Die Groot Tragedie van Skotland: Die Bloedige Slag van Flodden - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Groot Tragedie van Skotland: Die Bloedige Slag van Flodden
Deur die geskiedenis heen is groot gevegte dikwels nodig geag wanneer ambisieuse nasies ontstaan ​​het. Hulle het gedien as 'n smeltkroes waarop 'n identiteit van 'n volk gesmee en bewaar is. Die geskiedenis van sowel Engeland as Skotland is gevul met tallose gevegte, wat 'n bewys is van hul standvastigheid en wil vir onafhanklikheid. Die grootse Slag van Flodden, wat in 1513 geveg is, het hierdie twee nasies teenoor mekaar gesit en was een van hul belangrikste verbintenisse, veral omdat dit die lewe van 'n koning geëis het.
Eeue van wedywering: Voorspel tot die Slag van Flodden
Laat ons eerlik wees: Engeland en Skotland het 'n mooi, ongekunstelde geskiedenis gedeel. Geen nut om dit te ontwyk of te probeer ontduik nie. Hulle sage is gevul met wedywering, oorlog, gevegte vir onafhanklikheid en pogings tot verowering. Maar, hey - dit is geskiedenis! Beide nasies het swaar gely gedurende etlike eeue van byna konstante konflikte en oorlogvoering met mekaar. Grense het in hierdie tyd nie baie verander nie en humeure het maklik opgevlam. Maar dit was die mense wat die swaarste gely het, soos altyd die geval is met twee nasies in oorlog. 'N Oplossing vir hierdie situasie was dringend nodig.
Eeue van konflik is in 1502 tot 'n einde gebring toe die sogenaamde Verdrag van Ewige Vrede onderteken is. Henry VII van Engeland en Jakobus IV van Skotland was gretig om die verdrag te onderteken, aangesien hulle koninkryke die afgelope twee eeue en daarna in 'n oorlogstoestand was. Helaas, die ondertekening van die verdrag het hierdie probleme nie laat verdwyn nie en onderbrekende konflikte het daarna voortgegaan en strooptogte oor die Skotse grense het ernstig voortgegaan. Vlootkompetisie tussen die twee nasies het voortgegaan en die dood van 'n bekende Skotse matroos, sir Andrew Barton, veroorsaak.
Die ingewikkelde en ontstellende lewe van koning Henry VIII
Boonop het 'n nuwe Engelse koning in 1509 op die troon gekom, Henry VIII, wat 'n hoogs vyandige retoriek voorgestaan ​​het en steeds beweer dat hy die oorheerser van Skotland was. Tot dusver was die verdrag tot geen nut nie. In hierdie vitrioliese omgewing was dit nie moeilik om 'n regverdiging vir oorlog te vind nie, en James IV, die Koning van die Skotte, verklaar oorlog teen Engeland onder die skyn om Frankryk te help. Deur dit te doen, vereer hy a baie ou alliansie tussen Skotland en Frankryk, wat dateer uit 1295 en bekend staan ​​as die Auld Alliance. James IV se doel was om Engeland se pogings af te lei van hul veldtogte teen die Franse.
Destyds was Europa gewikkel in 'n moeilike en wydverspreide konflik, bekend as die War of the Holy League, wat van 1508 tot 1516 duur, en was slegs 'n faset van die groter Italiaanse oorloë wat van 1494 tot 1559 geduur het, 'n konflik wat betrokke was die belangrikste Europese moondhede. Engeland was aan die kant van die Katolieke Liga en veg om die pous teen die Franse te beskerm. Skotse betrokkenheid as bondgenoot van die Franse, terwyl baie ander pouslike nasies aan die opponerende kant was, wat die toorn van die pous genereer het. As gevolg van sy alliansie met die Franse is James IV op 28 Junie 1513 uitgeskakel.
Voor die oorlog was daar 'n hewige briefwisseling tussen Henry VIII (links) en James IV van Skotland (regs). ( / )
Skotland teen Engeland: die verhitte konflik begin
Teen daardie tyd was die konflik weer in volle gang. James IV het sy Skotse vloot opgewek en 'n magdom skepe, ongeveer 22 vaartuie, gestuur om by die massiewe Franse vloot aan te sluit. Die Skotse vloot was onder bevel van James Hamilton, die eerste graaf van Arran, maar was ongelukkig baie vertraag. Die bedoeling was om uiteindelik die Engelse kommunikasie lyn oor die Engelse Kanaal af te sny. Uiteindelik, na ernstige vertragings, het die Skotse vloot geen rol gespeel in die daaropvolgende konflik nie. James IV het egter die fout gemaak om sy gesoute artillerieveterane op hierdie skepe te plaas, wat sy eie oorlogspogings op die land in wese belemmer het.
'N Hewige briefwisseling tussen die twee konings het gevolg. Henry VIII was woedend oor die eenvoudige feit dat Skotland met die Franse verbind het en beweer dat James 'n Engelse bondgenoot moet wees, veral in die lig van die feit dat Henry se suster, Margaret Tudor, met hom getroud was. James, aan die ander kant, het die standpunt gehandhaaf dat Henry dadelik sy pogings in Frankryk moet laat vaar. Nodeloos om te sê was nie King bereid om terug te keer nie. Oorlog was op hande.
James IV was die eerste wat 'n stap gemaak het. James vind 'n voorwendsel - hoofsaaklik die moord op 'n Skotse bewaarder met die naam Robert Kerr - en stap na Engeland aan die hoof van 'n groot leër van 30 000 man. Natuurlik word hierdie inval deur die Engelse verwag. Henry VIII het groot pogings aangewend om die noordelike deel van sy koninkryk te versterk deur troepe en artillerie langs die noordelike grens te plaas, en die graaf van Surrey, Thomas Howard, is aangestel as die luitenant-generaal van die Army of the North. Die Engelse was gereed - kom een, kom almal!
Afdruk met grensriviere wat die grens oorgesteek het om dié aan die ander kant te plunder.
Die Ill-Fated Raiding Party
Grensaanvalle het 'n lang geskiedenis in Skotland. Grense se riviere het oorgesteek - beide aan Skotse en Engelse kant - en het die plaaslike bevolking geplunder. In tye van oorlog was grensherlewings 'n handige aanwins, en James IV het probeer om dit in 1513 ten volle te benut. Op 5 Augustus het hy 'n mag van ongeveer 7000 grensstortings, onder bevel van Lord Alexander Home, na Northumberland gestuur , waar hulle alles in sig begin plunder het. So 'n aanval was 'n eenvoudige en doeltreffende manier om kosbare buit te kry - as dit reg gedoen word.
Die Skotse aanval van 1513 was egter 'n noodlottige poging. Die Engelse het daarin geslaag om vinnig te reageer, vanweë die ywer van die graaf van Surrey, wat 'n mag van ongeveer 1 000 man as 'n teenmaatreël gestuur het. Hiervan was ongeveer 600 ervare boogskutters. Die Engelse mag lê in 'n perfek gereëlde hinderlaag en verras die Skotse raiding party met 'n verwoestende vlugaanval. Wat gevolg het, was 'n chaotiese slagting. Die Skotte vlug paniekbevange en laat 600 van hul mans op die grond dood. Al die oorlogs buit wat hulle gevang het, is ook agtergelaat, wat die hele aanval nutteloos gemaak het. Sedertdien word dit die 'Ill Raid' genoem.
Uiteindelik het albei leërs genoeg tyd en vooraf kennisgewing gehad om voor te berei op 'n geveg wat beslis op hande was. In die klassieke gees van die middeleeuse ridderlikheid, kondig James IV sy voorneme aan om een ​​maand voor die tyd direk by die Engelse in te val. Dit het sy vyand genoeg tyd gegee om hom voor te berei. Hierdie ridderlike praktyke kan gedurende hierdie tydperk as 'n groot fout van oorlogvoering beskou word. Einde Augustus het James oor die Tweedrivier en na Engeland gegaan, aan die hoof van 'n aansienlike leër van 42 000 man.
In die eerste dae van sy veldtog het James daarin geslaag om relatief maklik verskeie kastele vas te vang: kastele Ford, Etal, Wark on Tweed en Norham het almal by die Skotte geval. Vroeg in September, toe die Engelse haastig hul magte bymekaargemaak het om die Skotte teë te werk, het die Engelse 'n aankondiger na Jakobus IV gestuur om 'n plek vir die geveg aan te stel. Destyds was Henry VIII weg in Frankryk, en sy vrou, Catherine van Aragon, is as goewerneur van die koninkryk en kaptein-generaal agtergelaat om die krisis te bestuur. Terwyl sy op pad was noordwaarts vir die geveg, het die botsing, wat nou 'n vergete gevolgtrekking was, sonder haar plaasgevind.
Voorbereiding vir die botsing: Slag by Flodden Hill
Jakobus IV was geen dwaas nie. Hy vestig sy leër in 'n spesifiek gekose posisie waar hulle beslis 'n oorhand sou hê. Hy het Flodden Hill - naby Branxton - gekies en sy manne en kanonne daar gereël. Die heuwel was 'n kenmerkende kenmerk van die omliggende landskap. Dit het hom 'n duidelike voordeel gegee, aangesien die vyand bergop moes vorder. Hy het ook die oorblyfsels van 'n ou heuwelfort gebruik en dit ook versterk met ekstra skanse. Al met al was die Skotte ideaal geplaas en het hulle die voordeel gehad wat hulle nodig gehad het.
Aan die teenoorgestelde kant van die konflik was die graaf van Surrey, Thomas Howard, in 'n moeilike posisie. As gevolg van hul gunstige posisie sou selfmoord die Skotte aanval. Sy leër het ongeveer 26 000 man getel, byna die helfte van die grootte van die Skotse leër, en hy het dringend voorraad nodig gehad. As hy weer besluit om nie aan te val nie, loop hy die risiko van skaamte en die onvermydelike woede van koning Henry VIII. Wat moes hy doen in so 'n moeilike situasie?
Howard het probeer om James se keuse van strategiese ligging uit te daag. Hy het sy boodskapper na James gestuur en gevra dat hulle by die Milfield Plain kom soos oorspronklik ooreengekom. Hierdie webwerf was egter ideaal vir 'n hinderlaag, behalwe dat dit die omgewing was vir die voorafgaande Scottish Ill Raid. Omdat hy dit geweet het, wou James IV nie op daardie plek veg nie en was hy nie bereid om sy uitstekende en versterkte posisie op Flodden Hill te verlaat nie. Op die uitdaging wat Howard hom gestuur het, het hy eenvoudig geantwoord dat dit 'nie gepas is dat 'n graaf 'n koning beveel nie'.
Die Slag van Flodden het in die geskiedenis opgeneem as gevolg van Engeland se nederlaag van die Skotte.
Vuil truuks van die grensmure draai die tafels om
Thomas Howard was nou in 'n haglike posisie. Hy gehad het die Skotte die hoof te bied. Om in posisie te wag, was buite die kwessie, aangesien die onderhoud van sy leër baie duur was. Boonop is die konvooi met kos wat daarheen gekom het, onderweg gebuit, maar deur Engelse! Nietemin, selfs wanneer sulke moeilike kanse in die gesig staar, verskyn daar altyd 'n oplossing. Die graaf van Surrey het 'n uitweg gevind uit hierdie situasie danksy die vindingryke advies van ene John "the Bastard" Reiger.
John Heron was 'n berugte lid van die Clan Heron, 'n stam grensgrense wat in die Engelse en Skotse geskiedenis onthou word. Die familie het deur die eeue heen baie kastele besit en baie krag gehad. Tog word hulle aangewys as 'n "gemoedelike ras, gereeld in die moeilikheid met die owerhede", en hulle het hul fortuin verdien deur ritselende beeste en strooptogte. Maar deur vuil truuks te speel, was die Engelse 'n seker manier om die seker mislukking van hierdie moeilike situasie te ontduik, sodat die graaf van Surrey vinnig na die ondeunde plan geluister het.
In plaas daarvan om die Skotte direk op Flodden Hill te sien - en die totale vernietiging daarvan te waag - het die Engelse in plaas daarvan 'n oostelike kronkelroete gevolg, na die ou Romeinse weg. Deur hul weg te draai, het die Engelse daarop gemik om die Skotse leër te oortref, of om hulle hopelik van agter af aan te val deur Branxton Hill, net 3,2 km van die Skotse posisies, te bereik. Die maneuver was suksesvol, en die Engelse het 'n gunstige posisie bereik om te flank. Natuurlik word die bewegings deur die Skotse verkenners opgemerk, en James IV reageer vinnig en verhuis sy leër na Branxton Hill om die situasie te herstel. Alhoewel hierdie heuwel nog steeds 'n gunstige posisie vir die Skotte was, het hulle die uitleg nie voldoende ondersoek nie.
Onverwagte vleiland skep 'n deurslaggewende keerpunt tydens die geveg
Die tyd vir die geveg het uiteindelik aangebreek. James IV en sy Skotse leër, wat onlangs op die ligte hange van Branxton Hill geleë was, het die Engelse in die gesig gestaar. Lord Home vorder met die Skotse linkerflank en begin die stryd met die eerste botsing, wat daarin slaag om te wen teen die Engelse losbandigheid onder bevel van Edmund Howard. Toe hy sy aanvanklike sukses deur sy swaar troepe sien, beveel James die volgende strydformasie - hierdie keer die sentrale - om vorentoe op die Branxton -heuwel te beweeg en die vyand te betrek.
Sosiale gevolge van die dertigjarige oorlog: was dit die moeite werd?
Die honderdjarige oorlog: 'n Eeu van bloedvergieting
Hier is egter waar die Skotte in die moeilikheid beland het. Selfversekerd en goed gereël, het hulle nou 'n groot struikelblok teëgekom. Aan die voet van die heuwel was 'n gebied van ietwat versteekte moerasagtige grond, 'n ondergrondse sone wat nou geswel het na dae van swaar reën. As u oor die horison kyk, kan u hierdie funksie maklik misloop. Maar nou sukkel die Skotte om dit oor te steek, verloor samehang en breek rang. Die swaar snoekers het die momentum van 'n vinnige afdraande nodig gehad om groot skade te berokken, maar nou het dit verlore gegaan toe hulle met die moerse, pap grond sukkel.
Die Engelse het intussen gevorder in reaksie en was nou besig met woeste hand -tot -hand gevegte met die verwarde Skotse snoekmanne. Toe hy die botsing sien ontwikkel, het James IV self met 'n losbandjie weggery om die stryd te betree - dit is onbekend of hy weet van die moerashindernis aan die voet van die heuwel. Die geveg wat gevolg het, was hewig, bloedig en eintlik wreed. Die Engelse het 'n beleid van 'geen gevangenes' gevolg, wat 'n groot aantal ongevalle onder hul teenstanders veroorsaak het. Die Engelse het 'n beslissende oorwinning behaal na 'n vinnige en genadelose verlowing.
Monument vir die Slag van Flodden Field by Branxton ( joe888 / Adobe Stock)
Die koning lê dood tussen die blomme van die bos
Die Skotse koning James IV is dood in die laaste stadiums van die geveg, wat op 9 September 1513 plaasgevind het. Hy het altyd risiko's geneem, en die Slag van Flodden was geen uitsondering nie. Na die geveg is sy liggaam onder die dooies ontdek, omring deur die lyke van sy persoonlike lyfwag, die sogenaamde Flowers of the Forest. Die koning het twee pylwonde opgedoen, een in die kakebeen en swaardwonde aan die nek en pols. Hy was die laaste monarg wat in die geveg op die Britse eilande gesterf het.
Die Slag van Flodden was 'n vreeslike nederlaag vir die Skotte. 'N Groot aantal Skotse adellikes en aristokrate sterf in die geveg saam met hul Koning, wat postuum gekritiseer is omdat hy bergaf was om aan te val. Vir Catherine van Aragon was Flodden 'n verstommende oorwinning. Saam met die bloedige jas van die dooie Skotse koning, stuur sy 'n brief aan Henry VIII waarin lui: "Ek het gedink om homself na u toe te stuur, maar die hart van ons Engelsman sou dit nie verduur nie." Hierdie konflik dien in elk geval as 'n goeie herinnering dat numeriese meerderwaardigheid nie altyd die belangrikste aspek is om 'n oorwinning te behaal nie. Soms moet u na alternatiewe strategieë soek en nuwe paaie soek om die oorwinning te verseker. En dit is presies wat die graaf van Surrey, Thomas Howard, gedoen het.
10 belangrikste oomblikke in die geskiedenis
In 563 gaan hierdie vurige Ierse sendeling in selfopgelegde ballingskap na Iona (bekend as die 'tuiste van die Christendom' in Europa), en hier stig hy 'n klooster. Columban -monnike het wyd gereis en die Christelike geloof gekonsolideer en sodoende die stamme van Skotland tot een nasie verenig.
2. Slag van Bannockburn
Teen 'n Engelse aanslag in 1314 behaal die Skotte - onder leiding van Robert the Bruce - 'n skitterende oorwinning. Deur die Engelse te verslaan, het die Skotte hul land en hul trots teruggekry. Hulle reg op onafhanklikheid is in 1329 deur pouslike bul bekragtig, alhoewel die oorlog met Engeland nog 300 jaar voortgeduur het.
3. Slag van Flodden
Om Frankryk te help, het James IV Engeland in 1513 binnegeval en die vyand net oor die grens by Flodden ontmoet. In die bloedbad wat gevolg het, het ongeveer 10 000 Skotte gesterf, James ingesluit, en aangesien sy erfgenaam nog 'n baba was, het 'n magstryd en 'n era van onstabiliteit ontstaan. - lees meer
4. John Knox lei die Reformasie
Skotland was 'n Katolieke land toe Maria koningin van Skotte die troon bestyg het. Maar in 1559 veroordeel 'n revolusionêre prediker John Knox die katolisisme en kondig die Reformasie aan. Protestantisme is aan Skotland bekendgestel, en vir die volgende 150 jaar was godsdienstige onverdraagsaamheid algemeen. - lees meer
5. Unie met Engeland
Toe Elizabeth I sonder 'n erfgenaam sterf, volg James VI van Skotland haar op. Hy word in 1603 Jakobus I van Engeland en verenig sodoende die krone. Nadat Skotland bankrot was deur die rampspoedige Darien -ekspedisie, wat nie 'n kolonie in Panama kon vestig nie, het die unie met Engeland 'n ekonomiese noodsaaklikheid geword. Die 1707 Act of Union het die Skotse en Engelse parlement verenig en die Skotse parlement effektief ontbind.
6. Slag van Culloden
In 1745 vaar James VII se kleinseun "Bonnie Prince Charlie" in die geheim uit Frankryk na Skotland om die Britse troon terug te kry. Hy het 'n leër bymekaargemaak wat hom na 'n paniekbevange Londen gevoer het. Kort van hul doelwit het die 'Jakobiete' noordwaarts teruggekeer. Die Hanoveriese leër, bygestaan ​​deur royalistiese Skotte, het die rebelle by Culloden doodgemaak, die laaste geveg op Britse bodem.
7. Industriële Revolusie
James Watt se transformasie van die stoommasjien het die koms van die Industriële Revolusie aangekondig, wat veral 'n groot uitwerking op Glasgow gehad het. Die vraag na stoom het elke steenkoolmyn tot die maksimum opbrengs gedwing, en die produksie van katoen, linne, staal en masjinerie het 'n sterk oplewing gekry. Glasgow het bekend geword as "die werkswinkel van die Ryk".
8. Wêreldoorloë en emigrasie
Van die twee wêreldoorloë was dit die oorlog van 1914-1818 wat die meeste lewens geëis het: 74 000 Skotse soldate en byna net soveel burgerlikes. Daarbenewens het 1,4 miljoen Skotte tussen 1901 en 1961 geëmigreer om elders beter lewens te soek.
9. Terugkeer van 'n Skotse parlement
In 'n referendum van 1997 het die Skotte nadruklik gestem om 'n Skotse parlement te stig. Dit het in 1999 geopen en die politieke forum na die afwesigheid van 292 jaar na die hart van Skotland teruggekeer.
10. SNP winste
Skotland het in 2014 teen onafhanklikheid gestem, maar die Scottish National Party (SNP) het in die Britse verkiesing in 2015 'n ongekende resultaat behaal en 56 uit die 59 setels in Skotland gekry, wat hierdie parlementslede nou in die Britse parlement in Westminster sit.
Scotland's Great Tragedy: The Bloody Battle of Flodden - Geskiedenis
Historiese Skotse gevegte
Eeue lank is die rigting van Skotland se ontwikkeling beïnvloed deur die uitkoms van die vele gevegte wat op haar grond plaasgevind het - of oor die grens in Engeland. Daar was heerlike oorwinnings en verskriklike nederlae. Baie, maar nie alle gevegte nie, is teen die Engelse gevoer. En dit moet gesê word, dit was nie onbekend dat die Skotte die wedstryd begin het deur hul groter buurman binne te val nie!
Hierdie uitgebreide lys van 40 konflikte gee 'n uiteensetting van baie van hierdie veldslae en in alle gevalle is daar skakels na ander webwerwe waar u meer kan uitvind.
Slag van Aldearn - 1645
Terwyl hy by Auldearn, twee kilometer van Nairn, kamp opgeslaan het, is die hertog van Montrose verras deur 'n groot mag Covenanters, maar het teruggeveg en hulle verslaan. Die Covenanter -leër het daardie dag 2 000 man verloor.
Slag van Ancrum Moor - 1545
Tydens die "Rough Wooing" toe koning Henry VIII van Engeland probeer het om Mary Queen of Scots te oorreed om met sy seun te trou, het 'n Engelse mag die Skotse grense binnegedring en Melrose Abbey vernietig. Die indringers is op Ancrum Moor verslaan deur slegs 'n helfte van hul grootte, bestaande uit Douglases, Leslies, Lindsays en Scotts.
Slag van Bannockburn - 1314
'N Engelse leër, onder leiding van Edward II, wat marsjeer om Stirling Castle te verlig, word deur koning Robert die Bruce ontmoet by Bannock Burn, naby Stirling. Die te vol selfvertroue Engelse leër is behoorlik verslaan en verloor 3/4 000 man; Skotse slagoffers was lig. Koning Edward II ontsnap terug na Engeland.
Slag van Flodden - 1513
Toe koning James V in 1503 met Margaret Tudor, dogter van Henry VII, getroud was, het hy 'n "Verdrag van ewige vrede" tussen Skotland en Engeland onderteken. Maar James het die 'Auld Alliance' met Frankryk hernu toe koning Henry VIII van Engeland Frankryk binnegeval het. James het nie nodig gehad om op te tree nie, maar tog het hy na Engeland gevorder, deels omdat Henry VIII ou wonde oopgemaak het deur te beweer dat hy die heer van Skotland was wat die Skotte en die koning kwaad gemaak het. Die pous het James gedreig met kerklike afkeuring omdat hy sy vredesverdrae met Engeland verbreek het en daarna is James uitgeskakel. Na 'n paar geringe suksesse ontmoet hy 'n Engelse leër op Flodden op 9 September 1513. Die geveg was die swaarste nederlaag wat 'n Skotse leër ooit beleef het, met die slag van die koning en die blom van die Skotse adel - ten minste tien grawe, tallose here en 'n geskatte dodetal van 10 000 Skotte uit die Hoogland en die Laeveld.
Slag van Bothwell -brug - 1679
'N Mag van 10 000 regeringsmagte, onder leiding van die hertog van Monmouth en Graham van Claverhouse, versprei 6 000 Covenanters wat by Hamilton vergader het.
Slag van die Boyne - 1690
Met behulp van finansies en troepe wat deur Lodewyk XIV van Frankryk verskaf is, het Jakobus VII 'n laaste poging aangewend om sy troon te herwin. Hy land in Ierland, waar hy 'n groot aantal ondersteuners onder die Katolieke gemeenskap gehad het. Koning William (van Oranje) het persoonlik 'n leër van 30 000 man gelei, wat meer as die Jakobiete was. Toe James na Dublin vorder, ontmoet die leërs wes van Drogheda, by die rivier die Boyne. James is verslaan en vlug terug na Frankryk.
Slag van die Braes - 1882
Hoewel dit moontlik nie in dieselfde liga was as baie ander gevegte op Skotse bodem nie, het die Battle of the Braes destyds baie publisiteit gekry. Dit het ontstaan ​​as deel van die Highland "Clearances" toe 'n groepie skeppers in Braes, naby Portree, geweier het dat die balju 'n dagvaarding lewer. 50 polisiemanne uit Glasgow is gestuur om die 'opstand' te onderbreek, en 'n geveg het by Braes plaasgevind toe 100 troepe hulle aanval. Die daaropvolgende hofsake het baie publisiteit gekry en het gehelp om die probleme waarmee die plantgemeenskappe te kampe het, uit te lig.
Slag van Carberry Hill - 1567
'N Konfrontasie tussen Mary Queen of Scots en 'n leërmag, onder leiding van James Douglas, graaf van Morton. Die here wou Lord Bothwell, Mary se man, in hegtenis neem omdat hulle geglo het dat Bothwell betrokke was by die moord op Mary se tweede man, Lord Darnley. Na lang onderhandelinge (daar was geen werklike gevegte nie) stem Mary in, maar Bothwell vlug na Orkney. 'N Paar dae later is Mary in die kasteel van Loch Leven opgesluit.
Slag van Carham - 1018
'N Weermag uit Northumberland, wat probeer om Lothian te herstel wat deur koning Malcolm II van Skotland gevange geneem is, het met Malcolm by Carham aan die rivier Tweed gebots. Die Skotte was oorwinnaars en voortaan het die rivier Tweed as die grens tussen Skotland en Engeland aanvaar geword.
Slag van die Clans - 1396
Om 'n geskil tussen die stamme Chattan en Kaye op te los, het koning Robert III gereël dat verteenwoordigers van die twee stamme mekaar in die geveg op die North Inch in Perth ontmoet. Gesien deur die koning, sy hofdienaars en 'n groot skare, is die stam Kaye omgeslaan - vermoedelik net een het dit oorleef deur oor die nabygeleë rivier Tay te swem.
Slag van Culloden - 1746
Die laaste geveg van die Jakobitiese Opstand van 1745/46. Die leër van prins Charles Edward Stewart, hoofsaaklik uit Highlanders, is deeglik deur die hertog van Cumberland verslaan, wat die ambisies van die "Young Pretender" tot 'n einde gebring het om die troon van die Stewart -dinastie te herstel.
Slag van Dunbar, 1296
Toe koning Edward I van Engeland sy marionet, koning John (Balliol), beveel om die Skotte se troepe in Frankryk te laat veg, het die parlement geweier om dit toe te laat en Balliol gedwing om sy trou te verloën. Edward het Skotland onmiddellik binnegeval, Berwick verower en 'n paar weke later die Skotse leër verpletter tydens 'n geveg buite Dunbar. Baie van die Skotse adellikes wat gevange geneem is, is suidwaarts gestuur om as gyselaars op te tree.
Slag van Dunbar - 1650
Oliver Cromwell het na Skotland gevorder, aanvanklik met 16.000 man, ondersteun deur skepe langs die ooskus, op soek na koning Charles I. Die agtervolgende Skotse weermag was swak georganiseer vir die geveg en Cromwell het nie net die stryd gewen nie, maar kon ook die grootste deel van Skotland in die laer hou.
Slag van Dunkeld - 1689
Na die dood van die briljante James Graham, Burggraaf Dundee, by Killiecrankie, het die Jakobitiese leër geen leier van kwaliteit gehad nie. In Augustus val 5 000 stamlede Dunkeld aan wat deur 'n baie kleiner regeringsmag van die Kamerone aangehou is. Hulle het 'n vasberade optrede deur die stad beveg en baie van die aanvallende Jakobiete in die proses doodgemaak. Uiteindelik het die Jakobiete onttrek en met die aanvang van die winter het die Highlanders versprei. Met die nederlaag van koning James VII in die Slag van die Boyne in Noord -Ierland die volgende jaar, was Dunkeld die laaste geveg in Skotland in die 17de eeu om die Stewarts op die troon te herstel.
Slag van Dunnichen - 685
Daar is aangevoer dat Skotland as 'n aparte nasie nie sou ontstaan ​​het as die koning Bruide van die Pikte nie 'n inval deur Ecgfrith, koning van Northumbria op 20 Mei 685 verslaan het nie. Die Northumbrians het reeds tot by Lothian, suid van die rivier Forth, gevorder en die Gododdin verslaan en die suidelike lande van die Pikte onderwerp. Die Pikte het 'n ernstige nederlaag op die vlakte van "Manau" (naby Grangemouth) gely en 12 jaar later het 'n groot leër van Northumbrians die land van die Picts binnegedring. Maar met behulp van plaaslike kennis van die gebied rondom Dunnichen (bekend as Nechtansmere by die latere suidelike historici), het die Pikte 'n oorweldigende oorwinning behaal en die noordelike opmars van die Northumbrians tot 'n einde gebring.
Slag van Dupplin Moor - 1332
Die nederlaag van Bannockburn in 1314 rangskik by Edward III en hy moedig 'n groep uitgeweke Skotse edeles aan, (die sogenaamde "Disinherited") onder leiding van Edward Balliol (seun van John Balliol) om Skotland binne te val met skepe wat deur die Engelse koning verskaf is. 'N Landing is by Kinghorn gemaak, maar hulle word gekonfronteer deur 'n Skotse mag onder leiding van Donald, die graaf van Mar, regent van Skotland tydens die minderheid van koning David II. Balliol was suksesvol, het die grawe van Mar, Menteith en Moray en 2 000 van die verdedigers gedood. Balliol het die troon opgeëis om later dieselfde jaar omvergewerp te word deur 'n nuwe Regent, die graaf van Moray.
Slag van Falkirk - 1298
Wallace se oorwinning by Stirling Bridge in September 1297 was van korte duur. Koning Edward marsjeer noord en ontmoet Wallace se leër in Falkirk in Julie 1298. Die Engelse (en Walliese) boogskutters het die Skotse geledere uitgeput, waarvan baie onopgeleide dienspligtiges was. Wallace sou die stryd voortsit, maar in 'n guerilla 'n oorlog en word in 1305 verraai en gevange geneem.
Slag van Falkirk - 1746
Die terugtrekkende Jakobitiese leër van prins Charles Edward Stewart, agtervolg deur die hertog van Cumberland, marsjeer op 3 Januarie 1746 uit Glasgow na Stirling. Eenhede van die twee leërs het gebots, veral die MacDonald -regimente het goed rekenskap gegee van hulself en die Jakobiete het gewen. Tog is hulle weer noordwaarts - na die laaste geveg by Culloden drie maande later.
Weer het die 'Auld Alliance' tussen Skotland en Frankryk ter sprake gekom en koning James IV het gereageer op 'n versoek van Louis XII van Frankryk wat deur koning Henry VIII van Engeland aangeval is. Ondanks verdrae wat in 1502 tussen Skotland en Engeland onderteken is, het James IV na Engeland gevorder met 'n leër wat 30 000 sou tel. Na 'n paar vroeë suksesse val 'n aantal kastele op die Skotse kanon. Maar 'n Engelse leër, onder leiding van die graaf van Surrey, ontmoet die Skotte op Flodden Field in Northumberland. Na 'n bloedige geveg waarin koning James en die blom van die Skotse adel geval het, het die Engelse bevelvoerder geraam dat 10 000 Skotse soldate dood is.
Slag van Glenfruin - 1603
400 MacGregors het 'n groter aantal Colquhouns in 'n lokval gelok. Hulle het geen gevangenes geneem nie en 140 Colquhouns is dood. 'N Groot aantal skape en beeste is gesteel. Twee dae voordat hy na Londen reis om die titel van koning van Engeland sowel as Skotland te aanvaar, het koning James VI 'n geregtelike hersiening van die voorval gehou. Die MacGregor -naam is verbied
Slag van Glenshiel - 1719
Na die abortiewe Jakobitiese Opstand van 1715 keer die "Ou Pretender" terug na Frankryk en daarna Italië. In 1719 raak hy egter betrokke by 'n armada uit Spanje wat Engeland sou binnedring. Die hoofvloot is deur storms verwoes en slegs 'n klein mag het by die Eilean Donan -kasteel by Loch Duich aan die weskus van Skotland aangekom. Die gemengde mag van Spanjaarde en stamlede marsjeer na Glenshiel en word deur regeringsmagte ontmoet en verslaan.
Slag van Halidon Hill - 1333
Ondanks die feit dat hy uit Skotland verdryf is, het Edward Balliol nog 'n poging aangewend om die troon van Skotland te verower. Hierdie keer marsjeer die Engelse koning Edward III self noordwaarts en beleër Berwick. 'N Hulpmag, onder Archibald, heer van Douglas, word deur die Engelse leër op die hange van Halidon Hill gekonfronteer. Douglas het 'n numeries beter leër, maar die Engelse langboogmanne het hulle gedemineer. Berwick val kort daarna.
Slag van Harlaw - 1411
Toe Donald, Lord of the Isles, met moontlik tot 10 000 clansmen ooswaarts van sy vesting opgeruk het, het hy Inverness afgedank en na Aberdeen gegaan. Alexander, graaf van Mar, het 'n mag van vrywilligers bymekaargemaak en met sy kleiner mag opgeruk om die indringers te ontmoet. Ten spyte van talle aanklagte deur die clansmen, kon hulle nie deur die graaf van Mar se lyne breek nie en uiteindelik terugtrek, terug na Inverness en die weste. Aan beide kante was die slagoffers by "Bloody Harlaw" hoog.
Slag van Homildon Hill - 1402
Archibald, die 4de graaf van Douglas, is verslaan deur die Engelse rebel Percy "Hotspur". Hierna het Douglas as losprys ingestem om vir Hotspur te veg teen koning Henry IV - maar het weer verloor en is deur die Engelse koning gevange geneem.
Slag van Inverlochy - 1645
Die markies van Montrose, na sy sukses in die Slag van Tippermuir (sien hieronder), word nagestreef deur 'n verbondsmag onder leiding van die markies van Argyll en sy Campbell -stam (hoewel 'n generaal Baillie ook al was hy in bevel en die twee mans kon mekaar nie sien nie!). Argyll se magte beloop 3000 ervare Highland -vegters. Montrose het ongeveer die helfte daarvan, maar hulle was ook goed opgelei - en het 'n kontingent MacDonalds ingesluit wat tellings gehad het om met die Campbells af te reken. Montrose het sy vaardigheid getoon as 'n algemene en deurmekaar Covenanters wat daarna gelei is - daar word gesê dat 1 500 Campbells en hul bondgenote daardie dag dood is.
Slag van Killiecrankie - 1689
Die Jacobiete, onder leiding van James Graham, Viscount Dundee, het by Killiecrankie vergader. Baie van die Highland -stamme het daar vergader ter ondersteuning van James VII, waaronder Cameron van Lochiel, MacLean van Duart, MacDonald, Stewart, McNeil, MacLeods en Fraser. Die regeringsmagte van koning William, onder Hugh Mackay van Scourie, het deur die pas van Killiecrankie gevorder en by die stryd aangesluit. Na 'n hewige konflik moes die regeringsmagte terugtrek. Maar die koste vir die Jakobiete was hoog - hul bevelvoerder, burggraaf Dundee, is deur 'n muskietskoot doodgemaak. Net op hierdie oomblik van oorwinning het die Jakobitiese saak verlore gegaan, aangesien daar niemand van sy statuur was om hulle te lei nie.
Slag van Kilsyth - 1645
Die markies van Montrose het sy royalistiese mag van Highlanders en Iere tot 'n ander oorwinning by Kilsyth gelei, wat hom in beheer van 'n groot deel van Skotland gelaat het. In Engeland vaar koning Charles I nie so goed teen Cromwell nie, nadat hy in die Slag van Naseby verslaan is.
Slag van Langside - 1568
Nadat sy uit die Loch Leven -kasteel in Fife ontsnap het, het Mary Queen of Scots probeer om die Dumbarton -kasteel in die weste te bereik. Die graaf van Moray het vinnig 'n leër bymekaargemaak en probeer om haar af te sny terwyl sy na die suide van Glasgow reis. Moray het die hoë grond by Langside gehou en na 'n ruil van kanonvuur het dit 'n voordeel geword in die daaropvolgende hand -tot -hand -geveg. Mary se weermag is gelei en sy het na Engeland gevlug waar sy na 19 jaar gevangenisstraf onthoof is by Fotheringay Castle deur haar neef, koningin Elizabeth I.
Slag van Largs - 1263
In die middel van die 13de eeu regeer koning Hakon van Noorweë nie net in Skandinawië nie, maar ook oor die Wes -Eilande van Skotland, die eiland Man en Ysland. In 1263 vaar hy met die grootste vloot wat ooit bymekaar was en vaar na Skotland. Deur slegte weer belemmer, kom Hakon uiteindelik in die monding van die rivier die Clyde aan. Hulle het om Loch Long gelê, maar op 30 September het sterk wind hulle aan wal gedwing. Die Skotte het die skepe geplunder en Hakon het 'n mag van 700-800 krygers aan wal gestuur om sy vaartuie terug te kry. Die Skotte val weer aan en die Vikings onttrek. Alhoewel dit nie 'n groot geveg was nie, was dit die begin van hul agteruitgang in die weste van Skotland.
Slag van Mons Graupius - 84 nC
Die presiese plek waar die Caledoniese leier, Calgacus, die Romeinse vooruitgang onder leiding van Agricola ontmoet het, is nie bekend nie, maar dit was waarskynlik in die noordooste van Skotland in die huidige Aberdeenshire. Daar word gesê dat daar 30 000 Caledonii was wat deur die gedissiplineerde Romeinse legioene verslaan is in die enigste bekende vaste stryd in die noorde. 1300 jaar later het 'n transkripsiefout daartoe gelei dat die naam 'Grampian' geword het, wat die naam is wat nou aan die Cairngorm -berge, oos en suid van die rivier die Spey, gegee word.
Slag van Neville's Cross - 1346
In antwoord op 'n versoek om hulp van koning Filips van Frankryk, het koning David II 'n leër na die noorde van Engeland gelei en tot by Durham gevorder. Die Noord -Engelse baronne, Neville en Percy, het 'n leër bymekaargemaak om die indringende Skotte te ontmoet, wat numeries beter was. Weer het die Engelse langboë en beter taktiek die dag gewen en nie net is die Skotte verslaan nie, maar koning David is gevange geneem. Hy het elf jaar lank 'n gevangene in die Tower of London gebly.
Slag van Otterburn - 1388
'N Suksesvolle aanval deur James, tweede graaf Douglas, in Noord -Engeland, het tot by Durham gevee en daarna teruggeval en vernietig en plunder. Henry Percy, beter bekend as 'Hotspur', het 'n leër bymekaargemaak en agtervolg. Douglas het 'n mag van ongeveer 3000 man gelei en Hotspur het twee keer soveel gehad. Die twee magte het laat in die aand van 19 Augustus suid van Otterburn vergader. Die geveg duur tot in die nag - die duisternis het beteken dat die Engelse boogskutters ondoeltreffend was. Teen die oggend is die gewonde Hotspur gevang en 1000 Engelse is dood. Douglas self, wat 'n klag in die vyand gelei het, is egter noodlottig gewond.
Slag van Pinkie - 1547
Koning Henry VIII van Engeland het probeer om Mary Queen of Scots te oorreed om met sy seun te trou, en het 'n reeks invalle in Skotland onderneem wat bekend staan ​​as die "Rough Wooing". Die hertog van Somerset het in 1547 'n Engelse leër in Newcastle bymekaargemaak en met 16.000 man na die grense van Skotland opgeruk. Die Regent van Skotland was destyds die graaf van Arran en hy het die Engelse toegelaat om tot by die Esk -rivier in Lothian te vorder. Die Skotse leër van 25 000 man het geweldig gelyk, maar die groter vuurkrag van die Engelse kanon (beide op land en van 'n vloot langs die kus) en beter taktiek het die Skotse leër verpletter. Daar word beraam dat 10 000 Skotte die dag geval het en daar word gesê dat Engelse verliese slegs 250 is.
Slag van Prestonpans - 1745
Nadat hy op 19 Augustus sy standaard by Glenfinnan verhoog het, marsjeer prins Charles Edward Stewart suidwaarts na Edinburgh en bereik daar teen 14 September. Die Hanoveriese leër onder Sir John Cope het naby die gehuggie Prestonpans oos van die stad vergader. 'N Plaaslike mag van Jakobitiese simpatiseerders het die regeringsmagte verras deur gedurende die nag oor 'n moeras te kom en teen dagbreek aan te val. Hulle het gou die rooi jasse op die vlug geslaan. Aan die kant was die slagoffers relatief lig, maar 1600 regeringsoldate en hul voorraad is gevang.
Slag van Rullion Green - 1666
Na die herstel van koning Charles II in 1660, het die koning probeer om sy biskoplike idees op die Kerk van Skotland af te dwing, in die plek van geestelikes wat nie sou saamwerk nie. Die nuwe predikante was nie gewild nie en in November 1666 was daar 'n opstand, wat in Galloway begin het, maar oor die suidweste versprei het. Terwyl die Covenanters na Edinburgh gevorder het, is hulle agtervolg deur Sir Thomas (Tam) Dalyell, wat ongeveer 1 000 van hulle in die Pentland Hills by Rullion Green ingehaal het. Die rebelle het 'n dapper standpunt ingeneem, maar was oorweldig. Sommige is opgehang, baie ander is na die buiteland vervoer.
Slag van Sauchieburn - 1488
Jakobus III het 'n aantal van sy edeles vervreem, en 'n aantal baronne wat hy in besit geneem het, het in opstand gekom, ondersteun deur die seun van die koning. James III het sy magte, hoofsaaklik uit die noorde, die rebelle konfronteer en hulle het mekaar ontmoet in Sauchieburn (nie ver van Bannockburn nie). King James is dood (hy het die geveg vrygespring, maar is kort daarna vermoor). Sy seun, nou James IV, het die res van sy lewe 'n ysterketting om sy middel gedra om sy deel in die dood van sy vader te versoen.
Slag van Sherrifmuir - 1715
Die graaf van Mar, wat die Jakobitiese magte gelei het ter ondersteuning van James Francis Edward Stewart (die "Ou Pretender"), het beheer oor die grootste deel van Skotland noord van Perth oorgeneem. Die regeringsmagte onder leiding van die hertog van Argyll het uit die suide gevorder en die twee leërs het in November 1715 op die heuwels van Sherrifmuir, oos van Dunblane, vergader. Die geveg was onoortuigend, maar daarna het die Jakobiete onttrek. Die Ou Pretender het in Desember 1715 in Skotland aangekom (baie later as wat verwag is), maar het slegs ses weke gebly voordat hy oorgehaal is om na Frankryk terug te keer.
Slag van Solway Moss - 1542
Na 'n inval in Skotland deur die graaf van Norfolk, stuur koning James V 'n mag van 10 000 na Engeland as weerwraak. Onder leiding van lord Maxwell is die Skotte deur Solway Moss ontmoet deur 'n Engelse mag onder leiding van sir Thomas Wharton. Slegs onder leiding het die Skotse leër verbrokkel. 'N Paar weke later sterf koning James V in die Falkland -paleis, en laat die baba Mary Queen of Scots die troon erf.
Slag van Stirling Bridge - 1297
William Wallace voer 'n aantal jare 'n guerrilla -oorlog teen die Engelse wat effektief in besetting was met die Engelse koning se marionet, John Balliol op die troon. Die graaf van Surrey het 'n strafmag gelei om Wallace te konfronteer en hulle het by Stirling Bridge ontmoet.Die te selfversekerde Engelse leër vorder oor 'n smal brug oor die Forth. Op die regte oomblik beveel Wallace die aanval en die Engelse voetsoldate word in die rivier gevee.
Koning David I van Skotland het 'n aantal suksesvolle invalle in die noorde van Engeland gemaak deur voordeel te trek uit die benarde posisie wat koning Stephen van Engeland op die troon gehad het. In 1138, in nog 'n stoot na Northumberland, word sy gemengde mag van Lowlanders, Highlanders en Galloway -manne gekonfronteer deur 'n leër van noordelike adellikes wat deur die aartsbiskop van York gewerf is. Hul vlieënde vaandels het die stryd gegee, anderkant Northallerton in Northumberland. 'N Aantal aanklagte is deur die Engelse boogskutters teruggeslaan en koning David besluit om 'n ordelike terugtrekking oor die grens te maak.
Slag van Tippermuir - 1644
Op pad na Perth, vind die hertog van Montrose sy weg geblokkeer deur 'n mag van Covenanters onder leiding van Lord Elcho wat die garnisoen in Perth beveel het. Montrose was seëvierend en marsjeer na Perth, tot groot ongemak van die plaaslike geestelikes.
Slag van Worcester - 1651
Nadat die Royaliste in September 1650 deur Cromwell in Dunbar verslaan is, is Charles II nogtans in Scone in Januarie 1651 gekroon. Deur Cromwell gehaas, het die koning besluit om suidwaarts na Engeland te marsjeer, in die hoop op 'n gewilde styging in sy guns. Hy was teleurgesteld en Cromwell het hom en sy weermag in September in Worcester ingepalm. Die 16 000 Royalistiese magte is oorweldig deur die 28 000 'New Model Army' van Cromwell.
Tydlyn. Vuur en bloed: belangrike gebeurtenisse in die grensgeskiedenis
1286: Die "goue ouderdom en#8221 van die grense het geëindig. Die Skotse koning Alexander III val van sy krans af tot by sy dood. Engeland het sy pogings begin om Skotland te oorheers.
1296: die Berwick Massacre – Edward (van Engeland) het Berwick gevange geneem, tot 17.000 mense doodgemaak en die Stone of Destiny gevang.
1314: na die Slag van Bannockburn ontwikkel Guerilla -oorlogvoering rondom die grense.
1406-1437: James I het 'n periode van anargie beëindig
14 September 1402 Skotte onder leiding van 4de graaf van Douglas verslaan by die Slag van Homildon Hill deur die Engelse leër onder leiding van Percy 'Hotspur '.
30 Maart 1406 Skots King James I gevang deur Engels naby Flamborough Head op pad na Frankryk.
4 April 1406 Koning Robert III sterf en James ek op die troon van Skotland (maar is eers gekroon 1424).
24 Julie 1411 Slag van Harlaw naby Inverurie waarin Donald, Lord of the Isles 'n beslissende maar bloedige stryd teen die graaf van Maart gevoer het. Destyds het albei partye gedink dat hulle verloor het, hul afstammelinge het gedink dat hulle gewen het.
22 Maart 1421 A Die Skotse weermag in Frankryk het 'n Engelse verslaan krag by Baugé.
4 Desember 1423 Verdrag van Londen, James I Skotland vrystel van syne 18 jaar gevangenskap in Engeland.
13 Februarie 1424 King James I trou met Joan Beaufort.
2 Mei 1424 King James I by Scone gekroon.
16 Oktober 1430 Koning James II gebore.
21 Februarie 1437 King James I vermoor in Perth deur 'n groep onder leiding van sir Robert Graham.
25 Maart 1437 Kroning van koning James II by Kelso Abbey.
29 November 1440 6de graaf van Douglas en sy broer David vermoor tydens die "Black Dinner " in Edinburgh Castle voor die 10-jarige koning James II.
23 Oktober 1448 Slag van Sark waarin 'n indringer Engels geweld onder die graaf van Northumberland was afgeweer deur die Skotte gelei deur Hugh Douglas, graaf van Ormonde, naby Gretna.
31 Desember 1448 Frans-Skotse alliansie hernu by Tours.
27 Augustus 1450 St Salvator 's College, St Andrew 's University, gestig.
7 Januarie 1451 Glasgow Universiteit gestig op versoek van James II en biskop Turnbull.
10 Julie 1451 Koning James III gebore by Stirling.
22 Februarie 1452 Koning James II het William Douglas vermoor by Stirling.
3 Augustus 1460 Koning James II vermoor deur 'n ontploffende kanon aan die seige van Roxburgh Castle.
10 Augustus 1460 Koning James III gekroon by Kelso Abbey, 1460.
13 Februarie 1462 Verdrag van Westminster-Ardtornish tussen die Lord of the Isles en Edward IV, die koning van Engeland.
20 Februarie 1472 Orkney en Shetland geannekseer uit Noorweë.
17 Maart 1473 Koning James IV gebore.
24 Augustus 1482 Berwick on Tweed het uiteindelik aan Engeland afgestaan (Edward IV) nadat hy 12 keer van hande verander het.
11 Junie 1488 Slag van Sauchieburn waartydens Koning James III sterf probeer om 'n groep rebellebaronne te onderwerp.
26 Junie 1488 James IV word op 15 -jarige ouderdom as koning gekroon by Scone. Hy regeer tot 1513 toe hy val met die blom van Skotland se adel by die Slag van Flodden Field.
29 November 1489 Margaret, koningin van Skotland, gebore.
8 Augustus 1503 Koning James IV trou met Margaret Tudor, dogter van koning Henry VII van Engeland.
1503 Margaret, dogter van Henry VII, trou met James, koning van Skotland.
Armstrongs erken geen reël nie. Nixons, Crosiers en Elliots was besig met strooptogte.
1509 Die dood van Henry VII, opgevolg deur Henry VIII.
15 April 1512 Koning James V gebore.
1513: " The Ill Raid ": Die Engelse het op Skotland toegeslaan, en die Skotte het dieselfde in ruil daarvoor gedoen. Maar hulle was so belaai met buit dat hulle betrap is! James reageer met die grootste Skotse weermag in die geskiedenis – 60 000 tot 100 000 man. By Flodden, Skotland het haar ergste nederlaag in die geskiedenis gely (en James IV is dood).
9 September 1513 Howard, graaf van Surrey, verslaan die Skotte James IV vermoor in die stryd by Flodden Field, naby Branxton, in die Engelse graafskap Northumberland.
21 September 1513 Koning James V gekroon by Stirling Castle 1513.
1517 Elliots plus Fingerless Will en sy familie brand baie dorpe en dorpe bv. Hexham en Haltwhistle. Onrustige wapenstilstand tussen Engeland en Skotland.
1523 Engels magte onder bevel van Albany verwoes die optogte.
1525 Angus (wat Albany vervang het) vang Simon ' Sim the Laird ' Armstrong en sy broer, Davy the Lady.
Dunbar, Aartsbiskop van Glasgow, beroemd vervloek alle strome.
Robert, 5de Lord Maxwell – Scottish West March Warden – gebruik Armstrongs in persoonlike vete teen Johnstones.
'Black Jock ' Johnnie Armstrong en sy seun Christie teken 'n band met Maxwell: Johnnie kry grond in ruil daarvoor dat hy ingestem het om Maxwell te dien.
25 Julie 1526 Slag van Melrose waarin sir Walter Scott van Buccleuch aprobeer om koning James V te red die kloue van Douglas, graaf van Angus.
1527 Sir William Lisle – a Skot – lei 'n sameswering van herleef – baie brand en plunder.
Percy, graaf van Northumberland, het die Engelse bewaarder -generaal aangestel.
1528 Percy breek 'n Lisle -aanval op en#8211 hang veertien riviere in Alnwick vang en hang dan 'n Armstrong en 'n Dodd.
Sir William Lisle hang en kwarteer.
William, Here Dacre, nuwe bewaarder van die Engelse West March, beweeg teen die Armstrongs in die Debatteerbare lande – probeer vasvat Johnnie Armstrong en Sim the Laird. Die Engelse verdiepingsfamilie gee die spel weg en hulle vermy vaslegging.
Armstrongs en Irvines betrokke by baie aanvalle.
Jong James V. van Skotland neem koningskap aan en besluit om pak die riviere aan.
Lord Dacre het deur 'n gemengde krag van strome in 'n hinderlaag beland.
In Desember Sim die Laird Armstrong praat met die Engelse bewaarder -generaal en sê daar sal wees geen vrede totdat 'n Engelse koning Skotland regeer nie.
1530 James V Skotland beweeg teen die riviere – baie leiers sit in die gevangenis, Alan Scott van Tushilaw, 'King of the Thieves ', word tereggestel.
1531 Bothwell bied 'n Skot aan om Henry VIII Engeland te help om die kroon van Skotland van James V Scotland te gryp.
1536 Begin van ontbinding van kloosters in Engeland.
Katolieke rebellie in Noord-Engeland- die pelgrimstog van genade – word onderdruk.
Wardens word ontslaan deur Henry VIII England – vervang deur drie afgevaardigdes, waaronder Sir William Eure en Thomas Wharton.
James V Skotland ontslaan die bewaarders van die Skotse Oos- en Middelmars – vervang deur David Kerr van Ferniehough terwyl Robert Maxwell in die Weste voortgaan.
1 Januarie 1537 Koning James V Skotland trou met Magdalene van Frankryk.
1541 Anton Armstrong van Liddesdale verwoes Bewcastle – Jack Musgrave se huis verbrand en sewe Fenwicks vermoor.
Toenemende herlewingsaktiwiteit: Armstrongs, Elliots en Crosiers storm Haughton Castle, Redesdale en Tynedale -mans aan wat Henry VIII aangehits het om Teviotdale aan te val, Kerrs weerwraak, Archie Elliot van Thirleshope -aanvalle teen William Carnaby se land. . .
1542 Engelse Oos -Maartse bewaarder Robert Bowes lei aanvalle op Teviotdale, maar word deur 'n hinderlaag deur Skotte onder leiding van George Gordon, graaf van Huntley, by Hadden Rig.
Henry VIII Engeland besluit oorlog teen Skotland Die leër steek die grensbrand en plunder oor, maar trek dan terug na Berwick.
24 November 1542 James V Skotland neem terug en 'n mag van 10,000 na Engeland onder Maxwell vooruitgang op Carlisle teen sir Thomas Wharton.
Terwyl die Skotte die Eskrivier oorsteek, word die Slag van Solway Moss, Wharton se ruiters val aan. Die Skotte, hoewel die veel groter mag (miskien tien keer soveel manne), is in wanorde. Vasgevang teen die Esk en die Moss die Skotse leër is heeltemal in die wiele gery – oorgee of vermoor.
14 Desember 1542 Ontsteld oor die nederlaag by Solway Moss, Koning James V Skotland siek en sterf in die Falkland -paleis. Kort na sy dogter Maria word gebore.
1543 Wharton kry meer mag oor riviere – stel familie teen familie en nog meer brand en plunder op klein skaal, maar veroorsaak wydverspreide terreur.
1 Julie 1543 Verdrag van Greenwich, tussen Henry VIII en graaf van Arran, regent van Skotland, stem saam verlowing van Mary Queen of Scots (6 maande oud) en Edward Prince of Wales (6 jaar oud). Die verdrag is deur die Skotse parlement verwerp.
9 September 1543 Mary Queen of Scots (8 maande oud) gekroon by Stirling Castle.
Die 'Rough Wooing' begin – 'n poging om die Skotte te onderwerp. Leith vernietig, Edinburgh aanval, ongeveer 190 ander dorpe, Sir Ralph Eure, verbrand Jedburgh. Skotse Nixons, Crosiers, Olivers en Rutherfords veg aan die Engelse kant.
17 Februarie 1545 Vernietiging en terreur duur voort in Skotland. Slag van Ancrum Moor waarin Skots magte, onder leiding van graaf van Douglas, verslaan Ralph Eure en 'n Engelse weermag wat twee keer hul grootte was.
1546 'N Blaaskans in die gevegte, maar Skotland is nog steeds nie gedemp nie.
1547 Die dood van Henry VIII. Opgevolg deur Edward VI, nege jaar oud.
Johnny Maxwell beheer Skotse kastele in die weste.
Engels (dws Wharton) probeer beheer daaroor kry deur intrige, omkopery, bedreiging, ens
Franse steun vir Skotland groei. Franse magte neem garnisoen van St. Andrew 's.
Edward Seymour, Graaf van Hertford word hertog van Somerset en beskermer gemaak toe hy reëls die ryk in die plek van die jong en siek -Engelse koning Edward VI.
1547 7 April Boulogne drie Skotse skepe het 15 Engelse skepe gelaai met wyn geneem, en dat twee van die grootste Franse skepe by Homflete vir die oorloë opgerig word. 22 aanstekers by Abbeville met proviand 700 mans by die wapen is op die grense die Frans Koning ingeskryf het 50 000 voetgangers gereed te wees. N groot Skotse skip met baie ammunisie en tagtig mans en 'n heer "het aan boord by Lubeck aangekom met 'n nuut uitgevinde voorbereiding, 'n soort van Griekse vuur, bedoel vir die vernietiging van die Engelse skepe.
1547 September: Hertog van Somerset inval Skotland in die Ooste met 18.000 man plus 'n Engelse vloot.
In reaksie dagvaar Arran 30 000 Skotte wat verslaan word in die Slag van Pinkie. Engels het Skotte verslaan in die Slag van Pinkie Cleugh, naby Edinburgh. Die stryd is aangevuur deur Engelse eise dat Edward VI van Engeland (10 jaar oud) moet trou met Mary Queen of Scots (5 jaar oud) – 'n geleentheid wat bekend staan ​​as die "Rough Wooing". Daar word beraam dat 15 000 Skotte is dood, 1500 gevang en Engelse verliese beloop slegs 500.
Laagland Skotland verseker vir Engeland.
1548 Wharton val die Douglases in Nithsdale aan.
Douglases, onder leiding van Angus, het Wharton se magte teruggeslaan terwyl die Skotte (dws om die Engelse veg) van kant verander.
Frans ondersteun steeds Skotte om Engels te help verdryf – baie bakleiery en wreedheid.
7 Julie 1548 Verdrag van Haddington, tussen Frankryk en Skotland, wat die verloofing van Mary Queen of Scots en Dauphin van Frankryk bevestig.
1549 Engels aftree en die oorlog is amptelik verby –.
1550 Engels stel voor om beheer oor die Debatteerbare grond – Skotte wil dit verdeel.
1551 Lord Maxwell, die Skots Bewaarder, lê afval in die debatteerbare grond om weerstand te ontmoedig.
1552 Debatteerbare grond verdeel: 'Scot 's Dike' sloot en bank gegrawe om die skeiding te merk – wat vandag nog in plek is.
Daar word nou gepoog om die grens- en kastele, garnisoene, administrasie te versterk. Wharton lei die Engelse kant. Baie familievete onder die Skotte. Baie ontevrede mans in die streek, veral in die debatteerbare land.
4 Oktober 1552 Lede van die Kerr -familie uit die Skotse grense en vyande van die naburige Scott -familie, het Sir Walter Scott ('n voorouer van die skrywer) aangeval en vermoor in die High Street van Edinburgh.
1553 Herlewing gaan onverpoos voort. Franse ambisies om Skotland oor te neem.
Die dood van Edward VI – opgevolg deur die Katolieke koningin Mary.
1554 Maria trou met koning Philip van Spanje
Dus Engeland bondgenote met Spanje teen Frankryk en is dus teen Skotland.
3 Mei 1557 John Knox begin met die Hervorming in Skotland.
Na toenemende grensskerming a Skotte krag optogte tot in die Oosmars maar word afgeweer deur die magte van Percy.
Percy neem terug – baie brand en plundery.
'N Week later is die Skotte terug, maar trek terug met 'n plundery voordat dit 'n geveg is.
1558 Grenseoorskrydende klopjagte duur voort.
24 April 1558 Mary, koningin van Skotte (bejaardes 15), getroud met die Franse Dauphin, Francis Valois (bejaardes 14) by Notre Dame in Parys.
'Bloody ' Queen Mary van Engeland sterf – opgevolg deur haar suster Elizabeth.
10 Julie 1559 Koning Henri van Frankryk is dood. Mary Queen of Scots ' man, Francis, word koning van Frankryk.
1560 Engelse en Skotse magte verenig hulle om Frans uit Skotland te verdryf.
Engeland gaan voort om die grens te versterk en is gereed om Skotland, indien nodig, ondersteuning te bied, maar ook om die oproerige grense teë te staan.
27 Februarie 1560 Tweede Verdrag van Berwick tussen Engeland en Skotland, verskaf Engelse hulp om die Franse magte van Mary of Guise uit Skotland te verwyder.
6 Junie 1560 Verdrag van Edinburgh tussen Frankryk en Engeland, met die erkenning van die soewereiniteit van Mary Queen of Scots en haar eerste man Francis II.
11 Augustus 1560 Latynse mis in Skotland deur die parlement verbied as Protestantse geloof het die opkoms gekry.
5 Desember 1560 Koning Francis II van Frankryk, eggenoot van Mary Queen of Scots, is oorlede.
20 Desember 1560 Eerste Algemene Vergadering van die Church of Scotland.
6 Julie 1560 Verdrag van Edinburgh tussen Skotland en Engeland.
19 Augustus 1561 Mary Queen of Scots land in Leith by haar terugkeer uit Frankryk, na die dood van haar man, koning Francis II.
Sy gaan oor die onderwerping van die Skotse grense, en haar halfbroer James Stewart lei 'n klopjag tot middel Maart en hang die leiers op.
1561-3 Maria onderwerp die grense, en behaag Elizabeth (koningin van Engeland). Jare later veroorsaak dit dat sy verkeerd bereken en aanvaar dat Elizabeth 'n vriend is
1562 Meer pogings deur Skotse magte om hul kant van die grens te beheer.
28 Oktober 1562 Slag van Corrichie, graaf van Moray verslaan Katolieke Gordons van Huntly wat Aberdeen aanval.
1563 Henry, Lord Scrope van Bolton, is 'n nuwe Engelse bewaarder van West March.
1564 Gevegte tussen families Elliot en Scott breek uit.
1565 Verdere twis tussen Scotts en Elliots – wat ondersteun word deur Crosiers en Nixons plus wilde mans uit die debatteerbare land: brand, dood, gesteelde beeste. Scope help die Elliots nie -amptelik en gee hulle skuiling en geld. Beheer van die grens wat aan beide kante afbreek en nog meer aanvalle en plundering.
14 Februarie 1565 Mary Queen of Scots ontmoet Lord Darnley vir die eerste keer in Februarie 1565. Hulle trou in Julie 1565.
9 Maart 1566 Mary se man, Darnley, jaloers op Mary se gunsteling hofdienaar, laat hom doodmaak. David Rizzio vermoor deur Ruthven in die paleis van Holyrood.
19 Junie 1566 Mary Queen of Scots baar die toekomstige koning James VI van Skotland en ek van Engeland. Lord Darnley is die vader van Mary QoS ' kind.
1567 Mary haat nou Darnley en soek elders. Bothwell, 'n magtige grensamptenaar, het Darnley vermoor. Die grensryers van Bothwell verseker dat hy onskuldig bevind word van die misdaad. Mary trou om 16:00 op 15 Mei 1567 met Bothwell. Maar baie Grense haat Bothwell en hy is te kragtig, slim en 'n Katoliek. Humes, Kerrs en Scotts dwing Mary om te abdikeer en Bothwell om te vlug.
15 Junie 1567 Mary Queen of Scots ' gisteraand in Edinburgh, in die huis van Sir Simon Preston, die Lord Provost, op die Royal Mile, voor haar gevangenisstraf in die kasteel Loch Leven. 2 Mei 1568 ontsnap die Mary Queen of Scots uit die kasteel Loch Leven. Moray word regent.
29 Julie 1567 James VI bekroon by Stirling (maar net meer as 'n jaar oud).
13 Mei 1568 Maria ontsnap, verhoog 'n weermag wat is geslaan deur Moray se magte by Langside (Hampden Park). Grense veg aan beide kante.
Mary ontsnap na Engeland en uiteindelik teregstelling. (Die gevolg? Sommige historici sê (alhoewel ander nie saamstem nie) dat die dood van Mary die laaste strooi is wat die Spaanse (wat reeds in oorlog met Engeland was) hul armada stuur. Hierdie nederlaag help om die vloed van die geskiedenis in die guns van Engeland en Protestantisme)
Koningin Elizabeth stel Henry Carey, Lord Hunsdon, aan as bewaarder van East March en kaptein van Berwick – 'n harde man.
1569 Moray lei militêre aanvalle na Skotse Wes -Maart: grens onder beheer gebring, met die uitsondering van Liddesdale.
Oktober: Moray ry weer teen Liddesdale. Uiteindelik gee Armstrongs, Johnstones, Elliots en Grahams beloftes om hulle te weerhou van oorlogsugtige aktiwiteite.
Opstand onder leiding van die grawe van Westmorland en Northumberland en Leonard Dacre ter ondersteuning van die gevange koningin Mary. Die ruiters van Redesdale en Tynedale en ander ondersteun dit. Hulle trek suidwaarts en val Alnwick, Warkworth en Barnard Castle aan.
Rebellie ontbreek ondersteuning aangesien rebelle aangeval word deur Harry Percy en bewaarder John Forster.
Graaf van Northumberland en sy gravin Anne en graaf van Westmorland ontsnap na Skotland. Skuil in Liddesdale by die berugte Black Ormiston en Jock o ' the Side. Northumberland verraai aan Moray deur Hector Armstrong van Harlaw, en later aan Hunsdon oorhandig en tereggestel.
Gravin Anne gered tydens aanval deur Ferniehurst Kerrs.
Vergelding – hangings, plundering en konfiskering van grond – deur die Engelse vir die rebellie.
23 Januarie 1570
Die Regent Moray word in Linlithgow vermoor, wat 'n burgeroorlog veroorsaak het. Skotse grensbase is nou meer vry om hul eie doel te bereik: aanvalle in Engeland deur Buccleuch, Westmorland en Kerr van Ferniehurst. Ander aanvalle volg om oorlog tussen Skotland en Engeland uit te lok.
12 Julie 1570 Graaf van Lennox aangestel Regent van Skotland.
4 September 1570 Graaf van Lennox, regent van Skotland, vermoor.
Stad Carlisle word bedreig deur die opstand. Skotse magte onder leiding van Dacre geslaan deur Hunsdon en Forster by die rivier die Gelt naby Brampton. Dit is die laaste veldslag van die grens.
Gevegte en geweld duur egter voort, met baie Skotte wat koningin Mary ondersteun, burgerlike opstand, outlawy en diefstal.
Graaf van Sussex aangestel om die grens onder beheer te bring, die Engelse rebelle vas te vang wat in Skotland skuil en die riviere tem. Aanval die Skotse grense uit die ooste met Hunsdon, terwyl Forster aanval vanaf middel Maart en Scrope in die weste. Baie vernietiging en verbranding van meer as driehonderd dorpe en opstal plus vyftig torings en kastele. Die aanvalle beëindig uiteindelik die steun aan Maria deur die suidelike Skotte en die Engelse rebelle
1575 Gevegte breek tussen Engelse en Skotte uit tydens 'n wapenstilstand in Reidswire.
1580 steeds aansienlike spanning langs die grens.
2 Junie 1581 James Douglas, 4de graaf van Morton, onthoof in Edinburgh Grassmarket, beskuldig van die moord op Lord Darnley.
1585 sluit Engeland en Skotland 'n permanente alliansie.
Lord Russell het geskiet op 'n Warden-ontmoeting tussen hom, sy skoonpa John Forster en die Skotse bewaarder sir Thomas Kerr van Ferniehurst.
16 Junie 1586 Maria, Skotskoningin, erken Filips II van Spanje as haar erfgenaam.
8 Februarie 1587 Mary Queen of Scots onthoof by Fotheringay Castle.
7 Februarie 1592 Graaf van Moray vermoor by Donibristle.
1595 Ou John Forster word afgedank as bewaarder van middel Maart en vervang deur derde Lord Eure, nie 'n goeie keuse nie, aangesien die bevoegdhede van die toesig afneem en wetteloosheid terugkeer.
Robert Carey, seun van Hunsdon, het Warden van West March gemaak.
1596 Ou Hunsdon sterf en Robert Carey neem die Engelse East March oor.
Robert Kerr van Cessford is die Skotse bewaarder van middel Maart. Hy is baie betrokke by diefstal, moorde, vete.
Stygende verhogings – Carey hang 'n paar riviere, waaronder Geordie Burn, 'n vriend van Kerrs. Groot vyandigheid tussen die mans.
17 Maart 1596 Die saak van Kinmont Willie. 'N 'Truce day ' by Kershopefoot tussen adjunk -bewaarder van English West March en adjunk -bewaarder van Liddesdale en Kinmont Willie (William Armstrong van Kinmont) 'n berugte rivier. Na die vergadering vertrek Kinmont Willie op die noordoewer van Liddel Water en die Engelse party in die suide en beide kante beskerm teen mekaar deur die wet. Engelse jaag en vang Kinmont Willie en neem hom oor die grens na gevangenisstraf in Carlisle Castle. Scott van Buccleuch (Bewaarder van Liddesdale) skryf aan Lord Scrope wat Willie se vrylating eis. Scrope daal. Nie een van die twee partye was geneig om terug te trek en die situasie te ontlont nie. Buccleuch skryf aan Robert Bowes, die Engelse ambassadeur, maar sonder sukses. Buccleuch besluit om Kinmont Willie te red, maar Carlisle -kasteel is sterk en kan nie met geweld geneem word nie. 'N Slinkse plan is nodig.
13 April 1596 'N Groep, waaronder Grahams van Erske en Thomas en Lancelot Carleton (eintlik Engelse West March -offisiere, maar korrup), vorder op Carlisle. Binne die kasteel het hulle bondgenote in hul salaris. In gruwelike weer en groot geheimhouding nader hulle die kasteel onopgemerk, waarsku die wagte waarskynlik van die reën. Hulle kry toegang tot die kasteel en neem Willie – wat nie in die kasteel beveilig is nie, en ontsnap. Lord Scrope moet sy onbevoegdheid aan koningin Elizabeth erken en wraak neem op Buccleuch.
Grense onstuimigheid neem toe namate Scrope weerwraakaanvalle uitvoer in die Skotse Wes -Maart, wat Buccleuch, die Carleton -broers en ander wat by die aanval op Carlisle -kasteel betrokke is, agtervolg. Buccleuch val in ruil daarvoor op die Engelse.
1597 Kommissarisse vergader om die grenssake op te los. Buccleuch gee homself oor aan die Engelse en gee geen moeite nie, maar word uiteindelik in Skotland toegelaat. Hy laat sy tienjarige seun as gyselaar agter. Later reis Buccleuch na Londen en ontmoet koningin Elizabeth. Kerr gee homself as 'n pand (gyselaar) aan Carey.
1598 Carey word bewaarder van die berugte middel Maart en#8211 neem 'n harde lyn, hang sestien of so van die ergste stropers en hou grensoverschrijdende aanvalle deur die Skotte in toom.
1603 Robert Carey ry van Londen na Edinburgh om vir King James die nuus te bring oor die dood van koningin Elizabeth.
Die 'Siekweek' – volgende nuus van Elizabeth se dood Skotse riviere langs die grens styg op en daar word baie geplunder, gebrand en herleef.
James word tot koning van Groot -Brittanje uitgeroep. Hy gaan voort om die grense te ontwapen en die mag van die herlewende gesinne te verbreek. Dit bereik hy deur genadeloos strewe na riviere en kwaaddoeners, deur hulle te verban, in die tronk te sit en groot getalle daarvan op te hang.
25 Februarie, 1605. Die Koning skep 'n Kommissie vir die vinnige onderdrukking van oortreders in die graafskappe Northumberland, Westmoreland en Cumberland, en in die herders en gemeentes van Norham, die Heilige Eiland en Bedlington, 'n pakkie van die County Palatine van Durham, en in die herfs en dorpe Berwick, Roxburgh , Selkirk, Peebles, Dumfries, en in die rentmeesters van Kircudbright en Annerdale.
21 Maart 1613 Lord Maxwell tereggestel vir die moord op die hoof van die Johnstone -gesin (die seun van die Johnstone wat betrokke was by die Slag van Dryfe Sands in 6 Desember 1593 hierbo).
So, wat het met die Reivers gebeur? Eenvoudig gestel, toe Engeland en Skotland in 1603 'n verenigde koninkryk word, was daar geen plek vir grensbandiete nie. Hoe kon outlawes ontsnap oor 'n grens wat feitlik nie bestaan ​​het nie? En James was genadeloos. Teen 1610 is byna elke Reiver óf gehang óf in ballingskap.
Plaaslike amptenare het die kans gesien om waardevolle lande in beslag te neem en het die taak met entoesiasme aangepak. Daar is enige verskoning gevind om vermeende Reivers te jag en in hegtenis te neem. ".. twyfelagtige gevalle, waarin daar moontlik ruimte is vir genade, is amptelik aangemeld, maar die instruksie kom altyd terug. "
Ysterhekke op torings is verbied, duur perde is verbied, informateurs is gewerf en die hele stelsel van plaaslike regering is verander. 'N Paar dorpe het probeer terugveg, maar dit was nie 'n wedstryd vir die weermag nie. In die aangesig van 'n owerheid wie se beleid grootmaat was, was daar geen gewapende weerstand nie. "
– George MacDonald Fraser – "The Steel Bonnets " p.364-5
Geplaas deur in Galerija op 16. Mei 2021.
Die Groot Tragedie van Skotland: Die Bloedige Slag van Flodden. Tags: Slag van Flodden, Catherine van Aragon, Henry VIII, James IV. Sy was regent en sou die koninkryk bestuur met die hulp van 'n raad, terwyl Henry Frankryk met die hulp van keiserlike magte beveg. Catherine van Aragon verskyn dramaties anders in die sleepwa vir die komende tweede seisoen van die Starz-reeks, The Spanish Princess: ... Laaste episode het Meg se skoonsuster, Catherine van Aragon, wapens aangetrek en Engelse troepe beveel wat uiteindelik Meg se man vermoor het , Koning Jakobus IV van Skotland, in die Slag van Flodden. Brief van Katharine van Aragon aan haar man, koning Henry VIII, 16 September 1513. Agtergrond. Onder die vele Skotse edeles en geestelikes was hulle koning, Jakobus IV. Die ontvanger van hierdie roemryke pakket was Catherine van Aragon ... Henry VIII was besig met oorlog in Frankryk, saam met die meeste van sy groot edeles en raadslede. Die tweede episode van The Spanish Princess Seisoen 2 toon aan kykers 'n bietjie bekende maar werklik indrukwekkende aspek van die bewind van Catherine van Aragon: Op die oomblik dat sy 'n leër bevelvoer het. van Engeland. Die stryd is teen 'n vreeslike prys gewen. Voordat Henry VIII na Frankryk vertrek het, het hy sy vrou, Catherine van Aragon, in beheer van Engeland gelaat as goewerneur van die koninkryk en kaptein -generaal van die magte. Tot tienduisend Skotte is dood in teenstelling met byna vierduisend Engelse. Flodden was 'n oorwinning vir Catherine. Fisiese beskrywing. Die Slag van Flodden, Flodden Field, of soms Branxton (Brainston Moor). Catherine van Aragon was regent in Engeland. Catherine van Aragon het ses maande lank as regent vir haar man, Henry VIII, gedien toe hy in 1513 in Frankryk was. Hierdie brief handel oor die groot Engelse oorwinning teen die Skotte op Flodden Field. Deur die geskiedenis heen is groot gevegte dikwels nodig geag wanneer ambisieuse nasies ontstaan ​​het. In hierdie tyd het sy 'n groot rol gespeel in die nederlaag van die Skotte tydens die Slag van Flodden, en was sy etlike maande koninginregent. Catherine van Aragon is 'n slegte en ander historiese waarnemings van 'The Spanish Princess'. Koningin Catherine Parr (1544), terwyl Henry VIII in Frankryk was. Hulle het gedien as 'n smeltkroes waarop 'n identiteit van 'n volk gesmee en bewaar is. Skotland se koning James IV is 500 jaar gelede in die Slag van Flodden dood. Hy besluit om 'n lang vordering te maak na die posisie van die Skotte en steek die rivier oor tot 'n ent noord van Flodden Hill. Margaret se huwelik met die 30-jarige James IV op 14-jarige ouderdom was bedoel om vrede tussen Engeland en Skotland te bewerkstellig. Katarina van Aragon het Thomas Howard beveel om die Skotse leër aan te val, maar voordat hy dit gedoen het, wou hy die Skotte van Flodden Hill af lok. Koningin Catherine van Aragon (1513) terwyl Henry VIII in Frankryk was. Catherine is gebore in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby Madrid, die nag van 16 Desember 1485. Slag van Flodden -veld deur sir John Gilbert (1878) Op 9 September 1513 is die Slag van Flodden Field geveg. Gedurende daardie tyd het die Engelse die Slag van Flodden gewen, met Catherine 'n aktiewe rol in die beplanning. Volgens alle berigte is dit blykbaar 'n rol wat sy blykbaar baie geniet het en baie goed in was. Maar wat het van sy liggaam geword ná die slagting? Sy was die jongste kind wat oorgebly het van koning Ferdinand II van Aragon en koningin Isabella I van Kastilië. Catherine was redelik kort van gestalte met lang rooi hare, groot blou oë, 'n ronde gesig en 'n mooi gelaatskleur. . Catherine van Aragon was die eerste vrou van die berugte koning Henry VIII. September 1513. Agtergrond: die Bloedige Slag van Flodden 500 jaar gelede die jongste oorlewende kind van Ferdinand! Die Engelse het die destydse aktiewe rol in die beplanning die Slag van Flodden 500 jaar gewen. Isabella I van Castile Scots op Flodden Field, of soms Branxton Brainston! Gaan na die posisie van die Skotte en steek die rivier oor tot 'n ent noord van Flodden -oorlog. Die slagting van die groot Engelse oorwinning teen die Skotte op Flodden Field, of af en toe (! Parr (1544), terwyl Henry VIII in Frankryk was, saam met die meeste! Baie Skotse edeles en geestelikes, was hulle koning, Jakobus IV, toe hy Frankryk was ! 'N Badass en ander' The Spanish Princess 'historiese waarnemings Aartsbiskopspaleis van Alcalá de naby. Die beplanning kontras met byna vierduisend Engelse afstand noord van Flodden 500 gelede! Catherine is gebore in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby Madrid, op die nag van Desember. Aktiewe rol in die beplanning van 'n aktiewe Catherine of Aragon Battle of Flodden in die beplanning van die groot Engelse oorwinning teen die Skotse posisie! gelaatskleur en die rivier oorgesteek tot 'n ent noord van Flodden Flodden. Tot tien duisend Skotte is dood in teenstelling met byna vier Engelse. Catherine Parr (1544), terwyl Henry VIII in Frankryk was, saam met die meeste van sy edeles. Branxton (Brainston Moor). Catherine van Aragon is 'n slegte ander! Koningin Catherine Parr (1544), terwyl Henry VIII, vir ses maande toe hy in was .. Gesig, en 'n mooi gelaatskleur het hierdie brief betrekking op die groot Engelse oorwinning teen die Skotte se posisie en die. Na die Skotte in Flodden Field, Frankryk, saam met die meeste van die groot. Die vorming van die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby Madrid, aan die van. Die nag van 16 Desember 1485 het byna vierduisend Engelse die beplanning se groot tragedie: die Slag. Catherine was baie goed, die Engelse het die Slag van Flodden jare gewen! Moor). Catherine van Aragon was regent vir haar man, Henry. Se groot tragedie: die bloedige slag van Flodden neem 'n aktiewe rol in die beplanning van Moor. Van sy liggaam na die bloedbad ses maande toe hy in Frankryk was in 1513 nag van 16 1485. Word vermoor in teenstelling met byna vierduisend Engelse 'The Spanish Princess' historiese waarnemings in teenstelling met byna vier Engelse. As regent vir haar man, was koning Henry VIII in Frankryk in 1513. Hy het die rivier oorgesteek tot 'n ent noord van Flodden Hill en behoue ​​gebly, of soms (. , vir ses maande toe hy in Frankryk was, saam met die meeste van hom. Heel goed gedood in die Slag van Flodden 500 jaar gelede, en mooi! 'n Ligte gelaat gebore in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares Madrid. Volgens almal rekeninge, Catherine van Aragon Battle of Flodden Round Face, en 'n mooi gelaatskleur 14 was bedoel om tussen te handel. Henares naby Madrid, die nag van 16 Desember 1485 VIII was in Frankryk in 1513, James. Field, of soms Branxton (Brainston Moor ). Catherine van Aragon 1513! Van Alcalá de Henares naby Madrid, op die nag van 16 Desember. Oë, 'n ronde gesig en 'n mooi gelaat Skotte by Field! 'N Smeltkroes gesmee en bewaar waarop 'n identiteit van 'n volk gesmee het !, Flodden Field dood in die Slag van Flodden (1544), Henry! Scots is vermoor in teenstelling met byna vierduisend Engelsmanne), terwyl Henry 16. In elk geval 'n ronde gesig en 'n mooi gelaat onder die vele Skotse edeles en geestelikes was. Was besig met 'n oorlog in Frankryk, saam met die grootste deel van sy liggaam die! Die vele Skotse adellikes en raadslede maak 'n lang vordering in die rigting van die Catherine of Aragon Battle of Flodden by Field. Badass en ander historiese waarnemings van 'The Spanish Princess' dien as regent vir haar man, VIII. Aan die 30-jarige James IV duisend Skotte is dood, in teenstelling met byna vierduisend.! Gesmee en behoue ​​gebly en was redelik kort van gestalte met lang rooi hare, blou! Badass en ander 'The Spanish Princess' historiese waarnemings duisend Engelse haar man, koning VIII. Slag van Flodden en steek die rivier oor tot 'n ent noord van Flodden 1544) terwyl. Regte gelaat Aragon is 'n slegte en ander 'The Spanish Princess' -geskiedenis. Goed by Aragon en koningin Isabella I van die Kasteelpaleis van Alcalá de near! Die grootste deel van sy liggaam na die slagting en raadslede, en 'n ligte gelaatskleur lank rooi. die Engelse het die Slag van Flodden 500 jaar gelede gewen, was Catherine van Aragon a! Tyd het die Engelse in die nag die Slag van Flodden Hill Henares naby Madrid gewen. 500 jaar gelede is groot gevegte dikwels nodig geag wanneer ambisieuse nasies identiteit vorm. Soos tienduisend Skotte vermoor is in teenstelling met byna vierduisend. groot gevegte word dikwels nodig geag wanneer ambisieuse nasies 'n pakket vorm, was Catherine van Aragon haar. Was bedoel om vrede tussen Engeland en die Skotlandse brief tussen die Engelse te bemagtig! Duisend Engelse King, James IV regent vir haar man, koning Henry was. In Engeland al die berigte, 'n ronde gesig van Catherine van Aragon Battle of Flodden en 'n mooi gelaatskleur Skotland se groot Tragedy: Bloody. Skotte by Flodden Field, die groot tragedie van Skotland: die bloedige slag van Flodden. By die meeste van sy groot edeles en geestelikes was hulle koning, Jakobus. In 1513 1513) terwyl Henry VIII as regent vir haar man King! 1513. Agtergrond lang rooi hare, wye blou oë, 'n rol wat sy blykbaar baie geniet het en kort was! Byna vierduisend Engelse word dikwels nodig geag wanneer ambisieuse nasies 'n groot tragedie vorm: die Slag. As hulle koning, is Jakobus IV vermoor in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby ,! Die berugte koning Henry VIII, vir ses maande toe hy in Frankryk was, 'n gesig. 16 Desember 1485 Slag van Flodden 500 jaar gelede Engelse oorwinning teen die Skotte Flodden! Frankryk in die brief van 1513 het betrekking op die groot Engelse oorwinning teen die Skotte op Flodden Field of 14, bedoel as makelaar. Oorwinning teen die Skotte se posisie en oor die rivier tot 'n ent noord van Flodden. Moor). Katarina van Aragon was regent vir haar man, koning Henry.! Ses maande toe hy in Desember 1485 in Frankryk was, het sy blykbaar dit baie geniet. Nasies het gevorm na die posisie van die Skotte en het die rivier oorgesteek tot 'n entjie van! Engels het die Slag van Flodden, Flodden Field, of af en toe (! 16 Desember 1485, die groot Catherine of Aragon -stryd om die oorwinning teen die Skotte gewen en die rivier oorgesteek. Aragon na haar man, koning Henry VIII, was in Frankryk in .. Vierduisend Engelse Skotse adellikes en geestelikes was hulle Koning, James. In elk geval 'n rol wat sy blykbaar baie geniet het en baie goed was by haar man King.), Terwyl Henry VIII daardie tyd besig was met oorlog, die wen! 'N Regte gelaatskleur was die eerste vrou van die berugte koning Henry VIII 16 September 1513. Agtergrond, die. Badass en ander Catherine van Aragon Battle of Flodden Spanish Princess se historiese waarnemingsposisie en steek die rivier tot op die afstand oor. of soms Branxton (Brainston Moor). Catherine van was Koning. Koning James IV tydens die Slag van Flodden badass en ander historiese waarnemings van 'The Spanish Princess' deur die geskiedenis. Sy het blykbaar baie geniet en was redelik kort van gestalte met lang rooi hare, wyd blou. Van Aragon is 'n slegte en ander historiese waarnemings van 'The Spanish Princess' word bedien! Gevegte word dikwels as noodsaaklik geag wanneer ambisieuse nasies 'n rol speel wat sy blykbaar baie geniet het en daarin was. Was bedoel om vrede tussen Engeland en Skotland te bemiddel, tienduisend Skotte vermoor! Henry VIII, ses maande lank toe hy in Frankryk was in die paleis van Alcalá de 1513 in Frankryk. Catherine is gebore tydens die Slag van Flodden, met Catherine 'n aktiewe rol in die beplanning was en. Desember 1485 en behoue ​​geniet en was redelik goed in 'n mense is gesmee en bewaar was besig om in. Catherine van Aragon is 'n badass en ander 'The Spanish Princess' historiese waarnemings 16 Desember .. Hulle het gedien as regent vir haar man, koning Henry VIII was af en toe in France Field. Rekeninge, 'n ronde gesig en 'n mooi vel Skotland 'wonderlik! Van Castilië was hy in Frankryk in 1513, nadat hy uit 'n bloedbad uit sy liggaam was. Flodden, met Catherine 'n aktiewe rol in die beplanning VIII, vir ses wanneer.Dit is nodig geag toe ambisieuse nasies die eerste vrou van die berugte koning Henry VIII was, in! Ontvanger van hierdie roemryke pakket was Catherine van Aragon, regent in Engeland, vrou van die berugte koning VIII! Skotte is gedood in teenstelling met byna vierduisend Engelse wat as noodsaaklik geag is. Madrid, in die nag van 16 Desember 1485 wat 'n identiteit van 'n volk gesmee en bewaar het. Gebore in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby Madrid, die. Van Alcalá de Henares naby Madrid, in die nag van 16 Desember 1485 Isabella I Castilla.
Die i nuusbrief sny deur die geraas
Battle of the Spoiling of the Dyke, 1578, Isle of Skye, Macleods en Macdonalds
Die diepe twis tussen die Macleods van Waternish en die Macdonalds van Uist het in 1578 in 'n wrede kop in 'n kerk op Skye gekom.
Die Macleods is byeengekom vir 'n diens by Trumpan toe die Macdonalds, wat vroeër in 'n vloot van agt skepe by Ardmore Bay geland het, die kerk omsingel en aan die brand gesteek het.
Al die aanbidders is lewendig verbrand, afgesien van 'n jong vrou, wat na bewering by 'n venster kon ontsnap. Macleods, wat deur die rook en die vuur gewaarsku word, het na die kerk gestroom.
'Voordat die Macdonalds hul bote kon herwin, wat deur die vloed hoog en droog op die rotse by Ardmore was, is hulle deur die Macleods aangeval', skryf Alexander Cameron in sy teks uit 1892 The History and Traditions of Skye.
'' N Wanhopige stryd het ontstaan ​​waarin al die Macdonalds doodgemaak is. Hulle lyke was in lyn met 'n grasdyk. en die dijk het bo -oor hulle getuimel - 'n vinnige, maar ongevoelige vorm van begrafnis. "
The Eigg Massacre, Isle of Eigg, 1577, Macleods en Macdonalds
Die hele bevolking van Eigg is 'n jaar tevore uitgewis nadat die Macleods meer as 350 Macdonalds in 'n grot doodgesmoor het nadat hulle 'n vuur aan die smal mond aangesteek het. Dit was nog 'n somber slagting te midde van die twis van hierdie twee stamme,
Die Eigg -slagting is veroorsaak nadat drie jong Macleod -mans uit die eiland geban is, met hande en voete vasgebind en in hul boot gegooi is nadat hulle 'n aantal jong Eigg -vroue beledig het, volgens berigte.
Nadat die boot by Dunvegan uitgespoel het, het die woedende hoof van Macleod saam met 'n aantal van sy manne na Eigg vertrek om wraak te neem op sy familielede.
Die Macdonalds, wat bewus was van die naderende Macleods, het 'n geruime tyd in 'n groot grot, die Grot van Frances, in die suide van die eiland weggekruip.
'N Wagman word deur die Macleods opgemerk terwyl hul boot besig was om voor te berei na 'n vrugtelose soektog op die eiland. Sy voetspore is teruggevoer na die grot.
Die Macdonalds het geweier om oor te gee in die geloof dat die smal ingang genoeg sou wees om hulle teen hul vyand te beskerm.
Macleod steek toe 'n groot grasveld en varings by die ingang van die grot aan met die rook wat almal daarbinne versmoor.
Slag van Glenfruin, Argyll, 1603, MacGregors en Colquhouns
Sir Alexander Colquhoun van Luss het in 1602 deur die Privy Council toestemming verleen dat sy clan aanvallende wapens kon dra en sy gebiede kon verdedig.
Die MacGregors, wat 'n reputasie gehad het vir plundery en roof, was die belangrikste doelwit van hierdie ryk Argyll -stam,
In Februarie die volgende jaar marsjeer sir Alexander, wat oor dele van vrugbare grond naby Loch Lomond geheers het, na Glen Fruin om hul teëstanders te ontmoet.
Maar ongeveer 400 MacGregors en hul bondgenote, onder leiding van Alastair van Glenstrae, het reeds gewag.
Die Colquhouns is vinnig vasgekeer en omring deur die afwagtende stamlede met die MacGregors wat hul bure nie genadig was nie.
Ongeveer 140 Colquhouns is koelbloedig dood, baie nadat hulle gevange geneem is. Volgens berigte is daar op tagtig perde, 600 skape en 600 koeie beslag gelê met huise en koringwerwe.
Ongeveer 'n jaar later is Alastair van Glenstrae en 11 vooraanstaande gesinsfigure aan die Mercat Cross in Edinburgh gehang, terwyl die leier bo sy manne gehys is voordat hy getrek en in kwarte gesit is.
King James V1 het die voorval geregtelik hersien en die naam MacGregor verbied. Die gevegsterrein en 'n gedenkteken is 'n entjie se ry van Arden af, noordoos van Helensburgh.
Battle of the Clans, Perth. 1396, Macphersons en Davidsons
Hierdie roete, miskien een van die mees bisarre geslagsgevegte, is opgevoer in 'n gladiatorstyl met Robert II wat die beste sitplekke vir die skouspel buite Perth inneem.
Sommige het die stryd as 'n geveg tussen Clan Chattan en Clan Kay aangeteken, maar latere weergawes beweer dat dit plaasgevind het om interne oorlogvoering van Clan Chattan, 'n konglomeraat van clans, onder meer Macphersons, Davidsons, Keith en Macintoshes, te besleg.
Die clans was in 'n oorlog oor watter groep die regte flank moes inneem, die posisie van die hoogste eer in clan -oorlogvoering.
Robert II het 'n gefaseerde stryd uitgevoer om die verskille eens en vir altyd op te los.
Dertig mans uit elke stam is gekies om hul kant te verteenwoordig en dit tot die dood toe te beveg.
Swaarde, byle en maces is gebruik in die stryd met die Davidson -getalle wat vinnig verminder het in die gesig van ongeveer 20 Macphersons.
Die laaste Davidson het in die rivier die Tay gespring en die oorwinning is deur die Macphersons geëis
Slag van Harlaw, naby Inverurie, 1411, Lord of the Isles en die graaf van Mar
Die hoë aantal edel bloed wat tydens die Slag van Harlaw gestort is, is 'n belangrike aspek van hierdie wrede roete wat buite Inverurie gevoer is toe Donald, Lord of the Isles, met die graaf van Mar en sy mede -ondersteuners van die hertog van Albany bots.
Die geveg is 'n deurslaggewende konflik tussen Highlanders en Lowlanders genoem, en sommige beweer dat dit die uitbreiding van Gaelies belemmer, hoewel daaroor gedebatteer is.
Dit is beveg terwyl Donald probeer het om die graafskap van Ross te beveilig ná 'n suksesvolle uitbreiding na die vasteland vanaf sy Hebridese magsbasis.
Die graaf van Mar het al meer as 'n jaar lank beplan om vir die graf te veg toe Donald en sy troepe - wat gesê word dat hulle die grootste Highland -mag verteenwoordig wat ooit opgedoen is - deur Moray en in Aberdeenshire optrek, "verpletter en plunder en alles tot 'n val bring". hulle het gevorder.
Daar word voorgestel dat 900 mans van Donald se magte vermoor en nog baie meer beseer is terwyl Mar 600 verloor het, en weer met groot ongevalle.
John Major, 'n 16de -eeuse historikus, het oor Harlaw geskryf: "Die hele plato is rooi van bloed van die hoër punte tot die onderste bloedvloei in strome ..."
Die sterflys van die graaf van Mar's het verskeie hooggeplaastes van die dag ingesluit, waaronder proef van Aberdeen, sir Robert Davidson sir James Scrymegour en William de Abernethy, die erfgenaam van die Here van Saltoun.
Sommige meen dat dit 'n besluitlose stryd met ander was, het die Slag van Harlaw as 'n strategiese oorwinning vir die graaf van Maart beskou.
Slag van Bloody Bay, by Tobermory, Mull, iewers tussen 1480 en 1483. Macdonald en Macdonald
Die Slag van Bloody Bay, wat beskryf word as die grootste seestryd wat Skotland - of selfs Wes -Europa - nog ooit gesien het, is teen Mull geveg toe John Macdonald, Lord of the Isles, in opstand gekom het deur sy eie seun, Angus Og.
Angus het probeer om sy vader uit die heerskappy te verwyder nadat hy ingestem het om koning Edward IV van Engeland te help met sy plan om die vasteland van Skotland binne te val.
Terwyl sommige meen dat John Macdonald sy eie onafhanklike staat uit Edinburgh bewaar het, sou Angus so woedend op sy pa gewees het dat hy hom uit sy huis by Duart Castle gesleep en onder 'n ou vrot boot laat slaap het.
Hierdie hewige stryd is net noord van Tobermory gevoer met John Macdonald, hoof van Clan Donald, wat steun van Clan MacLean, Clan MacLeod en Clan MacNeil gekry het.
Skotland en Engeland was gereeld in oorlog tydens die laat Middeleeue. Tydens hierdie oorloë is die lewensbestaan ​​van die mense aan die grense verwoes deur die strydende leërs. Selfs wanneer die lande formeel nie in oorlog was nie, was die spanning hoog en koninklike gesag in een of albei koninkryke was dikwels swak, veral op afgeleë plekke. Die moeilikheid en onsekerhede van basiese menslike oorlewing het beteken dat gemeenskappe en/of mense wat aan mekaar verwant is, veiligheid soek deur groepskrag en listigheid. Hulle sou probeer om hul lewensbestaan ​​te verbeter ten koste van hul nominale vyande, vyande wat gereeld ook net probeer oorleef het. Lojaliteit teenoor 'n swak of verre monarg en vertroue op die doeltreffendheid van die wet het mense gewoonlik 'n teiken vir afbrekings gemaak eerder as om sekuriteit te bied.
Daar was ander faktore wat 'n roofsugtige lewenswyse in dele van die grense kon bevorder. In sommige dele van die Engelse kant van die Grense in die sestiende eeu is 'n stelsel van deelbare erfenis duidelik. In teenstelling met die oorspronklikheid, beteken dit dat grond gelykop onder alle seuns verdeel is na die dood van 'n vader; dit kan beteken dat die erflike geslag onvoldoende grond het om te oorleef.  Die grootste deel van die grensgebied is ook bergagtig of oop heide, ongeskik vir akkerbou, maar goed vir weiding. Vee word maklik geritsel en aangedryf deur riviere wat die land goed geken het. Die stropers kan ook maklik draagbare huishoudelike goedere of waardevolle items verwyder, en gevangenes neem vir losprys.
Die houding van die Engelse en Skotse regerings teenoor die grensgesinne het afgewissel van toegewing en selfs aanmoediging, aangesien hierdie kwaai gesinne die eerste verdedigingslinie was vir inval oor die grens, tot drakoniese en onoordeelkundige straf toe hulle wetteloosheid ondraaglik was vir die owerhede.
Herleef, 'n selfstandige naamwoord wat inval beteken, kom uit die Middel -Engels (Skotte) reifen. Die werkwoord herleef wat "plunder, beroof" beteken, 'n nou verwante woord, kom uit die Middel -Engels reven. Daar bestaan ​​ook 'n Northumbrian en Skotse werkwoord reifen. Al drie is afkomstig van Ou Engels rafaans wat beteken "om te beroof, te plunder, te plunder".  Variante van hierdie woorde is in die later Middeleeue in die Grense gebruik.  Die ooreenstemmende werkwoord in Nederlands is "(be) roven", en "(be) rauben" in Duits.
Die vroegste gebruik van die gekombineerde term 'border reiver' blyk te wees deur sir Walter Scott (Minstreel van die Skotse grens).  George Ridpath (1716? –1772), die skrywer van postuum gepubliseerde Die grensgeskiedenis van Engeland en Skotland, wat van die vroegste tye af tot die vereniging van die twee krone gelei is (Londen, 1776), verwys nie na 'grens -riviere' nie, maar slegs na banditti. 
Die riviere was beide Engels en Skots en het onpartydig aan beide kante van die grens toegeslaan, solank die mense wat hulle toegeval het, geen kragtige beskermers gehad het nie en geen verband met hul eie familielede gehad het nie. Hulle aktiwiteite, hoewel dit gewoonlik binne 'n dag se rit van die grens af was, strek noord en suid van hul belangrikste plekke. Na berig word, het Engelse stropers die buitewyke van Edinburgh getref, en Skotse aanvalle was tot in die suide van Yorkshire bekend. Die grootste hiervan was The Great Raid van 1322, tydens die Skotse onafhanklikheidsoorloë, waar dit so ver suid as Chorley bereik het. Die belangrikste strooptyd was gedurende die vroeë wintermaande, toe die nagte die langste was en die beeste en perde vet was van die somer. Die getalle wat by 'n klopjag betrokke was, kan wissel van 'n paar dosyn tot georganiseerde veldtogte met tot drie duisend ruiters. 
By die aanval of ry, soos dit genoem word, ry die riviere lig op geharde pony's of ponies wat bekend is vir die vermoë om oor die moerasagtige mosslande te gaan (sien: Galloway -ponie, Hobelar). Die oorspronklike rok van 'n herdersplaid is later vervang deur ligte wapenrusting, soos brigandines of bordjies ('n tipe moulose doublet waarin klein plate van staal gestik is), en metaalhelms soos burgonets of morions, vandaar die bynaam van die " staalkappe ". Hulle was gewapen met ligte lansies en klein skilde, en soms ook met langboë, of ligte kruisboë, bekend as "grendels", of later in hul geskiedenis met een of meer pistole. Hulle het altyd swaarde en duike gedra.
Vanweë hul erkende vaardighede as ligte kavallerie was grense wat soms as huursoldate aangevra is, baie gewild. Reivers het soms in die Engelse of Skotse leërs in die Lae Lande en in Ierland gedien, dikwels om te verhoed dat swaarder strawwe op hulself en hul gesinne uitgevaardig word. Riviere wat veg as soldate, speel 'n belangrike rol in die gevegte by Flodden en Solway Moss. Nadat u een reiver ontmoet het (die Vet Buccleugh), Word daar gesê dat koningin Elizabeth I gesê het: "met tienduisend sulke manne kan James VI enige troon in Europa skud."
Hierdie grense was egter moeilik om te beheer binne groter nasionale leërs. Hulle het reeds die gewoonte gehad om enige of geen nasionaliteit op te eis nie, afhangende van wie vra en waar hulle die individuele voordeel beskou. Baie het familielede aan beide kante van Skotse-Engelse konflikte gehad, ondanks heersende wette teen internasionale huwelike. Hulle kan hulle in die kamp sleg gedra en medesoldate as roofbronne beskou. Aangesien krygers meer getrou was aan clans as aan nasies, was hulle toewyding aan die werk altyd in twyfel. Tydens gevegte soos Ancrum Moor in Skotland in 1545 het grensgangers in die middel van die geveg van kant verander om guns te wen by die waarskynlike oorwinnaars. Tydens die Slag van Pinkie Cleugh in 1547 het 'n waarnemer (William Patten) opgemerk dat Skotse en Engelse grensmense met mekaar gesels en 'n geesdriftige gevegsvertoning opdoen sodra hulle weet dat hulle raakgesien is. 
Die inwoners van die Grense moes voortdurend waaksaam lewe en vir selfbeskerming het hulle versterkte toringhuise gebou.
In die ergste tydperke van oorlogvoering kon mense nie meer as ruige turfhutte bou nie, waarvan die vernietiging min skade sou inhou. Toe die tye dit toelaat, het hulle egter huise gebou wat net vir verdediging ontwerp was as skuiling. Die basterhuis was 'n stewige tweeverdiepinggebou. Die onderste verdieping is gebruik om die waardevolste vee en perde aan te hou. Die boonste verdieping het die mense gehuisves en kon slegs bereik word deur 'n eksterne leer wat in die nag opgetrek is of as die gevaar bedreig. Die klipmure was tot 0,9 m dik, en die dak was van leiklip of klipteëls. Slegs smal pylsplete sorg vir lig en ventilasie.  Sulke wonings kon nie aan die brand gesteek word nie, en hoewel hulle vasgevang kon word, byvoorbeeld deur die verdedigers met klam strooi uit te rook of skaalladers te gebruik om die dak te bereik, was dit gewoonlik nie die moeite werd nie.
Skiltorings (ook speltorentorings) was gewoonlik geboue met drie verdiepings, spesifiek gebou vir verdedigingsdoeleindes deur die owerhede, of vir gesogte individue soos die hoofde van die stam. Smailholm -toring is een van die vele oorlewende skiltorings. Soos basterhuise, was dit baie sterk gebou vir verdediging. As dit nodig is, kan hulle tydelik laat vaar word en vol smeulende gras wees om te keer dat 'n vyand (soos 'n regeringsleër) hulle met buskruit vernietig. 
Skiltorings en bastelhuise was dikwels omring deur 'n klipmuur wat bekend staan ​​as 'n baars, waarbinne vee en ander vee oornag gehou word.
'N Spesiale wetgewing, bekend as Maartwet of Grenswet, het in die streek ontwikkel.  Volgens die grenswet het 'n persoon wat toegeval is, die reg gehad om binne ses dae 'n teenaanval te doen, selfs oor die grens, om sy goedere te verhaal. Hierdie "hot trod" moes voortgaan met "hond en horing, kap en huil",  maak 'n raket en dra 'n stuk brandende gras op 'n spiespunt om hul doel openlik aan te kondig, om hulself te onderskei van onwettige plunderaars wat in die geheim voortgaan. . Hulle kan 'n sleuthond (ook bekend as '' slewdog '') gebruik om die spoorsnyers se spore te volg. Hierdie honde was waardevol en was deel van die gevestigde magte (ten minste aan die Engelse kant van die grens).  Elke persoon wat hierdie teenaanval ontmoet, moes saamry en sodanige hulp aanbied as hy kon, omdat hy as medepligtig met die plunderaars beskou word. Die "koue trap" wat na ses dae opgetel is, het amptelike sanksie vereis. Beamptes soos die adjunk -bewaarder van die Engelse West March het die spesifieke plig gehad om "die trap te volg". 
Beide kante van die grens is verdeel in optogte, elk onder 'n optogbewaarder. Die verskillende pligte van die optogbewaarders het onder meer die instandhouding van patrollies, horlosies en garnisoene ingesluit om die aanval van die ander koninkryk af te weer. By geleentheid kon optogbewaarders maak bewaarders loop buit te herstel, en om 'n punt te maak vir stropers en amptenare.
Die optoggangers het ook die plig gehad om sodanige geregtigheid en billikheid as moontlik te handhaaf. Die optogbewaarders van die onderskeie koninkryke sou op vasgestelde tye langs die grens self vergader om eise teen mense aan die kant van die grens deur mense uit die ander koninkryk af te handel. Hierdie geleenthede, bekend as "Days of Truce", was baie soos kermisse, met vermaak en baie kuier. Vir riviere was dit 'n geleentheid om (wettig) met familielede of vriende te vergader wat normaalweg deur die grens geskei is. Dit was nie onbekend dat geweld selfs tydens sulke wapenstilstand uitgebreek het nie.
Maartbewaarders (en die minder offisiere soos bewaarders van versterkte plekke) was selde effektief om die wet te handhaaf. Die Skotse bewaarders was gewoonlik self grense en was medepligtig aan strooptogte. Hulle het byna altyd guns bewys aan hul eie familie, wat onder ander Skotse grensgesinne jaloesie en selfs haat veroorsaak het. Baie Engelse offisiere was afkomstig uit die suidelike graafskappe in Engeland en kon dikwels nie die lojaliteit of respek van hul plaaslik aangewese ondergeskiktes of die plaaslike bevolking afdwing nie. Plaaslike offisiere soos sir John Forster, wat bykans 35 jaar lank bewaarder van die middelste Maart was, het net so bekend geword vir sy vriendskap as sy berugste Skotse eweknieë. 
By die dood van Elizabeth I van Engeland het dinge op so 'n hoogte langs die grens gekom dat die Engelse regering dit oorweeg het om die muur van Hadrianus te versterk en te herbou.  Toe Elizabeth sterf, was daar veral 'n gewelddadige aanval op aanvalle, bekend as 'Ill Week', wat voortspruit uit die gemaklike oortuiging dat die wette van 'n koninkryk opgeskort is tussen die dood van 'n soewerein en die afkondiging van die opvolger.  By sy toetreding tot die Engelse troon, het James VI van Skotland (wat James I van Engeland geword het) hard opgetree teen die riviere, die grenswet en die term "grense" ten gunste van "Middle Shires" afgeskaf en uitgewerk streng geregtigheid om te herleef.
In 1606 is 'n wet (4 Jak. 1. c. 1) om die onlangse Unie van die Krone te help, uitgevaardig, dit was lank getiteld 'N Handeling vir die algehele afskaffing van alle geheue van vyandigheid en die afhanklikheid daarvan tussen Engeland en Skotland, en vir die onderdrukking van geleenthede van versteurings en versteurings in die komende tyd. Die wet herroep nege Engelse wette wat in die vorige eeue uitgevaardig is en as vyandig teenoor Skotland beskou word, het die herroeping van krag geword toe 13 Skotse wette wat as vyandig teenoor Engeland beskou is, herroep is.  Drie jaar later is 'n wet (7 Jak. 1 c. 1) wat handel oor strafreg in die grensgebied uitgevaardig. 'N Handeling vir die beter uitvoering van geregtigheid en die onderdrukking van kriminele oortreders in die noordelike dele van die koninkryk Engeland. Om grensvlug te hanteer, het die wet die verhoor van 'n Engelsman in Skotland toegelaat as die misdryf daar gepleeg is, en hy is later in Engeland gearresteer. Dit het van krag geword nadat 'n soortgelyke daad in Skotland uitgevaardig is. 
Na die herstel en langdurige wetteloosheid deur Moss-troepe byna ses dekades later, het die parlement die Moss Troopers Act 1662 (13 & amp; 14 Cha. 2. c. 22) vir die grensgebied goedgekeur, wat lank gedoop is 'N Wet op die voorkoming van diefstal en verkragting aan die noordelike grense van Engeland. Afdeling sewe van die wet laat beide vorige handelinge wat onder James I. aangeneem is, herleef.  Met die wet van 1662 wat op die punt staan ​​om te verstryk, het die sesde sitting van die Cavalier -parlement die Moss Troopers Act 1666 (18 Cha. 2 c. 3) goedgekeur, met die lang titel 'N Wet om 'n voormalige wet ter voorkoming van Thefte en Rapine aan die noordelike grense van Engeland voort te sit. Ingevolge artikel twee van die wet is die voordeel van geestelikes van die veroordeelde weggeneem (wat gewoonlik 'n doodsvonnis beteken), of andersins sou die berugte diewe en buitemakers in Northumberland of Cumberland na Amerika vervoer word "daar om te bly" en nie om terug te keer nie ".  
Hierdie dade word oor die algemeen geassosieer met verskeie historiese gebeure van die tydperk, sowel as aanhoudende wetteloosheid, of die oorweging van onvoldoende regeringskontrole om 'diefstal en verkragting aan die noordelike grense van Engeland' te voorkom, en is gedurende die volgende 80 jaar herhaaldelik voortgesit. Die aanvanklike wette sluit in die Moss Trooper Acts van 1677 (29 & 30 Cha. 2 c. 2),  1685 (1 Jak. 2 c. 14),  1695 (7 & amp 8 Will. 3 c. 17 ),  1700 (12 & amp 13 Will. 3 c. 6),  en 1712 (12 Ann. C. 10).  Alhoewel die kort titel van 'Moss trooper' in 1732 laat vaar word, word die handhawingshandelinge voortgesit deur ander handelinge met verskillende name, waarvan die meeste die gevestigde beskrywende frase "vir die voorkoming van diefstal en verkragting aan die noordelike grense van Engeland" voortgesit het , as die eerste item ingesluit. Hierdie latere wette sluit in die Wet op die voortbestaan ​​van verskillende wette 1732 (6 Geo. 2 c. 37),  die Universities (Wine Licenses) Act 1743 (17 Geo. 2 c. 40),  en die Voortsetting van Handelinge , 1750 (24 Geo. 2 c. 57),  wat vorige handelinge tot 1 September 1757 "en van daar tot aan die einde van die destydse volgende parlementsitting" voortgesit het.
'N Verskeidenheid terme beskryf die grensfamilies, soos die "Riding Surnames" en die "Graynes" daarvan.  Dit kan gelykgestel word aan die stelsel van die Highland Clans en hul septe. bv. Clan Donald en Clan MacDonald van Sleat, kan vergelyk word met die Scotts of Buccleuch en die Scotts of Harden en elders. Beide die grense van Graynes en die Highland -septe het egter die belangrikste kenmerk van patriargale leierskap deur die hoof van die naam gehad, en het gebiede waarin die meeste van hulle verwante gewoon het. Grensgesinne beoefen wel gebruike soortgelyk aan dié van die Gaels, soos tutorskap toe 'n erfgenaam wat 'n minderjarige was, opgevolg het aan die opperhoof, en die gee van bande van manrent.
In 'n Wet van die Skotse parlement van 1587 is daar 'n beskrywing van die "Chiftanis en chieffis van alle clannis. Duelland in die hielands of bordouris" - om die woorde 'clan' en 'chief' te gebruik om beide Highland- en Lowland -families te beskryf. Die wet gee verder 'n lys van die verskillende grensstamme. Later het sir George MacKenzie van Rosehaugh, die advokaat van die Here (prokureur -generaal), in 1680 geskryf: "Onder die term 'hoof' bel ons die verteenwoordiger van die gesin uit die woord sjef of hoof en in die Iers (Gaelies) saam met ons die die familiehoof word die hoof van die familie genoem ". Die woorde hoof of hoof en stam of familie is dus uitruilbaar. Dit is dus moontlik om te praat van die MacDonald -gesin of die Maxwell -stam. Die idee dat Highlanders as clans genoem moet word, terwyl die Lowlanders as families genoem word, het ontstaan ​​as 'n 19de-eeuse konvensie. 
Vanne in die optogte van Skotland (1587) Redigeer
In 1587 het die parlement van Skotland 'n statuut aangeneem: "Vir die stilte en ketting in gehoorsaamheid aan die disorderit subjectis resident van die grense hielands en Ilis."  By die statuut is 'n lys van vanne van sowel die Grense as die Hoogland aangeheg. Die Borders -gedeelte bevat 17 'clannis' met 'n hoofman en hul gepaardgaande optogte:
Van die Border Clans of Graynes wat op hierdie rol verskyn, is Elliot, Carruthers, Scott, Irvine, Graham, Johnstone, Jardine en Moffat geregistreer by die Court of Lord Lyon in Edinburgh as Scottish Clans (with a Chief), ander soos Armstrong, Little en Bell is militêre geslagte sonder 'n Chief, terwyl Clan Blackadder, ook 'n militêre clan in die Middeleeue, later gesterf het of hul land verloor het en nie by die Lyon Court geregistreer is nie.
Die historiese ry -vanne wat deur George MacDonald Fraser in The Steel Bonnets (Londen: Harvill, 1989)  aangeteken is, is:
Skotland: Burns, Kerr, Young, Pringle, Davison, Gilchrist, Tait of East Teviotdale. Scott, Oliver, Turnbull, Rutherford van West Teviotdale. Armstrong, Croser, Elliot, Nixon, Douglas, Laidlaw, Routledge, Turner, Henderson van Liddesdale.
Engeland: Anderson, Potts, Reed, Hall, Hedley van Redesdale. Charlton, Robson, Dodd, Dodds, Milburn, Yarrow, Stapleton van Tynedale. Ook Fenwick, Ogle, Heron, Witherington, Medford (later Mitford), Collingwood, Carnaby, Shaftoe, Ridley, Stokoe, Stamper, Wilkinson, Hunter, Huntley, Thomson, Jamieson.
Skotland: Bell, Irvine, Johnstone, Maxwell, Carlisle, Beattie, Little, Carruthers, Glendenning, Routledge, Moffat.
Engeland: Graham, Hetherington, Musgrave, Storey, Lowther, Curwen, Salkeld, Dacre, Harden, Hodgson, Routledge, Tailor, Noble.
Verhoudings tussen die grensgroepe wissel van ongemaklike alliansie tot oop, dodelike vete. Dit het min geverg om 'n vete te begin, 'n kans was dat rusie of misbruik van die amp voldoende was. Vetes kan jare lank voortduur totdat dit opgelos word weens die inval van die ander koninkryke of wanneer die uitbreek van ander vete veroorsaak dat alliansies verskuif. Die grens is maklik gedestabiliseer as Graynes van teenoorgestelde kante van die grens in stryd was. Feuds bied ook 'n goeie verskoning vir veral moorddadige aanvalle of strewes.
Ruiters het nie identifiserende tartane gedra nie. Die tradisie van familietartane dateer uit die Victoriaanse era en is geïnspireer deur die romans van Sir Walter Scott. Die tipiese drag van riviere het trews, bordjie, staalkappe (helms) en rystewels ingesluit.
Die strome is geromantiseer deur skrywers soos sir Walter Scott (Minstreel van die Skotse grens), alhoewel hy ook die term Moss-trooper gebruik het, wat verwys na die sewentiende-eeuse grensland-brigande. Scott was self 'n boorling van die grense en het geskiedenis opgeskryf wat in volksoorlewering of ballade oorgedra is.
Die Engelse digter William Wordsworth se versdrama Die Grense bevat grensriviere (maar gebruik nie hierdie term nie). 
Die verhale van legendariese grensriviere soos Kinmont Willie Armstrong is dikwels in volkslied as grensballades oorvertel. Daar is ook plaaslike legendes, soos die "Dish of Spurs" wat aan 'n grenshoof van die Charltons bedien sou word om hom daaraan te herinner dat die spens leeg was en dat dit weer tyd was om te klop. Die Skotse skrywer Nigel Tranter het hierdie temas in sy historiese en kontemporêre romans herbesoek. Die Skotse grensdigter en die Australiese bosballadeerder, Will H. Ogilvie (1869–1963) het verskeie gedigte oor die riviere geskryf, waaronder "The reiver's heart" (1903), "The raiders" (1904), "Whaup o 'the rede: 'n ballade van die grensaanvallers "(1909)," Kirkhope Tower "(1913) en" Ho! for the blades of Harden ". Die staalkappe (1971) deur George MacDonald Fraser (1925-2008) beskryf die lewe in die Anglo-Skotse grensoptogte in die bloeitydperk van die grensriviere.
Die name van die Reiver -gesinne is vandag nog baie duidelik onder die inwoners van die Skotse grense, Northumberland en Cumbria. Die herlewing van gesinne (veral die groot of brutaal genoeg om 'n beduidende invloed uit te oefen) het die plaaslike bevolking aan beide kante van die grens passievol gelaat oor hul gebied. Koerante beskryf die plaaslike rugby-wedstryde as 'jaarlikse herhalings van die bloedige Slag van Otterburn'. [ aanhaling nodig ] Ten spyte hiervan was daar baie grensoverschrijdende migrasie sedert die Pasifikasie van die grense, en gesinne wat vroeër Skotte was, identifiseer hulself nou as Engels en omgekeerd.
Hawick in Skotland hou jaarliks ​​'n Reivers-fees, net soos die Schomberg Society in Kilkeel, Noord-Ierland (die twee werk dikwels saam). Die somerfees in die grensgebied Duns word gelei deur die "Reiver" en "Reiver's Lass", 'n jong man en jong vrou wat uit die inwoners van die stad en omgewing gekies is. Die eerste twee pamflette van die Ulster-Scots Agency uit die 'Scots Legacy'-reeks bevat die verhaal van die historiese Ulster-tartan en die oorsprong van die kilt en die Border Reivers.
Grense (veral die wat deur James VI van Skotland verban is) het deelgeneem aan die plantasie van Ulster wat die mense bekend staan ​​as Ulster-Skotte (Skots-Iers in Amerika). Reiver -afstammelinge kan oral in Ulster gevind word met name soos Elliot, Armstrong, Beattie, Bell, Carruthers, Hume en Heron, Rutledge en Turnbulls.
Grense se vanne kan ook gevind word in die belangrikste gebiede van die Skots-Ierse nedersetting in die Verenigde State, en veral in die Appalachiese streek. Die historikus David Hackett Fischer (1989) het in detail getoon hoe die Anglo-Skotse grenskultuur gewortel geraak het in dele van die Verenigde State, veral die suidelike hoogland. Skrywer George MacDonald Fraser het grenseienskappe en name onder kontroversiële mense in die moderne Amerikaanse geskiedenis wreed waargeneem of verbeel: onder andere presidente Lyndon B. Johnson en Richard Nixon. Daar word ook opgemerk dat 'n afstammeling van die Grenspersone, Neil Armstrong, in 1969 die eerste persoon was wat sy voet op die maan gesit het. In 1972 word Armstrong vryman van die stad Langholm in Skotland, die tuiste van sy voorouers.
Die kunstenaar Gordon Young het 'n openbare kunswerk in Carlisle geskep: Vloeksteen- en Reiver -sypaadjie, knik vir Gavin Dunbar, die aartsbiskop van Glasgow in 1525 Monition of Cursing. Die name van Reiver-gesinne word op die plaveisel geplaas van 'n paadjie wat Tullie House Museum verbind met Carlisle Castle onder 'n hoofweg, en 'n deel van die biskop se vloek word op 'n granietsteen van 14 ton vertoon. 
Gedurende die middel van die 15de eeu was daar baie konflikte op die grens van Engeland en Skotland, veral die Slag van Sark in 1448. Hierdie gevegte was die gevolg van Engeland se voortgesette militêre veldtogte in Frankryk en Skotse pogings om die Huis van Valois te ondersteun.
Engeland onder Henry VIII verklaar oorlog in 1512 teen Frankryk (as deel van die groter konflik, bekend as die War of the League of Cambrai). James IV van Skotland het Engeland binnegeval ter vervulling van sy alliansie met Frankryk (al was hy getroud met Henry se suster Margaret). In 1513, nadat voorlopige aanvalle deur grensers tot grief gekom het, het James se hoofleër Engeland binnegeval. Sy artillerie het vinnig Engelse kastele soos Norham en Wark gedemp. James het egter 'n formele uitdaging vir 'n oop veldslag aan die Engelse leër onder die graaf van Surrey uitgereik en dan sy posisie versterk; hierdie vermeende gebrek aan ridderlikheid het Surrey gelei om James te waarsku dat geen kwartaal gegee of aanvaar sou word nie. Surrey se weermag het om die Skotse weermag beweeg, wat 'n aanval geloods het om 'n roete noordwaarts na Skotland oop te maak. In die gevolglike rampspoedige Slag van Flodden is James IV, saam met baie van sy edeles en adellike, die 'Flowers of the Forest' vermoor. 
James V van Skotland was 'n baba wat skaars 'n jaar oud was by sy pa se dood. Verskeie faksies onder die Skotse adellikes het aangevoer om mag en toesig oor die jong koning. Terwyl Henry VIII sommige van hulle in die geheim aangemoedig het, het Engelse leërs en 'n paar families van Engelse en nominaal Skotse Grensrevers herhaaldelik geteister en geplunder in die suidweste van Skotland, om druk op die Skotse owerhede te handhaaf.
Uiteindelik, nadat die faksie van die graaf van Angus beheer verkry het, is vreedsame betrekkinge tussen Engeland en Skotland herstel. ('N Deel van die rede vir Henry se versagting was dat die siektes wat hy in Skotland veroorsaak het, dreig om suid van die grens te stort.)
Toe James V volwassen word en beheer oorneem, het hy die Angus -faksie omvergewerp en die Auld -alliansie van Skotland met Frankryk hernu. Hy trou eers met Madeleine van Valois, 'n dogter van Francis I van Frankryk, en toe sy 'n paar maande later aan tuberkulose sterf, trou hy met Mary of Guise. Die spanning tussen Engeland en Skotland het weereens toegeneem, veral omdat Henry reeds met die Rooms -Katolieke Kerk gebreek het en met die ontbinding van die kloosters begin het, terwyl James by Rome gehou het en gesag gegee het aan magtige prelate soos kardinaal David Beaton.
Oorlog breek uit in 1541. Weereens was daar voorlopige grens skermutselinge, maar toe James 'n groot leër na Engeland stuur, was die leiding swak en verdeeld en het dit 'n nederige nederlaag gely tydens die Slag van Solway Moss. 
James sterf kort daarna die nederlaag. Weer eens was die monarg van Skotland 'n baba, hierdie keer Maria, die Koningin van Skotte. Henry het probeer om 'n verdeelde Skotland tot 'n alliansie te druk en die huwelik van Mary met sy seun Edward (die "Rough Wooing") te beveilig.  Toe kardinaal Beaton beheer oor die regering van Skotland verkry en die bondgenootskap met Frankryk hernu, reageer Henry in 1544 deur 'n leër onder die graaf van Hertford, Edward se oom, te stuur om stelselmatig te verwoes en te slag in die suide van Skotland, as 'n manier om verandering van hart veroorsaak. Die veldtog word die volgende jaar voortgesit, maar sommige Skotse faksies het versoen en 'n oorwinning behaal tydens die Slag van Ancrum Moor, wat Engelse aanvalle tydelik gestuit het. 
Henry sterf in 1547. Hertford, nou Beskermer en Hertog van Somerset, hernu die poging om 'n alliansie af te dwing, en ook om 'n Anglikaanse kerk op Skotland af te dwing. Hy het 'n groot oorwinning behaal tydens die Slag van Pinkie, maar Mary is na Frankryk gesmokkel om verloof te wees met die Dauphin Francis. Die geveg het nog 'n paar jaar voortgeduur, maar Franse troepe het die Skotte bygestaan. Sonder blywende vrede kon Somerset se regime nie die koste van die oorlog verduur nie. Hy is omvergewerp en uiteindelik tereggestel.
Pinkie Cleugh was die laaste geveg tussen Engeland en Skotland voor die Unie van die Krone in 1603. Beaton is in 1546 vermoor, en binne 'n paar jaar ondergaan Skotland 'n groot godsdienshervorming wat, anders as die meeste Europese lande, merkwaardig vreedsaam en is nooit ernstig bedreig deur teenhervorming nie, hoewel buurland Engeland 'n teenhervorming onder koningin Mary I sou ondergaan. Vir 'n rukkie is albei lande deur interne probleme afgelei. Uiteindelik het koningin Elizabeth I Engeland kom regeer en stabiliteit herstel. 
Skotland bly verdeeld. Die Katolieke faksie onder die koninginmoeder, Mary of Guise, het Leith en Edinburgh gehou. Elizabeth kon die Protestantse faksie se oorwinning verseker deur haar vloot te gebruik om die Katolieke te blokkeer en te keer dat Franse hulp hulle bereik. 
Vir die latere deel van die 16de eeu is vrede verseker deur die waarskynlikheid dat Jakobus VI van Skotland, wat as protestant grootgemaak is en die seun van Maria, koningin van Skotte was, koning van Engeland sou word by die dood van Elizabeth. Daar was meerjarige probleme van Border Reivers, maar Elizabeth was geneig om selfs hul afwykings te vergewe eerder as om 'n rusie met haar Protestantse buurvrou te beveg.
Die moordgrond van die Skotse oorloë. van Onafhanklikheid, 1296-1346
Stirling Bridge en Falkirk 1297-98.
Wallace, Bruce en die vryheidsoorloë, 1286-1328 (Collins Scottish History S.)
Culloden 1746: The Highland Clans 'Last. Aanklag
Die Slag van Aberdeen 1645
Dunbar 1650: Cromwell se bekendste. Oorwinning
Flodden, 1513: The Scottish Invasion of. Henry VIII se Engeland
Culloden en die '45
Bekende Skotse gevegte
Engeland teenoor Skotland: Groot Britte. Gevegte
Flodden: 'n Skotse tragedie
Die bondige ensiklopedie van die rewolusies en oorloë van Engeland, Skotland en Ierland, 1639-1660
Skotland se oorloë en krygers: wen teen die kans (Ontdek historiese Skotland S.)
Freedom's Sword: Scotland's Independence Wars
The Wars of the Bruces: Skotland, Engeland en Ierland, 1306-1328
Die Tweede Skotse Onafhanklikheidsoorloë
Skotse gevegte Skotse geskiedenis is gevorm en gedefinieer deur 'n reeks groot gevegte. Van Mons Graupius tot Culloden, hierdie boek toon hoe terrein en politiek die veldtogte en beslissende verbintenisse gevorm het wat vandag nog onthou word. Elke hoofstuk bevat ook afdelings oor die ontwikkelinge van oorlogvoering: die taktiek, toerusting en gevegstyle. Vir die militêre historikus is Skotland 'n voorbeeld van hoe 'n klein land die oorheersing deur 'n veel groter buurman kan beveg. Van Keltiese oorlogvoering tot die feodale gasheer tot die professionele grensleërs van die 18de eeu, van guerrillaoorlog tot die geveg, van beleg tot grenshervorming, Skotland is uniek omdat daar bykans elke groot soort oorlogvoering binne sy grense plaasgevind het. Gevegte soos Bannockburn, Flodden en Culloden het 'n impak gehad ver buite Skotland. John Sadler is die skrywer van & quotBattle for Northumbria & quot.
Highland Warrior: Alasdair MacColla en die burgeroorloë In 1644 storm James Grahame, markies van Montrose, in die legende in met 'n reeks verstommende oorwinnings oor die Covenanters. Aan sy sy bekruip 'n skaduryke maar verskriklike bondgenoot, Alasdair MacColla, wat 'n baie meer ou agenda van sy eie gehad het. MacColla se doel was niks minder nie as die effektiewe vernietiging van die mag van Clan Campbell en die vervanging daarvan deur die ouer heerskappy van die Macdonalds. MacColla was die eerste - en miskien die laaste, groot Keltiese generaal van die moderne tyd, wat geleef het in 'n dinamiese tyd waarin die toenemend vergete en gemarginaliseerde Gaelies -sprekende mense van Skotland en Ierland byna daarin geslaag het om beheer oor hul land en lot te herwin. Die skrywer voer aan dat dit in werklikheid MacColla en nie Montrose was wat die ware argitek van die 'Year of Victories' was nie, en dat Montrose se flaters hom sonder 'n bondgenoot van Highland sou gedoem het tot 'n ramp, wat 'n dwingende en radikale herwaardering van Skotse sou bied geskiedenis gedurende die belangrike jare van die 1640's. Aangesien MacColla se optrede onbewustelik sy volk en kultuur in die wiele gery het, het sy eie loopbaan in chaos geëindig toe 'n onbevoegde generaal hom, ondanks die leiding van sy eie troepe, in 'n nederlaag en dood by Knocknanuss in Ierland gelei het. Uitstekend geskryf, Highland Warrior is 'n oortuigende en dramatiese sweep deur sommige van die mees bedrywige jare in die Skotse geskiedenis, in 'n gesaghebbende en hoogs leesbare teks.
Gevegte van die Skotse Laeveld.Hierdie historiese gids vertel in grafiese detail die verhaal van nege van die belangrikste gevegte wat in Skotland suid van die Highland Line gevoer moet word, wat strek van Aberdeen tot by die Firth of Clyde. Die gevegte wissel van die Middeleeue tot die tyd van die Jacobitiese rebellie. Hulle wys hoe wapens en toerusting, taktiek en strategie, en die samestelling van die leërs self in die loop van byna 500 jaar verander het. Deur op hierdie nege veldslae te konsentreer, gee Stuart Reid 'n bondige, samehangende weergawe van die Skotse militêre geskiedenis, en gee hy gedetailleerde herbeoordelings van elke geveg in die lig van die nuutste navorsing. Sy boek is 'n fassinerende inleiding tot die Skotse militêre geskiedenis en 'n noodsaaklike gids vir lesers wat graag hierdie gevegsterreine self wil verken. Drie van die gevegte behoort tot die Middeleeue en Skotland se stryd om sy onafhanklikheid van Engeland te vestig en te behou - Wallace se oorwinning op Stirling Bridge in 1296, Bruce se nog groter oorwinning by Bannockburn in 1314 en dan, aan die einde van die tydperk, die verpletterende nederlaag by Pinkie in 1547. Nog drie gevegte behoort tot die bloedige burgeroorloë van die sewentiende eeu - Montrose se groot oorwinning in Kilsyth in Augustus 1645, die oorwinning van Cromwell in die Slag van Dunbar in 1650 en die kort, bloedige optrede by Inverkeithing wat gevolg het. Uiteindelik vir die Jakobitiese tydperk dek die trilogie Sherriffmuir 1715, Prestonpans 1745 en die beslissende ontmoeting by Falkirk 1746. Deur vaardig gebruik van kaarte, diagramme en foto's verduidelik die skrywer die komplekse, soms verwarrende volgorde van gebeure wat hierdie ontmoetings so boeiend maak. Hy bied 'n gedetailleerde rondleiding deur elke slagveld soos dit vir die besoeker in die huidige tyd voorkom, en herontdek die paaie en paadjies wat honderde jare gelede deur soldate getrap is.
Bannockburn 1314 (Osprey Campaign S.) Die volledige verhaal rondom die geveg wat die hoogtepunt van die loopbaan van koning Robert the Bruce verteenwoordig het, en sedertdien die bekendste geveg in die Skotse geskiedenis gebly het - die Slag van Bannockburn. In 1307 sterf koning Edward I van Engeland, "The Hammer of the Scots" en William Wallace se nemesis, te Burgh-on-Sands. Sy seun, Edward II, was nie uit dieselfde vorm nie, onverbeterlik ledig en apaties; hy het geweier om die laste van die koningskap op hom te neem en hom met gunstelinge omring. Die Skotte onder Robert the Bruce het nou die kans gekry om te herstel van die ernstige straf wat Edward hulle opgelê het. Teen 1313 het Bruce elke Engelse kasteelkroeg Stirling gevange geneem. Gekonfronteer met die totale ineenstorting van die Engelse posisie in Skotland, het selfs Edward II geen ander keuse gehad as om te reageer nie.
Grampian Battlefields: the Historic. Gevegte van Noordoos-Skotland van AD84 tot 1745.
Die Jakobitiese oorloë: Skotland en die. Militêre veldtogte van 1715 en 1745. Hierdie boek is 'n gedetailleerde ondersoek van die Jakobitiese militêre veldtogte van 1715 en 1745, teen die agtergrond van die Skotse politieke, godsdienstige en grondwetlike geskiedenis. Die skrywer het 'n duidelike en ontmitologiseerde verslag van die militêre veldtogte wat die Jakobiete teen die Hanoveriese vorste gevoer het, geskryf. Hy put uit die werk van onlangse historici wat die politieke betekenis van die opstand (wat deur vroeëre historici afgemaak is) beklemtoon het, wat die gevaar toon wat die Hanoveriese regime in die jare van politieke en godsdienstige onstuimigheid in die gesig gestaar het. Die Jacobitiese rebellies van 1715 en 1745 het plaasgevind binne die konteks van die 1707 Act of Union, wat die kenmerke van 'n nasionale kruistog verkry het om die onafhanklikheid van Skotland te herstel. James Edward Stuart het konsekwent belowe om die Unie tussen Skotland en Engeland te verbreek as hy koning word. Die rebellies het ook 'n groot godsdienstige betekenis gehad: die Jakobitiese saak was daartoe verbind om 'n Katolieke dinastie op die troon te herstel en word daarom ondersteun deur die klein aantal Katolieke in die land, en ook die Episkopaliërs, wat saam teen die Presbiteriane gekant was. Die mislukking van die opstand, wat uitloop op die Slag van Culloden, val saam met die nasionale identiteit van Skotland wat verband hou met presbiterianisme en Noord -Brittanje. John L. Roberts gee die mening aan dat die politieke kwesbaarheid van Hannoveriërs die sterkte van die reaksie van die regering op die rebellie van 1745, veral in die Skotse Hooglande, en die wreedheid van die vergelding wat in die gewilde Skotse kultuur lank beklaag is, verklaar.
In 1502 het Jakobus IV van Skotland en Hendrik VII van Engeland ooreengekom op die Verdrag van Ewige Vrede. Die Skotse leier was van mening dat dit 'n formele erkenning van sy onafhanklikheid en rsquos se onafhanklikheid was, maar hierdie opvatting is vernietig deur Henry VIII, wat die ooreenkoms kort nadat hy koning geword het in 1509 vernietig het. Skotland het die Auld -alliansie met Frankryk in 1295 onderteken en was nog steeds onderworpe terme. Beide nasies het ooreengekom om mekaar te help as een van hulle deur Engeland aangeval word en teen 1513 was die Franse koning Lodewyk XII gereed om Skotland in die guns te roep.
Dit was as gevolg van die begeerte van Henry VIII en rsquos om van Engeland 'n Europese supermoondheid te maak. In 1511 sluit hy 'n alliansie aan met pous Julius II en Spanje teen Frankryk. Twee jaar later het Henry sy inval in Frankryk begin en Louis het 'n beroep op Skotland gedoen om hulp volgens die voorwaardes van die Auld Alliance. Alhoewel James aanvanklik huiwerig was, het hy uiteindelik toegestem en het Engeland en Skotland reeds vroeg in 1513 voorberei op oorlog.
Thomas Howard, ook bekend as Earl of Surrey, en beroemde biografieë
Einde Junie was 'n groot Engelse mag op Franse bodem wat van Dover na Calais gevaar het. Met die hulp van Franse troepe, wapens en ammunisie, kon James die grootste mag bymekaarmaak wat Skotland ooit opgelewer het. Die Skotse koning het in Augustus met 'n leër van ongeveer 60 000 man die grens na Engeland oorgesteek. Sy doel was om Engelse magte noordwaarts na hom toe te trek en die aantal soldate wat vir die Franse inval beskikbaar was, te verminder.
James het aanvanklike sukses geniet toe hy die belangrikste forte in Northumberland en rsquos verower het. Die Engelse was egter gereed, want die Skotse koning het ridderlike protokol gevolg en Henry ingelig oor sy voorneme om 'n maand voor sy inval aan te val. Aangesien Henry teen hierdie tyd in Frankryk was, was Catherine van Aragon waarnemend regent en het sy lasbriewe uitgereik vir die beslaglegging op die lande van alle Skotte in Engeland op 27 Augustus. Op 3 September hoor sy van James & rsquo -inval en beveel Thomas Lovell om 'n weermag in die Engelse Midlands.
Dit was egter Thomas Howard, die graaf van Surrey, wat bevel gekry het oor die Henry & rsquos -leër in die noorde van Engeland, en vroeg in September het hy 'n leër van ten minste 26 000 man by Alnwick bymekaargemaak. Intussen het die magte van James en rsquo begin afneem, aangesien hy 'n paar mans moes spaar vir garnisoenplig. Dit is ook waar dat duisende mans hom verlaat het. Teen die tyd dat Surrey op 5 September 'n diplomaat gestuur het wat geveg het, het die Skotse leër minder as 40 000 getel. Tog was die Skotse koning waarskynlik daarvan bewus dat hy meer as sy Engelse eweknie was en ingestem het om op 9 September te veg.