ŉ Mens sou nie kon dink dit is minder as drie maande gelede dat sy ma sy lewelose lyfie uit ŉ swembad getrek het waar hy langer as vyf minute onder water was nie.
Sy vertel dit was tussen vyf en sewe minute nadat hulle by die balletskool aangekom het dat sy besef het Myburgh is nie meer naby haar nie. Sy het dadelik na hom begin soek en sy maatjie gesien wat by ŉ hekkie staan wat lei na ŉ ander erf. Dié erf is omring met ŉ hoë muur met doringdraad bo-op en die hekkie in die muur is gesluit.
“Ek het die maatjie gevra, ‘Waar is Myburgh?’, en hy het met sy vingertjie na ŉ swembad gewys aan die ander kant van die muur,” vertel Marzanne. Sy het onmiddellik besef wat gebeur het. Onder deur die muur loop ŉ reënwatersloot deur ŉ gat wat sowat drie bakstene hoog is. Myburgh het deur dié sloot en die gat in die muur gekruip om aan die ander kant uit te kom.
Die swembad was ongebruik en grasgroen – byna ononderskeibaar van die gras om die swembad. In die water het Marzanne Myburgh se rooi hempie gewaar. Hy het met sy gesig na onder in die water gedryf naby die kant van die swembad.
Myburgh was wakker, maar kon glad nie praat nie. Sy oë was glaserig, sy handjies was slap, hy het net in die verte gestaar en sy lyfie was stram. Dokters het nie geweet of hy breinskade het en of dit slegs die uitwerking van die medikasie is wat dit veroorsaak het nie.
“Hy het geen vrees of angs vir water nie, en hy verstaan die dood, maar is nie bang vir die dood nie,” sê sy. “Hy doen wel fisioterapie om sy lyfie net weer sterk te kry, maar daar is geen langtermynskade nie.”
En ja, Myburgh onthou die gebeure by die swembad baie goed. “Hy het later vir my vertel hy wou loop op die ‘uneven grass’ toe hy ‘geflip en geval’ het. As jy hom vra wat het toe gebeur, sê hy: ‘Mamma, ek het gestruggle.’ Hy onthou die plek van die ‘uneven grass’.”
“Elke dag as ek vir hom kyk, loop my hart oor van dankbaarheid. As ek sy gesiggie sien, sien ek God se goedheid en guns in ŉ mens se lewe. Ek staan verstom oor sy goedheid en genade.”