Image deur Марина Вельможко
Die wiele het gedraai, die siklusse het vorder en ons beweeg van 'n gepolariseerde bestaan ​​tot eenheidsbewustheid. Wat beteken dit vir ons as individue en as mense? Ons het die geleentheid om verder te gaan as die huidige stelsel, wat ons in die verlede goed gedien het, maar word toenemend beperkend. Ons kan nou die mede-skeppers van ons ervaring word, en ons kan magie op die fisiese vlak werk.
In eenheidsbewustheid is daar geen oorlog nie, want daar is geen rede vir oorlog nie. Daar is geen eensaamheid nie, want daar is geen skeiding nie. Daar is geen armoede nie, want ons kan na willekeur manifesteer.
Maar ek kom voor myself.
Reframing waar ons gewees het
Sonder om eers die grondslag van begrip te bou, kan hierdie konsep ten minste verskyn, 'n pypdroom, indien nie die ravings of a lunatic nie. Wees geduldig met my.
Om te sien waarheen ons gaan, is dit nodig om te reframe waar ons gewees het. Dit is belangrik om duidelik te maak dat daar niks fout is met ons verlede nie. Soos ons die onderbuik van die verlede en die huidige bestaan ​​blootstel, kan die inligting 'n bietjie negatief lyk, indien nie paranoïes nie. Dit is nie die geval nie. Almal is perfek, gegewe die gebrek aan ekspansiwiteit waarmee ons moet werk, maar nou beweeg ons in 'n tyd van groter lig.
~ Moenie vrees nie - alles is werklik in goddelike orde.
Dit is bloot 'n kwessie van perspektief. ~
Asseblief saam met my as ons die avontuur van 'n leeftyd uitbeeld. U kan dit baie goed vind as u persoonlike Kaart Home.
Die Kaart Home is 'n stel leerstellings en tegnieke wat ontwerp is deur die Path Home Shamanic Arts School om die individu te help om verder te beweeg as die beperkinge en beperkings op die fisiese, geestelike, emosionele en fisiese vlakke. Deur hierdie proses kan mense weer balans kry, terugkeer na hul natuurlike uitdrukking, hul algemene frekwensie verhoog en na hul regmatige plek in die sirkel van die lewe kom.
Dood van 'n Moeder
Ek het my ma gehelp om dood te gaan. Nadat 'n lewe geleef het in vermyding, toegewydheid, isolasie en pyn, 'n lewe waarin sy al hoe meer dinge versamel en mense vermy het, het ek haar gekyk omdat haar liggaam nie meer die las van haar ontkennings kon dra nie. Sy het my liefgehad. Ek het geen twyfel nie, maar sy het haar meer lief gehad, ten minste tot die einde toe sy stadig al haar skatte begin losmaak en aan my vasgeklou het.
Ek het geen illusies gehad nie. Ek was goed bewus daarvan dat sy my verhandel het vir die lewe van rykdom en voorreg wat sy nog nooit geken het nie. Soos Scarlett O'Hara, iewers langs die pad wat sy belowe het, maak nie saak wat die prys is nie, sal sy nooit weer honger kry nie. Ek was die eerste prys van baie, aangesien sy my vier jaar oud was om die wêreld te toer en met haar nuwe man in die buiteland te bly. Toe het sy later besluit om sy misbruik van my te ignoreer, eerder as om die voorregte wat hy verskaf het, te verloor.
Jare later, toe sy gelê het, het ek gesien hoe haar gees bou en groei bo. Nie meer vasgebind aan die alledaagse nie, dit kan werklik skyn. Sy verdedigingsmeganismes word nie meer aangesteek, haar programme uitgevoer nie, of beperk deur die illusie wat ons die werklikheid noem, haar gees se glorie het voorgekom. Dit was toe, vir 'n kort tydjie - 'n paar uur-ek het geweet, verbind met en lief vir die ma waar ek sonder gewees het. Toe is sy weg. Ek sal die paar ure vir alle tye skat.
Ek het haar gehelp en het haar die pad na die hek gewys. Dit was 'n eer, maar in die waarheidheid, dink ek sy het my toegegee. Op die ou end het sy haar eie manier geken en het ek glad nie nodig gehad nie. Ek het gekyk hoe my ma sterf, en vir die eerste keer het ek haar werklik gesien.
Die tyd om te laat gaan
Ek weet meer van die dood as van die lewe, maar ek weet meer van die lewe as die meeste. Ek is 'n skadu-walker van die natuur, Skerpioen deur teken, vrou volgens geslag, en sjaman deur handel. Dood en lewe is my besigheid.
Nou is dit my tyd om te sterf. Ek sien al die tekens. Ek laat al my besittings, vriende, oortuigings en drome los. Ek is dood, van hierdie het ek geen twyfel nie, maar my liggaam versuim nie, en ek gaan dit ook nie agterlaat nie. Vir die ou wêreld is ek gou heeltemal dood. Ek is reeds 'n blote spook wat die "lewende" spook, 'n skaduwee wat gou vervaag en, vir die grootste deel, vergete word.
Maar dis net die helfte van die storie. Daar is 'n nuwe wêreld, 'n nuwe hemel en 'n nuwe aarde waarin sommige gebore word, al inkarnasie. Dit is die plek van hemelvaart, die "tuin" van die ou mite en legende.
Nuwe maniere leer
Soos die ouderdom verander, is ons nie meer op die ou spoor nie, alhoewel ons dieselfde spasie besit as voorheen. In hierdie nuwe plek hoef ou wette nie van toepassing te wees nie. Aangesien ek die ou maniere nie goed nagaan nie, ontbreek ek toenemend.
As ons kies, is ons nie meer onder die illusie nie. Ons is egter wel onderworpe aan die manier waarop die lewe werk, aangesien slegs die ware wette van die natuur van toepassing is - wette wat lank vergete is.
Die uitdaging is om te leer om hierdie nuwe wêreld te navigeer, ons mag formidabele nuwe geskenke en magte ontdek wat ons nog nie weet hoe om te bestuur nie. Ten einde in staat te wees om ware mede-skepping te skep, moet ons eers leer om in hierdie nuwe terrein te loop voordat ons kan vlieg.
Ek het vandag die kaggel leeggemaak.
Die as van baie lang dooie brande het opgestapel en die rooster bedek.
Dit was 'n werk wat hy gedoen het, so ek was baie versigtig om dit reg te kry.
Soos ek skop van die liggrys as in die swart emmer
'N Goeie stof het opgestaan ​​in die lug.
Dit het gedans in die strale van die oggendlig wat deur die oostelike vensters ingekom het,
Soos spookinge van aande wat verlede winter uitgegee is.
Ek kon die gekraak van daardie lang dooie brande amper hoor terwyl hulle die kamer warmmaak
Die stil kamer, waar twee mense in die vlamme sit en staar,
Een bang, die ander onwillig om die stilte te breek.
Dit is nie goed om al die as te verwyder nie, jy weet dit.
Sommige moet oorbly, of die nuwe vuur sal nie goed verbrand nie.
Ek het dit een keer na 'n houtkachel gedoen.
Ek het dit uitgestof totdat dit blink skoon was.
Ek dink nie dit het ooit weer goed verbrand nie.
Kinderjare se einde
As geestelike onderwyser is daar een hoofwet wat staan: diegene wat dit alles ken, kan nie geleer word nie. Wat ek weet en kan doen, kom uit 'n leeftyd van introspeksie en verwerking. Baie het die resultaat van my studiejaar gesien en wil hierdie "krag" vir hulself hê. Aanvanklik lyk dit asof hulle ernstige studente is, maar op die lange duur soek hulle krag en glorie, nie die waarheid nie. Hulle is nie bereid om te laat gaan van wat hulle beskou as hul reeds formidabele geestelike kennis nie. Daar is die misbegrypte oortuiging dat hulle aangekom het en het net 'n paar tegnieke nodig om hul wonderlikheid te verbeter.
Die konsep wat hulle nodig mag hê om hul standpunt te herwaardeer, is uit die vraag, veel minder die idee dat hulle die nodige persoonlike groei en verwerking benodig. Ondersoek na hul eie skaduwee word nooit oorweeg nie omdat hulle glo dat hulle nie een het nie. As dit sy lelike kop reageer, word dit gesien as iemand anders.
Ek was net so 'n student toe ek begin met my eerste onderwyser, wat inheemse Amerikaanse was. Neem dit van iemand wat weet. Jy kan nie daarvandaan kom nie. Die eerste deel van my pad was verskriklik, en niks anders as om op my eie ego, arrogansie en ontkenning geslaan te word nie, en dan my onderwyser te blameer. Hoe hy die geduld gehad het om met my te doen, het ek geen idee nie.
Ek was sekerlik 'n teleurstelling vir hom. Ek was die verkeerde ras, kleur en geslag. Ek het niks geweet van die behoorlike behandeling van 'n ouer of geestelike leier nie, en my ontkennings en skade het diep geraak. Op een stadium het hy vir my aangedui dat hy my nie gekies het nie, maar ek is vir hom gekies.
Terwyl hy my altyd met 'n soort afgeleë vriendelikheid behandel het, kon ek soms sien dat hy my humorig gevind het en tot vandag toe weet ek nie of hy van my gehou het nie, maar hy het my geleer. Op die ou end het dit my lewe gered en kan dit baie goed wees.
Die eerste en tweede stappe tot evolusie
Die eerste stap tot evolusie is om jou persoonlike kosmiese eier van Westerse kennis en arrogansie te kraak. Laat alles los wat jy dink jy weet, laat los van wie en wat jy dink jy is, en laat dan op 'n dieper vlak. Dit is die prys van toegang.
Die tweede stap in evolusie is besef dat dit heeltemal 'n binnekant werk is en niemand kan dit vir jou doen nie. Ek het wel 'n wortel vir jou, al is jy soveel meer as wat jy dink. Maar om tuis te kom vir alles wat jy is, vir alles wat jy kan wees en doen, moet jy loslaat van wie jy nie is nie.
Dit is 'n proses, nie iets wat ons net kan verklaar en maak nie. Nederigheid en openheid is die sleutel, en kinderlike wonder is die houding. Gewilligheid om babas in 'n nuwe manier van wees te wees, is uiters belangrik.
Tog, alles wat jy geleef en geleer het, is nie verlore nie. Die waarde en doel daarvan bly; dit moet net heeltemal opsy gesit word om plek vir jou nuwe lewe te maak. As 'n baba nie leer om te kruip nie, word 'n deel van die ontwikkeling daarvan verstom. Sodra ons leer om te loop, kruip ons selde, maar die vaardigheid is nuttig in skropvloere, sluip op die spel, betree 'n sweet lodge of speel op die vloer met babas.
Daar is geen uiteindelike waarheid nie, maar eerder 'n ewige evolusie. Waarheid is 'n steeds groter frekwensie - een wat ons self moet ontwikkel om te omhels.
Ek het ontdek dat 'n mens nie die waarheid kan vind of dit besit nie, maar eerder moet dit word. Ons kan dit net deur ons in die wêreld laat skyn, want dit is te grense om te bevat, en almal wat ons ervaar, kan net 'n beperkte deel daarvan omhels. Waarheid is 'n organisme, en diegene wat dit dra, is bloot enkelselle van 'n veel groter geheel.
Ek is 'n geestelike onderwyser genoem, en ja, ek veronderstel ek is. Maar die lewe is my onderwyser, en soos ek deel wat dit bied, word ek self geleer.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Reframing waar ons gewees het: Ultimate Truth of Ever-Evolving Truth?