Edik van Amboise, 18 Maart 1563 - Inligting - 2022
Edik van Amboise, 18 Maart 1563
Die Edik van Amboise (18 Maart 1563) beëindig die Eerste Godsdiensoorlog (1562-63) en verleen aan die Hugenote wettige verdraagsaamheid en 'n beperkte reg om te preek op streng beperkte plekke.
Die bevel is baie vinnig ooreengekom in die eerste deel van Maart 1563. Op 18 Februarie is die hertog van Boise dodelik gewond tydens die beleg van Orleans en sterf op 24 Februarie. Dit het beteken dat drie van die oorspronklike vier Katolieke leiers in die oorlog dood was, en die vierde, hertog Anne van Montmorency, was 'n gevangene. Net so was die senior Hugenote -leier, Louis van Condé, 'n gevangene. Op 8 Maart is albei mans vrygelaat, en vredesonderhandelinge is gereël deur Catherine de Medici. Vredevoorwaardes is baie vinnig ooreengekom en uitgereik as die Edik van Amboise.
Onder die voorskrifte van die Edik van Amboise is Hugenote toegelaat in dorpe waar dit op 7 Maart 1563 was, afgesien van Parys, waar dit onwettig gebly het. Boonop sou die koning een stad in elke borgtog in Frankryk kies waar die Hugenote in een voorstad toegelaat sou word, alle here wat die geringe in lae of gemene geregtigheid gehou het, sou in hul eie huise prediking kon hê en alle edeles wat met hoë geregtigheid fiefs gehou het sou kon preek oor hul boedels. Elke individu het gewetensvryheid in sy eie huis gegee, selfs in dorpe waar openbare Hugenote -aanbidding verbied is.
Die edik was minder vrygewig as die edik van Januarie 1562. In die vroeëre edik kon die Hugenote gedurende dagligure oral op die platteland preek, maar nou was dit beperk tot 'n beperkte aantal voorstede en die landgoedere van protestantse edeles.
Boonop sou alle besittings wat van die een of ander kerk gekonfiskeer was, herstel word en alle godsdienstige of krygsgevangenes vrygelaat moes word.
Dit het 'n rukkie geneem voordat die vrede bekragtig is. Die parlement van Parys het aanvanklik geweier, net soos Rouen, Dijon en Toulouse, maar uiteindelik is die verdrag algemeen aanvaar en vier jaar van vrede het gevolg.
Sameswering van Amboise
Sameswering van Amboise, aborsiewe komplot van jong Franse Hugenote -aristokrate in 1560 teen die Katolieke Huis van Guise.
By die toetreding van die 14-jarige Francis II tot die Franse troon in 1559, het die Guise-familie aansien in die regering gekry, wat vyandskap onder die kleiner adel geskep het. 'N Sameswering om hul regering omver te werp, is gevorm in Nantes, met 'n behoeftige Périgord -edelman met die naam La Renaudie as sy hoof, hoewel die ontsteltenis in die eerste plek deur die agente van Louis I de Bourbon, prins de Condé, aangemoedig is. Die Guises is gewaarsku oor die sameswering terwyl die hof in Blois was, en vir groter veiligheid het hulle die koning na Amboise geneem. La Renaudie het egter net sy planne uitgestel, en die samesweerders het in klein partytjies in die bos rondom Amboise vergader. Hulle is egter weer verraai, en baie van hulle is omring en gevange geneem voordat die staatsgreep op 19 Maart 1560 gelewer kon word, en La Renaudie en die res van die samesweerders het die kasteel van Amboise openlik aangeval. Hulle is afgeweer, La Renaudie is dood en 'n groot aantal is gevange geneem.
The Guises het genadelose wraak uitgeoefen. 'N Week lank het die marteling, kwartierings en hangmateriaal voortgeduur, terwyl die lyke in die Loire gegooi is. Die Guises het verder 'n spesiale kommissie byeengeroep om Condé, wat ter dood veroordeel is, te verhoor, maar die saak is deur die kanselier uitgestel, en die dood van Francis II in Desember het Condé gered.
Die kasteel van Amboise ten tyde van die gebeure.
'N Groep provinsiale aristokrate het besluit om die saak in eie hande te neem deur die koning te ontvoer en die broers Guise in hegtenis te neem. Die belangrikste onder die samesweerders was Godefroy de Barry, seigneur de La Renaudie, van Périgord.
La Renaudie versamel om hom eendersdenkende Hugenote-here wat verskillende streke van Frankryk verteenwoordig: Charles de Castelnau de Chalosse, Bouchard d'Aubeterre, Edme de Ferrière-Maligny, kapteins Mazères, Cañizares, Sainte-Marie en Lignières, Jean d'Aubigné (vader van Agrippa d'Aubigné) en Ardoin de Porcelet. Paulon de Mauvans, wie se broer tereggestel is, het die Hugenote van Provence bymekaargekom in Mérindol, 12 Februarie 1560, belowe 2 000 man en stuur 100 na Nantes. Ώ ] Gaspard de Coligny, later ook 'n leidende Hugenoot, het die edeles van Normandië ontmoedig om hulle by die plot te betrek. Vooraanstaande Protestant burgerlik van Orléans, Tours en Lyon was op hoogte van verwikkelinge.
Onder die omstandighede het al meer spesifieke gerugte van die komplot die kardinaal van Lorraine vroegtydig bereik. Op 12 Februarie is 'n gedetailleerde verslag ontvang deur Pierre des Avenelles, 'n advokaat van Parys. Op die 22ste besluit die Guises om die koning en die hof van Blois na die kasteel van Amboise, 'n meer verdedigbare plek, oor te plaas, en versterk die kasteel se verdediging.
Die samesweerders het hul plan van aksie van 1 Maart tot die 16de vertraag, maar die eerste van die plotters se kontingente het vroeg in die dorp aangekom en is stil van 10 Maart af gearresteer.
Die Romeinse keiser verklaar dat kinders wat aan die kerk oorgelaat is, nie herwin mag word nie. 'N Biskop se handtekening is nodig om te sien dat die kerk die kind opgeneem het.
Gesag vir die datum: Wisconsin Lutheran College, Imperial Laws en Lett
In opdrag van 'n meerdere preek Anthony van Padua (Fernando de Bouillon) sy eerste, kragtige preek, die vrug van baie besinning.
Gesag vir die datum: Stoddard, Charles Warren. Die wonderwerker van Padua. Notre Dame, IN: The Ave Maria, 1896.
Die Edik van Amboise verleen noue toestemming vir die uitoefening van die Protestantse godsdiens in Frankryk.
Gesag vir die datum: Groot mans en beroemde vroue.
William Allen, uitgeweke hoof van Engeland en rsquos Rooms -Katolieke, vermaan koning Filips II van Spanje per brief om 'n inval in Engeland te onderneem en verklaar dat die Katolieke daar 'n beroep op hom doen om koningin Elizabeth te straf, en deur God en die mens gedwing word. & Rdquo
Gesag vir die datum: & ldquoAllen, William. & Rdquo The Cardinals of the Holy Roman Church. www.fiu.edu/
Sophia Olelkovich Raziwell is dood, die laaste afstammeling van die Olelkovich-Slutsk-dinastie. Sy was passievol vir Ortodoksie en het geweier om hom tot Katolisisme te bekeer en het 'n wet verkry wat grondeienaars van die streek (die huidige Wit-Rusland) toelaat om Ortodoks te bly. As gevolg van haar pogings, sal die streek rondom Slutsk 'n bastion van Ortodoksie word, en in 1983 word sy heilig verklaar deur die Ortodokse Kerk.
Gesag vir die datum: http://womenshistory.about.com/
Die dood in Helmstadt, Duitsland, van Georg Calixtus wat in die sewentiende eeu die invloedrykste oortreder van Melanchthon & rsquos Lutherse teologie was.
Gesag vir die datum: Schaff, Philip. Die Schaff-Herzog-ensiklopedie van godsdienstige kennis.
Die dood in Longleat, Engeland, van Thomas Ken, opmerklik in sy generasie as een van sewe biskoppe wat na die Tower of London gestuur is omdat hy geweier het om King James II & rsquos Declaration of Indulgence te publiseer. Hy sal deur die daaropvolgende geslagte onthou word as die skrywer van die doksologie & ldquoPrys God van wie alle seëninge vloei. & Rdquo
Gesag vir die datum: http://www.hymnary.org/person/Ken_Thomas
Philip Doddridge word aangestel as 'n nie -konformistiese minister in Engeland. Sy boek The Rise and Progress of Religion in the Soul sal invloedryk wees in die omskakeling van die Engelse staatsman William Wilberforce en vele ander tot die evangeliese Christendom.
Gesag vir die datum: Hatfield, Edwin. Die digters van die kerk. New York: Anson Randolph & amp Company, 1884.
Henry Nott en mede -sendelinge hou die eerste Christelike diens wat ooit in Tahiti gehou is. Die vergadering vind plaas onder die dekking van 'n paar enorme bome met die koning van Tahiti en baie ander Tahitiërs teenwoordig.
Gesag vir die datum: Harrison, Eugene Myers. & quotHerald of the Love of God in Tahiti. & quot Giants of the Missionary Trail.
In Wene vind die eerste openbare uitvoering van Franz Joseph Haydn & rsquos oratorio Creation plaas. Kaartjies is lank voor die tyd uitverkoop. 'N Openbare repetisie en 'n privaat optrede vir die elite het amper 'n jaar tevore ook in Wene plaasgevind.
Die Amerikaanse digter William Cullen Bryant skryf sy Kersgesang & ldquoLook from Thy Sphere of Endless Day & rdquo vir die vyftigjarige herdenking van die Church of the Messiah in Boston.
Gesag vir die datum: Wells, Amos R. 'n Tesourie van gesangverhale. Baker, 1992.
Dood in Racine, Wisconsin, van James De Koven, 'n biskoplike priester en 'n leier van die Anglikaanse ritualisme.
Gesag vir die datum: Pous, William C. Lewe van eerwaarde James de Koven. http://anglicanhistory.org/bios/dekoven/dekoven8.html
Charles Harrison Mason beleef die doop van die Heilige Gees en spreek in tale. As Afro-Amerikaner word hy stigter en hoof van die Church of God in Christ, Inc.
Gesag vir die datum: Biographical Dictionary of Evangelicals.
In die ensikliese Divini redemptoris verklaar Pous Pius XI & ldquoDaar sou vandag nie sosialisme of kommunisme wees as die heersers van die nasies nie die leerstellings en materiële waarskuwings van die Kerk verag het nie. & Rdquo
Gesag vir die datum: Divini redemptoris. www.vatican.va.
Lithuniërs stig The Chronicle, 'n ondergrondse koerant, om Sowjet -wreedheid teenoor Katolieke Christene bloot te lê.
Gesag vir die datum: Kroniek van die Katolieke Kerk in Litaue. Brooklyn, New York.
Na die bekendmaking van 'n seksuele skakeling in 1980 met die kerksekretaris Jessica Hahn, tree Jim Bakker uit as hoof van die PTL -bediening. Hy sal later tronk toe gaan op aanklag van finansiële bedrog.
Onderwerpe soortgelyk aan of soos Edict of Saint-Germain
Die Onluste van Toulouse in 1562 is 'n reeks gebeurtenisse (wat meestal binne 'n week plaasvind) wat lede van die Gereformeerde Kerk van Frankryk (dikwels Hugenote genoem) teen lede van die Rooms -Katolieke Kerk getref het in gewelddadige botsings wat eindig met die dood van tussen 3 000–5 000 burgers van die Franse stad Toulouse. Hierdie gebeurtenisse toon die spanning wat tydens die Franse godsdiensoorloë binnekort in volle burgeroorlog sou ontplof. Wikipedia
Die Franse godsdiensoorloë was 'n lang tydperk van oorlog en volksonrus tussen Katolieke en Hugenote (Gereformeerde/Calvinistiese Protestante) in die Koninkryk Frankryk tussen 1562 en 1598. Na raming het drie miljoen mense in hierdie tydperk omgekom weens geweld, hongersnood of siektes. in wat beskou word as die tweede dodelikste godsdiensoorlog in die Europese geskiedenis. Wikipedia
Die moord op die hertog van Guise deur die Hugenoot Jean de Poltrot by die beleg van Orléans in 1563 verteenwoordig 'n kritieke keerpunt in die Franse godsdiensoorloë. Dit sou die eerste groot sluipmoord wees in 'n bloedstryd tussen die verskillende aristokratiese huise wat die dood van Louis, prins van Condé en die St. Bartholomew 's Day bloedbad sou volg. Wikipedia
Die moord op Hugenote -aanbidders en burgers in 'n gewapende optrede deur troepe van Francis, Hertog van Guise, in Wassy, ​​Frankryk, op 1 Maart 1562. Geïdentifiseer as die eerste groot gebeurtenis in die Franse godsdiensoorloë. Wikipedia
Charles VIII se opvolger, Louis XII, het die Renaissance -vleuel reghoekig met die Gotiese vleuel gebou.
François I was baie lief vir die Amboise -kasteel en het 'n boonste verdieping by die Renaissance -vleuel gevoeg.
Die groot beskermheer van die Franse Renaissance het inderdaad sy jeug deurgebring en daar gewoon gedurende die eerste vyf jaar van sy bewind.
Die charismatiese koning was 'n man van plesier, weelde en skoonheid en het prestige gebring aan Amboise, waar hy uitbundige feeste gehou het.
Die Beskermer van Kuns en Lettere en 'n kundige en verfynde man, François I, het sy lewe deurgebring omring deur die beste geeste van sy era.
Daarom het hy Leonardo da Vinci genooi om na die nabygeleë Clos Luçé te verhuis.
Die koning het die ou kunstenaar gereeld besoek deur 'n geheime gang te gebruik wat die kasteel met Le Clos Luçé verbind.
Lodewyk XIII het die kasteel aan sy broer, Gaston d 'Orléans, nagelaat wat die grootste deel van sy lewe spandeer het teen sy eie broer!
As vergelding het die koning sy troepe gestuur wat op die kasteel geskiet het en ongelukkig die skanse vernietig het!
Amboise -kasteel keer uiteindelik terug na die Franse kroon.
In die vroeë 19de eeu het Napoleon I Amboise nagelaat aan die geldlose Roger Ducros, 'n lid van die Directory -regering, wat dit in 'n steengroef verander het!
Al wat dus van die kasteel oorbly, is die Logis du Roi, Gotiese en Renaissance -vlerke, Besoek Heurtault op die skans en Chapelle St-Hubert.
Die privaat woonstelle op die boonste verdieping van die Renaissance-vleuel is later in Empire-styl vir Louis-Philippe opgeknap.
Tuine en terrasse is aangelê op die terrein van die voormalige geboue.
Hulle spog met uitstekende uitsigte oor die Loire en die dakke van die middeleeuse stad.
Daar word gesê dat die Flamboyant Gothic Chapelle St-Hubert, wat in 1491 vir Ann van Bretagne gebou is, die graf van Leonardo da Vinci beskut.
Amboise Castle behoort aan die St-Louis Foundation, 'n trust wat deur die graaf van Parys gestig is om die Franse nasionale erfenis te bewaar.
Koördinate: Lat 47.413336 – Long 0.985551
Foto's via Wikimedia Commons: Kasteel gesien vanaf die brug – Renaissance-kaggel – Kasteel voor 1579 – Chapelle Saint-Hubert CC BY-SA 3.0
Die stad is bekend vir die Clos Lucé -herenhuis waar Leonardo da Vinci gewoon het (en uiteindelik gesterf het) op uitnodiging van koning Frans I van Frankryk, wie se Château d'Amboise, wat die stad oorheers, net 500 m geleë is ) weg. Die smal strate bevat 'n paar goeie voorbeelde van houtbehuising.
Net buite die stad is die Pagode de Chanteloup, 'n 441 meter lange Chinese pagode wat in 1775 deur die hertog van Choiseul gebou is. Die Pagoda is sewe vlakke hoog, met elke vlak effens kleiner as die laaste een. 'N Binnetrap om alle vlakke te bereik, is oop vir die publiek.
Die Musée de la Poste (in die Hôtel Joyeuse) is 'n museum wat die geskiedenis van die posafleweringsdiens opspoor.
'N Fontein van die 19de eeu deur John Oswald van 'n skilpad bo-op 'n teddiebeerfiguur, voor die plek waar die markte gehou word.
Op die oewer van die Loire -rivier
Edik van Amboise, 18 Maart 1563 - Geskiedenis
Sedert die skielike dood van koning HENRI II., In Frankryk, het twee edele faksies twis gehad oor politieke invloed, aangesien die Guise -faksie gekies het vir radikale katolisisme, die kompromislose implementering van die Tridentynse hervorming, die ander faksie Calvinisme, het die aangeleentheid die karakter aanneem van 'n godsdienstige (konfessionele) konflik. In 1560 het koning FRANCIS II. gesterf het, opgevolg deur sy broer CHARLES IX., 'n kind van tien wat sy ma CATHERINE DE MEDICI probeer koninklike beheer herstel het, het haar volgelinge die derde faksie gevorm, matig Katoliek, maar nie toegewyd aan die Tridentine -teenhervorming nie.
Op Maart 1562 beveel Duke FRANCIS DE GUISE, leier van die radikale Katolieke party, die MASSAKER VAN VASSIE, die moord op ongewapende Hugenote wat destyds godsdiens bygewoon het. Die gebeurtenis is die begin van die Eerste Hugenote -oorlog. Op 16 Maart gaan hertog Francis Parys triomfantlik binne. Catherine de Medici het saam met die hertog de Guise die Hugenote -party 'n alliansie aangegaan met Engeland (September). Orleans, wat deur die Hugenote gehou word, is beleër. Op 19 Desember is die Hugenote -leër, onder leiding van CONDE en COLIGNY, verslaan deur hertog Francis, MONTMORENCY en hul Katolieke magte in die BATTLE OF DREUX. Op 24 Februarie 1563 sterf hertog Francis aan sy wonde. Die VERDRAG VAN AMBOISE van 19 Maart 1563 het die oorlog beëindig en die Hugenote godsdienstige verdraagsaamheid in hul vestings verleen.
Franse staatsman en voorstander van godsdienstige verdraagsaamheid b. Auvergne, naby Aigueperse, 1507 o. Vignay, 13 Maart 1573. Sy vader was 'n geneesheer en het ook as rekeningkundige vir Karel van Bourbon gedien. Sy vroeë opvoeding was in Toulouse totdat hy in 1523 uit Frankryk moes vlug. Ses jaar studeer hy regte in Padua, waarna hy by sy vader in Rome aansluit, waar hy as ouditeur van die rota dien. Toe hy in 1534 na Frankryk terugkeer, beoefen hy regte, en hy trou in 1537. L'H ô pital word aangestel as berader van die Parlement van 1537 tot 1547. In 1547 stuur Henry II hom na Bologna as sy verteenwoordiger die eerste sitting van die Council of Trent. L'H ô pital het in 1548 na Frankryk teruggekeer en kanselier geword vir prinses Margaret, die suster van die koning. In 1553 word hy aangestel as meester van versoeke en in 1554 president van die Chambre des Comptes. In 1557 word hy lid van die privaatraad. Hy bereik die hoogtepunt van sy loopbaan toe hy deur die invloed van catherine de m É dicis aangestel is as kanselier van Frankryk (1560). Hy het in hierdie posisie gedien tydens 'n tydperk van godsdienstige twis in Frankryk oor die opkoms van die Hugenote.
Godsdiensoorloë. In 1561 verskyn hy voor 'n vergadering van die State-Generaal om 'n beroep op groter verdraagsaamheid. Die gevolg was die inwerkingtreding van die Edik van Orl é ans (1561) en die Edik van Januarie 1562, wat verbeterde toestande vir die Hugenote gebied het. 'N Slagting van Hugenote deur soldate van Francis, die hertog van Guise, het in Maart 1562 plaasgevind. Uit protes het L'H ô pital teruggetrek na sy boedels in Vignay totdat die burgerstryd beëindig is deur die Edik van Amboise (Maart 1563), wat die regte van die Hugenote beskerm het. By sy terugkeer na die hof het L'H ô pital onderneem om die regering van Catherine de M é dicis te versterk. Op sy voorneme het die koninklike raad geweier om die handelinge van die Raad van Trent te publiseer vanweë hul konflik met die Gallikaanse vryhede van die Franse Kerk. Hy ondersteun die standpunt van die gematigde Katolieke party in teenstelling met die regse Guise -posisie. In 1566 verkry hy die aanneming van die Ordonnansie van Moulin, wat voorsiening maak vir hervorming van die regbank. Geen verdere hervormings was moontlik sedert godsdienstige vyandighede in 1567 weer uitgebreek het en die invloed van L'H ô pital begin afneem het. Catherine de M é dicis het hom die skuld gegee vir beleid van matigheid wat sy gesteun het, maar wat volgens sy kritici verantwoordelik was vir die toenemende godsdienstige twis. Toe die tweede fase van die godsdiensoorloë begin, het die kritiek op sy beleid toegeneem. Die kardinaal van Lorraine, die hertog van Alva, en ander beskuldig hom dat hy die Hugenote ondersteun het. In 1568 moes hy as gevolg van pouslike druk sy pos as bewaarder van die seëls bedank. In ruil daarvoor het die pouslike Curia beheer oor sekere kerkeiendom aan die Franse regering oorgedra. Kort hierna onttrek L'H ô pital aan die openbare lewe, met die oortuiging dat sy ontslag uit sy pos noodsaaklik was vir die vrede van Frankryk, hoewel hy tegnies nie die kansellaris bedank het nie, totdat hy in Februarie 1573 daartoe gedwing is.
Laat lewe. L'H ô pital het die laaste jare van sy lewe in afsondering by Vignay deurgebring. Hier skryf hy gedigte en ander kort kommentare oor sy era. In 1570 rig hy 'n kort memoires getiteld aan Charles IX Le But de la guerre et de la paix, ou discours du chancelier l'Hospital pour exhorter Charles IX à donner la paix à ses sujets. In 1585 publiseer 'n kleinseun nog een van sy werke, getiteld Epistolarum seu sermonum libri seks.
Alhoewel Michel de L'H ô pital in sy eie tyd van kettery beskuldig is, het hy tot die einde van sy lewe 'n praktiserende Katoliek gebly. Sy vyande het hom gekritiseer vir die beleid om die welsyn van Frankryk bo die welsyn van 'n enkele groep te plaas. Catherine het haar beleid vir baie jare na sy dood voortgesit, ondanks die feit dat dit verantwoordelik was vir sy val uit die mag. Hy betreur die oordrewe van die bloedbad van st. bartholomeus se dag, wat minder as 'n jaar voor sy dood plaasgevind het, en hy het dit so aangedui in 'n brief aan Charles IX.
Nie 'n baie akkurate prentjie nie. Op FR moet ons vermy om artikels te plaas wat doelbewus 'n paar geselekteerde " -feite " voorstel (waarvan sommige nogal twyfelagtig is) en ander doelbewus weglaat. Die term is polemies, en die gebruik van polemiek is in stryd met die konserwatiewe liefde en strewe na die waarheid, waarheen die feite ons ook al mag lei.
Soos pous Johannes Paulus II geleer het in Ut Unum Sint (1995) " Tog kan Christene, behalwe die leerstellige verskille wat opgelos moet word, nie die las onderskat van jarelange bedenkinge wat uit die verlede geërf is, en van wedersydse misverstande en vooroordele nie. Selfvoldaanheid, onverskilligheid en onvoldoende kennis van mekaar vererger hierdie situasie dikwels. Die verbintenis tot ekumenisme moet gevolglik berus op die bekering van harte en op gebed, wat ook sal lei tot die nodige suiwering van herinneringe uit die verlede. Met die genade van die Heilige Gees word die Here se dissipels, geïnspireer deur liefde, deur die krag van die waarheid en deur 'n opregte begeerte na wedersydse vergifnis en versoening, opgeroep om saam hul pynlike verlede en die seer wat verlede steeds jammer, selfs vandag nog. Almal saam word hulle uitgenooi deur die steeds nuwe krag van die Evangelie om met opregte en totale objektiwiteit die foute wat gemaak is en die voorwaardelike faktore aan die werk aan die oorsprong van hul betreurenswaardige afdelings te erken. Wat nodig is, is 'n kalm, helder en waarheidsgetroue visie op dinge, 'n visie lewendig deur goddelike barmhartigheid en in staat is om die gedagtes van mense te bevry en om by elkeen 'n hernieude bereidheid te inspireer, juis met die doel om die Evangelie aan die mense te verkondig en vroue van elke volk en nasie. "
Vul die feite in en dui aan waar u die poste feite dubios vind.
Dit is wat die Hugenote geglo het.
Waarom hulle bereid was om hul vaderland prys te gee eerder as om hul Verlosser, Jesus Christus, die Here prys te gee.
Dit is waaroor die Christendom eintlik gaan.
Luister en kyk en wees geseënd vandag.
Hier is 'n goeie opsomming vanuit die Katolieke perspektief, uit die 1917 Katolieke ensiklopedie. Dit is 'n goeie verwysing vir Protestante wat 'n beter begrip van Katolisisme soek, en is aanlyn beskikbaar op http://www.newadvent.org
Die artikel oor die Franse protestantisme kan hier gevind word, waaruit die onderstaande gedeelte 'n uittreksel is. U sal sien dat dit baie van die feite invul wat uitgelaat is deur die artikel wat u geplaas het, en 'n paar konteks bied vir sommige van die ander feite. Ek glo dat hierdie artikel meer liefdadig is vir die protestante POV as die artikel wat u vir die Katolieke POV gepos het, maar u kan u eie gevolgtrekking hieroor maak. Dit is in elk geval my opregte hoop dat hierdie artikel 'n bietjie balans sal bied en u sal help om 'n beter begrip van hierdie tydperk in die geskiedenis te kry.
Die geskiedenis van die Franse protestantisme kan in vier goed gedefinieerde periodes verdeel word: (1) 'n Militante tydperk waarin dit vir vryheid worstel (1559-98) (2) die periode van die Edik van Nantes (1598-1685) ( 3) die tydperk van die herroeping tot die rewolusie (1685-1800) (4) die tydperk van die rewolusie tot die skeiding (1801-1905).
Die organisering van hul dissipline en aanbidding het die Hugenote 'n nuwe uitbreidingsmag gegee. Bietjie vir bietjie dring hulle deur in die geledere van die adel. Een van die vernaamste gesinne van die koninkryk, die Coligny, verbonde aan die Montmorency, het hulle hul mees gesiene rekrute in d 'Andelot, admiraal Coligny en kardinaal Odet de Chatillon voorsien. Binnekort bely die koningin van Navarra, Jeanne d 'Albret, dogter van Margaret van Navarra, Calvinisme en bring dit met geweld in haar heerskappy in. Haar man, Antoine* de Bourbon, die eerste prins van die bloed, het soms gelyk asof hy saam met sy broer Prince de Cond & eacute na die Hugenote gegaan het, wat van sy kant nooit gewankel het in sy trou aan die nuwe sekte nie. Selfs die parlement van Parys, wat die stryd teen die kettery so energiek voortgesit het, het toegelaat dat hulle besmet raak, en baie van die lede omhels die nuwe leerstelling. Dit was nodig om ernstig te handel met die vele wat in die gevangenis was, onder andere Antoine* du Bourg. Maar op hierdie stadium sterf Henry II en laat die troon oor aan 'n delikate kind van sestien. Niks kon voordeliger gewees het vir die Hugenote nie. Net op daardie tydstip vorm hulle 'n talle groep in byna elke distrik van Frankryk. Sekere provinsies, soos Normandië, het tot 5000 van hulle op 'n dag 6000 mense by die Pr & eacute-aux-clercs in Parys bevat, het die Psalms van Marot gesing wat die Hugenote Basse-Guyenne aangeneem het. ses georganiseerde kerke. Twee jaar later tel Bordeaux 7000 van die Gereformeerde Rouen, 10.000 word genoem van 20.000 in Toulouse, en die Prince de Cond & eacute bied 'n lys van 2050 kerke aan, wat weliswaar nie geïdentifiseer kan word nie. Die pouslike nuncio het aan Rome geskryf dat die koninkryk meer as die helfte van die Hugenote was, maar dit was beslis 'n oordrywing, want die Venesiaanse ambassadeur beraam dat die distrik wat besmet was met hierdie fout nie in die tiende deel van Frankryk was nie, maar dit is duidelik dat die Hugenote nie meer kon nie word beskou as 'n paar verspreide handvol individue, wie se saak bevredigend deur 'n paar geregtelike vervolgings hanteer kan word. Georganiseer in kerke wat met sinodes verbind is, versterk deur die ondersteuning van groot here van wie sommige toegang tot die rade van die Kroon gehad het, vorm die Calviniste van toe af 'n politieke mag wat sy aktiwiteit in nasionale aangeleenthede uitgeoefen het en 'n eie geskiedenis gehad het.
Na die toetreding van Francis II, en deur die invloed van die Guises, wat almagtig was saam met die koning en sterk toegewyd was aan die katolisisme, is die bevele teen die Hugenote nog erger gemaak. Antoine* du Bourg is verbrand, en 'n koninklike edik (4 September 1559) het beveel dat huise waarin onwettige byeenkomste gehou is, geslyp moet word en dat die organiseerders van sulke byeenkomste met die dood gestraf moes word. Die Hugenote was verbitterd oor hierdie maatreëls en het voordeel getrek uit elke rede tot ontevredenheid wat die regering van die Guises bied. Nadat hulle met hul teoloë in Strasburg en Genève beraadslaag het, het hulle besluit om wapen te gebruik. 'N Plot is gevorm, waarvan die werklike leier die Prince de Conde was, hoewel die organisasie daarvan aan die Sieur de la Renaudi & eacute was toevertrou, 'n edelman van P & eacuterigord, wat deur die parlement van Dijon skuldig bevind is aan vervalsing, na Genève gevlug het, en het daar 'n vurige Calvinis geword. Hy het Genève en Engeland besoek en die provinsies van Frankryk gesoek om soldate te werf en hulle oor die hof byeen te bring, want die plan was om die Guises vas te vang sonder om, soos die samesweerders gesê het, die koning se hande te lê. Terwyl die Hof om die Hugenote -vyandigheid te ontwapen, sy agente beveel om van vervolging op te hou en 'n algemene amnestie af te kondig, waaruit slegs predikers en samesweerders uitgesluit is, is die Guises gewaarsku dat die komplot uitgebroei is en sodoende die opstand in die kiem kon smoor die bloed van die samesweerders wat in groepe bymekaargekom het oor Amboise, waar die koning gebly het (19 Maart 1560). Die wrok wat veroorsaak is deur die erns van hierdie onderdrukking en die aanstelling as kanselier van Michel de L 'H & ocircpital, 'n landdros van groot matigheid, het spoedig gelei tot die aanneming van minder gewelddadige beradings wat die Edik van Romorantin (Mei 1560) die lot van die Protestante versag het , wat as hul advokate voor die "Assemble of Notables " (Augustus 1560) die Prince de Conde, die kanselier L 'H & ocircpital en die biskoppe van Valence en Vienne gehad het.
Die toetreding van Charles IX, 'n minderjarige (Desember 1560), het as koningin -regent sy moeder Catharine de ' Medici aan die bewind gekom. Dit was gelukkig vir die Hugenote. Die ambisieuse regent het byna onverskillig vir leervrae geen mate van verdraagsaamheid toegestaan ​​nie, op voorwaarde dat sy in vrede haar mag sou geniet. Sy het die Conde en die Coligny toegelaat om die gereformeerde godsdiens by die hof te beoefen, en selfs ontbied om daar Jean de Mouluc, biskop van Valence, te preek, 'n Calvinis wat skaars deur sy verstekker verberg was. Terselfdertyd het sy die parlement van Parys beveel om die vervolging op te skort en Hugenote -aanbidding buite die stede gemagtig totdat 'n nasionale raad oor die saak moes uitgespreek het. 'N Edik wat in April afgekondig is, terwyl dit godsdienstige manifestasies verbied, stel diegene vry wat op godsdienstige gronde in die tronk was. Tevergeefs het die parlement van Parys probeer om die publikasie van hierdie bevel op te skort, 'n regskommissie wat bestaan ​​het uit vorste, hoë amptenare van die Kroon en lede van die Koninklike Raad, die Hugenote amnestie verleen op die voorwaarde dat hulle voortaan soos Katolieke. In die hoop om 'n versoening te bewerkstellig tussen die twee godsdienste, vergader Catharine Katolieke prelate en Hugenote -predikante tydens die Conference of Poissy. Vir laasgenoemde het Th & eacuteodore de B & egraveze gepraat vir eersgenoemde, die kardinaal van Lorraine. Elke party het die oorwinning behaal. Ten slotte het die koning die Hugenote verbied om kerklike eiendom te besit, en die Katolieke om in te meng met die Hugenote -aanbidding. In Januarie 1562 is die Hugenote gemagtig om hul vergaderings buite die dorpe te hou, maar moes al die eiendom wat uit die geestelikes geneem is, herstel en hulle weerhou van oproer en onwettige byeenkomste. Hierdie bevel het die mededingende faksies in Parys egter net kwaad gemaak. Dit het onrus veroorsaak wat Catharine en die hof verplig het om te vlug. Die hertog van Guise, op pad van Lorraine om weer by die koningin aan te sluit, vind by Vassy in Champagne ongeveer ses of sewehonderd Hugenote wat godsdienstige aanbidding hou (1 Maart 1562), wat volgens die Edik van Januarie geen reg gehad het om te doen nie, Vassy is 'n versterkte stad. Hulle sang het spoedig inmeng met die mis waarop die hertog van Guise gehelp het. Onderlinge provokasies het ontstaan, 'n rusie het uitgebreek en bloed was gestort. Drie en twintig Hugenote is doodgemaak en meer as honderd gewond.
Met die oproep van die Prince de Conde het die eerste van die burgeroorloë begin, die '8220 oorloë van godsdiens'. Die Hugenote het opgestaan, soos hulle gesê het, om respek af te dwing vir die Edik van Januarie, wat die hertog van Guise onder sy voete vertrap het. Oral vind die wedersydse vyandighede uitval in gewelddade. Hugenote is op die een plek vermoor, monnike en godsdienstige op 'n ander plek. Waar die opstandelinge ook die bemeestering verkry het, is kerke afgedank, standbeelde en kruise vermink, heilige gereedskap ontheilig in heilige burleske en oorblyfsels van heiliges in die vlamme gewerp. Die ernstigste ontmoetings het plaasgevind by Orl & eacuteans, waar die hertog van Guise verraderlik deur 'n Hugenoot vermoor is. Die moordenaar Poltrot de M & eacuter & eacute het verklaar dat B & egraveze en Coligny hom aangespoor het. Finally, although Conde and Coligny had not been ashamed to purchase support from Queen Elizabeth of England by delivering Havre over to her, the victory remained with the Catholics. Peace was established by the Edict of Amboise (19 March, 1563), which left the Huguenots freedom of worship in one town out of each bailiwick (bailliage) and in the castles of lords who exercised the power of life and death (haute justice). Four years later there was another civil war which lasted six months and ended in the Peace of Longjumeau (23 March, 1568), re-establishing the Edict of Amboise. Five months later hostilities recommenced. Conde occupied La Rochelle, but he was killed at Jarnac, and Coligny, who succeeded to his command was defeated at Moncontour. Peace was made in the following year, and the Edict of Saint-Germain (8 April, 1570) granted the Huguenots freedom of worship wherever their worship had been carried on before the war, besides leaving in their hands the four following refuges — La Rochelle, Montauban, La Charite, and Cognac.