Caroline–Grace Brüssow: 'Ek het 'n sagte kant van die Here ontdek' - Voelgoed
Tuis Geloof Mý geloof Caroline–Grace Brüssow: 'Ek het 'n sagte kant van die Here ontdek'
Caroline–Grace Brüssow van The Voice is mooi en slim, en het 'n pragtige stem. Sy het gedink sy moes net heeltyd werk aan die goed waaraan sy moes verander – totdat sy 'n sagte kant van die Here ontdek het. Eintlik is daar ook baie genade want die Here ken haar hart …
Ons elkeen kry sekere geskenke – talente – wat as 'n passie in ons hart geplant word.
Dis die sagte stem in ons binneste wat ons aanmoedig om nie tou op te gooi nie.
Baie versigtig het ek hierdie geskenk in my hart begin oopmaak – geleenthede aangegryp om my talent te oefen en te ontwikkel.
In matriek het ek 'n groot rol in 'n skolemusiekproduksie gekry, waarvan die hoofrolle
deur professionele sangers vertolk sou word. Ek was heeltemal uit die veld geslaan.
Ek het kliphard gewerk om almal wat gedink het ek was te jonk en onervare, verkeerd te bewys.
Dit was een van daardie groot oomblikke wat my onsekerheid vir 'n rukkie laat wyk het. "Dalk kan ek dit regtig doen," het die besef begin insink.
Om 'n sprong in geloof te waag verg baie moed. My droom het al baiekeer momentum gekry, maar dan begin ek weer dink dat ek nie goed genoeg is nie.
Dis asof ek telkens te bang is om my hart te volg, om werklik te vertrou dat my liefde vir sing deel van my roeping is.
As ek nou terugdink, besef ek dat ek liewer na my hart moes geluister het.
Dat ek die stemmetjie wat my aangemoedig het om op my droom te fokus, moes vertrou het.
Ek sou baie verder gewees het in my loopbaan. Ons vrese en swakhede het maar die manier om ons te laat ontspoor.
Vandag weet ek 'n mens moet ligloop vir al die redenasies waarmee jy jouself oortuig om nie die droom in jou hart te volg nie.
Die waarheid was dat ek eintlik net onseker was van myself. Te bang ek gaan misluk.
Die frustrasie oor die droom wat ek nie kon uitleef nie, het my byna ondergekry.
Elke seisoen is 'n belangrike trappie na jou lewensdoel. Soms verg dit 'n desperate situasie om jou tot hierdie besef te laat kom.
In die vreemde was daar nie 'n kerk om aan te behoort nie. Boonop is ek van nature 'n private mens wat nie sommer vir ander sal sê as ek sukkel nie.
Los dit eerder self op, is my filosofie, maar nou het selfs dít nie eens meer gewerk nie.
Ek is heeltemal uit my gemaksone geskud – en dít is die beste plek vir groei.
'n Wyse vriendin, wat kon insien dat my denkwyse moes verander, nie my omstandighede nie, het voorgestel dat ek Joyce Meyer se toepassing op my foon aflaai en na haar boodskappe luister.
Wat 'n openbaring! Ek wens het ek dit al lankal begin doen! Joyce se boodskappe het omtrent 'n nuwe wêreld van dink en verstaan vir my opgemaak. Dit was asof sy net met mý gepraat het.
Die tema van elke preek was asof spesiaal op my gerig. Só het my manier van dink stadigaan verander.
Hierdie is net 'n seisoen, het ek besef. Dis waar die Here my nóú wil hê.
'n Manier om my te leer om vas te byt, geduldig te wees en op die groter prentjie te vertrou.
Alles waarmee ek gesukkel het, het anders begin lyk. Ons almal het spesifieke areas in ons lewe waar ons kleitrap.
In my geval is dit my emosies wat maklik met my op hol gaan. My eiewaarde wat ek op verkeerde plekke en in verkeerde dinge gaan soek. En onderskeidingsvermoë – om te weet wie om te vertrou en wie nie.
In sulke tye het Joyce se stem opnuut in my hart weerklink: "It's not all about you". Dit gaan nie net oor my en hoe ek dinge gedoen wil hê nie.
Toe ek eers leer om die selfsugtige eie ek uit die prentjie te haal en objektief na 'n situasie te kyk, om dinge in konteks te sien en te onderskei tussen waarheid en persepsie, het alles meteens anders begin lyk.
Hoe meer ek dit begin doen het, hoe makliker het dit geraak om nie so kleinlik op te tree nie.
Ook wat onderskeidingsvermoë betref, moes ek nuut leer dink. Wanneer is 'n ding bedoel vir my en wanneer nie? Wie kan ek vertrou en wie nie?
Ek het ontdek die antwoord lê in stil raak en diep luister. Om die vrede in my hart as 'n maatstaf te gebruik en nie meer my eie kop te volg nie.
Om skuldig te voel oor foute in die verlede is tydmors. In my jare se onsekerheid het ek baie dinge verkeerd hanteer.
My emosionele uitbarstings, die wroeging, die depressie, die vrae … dit was heeltemal onnodig. Dit het my in 'n nuwe groef laat verval waar ek skuldig gevoel het en vasgehaak het by wat ek nié moes doen nie.
'n Sagte kant. Dís wat ek intussen van die Here ontdek het, iets waarvan ek nie vroeër bewus was nie. Ek het gedink ek moes net heeltyd werk aan die goed waaraan ek moes verander. Maar eintlik is daar ook baie genade.
By die lees van die boek Unmerited Favor het ek besef dat Jesus juis aarde toe gekom het om vir my te sterf sodat ek nie meer veroordeel hoef te voel nie. Oor niks. Nie die foute in my verlede of my tekortkominge nie. Dis verby. Elke dag is 'n nuwe begin.
Dis oukei, weet ek nou. Hy verstaan my omstandighede en ken my hart.
Ek hoef nie myself heeltyd te verduidelik nie. Ook nie vir 'n lat uit die hemel te koes of krom onder skuldgevoel te staan nie. Dis alles verdraaide, mensgemaakte persepsies.