Geskryf deur Adam Behr
Blues-virtuoos Peter Green in 1970. Nick Contador via Mikimedia Commons, BK BY-NK-SA
Een van rock se clichés, wat oorspronklik is in 'n Neil Young liedjiesliriek, is dat "dit beter is om uit te brand as om te verdwyn". En inderdaad, baie van die mees gevierde ongevalle - van Jimi Hendrix tot Kurt Cobain - het die verhoog skielik, skokkend laat vaar danksy tragiese voortydige sterftes. Maar selfs diegene wie se uitdunne lank was, kan na 'n kort aanvanklike uitbarsting 'n groot erfenis agterlaat.
Dit was die geval vir Peter Green, stigter van Fleetwood Mac, wat op 25 Julie 73 jaar oorlede is en 'n onuitwisbare stempel op geslagte kitaarspelers gelaat het, hoofsaaklik gebaseer op 'n kernwerk tussen 1966 en 1970.
Hy is gebore Peter Greenbaum in 1946, die jongste seun van 'n Joodse familie in East End - en soos baie van sy generasies, deur ingevoerde blues-plate uit Amerika reggestel, kom hy na die eerste golf van Britse blues-rock kitaarhelde na vore, veral die gevierde triumviraat van Eric Clapton, Jeff Beck en Jimmy Page.
Hy het sy naam gemaak deur Clapton se skoene in John Mayall s'n te vul Bluesbreakers - n tipe van akademie en skoonmaakhuis vir baie wat sou oorgaan na enkele van die grootste rock-optredes van die daaropvolgende dekades. Nadat hy van tyd tot tyd vir Clapton vervang het, het Green 'n plek in die groep opgeneem toe Clapton vertrek om Cream te vorm. Green sou op sy beurt in die groep vervang word deur Mick Taylor, voordat Taylor in 1969 by die Rolling Stones aangesluit het.
Die vervanging van Clapton was 'n geweldige taak vir Green. Clapton se aanhanger onder die Londense blues-liefhebbers was vokaal - beroemd gedemonstreer deur die graffiti "Clapton is God"Wat destyds teen 'n muur in Londen verskyn het.
Green het egter die uitdaging opgelewer deur sy merk op die volgende Bluesbreakers-album, A Hard Road (1967), sowel as 'n sanger as met instrumentale komposisies soos The Supernatural te vestig wat hom as 'n vooraanstaande instrumentalis in eie reg gevestig het.
Wat belangrik is, het hy dit gedoen deur weg te draai van die openlike virtuositeit van die ander kitaarhelde van die dag. As Mick Fleetwood sou dit stel:
Hy het onmiddellik na die menslike aanraking gegaan, en dit is wat Peter se spel vir miljoene mense voorgestel het - hy het met die menslike, nie die supersteraanslag gespeel nie.
Die vorming van Fleetwood Mac
'N Belangrike spanning binne Green se loopbaan - en persoonlikheid - was tussen ambisie en onafhanklikheid, enersyds, en verskil en broosheid aan die ander kant. Dit was duidelik toe hy gretig was om sy eie groep te stig nadat hy een album uit die Bluesbreakers verdeel het - hy het die tromspeler Mick Fleetwood en later die baskitaarspeler John McVie saam met hom geneem - maar die nuwe band Fleetwood Mac vernoem na sy ritme-afdeling en die voorsprong gedeel kitaar en vokale take met die nuwe werf Jeremy Spencer.
In hierdie nuwe uitrusting het sy vermoë tot innovasie na vore gekom. 'N Reeks treffers trek sy groeiende vertroue as liedjieskrywer aan en druk die grense van die blues. Ander, waaronder Clapton, het die rol van die "kitaarheld" vorentoe gedryf deur al hoe langer uitstallings van fretboard-vaardigheid. Maar Green, ondanks sy tegniese vermoëns, het gefokus op die meer gevoelige meriete van 'gevoel' en 'toon', wat uiteindelik hierdie onmisbare fasette van die rock kitaar arsenaal maak. Hy sou onthou,
Ek speel vinnig met John Mayall toe dinge nie baie goed verloop nie. Maar dit is nie goed nie. Ek speel graag stadig en voel elke noot.
'N Reis te ver
Sy relatiewe kort vertrek met Fleetwood Mac het standaarde gelewer, waaronder Ag nou ja! (wat die Led Zeppelin-krammetjie Black Dog geïnspireer het) en Black Magic Woman - later 'n handtekeningliedjie vir Santana.
Maar in sy liedjies, die breekbaarheid van The Green Manalishi (met die kroon met twee takke) - sy soniese digtheid 'n voorloper van swaar metaal - en die onsekerheid van Man van die Wêreld, blyk uit 'n groeiende ongemak wat sy loopbaan sou verongeluk. Op toer in 1970, na 'n LSD-reis na 'n gemeente in Duitsland - een van verskeie het hy geneem - hy het die band skielik verlaat en nie sy groeiende roem kon hanteer nie.
Fleetwood Mac sal die volgende paar jaar deurbring met 'n vinnig draaiende reeks - insluitend 'n kort terugkeer deur Green om hulle te help om 'n toer na Jeremy Spencer te voltooi links na sluit aan by 'n kultus. Hulle het na Amerika verhuis en, nadat hulle Lindsey Buckingham en Stevie Nicks gewerf het, een van die belangrikste albums van die 1970's gelewer: die uiters suksesvolle gerugte.
Green het self gesukkel. Soos Pink Floyd-stigter Syd Barrett, wie se band stratosferiese sukses behaal het nadat sy eie LSD-verergerde geestesongesteldheid sy vertrek neergelê het, het Green in die vroeë sewentigerjare af en toe opnames gemaak, maar nooit sy ewewig gevind nie.
Later gediagnoseer met skisofrenie hy swaai tussen stints as 'n begraafplaas en hospitaalportier. Daar was episodes van wisselvallige gedrag - probeer om al sy geld weg te gee - en spreuke in psigiatriese hospitale, waar hy elektrokonvulsiewe terapie ontvang het.
Hy het sporadies na vore gekom, eers met solo-opnames in die 1980's en daarna op 'n reeks albums met Die splintergroep in die laat 1990's en vroeë 2000's. Leun swaar op standaarde en omslagweergawes, en het 'n eerbiedige, as simpatieke, gevolglik versorg, maar hulle het selde die boonste rye van die kaarte ontstel of sy vorige vuur herower.
As die nuus hoofsaaklik van Green onthou word as 'n tragiese figuur, soos ander innoveerders van sy generasie wat laag deur dwelms en ineenstorting gebring is, was sy stille invloed baie dieper. Nie die eerste, of die bekendste, van die Britse kitaarhelde nie, maar sy klem op toon, ekonomie en ruimte het die woordeskat van rock kitaar nogtans gevorm.
Die mense soos Jimmy Page en Gary Moore - waarvan laasgenoemde 'n album aangeteken van Green se liedjies - getuig van sy impak. Nie minder 'n ligte as BB King nie sou opmerk: 'Hy het die soetste toon wat ek nog ooit gehoor het; hy was die enigste wat my die koue sweet gegee het. '
Adam Behr, dosent in populêre en kontemporêre musiek, Newcastle Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Peter Green, die ontstelde Fleetwood Mac-stigter, laat 'n nalatenskap van skittering wat steeds skyn