Deur Edilia Las 14 September 2018 05:01
Ek word onlangs gedwing om sonder my selfoon reg te kom vir 'n tydjie. Hy het finaal die gees gegee. Wat 'n hartseer dag! Ek besef toe, nes die spreekwoord sê, jy weet nie wat jy het totdat jy dit verloor nie.
Ek bevind myself toe in 'n situasie wat my opnuut laat besef het hoe selfone regtigwaar 'n impak op 'n mens se daaglikse lewe het. Ek het skielik nie geweet hoe om my te gedra as ek in 'n lang ry moes staan of as ek alleen is nie. 'n Mens raak so gewoond aan daardie toestel dat jy jouself van vooraf moet vind die dag wanneer jy daarsonder moet klaarkom.
Want ja, soos ek dit sien, kan dit netsowel jou digitale sielsgenoot wees. Jy slaap in een kamer daarmee en dis die eerste ding waarna jy soggens soek. So wanneer jy vir 'n tyd koebaai moet sê, is dit voorwaar 'n uitdaging.
Ek dink dis teen die tweede week (nadat ek gesulk het) dat ek aanvaar het ek sal nou maar vir eers daarsonder moet wees. Dit het my laat besef hoeveel aandag 'n mens aan 'n selfoon gee eerder as aan realiteit.
'n Paar groot veranderinge het in hierdie tyd plaasgevind. Ek het soggens leer bid die oomblik wanneer ek my oë oopmaak – iets waaraan ek nie altyd aandag gegee het nie. 'n Mens vat soms die lewe as vanselfsprekend, maar wat 'n mens nie altyd besef nie is dat dit ook 'n genadekans is. Ek kon bou aan my verhouding met God.
Ek het elke oggend in die vars oggendlug my vergaap aan die natuur. Hoe mooi die bome skakerings van groen het. En ek het saggies dankie gesê, want dis die mooi goed wat vir ons verniet gegee is wat ons soms miskyk. Bedags wanneer ek kampus toe gereis het, het ek gesien hoe mense steeds vir mekaar omgee.
Ek het my "sielsgenoot" gemis, maar ek het soveel dinge geleer. Omdat ek geen ander keuse gehad het nie, het ek leer luister na ander mense.
My oorfone was altyd gereed as ek vreemdelinge moes trotseer, maar nou kan ek met 'n glimlag sit en luister na al die gesprekke in die taxi. Die een antie is bekommerd oor stakings en 'n ander praat oor liefdesprobleme. Ek kon identifiseer en simpatiseer met waardeur ander mense gaan.
Ek het besef hoeveel aandag 'n mens aan 'n selfoon gee eerder as aan realiteit
Ek het selfs eendag 'n traan weggesluk vir 'n ou antie se hartseer verhaal van haar seun wat by bendes betrokke is.
Ek het ook besef dat mense gehaltetyd verkeerd hanteer.
Vat byvoorbeeld as 'n mens uitgaan met jou vriende. Die belangrikste ding is tog om foto's te neem, reg? Verkeerd. 'n Mens moet die oomblik geniet. Ek kon my inleef in alles wat ons gedoen het en het geen oomblik gemis omdat ek 'n honderd selfies moes neem nie. Ek het my vriende op meer intieme maniere leer ken deur regtig na hulle te kyk, waar te neem en te luister.
Hoewel die tydjie sonder 'n selfoon baie ongerieflik was, kon ek daardeur kom en ek kon op die einde van die dag sien dat dit regtig nie so 'n slegte ding is om jou foon nou en dan neer te sit nie. Dit het eintlik my oë oopgemaak.
Dis belangrik dat ons ook vir ander dinge tyd maak. Wanneer laas het jy 'n paar ure met jou familie deurgebring sonder om een keer op jou foon te wees? Waneer laas het jy 'n mooi oomblik net ingeneem sonder om 'n foto daarvan te wil neem?
Ek het besef 'n selfoon of enige ander toestel is tog noodsaaklik, maar daar moet 'n balans wees.
Dis tyd dat ons regtig vir mekaar tyd maak. Maak tyd om na mekaar te luister. Ons kan so vinnig mekaar oor die foon verseker dat ons vir mekaar gaan bid, maar doen ons dit regtig?
Daar is 'n spreekwoord wat sê: "Not everything you lose is a loss". Miskien word ons in situasies geplaas om ons persepsie te verander. Ons word dalk gedwing om die belangrike dinge in die lewe weer raak te sien.
Hierdie ervaring sonder selfoon sal my altyd herinner dat ek die belangrike dinge in die lewe moet raaksien en ek mooi dinge moet inneem en nie net as vanselfsprekend aanvaar nie.
E-pos jou rubriek (800) woorde) en 'n foto van jouself (300dpi) vir "Wat die hart van vol is" na kuier@kuier.co.za met die woord RUBRIEK in die onderwerplyn of stuur dit met gewone pos na: