Hoe 'liefdeshuwelike' sosiale hindernisse in Indië verbreek - Inligting
Van al die vrae wat ek al ooit oor my Indiese oorsprong gevra is terwyl ek in die buiteland woon, is daar een wat die meeste opvallend is: 'So, is jou huwelik gereël?'
Ek is gevra deur vriende, kollegas, mense wat ek die eerste keer ontmoet het, by aandete, by braaie, middagete. Oral. By elke geleentheid, as ek 'n huwelik en Indië bespreek, verskyn hierdie vraag. Elke. Enkele. Tyd.
Dit het my nooit gepla nie. Ek het dit altyd daarop neergelê dat die konsep van 'n gereëlde huwelik buitengewoon intrigerend is vir almal wat nie deel was van 'n samelewing wat dit beoefen nie. Dit is iets wat al so lank met Indië geassosieer word, as dit natuurlik by mense uitkom. Sommige is nuuskierig, sommige huiwerig en ander is ongevoelig, maar die motief is gewoonlik dieselfde: om te probeer verstaan ​​wat dit is en hoe dit werk.
Aan die einde daarvan het ek tot onlangs nog nooit ernstig daaraan gedink nie. Ek is jonk getroud, maar ek het my man gekies, wat ek eintlik 'n liefdeshuwelik gehad het. Maar as ek hom nie ontmoet het nie, sou ek goed gewees het dat my ouers 'n bruidegom vir my gekies het.
Ek glo jare lank dat huwelike gereël is 'n integrale deel van die sosiale kondisionering in Indië. Dit beteken nie dat mense nie verlief geraak het of glad nie hul eie vennote gekies het nie. In werklikheid sou ons kon sê dat die verhouding tussen gereëlde huwelike in teenstelling met liefdeshuwelike redelik hoog was. Selfs tot agt tot tien jaar gelede was daar 'n groter kans dat die ouers 'n paartjie in of van Indië ontmoet het en nie hulself gekies het nie.
Wat egter interessant is om op te let, is dat dinge in die hedendaagse Indië verander. En baie vinnig verander.
Ek is onlangs terug na die Verenigde State nadat ek drie maande tuis was. Terwyl ek daar was, en omdat dit toevallig die 'huwelikseisoen' ('n gunstige tyd van die jaar om te trou), was ek deel van ses verskillende troues. Twee hiervan was onmiddellike familie, een van die uitgebreide familie en drie vriende. Vyf van hierdie ses troues was liefdeshuwelike.
Op die oog af lyk dit nie na 'n groot getal nie. 'N Mens kan redeneer dat dit bloot toeval is. Die verwysingsraamwerk is ook te klein om 'n konkrete mening te vorm. Maar wat ek gesien het, was genoeg dat ek oplet en besef dat iets beslis aan die gang was. Dit het my dieper laat delf.
Hou van of gereël, die een ding wat almal in 'n huwelik wil hê, is om gelukkig te wees.
Ek het met mense gepraat. Vriende, familielede, ouers - myne en ander. Uitgerekte besprekings oor die vraag of dit 'n verbygaande fase was, of al hoe meer jongmense die saak in eie hande neem. Maak hul eie keuses, veral as dit kom by een van die belangrikste besluite in hul lewe.
Die antwoorde wat ek gekry het, was meestal bevestigend. Ja, die neiging was beslis daar, en nee, dit was geen toeval nie.
Hierdie evolusie is duideliker, meer gevorderd in die groter stede. In die kleiner dorpe sal daar miskien nie dieselfde getalle wees nie. In 'n land wat Indië so groot is, neem wydverspreide verandering van enige aard tyd in beslag. Wat egter onmiskenbaar is, is dat die getalle, selfs in die kleiner dorpies, veel meer is as wat dit 'n paar jaar gelede was. En opstaan.
Dit is wonderlike nuus.
Ek het niks teen huwelike wat gereël is nie. Mense staan ​​vry om te kies met wie hulle gaan trou, en ek gaan hulle nie beoordeel nie. Maar as dit bloot vanuit 'n sosiale stelsel beskou word, laat dit 'n paar dinge te wense oor. Vir een is dit 'n geslote stelsel. As 'n huwelik gereël word, is een van die eerste kriteria dat die ander persoon uit dieselfde gemeenskap en / of kaste moet wees. Daar is uitsonderings op die reël, maar dit is min en ver tussenin.
'N Persoon uit Bengale sal byvoorbeeld 'n ander Bengali soek; iemand van Maharashtra sal na 'n ander Maharashtrian soek. Een van die eerste grense wat liefdeshuwelike oorskry, is dié van kaste / gemeenskap. As mense verlief raak, gee hulle nie om uit watter toestand hul maat kom nie. Hulle volg net hul hart.
Uit die vyf liefdeshuwelike wat ek bygewoon het, was een godsdiens en die ander vier interkaste.
In Indië word die huwelik nie net as 'n unie van twee mense beskou nie, maar eerder as 'n unie van twee gesinne. As twee mense uit verskillende gemeenskappe trou, word dit aangemoedig om kulture in te meng - van gewoontes tot voedsel tot taal. Dit lei tot sosiale verdraagsaamheid en bewustheid. En dit kan nooit 'n slegte ding wees nie.
Onder ouers verander ook denkpatrone. Ja, daar was diegene wat liefdeshuwelike vir die toenemende aantal egskeidings blameer, maar die meerderheid het onthul hoe die aanvaarding van die konsep van liefdeshuwelike daartoe gelei het dat hulle meer oop mense geword het.
Soos die ma van 'n vriend opmerk,
Toe my dogter uit die kaste trou, was dit 'n moeilike oorgang vir my. Maar gesien hoe gelukkig sy is, het ek geleer om my skoonseun as 'n individu te beskou in teenstelling met daardie man wat nie uit my gemeenskap kom nie. Dit het my gehelp om baie geestelike hindernisse te verbreek as dit by mense in die algemeen gekom het.
Dit is 'n baie ongeëwenaarde tyd van jare gelede toe dit moeilik was om ouers en familielede goedkeurend te kry vir liefdeshuwelike. Tensy iemand gelukkig was, was besprekings, ultimatums, gevegte, verbanning van die gesin alles deel van die sage, en ek weet persoonlik dat paartjies wat van die huis weggehardloop het om te trou.
Nie meer so baie nie.
Hierdie vinnige kulturele verandering dui op 'n assertiewe en bemagtigde jong generasie. Terselfdertyd is dit belangrik om daarop te let dat gereëlde huwelike nie gedwonge huwelike is nie. Dit is nie asof 'n mens 'n nul keuse het nie, of hulle met 'n spesifieke persoon wil trou of nie. Inteendeel, dit is 'n keuse wat binne 'n meer beperkte raamwerk gegee word. Solank as wat 'n mens soos horoskope, gemeenskap en kaste speel, is dit die vrye keuse om die finale oproep te maak op grond van hul gemak.
Maar dit lyk asof hierdie raamwerk sy aantrekkingskrag verloor, hetsy weens meer onderwys, meer blootstelling, meer bewustheid of die eenvoudige inherente behoefte om vry te wees van alle boeie. Die rede hiervoor kan wees dat hierdie een of al hierdie dinge is. Een van die mees progressiewe aspekte van hierdie verandering is dat dit neerkom op meer mense wat verantwoordelikheid neem vir hul eie lewe en optrede.
In beginsel het Indië 'n beskermende sosiale struktuur. Ouers wil hul kinders te alle tye beskerm teen allerhande slaggate. Enersyds lei dit tot sterk gesinsverhoudinge, maar soms kan die onvermoë om die lyn te trek ook 'n individu se persoonlike groei belemmer.
In hierdie sin blyk hierdie proses van geestelike evolusie, hoe groot of klein ook al, op die regte pad te wees. Uiteindelik is dit waar wat 'n vriend van my gesê het: 'Liefde of gereël, die een ding wat almal in 'n huwelik wil hê, is om gelukkig te wees. En dit is 'n keuse wat ons almal vir onsself maak. Niemand kan dit ooit wegneem nie. "