Die swartbuik-fluitende eend, of die herfsboom-eend, of die herfs-eend, is 'n mediumgrootte watervogel van die eendfamilie wat in tropiese gebiede voorkom - Voëlgesinne - 2021
Die swartbuike-fluitende eend, of die herfsboom-eend, of die herfseend, is 'n mediumgrootte watervogel van die eendfamilie wat in tropiese streke van Amerika woon.
Soos ander hout-eende, het die herfs-eend 'n tussentydse voorkoms tussen eende en ganse. Sy lengte is 47 - 50,7 cm, gewig 652 - 1020 g. Die nek en bene is lank en die vlerke is breed en kort, soos dié van ganse. Die kop is bruingrys, met ongevederde wit dele rondom die oë en 'n smal donker streep van die kroon tot agter in die kop. Die bek is taamlik lank, pienk of rooierig van kleur. Die verekleed van die rug is ligbruin, die bors en onderste gedeelte van die nek is kastaiingbruin, die pens is swart. Vliegvere is wit aan die onderkant en swart aan die einde - hierdie patroon toon 'n duidelike wit kol op die vleuels tydens die vlug. Pote is pienk, goed aangepas om in bome te sit en te klim. Seksuele dimorfisme word nie uitgespreek nie. Jong voëls wat nie geslagsrypheid bereik het nie, is soortgelyk aan volwassenes, maar hulle is effens dowwer van kleur. Hul ventrale deel is oorwegend grysbruin, die bek grys en die pote pienkgrys.
Dit is een van die twee soorte hout-eende wat uitsluitlik in die Nuwe Wêreld woon; die tweede spesie, die swartbek-eend, is endemies aan die Antille. Die noordelike grens van die reeks lê in Noord-Amerika deur die suidelike state van die Verenigde State van Arizona, Texas en moontlik Louisiana en die noordelike Mexikaanse deelstaat Sonora, suid deur Noord-Argentinië. In Suid-Amerika word dit oos van die Andes versprei. Afsonderlike vlugte van hierdie voëls is ver buite die omvang aangeteken - tot by die Groot Mere-streke in die noorde en op die eilande van die Karibiese See. Kom voor op hoogtes tot 1500 m bo seespieël.
Bewoon vlak waterliggame met stilstaande vars water en houtagtige plantegroei langs die oewers: bosmoerasse, veenmoerasse, vloedweide, vlak mere. Hy probeer groot mere met oop water vermy. Voorkeur word gegee aan plekke waar nabygeleë lande met rys, mielies of ander graangewasse geplant is. Gewoonlik kan 'n sittende spesie op soek na voedsel migreer, ook buite die permanente gebied. Hulle migreer slegs aan die noordelike grens van die reeks. Tydens migrasie vlieg hulle snags, in groot troppe en luidrugtig.
Pare hou lank aan, hierdie gedrag is nie tipies vir ander hout-eende nie. Broeiseisoen in die suide van die Verenigde State in Mei-Junie, in Costa Rica in Mei-Oktober, in Venezuela in September-Oktober. Gewoonlik een koppelaar per jaar, maar in sommige streke kan die wyfie dit twee keer lê. Die nes is gewoonlik in die holte van 'n eikehout-, wilger- of mesquite-boom op 'n hoogte van 2,4 - 3 m geleë, maar indien nodig, kan dit op die grond gerangskik word in rietdasse of tussen kaktusse. Die voëls beset ook kunsmatige neste. As die nes op die grond gerangskik is, is dit 'n vlak grasvormige grasvorm met 'n donsagtige voering; houtstof word as rommel in die holte gebruik. Die mannetjie en wyfie neem albei deel aan die rangskikking van die nes. Die koppelaar bevat 9 - 18 witterige eiers sonder spikkels. Die grootte van die eiers is 50 x 39 mm, die gewig is ongeveer 44 g. Soms is daar groot kloue wat tot 65 eiers bevat - sulke kloue word deur verskeie voëls geslinger en word nie beskerm nie. Die inkubasieperiode duur 25 - 30 dae, manlik en vroulik ruil om die beurt. Kuikens broei sinchronies uit. Hulle is bedek met dik geel dons en kan binne een of twee dae die nes verlaat en vir hulself voer. Die vliegvermoë verskyn oor 53-63 dae.
Die basis van voeding is plantvoedsel - vegetatiewe dele van waterplante, kusgrasse en graangewasse. Daarbenewens eet hy skulpvis en insekte. Dit voed hoofsaaklik in die donker, in vlak water of op land. Dikwels, op soek na voedsel, kom dit in die lande wat met graan gesaai is.
Foto "Black-bellied Whistling Duck (Dendrocygna autumnalis)" kan vir persoonlike en kommersiële doeleindes gebruik word volgens die voorwaardes van die gekoopte Rechtenvrye lisensie. Die prent kan in hoë gehalte met 'n resolusie tot 6000x4000 afgelaai word.
Beskikbaar in Beskikbaar in
Vir hul habitat kies wilde eende en enige ander byna altyd plekke in die onmiddellike omgewing van waterliggame.
Ideaal gesproke is dit baaie, vleilande en riviere met baie verskillende plantegroei.
As dit 'n plek is waar dit onmoontlik is om weg te kruip, sal die voël waarskynlik nie daar gaan sit nie. Dit wil sê, dit is onwaarskynlik dat dit moontlik is om 'n voël op een watermassa te vind waarvan die oewer kaal is.
Die genus Dendrocygna verenig 8 soorte eende van verskillende kleure sonder seksuele dimorfisme, medium grootte, met 'n relatiewe lang nek en hoë bene. Die insluiting van hierdie voëls van die familie-eend (Anatidae) in die onderfamilie van gans (Anserinae) word verklaar deur die eksterne ooreenkoms met 'n gans wat op die grond in 'n regop eendposisie sit. Al die verteenwoordigers van die geslag is vlugtig soos eende.
Die habitat van verteenwoordigers van die genus Dendrocygna is subtropiese en tropiese reservoirs met stadig vloeiende of stilstaande water in Suid- en Sentraal-Amerika, Australië, Suid-Asië, Sentraal-Afrika. Hulle verkies om hulle in groot kolonies langs die oewers te vestig, dig begroei met bome, waarop hulle die grootste deel van die dag deurbring, wat die naam van hul geslag vooraf bepaal het. Vanweë hul kenmerkende kenmerk - 'n harde melodiese fluitjie, wat voëls gebruik om tydens vlug of op die water met mekaar te kommunikeer, het eende hul tweede algemene naam gekry - fluit.
Voëls is hoofsaaklik snags aktief. Die basis van voedsel is waterplante, sowel as klein skaaldiere en inseklarwes wat verkry word deur te duik en deur die snawel van die boonste lae water wat dig bewoon is deur fitoplankton. Hulle maak nes op die grond naby die reservoir, slaan 'n klein gaatjie in die grond uit, sommige bou neste in die vurk van die onderste takke van bome, holtes. Man en vrou inkubeer die koppelaar afwisselend en sorg gesamentlik vir die nageslag.
In die natuur kan 'n volwasse eend prooi word vir roofvoëls, krokodille en boas, en soms vir roofdiere wat algemeen voorkom in die gebied waar 'n sekere soort Dendrocygna woon. Eendjies is kwesbaarder, want hulle kan geëet word deur groot visse en piranha's wat in tropiese waters woon, deur groot semi-watervoëls soos seemeeue, ooievaars en ander. Die grootste bedreiging vir die bevolking word deur mense voorgestel, deur die gewone habitat te vernietig (bome afkap, moerasse afvoer en besoedeling van waterliggame). In sommige lande word hout-eende as skadelik erken as gevolg van hul gereelde voeding op plantasies van gekweekte plante (hoofsaaklik rys). Hier word die voël van die broeiplekke verdryf en teruggeskiet.
Vandag word die spesie Dendrocygna arborea as seldsaam in die IUCN Internasionale Rooilys gelys. Saam met die Kubaanse gefluit, word die wilde eendpopulasies van Ghana en Honduras as bedreig beskou en daarom onderhewig aan die konvensie wat die internasionale handel in soorte wilde fauna verbied: D. autumnalis (herfs), D. viduata (witgesig), D. bicolor (rooi).
Eende se kontak met mense
As ons praat oor broeiende eende, dan is die belangrike punt hier dat eende gewoonlik in 'n baie kort tyd aan mense gewoond raak, en daarom kan hulle dikwels op enige water in die stad gesien word. Hulle aanvaar maklik byna enige bederf van mense en maak maklik kontak.
Eende word as trekvoëls beskou, dus migreer hulle direk vir voedsel. As dit buite koud word, raak dit moeilik om kos te kry en dan vlieg die eende suidwaarts.
Aktiewe vlugte by voëls begin nadat die eend op die vlerk kom en regtig sterk word om gereed te wees vir langafstandvlugte.
Tydens die vlug moet die kudde die leier volg en die opdrag volg. Byna al die vlugroetes neem u deur die plekke waar u kos kan kry.
Teling in gevangenskap
Die meeste in die versameling van telers van watervoëls is Woody (Whistling) eende van die volgende spesies: Dendrocygna viduata, Dendrocygna bicolor, Dendrocygna eytoniasook die Noordelike subspesie D. autumnalise herfstalis en Australiese verskeidenheid D. arcuata australis... Die subspesie Suidelike in swartbuik en Asiatiese in dwaalende eende is minder algemeen in kwekerye, sowel as Dendrocygna guttata. Dendrocygna arborea word onwillig in gevangenskap gehou, ondanks die lang lewensduur van verteenwoordigers van hierdie spesie, aangesien hulle nie besonder vrugbaar is nie. Nog skaarser in kwekeryversamelings Dendrocygna javanica.
Eende van die genus Dendrocygna is sosiale spesies wat vreedsaam oor die weg kom met individue van hul geslag en verteenwoordigers van ander genera in groot gemengde groepe op dieselfde terrein. Sommige aggressiwiteit is slegs opgemerk in Dendrocygna arborea ... Daarom is dit moontlik om buite die broeiseisoen verskillende soorte voëls in een ruim voël te hou. Dit is slegs raadsaam om op te hou dat dit eende van ongeveer dieselfde grootte is, aangesien die grotere die kleiner van die voerder en drinker kan verdryf.
Eende voel goed in 'n gebied met digte plantasies (lang grasse, struike en bome) en 'n reservoir van minstens 1 m diep, waarvan die grootte hulle in staat stel om te swem. Die omheinde gebied moet ooreenstem met die aantal voëls wat aangehou word, en dit die geleentheid bied om af te tree en weg te kruip. Klein skuilings op 'n oop oppervlak in die vorm van skure, hutte en hutte is nodig as skuilplekke vir roofvoëls, slegte weer en ook vir oornagverblyf. By die bou van vlieëniers is dit die moeite werd om te kyk na die begeerte van die voël om te vlieg, dit van bo af te bedek of die vlerke gereeld af te knip.
In die winter het eende, wat hoofsaaklik tropiese inwoners is, betroubare beskerming teen die koue nodig. Hoofgeboue met diep strooi beddegoed of 'n dik laag saagsels sal die voël in die winter teen hipotermie en bevriezing van die pote beskerm. Afhangend van die erns van die klimaat, is dit die moeite werd om 'n verskeidenheid maniere te oorweeg om 'n winterkamer op te warm wanneer die temperatuur daarin van 0 grade en onder daal.
Dendrocygna-eende is hoofsaaklik monogaam en maak nes in kolonies, maar gedurende die broeiseisoen moet voëls van verskillende soorte ingebring word om verbastering te voorkom. Meng van spesies kom selde voor, en slegs met 'n oormaat geslagsryp mans wat nie 'n konstante paar het nie. Op die broeiplek word verskillende plekkies georganiseer: bokse en huise op die grond, sowel as 1 meter en hoër van die oppervlak af verhoog. Sommige soorte maak gelukkig nes in ruim neskaste wat aan bome vasgemaak is. Die meeste van die pare sal egter hul kloue in klein kuile ​​op die grond plaas, dig begroei met riete en ander hoë plantegroei.
Onder natuurlike omstandighede is 3/4 van die dieet van eende van die geslag Dendrocygna voedsel van plantaardige oorsprong: vegetatiewe dele van water- en kusplante, hul vrugte, sade, bolle, asook graankosse wat in nabygeleë lande groei (hoofsaaklik rys en mielies) ) bessies, vrugte, ens. palmpitte. Die aandeel dierekos by die meeste spesies is onbeduidend en word aangebied in die vorm van klein skaaldiere, weekdiere en inseklarwes wat in reservoirs woon, minder gereeld paddas.
As u in gevangenskap gehou word, is dit maklik om houtvoeding voldoende te voorsien. 'N Verskeidenheid graanmengsels en korrels is geskik om dit te voer. Vir Dendrocygna javanica daar is aanduidings om giers by gewone graanmengsels te voeg of om ingevoerde vinkmengsels te gebruik. Drinkbakke met genoeg skoon water is baie belangrik vir eende, veral as die werf nie eens 'n swembad het om te swem nie.
Eendjies groei goed op standaardvoedingstowwe en eet graag gekapte blaarslaai of spinasieblare. Kunsmatig geteelde kuikens eet soms sleg gedurende die eerste dae, so gekookte eiers of meelwurms word by hul voer gevoeg. Dit is belangrik om pare eende met 'n kroos die geleentheid te gee om op vars gras te wei of toegang te gee tot vlak waterliggame wat begroei is met waterplante (eendkruid, riet, ens.). Sulke toestande om aan te hou dra by tot beter bewaring en groei van jong diere; daaglikse bad onder toesig van volwasse voëls is veilig.
Seksuele dimorfisme by Fluitende eende word feitlik nie uitgespreek nie, afgesien van klein verskille in die grootte van die man en vrou. Onvolwasse individue word net meer verbleik as volwasse voëls. Daar is effens meer grys skakerings in hul kleur. Seksuele volwassenheid vind plaas op 9 maande, maar dit is gebruiklik dat jong eende in die tweede jaar van hul lewe in gevangenskap kan broei.
Die duur en lengte van die broeiseisoen hang af van die klimaat van die gebied waar Dendrocygna-eende in aanhouding gehou word. In kwekerye in die VSA val dit dus gewoonlik in April-Junie. Op warmer breedtegrade word die tydperke van Maart tot September-Oktober verleng. Gedurende hierdie tyd maak die wyfie 3-4 kloue, waarvan die eiers uit die nes verwyder kan word vir daaropvolgende inkubasie deur middel van kiphoenders of industriële broeikaste.
Eiers wat vir kunsmatige inkubasie gekies word, word gemerk met die nommer en nommer van die nes. Stoor dit voordat u dit in 'n broeikas in 'n koel kamer met 'n temperatuur van nie meer as 59 tot 65 grade Fahrenheit (15-180 Celsius) lê nie, en plaas dit met 'n skerp punt na onder en nie langer as 'n week nie. Die inkubasietemperatuur van die eiers is 390 C (990 F) met 'n relatiewe humiditeit van ongeveer 70%. Met die aanvang van die uitbroei van eendjies word die temperatuur verlaag en die humiditeit verhoog tot 95%.
Die broeisel in die eerste week word in 'n kwekery bewaar (byvoorbeeld 'n kartondoos wat deur 'n gloeilamp verhit word) teen 'n temperatuur van 32-350 C (90-950 F). Verlaag dit elke week met 10 grade (Fahrenheit). Maandelikse kuikens het gewoonlik nie meer verhitting nodig nie. In die eerste week van die lewe word eendjies nie in swemhouers geplaas nie, want dit kan nat word en verdrink.
'N Kunsmatig geïnkubeerde kroos moet in groepe van dieselfde ouderdom groei, anders kry swakker en kleiner eendjies minder voeding. Met gereelde kommunikasie met 'n persoon in die eerste lewensweke word eendjies vinnig mak. Die maklikste manier is om die inkubasie en opvoeding van hul ouers toe te vertrou, wat saam die koppelaar warm maak en die kuikens versorg tot hul verekleed - van 7 tot 13 weke, afhangende van die spesie.
Foto van eende
Versprei in die tropiese en subtropiese gebiede. Die gevlekte eend woon op die eilande van Australasië: in Nieu-Guinee, Sulawesi, Mindanao, die Klein-Soenda-eilande, die Bismarck-eilandgroep. Daar kan jy ook 'n swerwende eend sien - dit bewoon Noord-Australië, die Filippyne, die eilande Java en Kalimantan, die Klein-Soen en Molukken, Nieu-Guinea en Nieu-Brittanje. Die pienkvoet eend is inheems in Suid- en Oos-Australië. Die eend vestig hulle in Suid- en Suidoos-Asië van Indië in die weste tot die eilande Java en Kalimantan in die suidooste. Die omvang van die rooi eend is meer uitgebreid - dit beslaan die tropiese streke van Amerika tussen die suidelike streke van die Verenigde State en Sentraal-Argentinië, Afrika suid van die Sahara, Madagaskar en Suid-Asië (Indië en Mianmar). Die witgesig-eend woon ook in Afrika en Sentraal- en Suid-Amerika.Dit is 'n suiwer Amerikaanse spesie - die herfs eend - tussen die suidelike streke van die Verenigde State en Noord-Argentinië. Uiteindelik is die swartbek-eend endemies aan die Antille.