Victor Kiernan - Geskiedenis Podcasts - 2021
Victor Kiernan, een van die drie kinders van John Edward Kiernan, is op 4 September 1913 in Ashton upon Mersey gebore. Hy is opgevoed aan die Manchester Grammar School (1924–31) waar hy baie pryse en beurse gewen het. (1)
In 1931 gaan Kiernan na die Trinity College met 'n geskiedenisstudie. Die grootste invloed op Kiernan was Maurice Dobb. As dosent in ekonomie was hy in 1922 lid van die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje en was hy openlik met sy studente oor sy kommunistiese oortuigings. Kiernan het later berig: "Ons het toe nie tyd gehad om die marxistiese teorie meer as baie grof te assimileer nie; dit het eers in Engeland begin wortel skiet, hoewel dit 'n merkwaardige uitlegter in Cambridge in Maurice Dobb gehad het." (2) Dobb se huis, "St Andrews" in Chesterton Lane, was 'n gereelde ontmoetingsplek vir kommuniste in Cambridge dat dit plaaslik bekend was as "The Red House".
David Guest het by die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje aangesluit. Hy het die hoof geword van 'n sel wat Victor Kiernan, John Cornford, Guy Burgess, Donald Maclean en James Klugmann insluit. Dit het dons soos Maurice Dobb en John Bernal in staat gestel om agter te sit. "Die bereidheid van David Haden-Guest om verantwoordelikheid vir die organisasie te aanvaar, het 'n ander nuttige uitwerking. Dit het 'n ongewenste las van die skouers van Dobb, Bernal en Pascal gehef, wat as genote van hul onderskeie kolleges dit wyser geag het om diskreet in die Die universiteitsowerhede het 'n vaag verdraagsame beskouing van voorgraadse buitensporighede op politieke gebied, maar dons wat bekend was as aktiewe kommunistiese amptenare, sou onnodige probleme die hoof gebied het. " (3) Daar word beweer dat David Guest 'in die gang by Trinity sou instap met 'n hamer en sekelpen op sy lapel'. (4) Met die hulp van Dave Springhall, die nasionale organiseerder van die Young Communist League, het die partytjie spoedig 25 lede gehad, slegs Trinity College 12 lede en weeklikse vergaderings in die studente se kamers.
Victor Kiernan onthou later dat Dobb se onderrig hom gehelp het om die ontwikkeling van die samelewing te verstaan: "Ons het desondanks gevoel dat dit ons tot 'n vlak ver bo die akademiese vlak van Cambridge kon lig. Marxistiese idees en invloed sedertdien het getoon, maar ons belangrikste bekommernisse was praktiese idees: die popularisering van sosialisme en die USSR, broederskap met hongeroptogters, die veroordeling van fascisme en die nasionale regering, waarskuwing van die benadering van oorlog. Ons behoort tot die era van die Derde Internasionaal, werklik internasionaal, ten minste in gees, waarom die saak hoog bo enige nasionale of parochiale aansprake gestaan ​​het. " (5)
Victor Kiernan studeer eers in 1934 met 'n dubbele ster en bly aan die Universiteit van Cambridge. Volgens sy biograaf, Eric Hobsbawm: "Sy proefskrif, gepubliseer as Britse diplomasie in China, 1880–1885 (1939), 'n diplomatieke studie met interessante Marxistiese interpolasies, het sy volgehoue ​​besorgdheid met die wêreld buite Europa aangekondig, nie dat die laat negentiende-eeuse China of enige ander tydperk of onderwerp sy eindelose nuuskierigheid bevredig of sy stelselmatige boekhouding uitgeput het nie. "
In 1938 gebruik hy een jaar van sy vierjarige Trinity College-genootskap om Indië te besoek. Hy het die volgende agt jaar gebly. Tariq Ali het daarop gewys: "Kiernan se kennis van Indië was uit die eerste hand. Hy was daar van 1938-1946, het kontak gemaak en studiekringe met plaaslike kommuniste georganiseer en onderrig gegee aan Aitchison (voorheen Chiefs) College, 'n instelling wat opgerig is om die Indiese adel volgens die voorstelle deur wyle lord Macaulay. Wat die studente (meestal houtkoppe) van Kiernan gemaak het, is nog nooit onthul nie, maar een of twee van die beter het later radikale idees aangeneem. Dit sal lekker wees om te dink dat hy verantwoordelik was: dit is moeilik om hom voor te stel wie dit anders kon gewees het. , die Spaanse kolonisasie van Suid -Amerika en op ander Europese ryke. " (6)
Hy keer terug na Engeland in 1946. Sy uitgesproke marxisme het hom moeilik gemaak om 'n onderwyspos te vind. "Hy het teruggekeer na Trinity, 'n ongekonstrueerde, maar altyd kritiese, kommunis met groot planne vir 'n Marxistiese werk oor Shakespeare. Sy skeidsregter het sy politiek veroordeel toe hy aansoek gedoen het om poste aan die universiteite van Oxford en Cambridge, maar - soos Brittanje in 1948 - het nie let op die sjarmante subversief wat die geskiedenisgeskiedenis aan die Universiteit van Edinburgh besmet. " (7)
Victor Kiernan het kragte saamgesnoer met E. P. Thompson, Christopher Hill, Eric Hobsbawm, Maurice Dobb, A. L. Morton, John Saville, Raphael Samuel, George Rudé, Rodney Hilton, Dorothy Thompson en Edmund Dell om die Communist Party Historians 'Group te stig. Saville het later geskryf: "The Historian's Group het 'n aansienlike langtermyn-invloed op die meeste van sy lede gehad. Dit was 'n interessante tydstip, die samekoms van so 'n lewendige vergadering van jong intellektuele en hul invloed op die ontleding van sekere tydperke. en onderwerpe uit die Britse geskiedenis sou verreikend wees. " (8) Hy het ook vir die tydskrif geskryf Verlede en hede en Nuwe linkeroorsig.
Victor Kiernan verlaat die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje na die Hongaarse Opstand. Hy het 'n toegewyde Marxis gebly en 'n reeks boeke gepubliseer, insluitend The Lords of Human Kind: Europese houdings teenoor die buitewêreld in die keiserlike tyd (1969), Amerika: die nuwe imperialisme (1978), Die tweegeveg in die Europese geskiedenis (1988) en Tabak: 'n geskiedenis (1991).
Victor Kiernan is op 17 Februarie 2009 in die ouderdom van 95 oorlede.
Ons het toe nie tyd gehad om die marxistiese teorie meer as baie grof te assimileer nie; dit het eers in Engeland begin wortel skiet, alhoewel dit 'n merkwaardige uitlegger in Cambridge in Maurice Dobb gehad het ... Ons het nietemin gevoel dat dit ons kon verhef na 'n vliegtuig ver bo die akademiese vlak van Cambridge. Ons het tot die era van die Derde Internasionaal behoort, werklik internasionaal, ten minste in gees, en die rede hoekom bo alle nasionale of parochiale aansprake hoog was.
Handelskapitaal, woekerkapitaal, was alomteenwoordig, maar het nie op sigself 'n beslissende verandering van die wêreld teweeggebring nie. Dit is industriële kapitaal wat gelei het tot revolusionêre verandering, en was die weg tot wetenskaplike tegnologie wat die landbou sowel as die nywerheid, die samelewing sowel as die ekonomie verander het. Industriële kapitalisme het hier en daar voor die negentiende eeu na vore getree, maar dit lyk asof dit op 'n aansienlike skaal soos 'n uitheemse verwerping verwerp is, as iets te onnatuurliks ​​om ver te versprei. Dit was 'n vreemde afwyking op die menslike pad, 'n skielike mutasie. Kragte buite die ekonomiese lewe was nodig om dit te vestig; slegs baie ingewikkelde, buitengewone omstandighede kan die ondernemingsgees veroorsaak of laat lewe. Daar was nog altyd baie makliker maniere om geld te verdien as langtermyn-industriële beleggings, die harde werk om 'n fabriek te bestuur. JP Morgan het verkies om in 'n agterkamer op Wall Street te sit en sigare te rook en solitaire te speel, terwyl geld na hom toe vloei. Die Engelse, wat eers die industriële snelweg ontdek het, het dit gou verlaat vir soortgelyke salon in die stad, of op soek na wegpaaie, kortpaaie en koloniale Eldorados.
Victor Kiernan, wat op 95 -jarige ouderdom gesterf het, was 'n man met 'n onbewuste sjarme en 'n ontsaglike wye verskeidenheid van kennis. agtergrond. In sy geval was dit 'n aktief-gemeentelike familie van die laer middelklas in Ashton-on-Mersey, hoewel hy in sy tyd as 'n genoot van Trinity College, Cambridge, sy Ierse naam as verskoning gebruik het om 'n gebrek aan ywer vir die Britse monargie.
Hy kom in 1931 na die Trinity College van die Manchester -grammatikaskool en bly daar vir die volgende sewe jaar as 'n buitengewone briljante voorgraadse, navorsingsgeleerde en vanaf 1937. In 1934, die jaar van sy gradeplegtigheid (met die eerste ster in die geskiedenis), het hy by die Kommunistiese party aangesluit, waarin hy die volgende 25 jaar gebly het. Sy eerste boek, Britse diplomasie in China 1880-1885 (1939) kondig sy konstante belangstelling aan in die wêreld buite Europa.
Anders as sy Trinity -kameraad John Cornford, oor wie hy met merkwaardige persepsie geskryf het, was sy publieke profiel onder die Cambridge kommunistiese partylede van die dertigerjare laag. Slegs diegene met spesiale belangstellings sal hom waarskynlik ontmoet, 'n seunsagtige gesig wat in 'n kamerjas uit die bergreeks boeke op die soldervloer van die Trinity Great Court verskyn. Dit was omdat hy gou die amptelik nie-bestaande "koloniale groep" oorgeneem het van die Kanadese EH Norman, later 'n vooraanstaande historikus van Japan, diplomaat en uiteindelik slagoffer van die McCarthyite-heksejag in die VSA, en eers van 'n opeenvolging van kommunistiese (en later oud -kommunistiese) historici wat na die 'kolonialiste' - oorweldigend uit Suid -Asië - tot 1939 omgesien het.
Victor Kiernan, professor emeritus in die moderne geskiedenis aan die Universiteit van Edinburgh, was 'n geleerde Marxistiese historikus met groot belangstellings wat oor feitlik elke kontinent strek. Sy passie vir geskiedenis en radikale politiek, klassieke tale en wêreldliteratuur was eweredig verdeel.
Sy belangstelling in tale is tuis ontwikkel in die suide van Manchester. Sy pa het by die Manchester Ship Canal gewerk as vertaler van Spaans en Portugees en die jong Victor het dit opgetel nog voordat hy 'n beurs aan die Manchester Grammar School gekry het, waar hy Grieks en Latyn geleer het. Sy vroeë liefde vir Horace (sy gunsteling digter) het 'n latere boek tot gevolg gehad. Hy gaan verder na Trinity College, Cambridge, waar hy geskiedenis studeer, die algemene anti-fascistiese uitkyk inneem en soos baie ander by die Britse kommunistiese party aansluit.
Anders as sommige van sy gesiene kollegas (Eric Hobsbawm, Christopher Hill, Rodney Hilton, Edward Thompson) in die Communist Party Historians Group wat in 1946 gestig is, het Kiernan baie geskryf oor lande en kulture wat ver verwyderd is van Brittanje en Europa ...
Kiernan se kennis van Indië was eerstehands. Die ervaring het hom baie geleer oor imperialisme, en in 'n stel wonderlik goedgeskrewe boeke het hy baie geskryf oor die oorsprong en ontwikkeling van die Amerikaanse Ryk, die Spaanse kolonisasie van Suid-Amerika en oor ander Europese ryke.
Hy was nou magtig in Persies en Oerdoe en het Iqbal en die jong Faiz ontmoet, twee van die grootste digters wat deur Noord -Indië vervaardig is. Kiernan vertaal hulle albei in Engels, wat nie 'n geringe rol gespeel het in die verhoging van hul gehoor in 'n tyd toe imperiale tale totaal oorheersend was. Sy interpretasie van Shakespeare word baie onderskat, maar as dit op kursuslyste geplaas word, sou dit 'n gesonde teenmiddel vir die balseming wees.
Hy is in 1938 in Bombay getroud met die danser en teateraktivis Shanta Gandhi, maar hulle het uitmekaar gegaan voordat Kiernan Indië in 1946 verlaat het. Byna veertig jaar later trou hy met Heather Massey. Toe ek hom kort daarna ontmoet, erken hy dat sy hom intellektueel verjong het. Kiernan se daaropvolgende geskrifte bevestig hierdie siening.
Gedurende sy hele lewe het hy hardnekkig by die Marxistiese idees gehou, maar sonder 'n spoor van styfheid of moedeloosheid. Hy was nie die een wat na die nuutste modes gekyk het nie en het die post-modernistiese golf wat die akademie in die 80's en 90's oorval het, verag en die geskiedenis ten gunste van trivia verwerp.
(2) Victor Kiernan, London Review of Books (25 Junie 1987)
(3) Andrew Boyle, Die klimaat van verraad (1979) bladsy 64
(4) Phillip Knightley, Philby: KGB Masterspy (1988) bladsy 32
(5) Victor Kiernan, London Review of Books (25 Junie 1987)
(6) Tariq Ali, Die Onafhanklike (20 Februarie 2009)
(7) Eric Hobsbawm, Die voog (18 Februarie 2009)
(8) John Saville, Herinneringe van links (2003) bladsy 88
Victor Kiernan, marxistiese historikus, sterf in die ouderdom van 96 jaar
Sy belangstelling in tale is tuis ontwikkel in die suide van Manchester. Sy pa het by die Manchester Ship Canal gewerk as vertaler van Spaans en Portugees en die jong Victor het dit opgetel nog voordat hy 'n beurs aan die Manchester Grammar School gekry het, waar hy Grieks en Latyn geleer het. Sy vroeë liefde vir Horace (sy gunsteling digter) het gelei tot 'n latere boek. Hy het verder gegaan na Trinity College, Cambridge, waar hy geskiedenis studeer het, die algemene anti-fascistiese beskouing ingeneem het en soos baie ander by die Britse Kommunistiese Party aangesluit het.
Anders as sommige van sy vooraanstaande kollegas (Eric Hobsbawm, Christopher Hill, Rodney Hilton, Edward Thompson) in die Communist Party Historians Group wat in 1946 gestig is, het Kiernan baie geskryf oor lande en kulture wat ver verwyderd is van Brittanje en Europa.
Victor Kiernan (1913-2009): historikus en vriend van Indië
Die dood van Victor Kiernan op 95 -jarige ouderdom 'n paar dae gelede verteenwoordig waarskynlik die verloop van 'n era. Dit is nie omdat hy ver bo die Bybelse drie -en -tien geleef het nie, maar omdat hy een van die min oorlewendes was van 'n groep intellektuele wat die Historians Group van die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje gevorm het. Die meeste lede van die groep het geglo dat hy die mees geleerde en wyd geleesde onder almal was.
Hy is in 1913 gebore en het van die Manchester Grammar School na Trinity College, Cambridge, gekom. In Trinity het hy die eerste keer in die geskiedenis 'n dubbele ster gekry en die navorsingsgenootskap van die kollege gewen. Dit was in Cambridge dat Kiernan hom tot die marxisme wend en by die kommunistiese party aansluit in 1934. Hy verlaat die party in die nasleep van die Sowjet -inval in Hongarye in 1956. Kiernan was deel van 'n groot uittog uit die CPGB wat Christopher Hill, Rodney Hilton insluit , John Saville en die twee Thompsons, Edward en Dorothy. Die enigste historikus uit die groep wat sy partytjiekaart behou het, was Eric Hobsbawm.
Die bekering van Kiernan tot kommunisme is nie moeilik om te begryp nie. Vir baie van sy generasie het die depressie die ineenstorting van kapitalisme op dreef gebring, en Nazisme was die uiteindelike bedreiging vir die beskawing. Kommunisme en Sowjet -Rusland verskyn as alternatiewe vir baie, van historici tot wetenskaplikes, van Hill tot Haldane. Mans soos Kiernan het toe geglo, verkeerdelik soos die geskiedenis toon, dat kommunisme en Sowjet -Rusland 'n meer menslike vooruitsig bied. Ter verdediging van 'n meer menslike en beskaafde samelewing het jong mans soos John Cornford, Kiernan se vriend uit Trinity en die held van sy generasie, in Spanje gaan veg en gesterf. 'N Paar dae voor hy in die geveg sterf - hy was net 21 - skryf Cornford in 'n gedig uit Spanje:' En die geskiedenis vorm in ons hande/ Nie plastiek nie, maar brullende sand ... .We are the future. '' Soortgelyke gevoelens het 'n hele generasie geïnspireer. Die oproep van kommunisme was deels romanties, deels rasioneel. Bowenal was daar die sekerheid dat tyd en geskiedenis aan hul kant was, en die vertroue dat die wêreld korrek geïnterpreteer en verander kon word.
Die politieke en intellektuele belange van Kiernan was nie beperk tot Europa en die Weste nie. In Cambridge in die dertigerjare was hy 'n vriend, filosoof en gids vir baie Indiërs wat na die universiteit gegaan het, onder wie Renu Chakrabarty, Mohan Kumaramangalam en Arun Bose. Dit was miskien sulke vriendskappe en sy belangstelling in die wêreld buite Europa wat Kiernan in 1938 laat besluit het om 'n jaar van sy ses jaar lange gemeenskap in Indië deur te bring. Sy oorspronklike bedoeling was om in Indië te bly en die politieke situasie self te sien. Hy het tot 1946 gebly, onderrig gegee in Lahore en nou saamgewerk met die Kommunistiese Party van Indië, onder leiding van P.C. Joshi wie se vriend Kiernan geword het.
Die besoek in 1938 was egter nie heeltemal onskuldig nie. Kiernan het ongetwyfeld in opdrag van Rajani Palme Dutt (bekend as RPD, die leier van die CPGB wat die VPI met afstandbeheer uit Londen bestuur het met instruksies uit Moskou), 'n Komintern -dokument saamgedra. Dit is 'n interessante kantlyn oor hoe die VPI funksioneer. Net soos die Komintern die akademiese reis van Kiernan deur die Komintern gebruik het om 'n geheime boodskap aan die Indiese party te stuur, het hy in 1948, toe Mohit Sen as student na Cambridge gegaan het, die basiese dokumente van sy nuwe begrip en 'n gekodeerde brief gegee na RPD - albei getik op baie dun papier en onder die onderste laag van 'n vuurhoutjiedosie geplaas. Die partytjie het Mohit gevra om op te hou rook, sodat dit nie onaangenaam lyk om 'n vuurhoutjiedos te dra nie. Die arme man hoes en spuit al die pad van Bombay na Londen.
Kiernan sou later sy vreugde onthou toe hy in Bombay hoor van die bevryding van Parys van die Nazi's. By die geleentheid het hy 'n huldeblyk geskryf: ''n poging om aan Indiërs iets te verduidelik van wat Paris vir Europa beteken'. Dit sou oor die radio gelees word deur Kumaramangalam wat laat by die radiostasie aangekom het en die verklaring van Kiernan ongehoord was.
Terug in Brittanje kon Kiernan nie tot 'n genootskap van 'n Oxbridge -universiteit verkies word nie, aangesien sy skeidsregter sy ideologie en politiek veroordeel het. Hy het hom aangestel vir 'n pos aan die Universiteit van Edinburgh, waar hy sy hele loopbaan as professor in geskiedenis gebly het. Die intellektuele belangstellings van Kiernan was groot - hy vertaal Iqbal en Faiz uit Oerdoe, sy passie was Shakespeare en laat in die lewe skryf hy twee boeke oor die bard, en een oor Horace. Hy het 'n goeie monografie oor die tweestryd in die Europese geskiedenis en 'n ander oor absolutisme. Hy het oor Spanje en China geskryf. Die boek waarvoor hy die beste onthou word, is The Lords of Human Kind: European Attitudes to the Outside World in the Imperial Age. Die titel - geneem uit Oliver Goldsmith se "Trots in hul hawe, trots in hul oog,/ ek sien die here van die mensdom verbygaan" - weerspieël Kiernan se onderdompeling in letterkunde. Die boek was 'n buitengewone rondleiding van 'n groot tema en onthul Kiernan se benydenswaardige vermoë om stukkies inligting wat uit sy uitgebreide leeswerk opgetel is, weg te slaan. Sherlock Holmes noem so 'n gedagte 'n solder, maar dit sorg vir 'n baie aantreklike geskiedskrywing.
Miskien as gevolg van sy vele belangstellings, het Kiernan nooit die magnum opus opgelewer waartoe hy in staat was nie. Hy het nie heeltemal die historikus van die statuur van Thompson en Hill geword nie. Toe laasgenoemde 'n boek aan Kiernan opgedra het, lui die toewyding: "Wit, provokateur en vrygewige vriend van vyftig jaar." Die keuse van woorde is nie sonder betekenis nie.
Gedurende sy lewe het Kiernan 'n blywende liefde en belangstelling vir Indië (insluitend Pakistan) behou. Desondanks het hy, soos baie Angelsakse van sy generasie, nie die kulturele verskille tussen Indië en die Weste waardeer nie. Ek onthou 'n rustige oggend by St Antony's College, Oxford (Kiernan het by Tapan Raychaudhuri se Suid -Asië -geskiedenis -seminaar kom praat) toe ons oor Wajid Ali Shah gestry het. Hy het pas Shatranj ke Khiladi gesien en bly sê dat Ray die koning te simpatiek uitgebeeld het. Hy het gesê dat Wajid Ali Shah 'n hopelose koning was. Ek het probeer om aan hom te verduidelik dat hy die Awadh -heerser volgens Westerse bestuursstandaarde beoordeel en dus dieselfde fout begaan as Dalhousie en Outram. Victor het vergelyk met imperialiste, maar wou nie die punt insien nie. Hy was altyd liefdevol en vriendelik en het 'n onbeskaamde sin vir humor. Hy was die voorsitter van 'n seminaar in Oxford en het my in die agterste ry gesien. Toe die bespreking na 1857 draai, verras hy my en ander deur te sê: 'Dr Mukherjee, wat 'n uitweg in die land maak, moet op hierdie stadium opgeroep word om naby die veld te kom.' Ek was gevlei en bekoor deur die onverwagte erkenning van 'n baie senior historikus.
Hy kan ook verwoestend eerlik oor homself wees. Toe die Sowjetunie in die laat tagtigerjare tot sy val val, kondig Kiernan aan 'n seminaarpubliek in die UCLA aan: 'My hele lewe lank het ek 'n illusie agtervolg' of woorde in hierdie verband. Dit laat 'n mens wonder watter soort verhouding hy gehad het met sy selferkende akteur, 'n Maleisiese jong man wat hy in die laat sestigerjare in Edinburgh geleer het. Het daardie jong man by Kiernan geleer om eerlik te wees, om oopkop te wees oor sy marxisme, te bevraagteken en te twyfel? Die naam van die man is Prakash Karat. Wat het Karat vir Kiernan vertel van die optrede van sy party in Wes -Bengale en in Indië? Was sy geskiedenisverteller eerlik teenoor sy historikus-mentor? Bowenal, as kameraad Karat die Lords of Human Kind met sorg gelees het, sou hy nie met trots na die wêreld kyk in sy hawe en uitdaging in sy oog nie.
Ek sou graag vir Victor wou vra wat hy van sy Indiese akteur dink. Die antwoord sou pittig, uitlokkend en nie minder as eerlik gewees het nie.
"The Politics of Pain " in Die Nasie
In 1971, kort na die publikasie van Kiernan 's intellektuele toer de force, Die Nasie het Kiernan genader om die politiek van pyn te ondersoek te midde van groeiende onthullings van marteling wat deur Amerikaanse weermag- en inligtingsoperateurs in Suidoos -Asië en Latyns -Amerika gereël is.
Kiernan kan beskou word as 'n historikus van groot koloniale oorloë en verre onderdrukkende regimes, maar aangrypende oomblikke het ontstaan ​​toe temas van eensaamheid en lyding van individue lewendig geword het in sy sosiale kritiek. In "The Politics of Pain, " het hy gepraat van die vyftiende-eeuse Hussitiese ketter Hieronymus van Praag, " 'n sterk man wat lank gesukkel en geskree het in die vlamme. " Toe Richard Friedenthal in sy studie van Luther uit 1970 het opgemerk dat " daar baie was wat skree, " Kiernan antwoord: "Daar is baie vandag. "
Hy het erken dat ons 'n groot deel van ons plesier in wreedheid verloor het, maar het 'n fakulteit gekry om ons oë daarvoor te sluit. hulle slawe na die polisiekantoor om so baie houe van die sweep te kry, eerder as om hulle by die huis te laat slaan. Moderne Amerikaners vertrou eerder op spesiale polisiekaders in Latyns -Amerika om alles te doen wat die beskerming van hul beleggings vereis. Dit is inderdaad een van die aanbevelings van neokolonialisme, in teenstelling met direkte keiserlike beheer, dat 'n beskaafde land nie verplig is om die onbeskaafde deel van sy werk self te doen nie. "
Aangesien 'n groot deel van die wêreld die hoop uitgespreek het dat die presidentskap van Barack Obama 'n einde kan maak aan uitgekontrakteerde marteling en vorme van ondervraging wat brutaliseer, het die nuwe Amerikaanse administrasie die nasionale veiligheidsapparaat verseker dat die program genaamd "Rendition " heilig bly. Die Amerikaanse opsie om gevange gevangenes na derdeparty-lande te stuur, word nie verwerp nie, met administratiewe syfers wat gewoonlik gemaklik oor sake gaan. Dit is in hierdie konteks dat die opstel van Kiernan 'n nuwe krag en relevansie het.
Vir 'n gedenkdiens wat op 28 Februarie in Edinburgh gehou is, het Eric Hobsbawm gevra dat 'n skriftelike verklaring gelees word wat sy diepe waardering uitspreek vir die prestasie van Victor Kiernan ':
Ek mis hom en sal hom aanhou mis. Dit was goed om sy hedendaagse man te wees, nie juis lewensverbeterend nie, maar om te bevestig dat goedheid, eerlikheid en deugde met die ligste aanraking nog steeds in die wêreld te vinde is. As die goeie heer my (Richard Dawkins dit toelaat) sou vra vir 'n goeie daad wat sou help om my op die oordeelsdag deur die nou poort te kom (as ek aanneem waarheen ek wou gaan), sou ek sê: "I het geweet daar is net een man wat kan skryf The Lords of Human Kind, en ek het hom laat skryf. "
John Trumpbour John Trumpbour is navorsingsdirekteur van die Labor & amp Worklife Program, Harvard Law School. Hy kan bereik word by john_trumpbour by harvard dot edu.
The Dragon and St. George: Anglo-Chinese betrekkinge 1880-1885 (1939)
Britse diplomasie in China, 1880 tot 1885 (1939)
Gedigte uit Iqbal, vertaling (1955)
Die revolusie van 1854 in die Spaanse geskiedenis (1966)
Die here van menslike aard. Europese houdings teenoor die buitewêreld in die keiserlike tydperk (1969)
Marxisme en imperialisme: studies (1974)
Amerika, die nuwe imperialisme: van wit nedersetting tot wêreldhegemonie (1978)
Staat en samelewing in Europa, 1550-1650 (1980)
Europese ryke van verowering tot ineenstorting, 1815-1960 (1982)
Die tweestryd in die Europese geskiedenis: eer en die heerskappy van aristokrasie (1988)
Geskiedenis, klasse en nasiestate (geredigeer en bekendgestel deur Harvey J. Kaye (1988)
Shakespeare, digter en burger (1993)
Imperialisme en sy teenstrydighede (geredigeer en bekendgestel deur Harvey J. Kaye 1995)
Agt tragedies van Shakespeare: 'n Marxistiese studie (1996)
Koloniale ryke en leërs 1815-1960 (1982, 1998)
Horace: poëtika en politiek (1999)
Geskiedenis en humanisme: essays ter ere van V.G. Kiernan (geredigeer deur Owen Dudley Edwards 1977)
Oor tyd en kontinente: 'n huldeblyk aan Victor G. Kiernan (geredigeer deur Prakash Karat 2003). ISBN 81-87496-34-7.
Michael Brecher: Opvolging in Indië. 'N Studie in besluitneming. Oxford University Press.
Brecher is 'n goed ingeligte student van die politieke toneel in Indië, veral in Delhi. Die grootste deel van hierdie boek is 'n studie van die manier en gevolge van die keuse van Shastri as opvolger van Nehru toe laasgenoemde in Mei 1964 oorlede is. Nehru se dood was 'n gebeurtenis wat vooraf baie angstige bespiegelinge veroorsaak het. Brecher het politici en waarnemers in Delhi deurkruip en diep in koerantlêers ingegaan om presies vas te stel wat van uur tot uur gebeur het gedurende die ses dae en nagte tussen die dood van Nehru en die hoogte van Shastri. Sy gevolgtrekking is dat die hoogste geledere van die kongresparty 'n ernstige krisis 'glad' en 'volwasse' hanteer het.
Lesers is moontlik meer bewus van 'n gladde volwasse vryheid van ongerieflike politieke beginsels. Die kragproef, wat vinnig fokus op die mededingende kandidate van Shastri en Morarji Desai, was een van persoonlikhede en faksies, nie van oortuigings nie. Ten spyte van die nominale toewyding van die Kongres aan sosialistiese ideale, het daar geen ernstige druk van links ontwikkel nie. Brecher sê dat in 1964 net soos in 1947 'kontinuïteit vir politieke stabiliteit, maar teen 'n enorme prys'. Die oorname van die weermag wat gereeld voorspel word, het weliswaar nie plaasgevind nie. Maar een van die bepalende faktore was die gewig van die hoofministers van die state, wat die plaaslike beskerming beheer het, en een van die neigings wat daarna ontwikkel het, was 'n verswakking van die sentrale gesag oor die provinsies. 'N Ander aspek van die Shastri -regime wat Brecher dokumenteer, was die inbreuk op die regeringsbesluit van senior staatsamptenare, burokrate wat in die Britse vorm gegooi is, getroue dienaars wat eens van die Britse mag was en nou van die Indiese konserwatisme en sy buitelandse bondgenote.
Brecher illustreer die gevolge van die opvolging deur twee van die vele verbysterende probleme te bespreek wat Shastri oorgee, die voedseltekort en die twis oor die vervanging van Engels as amptelike taal deur Hindi, waarop die Dravidiaanssprekende Suid gewelddadig beswaar gemaak het. Shastri was verstandig om nie die styl van verligte van sy voorganger te probeer navolg nie
outokrasie, net soos hy geweier het om in die groot amptelike herehuis van Nehru in te trek. Sy metode was om deur geduld, takt en versoening dinge te probeer uitsorteer, of mense deur hulself te laat uitspreek. Maar die probleme van Indië moet nie opgelos word deur meesterlike onaktiwiteit nie, en Brecher word gedwing om te wonder of daar nie vrede en stilte gekoop kan word deur die waarskynlikheid van erger probleme en dieper skeurings later nie. Hy sien die basiese probleme oor voedsel: verminderde sentrale gesag oor die provinsies, die onvermoë om die beter af te dwing om met die slegste te deel, en die onmoontlikheid vir die kongres om die graanhandelaars en spekulante uit te daag wat kragtige elemente in die onderneming is gemeenskap waarop die hele organisasie van die party berus.
Die Kashmir -oorlog van 1965 het Shastri van openbare onverskilligheid gered en van hom 'n held gemaak. Maar hy sterf in Tasjkent, en die opvolgingsprobleem het die Kongres weer skielik in die gesig gestaar as in 1964, maar minder krities omdat daar nou 'n presedent was. Vandaar 'n meer rustige en stelselmatige stryd om die premierskap, waarna Brecher haastig terug na Indië gegaan het om eerstehands te kyk. Kamaraj, die president van die kongres, wou mev Gandhi hê en speel met groot vaardigheid vir haar kaarte. Sy het self die voordeel van haar vader se naam gehad en behoort aan Uttar Pradesh, die hart van Hindi-sprekende Indië. Weer het die Hoofministers baie getel, en die meeste van hulle het na Kamaraj saamgedrom. Desai het aangedring op 'n stemming van die parlementêre party van die kongres en 'n verrassende aantal stemme gekry, 169 tot 355 baie van die hooggeplaastes het moontlik die manipulasie aan die boonste kant gekritiseer.
Sedertdien het die geskiedenis 'n verdere hoofstuk bygevoeg. 'N Algemene verkiesing het plaasgevind en die kongres het beheer oor 'n aantal provinsies verloor. Kamaraj self is verslaan in Madras, deur 'n blote student. Dit is nou duidelik dat die kongres nie kan voortgaan met die ou spel van skommel en misleiding nie: hy moet hom tot daadwerklike vooruitgang deur dade sowel as met woorde verbind, of as eerlik konserwatief beskou word. Desai is nou adjunk -premier. In sy eerste stryd om mag het hy sy kanse bederf, soos Brecher aantoon, deur te veel gretigheid in sy tweede, misluk hy weer, maar leef nog 'n dag om te veg. Hy het nou een voet aan die bewind, en dit kan nie baie lank duur voordat hy die ander ook daar het nie.
Ter herdenking van Victor G. Kiernan: Marxiste van Metropolis na Marges
Op 22 Oktober 2010 het die Centre of South Asian Studies aan die Universiteit van Cambridge 'n konferensie gereël ter nagedagtenis aan die bekende Britse kommunistiese historikus, Victor Kiernan (4 September - 17 Februarie 2009). Die konferensie, getiteld as Lessons of Empire: A Past & amp; Present Conference ter ere van V.G. Kiernan (1913-2009) is ondersteun deur die geskiedenis akademiese tydskrif Verlede en hede, waarmee Kiernan intiem verbind was. Tydens die konferensie het bekende historici en akademici gepraat, waaronder die jarelange vriend van Kiernan, die legendariese Marxistiese historikus-Eric Hobsbawm, ekonoom Jayati Ghosh en historikus Vijay Prashad.
Afgesien van die akademici, herinner Prakash Karat, die hoofsekretaris van CPI (M) en 'n student van Victor Kiernan aan die Universiteit van Edinburgh ook oor sy onderwyser en Kiernan se betrokkenheid by die Indiese Links in die veertigerjare. Die konferensie begin om 14:00 en is gelei deur John Trumpbour (Harvard Universiteit), wat ook kortliks oor 'Empire, Politics and Poets' gepraat het deur te verwys na Kieran se betrokkenheid by die werke van die marxistiese digter Faiz Ahmed Faiz. Heather Kiernan het 'n fassinerende versameling beelde van Victor Kiernan getoon, aangevul met 'n strelende musiek. Die kort fotodokumentêr met die titel 'VGK: A Life in Pictures' het baie onvergeetlike oomblikke van Victor Kiernan se lewe vasgelê.
'N Interessante herinnering deur Kiernan se klasmaat in Manchester Grammar School is deur Christopher Ray gelees onder die titel' The History Boys '. The brief introductory session from 2pm—2.30pm was followed by a panel under the common title: 'State and Society in Europe and the Wider World: From Absolutist Monarchy to the Crises of Communism and Capitalism' (2.30pm—4pm). In this session, David Parker (Leeds University) gave a talk on 'Absolutism, the English Revolution, and the Communist Party Historians Group', focusing particularly on Kiernan's engagement on the topic and his debates with other members of the Communist Party Historians Group in Britain. James Dunkerley (Queen Mary College, University of London) presented a paper on 'Andres Bello: Architect of the Chilean Liberal State.' Gareth Stedman Jones (King's College, Cambridge) presented on 'Marx and the Extra-European World', especially dealing with Marx's writings on Indian village community. Finally, in this session, the chair, John Trumpbour briefly discussed Stephen Stearns' (College of Staten Island, City University of New York) paper 'The VGK Diaries and Suez and Hungary Crises of 1956' in absentia followed by a brief question and answer session.