Verwyder galstene: chirurgie, medikasie & Co.
Of u galstene moet verwyder of nie, hang onder andere af van enige klagtes en die ligging van die klippe. Lees hier wanneer om galstene te verwyder, watter metodes bestaan ​​en hoe hulle werk!
Galstene in die galbuis
In die geval van 'stil' galstene in die galkanaal, moet die dokter en die pasiënt die individuele voordeel en die risiko van behandeling versigtig weeg – en dan besluit of verwydering nodig is of nie. Soms is dit net 'n wag-en-sien, aangesien galbuise op hul eie kan verdwyn. As dit nie gebeur nie of as die galbuise ongemak veroorsaak, word hulle gewoonlik deur endoskopie verwyder: binne die raamwerk van die sg. Endoskopiese retrograde cholangiopancreatografie (ERCP), wat ook dien om die galkanaalstene te diagnoseer, word die klippe met behulp van spesiale draadlusse verwyder.
Galstene in die galblaas
'Stom' galstene in die galblaas hoef gewoonlik nie behandel te word nie. Byvoorbeeld, 'n seldsame uitsondering is galblaasstene groter as drie sentimeter in deursnee, omdat dit die risiko van galblaaskanker verhoog.
'N Behandeling is ook nodig wanneer galblaasstene ongemak veroorsaak (simptomatiese galstene): die behandeling hiervan is die chirurgiese verwydering van die galblaas (galsteenoperasie). Daar is ook alternatiewe metodes (galstene oplos of breek); maar dit word selde gebruik.
In galsteenoperasies word die hele galblaas, insluitend die klippe daarin, verwyder (cholecystectomy). Slegs op hierdie manier kan galkoliek permanent vermy word.
Deesdae word die galblaas selde deur 'n groot abdominale insnyding (oop operasie) verwyder, soos by abdominale komplikasies of hechtings. In die meeste gevalle word galstene vandag via een gebruik laparoskopie (Laparoskopie): Onder algemene narkose word drie tot vier klein insnydings in die buikwand gemaak. Dit word gebruik om die chirurgiese instrumente in te sit en die galblaas te verwyder. Na so 'n laparoskopiese cholecystectomie herstel pasiënte gewoonlik vinniger as na 'n oop operasie en kan hulle vroeër die kliniek verlaat.
Intussen is daar ander variante van die laparoskopiese chirurgiese tegniek. Die chirurgiese instrumente word deur die vagina, maag of naeltjie in die buik geplaas. Dit is tans nie moontlik om te sê hoe veilig en voordelig hierdie chirurgiese variante is in vergelyking met konvensionele laparoskopie nie.
Los galstene op (litolise)
In sommige gevalle is dit moontlik om galstene op te los met behulp van die aktiewe stof UDCA (ursodeoxycholic acid). die tablette wat aktiewe bestanddele bevat maar moet oor 'n langer tydperk (soms oor twee jaar) geneem word. Die behandeling met galstene lei egter net tot sukses by sommige van die pasiënte. Boonop vorm nuwe galstene dikwels vinnig na speen van die tablette. Daarom word litolise slegs in afgesonderde gevalle, byvoorbeeld in galstene, probeer wat slegs ligte ongemak en / of seldsame koliek veroorsaak.
Met behulp van skokgolwe kan sommige galstene geslaan word: die pasiënt lê in 'n waterbad en die galstene word met skokgolwe gebombardeer. Die gevolglike puin kan die liggaam dan natuurlik (via die ingewande) verlaat. Die prosedure sal Buite-korporatiewe skokgolflitotripsie (ESWL) gebel en is oorspronklik ontwikkel vir nierstene. Dit word selde gebruik om galstene te verwyder, omdat die herhalingstempo (terugval tempo) redelik hoog is: by die meerderheid pasiënte word nuwe galstene gevorm na die behandeling, sodat chirurgiese verwydering van die galblaas uiteindelik nodig is. Die ESWL is dus volgens kenners nie 'n goeie praktyk nie Verwyder galstene wil.