Kookkuns: The Big Bottle Festival
Meer as 35 van Suid-Afrika se voorste wynmakers het diep in hul kelders gaan krap vir hul grotes, want dis al weer The Big Bottle Festival.
Bottelering in groot bottels is skaars en normaalweg beperk tot spesiale geleenthede. The Big Bottle Festival fokus op hierdie rare formaat in die wynwêreld. Jy kan alles proe van Magnums tot Methuselah en Salmanazars tot Nebuchadnezzars, Hierdie bottels wissel van 1,5 liter tot 15 liter. Daar is selfs 'n sjampanjeproe.
The Big Bottle Festival vind plaas by die Cellars- Hohenort Hotel in Constantia, Kaapstad op 24 en 25 Augustus.
Kaartjies wissel van R400 tot R1850.
op 8/17/2012 10:16:00 am PressReader - Kuier: 2017-06-14 - Pi­a­nis wag de­ka­des om sy ta­lent te ver­toon
Pi­a­nis wag de­ka­des om sy ta­lent te ver­toon
dro­me word nie som­mer oor­nag bewaarheid nie, soms ge­beur dit ná ’n paar mis­luk­te po­gings en an­der tye moet ’n mens maar vre­de maak dat dit dalk nooit gaan waar word nie. Maar vir een ou­pa van die Kaap­se Vlak­te het dit by­na vyf de­ka­des ge­neem voor hy sy droom kon uit­leef om in for­me­le drag saam met die bes­te klas­sie­ke mu­si­kan­te in Kaap­stad te kan op­tree.
Baie men­se het ge­dink dat Reg­gie D­rey­er (75) al ja­re ge­le­de op­ge­gee het op die droom wat hy as jong­mens ge­had het om as deel van die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes (KFO) op te tree. En al het dit soms so ge­lyk, het hy nooit heel­te­mal sy droom laat vaar nie.
Dié le­wens­lus­ti­ge pa en ou­pa het van klein­tyd saam met sy fa­mi­lie mu­siek in hul sit­ka­mer ge­maak, want mu­siek het ’n groot rol in hul huis ge­speel en dit was hoe hul­le as ge­sin tyd saam span­deer het. Hy het met die hulp van sy ou­er sib­be en fa­mi­lie leer kla­vier speel en teen die ou­der­dom van 18 kon hy ma­gic maak wan­neer hy ag­ter die kla­vier in­ge­skuif het.
Reg­gie het in 1960 vir die eer­ste keer saam met die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes ge­oe­fen en is aan­vaar om saam met hul­le as kon­sert­pi­a­nis te speel, maar die a­part­heids­re­ge­ring het hom die kans ont­neem weens die kleur van sy vel. Dit het hom ge­breek en mis­moe­dig ge­maak.
Vir hom was mu­siek sy eer­ste en e­nig­ste lief­de, maar die po­li­tie­ke uit­da­gings van die tyd het sy self­ver­troue laat ver­dwyn. As jong man kon hy nie reg­tig ’n toe­koms as pro­fes­si­o­ne­le mu­si­kant sien nie en het hy ge­weet hy sal op die een of an­der ma­nier geld moet maak.
Sy fa­mi­lie het ook nie geld ge­had om hom oor­see te stuur nie, al het hy die ta­lent ge­had. Hy was die twee­de jong­ste van 13 kin­ders en die een van wie sy ou­ers af­hank­lik was. Hy het hul­le baie in die huis ge­help en sy ou­er sib­be was al­mal al be­sig met hul eie din­ge. Hy het toe be­sluit om sy droom vir eers te ver­geet en het mu­siek gaan swot by die
Wan­neer ’n lief­de vir mu­siek groot ge­noeg is, sal ’n mens am­per 60 jaar wag om wéér ’n groot kans aan te gryp. Deur Tar­ren-Lee Ha­bel­gaarn
Col­le­ge of Mu­sic en ook ’n BMus-graad aan U­ni­sa be­haal. Daar­na het Reg­gie vir kin­ders mu­siek­on­der­rig be­gin gee by Ho­ër­skool South Pen­in­su­la in Die­p­ri­vier, sy plaas­li­ke kerk so­wel as pri­va­te les­se. Hy was ook be­trok­ke by die skool se koor en jazz-groep.
Maar met el­ke kind vir wie hy on­der­rig ge­gee het, wou hy sy eie droom uit­leef.
Hoe­wel hy glo dat sy eie pro­fes­si­o­ne­le te­leur­stel­ling hom eint­lik ’n goeie on­der­wy­ser ge­maak het, be­skryf hy daar­die tyd as die uit­da­gend­ste in sy le­we. Maar hy meen dit is juis hier­die stryd tus­sen sy droom en re­a­li­teit wat dit vir hom van­jaar op 7 Maart so­veel meer spe­si­aal ge­maak het toe hy uit­ein­de­lik, 57 jaar la­ter, sy de­buut saam met die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes ge­maak het.
’n droom word waar
n Mens kan hoor sy vrou, Mat­tie, bars van trots wan­neer sy met op­ge­won­den­heid in haar stem en ’n glim­lag ver­tel hoe vreem­de­lin­ge, fa­mi­lie en v­rien­de hul tra­ne af­ge­vee het toe haar man ag­ter die kla­vier in­skuif.
Vir die men­se naas­te aan Reg­gie was dit geen ge­heim dat hy de­ka­des la­ter steeds ge­hoop het dat hy een­dag ’n stoel in die or­kes sou kry nie. Dit is nou al twee maan­de la­ter, maar vir Reg­gie voel dit steeds on­werk­lik. Hy be­skryf die dag van sy de­buut as ’n spro­kies­dag toe hy uit­ein­de­lik die ge­leent­heid ge­kry het om sy guns­te­ling- Mo­zart-kom­po­si­sie te speel.
Dit was die­self­de stuk wat hy in 1960 ty­dens sy ou­di­sie vir die or­kes ge­speel het en vol­gens hom was die er­va­ring net so ma­gi­cal soos wat hy des­tyds ge­droom het dit sou wees.
“Ek het nie woor­de ge­had nie, dit was nog­al baie e­mo­si­o­neel vir my. Dit was my grootste te­leur­stel­ling in die le­we toe ek des­tyds af­ge­keur word, maar ek het al­tyd ge­hoop dat ek weer die ge­leent­heid sou kry om saam met hul­le op te tree. Dit is al wat ek wou doen,”sê hy.
“Ja, die le­we moes aan­gaan en al was dit nie ’n goeie ding nie, kon jy nie gaan sit en mo­an en dit al­les op a­part­heid gaan bla­meer nie. Ter­wyl my ou­di­sie ’n suk­ses was, het die wet­te van die tyd teen my ge­tel.
“Ek moes met my le­we voort­gaan, daar was so­veel om te doen, maar diep in my hart het daar­die droom nooit ver­dwyn nie. Maar as ek nou eer­lik moet wees; ’n mens leer hoe om die re­a­li­teit te aan­vaar en het ’n ge­deel­te van my na­tuur­lik vre­de daar­mee ge­maak dat dit wel net ’n droom was wat nooit waar sal word nie.”
Ten spy­te van sy vrees dat hy weer af­ge­keur sou word, het hy weer ver­le­de jaar met die aan­moe­di­ging van sy kerk­mi­nis­ter ge­gaan vir ’n ou­di­sie.
“Ek was na­tuur­lik bang, maar het ge­weet dit sou my pla as ek dit nie ge­doen het nie. Dit was iets wat ek al vir ja­re saam met my dra en dit was be­lang­rik vir my om clo­su­re te kry. Ek wou ook aan my stu­den­te be­wys dat jy wel jou dro­me kan volg en dit ’n re­a­li­teit maak. Ek was stom­ge­slaan toe hul­le my bel en sê dat ek wel suk­ses­vol was. Ek kon dit nie glo nie!”
Sy stem slaan weg en jy kan hoor hy raak ef­fens e­mo­si­o­neel wan­neer hy ver­tel dat die og­gend van sy de­buut een van die trots­ste dae van sy le­we is. Hy sê ter­wyl hy daar­die og­gend sy kle­re aan­ge­trek het, kon hy nie op­hou glim­lag nie en het hy selfs vir ’n oom­blik net stil ge­word in sy ka­mer en vir die He­re dan­kie ge­sê.
“Dit was reg­tig ’n dre­am co­me true, Om op te kyk en my oud­stu­den­te in die ge­hoor te sien was so spe­si­aal, ek het nie ge­weet dat so­veel men­se my on­der­steun nie. Om saam met die or­kes op te tree was on­ge­loof­lik. Ek is glad nie spyt dat ek moes wag nie.”
Lou­is Hey­ne­man, uit­voe­ren­de hoof van die KFO, sê na­dat Reg­gie lan­ger as 50 jaar vir sy kans ge­wag het, was hy nie net dap­per ge­noeg om die­self­de kom­po­si­sie te speel wat hy dees­tyds ge­speel het nie, maar boon­op vir ’n pa­neel wat die or­kes se di­ri­gent, Brandon P­hil­lips en UCT se Frank­lin La­rey (een van Suid-A­fri­ka se voor­ste pi­a­nis­te), in­ge­sluit het.
hy deel sy ta­lent
“Ná al die ja­re kon hy steeds sy guns­te­ling-kom­po­si­sie speel en goed ge­noeg om te slaag. Ons is dank­baar vir Art­s­ca­pe, wat die i­dee heel­te­mal om­hels het en die ver­voer en af­stem van ’n kla­vier moont­lik ge­maak het vir sy de­buut,”sê Lou­is.“Dit is ’n ver­haal oor vas­be­ra­den­heid en ons won­der­li­ke land.”
Reg­gie het in 1993 as vol­tyd­se on­der­wy­ser af­ge­tree, maar hier­die spring­le­wen­di­ge ou­pa sit nie by die huis nie. Hy werk dees­dae in koor­op­lei­ding en bied ook mu­siek­les­se aan.
Hy meen ter­wyl hy nog kan en daar niks ver­keerd met sy ver­stand of han­de is nie, gaan hy aan­hou met mu­siek tot­dat hy nie meer kan nie. Dit gee hom groot ple­sier om jong kin­ders te kan help en on­der­steun, maar hy meen dit help ook om hom jon­ger te laat voel.
“Wan­neer mens af­tree, is dit be­lang­rik om jou­self be­sig te hou. As jy net by die huis gaan sit en niks doen nie, gaan jy meer oor jou py­ne en pro­ble­me dink. Mens raak som­mer vin­nig oud van niks doen nie. Ek wil nie een van daai men­se wees nie.
“Die jeug hou my jonk en up to da­te,” sê hy ter­wyl hy lek­ker lag.
HOOFFOTO: Reg­gie D­rey­er (74) se droom het waar ge­word toe hy ein­de­lik saam met die KFO op­ge­tree het. BO: Saam met sy vrou, Mat­tie, wat hom in sy lief­de vir mu­siek vol­ko­me on­der­steun.