Sy het aanvanklik ontken dat sy valuta in haar besit het, maar nadat sy ondervra is, het sy erken dat sy $650 000 by haar het. Die kontant behoort nie aan haar nie, het sy gesê. Sy wou egter nie sê aan wie die geld behoort nie.
Doeanebeamptes het ’n strafregtelike klag van valuta-smokkeling en die versuim om dit te verklaar by die plaaslike polisiekantoor ingedien.
Christina het ’n liefde vir vintage en versamelgoed, soos haar ouma se handspieël- en borselstel op haar spieëltafel. “As iets nie ’n geskiedenis het nie, ag, dan is dit so betekenisloos,” voel sy.
Toe Aldridge Jacobs op ’n dag by die huis kom en ’n gekap hoor, was hy nie te verbaas nie. Sy vrou, Christina, is immers nie een vir rondsit en wag dat dinge gebeur nie. Nietemin het hy nie verwag om haar met ’n vyfpondhamer aan te tref in wat daardie oggend nog ’n aparte kombuis was nie.
Dié ma van drie – Monquer (35), Aldridge (33) en Charlotte (31) – lag alte lekker wanneer sy die storie vertel. “Ons woon al sedert 1987 hier in Kraaifontein. Die huis was twee jaar oud toe ons hom gekoop het, maar ek kon nie die beknopte kombuis vat nie. Toe Al daardie dag by die huis kom, sien hy net bakstene waai soos ek die kombuismuur uitkap. Ek wens jy kon sy gesig sien!”
En dan was daar die keer toe sy die vloer geteël wou hê, want met die volvloermatte kon sy ook nie meer saamleef nie. Aldridge het net die tradisionele terracotta-kleiteëls begin lê toe Christina besluit sy spring self in. “Ek wil mos ’n ding tjop- tjop klaarkry en hy het net te stadig geteël na my sin!”
Ná 38 jaar is dié oud-onderwyser gewoond aan Christina se manier van doen. “Ja, wanneer sy eers ’n idee in haar kop kry, weet ek hier kom werk vir my. Ek leef maar in haar skaduwee,” grap Aldridge. “Nie regtig nie,” sê Christina. “Al is verdraagsaam, maar hy raak ’n bietjie opstroppelis wanneer ek die meubels so rondskuif. Hy is die een met die grade en hy was my eerste kêrel. Ek het die skool jonk verlaat; ek het altyd hard gewerk aan alles wat ek aanpak.”
“Ek gaan nie agter trends aan nie,” verduidelik Chris na. “Ek skep ’n gevoel, nie ’n styl nie. Ek koop wat met my praat en wat my herinner aan my kinderdae – landelik en vintage is waarvan ek hou. Daar’s min nuwe goed in my huis; amper net die yskas en stoof. “Ek hou van sagte kleure – witte, gryse en groene – en verf graag my meubels so met krytverf. Ek’s ’n romantiese mens en ’n versamelaar. Ek het jare lank ou porselein en eetgerei versamel. Al moet my net keer wanneer ek ’n mooi teepot sien; hulle staan al tot in die opwaskamer ...
“My ma het my geleer: Jou familie is die eregaste in jou huis. Sy het niks gebêre vir ’n spesiale geleentheid nie. Als op my rakke is gebruiks­ goed; dis nie vir uitstal nie,” beduie sy na haar kombuisrakke. En as ouma van Monquer en vroulief Cindy se kleinspan – vier kinders tussen ses en 16 – hou sy by dié beginsel: “As hulle iets breek, is dit oraait. Niks is so spesiaal dat dit belangriker is as my mense nie.”