Op 23 Desember 1923 het Bultmann aan Hans von Sodon oor ‘n nuwe Marburgse filosoof geskryf. Die jong Heidegger, ‘n student van Husserl, was aanvanklik katoliek ‘aber ist ganz Protestant’ en baie goed in die teologie onderlê. Hy het die Middeleeue, die skolastiek en Luther so goed geken dat die kerkgeskiedenisprofessor sleg by hom afgesteek het. Verder was hy ook met die dialektiese teologie en Karl Barth goed bekend. Heidegger se krag, volgens Bultmann, was in die vrae wat hy gevra het; Heidegger het dieper gedink en met sy vrae dieper as ander gedelf (Pöggeler 2004:127). In die klein Marburgse wêreld van destyds het Heidegger egter ‘n bietjie snaaks oorgekom. Sy denke was vir vele ongewoon en sy klere soms koddig (Hammann 2009:193), maar ‘n lewenslange vriendskap het tussen dié twee het.
Selfs die prediking moes in die smeltkroes van die geskiedenis en die historiese kritiek gevorm word. In die eksegese en die prediking het dit nie primêr om historisiteit of ‘n presiese rekonstruksie van die verlede gedraai nie, maar om die mense, die kragte, die nuwe idees wat in die teks saamgepars is en wat ons kan ontbloot. Dit beteken dat ons ook in die stroom van die geskiedenis sal staan, die kragte wat die geskiedenis slyp//vorm, sal ervaar, begryp en beskryf (Hammann 2009:32-34, 67-70; vgl Gunkel 1903:398-455; 1926/1927:532-536).
Vir hom het die hemel egter gekraak. Die hemel wat ons sedert die middeleeue omvou het. Die hemel van die middeleeue wat God en wêreld bymekaargebring en onder een kombers toegemaak het. Onder dié hemel kon ‘n mens geborge voel, kon jy spanningsloos tussen die eindige en oneindige beweeg, kon jy die kerk se ongekompliseerde waarheid omhels en geniet, kon jy probleemloos glo (vgl Tarnas 1991:166-170). Vir Heidegger het dié hemel ineengestort, het al dié heerlike sekerhede verdwyn en al wat oorgebly het, was die wêreld; die wêreld wat hom van die hemel losgeskeur en geen vaste waarhede meer het nie; die wêreld waarin elkeen sonder eie toedoen gewerp is; die wêreld vol wisselvallighede en onsekerhede; die wêreld waarmee Heidegger hom voortaan sou besighou. Kortom: toe die hemele geval het, het net die wêreld oorgebly, maar dit was ‘n wêreld wat onttower is, wat alle betowering verloor het (vgl Weber 1920:17-30).
Heidegger wou hemel en aarde ook nie weer bymekaarbring nie; voortaan sou hy hom aan ‘die werklike werklikheid’ wy. Geen eenvoudige antwoorde meer nie, geen filosofiese of teologiese kortpaadjies nie, maar volgehoue nadenke oor die werklike werklikheid. Die werklike werklikheid waarbinne elke mens hom/haar bevind. Heidegger gee hieraan uitdrukking deur die woorde ‘faktisiteit’ of ‘faktiese lewe’ of ‘feitelike lewe’. Dit beteken gewoon dat elkeen in ‘n bepaalde tyd en leefwêreld gewerp is; in ‘n wêreld sonder toegang tot absolute kennis of ewige waarhede; ‘n wêreld waarin almal tydgebonde geraak het; gebonde aan tyd, konteks, eietydse kennis (vgl Grondin 2001c). Alles draai om ons bestaan, ons syn binne in die wêreld. Of: ons In-der-Welt-Sein. Nie groot leersisteme losgeruk van die lewe of ‘n subjek sonder sy wêreld (soos die idealisme) of ‘n wêreld sonder subjekte/mense (soos die realisme) nie, maar die mens in sy konkrete bestaan is die allesoorheersende beginpunt. Om dit weer te sê: alles draai om die mens in sy konkrete lewe.
En dit is híér waar ons Bultmann aan die werk moet sien. Hy wou die evangelie binne ons faktisiteit, binne ons geworpenheid in hierdie wêreld laat spreek. Hy wou Heidegger se insigte só gebruik dat die moderne mens vir Christus kies en as ‘t ware ‘n nuwe toekoms vir hom/haar skep. Dit het ook tot ‘verdeling’ van die geskiedenis in ‘Historie’ und ‘Geschichte’ gelei.