BEESHONDSDOLHEID, KOEI HONDSDOLHEID, BEESHONDSDOLHEID ENTSTOF - DIERE - 2022
Oor woede beeste
Dit is baie maklik om met hondsdolheid besmet te word deur die melk van 'n hondsdol koei te drink, ly aan die byt van 'n siek dier of om besmette vleis te eet. Dit is 'n fout om te glo dat dieresiektes nie 'n bedreiging vir menslike lewe en gesondheid inhou nie. Dit is nie. Vir mense is hierdie siekte net so gevaarlik soos enige ander organisme. In elk geval, as jy die simptome van die siekte in 'n dier opmerk, is dit nodig om die alarm onmiddellik uit te skakel en om sekere maatreëls toe te pas.
Vir hondsdolheid word beeste (of spongere breinsiekte) gekenmerk deur skade aan die sentrale senuweestelsel. Die meeste van hierdie gevaarlike siektes kom voor in koeie, hoewel ander diere soms vatbaar is vir dit.
Die hoofrede vir die besmetting van beeste met hierdie siekte is self-ontwikkelende RNA proteïene (prions). Hulle betree die koei se liggaam deur die milt en infekteer senuweeselle. Na die penetrasie, die hondsdolheid virus vang die sentrale senuweestelsel en raak feitlik al die komponente van die dier se liggaam.
Die inkubasieperiode van die siekte kan van 'n paar jaar tot 'n paar maande duur, dus enige dier is aan die risiko van infeksie. Effektiewe metodes van terapie wat tot 'n finale herstel lei, bestaan ​​nie vandag nie, daarom is dit algemeen om alle pasiënte te isoleer en te siek. Dit is baie belangrik om gereeld toevallig te voorkom teen hondsdolheid, selfs ten spyte van die skynbaar goeie gesondheidstoestand van die koei. Die beste manier om die siekte te voorkom, sal inenting wees.
Daar is net twee hoofvorme van hondsdolheid by koeie: welige en kalm.
In die eerste spesie begin die siekte met ernstige irritasie. Die koei maak afwisselend skielike bewegings en reageer aggressief teenoor ander diere. Veral aggressie kan uitgedruk word na klein troeteldiere. Ook word oormatige sweet, drooling en gereelde urinering aangeteken.
In die stille vorm van die siekte is daar feitlik geen opwinding nie, maar eerder 'n mate van lusteloosheid word waargeneem. Die koei is onverskillig teenoor die voer, lyk onderdrukt. Die verdwyning van herkouers en die afskeiding van melk word opgemerk, dit is moeilik vir die dier om te sluk, die klinking klink hoer, asof dit deur 'n septum is.
In albei gevalle verlam die ontwikkeling van die siekte na 'n paar dae in 'n dier die onderkaak, dan die voor- en agter ledemate, en dan die dood.
Simptome van infeksie
Die simptome van die siekte verskyn baie duidelik, dus is dit amper onmoontlik om nie op te let dat iets met die dier verkeerd is nie. Die belangrikste simptome is:
ongewone gedrag, vrees, angs;
'n vreemde reaksie op eksterne patogene, byvoorbeeld na geraas of lig (in sommige diere kom krampe voor);
bewing van dele van die liggaam of selfs van die hele liggaam.
In besonder moeilike gevalle kan die koei weier om te sien, sy sien nie die struikelblokke en stampe in hulle nie.
Spesifieke voorkoming van hondsdolheid
Die beste voorkomende maatreël wat dieregesondheidsprobleme kan voorkom, sal ingeënt word. Dit veroorsaak 'n dier biochemiese veranderinge in die liggaam wat die sensitiwiteit van selle tot prione verminder. Kunsmatige immunisering met die siekte help die produksie van teenliggaampies wat die virus neutraliseer, wat probeer om binne te kom voor die skade van die senuweeselle en die organisme as 'n geheel.
Vir inenting gebruik veeartse voorbereidings wat 'n kultuur van die hondsdolheidvirus bevat van die Paster / RIV-stam met 'n aktiwiteit van minstens 2 IE teen 'n dosis van 1 milliliter intramuskulêr. Slegs ten volle gesonde diere word ingeënt, met die eerste inenting by koeie op ses maande, en herinenting elke twee jaar.
Daar is geen 100% waarborg dat die koei nie siek word ná inenting nie. Statistiekstate: 9 uit 10 ingeëntte diere word nie met hondsdolheid besmet nie, onder dieselfde voorwaardes van versorging en instandhouding. En dit is 'n baie goeie aanwyser.
Mense wat voortdurend in kontak met die virus is, byvoorbeeld laboratoriumwerkers wat die siekte bestudeer, moet ingeënt word.
Nadat 'n dier aangeval het (byt of krap), moet infeksie onmiddellik voorkom word. Om dit te kan doen, moet die slagoffer wag vir 'n bietjie bloed uit die wond vloei. Was dan die wond deeglik (verkieslik met seep), behandel dit met 'n antiseptiese middel, byvoorbeeld, met alkohol en maak seker dat die beseringsplek vasgebind word. Wond ontsmettingsmaatreëls moet baie versigtig uitgevoer word om verdere skade te voorkom. Behandeling van wonde moet onmiddellik (binne 'n uur) na kontak met 'n dier gedoen word.
Ook mense met die risiko om besmet te word met hondsdolheid word dringend ingeënt.
Tekens van hondsdolheid by mense kom amper ooreen met die simptome van die siekte by diere. Eerstens, 'n persoon ophou om homself in die ruimte te voel, beheer nie sy bewegings nie, is koorsige ledemate van ledemate moontlik. Tweedens, die gesig is aansienlik versleg. Oorgang na die aggressiewe impulsiewe toestand is moontlik. Onbeheerbare en vinnig aanvalle kan met 'n persoon gebeur. Wanneer mense simptome van hondsdolheid het, is dit dringend nodig om 'n spesialis te raadpleeg.
Sê vir my of jy boos is oor koeie. Deel jou ervarings en beskryf jou metodes om hierdie verskriklike siekte te hanteer.
As jy van die artikel gehou het, het jy dit nuttig en insiggewend gevind, deel die skakel met jou vriende op sosiale netwerke.