Josua verbind die twaalf stamme ook aan mekaar deurdat hy hierdie twee en ‘n halwe stamme die opdrag gee om van die goedere wat hulle binne die land gebuit het ook vir die ander stamme moet uitdeel. In die onderlinge gasvryheid en mededeelsaamheid lê die ander kant van hulle identiteit en eenheid opgesluit.
Die verduideliking en verbintenis het almal tevrede gestel en hulle het mekaar die hand van vriendskap en eenheid gegee en die Here saam geprys. Die Here was hulle God en sou dit bly. Hulle identiteit was in Hom en hulle sou hulle eenheid steeds in die gesamentlike aanbidding van Hom vind op die plek wat Hy sou aanwys.
Dit geld nie net vir die dissipels en die kerk van die eerste eeu nie, maar vir gelowiges reg deur die eeue: “Ek bid egter nie net vir hulle nie, maar ook vir dié wat deur hulle woorde tot geloof in My sal kom. Ek bid dat hulle almal een mag wees, net soos U, Vader, in My is en Ek in U, dat hulle ook in Ons mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.” (Joh 17:20-21).
Die wêreld word nie net oortuig deur eenheid nie, maar spesifiek deur ‘n eenheid wat in die waarheid begrond is. Soos Paulus later sou skryf: “Ons sal in liefde by die waarheid bly en so in alle opsigte groei na Christus toe.” (Ef 4:15).