Al hierdie omstandigheidsfaktore het die saadjie gevoed. My handsak glip van my skoot af en plof op die vloer. My wange word warm toe ek oë sien draai. Angstig soek myne oor die koppe na Rampie.
Daar sit hy; rustig, vredig. En hier, in die agterbanke, wag ek soos ’n tydbom terwyl tafereel ná tafereel wat tot dié oomblik van senuspanning gelei het voor my oë verbyflits.
"Rampie, asseblief tog, kan jy nie soos enige normale mens met jou hande ook praat nie? Mimiek maak 50% van die sukses van die trefkrag van ’n gesprek uit.”
“My man, vou jou arms dan so liggies, so nonchalant voor jou; dit stel die een met wie jy praat op sy gemak en oop vir ’n gesprek.”
’n Kans wat hy met hart en hand aangegryp het. ’n Geknypte hoes agter my pluk my na die hede. Formaliteite nog nie afgehandel nie, merk ek vlugtig op. My gestrengelde vingers is klam en ek voel sweetdruppels aan my voorkop.
Hoe kan ek hom vertel? Ek met my ingebore kuisheid en respek vir my man; hoe kan ek hom so afkraak? Toe gebeur dit daardie vreeslike oggend terwyl ek groenboontjies op die groentemark soek.
Die woorde van oor die groentestellasie het my soos ’n skoot koue water getref. Sy praat van Rampie, my man, het ek besef.
Ek het die huis net-net gehaal, sonder die boontjies, en onder die kombersie in gevlug. As ’n vreemde ou vrou dit kon opmerk, hoeveel te meer die ander daar buite. Wat dink hulle? Wat sê hulle?
Dit het gevoel of bokhael my getref het. Koersloos en radeloos. Snaarstyf soos ’n string opgewende rourieme aan ’n breiklip. Die gruwelike aantyging van die onbekende vrou is verregaande, het ek besef.
Maar toe, Rampie het die ontstigtelike gewoonte om met sy linkerhand diep in sy broeksak aan enige gesprek deel te neem. As hy eers ernstig raak en sy stelling wil bewys, maak hy vuis en dan . . .
Hy is aan die kort kant en sy pakke klere, wat oor vele jare moes trek, se sakke hang tot amper kniehoogte. Sien. Hoekom kan hy nie vir hom van die moderne hipsters met die stigtelike dwarssakkies aanskaf nie?
Maar ek sou 10 dode sterf voor ek hom so in sy waardigheid aantas en sy privaatheid so blatant binnedring. Toe word ek soos ’n valk. Daar, daar doen hy dit weer of hy gaan dit nou-nou weer doen?
Ek voel om die pennetjie te pluk en die granaat te gooi. Of in die kamer aan die spieëlkas te gaan knaag. My jakkalsie het ’n grynsende hiëna geword. Ek moes iets doen voor D-dag of ek verloor beheer oor myself.
“Patrysie, my engel, wat hinder jou? Jy is so gespanne soos ’n snaar en ons het tog op ’n oop huweliksverhouding besluit.”
Die asma-man agter my maak weer keel skoon en roggel my tot daar waar Rampie sy sitplek verlaat. Ek besef: Hier kom Waterloo.
Ek dwing my oë na hom toe en weet hy gaan nou sy kenmerkende indringende inslag afskiet en dan, dan gaan hy stol, want . . .