudlo in 1339–40 getref het, nie die Lovel -regte op Maud se lande. Die wettigheid van die skikking is inderdaad suksesvol deur die Lovels uitgedaag na die dood van Lord Burnell in 1420. In die geval van East en West Ham Burnells het hulle klaarblyklik ingestem om die Hungerfords in besit te laat bly, sonder twyfel teen 'n prys . (vn. 79)
Thomas Hungerford, seun van Margaret, het haar opgevolg. Omstreeks 1519 het John Hungerford, destyds heer van die herehuis, ongeveer 60 a begin skoonmaak. bosafval in Hamfrith-hout, in die noordweste van East Ham. (vn. 80) Kort voor 1548 het sir Anthony Hungerford, in ruil vir betaling deur sir William Sharyngton, hierdie grond aan Henry VIII oorgedra. (vn. 81) Dit was dus verenig met 'n kleiner deel van dieselfde hout wat verder wes lê, in die herehuis van West Ham, en het daarna saam met die landgoed neergedaal. (vn. 82) Die res van East en West Ham Burnells het tot 1557 in die Hungerford -gesin gebly, toe sir Roger Cholmley hierdie herehuise van Anthony en John Hungerford gekoop het. (vn. 83) Cholmley het reeds die herehuise van East West Ham en Plaiz bekom, albei in West Ham. Hy was hoofregter van King's Bench in 1552–3 en was M.P. vir Middlesex in 1554–9. (vn. 84) Toe hy in 1565 sterf, is die herehuise verdeel tussen sy twee dogters, Elizabeth, die vrou van Sir Leonard Beckwith en later van Christopher Kenn, en Frances, die vrou van Sir Thomas Russell. (vn. 85) Die helftes het afsonderlik tot in die 18de eeu geval. In die latere 16de en vroeëre 17de eeu, voor en na die verdeling, was daar verskillende huurkontrakte en onderverhurings van die herehuise, waarvan sommige tot litigasie aanleiding gegee het. (vn. 86)
Elizabeth Kenn († 1583) is opgevolg deur haar seun Roger Beckwith († 1586), wie se erfgename sy suster Frances was, vrou van (Sir) George Hervey, en sy niggie Frances, vrou van Henry Slingsby, wat die dogter was van nog 'n suster. (vlg. 87) Deur 'n latere ooreenkoms is Beckwith se gronde in East en West Ham aan die Herveys toegeken. (vn. 88) Sir George Hervey († 1605) het Marks in Dagenham gekoop, en sy vrou se helfte van die Burnells -herehuise het saam met Marks neergedaal tot 1718, toe Carew Hervey alias Mildmay het dit aan Henry Edwards van Little Waltham verkoop. (vn. 89) In 1720 verkoop Edwards dit aan John Gore, (vn. 90), wat dit ongeveer dieselfde tyd aan sir John Blount, Bt., Direkteur van die South Sea Company, oorgedra het. (vn. 91) Na die South Sea Bubble is hierdie eiendom van Blount, saam met sy Hamfrith -gronde, (vn. 92) verkoop, waarskynlik aan James Smyth van Upton, broer van sir Robert Smyth, Bt. († 1745), eienaar van die ander helfte van die Burnells -herehuise. James Smyth, wat nou verbonde was aan sy broer, het (vn. 93) 'n groot landgoed in Essex opgebou. (vn. 94) Hy sterf in 1741 en laat dit alles, insluitend sy herehuise (in die styl) van East en West Ham Burnells, na aan sy neef (sir) Trafford Smyth (Bt.), seun en erfgenaam van sir Robert.(vv. 95) Dit lyk dus asof die helfte van die herehuise herenig is, maar ongeveer 1754 is die helfte aan Stephen Comyn verkoop. (vn. 96) Comyn, en later sy gelyknamige seun, het dit behou tot 1798, toe beide helftes deur William Bentham gekoop is. (vn. 97)
Die halwe deel van die herehuise wat in 1565 na Frances gekom het, Lady Russell, het tot haar seun (sir) Thomas Russell gedaal. (vn. 98) Dit het tot 1649 in die Russell -gesin gebly, toe dit deur Sir William Russell, Bt. in 1650 was dit in die hande van Christopher en James Clitherow. (vn. 99) Dit lyk asof dit omstreeks 1650 deur (Sir) Robert Smyth, Bt. (d. 1669). (vn. 100) Sir Robert koop ook die Rooke Hall, later genoem Ham House, landgoed in West Ham. (vn. 101) Sy seun het teen 1684 die helfte van die Burnells -herehuise gehou. (vn. 102) Hierdie helfte het met die baroniteit tot 1798 neergedaal, toe sir Robert Smyth, Bt. († 1802), saam met Stephen Comyn om beide helftes aan William Bentham te verkoop. (vn. 103)
Die Ham House -landgoed is omstreeks 1761 afsonderlik van die herehuis verkoop, en die eiendom wat Bentham gekoop het, bestaan ​​uit hereregte sonder demesne. (vn. 104) Hy verkoop dit in 1799 aan William Holland, deur wie dit in 1807 aan Edward Holland oorgedra is. (vn. 105) In 1810 verkoop Edward dit vir £ 5.500 aan Henry Hinde Pelly. (vn. 106) Daar is toe geen grond genoem nie: die waarde van die herehuise lê klaarblyklik in die inkomste uit die hof se baron, huurhuur en boetes, wat in 1780–98 ongeveer £ 250 per jaar opgelewer het. (vgl. 107) Pelly se aankoop was dus 'n aansienlike belegging sowel as 'n titel van waardigheid. In 1780 het hy 'n groot erf in Upton, in West Ham, geërf, en sy diens as kaptein van 'n Oos -Indiër het hom ongetwyfeld die middele gegee om dit te verhoog. (vn. 108) Hy sterf in 1818 en word op sy beurt opgevolg deur sy seun (sir) John H. Pelly (Bt.) († 1852), en sy kleinseun sir John H. Pelly, Bt. († 1856). (vn. 109) Die hereregte het in die Pelly -familie gedaal totdat die statutêre afskaffing van die eiendomsreg plaasgevind het. Die laaste landgoedhowe is so onlangs as 1925 gehou, alhoewel die meeste kopieregte teen die einde van die 19de eeu afgetrek is. (vn. 110) Die ontwikkeling van die Upton -landgoed vir die bou het in die 1850's begin. (vn. 111)
Alhoewel hulle altyd onder dieselfde eienaar was, is East Ham Burnells en West Ham Burnells ten minste uit die 16de eeu as afsonderlike identiteite behandel. Die huise wat onder die jurisdiksie van die landgoedhof van East Ham Burnells val, was in die omgewing tussen Green Street en die huidige High Street North. Diegene wat onder die hof van West Ham Burnells was, was hoofsaaklik in Stratford en Plaistow, maar ook in verskeie ander dele van West Ham, insluitend die moerasse. (vn. 112)
In 'n vroeë 17de-eeuse aantekening oor die gebruike van die herehuise van East en West Ham Burnells word deelbare erfenis genoem, met keuse vir die jongste, 'n ooreenkoms wat soortgelyk is aan die Kentiese hengelkind. (vn. 113) Morant  teken nog 'n ou gewoonte aan wat destyds nog nagekom is, waardeur die huurders van East Ham Burnells dié van [East] West Ham, West Ham Burnells en Plaiz moes 'behandel en vermaak'. Hierdie plig is op hulle gelê as 'n straf omdat hulle nie bygedra het tot 'n verligting vir die losprys van hul heer toe 'n gevangene in Frankryk nie. (vn. 114) Hierdie gebruik, waarvan geen vroeëre bewyse bekend is nie, is voor 1796 gestaak. (vn. 115)
Die perseel van die herehuis van Burnells is nie bekend nie. Morant verklaar dat dit 'naby die Londense pad' was en impliseer dat die huis nog bestaan ​​het, (vn. 116), maar daar is geen twyfel dat dit teen die vroeë 17de eeu verdwyn het nie. Uit dokumente van 1653 en 1677 blyk dat die perseel van die herehuis toe Hawlers genoem is, in East Ham (vn. 117) dit duidelik identies is aan Hallers, wat in 1623 as weiding verhuur is. (vn. 118) Die naam, wat weer in 1718 voorkom, (vn. 119) klink soos 'n korrupsie van Haweloowes. Daar is later geen verwysings daarna gevind nie, maar die terrein was moontlik in die veld wat in 1764 Burnels Downs genoem is, aan die noordekant van Vicarage Lane. (vn. 120) Die veld was toe deel van die herehuis van East Ham Hall. Dit is later Bonny Downs genoem. (vn. 121)
Die boedel gebel GROENSTRAAT of BOLEYN -KASTEEL Dit blyk asof dit in die 16de eeu opgebou is, waarvan die grootste deel of die grootste deel die besit is van die herehuis van East Ham Burnells. Dit lê naby die suidelike punt van die straat waaruit dit sy naam gekry het.
Die boedel is moontlik gevorm deur Richard Breame († 1546), wat in die testament van sy testament as 'van Green Street' beskryf is. (vn. 122) Sy verbintenis met die huis het moontlik die tradisie geïnspireer, waarvan daar geen hedendaagse bewyse is nie, dat Anne Boleyn in Greenstraat gewoon het. Breame was 'n bediende van Henry VIII van wie die koning in 1529–31 'n huis in Greenwich gehuur het, nominaal vir die gebruik van Anne se broer, Lord Rochford. (vn. 123) Dit was in 1531 dat Henry VIII uiteindelik Katharine van Aragon verlaat het, en die legende wat Anne met Green Street verbind, het moontlik ontstaan ​​uit 'n roem deur Breame of sy nageslag dat Henry in sy huis die tweede koningin die hof gemaak het. (vn. 124) In 1544 koop Breame by die koning die herehuis van East Ham, maar hy het moontlik voor daardie datum in Greenstraat gewoon.
Daar word voorgestel dat Green Street aan die einde van die 16de en vroeë 17de eeu aan die Nevilles behoort het (vn. 125) wie se monument in die St. Mary's -kerk is. In die 1630's en 1640's het die landgoed blykbaar aan sir Henry Holcroft (d. c. 1651) 'n parlementslid wat prominent was in Essex tydens die burgeroorlog, en later by sy weduwee. (vn. 126) Dit is omstreeks 1653 verkry deur sir Jacob Garrard (Bt.), 'n Londense handelaar met royalistiese simpatie wat 'n liefdadigheidsorganisasie gestig het. (vn. 127) Green Street House het met die baroniteit gedaal tot die dood in 1728 van Sir Nicholas Garrard. Cecilia, weduwee van sir Nicholas, het dit behou tot haar dood in 1753, toe dit oorgegee het aan sy grootvader Sir Jacob Downing, Bt. (vn. 128) In 1755 het Downing die boedel, wat toe ongeveer 160 n.C. was, aan James Barnard of Bernard oorgedra. (vn. 129) Bernard († 1759) blyk opgevolg te word deur mevrou Whiteside, wat waarskynlik sy dogter was. (vn. 130) Die landgoed is omstreeks hierdie tyd gedeeltelik verbrokkel.
In 1788–9 verkoop Maurice Bernard Green Street House en gronde, in totaal 17 a., Aan William Morley. (vn. 131) Morley, 'n Londense koringhandelaar, het daar gewoon tot sy dood in 1832. (vn. 132)
Die huis is daarna deur mnr. Lee gekoop vir sy dogter, mev. Morley, wat nie familie van die voormalige eienaar was nie. (vn. 133) In 1839 het James Morley, vermoedelik haar man, die huis besit en beset. (vn. 134) In 1863 word die huis en terrein, wat toe uit 30 a. bestaan ​​het, te koop geadverteer. (vn. 135) Dit lyk asof hulle toe nie van hande verander het nie, maar in 1869 is hulle deur kardinaal Manning by die Morleys gekoop vir gebruik as 'n Rooms -Katolieke reformatoriese skool. (vn. 136) Nadat die reformatorium gesluit is, is die suidelike deel van die terrein gebruik vir 'n Rooms -Katolieke kerk en laerskool. Die huis, nadat dit gebruik is c. 1907–12 as 'n kraamhuis, met 'n bietjie aangrensende grond, verhuur aan die West Ham United-sokkerklub, wat die huis aan die sosiale klub Boleyn Castle verhuur het. (vn. 137) Die sosiale klub het die huis tot die Tweede Wêreldoorlog bewoon. (vn. 138) In 1955 is die huis, wat baie vervalle geraak het, afgebreek. (vn. 139)
Green Street House, 'n rooi baksteengebou, meestal van twee verdiepings, is ongeveer middel van die 16de eeu opgerig, moontlik deur Richard Breame. (vn. 140) Dit het oorspronklik bestaan ​​uit 'n groot saal wat reghoekig met die straat was, met 'n lang afstand aan die westekant en 'n kombuisblok aan die oostekant, suid daarvan 'n trapvleuel, met 'n toring met drie verdiepings oos van daardie. Aan die noordelike punt van die westelike reeks, voor Green Street, was 'n boogpoort. (vn. 141) Aan die einde van die 17de eeu is die boonste dele van die gang, die westelike reeks, die kombuis en trapvleuel gedeeltelik herbou. In 1662 is die huis op 20 kaggels belas; die syfers vir 1670 en 1674 was onderskeidelik 16 en 18. (vn. 142) Dit dui daarop dat veranderings toe aan die gang was tydens die eienaarskap van sir Jacob en sir Thomas Garrard. In die 18de eeu is 'n vleuel oos van die toring bygevoeg, en 'n latere byvoeging is oos van die kombuis gemaak. Binne die huis was daar panele van die laat 16de of vroeë 17de eeu, en die hooftrap was uit dieselfde tydperk. In die tuin, suid van die westelike vleuel, was 'n losstaande toring wat uitkyk oor die straat en die bekendste kenmerk van die huis was. Dit was 'n agtkantige gebou van rooi baksteen met 'n gekrenkte parapet en 'n trap. Dit is ongeveer in die middel van die 16de eeu gebou en is oorspronklik gebalanseer deur 'n ander toring in die suidoostelike hoek van die tuin. Die boonste gedeelte van die toring is omstreeks 1800 deur William Morley herbou. (Vn. 143) Tot in die 18de eeu is 'n kamer in die toring gehang met leer in reliëf met goud, maar dit word gesê dat Morley se voorganger, mev. Whiteside, dit verbrand het behangsels en die goud verkoop. (vn. 144) Die verkoopskatalogus van 1863 bevat 'n lys van al die kamers in die huis en sy buitegeboue, en beskryf die tuine, wat verskeie fyn seders bevat het. Toe die Rooms -Katolieke die huis koop, het hulle die poort gesloop en 'n reeks geboue langs Groenstraat opgerig. (vn. 145)
Die herehuis van HAMMARSH lê in die moerasse van East Ham, aangrensend aan die Teems. Van die verowering of vroeër tot die 19de eeu het dit aan die Westminster Abbey behoort. In 1086 het die abdij se herehuis in Ham bestaan ​​uit 2 huide ter waarde van £ 3. (vn. 146) Wanneer en hoe Westminster dit bekom het, is onseker. Handves van Edward die Belyder en van koning Edgar, wat dit aan die abdij wil bevestig, is vervalsings, hoewel dit moontlik outentieke inligting bevat. (vn. 147)
In die tyd van Abt Gervase (c. 1137–56) bevestig die abdij aan Alger the Clerk die grond in Ham wat vroeër deur sy oupa Puncelin gehou is, vir 'n jaarlikse huurgeld van £ 3. (vn. 148) Daar was waarskynlik 'n verband tussen hierdie landgoed en 'Algoresland' wat in 1338 voorkom as 'n veldnaam in die gebied Gallions Reach in North Woolwich, aangrensend aan East Ham. (vn. 149) John Flete, die 15de-eeuse kroniekskrywer van Westminster, beskuldig Gervase daarvan dat hy abdyslande vir ewig aan sy vriende vervreem, slegs onderhewig aan huurgeld, en noem die toekenning aan Alger as voorbeeld. (vn. 150) In 1291 en 1381 is die abdij se totale inkomste uit East Ham gegee as £ 3, (vn. 151), wat waarskynlik die huur was wat deur Alger se opvolgers betaal is. Dit kan beteken dat Alger al die grond van Westminster in die gemeente verkry het, maar die abdij het eintlik 'n klein landgoed daar in die hand gehou. In 1306 het die abt die betaling van 55 toegestaans. 'vir een vat wyn met die vervoer van ons voorraad wat na Ham gestuur is' (vn. 152), wat daarop dui dat met hierdie grond in demesne geboer word. In 1530 is die abdij se herehuis van 'Hammarsh juxta Barking' vir 29 jaar verhuur aan Thomas Chamberlayne van East Ham teen 'n jaarlikse huur van £ 4. (vn. 153) Die afwesigheid van vroeëre verwysings na 'n inkomste uit Hammarsh, afgesien van Alger se huurprys, is nie verbasend nie. Gedurende die Middeleeue, toe oorstromings gereeld voorgekom het, was hierdie klein eiendom, wat heeltemal in die moerasse lê, moontlik eerder 'n las as 'n bate.
In 1556 is Westminster se landgoed in East Ham, beskryf as ''n huisie en 'n moeras', verhuur aan Thomas Eaglesfield. (vn. 154) Tussen 1732 en 1841, vir 'n tydperk wat 'n deurlopende reeks huurkontrakte aangeteken is, is Hammarsh steeds verhuur teen £ 4 per jaar. Huurkontrakte word gewoonlik elke 7 jaar hernu, maar die besonderhede van boetes vir hernuwing word nie vermeld nie. (vn. 155) Die laaste huurders was William Meredith en Edward Moss (1834, hernu in 1841). Hulle besitting, wat verkeerdelik by die tiendes van 1839 ingeskryf was onder die naam 'Moss, William and Edward', het 50 a. Beslaan, wat in die tong van East Ham lê wat die twee dele van North Woolwich geskei het. (vn. 156) In 1846 verkoop die abdij 34 a. van Hammarsh aan die North Woolwich Railway Co. vir £ 6,000. (vn. 157) Die gedeelte wat verkoop is, is in die suide begrens deur die Teems en in die noorde deur die res van die landgoed. Die oorblywende 16 a. is waarskynlik kort daarna verkoop. (vn. 158) 'n Gedeelte van die grond wat deur die spoorlyn gekoop is, is later verkry deur 'n maatskappy wat dit in 1852–3 as die Victoria Gardens ontwikkel het. (vn. 159)
Die YNYR BURGES Die landgoed is tussen 1762 en sy dood in 1792 opgebou deur Ynyr Burges, betaalmeester van die Oos -Indiese Kompanjie, teen 'n totale koste van £ 20,700. (vn. 160) Hy word opgevolg deur sy dogter Margaret († 1838), die vrou van (Sir) John Smith-Burges (Bt.), 'n direkteur van die Oos-Indiese Kompanjie. In 1799 bestaan ​​die boedel uit 422 a., Met 'n huurrol van £ 1,217. Smith-Burges sterf in 1803 en in 1816 trou sy weduwee met John Poulett, graaf Poulett († 1819). Lady Poulett, wat kinderloos was, word opgevolg deur John Ynyr Burges, kleinseun van haar pa se ouer broer. In 1838 het die boedel, toe ongeveer 410 a., 'N inkomste van £ 1,549 opgelewer, maar teen 1840 is dit verhoog tot £ 2,471. 'N Landgoedkaart wat in 1881 geteken is, met besonderhede van onlangse en latere veranderings, toon dat die meeste van die eiendom naby die huidige middestad lê. Daar was aansienlike blokke grond aan weerskante van East Ham Manorweg (nou High Street South) en 'n ander een noord van Barkingweg, met uitsonderings by Beckton. Een stuk grond in Beckton is in 1880 verkoop.
John Ynyr Burges († 1889) word opgevolg deur sy seun kol. Ynyr Henry Burges. Kol. Burges was grootliks verantwoordelik vir die ontwikkeling van die landgoed vir die bou. Hy het omstreeks 1887 namens sy vader begin om dit te doen, en het tot sy eie dood in 1908 voortgegaan. Die proses het behels om grond sowel as verkoop te koop. 'N Landgoedkaart van 1892 toon aan dat hy in daardie jaar 98 a. aangrensend aan die parochiekerk in High Street South. Dit het die terrein van die ou herehuis van East Ham ingesluit. Met hierdie uitsondering blyk dit dat die Burges geen belangrike deel van die landgoed van East Ham, hetsy grond- of hereregte, verkry het nie, ondanks verklarings van die teendeel. (vgl. 161) Kol. Burges word opgevolg deur sy kleinseun, (majoor) Ynyr A. Burges, wat die ontwikkeling van die landgoed gedurende die twintigerjare voltooi het.
Ynyr Burges († 1792) het die grootste deel van sy lewe by East Ham gewoon. As seun is hy aangeneem deur sy oom, Ynyr Lloyd, adjunk -sekretaris van die Oos -Indiese Kompanjie, wat 'n huis in Wakefieldstraat gehad het. (vn. 162) In 1764 koop Burges 'n nuutgeboude kopiehuis by George Higginson, waarna hy in 1774 'n vleuel van 30 voet op grond het. Die kaart van 1881 toon aan dat hierdie huis agter die westekant van High Street South, oorkant Marketstraat was, en dat die kopieruimgedeelte daarvan in 1854 geverifieer is. 'N Waterkleur van 1788 toon 'n indrukwekkende herehuis met 'n sentrale blok met 'n kroon agtkantige lantern. (vn. 163) Na 1792 is die huis gewoonlik verhuur, maar teen ongeveer 1840 was dit onbewoon en vervalle. In 'n landmetersverslag van 1853, in verband met die uitbreiding, word die herehuis en ook die Clock House gelys, en 'twee huise, 'n winkel, boord en verskillende buitegeboue, erf en grond wat aan die East Hamstraat grens'. Dit is duidelik uit hierdie en ander verwysings dat die herehuis en die klokhuis nie identies was nie: die klokhuis was waarskynlik die stalblok. Dit lyk asof albei geboue kort ná 1854 gesloop is. (Vn. 164) Die ysterhekke by die ingang van die rit vanaf High Street -Suid het tot in die 1870's of later laat staan. (vn. 165) Aan die teenoorgestelde kant van dieselfde straat was die Clock House -plaas, wat ook aan die Burgeses behoort het, en wat tot vroeg in die 20ste eeu oorleef het. Dit was 'n vierkantige baksteengebou met drie verdiepings van vyf baaie, wat uit die vroeë 18de eeu dateer. (vn. 166)
John Russell: West Ham United - Geskiedenis
In die 1860's was die bevolking van die Isle of Dogs minder as 9000 (dit is ongeveer die aantal mense wat in 'n normale, nie-Corona-tyd op 1 Canada Square werk). Sommige mans was werksaam by die West India Docks, die Millwall Docks het gedurende die dekade geopen en was destyds nie beduidende werkgewers nie, en die meeste van die ander was werksaam by die verskillende ingenieursfirmas langs die rivier, insluitend by een firma wat 'n orde van grootte groter as die ander: die Millwall Iron Works.
Volgens die Survey of London, Die Millwall -ysterwerke van die 1860's was die mees ambisieuse industriële onderneming wat ooit in Millwall gevestig is, en het tussen 4,000 en 5,000 man in diens gehad (die werkers was natuurlik nie almal op die eiland nie, so daar moes baie by die skofveranderings gekom het, ook deur diegene wat per veerboot oor die water gereis het).
Voordat ons oor die geskiedenis van die werke praat, is dit die moeite werd om te wys hoe groot dit in 'n stadium (27 hektaar) was. Die grond wat in besit was van die firma was eintlik groter as wat hier op hierdie satellietfoto getoon word, aangesien dit die voormalige Ferguson -maswerke direk na die ooste ingesluit het, en wat hier uitgelig word, is net die grond wat gebruik word vir ysterwerke en skeepsbou.
Die grense van die Millwall Iron Works op 'n satellietfoto.
Die werke is genoem en geprys in baie Victoriaanse publikasies, dikwels met 'n mate van nasionalistiese ywer, insluitend in die boek uit 1863, 'Dockyard Economy and Naval Power ', deur skrywer P. Barry:
Skepe word nie net gebou nie, maar die yster wat by die konstruksie van die skepe ingaan, word hoofsaaklik ter plaatse vervaardig. Die werke is sowel yster- as skeepsbouwerke. Nêrens anders in die buiteland is die kombinasie te vinde nie. Dit is eie aan die Millwall Company en die Thames Company. Dit is ondernemings van oneindig groter nasionale belang as al die sewe werwe, wat saam 'n groter ysterskip en 'n pantserplaat produseer wat meer as tans in besit is van die hele Frankryk.
Letterlik is honderde vaartuie en duisende ysterprodukte daar vervaardig, gereeld met behulp van baanbrekende metodes, maar die wêreldbekende werke was nooit 'n finansiële sukses nie, en die eienaarskap en grootte daarvan het oor die jare gereeld verander.
Die redes was baie, waaronder: te lang krediet, duur aanvangs- en bedryfskoste, belegging in eksperimente, ensovoorts.Nog 'n rede, 'n vrygewige rede: die eerste eienaars was ter harte ingenieurs met 'n spesifieke belangstelling in innovasie en eksperimentering, wat nie altyd verenigbaar was met geldmaak nie. William Fairbairn, John Scott Russell en dan C. J. Mare –, het hulle probeer om die beste of die grootste of die sterkste te maak, en niemand het winsgewende bedrywighede op die eiland geniet nie. Minder as vrygewig: die verskillende eienaars na Fairbairn was skuldig aan cronyisme, finansiële wanbestuur en ongeskiktheid in die sakewêreld.
Die Millwall-ysterwerke het hul oorsprong in die erf in 1836 geopen deur die Skotse ingenieur, William Fairbairn (1789-1874) op 'n terrein van drie hektaar wat by die vervaardiger Charles Augustus Ferguson gekoop is. Dit was die eerste yster skeepsbouwerf op die Teems.
1840's. Fairbairn se ysterwerke word onderaan, links van die middel, getoon. Die Mast House and Pond wat deur Ferguson besit word, word ook op die kaart getoon.
William Fairbairn in 1838. Skildery deur B.R. Faulkner vir The Royal Society
Die yster -stoomboot Pottinger, gebou op Fairbairn se werke.
In 1859 het die mede -Skot, mariene ingenieur David Napier, wat sy ingenieurswerke langs Fairbairn gebou het, gesê:
… [Fairbairn] het 'meer as honderd-en-twintig ystervaartuie' gebou, waarvan nege in dele in Manchester en die res by Millwall gebou is. Millwall het goed begin. Die Ludwig was die eerste ysterstoomboot wat vir die Bodensee gebou is.
In 1837 was die Sirius, gebou om die Rhône vanaf Marseille, 'n drievoudige eerste vir Fairbairn - die langste ysterstoomboot van haar tyd, die eerste wat op die Teems gelanseer is en die eerste wat deur Lloyd's Register geklassifiseer is. In 1838 het Fairbairn se een-en-twintigjarige dogter, Anne, die eerste ysterstoom-seiljag gelanseer, vir die keiser van Rusland, 'n geleentheid wat 'duisende toeskouers' gesien het. Teen die einde van 1840 was byna 600 werksgeleenthede op die Millwall-werf, teen die tyd was daar 31 ystervaartuie gebou.
– Richard Byroms, Universiteit van Huddersfield 'William Fairbairn eksperimentele ingenieur en meulbouer '
Die werke het egter nooit wins gemaak nie, en die voortgesette werking daarvan was uitsluitlik te wyte aan die inkomste uit Fairbairn se Manchester -werke. Dit kon egter nie duur nie, en in 1845 was die werke te koop.
In 1848 is die perseel oorgeneem deur John Scott Russell en sy vennote, wat die werfgrootte aansienlik vergroot het om die konstruksie van die Groot Oosterse (wat tussen 1854 en 1858 plaasgevind het) te akkommodeer.
In 1853 het die noordelike deel van Scott Russell se werf, insluitend die onlangs verworwe Napier 's Yard, amper verbrand. Daarna is William Cubitt & amp Co deur Scott Russell verloof om 'n nuwe hoofgebou te bou, wat vandag bekend staan ​​as 'The Plate House '.
Omstreeks 1860. Die omvang van die werke kort na die bekendstelling van die Groot Oosterse
Tydens die bou van die Groot -Ooste het dit vir baie mense duidelik geword dat Scott Russell meer en meer leen om die onderneming aan die gang te hou (geen woordspeling bedoel nie). Wikipedia:
Begin Februarie 1856 het Brunel die Eastern Company aangeraai dat hulle die skip in besit moet neem om te voorkom dat dit deur Scott Russell se skuldeisers in beslag geneem word. Dit het daartoe gelei dat die bankiers van Scott Russell geweier het om sy tjeks na te kom en sy bates af te sluit en op 4 Februarie het Scott Russell alle betalings aan sy skuldeisers opgeskort en 'n week later al sy werkers ontslaan.
Skuldeisers van Russell het op 12 Februarie vergader en dit is onthul dat Russell aanspreeklikhede van £ 122,940 en bates van £ 100,353 het. Daar is besluit dat sy bestaande kontrakte toegelaat sal word en die onderneming gelikwideer sal word.
Na die bankrotskap van Scott Russell, selfs voor die bekendstelling van die Great Eastern, het die bank wat die verband op die werf en toerusting van Millwall gehou het, stappe gedoen om alles aan 'n nuwe huurder te verhuur.
In ongeveer 1855, kort na die bekendstelling van die Groot Oosterse, is die werke oorgeneem deur Charles John Mare, 'n ingenieur en 'n parlementslid met 'n kleurvolle verlede.
Mare was 'n innoverende East End -skeepsbouer. As verkiesing om 'n miljoenêr te wees toe hy in 1852 na Plymouth teruggekeer het, was sy verkiesing die toppunt van sy loopbaan. Hy is in 1853 ongesetel weens omkopery en in 1855 die eerste van vier keer bankrot verklaar.
Voorheen was Mare vennoot in 'n skeepsboufirma by Bow Creek, gelys as 'Mare, Charles John en Co, yster- en houtskip- en stoombootbouers. Orchard Yard, Blackwall '. Maar ….
Mare het in Oktober 1855 nog 'n openbare skande ondergaan toe hy vrywillige bankrotskap verklaar het met ongesekureerde skuld van £ 160,000 en totale laste van £ 400,000. Die nuus is met 'universele verrassing' begroet omdat sy werf nou meer as 4 000 mense in diens het. In die openbaar het hy sy bankrotskap die skuld gegee vir die vertraagde betalings van kliënte, maar dit blyk dat Mare se onderskatting van die koste op 'n verskeidenheid kontrakte en sy onbelangrike beleggings in eiendom, die GSSSC en sy Newmarket -renperdstoetery alles bygedra het tot sy gevaarlike finansies.
By die likwidasie is die firma oorgeneem deur die skoonvader van Mare, Peter Rolt, wat dit die naam van die Thames Ironworks and Shipbuilding Co.
In Millwall het Mare sy nuwe werf en ingenieurswinkels ingerig en rolmeulens vir ysterplate en pantsers bygevoeg, en ongeveer £ 100,000 in die meul belê. Een groot, vroeë kontrak vir die firma (in 1861) was die vervaardiging van pantser vir HMS Warrior, Brittanje se eerste ysterbeklede oorlogskip, wat deur die Thames Ironworks and Shipbuilding Co.
Finansieel het dit egter nie goed gegaan met Mare nie (dit het nooit gebeur nie, en hy het in 1898 in Stepney arm gesterf) en hy is weer bankrot verklaar. Sy firma is in 1862 oorgeneem deur sy skuldeisers, die bank Overend Gurney & amp Company wat 'n aandelemaatskappy gestig het (die direkteure van die bank het ook direkteure van die nuwe maatskappy geword). Binne 'n paar weke is hierdie maatskappy gelikwideer, en 'n ander maatskappy is gestig, weer met 'n aandelemissie.
1864 aandeel sertifikaat. Ek het sopas een hiervan bestel by 'n versamelaar van sulke dinge en ek sien uit na die koms daarvan.
Die werke wat deur Scott-Russell baie vergroot is, was op hul grootste. Opname van Londen:
Die werke was aan weerskante van Westferryweg, verbind met 'n perdespoor. Aan die oewer was bouglipse, landingswerwe, saagmeulens, bymekaargemaakte winkels, 'n motorfabriek, gieterye, patroon-, giet- en seilhokke en 'n masfabriek.
Aan die landkant was die swaar aanleg vir yster smeed gekonsentreer, insluitend gehamerde pantserplaat, walsmeule vir die uithaal van yster en hoekyster, pantserplaat en die growwe stawe wat in die smee en die walsmeule gebruik is. Die skaal van die pantserplaatmeul was groot, met 'n vliegwiel van 36 voet in deursnee en meer as 100 ton geweeg.
Deur sy lof van die onderneming en sy produkte in die werfekonomie en Naval Power ' voort te sit, skryf P. Barry:
Hulle beskik oor 'n goeie lanseringsfront van 1,500 voet aan die Teemsrivier, en in 'n tyd van druk sal daar ongetwyfeld 'n baie groot hoeveelheid tonnel uitloop. Tans word die werke aan die ontwikkel onder die veilige leiding van een van die selfgemaakte suksesvolle manne waarop Engeland soveel rede het om trots te wees. Die Millwall Company het 'n hoë reputasie verwerf vir die vervaardiging van gerolde pantserplaten. Hulle het die mengsels vir gerolde pantserplate stilweg verbeter en vervolmaak totdat daar gesê kan word dat daar niks meer te wense is nie.
1863. Foto van 'Dockyard Economy en Naval Power '
Deur die straat van die bouwerf af, loop die poort oop op die uitgebreide ysterwerk. Die smeedstuk bestaan ​​uit ses stoomhamers van die grootste en mees goedgekeurde beskrywings, met stoom en ander hyskrane wat alle beskrywings van smeedijzer tot 60 ton per stuk kan omskryf.
Mnr. George Harrison, die besturende direkteur van die onderneming, beskik waarskynlik oor net so groot ervaring in die organisering van groot lyke werkers as enige man in Engeland. Hy het toesig gehou en word geïdentifiseer met die voltooiing van enkele van die grootste openbare werke in die buiteland en in die buiteland. Vir jare gelede was dit sy beroep om 'n paar duisend werkers aan die werk te hou en aan die werk te hou, om altyd binne die kontraktyd te wees, en om wins te maak uit elke kontrak. Daar kon nie aan hoër kwalifikasies vir die uitvoering van die swaar pligte van besturende direkteur van die Millwall Company gedink word nie.
P. Barry het ook kennis geneem van 'n paar indiensnemingspraktyke by die werke wat nogal nuut was.
Daar is nog 'n noemenswaardige verskil tussen die arbeidsstelsel van die werwe en die van die Millwall Company. Die halfvakansie is vasgestel, en die klok lui Saterdagmiddag eenuur. Vir die gemak en gemak van die werkers wat nie in die buurt woon nie, is 'n ruim eetsaal met 'n groot stoof voorsien.
Daar is ook 'n eet- en leeskamer vir die klerke, en kort voor lank is daar 'n biblioteek. Harrison is die beskermheer van 'n roeiklub, wat die wedstryde bywoon en medaljes oorhandig. 'N Krieketklub word op dieselfde manier aangemoedig. So ook 'n band. Dit is die verhoudings wat bestaan ​​tussen werkgewer en werksaam by die Millwall Works.
Dat werkers nie meer op 'n Saterdagmiddag hoef te werk nie, was baie belangrik vir die ontwikkeling van sokker en ander spansport in Brittanje. In die daaropvolgende jare het spanne (dikwels werkspanne) in Millwall en verder begin verskyn. West Ham United het byvoorbeeld begin as die werkspan van die Thames Iron Works, wat noue bande met die Millwall Iron Works gehad het.
Werkers by die Millwall Iron Works
In sy boek beskryf P. Barry breedvoerig die bou van die ystergeklede fregat, HMS Northumberland, wat op 'n lengte van 400 voet en 'n gewig van 6 621 ton 'n groot konstruksiewerk vir die firma was.
Aan die voorkant van hierdie edele skip is die oprigting vir die gemak van die werkers in ooreenstemming met die omvang van hul taak. Dit is die rolbuigrolletjies wat plate 16 meter breed kan buig, en dit is die pons- en skeermasjiene, en hulle is van groot krag. 'N Stoomkapstan lig die balke met 'n verrassing vinnig op hul plekke. Die Northumberland bou in 'n opgegrawe strokie sodat die hele wapenrusting vasgemaak kan word voordat die skip gelanseer word.
Bou van HMS Northumberland
Die bou van HMS Northumberland, wat in 1861 gelas en gelê is, het vyf jaar geneem om te voltooi, deels as gevolg van gereelde veranderinge in die ontwerp van die skip. Op 17 Maart 1866 het groot menigtes, waaronder die Prins van Wallis en#8216 en ander gesiene persone, bymekaargekom aan die oewer en in bote om na die bekendstelling te kyk. Om 14:00 word die oewers weggestamp, die skip het na die rivier begin beweeg, maar … ..
The Newcastle Weekly Courant, 23 Maart 1866
Die skip sit vas met sy agterstewe in die lug, en daar was 'n werklike risiko dat sy rug onder sy eie gewig sou breek. Gedurende die res van die dag en gedurende die nag het werkers steun onder die vaartuig vasgemaak om dit te beskerm. By hoogwater Sondag is nog 'n poging aangewend om die Northumberland te lanseer, maar tevergeefs. 'N Paar weke later, op 17 April en tydens hoogwatergety, is pontons gebruik om die bekendstelling te help, en hierdie keer was dit suksesvol.
Suksesvolle bekendstelling van HMS Northumberland
Minder as 'n maand later het die bank Overend, Gurney and Company, aan wie die Millwall Iron Works groot skuld gehad het, in duie gestort, wat gelei het tot 'n internasionale finansiële krisis. Baie eilandfirmas is gevolglik bankrot, insluitend die Millwall Iron Works, Shipbuilding & Graving Dock Company. Die likwidateurs het beslag gelê Northumberland – wat na Victoria Docks gesleep is vir die uitrusting as 'n maatskappy se bate en agt maande het verloop voordat die Admiraliteit in besit kon tree.
Na die ineenstorting van die onderneming is die masjinerie en voorraad op 'n veiling te koop aangebied.
Wat die persele van die Millwall -ysterwerke betref, is hierdie gefragmenteerd en oorgeneem deur verskillende ondernemings, waarvan die meeste verband hou met metaalbewerking of skeepsbou. 1900 versekeringskaarte van die gebied wat vroeër deur Millwall Iron -werke gedek is, onthul die name van maatskappye wat daarna dekades lank op die Isle of Dogs werksaam was, waarvan sommige name bekend is aan ouer Eilandbewoners.
Guelph Patent Cask Co Ltd, Joseph Westwood & amp, Edwards & Co, Millwall Metal Co. Ltd
1900. Die grens van die voormalige Millwall Iron Works is in blou gemerk. (Goad Insurance Map, Museum van Londen)
Burrell & amp Co., Livingston & amp; Seuns. Maconochie Bros.
1900. Die grens van die voormalige Millwall Iron Works is in blou gemerk. Maconochie's het Northumberland Works opgevolg, wat die terrein van die konstruksie van HMS Northumberland was. (Goad Insurance Map, Museum van Londen)
Die volgende lugfoto toon die omvang van die voormalige Millwall -ysterwerke ongeveer 50 jaar nadat die werk laas deur 'n enkele onderneming bedryf is. Ten tye van die foto kon 'n hele paar van die geboue teruggevoer word na die voor-Groot-Oosterse tyd, en selfs so ver terug as die eerste werke van William Fairbairn.
1920's. Blou dui die omvang van Millwall Iron Works aan. Klik vir 'n volgrootte weergawe. (Foto: http://www.britainfromabove.org.uk)
Tweede Wêreldoorlog, herontwikkeling van die 1950's/60's en LDDC -aktiwiteite het die meeste ou eilandgeboue uitgewis, maar 'n paar oorblyfsels van die Millwall Iron Works en die opvolgers daarvan bestaan ​​nog steeds.
Die gebou wat nou bekend staan ​​as die Plate House at Burrell 's Wharf, is in 1853 deur William Cubitt & Co vir John Scott Russell gebou ná die brand wat William Fairbairn se pasgemaakte winkel in 1837 verwoes het. Die agtkantige skoorsteen is die stomp van 'n skoorsteen wat deel was van Fairbairn se werke (sy oorspronklike hoogte en vorm kan op die lugfoto hierbo gesien word).
In Westferry Road is die voormalige huise en kantore wat deur John Scott Russell en vennote in die vroeë 1850's gebou is.
Skuins oorkant Westferryweg is 'n voormalige smee -gebou (dit is op die vorige kaart gemerk as u mooi kyk), wat nou gebruik word as werkswinkels en galeryruimte.
Op die muur van The Forge is 'n yster gedenkplaat uit 1860 toe die gebou 'n werkswinkel was van C. J. Mare & amp.
Toe ek jonk was, het ek na die Harbinger Primary School gegaan. Die uitsig aan twee kante van die skool in Harbingerweg en in Westferryweg is oorheers deur Westwood. As ek huis toe stap, loop ek eers verby die gebou wat nou bekend staan ​​as The Forge, wat ek onthou as 'n donker, vuil en onwelkome plek (soos alle fabrieke op die eiland), voordat ek by Burrell's Wharf aan die regterkant verbyloop.
Selfs toe ek klein was, het ek geweet dat die Groot-Ooste hier gelanseer is, maar ek het onlangs besef dat ek by die huis uit die skool was deur 'n industriële perseel wat baie belangrik was vir die geskiedenis van ysterbewerking en yster. skeepsbou. En net nadat ek hierdie artikel ondersoek het, het ek besef hoe bedrywig die ondernemings en hul eienaars was.
Op hierdie dag: Collins en Diame verheug hulle oor Norwich City
West Ham United het drie oorwinnings in die Premierliga behaal met 'n sege van 2-0 oor Norwich City op hierdie dag in 2014.
In klassieke smash and grab -styl moes die Hammers tot die 84ste minuut wag om die voortou te neem. Die Walliese Internasionaal en die kultusheld James Collins het die hoogste geklim om die kruis van Mo Diamé te ontmoet en verby die opruiende John Ruddy in die agterkant van die net te knik.
Namate die tyd afneem, huiwerig om die voorsprong te neem, het die strykysters weer vorentoe gestroom. Diamé het die wegbreek aangevoer en die Senegalese middelveldspeler het besluit om sy geluk van die rand af te probeer, die bal het Russell Martin afgeskiet en eerder toevallig verby 'n hulpelose Ruddy om 'n waardevolle drie punte op die Boleyn -grond af te sluit.
U kan albei doele hierbo kyk!
RoadX Tires is West Ham United se amptelike bandvennoot. RoadX Tires is 'n nuwe bandmerk wat aan die einde van 2019 suksesvol oor die hele wêreld bekend gestel is. Die maatskappy fokus op die verskaffing van gemaklike en duursame bande met hoë werkverrigting en word ondersteun deur die hoogste vlak van toets-, vervaardigings- en navorsings- en ontwikkelingsvermoëns.
Die meeste mense weet dat die SS Great Eastern deur J. Scott Russell en Brunel op die Isle of Dogs gebou is. Baie meer kundiges as ek het baie oor haar geskryf, maar ek was nuuskierig oor presies waar sy gebou is en wat met haar gebeur het.
Ten tyde van haar bekendstelling in 1858, was die Great Eastern – op 210 m (692 ft) lank en verreweg die grootste skip wat nog ooit gebou is. 'N Hedendaagse afdruk gee 'n idee van hoe die konstruksie vir die destydse Eilandbewoners gelyk het.
Toe ek die tekening die eerste keer sien, was dit nie die skip wat my aandag getrek het nie, maar die grasvelde op die voorgrond, vol skape. Ek sou nie verbaas gewees het nie; ek het geweet dat 'n groot deel van die eiland in die middel van die 19de eeu weiveld was, maar dit neem 'n bietjie tyd om dit te versoen met die beboude West Ferry Rd van vandag. Hierdie uittreksel van 'n kaart uit 1862 toon die werf van Scott-Russell en die omgewing daar rondom. Afgesien van die Chapel House, was die binnekant van die eiland suid van Wes -Indiese Docks onbewoon.
Die detail en akkuraatheid van die geboue in die tekening is ook opmerklik.
Die gebou is gemerk A is die belangrikste gebou in die Groot Oosterse werke wat deur William Cubitt & Company Company vir Scott Russell gebou is. Hierdie gebou is deur Burrell 's oorgeneem toe hulle in die 1880's na die perseel verhuis het en dit die naam gegee het Groot winkel. Dit staan ​​nog steeds en word vandag die Plaathuis.
Plaathuis vanaf West Ferry Rd.
Die gebou is gemerk B is die voormalige Robert Burns -kroeg. Daar was nie minder nie as vier openbare huise in hierdie kort gedeelte van West Ferry Rd. Behalwe The Ship, wat in 1830 geopen is, is almal nuut geopen deur verhuurders wat gehoop het om voordeel te trek uit die teenwoordigheid van die vele honderde Groot-Oosterse werkers en besoekers:
Great Eastern, 395 West Ferry Rd
Robert Burns, 248 & amp; 250 West Ferry Rd
The Ship, 290 West Ferry Rd
Glendower, 296 West Ferry Rd
Die National Maritime Museum in Greenwich het 'n model van die konstruksie van die Great Eastern. Die latere bordhuis is sigbaar, sowel as 'n advertensie vir Bas Ales op die dak geverf van wat waarskynlik 'n voorstelling van die Robert Burns -kroeg is.
Hedendaagse beelde (maar nie die model nie) toon dat die boog van die Groot Oosterse gelyk is aan die plaathuis. En die agterkant is amper gelyk met Napier Villa ('n groot huis wat deur die voormalige eienaar van die erf gebou is) ….
Dit stel ons in staat om 'n plan van die skip oor 'n satellietfoto te plaas.
Die oorblyfsels van die Great Eastern gliphout is op die satellietfoto sigbaar. Daar was twee sulke glybane Bering Square dui die ligging van die ander een aan.
Die skip se wiele was 17 m breed, naby twee keer so breed as die huidige Napierlaan, wat hul ligging tydens die konstruksie aandui. Ons kan ons voorstel hoe die skip van West Ferry Rd af gelyk het, en 'n ou foto op 'n moderne uitsig plaas.
Na twee mislukte pogings, is die Great Eastern op 31 Januarie 1858 om 13:42 gelanseer.
Dit moes interessante tye op die eiland gewees het. Binne 'n jaar of twee aan weerskante van die bekendstellingsdatum
Christ Church is ingewy.
Cumberland Oil Mills is gebou.
William Cubitt het 'n houtpier gebou aan die einde van wat Pier St.
Robert Baillie en Joseph Westwood stig in vennootskap met James Campbell besigheid in 'n nuwe erf in Cubitt Town. Hulle het dit London Yard genoem.
CJ Mare & amp Co word oorgeneem deur Charles Mare se skoonpa Peter Rolt en gaan voort as die Thames Ironworks and Shipbuilding Co (die geboorteplek van West Ham United).
Die Lord Nelson en Queen openbare huise is gebou.
John Scott Russell (self die seun van 'n Presbiteriaanse predikant) het die grondsteen gelê van die Presbiteriaanse Kerk van St Paul 's
Die SS Great Eastern was egter nie 'n sukses nie. Op haar eerste reis vaar sy langs die Teems na die Engelse Kanaal, en pas by Hastings verby toe daar 'n groot ontploffing plaasvind, waai die voorste dek uitmekaar met genoeg krag om die nommer 1 -tregter in die lug te gooi. Scott Russell en twee ingenieurs het onder gegaan en beveel dat die stoom afgeblaas word en die enjinspoed verminder word. Vyf stokers sterf as gevolg van oorverhitte stoom, terwyl vier of vyf ander ernstig beseer is en een oorboord gespring het en verlore geraak het.
Inspeksie van skade na ontploffing.
Alhoewel die SS Great Eastern oorspronklik ontwerp was vir die verre Oosterse run, was daar nooit genoeg sake om haar gebruik op hierdie roete te regverdig nie, en daarom het sy veral Transatlantiese reise gemaak. Maar sy het bewys dat sy nie kon meeding met die spoed en prestasie van ander skepe wat op dieselfde roete ry nie.
In 1866 is die skip aangepas en as 'n kabellaag in gebruik geneem. Van 1866 tot 1878 het sy meer as 48.000 km seevaart -telegraafkabel gelê, waaronder van Brest, Frankryk na Saint Pierre en Miquelon in 1869, en van Aden tot Bombay in 1869 en 1870.
In die 1870's in Milford Haven vasgemeer.
Aan die einde van haar kabellê-loopbaan is onsuksesvol probeer om die SS Great Eastern in 'n besoekersattraksie te verander. Sy was selfs 'n reuse -advertensiebord vir 'n Liverpool -winkel.
Uiteindelik, 'n jaar later, is sy by Rock Ferry aan die Mersey -rivier gestrand omdat sy uitmekaar is. Tydens haar aftakeling is 'n gruwelike ontdekking gemaak. Tussen die dubbele omhulsel het die skrapers die oorskot van twee lyke gevind. Daar word aanvaar dat dit die oorblyfsel was van twee werfwerkers wat per ongeluk begrawe is toe sy gebou word.
Net meer as 30 jaar na haar bekendstelling was die SS Great Eastern nog steeds die grootste skip wat ooit gebou is, maar dit was 'n duur fout. Tegniese en finansiële probleme het haar konstruksie geteister (probleme wat ek nie eers hier genoem het nie), sy was nooit 'n besigheidsukses nie, en haar einde was onheilspellend: strand by die Mersey -rivier en breek uit.
As u na Rock Ferry gaan, is dit moontlik om ysterreste en ander oorblyfsels van die skip te vind sonder om te ver te grawe. Maar om iets meer betekenisvol of herkenbaar te sien, moet u die kort entjie van die Mersey na die voetbalveld van Liverpool op Anfield aflê. Aan die einde van die kop is 'n groot vlagpaal. Dit is eintlik 'n topmas wat uit SS Great Eastern gered is terwyl dit verbreek is. (Die laaste keer dat ek op Wikipedia gekyk het, het die bladsy beweer dat die vlagpaal op Everton se grond was, en ek is nie seker of dit 'n werklike fout of 'n afloop is nie.)
Ysters in die vuur
Russell Edward Brand is 'n Engelse komediant, akteur, radiogasheer, skrywer en aktivis. Merk rokke op 'n flambojante boheemse manier wat homself beskryf soos 'n & quotS & amp Willy Wonka. & Quot; Brand & aposs huidige styl bestaan ​​uit swart oogomlyner, afvoerpyp jeans, Beatle stewels en lang, ruige, ruggraat hare.
In Oktober 2010 trou Brand met die popsangeres Katy Perry. Die twee is in Desember 2011 geskei.
Russell Edward Brand is 'n Engelse komediant, akteur, radiogasheer, skrywer en aktivis. Merk rokke op 'n flambojante boheemse manier beskryf homself soos 'n "S & ampM Willy Wonka." Die huidige styl van Brand bestaan ​​uit swart oogomlyner, afvoerpypjeans, Beatle -stewels en lang, rukkerige, rugkamhare.
Nota bibliotekaris: Daar is meer as een outeur in die Goodreads -databasis met hierdie naam.
In 1883 versprei verhale oor die hele Arizona-gebied van 'n skewe voël wat stil deur die woestyn beweeg het. Dit was rooierig van kleur en volgens die Kingman Mohave County Miner, kan verband hou met die gruwelike dood van 'n vrou op Eagle Creek. Mynwerkers in die nabygeleë Rio San Francisco, nie ver van Eagle Creek nie, het 'n reuse perd gesien wat lang rooi hare in die kwas gelaat het. Sy groot hoefafdrukke was egter nie die van 'n perd nie, maar van 'n dier met 'n gesplete voet. Hulle het dit die Rooi Spook genoem, en hoewel die meeste luisteraars skepties was - lang verhale wat algemeen op die grens voorkom - het ander spoedig soortgelyke waarnemings gerapporteer. Die bewerings van een waarnemer was moeilik om af te wys.
Cyrus Hamblin, 'n gerespekteerde boer in die Salt River -land ongeveer 80 kilometer noordwes van Eagle Creek, het dieselfde vreemde wese gesien, maar hy het dit as 'n reusagtige rooi kameel geïdentifiseer. Hamblin het al voorheen kamele in die Arizona -gebied gesien en was 'n betroubare getuie, maar hy het 'n koue toevoeging tot die verhaal van die Rooi Spook bygevoeg, want menslike oorskot was op die kameel se rug vasgemaak. 'N Paar weke later het 'n groep mynwerkers op die Rooi Spook in die Verde -riviervallei geskiet, maar die dier het buite bereik gekom. Die agtervolgende mans sien iets van sy rug val en jaag vorentoe om ondersoek in te stel. Hulle het ontdek, volgens die Mohave County Miner, "'N menslike skedel met 'n paar stukke vleis en hare wat nog daaraan vasklou." Die Rooi Spook, met wat oorgebly het van die menslike las, verdwyn in die woestyn van Arizona en in die annale van Westerse folklore.
Die verhaal van die Rooi Spook was maar net 'n oorblyfsel van een van die mees kwiksotiese en romantiese episodes in die hele Westerse geskiedenis. Selfs teen die tyd dat die Red Ghost waargeneem het, het die meeste Amerikaners al lankal die mislukte eksperiment van die Amerikaanse oorlogsdepartement in die 1850's vergeet om kamele in staatsdiens in te voer in 'n poging om die Far Western Frontier te ondersoek en oop te maak.
Die kameeleksperiment was 'n belangrike deel van 'n groter plan om die nuwe gebiede wat uit Mexiko gewen is, te konsolideer en aan die oostelike state te bind. Afstand, landskap, inheemse vyandigheid en klimaat het alles saamgesweer om die beweging weswaarts na hierdie nuwe lande te blokkeer, totdat die ontdekking van goud in Kalifornië 'n massamigrasie van ongekende omvang begin het. Die California Gold Rush het die Oosterse politici gedwing om hul ontslag van planne vir 'n transkontinentale spoorweg om die land saam te bind, te heroorweeg. Namate die spanning tussen die noorde en die suide toeneem, het die noodsaaklikheid om die Verre Weste met die res van die republiek te verbind, steeds dringender geword.
Politicos kon nie saamstem oor die roete vir die lyn nie, en daar het 'n wrede snyery ontstaan, veral tussen Noordelikes en Suidlanders. In Maart 1853 het die kongres Westerse opnames gemagtig om 'die mees praktiese en ekonomiese roete' te bepaal en het die sogenaamde neutrale oorlogsdepartement die verantwoordelikheid daarvoor geplaas. Nie verrassend nie, sou die wetenskap nie toegelaat word om die politiek in hierdie opnames te troef nie, want die spel was te hoog.
Die sentrale roete
Die bekwame maar slinkse oorlogsekretaris, Jefferson Davis, was skaars neutraal. In 1853 het hy vier moontlike lyne gekies om te ondersoek: 'n noordelike roete soos voorgestel deur Asa Whitney wat loop tussen die 47ste en 49ste parallel met 'n sentrale roete wat die kragtige Missouri -senator Thomas Hart Benton geniet, tussen die 38ste en 39ste parallel met 'n roete deur New Mexico Territory op die 35ste breedtegraad en die suidelike roete, bevoordeel deur Davis, Sam Houston, James Gadsden en ander Suidlanders, op die 32ste parallel.
Edward Fitzgerald Beale het by hierdie debat betrokke geraak as bondgenoot van senator Benton. Beale was 'n goeie vriend van Benton se beroemde skoonseun John C. Frémont en 'n gereelde gas by die senator se huis. Benton het nou die minister van Oorlog Davis genader met 'n voorstel dat Frémont en Beale 'n opname van die sentrale roete sou onderneem. Davis, miskien bekommerd oor die reputasie van Frémont as 'die Padvinder' in die Weste sowel as sy politieke ambisies, het afgeneem. Onverskrokke het die skerpsinnige Benton, wat Beale die aanstelling as superintendent van Indiese Sake vir Kalifornië verseker het, sy jong vriend maklik oortuig om die sentrale roete te volg op pad na sy agentskap in Kalifornië. Beale was nou besig met 'n landreis van drie maande om Benton se roete te verken, toe hy maklik in 30 dae per stoomboot na Panama kon reis. Beale se neef, Gwinn Harris Heap, het 'n joernaal geskryf van die ekspedisie, wat eers in die Nasionale intelligensie en dan as 'n boek in 1854, en dit is deur senator Benton gebruik om sy sentrale roete te bevorder.
Die ekspedisie het gehelp om Beale se plek te bevestig as een van die belangrikste figure in die Westerse geskiedenis. Beale is op 3 Februarie 1822 gebore in Bloomingdale, 'n landgoed geleë op 'n kilometer en 'n half noord van Capitol Hill in Washington City, en het grootgeword in 'n bevoorregte gesin wat deurspek is van vloottradisie. Sy oupa aan moederskant was kommodoor Thomas Truxton van Konstellasie en Barbary Pirates Oorlogsroem, terwyl sy pa tydens die Oorlog van 1812 heldhaftig opgetree het tydens die Slag van Lake Champlain.
Op 15 Julie 1846 vaar Beale na Montereybaai aan boord van Commodore Robert Stockton's Kongres. Die oorlog met Mexiko was op hande, en hulle het gou verneem dat Amerikaanse setlaars in die Napa- en Sacramento -valleie in Kalifornië saam met kaptein Frémont aangesluit het, vermoedelik op nog 'n "ondersoekende ekspedisie", om die Bear Flag in opstand teen Mexiko op te hef. Saam met Frémont het Stockton aanvallende operasies teen die Mexikaanse militêre magte begin, terwyl Beale 'n prominente rol gespeel het. Saam met die grensman Kit Carson het Beale in Desember 1846 'n held geword van die Slag van San Pasqual, naby San Diego, en daarna deur Stockton gekies om belangrike versendings na die Vlootafdeling in Washington te vervoer.
In Februarie 1847 volg Beale en Kit Carson die Gila -rivierroete - later bevoordeel deur die Suide vir die transkontinentale spoorlyn - met versendings oor die verowering van Kalifornië na Washington. Die reis het Beale benadeel teen hierdie dorre suidelike roete (hulle het sonder water geraak en is deur Apaches aangeval). Dit het hom egter ook laat nadink oor die nut van kamele om so 'n onherbergsame landskap oor te steek. Hy is later verder beïnvloed deur die lees van Evariste Huc Herinneringe aan 'n reis deur Tartary, Thibet en China, gepubliseer in New York in 1852, wat die deugde van die kameel prys.
Die potensiaal van kamele
Oorlogsminister Jefferson Davis was, net soos Beale, gefassineer deur die potensiaal van kamele. Hulle gesamentlike belangstelling weerspieël 'n unieke oomblik in die Westerse geskiedenis, want die kameel-eksperiment het ontstaan ​​uit vervoerprobleme wat aan 'n voor-stoom grens lê. Tog was die groot kameeleksperiment self 'n noemenswaardige deel van die poging om die uitgestrekte weste met yster en stoom te oorbrug - die tirannie van afstand wat militêre konsolidasie, burgerlike ontwikkeling, ekonomiese welvaart en politieke eenheid so belemmer het.
Die idee om kamele in die Amerikaanse Weste te gebruik, het nie sy oorsprong by Davis nie, hoewel hy die sterkste voorstander daarvan was. Tydens die Mexikaanse Oorlog ontmoet Davis majoor George H. Grossman, 'n veteraan van die Seminole -oorlog in Florida, wat in 1836 die gebruik van kamele vir militêre vervoer aangemoedig het. kind, het al eeue lank die waarde daarvan bewys in die versengende woestyne van die Midde -Ooste.
Die logika om die dromedaris (die Arabiese kameel) in die dorre Amerikaanse suidweste te gebruik, was vanselfsprekend vir die argeoloog George R. Glidden, wat in 1852 'n lang artikel daaroor aan die Senaatskomitee oor militêre aangeleenthede gestuur het. vir die vermoë van die kameel om onder die moeilikste omstandighede groot vragte te dra, en let op die superioriteit daarvan teenoor die muil van die Amerikaanse weermag. John Russell Bartlett, Amerikaanse grenskommissaris, was oortuig as gevolg van sy werk die nuwe grenslyn tussen die Verenigde State en Mexiko gestel het dat kamele alleen op brak water en skaars blare in die weste van Texas en die woestyn in die suidweste van die grens kan leef. In die besonder, skryf Bartlett in sy verslag wat in 1854 gepubliseer is, kan kamele van onskatbare waarde wees langs die Gila -rivierroete na Kalifornië. Niks was meer seker om die belangstelling van sekretaris Davis te wek as hierdie verband tussen kamele en die potensiële suidelike spoorlyn nie.
Davis, in sy jaarverslag vir 1853, beveel die bekendstelling aan "van 'n voldoende aantal van beide diersoorte om die waarde en aanpassing daarvan by ons land en ons diens te toets." Omdat hy geweet het dat 'n transkontinentale spoorweg binnekort gebou sou word, het hy nietemin gevoel dat die groot omvang van die binnelandse Weste dekades lank onaangeraak sou bly. Deur die Egiptiese veldtog van Napoleon as 'n goeie voorbeeld te gebruik om sy lesers se verbeelding aan te wakker, het Davis die deugde van die geharde dromedaris geprys vir verkenning, verskaffing en kommunikasie tussen geïsoleerde militêre poste in 'n vyandige omgewing. Die Arabiere wat die Franse bestry het, was nie anders as die Amerikaanse Indiane van die suidweste nie. Die kongres het nie op hierdie aanvanklike versoek gereageer nie, maar in 1855 het Davis uiteindelik 'n krediet van $ 30,000 vir sy grootkameel -eksperiment verkry.
Majoor Henry C. Wayne van die kwartiermeestersafdeling was ook 'n vroeë voorstander van kameelgebruik deur die weermag. Saam met die Amerikaanse vlootluitenant David Dixon Porter ('n neef van Ned Beale en later 'n unie -admiraal in die burgeroorlog), is Wayne aangestel om na die Levant te reis en die nodige kamele vir Amerikaanse militêre diens te beveilig. Porter was die swaer van Gwinn Harris Heap, en beide Heap en Beale het hom vir die opdrag aanbeveel.
Davis het Wayne en Porter opdrag gegee om na Konstantinopel en die Swart See te vaar, alhoewel hy gewaarsku het dat omstandighede wat verband hou met die Krimoorlog hulle kan dwing om na Sirië te gaan. "Daar word geglo dat die beste kamele -ras in Persië te vinde is," het Davis geskryf. Davis het sy offisiere beveel om monsters van albei kamele te bekom: die kameel met twee bultjies en die dromedaris met een bult.
Wayne het op 7 Junie 1855 in Engeland aangekom en die kamele in die London Zoological Garden bestudeer. Hy het besluit om die term "kameel" as generies te gebruik om beide spesies te beskryf en verwys na die diere volgens hul oorsprongstreek: die twee-bultige Baktriese kameel en die enkelbult Arabiese kameel. Wayne het gevoel dat slegs die Arabiese spesies geskik sou wees om te ry. Daarna ontmoet hy Porter in Spezzia, Italië, en hulle vaar Porter se skip, Voorsiening, na Tunis om onmiddellik 'n kameel aan te skaf vir aanboordstudie.
Op 4 Augustus in Tunis aangekom, was Porter gelukkig verras toe hy sy swaer gevind het. Gwinn Harris Heap was daar om die aangeleenthede van sy ontslape pa, Samuel Davis Heap, af te handel, wat 'n paar jaar as minister van Tunis in die Verenigde State gedien het. Wayne en Porter het dadelik Heap aangestel, wat verskeie plaaslike tale gepraat het, baie invloedryke mans geken het en baie vertroud was met kamele.
Binne 'n paar dae het Wayne die eerste kameel gekoop wat deur die Amerikaanse regering besit word. Toe die nuus oor die kameel -eksperiment die deur Tunis, Mohammed Pasha, bereik, het hy genadiglik twee pragtige eksemplare uit sy privaat kudde gestuur. Voorsiening vertrek daarna na Konstantinopel. Wayne het berig dat die diere 8 tot 12 pond hooi per dag geëet het, saam met 6 liter hawer en drie emmers water elke drie dae. Hy het oortuig geword dat "Amerikaners kamele nie net so goed nie, maar ook beter as Arabiere sal kan bestuur, aangesien hulle dit met meer menslikheid en met baie groter intelligensie sal doen." Hierin het die Amerikaanse offisier die vermoë van die ongemaklike kameel om 'n mens te kwel, ongeag sy etniese erfenis, verkeerd beoordeel.
Vanuit Konstantinopel het die Amerikaners saam met Britse offisiere na Balaklava gereis, waar hulle ontdek het dat die Krimoorlog die prys van kamele tot $ 50 vir 'n goeie wyfie en $ 100 vir 'n beter mannetjie verhoog het. Die Britse weermag het pas 8 000 kamele gekoop vir gebruik in die oorlog. Wayne bestudeer die militêre gebruik van die diere in die oorlog teen die Russe, en let op die geweldige laste wat Bactrians gedra het en die vermoë van Arabiere om 'n soldaat op 'n enkele dag tot 70 myl te dra. Die Britse offisiere verkies die Arabiere vanweë hul veelsydigheid om beide troepe en vragte te dra (tot 600 pond).
Voorsiening Daarna is hulle na Egipte, waar nege kamele na moeilike omstandighede met die plaaslike amptenare gekoop en aan boord gelaai is. Terwyl hy in Alexandrië veranker was, ontdek Porter 'n nuwe probleem met sy kosbare vrag: dieretyd. Gedurende hierdie seisoen het die manlike kamele selfs deur die beste Arabiese hanteerders onhanteerbaar geword. Hulle het daarna na Smirna gereis, waar Heap, wat op 'n burgerlike stoomboot daarheen gereis het, met 21 diere op hulle gewag het. Met die skip vol kamele vertrek hulle op 15 Februarie 1856 uit Smyrna en vertrek na die kus van Texas.
Die kamele bereik Texas
Wayne en Porter land hul kamele in Indianola, Texas, op 14 Mei 1856. Wayne het verstandig die dienste van drie Egiptenare beveilig as kameeldiens en twee Turke uit Smyrna as saalvervaardigers om sy kameelkorps vir een jaar te dien. Die kamele is na die korale in San Antonio verhuis, waar hulle in Februarie 1857 saamgevoeg is deur nog 41 diere wat deur Porter en Heap van die Levant beveilig is.Heap het ook die dienste van twee merkwaardige individue bekom wat deurslaggewend sou wees vir die kameeleksperiment: Hadji Ali en George Caralambo. Hulle het ingestem om die Amerikaanse regering vir tot ses maande te dien teen 'n salaris van $ 15 per maand. Aan die Amerikaanse grens waar niemand hul name kon uitspreek nie, was hulle bekend as Hi Jolly en Griekse George.
Die skouspel van die kamele wat deur die Alamo -stad gaan, op pad na weivelde by San Pedro Springs, kan net voorgestel word. Vir majoor Wayne was die belangrikste punt egter hoe goed sy aanklagte die moeisame reis deurstaan ​​het. Die majoor was ten gunste van 'n teelprogram van vyf jaar vir sy diere, maar Jefferson Davis wou dit onmiddellik gebruik. "Die doel is tans om vas te stel of die dier aangepas is by die militêre diens en dat dit ekonomies en nuttig kan wees," het die sekretaris in kennis gestel. "As dit bevredigend vasgestel is, kan reëlings getref word vir die invoer en teling van kamele in enige mate wat wenslik geag word."
In Augustus verhuis Wayne sy kamele na 'n nuwe pos in Camp Verde, drie myl van Bandera -pas en ongeveer 60 myl noordwes van San Antonio. Uit hierdie kamp het hy 'n aantal eksperimente uitgevoer oor die uithouvermoë en dravermoë van die diere. Die dromedarisse het uitgeblink in al hierdie toetse, sodat majoor Wayne in Desember 1856 eerlik met entoesiasme die sukses van die eksperiment kon rapporteer. Die offisier is egter bekommerd oor die lot van die kamele, wat kundige sorg nodig gehad het, as die politieke administrasie in Washington sou verander en hy sou herbesit word. Die harde ou veteraan het nogal geheg geraak aan sy ingevoerde diere. Sy besorgdheid was goed gegrond, want in Februarie 1857 ontmoet hy Davis in Washington om die kameeleksperiment te bespreek en word kort daarna weer na ander pligte oorgedra. Kaptein Innis N. Palmer van die 2de Kavalerie het hom op Camp Verde vervang.
Ned Beale is op 31 Mei 1854 deur president Franklin Pierce as bevelvoerder van kommissaris van Indiese Sake, George Manypenny, ontslaan as 'n Indiese superintendent in Kalifornië, maar toe word James Buchanan, 'n ou familievriend, tot president verkies. Buchanan het Beal -superintendent aangestel van 'n regeringsopname vir 'n militêre waweg van die gebied New Mexico na Kalifornië. Beale beveel 35 tot 50 mans in sy werkgroep, 10 waens om toerusting te dra, asook 'n bewys van die geskiktheid van die roete as 'n wa, 'n landmeter, 'n dokter en 25 soldate as begeleier oor die gevaarlike Navajo -land (vandag se noordwestelike New Mexico en noordooste van Arizona). Beale sou ook tot 25 kamele saamneem en was gemagtig om soveel van die Arabiese en Turkse hanteerders aan te stel wat die diere na Texas vergesel het as wat hy wou. Hy is beveel om die 'bruikbaarheid, uithouvermoë en ekonomie' van die kamele te toets.
Beale-vergesel van sy neef Gwinn Heap (die tweede in bevel) en 'n ou vlootvriend, luitenant C.F. Thorburn — vertrek in Mei 1857 na die Weste en bereik Indianola, Texas, op 6 Junie. Daar organiseer die drie mans hul wa en word ontmoet deur May Humphreys Stacey, Hampden Porter en James Bell, die tienerseuns van Davis Bevan Stacey, David Porter en regter Thomas Bell (wat almal bure van Beale was in Chester, Pa.). Beale het die jongmanne toegelaat om by die ekspedisie aan te sluit, en hulle was lojaal en ywerig, indien nie altyd suksesvol nie, subalterns. Die 19-jarige Stacey het 'n noukeurige joernaal gehou wat uiteindelik 'n klassieke van Westerse spoorliteratuur geword het. Beale noem hulle liefdevol "my seuns, May, Ham en Joe", en hulle vergesel hom na San Antonio, waar die onsterflike David Crockett by die Alamo geval het, maar 21 jaar tevore. Bell en Porter het Beale vergesel na Camp Verde om die kamele te gaan haal, en toe hulle terugkeer, het die jong Stacey die beroemde leuse van Crockett opgemerk deur op te let dat die kamele 'die' stoutheid 'van die Amerikaanse karakter verteenwoordig, wat selfs die natuur deur sy energie en deursettingsvermoë onderdruk. "
New Mexico en verder
Op 25 Junie het die ekspedisie weswaarts van San Antonio na New Mexico Territory gegaan. Kort voor lank het Beale die kuns van dromedaris leer leer en die kolom aan boord van sy wit kameel Seid gelei. Die ekspedisie was nou sonder sy tweede bevelvoerder, want voordat hulle San Antonio bereik het, het Beale en Heap bitterlik gestry. In 1853 beskryf Beale sy neef as "die edelste metgesel ter wêreld, en skyn hy helderder hoe meer hy gevryf word." Maar hy moes hom 'n bietjie te hard gevryf het, want Heap bedank in Junie en vertrek huis toe. Heap het, net soos sy pa, 'n diplomaat geword en is uiteindelik aangestel as Amerikaanse konsul -generaal in Konstantinopel.
Beale se merkwaardige karavaan bestaan ​​uit 10 waens, 25 kamele (die pluk van die werpsel uit Camp Verde, waar 46 kamele saam met kaptein Palmer agtergebly het) en 'n helderrooi militêre ambulanswa vir die bevelvoerder en sy jong assistente. Beale was sonder Arabiese hanteerders vir sy kamele, want die Arabiere het sy ekspedisie vergesel omdat Palmer dit nie by Camp Verde betaal het nie. Beale se manne het nie geweet hoe om vragte behoorlik op die kamele te pak nie, wat oggendvertragings en pynlik diere tot gevolg gehad het. Die vordering was stadig, maar Beale se partytjie het uiteindelik op 17 Julie Fort Davis bereik. Beale was diep beïndruk met sy eksotiese diere en het opgemerk dat hulle 'voortdurend kon reis in 'n land waar geen ander kaalvoetdier 'n week kon hou nie'. Hy voel hulle baie beter as sy muile. Tien dae later trek die karavaan voorraad by Fort Bliss, en Beale was verheug om te sien dat verskeie van die "Turke" van Camp Verde vinnig na El Paso gehaas het om by sy geselskap in te skakel, waaronder die Griekse George en Hi Jolly.
Terwyl Beale se bevel noordwaarts in die Rio Grande na Albuquerque op pad was, het skares in elke dorp en langs die roete saamgedrom om na hulle te kyk. Dit was asof die sirkus na die gebied van New Mexico gekom het. Beale het sy partytjie in Albuquerque verlaat terwyl hy noordwaarts na Santa Fe gereis het om 'n militêre begeleiding te reël. By sy terugkeer op 12 Augustus het hy byna almal dronk aangetref en een van die mans gewond in 'n onderonsie by 'n plaaslike fandango. Onder die persone wat ongeskik was, was Hi Jolly, wat vinnig besig was om te Amerikaniseer. Hy, het Beale opgemerk, "het selfs in die positiewe verbod van die profeet nie genoegsame rede vir matigheid gevind nie, maar was net so dronk soos enige Christen in die trein, en sou agtergebly het, maar om 'n manier van rede wat baie toegeval het deur die hoof van sy kerk, sowel as ander, om bekeerlinge te maak, dit wil sê 'n gebroke kop. " Op 15 Augustus het Beale sy onderneming weggelei van die "fandangos en ander plesier" van Albuquerque na Fort Defiance, 160 myl na die weste (naby die huidige Window Rock, Ariz.). Hy verlaat nou die gerief van sy rooi ambulans en lei dit aan boord van sy wit kameel Seid.
By Fort Defiance het kaptein Josiah Carlisle vir Beale gegroet met 'n fles rooi oë en 'n paar blokke ys. Dit het tot nog 'n kort vertraging gelei. Met 20 soldate as begeleier en verskeie Spaanse padwerkers, het die karavaan weer op 27 Augustus gerol. Beale het voorrade by Zuni aangevul, aansienlike mielies gekoop en die inboorlinge verstom deur dit alles op die kamele te laai, terwyl Stacey en die seuns hul name ingekerf het Inskrywingsrots naby. Beale se bevel het daarna weswaarts gestoot oor wat later die Arizona -gebied sou heet.
Met die kamele wat voorlê, het die ekspedisie op 17 Oktober die Colorado -rivier bereik waar hulle met die plaaslike Mojave -Indiane verruil het vir waatlemoene, pampoene en kanteloepe. Die kruising van die Colorado was moeilik, en twee perde en tien muile het verdrink voordat hulle die kant van Kalifornië bereik het. Die Mojaves het die karkasse gehaal en geëet. Die kamele het egter maklik deur die breë rivier geswem. Deur die Colorado oor te steek, het Beale sy missie voltooi om 'n wa -pad van Fort Defiance na die Colorado -rivier te ondersoek en die geskiktheid van die kameel vir grensdiens suksesvol te toets.
Beale het later met 'n bietjie oordrywing in sy joernaal geskryf: ''n Jaar in die wildernis het geëindig! Gedurende hierdie tyd het ek my geselskap gelei van die Golf van Mexiko na die oewers van die Stille Oseaan, en weer terug na die oostelike eindpunt van die pad, deur 'n land wat heeltemal onbekend is en bewoon word deur vyandige Indiane, sonder die verlies van die mens. Ek het die waarde van die kamele getoets, 'n nuwe pad na die Stille Oseaan gemerk en 4000 myl afgelê sonder 'n ongeluk. "
Beale het die grootste deel van die partytjie na Fort Tejon gestuur, wat gerieflik naby sy eie boerdery was, terwyl hy saam met Hi Jolly en agt ander na Los Angeles gegaan het. Beale het op Seid gery terwyl Hi Jolly langs 'n kameel met die naam Tuili gesit het, en die ander perde oor die Cajonpas na San Bernardino en dan die opkomende stad Los Angeles op 9 November 1857.
Oorlogsekretaris John B. Floyd het in sy jaarverslag vir 1858 gesê: "Die hele aanpassing van kamele by militêre operasies op die vlaktes kan nou geneem word soos gedemonstreer." Hy het aanbeveel dat die kongres nog 1000 kamele vir militêre gebruik koop. Op sy aanbeveling is geen stappe gedoen nie. In sy verslag van 1859 prys Floyd weer die bruikbaarheid van die kamele. 'N Bykomende kameelekspedisie is in Mei 1859 in Texas onderneem met 24 diere. Luitenant Edward Hartz en luitenant William Echols sou 'n topografiese opname maak van die Big Bend Country terwyl hulle die verpakkingskapasiteit van die kamele toets. "Die geduld, uithouvermoë en standvastigheid wat die prestasie van die kamele tydens hierdie optog kenmerk, kan nie geprys word nie," het Hartz berig toe hy die Rio Grande op 17 Julie 1859 nader. Hy mors ink, vir generaal David Twiggs, die weermagbevelvoerder. in Texas, wat spoedig berug sou raak weens sy verraad teen die Unie, het die hele kameel -eksperiment gehaat.
Kamele na die eksperiment
Die weermag in Kalifornië het ook min gebruik vir die kamele en het gevind dat dit 'n groot koste was om te voed. In September 1860 eksperimenteer kaptein Winfield Scott Hancock met die kamele as 'n soort "pony express" en gee Hi Jolly die opdrag om 'n kameel te stuur met gestuurde van Los Angeles na Fort Mojave aan die Colorado -rivier. Twee kamele sterf onder Hi Jolly, want die diere was nie geskik vir kort vinnige reise nie, maar eerder vir stadige reise, met groot laste oor lang afstande. Aan die einde van daardie maand het Hancock Hi Jolly en Griekse George van die militêre betaalstaat verwyder. Binne 'n paar maande is hulle heraangestel om na die kamele om te sien wat in Desember 1861 na Camp Latham (in die huidige Culver City in Los Angeles) verskuif is. Hi Jolly's Tuili tydens die spruitseisoen en is doodgemaak deur 'n verpletterende kopskoot. Seid se bene is ooswaarts gestuur na die Smithsonian Institution in Washington, DC
Beale, aangestel as Amerikaanse landmeter-generaal vir Kalifornië en Nevada, het baie van die kamele op sy boerdery in Kalifornië gebruik, en toe die burgeroorlog uitbreek, het hy aangebied om al die weermag se kamele op sy erf te hou. Die oorlogsekretaris van die vakbond, Edwin Stanton, het hom van die hand gewys, al het die weermag nie meer belang in die diere gehad nie. Op 9 September 1863 het Stanton 'n bevel uitgereik dat alle Kalifornië -kamele verkoop moet word. Die diere is bymekaargemaak in die Benecia -kaserne, noord van San Francisco, en is in 1864 op 'n openbare veiling verkoop. Die regering het $ 1,945 vir die 36 kamele ontvang. Hul nuwe eienaar, Samuel McLaughlin, wou hê dat hulle vrag na die Nevada -myne moes pak. Hy het ook verskeie kameelresies in die mynkampe gehou, maar hy het vyandigheid teëgekom oral waar hy die diere geneem het, omdat hulle die plaaslike vee so bang gemaak het. McLaughlin sterf op 'n reis van 1865 na Fort Yuma, waar hy van plan was om die kamele te verkoop vir werk in die Mexikaanse myne. Sy twee nuwe werknemers, Hi Jolly en Griekse George, het die kamele eenvoudig losgemaak om oor die suide van Arizona te kom. Die beroemde Rooi Spook was moontlik een van hierdie kamele.
Die dromedarisse in Kalifornië is versprei oor die hele Weste, sommige tot in die noorde van British Columbia, gewoonlik in gruwelike arbeid vir mynbedrywighede. In Texas het die Konfederale troepe in 1861 80 kamele en twee Egiptiese kameeldrywers gevange geneem by Camp Verde. Die rebelle het geen idee gehad wat hulle met hierdie prys moes doen nie, en baie van die diere het eenvoudig in die heuwel afgedwaal. Toe die Unie -troepe Camp Verde in 1865 herbeset het, het hulle meer as 10 kamele op die pos gevind. Die weermag het egter geen verdere belangstelling gehad in 'n dier wat deur Jefferson Davis ingevoer is nie. In 1866 is die kudde verkoop aan die hoogste bieër, voormalige Konfederale beampte Bethel Coopwood van San Antonio, wat op sy beurt die ongelukkige diere aan sirkusse en aan mynbelange in Mexiko verkoop het. Hy het slegs $ 31 per kameel betaal, en diegene wat hy nie kon verkoop nie, het hy eenvoudig vrygelaat.
Die kamele betree nou die Westerse taal, die quixotiese avontuur wat hulle na Amerika gebring het wat lank vergete was. Dit is duidelik dat vlugtige kamele na die Burgeroorlog nog 'n generasie in die Weste rondgedwaal het. In 1875 dwaal 'n kameel na Bandera, Texas, en word gevang deur 'n sentimentele outyd wat die dae van Camp Verde onthou het. In 1885 sien 'n kameel wat jagters ingebring het, nie minder nie as die jong Douglas MacArthur, toe 'n seuntjie saam met sy gesin in Fort Selden, New Mexico Territory. Daar was baie waarnemings in Arizona, hoewel dit gewoonlik nie so kleurvol was as die verhaal van die Rooi Spook nie. Beamptes wat by 'n grensopname tussen die VSA en Mexiko was, het in 1901 gerapporteer oor kamele langs die grens. In 1913 sien 'n Santa Fe -spoorwegpersoneel 'n kameel naby Wickenburg. Die laaste waarneming in Arizona was in 1931 by 'n watergat naby Ajo.
Hi Jolly, wat McLaughlin se kamele in 1865 naby Fort Yuma bevry het, is in 1870 ontslaan uit die departement van kwartiermeester van die Amerikaanse weermag in Camp McDowell. Maar hy is uiteindelik deur die weermag aangestel en het in 1885 by brig. Genl George Crook as pakker tydens die Geronimo -veldtog. Hy het teen hierdie tyd 'n Amerikaanse burger geword, in 1880 in Tucson genaturaliseer en met Gertrude Serna van die stad getrou met wie hy twee dogters gehad het.
Die merkwaardige grensman het mynbome gevolg in die noordelike gebied van Arizona, en het dikwels kamele as pakdiere gebruik in sy voornemende avonture. Hierdie lang reise het sy vrou nie goed gevind nie, en toe hy in 1898 sonder geld terugkeer na Tucson, het hy net 'n koue skouer gekry. Hy was alleen en verarm en het aansoek gedoen om 'n militêre pensioen op grond van sy jare lange diens, maar is geweier. Hy verhuis noordwaarts na die onvrugbare Quartzsite, waar hy die vriendelikheid van ou prospekteursvriende oorleef het.
Aan die begin van die eeu het 'n verhaal versprei dat ou Hi Jolly drankies in 'n Quartzsite -salon drink, toe 'n prospekteerder 'n verhaal vertel van 'n groot rooi kameel wat naby die stad ronddwaal. Die ou man het na buite gehaas om nooit weer lewendig gesien te word nie. Sy liggaam is weke later in die woestyn ontdek, langs die oorblyfsels van 'n rooi kameel. Die verhaal was nie waar nie, maar lui die egtheid van die Westerse legende, terwyl Hi Jolly hom by die Rooi Spook aansluit.
Die ou Siriër sterf op 16 Desember 1902 op Quartzsite. In 1935 het die staat Arizona hom geëer deur sy graf te merk met 'n piramidevormige klipsteen waarop die metaalbeeld van 'n kameel was. Daar, in 'n verre hoek van die Amerikaanse Weste, staan ​​nog steeds 'n unieke monument vir 'n merkwaardige pionier en die vergete kameeleksperiment wat die begin van 'n nuwe tydperk in die Westerse geskiedenis was.
Paul Andrew Hutton is 'n hoogleraar aan die Universiteit van New Mexico, uitvoerende direkteur van Western Writers of America en skrywer van Phil Sheridan en sy leër. Aanbeveel vir verdere lees: Noble Brutes: Kamele op die Amerikaanse grens, deur Eva Jolene Boyd Drie woonwaens na Yuma: die onvertelde verhaal van baktriese kamele in Wes -Amerika, deur Harlan D. Fowler Uncle Sam's Camels: The Journal of May Humphreys Stacey, aangevul deur die verslag van Edward Fitzgerald Beale (1857-1858), geredigeer deur Lewis Burt Lesley en Die Amerikaanse kameelkorps: 'n weermageksperiment, deur Odie B. Faulk.
'N Klub in 1895, met sy eie voetbalballe, Dave Taylor en Thames Ironworks hajgyár tulajdonosa, Arnold Hills. As ujonnan létrejött csapatról 1895 júniusában jelentek meg először hírek in Thames Ironworks Gazette-ben.
Ons kan ook 'n aantal amatőrként -mêködtekens gebruik om 'n goeie lewe te hê en 'n groot deel te neem, például Thomas Freeman (tzzoltó), Walter Parks (ügyintéző), Johnny Stewart, Walter Tranter, James Lindsay (William) is Charlie Dove.
Ons kan ook die Thames Ironworks FC met 'n 1895-lid van die West Ham-liefdadigheid opdaag, 'n lid van die Londense liga. 1898-'n verbod op 'n belofte van 'n Southern League másodosztályába. Első próbálkozásra feljutottak az élvonalba, ahol hátulról a másodikok lettek, de aztán stabil, szívós csapattá váltak. Ekkoriban en Fulham is 'n Southern League -reeks.
'N Club meze eredetileg sötétkék volt, in die Arnold Hills-omgewing, is 'n "oxfordi-kék" -nek. 1897-ty 1899-ig ekszínkék mezük volt fehér sorttal. Ezután kerültek használatba a vörösbor színű, égszínkék ujjú szerelések, melynek az ötletét az Aston Villától vették.
Dit is 'n belangrike deel van die Thames Ironworks FC 1900, maar dit is 1900 jaar gelede. 'N Beginsel (Kalapácsosok) kan 'n goeie idee hê. As ujjászületés után egy ideig továbbra is a Memorial Ground on játszottak, the aztán az Upton Park közelébe költöztek. 1901-voltydse voltydse pályájuk, ezért helyi csapatoktól béreltek játékteret. 1904-ben költöztek 'n Boleyn Groundba.
'N Stadionavatót éppen legnagyobb riválisuk, 'n Millwall ellen játszották. A WHU 3-0-győzelmet aratott a körülbelül 10 000 fős nézősereg előtt.
1919-ben léptek be a Labdarúgó Liga másodosztályába, 1923-ban aztán feljutottak az élvonalba. Ebben az évben az FA Kupa-fináléba is bekerültek, die győzniük nem sikerült. Ons kan 'n afdeling een-verbod kry, met 'n maksimum van 10 dae. 1927-ben pedig is jom kupaszereplést tudhattak magukénak, az elődöntőig jutottak.
1932-'n ​​West Ham-kies en 'n veelsydige gasheer vir Sydney King-et, met 'n maksimum van 32 volt. Helyére az asszisztense, Charlia Paynter lépett, wat 1897 óf in 'n klubot gespeel is. 1950-jaar het 'n kalapácsosok alkalmazásában.
'N Verenigde een kan 30 dae lank 'n veelsydige toetsstelsel gebruik, en Ted Fenton kan 'n vezetőedző. 1958-verbod Fenton ismet feljuttatta csapatát az élvonalba. Dit is 'n goeie idee om 'n goeie tyd vir ons te hê.
1961-deur Fenton, en Ron Greenwood speel 'n goeie rol in 'n klub. 1964-ben az FA-kupa, 1965-ben pedig a KEK-serleg került a vitrinjükbe. As 1966-os VB-n a világbajnok angol válogatottban Bobby Moore, Martin Peters en Geoff Hurst képviselte a WHU-t. Ons kan ook die olyan játékos, maar ook die VB-opname gebruik. As 1974/75-os szzon rosszul indult a csapat számára, így Greenwood lemondott és pénzügyi igazgató lett.A vezetőség többi tagjának értesítése nélkül John Lyallt nevezte ki menedzserré. As eredmény siker lett, hiszen Lyall első négy meccsén 20 gólt szerzett a gárda. 1975-ben ismét elhódították as FA-kupát.
1976-ban ismét eljutottak a KEK döntőjébe, de ott 4-2-re kikaptak az Anderlechttől. Ons kan ook 'n gegewe groentewêreld gebruik, maar dit kan ook 'n ander manier wees.
'N West Ham-verbod wat in 1978 verbied is, is 'n afdeling in die eerste deel van die Lyall 1980-reeks en dit is 'n FA-koepel-sikerig vezette-winkel. As 'n egy élvonalon kívüli csapatnak sem sikerült megismételnie ezt. 1981-ben visszajutottak and legfelsőbb osztályba, mayd 8 év utans ismét kiestek, and ami Lyall kirúgásához vezetett. Lyal nevéhez fűződik en legjobb bajnoki helyezés, egy harmadik hely, melyet 1986-ban ért el.
Ezután Lou Macari lett az új menedzser, de ő kevesebb, mint egy szezon után távozott, hogy tisztázza en nevét a vádak alól. Dit is 'n uitstekende manier om 'n hoë vlak van swindon Town te bereik. Die Billy Bonds-diens kan ook gekoop word (1990/91) om 'n WHU-t az élvonalba te gebruik. Dit is 'n uitstekende manier om 'n groot aantal Premier League -groepe te bekom. 'N Meer as 'n veelsydige vissie -en -verjonging kan gebruik word.
Bondsnak sikerült bent tartania csapatát a Premier League-ben, the távoznia kellett, helyére 1994 augusztusában Harry Redknapp került, like actyv volt az átigazolási piacon. Sok külföldi játékost igazolt le ingyen, 'n Bosman-szabály szerint. As 1998/99-es word 'n groter aantal lettertekens gebruik, maar ek kan ook nie meer 'n voltydse motor gebruik nie, maar ook 'n outomatiese motor van UEFA-Kupába-kerüljenek. As Intertotó-kupában viszont elindulhattak és meg is nyerték azt, így mégis részt vehettek Európa második legrangosabb nemzetközi kupasorozatában. Ons kan ook 'n redelike knoppie vir 'n 2000/01-jarige dag beleef, maar ons kan ook nie 'n kersfees in 'n kersfees kry nie. Helyére az ificsapat edzőjét, Glenn Roedert nevezték ki.
Roeder is ook 'n groot deel van die Verenigde State, en ons kan ook 'n goeie idee hê om 'n goeie figuur te kry. 'N 2002/03-as 'n groot aantal sessies wat ons in 'n voltydse tydperk kan oplaai, in 2003, sal deur Roeder toegedien word. Alan Pardew kan ook 'n uitstekende kombinasie hê, maar ook 'n uitstekende diens in Kalapácsosokat. Ek kan nie net 'n meer as 'n paar dae lank na 'n premiershipbe kyk nie.
Dit is 'n geskikte woord vir u, en u kan ook 'n paar keer 'n paar dae gebruik. A 2005/06-os szezon legnagyobb eseménye mégis az FA-kupa-döntő volt, ahol a Liverpoollal küzdöttek meg és tizenegyesekkel kikaptak. Ons kan ook UEFA-Kupába gebruik, met 'n Vörösök kwalifikálták magukat en 'n BL-be.
'N West Ham -kategese is in 2006 deur Carlos Tevez en Javier Mascherano se személyében. Eier Eggert Magnússon kan 'n klub besoek. Rosszul gee 'n goeie idee, in Pardew-nek mennie kellett, deur Alan Curbishley.
A 2006/07-es idény végén sikerült megmenekülniük a kieséstől, mivel utolsó kilenc meccsükből hetet megnyertek. Ons kan ook 'n goeie idee hê dat ons 'n geboë tydperk kan hê, en Carlos Tevez kan 'n lang tyd saam met Manchester United doen. Teveznek hatalmas szerepe volt and túlélésben, hét góljából öt rendkívül fontos, győzelmet érő találat volt. 'N Szezon után éppen en Vörös Ördögökhöz igazolt.
In 2007/08-as ons 'n baie goeie tyd om 'n nuwe rekenaar te sien, is Craig Bellamy en Kieron Dyer ook 'n uitstekende spesialis. Ons gebruik 2-2-dae van die vakansie met Aston Villával, 'n groot aantal vroue, 'n goeie span in Tottenham Hotspur.
A csapat eredeti címere két egymást keresztező kalapácsból állt, mivel főként ez az eszköz volt használatban a vas- és hajógyárban. 'N Groot deel van 1903/04-s se zzonban került mögéjük egy helyi épületet, a Green Street House-t szimbolizálva. Ezt Boleyn Castle-ként is emlegették Boleyn Anna királyné után, soos VIII. Henrik angol király második felesége volt.
'N Log uit die 1990-jarige versameling van 'n Springbok-vennoot. As eredmény egy világosabb vár lett kevesebb kereszt alakú ablakkal és a tornyok tetejéről is eltűntek a csúcsok. A tervezők a kalapács fejét is átalakították.
'N West Ham United het 'n Browning Road-volt, 1897 en 1901, 1904-2016, en 'n 35016 jaar gelede het Boleyn Ground 'n geleentheid om 'n "Kalapácsosok" -kombinasie in 2016 te ontvang. myután a klubtulajdonosok egy 99 (!) évre szóló szerződést írtak alá a stadiont üzemeltető céggel.
Van pragtige Norwich City tot West Ham United en Newcastle United: Cheltenham Town se Carabao Cup -geskiedenis
Cheltenham Town reis Dinsdagaand (19:45) na Bristol Rovers om 'n West Country -derby in die eerste ronde van die Carabao -beker 2019/20 te betwis.
Die Robins het min sukses behaal sedert die tradisioneel bekende League Cup se inhuldiging. Die tweede ronde is die verste wat Cheltenham in die binnelandse kompetisie gevorder het.
Nadat hy die eerste 39 jaar van deelname misgeloop het, het Cheltenham 'n groot deel van hul bekommernisse gehad, wat die onderdog -etiket vir 'n groot deel van hul geskiedenis aangeneem het.
Om die ou opposisie Norwich City in 2002 te verslaan, bly die klub se grootste kop in die League Cup en wen met 3-0 op Carrow Road.
Hier is 'n opsomming per seisoen van die klub se Carabao Cup-geskiedenis:
Terwyl Cheltenham Norwich City met liefde in die geskiedenis van hul ligabeker hou, was hul eerste ontmoeting met die Kanaries in 1999, waar 'n tuisoorwinning vir die Norfolk -klub genoeg was om deur te gaan na ronde twee.
Ondanks Neil Grayson se strafskop en Jamie Victory se doel in 'n oorwinning van 2-1 vir Cheltenham in die omgekeerde been, het Norwich in totaal 3-2 gewen voordat hy met 6-0 in die volgende ronde met Fulham verloor het.
'N Jaar later is soortgelyke hartseer gevoel nadat 'n positiewe uitslag op Vicarage Road met 'n tuisnederlaag teen wyle Graham Taylor se Watford geëindig het.
Dit was geen skande om met 3-0 in totaal in die eerste afdeling van Watford te verloor nie, want die klub van Hertfordshire is uiteindelik in ronde drie uitgeskakel vir die Premier League Champions Manchester United.
Die eerste groot verandering in die League Cup -formaat het in 2001 plaasgevind toe die twee bene geskrap is. 'N Enkele uitklopwedstryd word gespeel en strafskoppe word in die geval van 'n gelykopuitslag gebruik.
Cheltenham het 40 myl suid gereis om Bristol City vir die tweede keer in die geskiedenis van die klub te pak, waar die staking van Neil Grayson in die tweede helfte gekanselleer is deur Kevin Amankwaah en Steve Jones se doele.
Norwich City, wat weer om 'n tweede ronde kaartjie gekompeteer het, was die opposisie vir die grootste ontsteltenis in Cheltenham Town.
Die dubbelspel van Tony Naylor en die wenner van Hugh McAuley het die Robins met 'n oorwinning van 3-0 na die volgende ronde gestuur, terwyl hulle vir die eerste keer in hul geskiedenis tot die tweede ronde deurgedring het.
Nadat hy een uitrusting van Division One afgeweer het, het 'n ander Crystal Palace aangekom, bestuur deur Trevor Francis. Cheltenham was egter verneder deur die huidige Premierliga-span en verloor met 7-0 op Selhurst Park, wat tans die grootste verlies van Cheltenham in die ligabeker is.
Na die degradering van die klub na die Derde Divisie, het Cheltenham die voormalige mededingers van die Tweede Deel, Queens Park Rangers, op Whaddon Road gekonfronteer.
Die klub in Wes-Londen het met 2-1 gewen, danksy doele van Richard Langley en die huidige Wycombe-baas Gareth Ainsworth. Grant McCann het een van sy 44 doele in Cheltenham aangeteken, in wat sy vrugbaarste tydperk by 'n klub was om doele aan te teken.
Die Football League het homself in 2004 herdoop, sodat Cheltenham Town in League Two van die Engelse voetbalpiramide sou meeding. Hierdie seisoen en die bekamping van die League Cup sal op Layer Road gespeel word, aangesien League One -klub Colchester United John Ward's Robins verwelkom het.
Colchester was nie in staat om deur die eerste ronde te vorder vir 'n opeenvolgende veldtog nie, maar het Cheltenham met 2-1 verslaan ondanks die laat doel van Martin Devaney vir die besoekers.
'N Suksesvolle seisoen vir Ward's Cheltenham het geëindig in die bevordering van League One nadat hy Grimsby in die Millennium-stadion in die League Two Play-Off-eindstryd verslaan het.
Cheltenham het ook sy hoogste sege in die ligabeker tot nog toe behaal, want hulle het Brentford met 5-0 verslaan, met doele van JJ Melligan, Gavin Caines, Jamie Victory en 'n dubbelspel van Grant McCann.
Dit sou die eerste keer wees dat Cheltenham Town 'n span in die topvlug besoek het om Sunderland in die volgende ronde in die eerste ronde te lok.
Deur die Wearside-klub in ekstra tyd te dwing, verloor Cheltenham uiteindelik 'n doel van Anthony Le Tallec in die tweede minuut van die ekstra tyd.
Om te wag vir 'n tweede West Country-derby in vier jaar, was die wag die moeite werd vir John Ward en sy League One Cheltenham-span wat 2-1 op Whaddon Road teen Bristol City gewen het.
Steve Guinan en Brian Wilson se eerste helfte -aanvalle het die twee kante na 90 minute geskei. In dieselfde seisoen het die Robins tot dusver hul hoogste posisie in die Engelse voetbalstelsel behaal.
In die tweede ronde hoed vir die tweede veldtog, sal West Bromwich Albion teen Cheltenham veg om 'n plek in ronde drie. Die Baggies het teruggekeer van 'n Kayode Odejayi-oopmaker om met 3-1 te wen voor 11 000 by The Hawthorns.
Twee maande voor John Ward se vertrek, verloor Cheltenham hul eerste ronde in die ligabeker met 4-1 vir Southend in Roots Hall.
Lee Bradbury se driekuns vir The Shrimpers was genoeg om Cheltenham in die ekstra tyd af te sien nadat John Finnigan se gelykmaker die tellings gelyk gemaak het.
'N Jaar later word dieselfde gelykopstryd weer getrek. Cheltenham het hul bekernederlaag van die vorige seisoen gewreek met 'n oorwinning van 1-0 teen Steve Tilson se Southend.
Ben Gill het dit in ekstra tyd gewen, maar uiteindelik sou Martin Allen se Cheltenham Town in Mei teruggeskuif word na League Two.
Voordat hulle 'n swak liga -veldtog deurgemaak het, was die verwelkoming van die Premier League -klub Stoke City in Whaddon Road 'n seldsame hoogtepunt.
Ashley Vincent en Alex Russell het Tony Pulis se span twee keer teruggehou, maar vir die derde keer in sewe jaar met 3-2 in ronde twee verloor.
Cheltenham het hul League One -veldtog afgesluit met die ergste doelverskil en gesamentlike swakste oorwinningspersentasie (19,6 persent) in die klub- en aposs -geskiedenis.
'N Derde agtereenvolgende ontmoeting met Southend is in 2009 getrek, aangesien Lee Barnard se laat dubbelspel genoeg was om op Whaddon Road te wen.
Mark Yates se eerste voorsmakie van League Cup -sokker met Cheltenham Town het nie verloop soos beplan nie, en verloor teen League One -uitrusting Brentford, aangesien die Bees vyf jaar wraak geneem het nadat hulle in Whaddon Road in die verleentheid was.
Shaun Jeffers se doel in die tweede helfte was slegs 'n troos nadat Brentford in die eerste helfte twee eie doele aangeteken het.
Sewe jaar nadat MK Dons gestig is, het Cheltenham hulle verwelkom om 'n eindronde in die League Cup te speel, in die derde wedstryd wat die twee partye mekaar ooit teëgekom het.
Luke Summerfield se eerste staking is deur nog vier van MK Dons gekanselleer, insluitend doele van Sam Baldock en Dean Lewington.
Die Dons sou 'n jaar later die Robins aandurf nadat hulle nie daarin kon slaag om League One in die uitspeelstryd vir die eerste ronde weer te haal nie.
Die vertelling het egter nie verander nie, want Milton Keynes wen 'n strafdoelstryd met 5-4 nadat Cheltenham se Kaid Mohamed die tellings op die uur aangeteken het.
Crawley Town was die besoekers vir 'n ronde een-riller op Whaddon Road nadat Cheltenham weer die jaar tevore nie die uitspeelwedstryde kon wen nie. Mark Yates het The Robins vir die eerste keer sedert 2009 teruggelei na die tweede ronde met 'n oorwinning van 4-3 oor die Sussex-klub.
Matt Richards, Terry Gornell en 'n Byron Harrison -dubbel was genoeg om Crawley af te sien en hul plek in ronde twee te bespreek.
'N Skare van 23 000 mense sou Cheltenham dan verwelkom in Upton Park, aangesien West Ham die derde Premier League -span geword het waarmee hulle te staan ​​gekom het in hul League Cup -geskiedenis.
Tuisdoele weerskante van rustyd het Cheltenham uitgeslaan ondanks Matt Richards wat 'n kolskop geslaan het.
West Ham deel die grootste oorwinning in die League Cup toe hulle Bury in 1983 met 10-0 verslaan het.
Op dieselfde vlak as die klub se swakste oorwinningspersentasie in die geskiedenis van die klub (19,6%), het Cheltenham slegs vyf skoonvelle behaal in 'n swak seisoen wat geëindig het in die afstigting van die Football League.
Die prestasies in die binnelandse kompetisie was ook nie goed genoeg nie, want hulle buig met 2-0 voor Brighton.
By hul terugkeer in die League Cup nadat hulle as die nasionale ligakampioen gekroon is, het Harry Pell se doel in die 70ste minuut gehelp om Cheltenham deur te dring na die tweede ronde, en Charlton se teenstander Charlton met 1-0 verslaan.
Newcastle United, 'n ou voetbalklub, het Cheltenham Town vir die eerste keer in St James 'Park verwelkom.
Ayoze Perez het twee keer aangeteken toe Newcastle die vyfde ronde bereik het en in dieselfde seisoen promosie na die Premierliga gekry het.
Vier jaar nadat hy in 'n riller in Crawley vermaak het, herhaal Cheltenham hul heldedade in die Kassam-stadion en verslaan Oxford United met 4-3. Danny Wright en Mohamed Eisa behaal albei twee keer ná ekstra tyd.
West Ham het nog 'n keer gevolg, hierdie keer op Whaddon Road, maar die Robins het nie daarin geslaag om die tweede ronde by 'n ander geleentheid te kraak nie. Diafra Sakho en Andre Ayew sit twee verby Jon Flatt in die Cheltenham -doel.
Verlede seisoen se Liga -bekerloop eindig op Griffin Park nadat hy in die eerste helfte met 'n Julien Jeanvier -doel verloor het. Die Bees het 27 doelskoppe aangeteken.
Cheltenham kon nie in die ronde een tuis vir Colchester, met 6-5 met strafdoele wen nadat die wedstryd met 2-2 geëindig het, nie in die hoofstad munt slaan nie en kon vir die agtste keer in die tweede ronde nederlaag kry.
A: Leicester City (1924–25, 1936–37, 1953–54, 1956–57, 1970–71, 1979–80, 2013–14) en Manchester City (1898–99, 1902–03, 1909–10, 1927–28 , 1946–47, 1965–66, 2001–02).
Wenners van die Engelse ligakampioenskap vir alle vier vlugte 1888-89 tot 2020-21.
A: Paulinho Cascavel (1987 Vitória de Guimarães), Derlei (2003 FC Porto), Sonny Anderson (2004 Villarreal), Vágner Love (2009 CSKA Moskou), Alan (2015 Salzburg) en Giuliano (2017 Zenit St Petersburg).
UEFA Cup & amp; UEFA Europa League Top-doelskieters 1971-72 tot 2020-21.
A: Seven Times: Stade de Reims (verloor 1956, 1959), AS Saint-Étienne (verloor 1976), Olympique de Marseille (verloor 1991, wen 1993), AS Monaco (verloor 2004) en Paris Saint-Germain (verloor 2020).
UEFA European Cup & amp; UEFA Champions League Finals 1955-56 tot 2020-21.
A: John Harkes (1991 Sheffield Wednesday), Kasey Keller (1997 Leicester City), Brad Friedel (2002 Blackburn Rovers), Tim Howard (2006 Manchester United) en Zack Steffen (Manchester City 2021).
Football League Cup Winning Players 1961 tot 2021.
A: Ian Marshall (Derby County), Stan Collymore (Sunderland), Riyad Mahrez (Swansea City), Jamie Vardy (Manchester City twee keer en Southampton), Ayoze Pérez (Southampton) en Kelechi Iheanacho (Sheffield United).
Premier League Hat-Tricks 1992-93 tot 2020-21.
A: West Ham United (1966 en 1981), Everton (1977 en 1984), Bolton Wanderers (1995 en 2004), Sunderland (1985 en 2014) en Southampton (1979 en 2017).
Football League Cup Final Statistics 1960-61 tot 2020-21.
A: Cliff Bastin (12), Tony Woodcock (9), Ian Wright (9), Theo Walcott (8), Danny Welbeck (8), Ted Drake (6), Alex Oxlade-Chamberlain (6) en Tony Adams (5).
Engelse doelskoppe volgens klubverband 1872-2021.
A: Che Adams (Southampton), Stuart Armstrong (Southampton), John McGinn (Aston Villa), Andrew Robertson (Liverpool) en Scott McTominay (Manchester United).
Premier League 2020-21 gekombineerde doelwitte en assists van spelers.
A: Matthew Le Tissier (Oldham Athletic, Liverpool, Norwich City en Nottingham Forest), James Beattie (Fulham) en Sadio Mané (Aston Villa en Manchester City).
A: Tien spelers: Hugo Lloris, Danny Rose, Toby Alderweireld, Ben Davies, Erik Lamela, Eric Dier, Dele Alli, Harry Winks, Heung-min Son en Harry Kane.
Tottenham Hotspur-groep minute gespeel seisoen 2020-21.
A: Bradford City (1911 klop Blackburn Rovers in die halfeindronde en Newcastle United in die eindstryd) en Coventry City (1987 klop Leeds United in die halfeindstryd en Tottenham Hotspur in die eindstryd).
FA Cup-eindronde 1871-72 tot 2020-21.
A: Anderson, Fábio, Fred, Kléberson, Andreas Pereira, Rafael en Alex Telles.
Tabel van al 2,374 buitelandse spelers in die Premierliga van seisoen 1992-93 tot 2020-21.
A: Thierry Henry (175 doele), Nicolas Anelka (125 doele), Olivier Giroud (90 doele), Louis Saha (85 doele), Eric Cantona (70 doele), Robert Pires (62 doelwitte), Anthony Martial (55 doelwitte) en Alexandre Lacazette (50 doelwitte).
Allerhoogste Premierliga se beste Franse doelskieters 1992-93 tot 2020-21.
A: Newcastle United (1906), Manchester City (1933), Sheffield Wednesday (1966), Watford (1984) en Manchester United (1995).
A: Saarland (1954-56, het by Wes-Duitsland aangesluit), Oos-Duitsland (1954-90, by Wes-Duitsland aangesluit om Duitsland te vorm), Sowjetunie (1954-91, ontbind in 15 nasies en#8211 10 in Europa, 5 in Asië), Joegoslavië (1954-92), Serwië en Montenegro (1992-2006) en Tsjeggo-Slowakye (1954-93, verdeel tussen Tsjeggië en Slowakye).
UEFA - Unie van Europese voetbalverenigings.
A: Juan Agüero (Paraguay en Real Madrid, 1966), Roque Santa Cruz (Paraguay en Bayern München, 2001), Morales Benitez Victor (Peru en AC Milan, 1963) en Claudio Pizarro (Peru en Bayern München 2013).
UEFA European Cup Medal Winners & amp Champions Champions Medal Winners 1956 tot 2020.
A: Gareth Bale (Tottenham Hotspur 3-4 Inter Milan), Harry Kane (Tottenham Hotspur 3-0 APOEL) en Lucas Moura (Ajax 2-3 Tottenham Hotspur).
UEFA Champions League Hat-Tricks van 1992-93 tot 2020-21.
A: Scott Carson (2008), Ben Foster (2013-14) en Jake Livermore (2017).
Engelse spelers volgens klubverband 1872-2021.
A: Pierre-Emile Højbjerg (Tottenham Hotspur), Jannik Vestergaard (Southampton) en Joachim Andersen (Fulham).
A: Russell Martin (125), Mark Bowen (119), John Ruddy (117), Wes Hoolahan (112), Ian Crook (106), Jonny Howson (104), Bryan Gunn (104), Bradley Johnson (101) en Alex Tettey (101).
Die voorkoms van Norwich City Premier League 1993-94 tot 2019-20.
A: Cristiano Ronaldo (2009 Manchester United v FC Porto), Olivier Giroud (2017 Arsenal v Crystal Palace), Mohamed Salah (2018 Liverpool v Everton) en Heung-min Son (2020 Tottenham Hotspur v Burnley).
FIFA Puskás-toekenningsdoel van die jaar 2009-2021.
A: Stan Bowles (England & amp; Queens Park Rangers, 11 Goals, 1976-77), John Wark (Scotland & amp; Ipswich Town, 14 Goals, 1980-81), Gary Bannister (England & amp; Queens Park Rangers, 7 Goals, 1984-85) , Dean Saunders (Wales & amp; Liverpool, 9 doele, 1991-92) en Alan Shearer (Engeland en Newcastle United, 7 doele 2003-04 en 11 doelwitte 2004-05).
UEFA-beker en UEFA Europa League se beste doelskieters van 1971-72 tot 2020-21.
A: Raúl González (Real Madrid 6-1 Ferencváros), Gerard López (Valencia 5-2 Lazio), Fernando Morientes (Valencia 4-2 Olympiacos), Joseba Llorente (Villarreal 6-3 AaB), Roberto Soldado (Valencia 7-0 Genk & amp Valencia 3-0 BATE Borisov), Alvaro Negredo (Manchester City 5-2 CSKA Moskou) en Lucas Pérez (Arsenal 4-1 Basel).
A: Steve Heighway (Liverpool 1977, 1978 en 1981), Tony Dunne (Manchester United 168), Shay Brennan (Manchester United 1968), Michael Robinson (Liverpool 1984), Ronnie Whelan (Liverpool 1984), Mark Lawrenson (Liverpool 1984), Roy Keane (Manchester United 1999), Denis Irwin (Manchester United 1999), Steve Finnan (Liverpool 2005), John O 'Shea (Manchester United 2008) en Caoimhin Kelleher (Liverpool 2019).
UEFA European Cup & amp Champions Champions -medaljewenners 1956 tot 2021.
A: Olivier Dacourt, Lucas Digne, Sylvain Distin, Abdoulaye Doucouré, David Ginola, Mickaël Madar, Eliaquim Mangala, Niels Nkounkou, Louis Saha, Morgan Schneiderlin, Djibril Sidibé en Kurt Zouma.
Al 2,374 buitelandse spelers in die Premierliga van seisoen 1992-93 tot 2020-21.
A: Sewe: Erik Lamela (Argentinië), David Luiz (Brasilië), Douglas Luiz (Brasilië), Gabriel Magalhães (Brasilië), Matheus Pereira (Brasilië), Richarlison (Brasilië) en Thiago Silva (Brasilië).
A: Dimitar Berbatov (Tottenham Hotspur, Manchester United en Fulham), Valeri Bojinov (Manchester City), Boncho Genchev (Ipswich Town), Radostin Kishishev (Charlton Athletic), Stanislav Manolev (Fulham), Martin Petrov (Manchester City en Bolton Wanderers), Stiliyan Petrov (Aston Villa), Svetoslav Todorov (West Ham United, Portsmouth & Wigan Athletic) en Aleksandar Tonev (Aston Villa).
A: Manchester United (10 keer), Chelsea (9 keer), Arsenal (7 keer), Liverpool (4 keer), Manchester City (3 keer), West Ham United (3 keer), Everton (3 keer), Aston Villa (3 keer), Tottenham Hotspur (3 keer) en Ipswich Town (3 keer).
FA Youth Cup (Onder-18) eindstryde 1952-53 tot 2020-21.
A: Denemarke (14 doelwitte), België (12 doelwitte), Nederland (11 doelwitte), Turkye (10 doelwitte) en Hongarye (10 doelwitte).