Marlize Hobbs gesels oor Score my ‘n gwai
JY LEES NOU Marlize Hobbs gesels oor Score my ‘n gwai
Ek het ‘n Siena in my lewe gehad. Ek was een van ‘n tweeling en dit was vir ma baie werk, want my oudste broer het ‘n hartkwaal. So Siena het my besig gehou met prentjies teken en storietjies. Selfs my politieke bewussyn het van haar af gekom op ‘n vreemde, indirekte manier. Dit het my laat vrae vra oor die politieke bestel. Dit aan die een kant. En dan aan die ander kant, die beeld van die waarnemer wat alles sien tot die punt waar jy nie verder wil sien en waarneem nie - dat jy die dolosse in die vuur gooi want dit is net te veel. In Flarde sal die maatskaplike werker op ‘n punt sê sy is moeg en seer van al die dieper in die mens kyk. Dit is wanneer waarneming ook ‘n las is.
Mens is skoon bang. Die vreemde ding is Flarde was ook deur ‘n hele paar uitgewers afgekeur voordat Genugtig bereid was om dit uit te gee. Score my ook. Die kritiek was nie teen die skryfwerk as sulks nie, maar eerder teen die storie. Maar in die tydsverloop, na ek die pryse gewen het - daar was pressure op my om beter te doen, want jy het hierdie standaard gestel. Daar was van die resensente wat gevra het of ek dit sal kan herhaal, en of Flarde die totaliteit van my skrywe was. Wat ek gedoen het, was om tussenin kortverhale en erotiese verhale te skryf. Ek het ook eers bietjie geleef . . . Wat mens doen is om uiteindelik vrede te maak met die feit dat jy eintlik talent het. Dit mag wees dat jy regtig goed is. Glo dit en implimenteer dit en gaan sit net en skryf. Onbevreesd.