Brein Transformeer Afstandsbedreigings in Angs
Geskryf deur Kevin LaBar, Duke Universiteit
Wees op die uitkyk vir almal! Ons is bedreig! suneko, CC BY
Die moderne lewe kan gedefinieer word deur lae-vlak-angs wat deur die samelewing swaai. Deurlopende verslae oor terrorisme en oorlog. 'N Stryd om bo-op familiefinansies te bly en werk te hou. 'N Aanval van nuusdekking oor Ebola. In die kern van kwessies soos hierdie is onsekerheid - die onbekende waarskynlikheid van hoe voortdurende krisisse mettertyd sal ontwikkel.
Bekommernisse wat aan die deur klop
Wanneer onvoorspelbaarheid of onsekerheid ons daartoe verbind om die vooruitsig van 'n donker toekoms te oorweeg, brand dit 'n toestand van vrees dat wetenskaplikes in die vorm van angs studeer. Angs sit langs 'n kontinuum van verdedigende gedrag wat ons gebruik wanneer dreigemente effens afgeleë is van ons huidige ervaring. Dit is minder ekstreem as die volle vrees wat veroorsaak word deur direkte, akute situasies soos 'n onmiddellike fisiese aanval.
Angs veroorsaak die vrylating van streshormone en herorganiseer ons prioriteite om voor te berei vir 'n toekomstige bedreiging. Kognitiewe effekte sluit in herhalende bekommernisse, hipertonige skandering vir tekens van probleme in die omgewing, en aandag en geheue vooroordeel na bedreigingsverwante materiaal.
In ons ouderdom van terrorisme, byvoorbeeld, is mense bekommerd oor vlieg. Wanneer hulle vlieg, is mense geneig om veral kennis te neem van mede-passasiers wie se etnisiteit soortgelyk is aan dié van terroriste-groeplede, en die gedagtes van vorige terreuraanvalle sal waarskynlik spontaan in gedagte kom.
Op sagte vlakke kan angs voordelig wees vir probleemoplossing en stimulering van reaksie-aksies vir 'n toekomstige bedreiging. Dink aan Ebola-voorbereidingsoefeninge by hospitale. Angs kan groepaktiwiteite motiveer wat die samelewing sal bevoordeel, soos om sommige mediese behandelings vinnig op te spoor of om 'n verdedigingslyn in te stel om die verspreiding van siektes te voorkom.
Hoër vlakke van angs wat kognitiewe hulpbronne kap, is egter nodig vir ander belangrike take. In 'n laboratoriumstudie, het ons ondersoek ingestel na hoe angs prestasie beïnvloed op 'n visuele soektog wat die loodsondersoekprosedures van die lughawe geïmplementeer het.
Ons deel deelnemers aan die rol van sekuriteitskermers en het hulle gevra om te soek na "T" -vorme tussen ander op 'n skerm. Toe ons hulle angstig gemaak het deur 'n paar onvoorspelbare skokke uit te reik, het mense geneig om 'n tweede "T" in die skerm te sien. Hierdie effek was sterkste in individue wat hoë vlakke van angs aangemeld het.
Ons bevindinge dui daarop dat hoë waarskuwingsvlakke op Amerikaanse lughawens teenproduktief kan wees, en eintlik meer wapen screeningsfoute skep deur angs in werkers te verhoog.
Beyond Angst To Full-On Fear
In teenstelling met angs werk vrees aan die ander kant van die defensiewe kontinuum. Dit is ons reaksie op duidelike en teenwoordige gevaar. Vrees ontlok 'n volgevegte veg-of-vlug-reaksie en herlei liggaamsbronne om die dreigende dreigement te hanteer. Jy ken die gevoel: Stel jou voor dat jy snags alleen in 'n donker steeg loop en jy hoor 'n harde geluid - jy vries jou spore, jou pols word vinniger, jou palms sweet en jou spiere toeneem.
Vrees is aanpasbaar in hierdie konteks omdat dit die kanse op oorlewing verhoog. Byvoorbeeld, die aanstuur van bloedvloei na spiere wat vir hardloop gebruik word, beteken dat die kans beter is, jy sal wegkom van wat jou bedreig. Vrees betrek die amygdala, 'n evolusionêre ou breinstruktuur in die temporale lob, om 'n kragtige invloed uit te oefen op ander breinsisteme.
In die skrik van vrees word aandag gegee aan die bedreiging, om te identifiseer wat dit is en om uit te vind waar dit geleë is. Daarbenewens betree coping meganismes. Sodra die onmiddellike bedreiging weg is, word herinneringe opgedateer sodat dit in die toekoms vermy kan word.
As gevolg van vrees se intense fisiologiese eise, is langdurige of herhalende vrese besonder skadelik vir die brein en liggaam. Ons het bevind dat die amygdala in posttraumatiese stresversteuring gekrimp word en minder akkurate herinneringe vir dreigende materiaal kan skep. Pasiënte word oorgebly met oorgeneraliseerde vreesherinneringe. Eerder as om deur werklike bedreigings veroorsaak te word, kan hierdie vrese veroorsaak word deur stimuli wat net soos die oorspronklike gevaar lyk; of hulle kan selfs uit die blou voorkom.
Die konstante onderbreking van die daaglikse lewe deur indringende traumatiese herinneringe neem kumulatief sy tol op die gesondheid en welsyn van individue wat met PTSD en hul gesinne woon. As dit nie behoorlik behandel word nie, PTSV lei dikwels tot persoonlike en professionele probleme, depressie of dwelmmisbruik.
Om die bestaan ​​van bedreigings te kommunikeer, is belangrik om ander lede van ons sosiale groepe te beskerm. Spesiale breinmeganismes fasiliteer die sosiale kommunikasie van vrees en angs. In diere dui akoestiese eienskappe van defensiewe alarmoproepe dikwels die teenwoordigheid van spesifieke roofdiere of hul nabyheid aan die groep. Hoor hierdie oproepe ontlok gedrag - soos om 'n aanval te vlug of te rig - wat die groep help om sy grondgebied te ontsnap of te verdedig. Die amygdala en gedeeltes van die ouditiewe korteks word aangepas op die spesifieke frekwensies wat in hierdie oproepe gebruik word en defensiewe vokalisasies word geïnisieer deur toegewyde motoriese kringe wat verband hou met emosionele gedrag.
In mense kan gesigs- en vokale uitdrukking 'n soortgelyke doel dien. Interessant genoeg reageer sommige breinstreke op beide die direkte ervaring van vrees en eenvoudig om ander te ervaar, ervaar vrees. Neurale meganismes wat die gevoelens van ander weerspieël op grond van hul emosionele uitdrukking, laat empatie toe en help individue om voor te berei vir bedreigings sonder om hulle regstreeks te ervaar. Hierdie vermoëns, wat so nuttig kan wees onder ape wat 'n loeragtige roofdier aantref, kan teenproduktief wees in mense, wanneer hulle tot 'n ewige, lae vlakke-angs lei.
Een potensiële voordeel van kollektiewe angs is dat dit die samelewing lei om betrokke te raak by risiko-assesseringsgedrag en kan openbare beleid lei. Die vestiging van internasionale alliansies in die oorloë op terrorisme of Ebola is groepaksies wat die wêreld as geheel kan beskerm.
Mediaverkope is 'n effektiewe manier om inligting oor sosiale bedreigings wyd te versprei. Maar 'n bombardement van vrees deur middel van tradisionele en sosiale media ophef onnodig die angsvlakke wat 'n nasie kan verlam, selfs wanneer 'n meerderheid van die gehoor nie direk gevaar het nie. 'N Balans tussen voorsorgmaatreëls en onverskrokke kommunikasie is belangrik in moeilike tye, sodat ons kalm kan bly en aanhou.
Dr. Kevin LaBar se primêre aanstelling is in die Departement Sielkunde en Neurowetenskap en die Sentrum vir Kognitiewe Neurowetenskap. Hy handhaaf 'n sekondêre aanstelling in die Departement Psigiatrie en Gedragswetenskappe aan die Duke Universiteit Mediese Sentrum. Hy is tans die Hoof van die Kognitiewe en Kognitiewe Neurowetenschappenprogram in die Departement Sielkunde en Neurowetenskap. Sy navorsing gebruik neuroimaging, psigofisiologiese en gedragsmetodes om kognisie-emosie-interaksies in die menslike brein te verstaan. Hy het lesings gegee oor onderwerpe in die sosiale en affektiewe neurowetenskap asook die kognitiewe neurowetenskap van leer en geheue.
Openbaringsverklaring: Kevin LaBar ontvang befondsing van die National Institutes of Health en die National Science Foundation.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Brein Transformeer Afstandsbedreigings in Angs