Teenageverslawing - Voorkoming, Probleem, Oorsake - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Tienerverslawing Dit is nie 'n aparte verskynsel nie, dit is 'n probleem van die familie, die individu self en die hele sosiale omgewing. Dit is as gevolg hiervan dat die voorkoming van so 'n verskriklike ongeluk berus op 'n geïntegreerde, omvattende benadering. Dwelmverslawing in adolessensie word gekenmerk deur spesifieke eienskappe. Vandag lê die fundamentele probleem van dwelmverslawing in die samelewing nie uitsluitlik in verslawing nie, maar in die manier om verskeie verslawende middels te aanvaar. Trouens, vir vandag se tieners, is die gebruik van verdowingsmiddels 'n eienaardige tradisie. Statistiek van adolessente dwelmverslawing verklaar dat 20% van die meisies en 56% van adolessente wat aan 'n sterk seks behoort, ten minste een keer die middel van narkotiese effekte gebruik.
Kindersverslawing word gekenmerk deur 'n noue verhouding direk met die oorgangsfase van die voltooiing van die tydperk van kinderloosheid en tot volwassenheid. 'N Jong individu moet skielik hul eie besluite neem en verantwoordelikheid vir hulle hou. As gevolg hiervan, as ouers nie verantwoordelikheid in adolessente kan opdoen nie, kan adolessente afhanklikheid baie nader aan hulle wees as wat ons wil. Daar word vasgestel dat adolessente alkoholisme en dwelmverslawing die gevolg is van adolessente begeerte om ouer te word. Ongelukkig is verslawing in die adolessente omgewing vandag 'n soort geleentheid om jou eie "koelheid" te wys en tred te hou met jou kamerade.
Oorsake van tienerverslawing
Die meeste oortredings in die gedrag van minderjariges (behalwe in gevalle van geestesongesteldhede) word veroorsaak deur onvanpaste ouerskap. Dikwels is ouers heeltemal onkrities vir hul eie opvoedingsmodelle. Dikwels blameer hulle hierdie verslawing op óf die adolessent self óf sy kamerade wat na bewering hom verslaaf het.
Adolessente alkoholisme en dwelmverslawing het lankal sosiale probleme geword. Die toename in die aantal alkoholiste en dwelmverslaafdes onder adolessente skep voorvereistes vir 'n wêreldwye sosiale bedreiging. Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie is alkoholisme en dwelmverslawing die derde hoofoorsake van die dood. Statistieke van adolessente dwelmverslawing en alkoholisme toon dat 80% van volwassenes wat aan alkoholisme of dwelmverslawing ly, hul rampspoedige "loopbaan" in die adolessente tydperk begin het.
Daar is baie faktore wat adolessente uitlok om te eksperimenteer met die gebruik van verskillende middels, maar oor die algemeen is daar twee groot groepe.
Persoonlikheidsversteurings en geestesversteurings van 'n tiener, wat tot gevolg het dat hy nie op 'n ander manier kan besef nie, behalwe as alkoholiese drank of dwelmmiddels gebruik word, behoort aan die eerste groep. In puberteit kan adolessente geraak word deur 'n menigte kwale wat die psige beïnvloed. Daarbenewens word sommige van hierdie siektes eers in die oorgangstydperk opgespoor, omdat die hormonale herorganisasie van die liggaam voorkom, wat die verergering van verborge siektes en die opkoms van nuwes veroorsaak. Ander siektes is aangebore en kan meer uitgespreek word gedurende die tydperk van organisme-herorganisasie. Byvoorbeeld, psigopatie, wat 'n aangebore persoonlikheidsversteuring is, waarvan die persoon en die gemeenskap self ly. Sulke aangebore afwykings of verworwe anomalieë lei tot disharmoniese persoonlikheidsvorming en ontstel sy sosiale aanpassing.
Van groot belang vir die vorming van gedragsversteurings by adolessente wat aan bogenoemde afwykings ly, het 'n nadelige omgewingsimpak, byvoorbeeld 'n gebrek aan opvoeding.
As daar niemand betrokke is by die regstelling van die abnormale gedrag van die kind in die gesin nie, omdat ouers meer belangstel om te drink of hulle net betrokke is by materiële ondersteuning. As 'n tiener opgevoed word in 'n atmosfeer van konstante skandale of in 'n onvolledige familie, word accentuasie of psigopatiese afwykings van karakter net vererger. Die beklemtoning van karakter word individuele uitgesproke kenmerke genoem wat nog nie patologies is nie. Aksentuasies blyk die grens tussen normale en psigopatie te wees. Oor die algemeen is variasies van karakter aksentasies soortgelyk aan psigopatiese eienskappe (opgewondenheid, histerie, ens.), Maar terselfdertyd is al die eienskappe nie so skerp nie. Ook met nadruk is daar geen ernstige oortreding van sosiale aanpassing, soos in psigopatiese omstandighede nie.
Oligofrenie en grens-geestelike onderontwikkeling kan ook bydra tot vroeë verslawing en alkoholgebruik. Sulke adolessente is nie in staat om die gevolge van hul eie aksies korrek te beoordeel nie, hulle is maklik suggereer, waardeur hulle onder die invloed van die omgewing val en meer vatbaar is vir negatiewe effekte as positiewe. Al hierdie en vorm vrugbare grond vir nabootsing van eweknieë wat in die misbruik van alkohol en dwelms gesien is.
Ook adolessente wat geneig is om narkotiese middels te gebruik, kan ook ernstige geestesiektes, soos skisofrenie of maniese depressiewe psigose, hê. Hulle word uitgedruk in geestelike afwykings wat die basis vorm vir die gebruik van alkoholiese drank en dwelms.
Spesifieke gedragseienskappe word toegeskryf aan die tweede groep faktore wat adolessente aanleiding gee tot oormatige gebruik van alkohol of verdowingsmiddels. Adolessensie het sy eie spesifieke gedragstrekke, waardeur die kind moeilik is om die negatiewe effekte te weerstaan.
Die puberteitstydperk word gekenmerk deur spesifieke reaksies op eksterne invloede van verskillende oriëntasies en afwykings in gedragsfunksie, wat in gesonde kinders waargeneem kan word en kan 'n manifestasie van 'n bestaande geestesongesteldheid wees. Dikwels is sulke oortredings inherent in jong mense met verskillende karakter aksentasies of psigopatie.
Adolessente verslawing en dwelmmisbruik is as gevolg van gedragsafwykings. Die meeste van vandag se adolessente word versnel in fisiese ontwikkeling, maar baie van hulle bly infantiel in gedragsreaksies en emosionele manifestasies. Met ander woorde, uiterlik lyk hulle goed gevorm, volwassenes, maar hul gedrag en emosionele reaksie bly op die vlak van die kind. Hulle het 'n voorkoms van kinders se belange en veranderlikheid van emosionele manifestasies, onvolwassenheid van verstandelike funksies, vatbaarheid vir negatiewe impak, 'n neiging om die gedrag van belangrike mense, onverskilligheid, lighoofdigheid, onvermoë om die vrugte van hul eie optrede, onvolwassenheid van verantwoordelikheid, en hoë groei en oënskynlike volwassenheid te evalueer, .
Sulke adolessente kan hulself en hul eie aksies nie altyd krities evalueer nie. Hulle strewe na onafhanklikheid, maar kan nie selfstandig vir hulself finansieel voorsiening maak nie, waardeur hulle afhanklik is van familielede. En in die skoolomgewing moet hulle aan die vereistes van onderwysers voldoen. Daarom probeer hulle vergoed vir hul eie afhanklikheid buite die skoolmure en die huisomgewing, in adolessente groepe, waar almal daarop gemik is om sy eie "koelheid" aan sy kamerade te bewys en deur middel van die metodes en middele wat hy beskikbaar het, te verkry. Sulke metodes is seker gewild in hierdie spesifieke groep, maar sal aansienlik verskil van die vereistes wat die skool en ouers voorgestel het.
Die probleem van tienerverslawing
Tienerverslawing is vandag 'n ernstige probleem wat in alle stadiums van sy voorkoms gekonfronteer moet word. Dit begin met die uitskakeling van onwettige dwelmhandel en eindig met voorkomende werk in opvoedkundige instellings en gesinne. Ongelukkig is die voorkoming van adolessente dwelmverslawing in die praktyk ondoeltreffend. Sedert die eweknie-omgewing op 'n sekere stadium van adolessente ontwikkeling 'n groter impak het as die volwasse omgewing. En terwyl die gebruik van narkotiese stowwe vir kinders die manifestasie van onafhanklikheid en hul eie "koelheid" sal personaliseer, sal die situasie met dwelmverslawing in die wêreld nie verander nie.
Tiener dwelmverslawing en dwelmmisbruik in die samelewing het 'n duidelike negatiewe en verwerpende houding verkry, wat verband hou met onkunde en misverstand oor die verskynsel van dwelmverslawing. Vrees vir die onbekende, en daarom skrikwekkend, angs vir kinders, vrees vir dwelmmafia, vreesaanjaende statistieke, gevestigde stereotipes - dit alles lei tot skerp reaksies van verwerping in die samelewing en die uitstoot van adolessente dwelmverslaafdes. 'N Tiener wat uitgewis word in 'n gesin, 'n groep eweknieë en deur die samelewing verdryf word, is bo-aan die afgrond. En die enigste omgewing waar dit gratis geneem word, is aggressiwiteit en verwerping, die omgewing, met 'n dominante kultuur gebaseer op die verbruik van narkotiese of ander psigoaktiewe middels. Oorlewing van die sogenaamde "normale" samelewing sins 'n tiener verslaafde tot 'n bestaan ​​in 'n omgewing wat sielkundig meer intensief vernietig as narkotiese stowwe, maar waaruit hy nie meer kan leef nie. Net so word 'n spesiale subkultuur van dwelmverslaafdes georganiseer met kenmerkende beginsels van lewe, ideologie, waardesisteem, spraak, eienskappe, mites.
Dwelmverslawing in adolessensie vandag het 'n tragedie geword wat die hele wêreld dek. Ongelukkig is dit 'n integrale deel van wese. Daarom is dit nodig om te verstaan ​​dat die gevolge van adolessente dwelmverslawing die agteruitgang van die samelewing is, wat uiteindelik tot die uitwissing van die mensdom sal lei. Skending en sosiale uitsluiting van tiener-dwelmverslaafdes sal nie die probleem van narkose van die jonger geslag oplos nie.
Voorkoming van dwelmmisbruik by adolessente
Oor die afgelope eeu het dwelmverslawing verskuif van 'n verskynsel wat deur psigiatrie bestudeer is in die kategorie sogenaamde siektes van die samelewing en het 'n algemene sosiale probleem geword. Daarom is die belangrikste taak van die moderne samelewing die voorkoming van adolessente dwelmverslawing. Dit is egter verkeerd om te glo dat slegs die samelewing met so 'n verskynsel moet veg.
Voorkoming van adolessente dwelmverslawing, help adolessente dwelmverslaafdes, wat hierdie verskriklike siekte konfronteer, is die taak van elke lid van die samelewing. Die gevolge van adolessente dwelmverslawing beïnvloed immers nie net die gesinne wat hierdie verskriklike ongeluk gely het nie, maar ook hul omgewing.
Die vernaamste take van die sielkundige benadering en die pedagogiese invloed op die voorkoming van dwelmverslawing lê in die vorming van 'n voldoende mate van selfbeeld onder jongmense, die ontwikkeling van kommunikatiewe vaardighede en vaardighede om peer pressure te weerstaan, aan te pas by veranderende omstandighede en sosiale buigsaamheid te vorm.
Die voorkoming van adolessente dwelmverslawing behels die uitvoering van 'n komplekse politieke en ekonomiese regsmaatreëls, sosiale, mediese-pedagogiese, kulturele, fisiese en ontspanningsaktiwiteite wat daarop gemik is om so 'n verskriklike verskynsel as dwelmverslawing te voorkom.
Behandeling vir adolessente verslawing moet wees:
- geïndividualiseer, met inagneming van al die eienskappe van die pasiënt, wat persoonlike eienskappe, tipe medisyne, sosiale toestande, ens insluit;
- lank en aaneenlopend;
- gefokus op totale onthouding van die gebruik van enige psigo-stowwe, insluitend alkohol.
Behandeling van adolessente verslawing hang direk af van die tyd van opsporing en die spoed van die aanvang van terapie. Tydige opsporing is die taak van die volwasse omgewing van adolessente, veral onderwysers en ouers.