"Maar dit sal ek ter harte neem en om dié rede bly ek hoop: deur die liefde van die Here het ons nie vergaan nie; daar is geen einde aan sy ontferming nie, dit is elke môre nuut. U trou is groot." Klaagliedere 3:21-23 (NAV)
Dit gaan in die lewe dikwels heeltemal anders as wat jy verwag of ooit sou gewens het. Ons belewe 'n tyd waarin amper niks na wense gaan nie. Die magtiges dwing hulle wil af op elkeen wat nie teen hulle geweld opgewasse is nie, en verkrag alle reg. Die wêreld kreun en sug.... Daar is mense wat swaar ly onder die tirannie en willekeur van ander. By dit alles klink die honende vraag van die God veragtende spotter: "Waar is die God wat jy verwag?"
Die wêreldkrisis word 'n geloofskrisis.
"Ja, waar is God?" sug ons ook dikwels. Waar is die God op wie ons gebou het, aan wie ons ons saak toevertrou het?
Groot verdriet gooi soms swart skaduwees oor ons pad. Ons sien geen lig meer nie. Ons het geen troos meer in ons geloof nie. Ons raak ons vertroue in God kwyt. Ons wens dat ons tog maar nog iets van daardie onbekommerde, onwankelbare geloof uit ons kinderjare kon hê. Toe het ons vol oortuiging gesê: "Maar God kan tog alles doen. Dit sal alles regkom!"
En nou - nou wankel alles. Alles rondom ons, alles in ons. Ons het geen vertroue meer nie. Wie het nou verander, God - of ek?
As God nie verander het nie; as God nie dood is nie; as God leef en nog steeds dieselfde is in almag, regverdigheid, wysheid en barmhartigheid, is daar dan 'n gegronde rede om terneergedruk te wees?
Die digter van Klaagliedere 3 het ook bittere lewenservarings gehad. "Die man wat ellende gesien het." Maar hy het die ellende te bowe gekom.
God is tog nog daar. Op Hom moet ons hoop. Hy is die lig ook in die swartste nag. Ons moet ter harte neem wat die digter van die Klaagliedere hom ter harte geneem het. Ons moet hoop soos hy weer leer hoop het. Klaagliedere. 3 :21-33.