In St. Lucia kamp jy lekker in die bos langs die strandmeer, hoewel jy jou maar moet staal vir die baie ape en baie toeriste. Partykeer wonder jy wie van hulle kyk nou eintlik vir wie, sê Dirk Kok.
Een kom astrant oor die kampstaanplek aangedrentel en skiet reguit na die geparkeerde Condor toe. Hy kry twee volgelinge. Aap Nommer Een hang aan die Condor se syspieël en bewonder homself – terwyl hy uit die hoek van sy oog vir my bly loer. Nommer Twee trippel op die kar se dak rond en kyk my met meewarigheid reg in die oë. Nommer Drie vroetel met die ruitveërs, maar eintlik loer hy deur die windskerm om te sien wat in die kar rondlê en of ek nie perdalks een van die vensters oopgelos het nie.
Vra maar vir Anatole, wat op straat soet geskilde pynappel op ’n stokkie verkoop. Sy lekkerny het ’n gewone prys én ’n “tourist price”. Hy praat nie oor die “tourist price” nie en glimlag net skalks as jy hom daaroor uitvra.
Hy’s nie die enigste ou hier rond met ’n toeristeprys nie, sê Anatole, en loer na die volgende toerbus wat stilhou.
VANDAG IS EK OOK ’N TOERIS. My kaartjie is bespreek vir ’n seekoei-en-krokodilvaart op die meer. Volgens die vrou by die toerismekantoor is die vaart om vieruur die middag die beste en gewildste. Dis die regte tyd om ’n kiekie te kry van ’n seekoei wat wakker word en met sy bek groot oop gaap soos in doeriejare se Chompadvertensie.
Ek trek die tent se ritsdeur toe en sluit dit met ’n slotjie toe om aap se kind uit die inkopiekis en beskuitblik te hou. Die ape kyk vies na my toe ek met die Condor koers kies na die woonwapark se hek vir die kort rit dorp toe.
“Jy weet, as ek met toergroepe in die bus ry en nie weet watse bok doer in die verte staan nie, dan sê ek maar dis ’n antiloop. En van daar af gil hulle antiloop en kyk hulle antiloop."
DIE BOOTSMAN EN GIDS, Junior, ken sy storie en hy ken hierdie wêreld en die natuurlewe. Hy stuur die groot boot behendig oor die water en sy oog mis niks nie. Hy stop naby seekoeie wat ontwaak sodat ons daardie gaapkiekie kan kry.
Haar kiekie gaan nie die National Geographic haal nie. Sy het net ’n stukkie van die gapende dier se bokaak vasgevang. Haar kleinkinders gaan hulle verbeelding moet gebruik om te sien dis ’n seekoei. Douwe brom omdat Thijs in sy pad was en hy nie ’n kiekie kon kry nie.
Ons vaar verder en Junior sê oor die luidsprekers ons moet vinnig links kyk. ’n Visarend duik af en lig met sy kragtige kloue sy prooi uit die water.
Ons vaar voort en Junior gesels oor die besonderse lugwortels van die bome langs die oewer, maar sy woorde verdwyn in die wind en in die rumoer wat uitbreek toe Evelien skril skree: “Krokodiel!”
Junior trek die boot naby die wal vir nog ’n krokodiel. Op die wal sit ’n aap met haar baba in haar arms. St. Lucia se ape is lastig, maar dis ’n mooi prentjie.
Jy sien die moederliefde. Sy kyk haar kleintjie sag in die oë en dit lyk of sy met hom praat. Dan lig sy haar lang blougrys wysvinger en beduie in die rigting van ons spulletjie op die boot. En in ’n oomblik van stilte kan ek sweer ek hoor hoe sy sê: “Toeries.”