In verband met Intersessie maak hy eers die stelling dat hy God se optrede as die primêre oorsaak beskou wat Hy bemiddel deur sekondêre oorsake, waarvan die belangrikste mense se optredes is. Dit maak daarom van Intersessie ‘n gebed wat primêre optrede van God vra, maar ook ‘n gebed word wat die bidder beskikbaar stel om een van die sekondêre redes te word waardeur God die gebed kan beantwoord.
In hoofstuk vyf skryf hy oor gebed en die bemiddeling van God en hoe dit met die natuurlike verloop van natuurwette saamhang.
Dieselfde geld die verband tussen Goddelike bemiddeling en menslike vryheid. Ons is vry om iets te doen wat noodsaaklik is daarvoor dat dit gebeur. Maar ons besluit is nooit ‘n genoegsame oorsaak op sy eie nie. Ek kan net doen wat ‘n moontlikheid in my eie situasie is. Ek kan dus bydra tot iets wat gebeur, maar nie noodwendig die algenoegsame oorsaak daarvan wees nie.
Wat tel dan as ‘n antwoord op gebed? God is immers nie ‘n sigbare agent in die wêreld nie en onverwagte toevallighede kan kwalik ‘n genoegsame verklaring vir God se werk in die wêreld wees nie.
Hierdie manier van kyk verskaf betekenis aan ons lewe en ons ervaring van die wêreld en bepaal die houdinge en optredes wat gepas is vir die wêreld waarin ons lewe.
In die lig van sy vroeëre standpunt oor die metaforiese karakter van die erfenis van ons tradisie, vind hy enige poging om die Christelike skat van stories te ontmitologiseer reduksioneel van aard, omdat dit die omvattende verstaansraamwerk van gelowiges dwarsboom waarmee hulle sin maak van dit wat hulle in die lewe en wêreld ervaar.