Middel van kommunikasie van mense - nie-verbaal en verbaal - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Kommunikasiemiddel - Dit is die metodes van kodering, transformasie en dekripsie van inligting wat oorgedra word tydens die kommunikasie-interaksie. Kommunikatiewe middele word in twee groot blokke verdeel: spraak- en nie-spraakblokke, d.w.z. verbale en nie-verbale kommunikasie. Spraak is 'n proses van uitbuiting van 'n taal vir die doel van kommunikasie-interaksies van individue. Taal is 'n tekenstelsel, waarvan die belangrikste funksie is om kommunikasie van mense te verseker, te dink, 'n metode om die individuele selfbewussyn uit te druk. Spraak as 'n metode van verbale kommunikasie is 'n parallelle bron van inligting en 'n metode om kommunikasievennote te beïnvloed.
Taal as kommunikasiemiddel
Die kommunikasiemiddel sluit in die eerste plek taal, intonasie van spraak en emosionele ekspressiwiteit, gesigsuitdrukkings en gebare, posture.
Taal as kommunikasiemiddel tussen individue is nou verbind met die samelewing, sy kultuur en individue wat daarin woon en werk en terselfdertyd die taal op 'n diverse en uitgebreide manier gebruik.
Kommunikasie of kommunikasie verwys na die oordrag van een individu na 'n ander van enige inligting met 'n ander doel. Kommunikasie is 'n gevolg van die kommunikatiewe interaksie van twee of meer persone in spesifieke omstandighede en in die teenwoordigheid van 'n universele kommunikasiemiddel.
Die hoofmiddel van menslike kommunikasie is taal. Die doel van 'n taal om 'n kommunikasie meganisme te wees, word sy kommunikatiewe funksie genoem. Interaksie met mekaar, individue oordra hul eie gedagtes, wêreldbeskouings, emosies en emosionele versteurings, beïnvloed mekaar in 'n sekere rigting teenoor mekaar, bereik 'n algemene begrip. Met die hulp van taal verstaan ​​die vakke van interpersoonlike interaksie mekaar. Dit stel hulle in staat om gesamentlike werk op alle gebiede van menslike aktiwiteite te organiseer. Taal is die krag wat die bestaan, ontwikkeling van individue en die samelewing as geheel bepaal. En die kommunikatiewe funksie is die hoof sosiale funksie van die taal. Dit is egter nie sy enigste funksie nie. Die gespesialiseerde funksies sluit in kognitiewe, ekspressiewe, nominatiewe en akkumulatiewe.
Die vermoë om inligting uit te druk, dit te oordra en die gesprek te beïnvloed, staan ​​bekend as die ekspressiewe funksie van die taal. Hierdie funksie word beskou as 'n eenheid van uitdrukking en vertaling van data, gevoelens en emosionele ervarings, die wil van die spreker.
Die kognitiewe funksie is in verband met die teenwoordigheid in die taalkundige tekens van menslike bewussyn. Taal is 'n soort bewustheidsinstrument, wat die resultate van die kognitiewe aktiwiteit van die individu weerspieël. Taalkundige afwykings oor wat primêre, geestelike aktiwiteit of taal is, sal waarskynlik nooit ophou nie. Die enigste ware voorstel is die stelling dat taal 'n onlosmaaklike verband met denke het, aangesien die mens nie net sy eie gedagtes in woorde uitdruk nie, maar gedagtes word geformuleer in die vorm van woorde - die persoon dink in woorde. Die kognitiewe funksie van die psige is ontwerp om die effekte van geestelike aktiwiteit en hul gebruik in kommunikasie te vang. Hierdie kenmerk dra by tot die kennis van die wêreld en die verbalisering daarvan.
Die persoon dink met behulp van kategorieë, en in die verloop van kognisie ontdek en noem hulle nuwe verskynsels en begrippe vir haarself, wat die nominatiewe funksie van taal is. Dit het 'n noue verband met die kognitiewe, aangesien alles wat geleer is, noodwendig sy eie naam moet hê. Sy het ook 'n verband met die vermoë van taalkundige tekens om tekens te gee aan dinge. Dit is hierdie vermoë wat 'n individu toelaat om 'n wêreld van simbole te skep. In die moderne wêreld is daar egter baie dinge wat nie name het nie.
Akkumulatiewe funksie het 'n noue verhouding met die insameling en bewaring van inligting. Dit is immers nie vir enigiemand 'n geheim dat die taal veel langer as mense en mense bestaan ​​nie. 'N Levendige voorbeeld hiervan is die dooie tale wat hul sprekers oorleef het. Taal, ongeag of dit vandag bestaan ​​of nie, hou die herinnering van geslagte en die eeue oue geskiedenis van die mensdom. Inderdaad, selfs met die verlies van mondelinge toespraak, kan jy die antieke geskrifte bemeester en sekere gevolgtrekkings maak oor die verlede van die nasie.
Die taal is ook gesond en geskryf. Die leidende vorm van die taal is sy klankkomponent. Ongeskrewe tale kan ook bestaan. As daar slegs 'n skriftelike fiksasie is, en daar is geen stem nie, word die taal dood.
Die kommunikasiemiddel van mense, soos hierbo genoem, is mondeling, dws geassosieer met die menslike spraakapparaat, en nie-verbaal (nie-verbaal). In situasies van taalgebrek (byvoorbeeld die afwesigheid van universele taal beteken), kan interpersoonlike interaksie plaasvind deur nie-persoonlike middele. Hulle kommunikeer immers deur die mensdom van die vroegste tye.
Nie-verbale kommunikasiemiddele verskyn baie vroeër as taalstelsels. Daarom word hulle soms natuurlik genoem, dit word aan die mensdom van die natuur gegee, en nie aan mense wat uitgevind is nie.
Nie-verbale kommunikasiemetodes is gesigsuitdrukkings, houdings, verskillende gebare, die bewegingsstyl van vakke, ens. Hulle vervang en komplementeer spraak, dra die emosionele bui van die vennote in kommunikasie oor. Die belangrikste deel van sulke kommunikasies word die menslike liggaam, wat 'n wye verskeidenheid middele en metodes vir die oordrag van inligting bevat en bevat alle kategorieë van selfuitdrukking van die individu. Sielkundiges beweer dat die korrekte interpretasie van nie-verbale seine die hoofvoorwaarde vir die effektiwiteit van kommunikasie is.
Kennis van 'n nie-verbale "taal" help nie net om 'n vennoot beter te herken en te verstaan ​​nie, maar ook om te voorspel watter indruk die gehoorlike inligting op hom sal maak, selfs voor die oomblik van sy dubbing.
Mimiek is afgelei van die Griekse woord mimikos, wat beteken nabootsing. Gesigsbeweging word gesigsspierbeweging genoem. Die hoofelement van gesigsuitdrukking is 'n mimiekode, wat 'n spesiale kombinasie van elemente en komponente van die gesig is. Sulke elemente en onderdele sluit in: die posisie van die lippe en wenkbroue, die vorm en helderheid van die oë wat emosionele toestande oordra, ens. Sielkundiges het ses hoofkodes van gesigsuitdrukking geïdentifiseer en baie nuanses van oorgang van een kode na 'n ander. Die hoofmimiekodes sluit in: lyding, woede, vrees, minagting, verrassing, vreugde.
'N Bykomende belangrike bron van data oor die gesindheid en voorneme van die gesprek is die liggaam se liggaam, sy dinamika of statiese toestand. Stel vertaal uit Frans beteken liggaamsposisie. Dit beteken 'n min of meer stabiele ruimtelike posisie van 'n persoon. Vandag is daar meer as 'n duisend van sulke bepalings, waarvan die bevredigende of onaanvaarbare afhanklikheid van nasionaliteit, geslag, ouderdomsgroep, kulturele eienskappe en godsdienstige voorkeure van mense afhang. Die basiese semantiese essensie van die houding as kommunikasiemiddel is in die uitdrukking van openheid of nabyheid, gereedheid vir kommunikasie of onbeskikbaarheid daarvoor.
Gebare word verdeel in ritmiese, emosionele, aanduidende en vindingryke. Met die ritme van spraak word onderskeidelik ritmiese gebare geassosieer. Hulle onderskei logiese stres, versnelling of vertraging van die tempo, die plek van tussenposes, dit is alles wat die individu gewoonlik met intonasie gebruik. Byvoorbeeld, dit kan wees: klop 'n musikale klop met 'n voet, skud die liggaam of kop, ens.
'N Verskeidenheid van skakerings van gevoelens dra emosionele gebare oor. Die meeste van hulle word vasgestel in aanhoudende kombinasies - idiome. Byvoorbeeld: om jouself op jou eie voorkop te slaan beteken onverwagte raai of herroeping.
Vir die seleksie van voorwerpe uit 'n aantal soortgelyke, wat hul ligging, volgorde aandui, is aanduidende gebare. Dikwels word spraak sonder die gebruik van 'n aanduiding gebaar heeltemal onbegryplik. Daar is sekere soorte frases wat die gebruik van wysgebare behels. Gee my asseblief vir my hierdie boek. Dit is moontlik om nie net met die hulp van hande en vingers aan te dui nie, maar ook deur te kyk, die kop te knik, die liggaam te draai. Aanwysende hande is meerwaarde, d.w.z. Onder verskillende omstandighede verkry soortgelyke gebare heeltemal verskillende betekenisse. Byvoorbeeld, met die wys van vingers op die pols, waar die horlosie gewoonlik gedra word, kan die vraag ontstaan ​​hoeveel tyd voor die einde van die lesing, seminaar, egpaar, ens. óf 'n wenk dat daar nie veel tyd oor is nie of jy moet haastig wees.
As daar nie genoeg tyd is nie, of jy kan nie jou eie gedagtes vinnig uitdruk nie, kan jy 'n voorwerp, verskynsel of aksie uitbeeld met behulp van grafiese gebare. Hulle verbeter die impak op die gesprek, terwyl hy 'n duideliker en duideliker idee gee oor die onderwerp van gesprek of die onderwerp van spraak.
Tipiese situasies van kommunikasie word deur simboliese gebare gedien. Byvoorbeeld, jy kan 'n kollega met 'n knik van jou kop of 'n golf van jou hand groet. Elk van die simboliese gebare word volgens die situasie gekies en hang af van geslag, ouderdomsgroep, sosiale rol en status, kultuurvlak van die kommunikeerder.
Die kinetiese kommunikasiemiddel is die onderwerp se herbewegingstyl en gang. Sielkundige navorsing toon aan dat 'n emosionele toestand 'n individu se gang kan beïnvloed, waardeur, sonder om die gesprek te nader, dit moontlik is om die potensiële effektiwiteit van kommunikasie te assesseer.
Nie-verbale kommunikasiemetodes sluit ook prosodiese en ekstralinguistiese middele in. Prosodica vertaal uit Grieks beteken stres of koor. Dit is, die prosodica is verantwoordelik vir die ritmiese-intonasie eienskappe van spraak, soos: die volume en toonhoogte van die stemtoon, die krag van die spanning en die klank van die stem. Individuele prosodiese eienskappe in die individu wat deur die natuur gelê word, maar baie kan reggestel word met behulp van sistematiese werk. Ekstralinguistiese kommunikasiemiddele is nou verbind met die prosodie. Dit sluit in: tussenposes, sug, hoes, lag, huil, ens. Prosodiese en buite-linguistiese nie-verbale kommunikasiemetodes reguleer spraakvloeie. Hulle aanvul en terselfdertyd spaar kommunikasie, vervang en voorskadu toespraak, emosionele toestande demonstreer.
Dinamiese liggame raak, in die vorm van klap op die rug, skouer, knie, handdruk, soen, word taciese kommunikasiemetodes genoem. Die keuse van een vorm van taalbeginsels word bepaal deur baie faktore, soos: nasionaliteit, geslag, ouderdom, graad van kennis, sosiale status.
Proxemiese kommunikasiemiddele bestaan ​​in die verte wat die gesprekke tussen mekaar gebruik. Antropoloog E. Hall het die hoofareas van gemak interpersoonlike interaksie bekendgestel. Hul afstand hang af van die mate van nabyheid van individue na mekaar.
Die intieme afstand is bedoel vir die kommunikasie van naby mense en familie en maak 'n interval van 'n kontak tot 45 cm.
Persoonlike afstand is bedoel vir kommunikasie met bekende vakke en wissel van 45 cm tot 1,20 m.
Sosiale afstand is bedoel vir amptelike kommunikasie en kommunikasie met vreemdelinge en wissel van 1,20 tot 4 m.
Die openbare afstand is bedoel vir kommunikasie met die gehoor en wissel van 4 m na 7,5 m.
Oortreding van die gevestigde grense in sekere toestande van kommunikasie kan verwarring, misverstand veroorsaak, en selfs tot 'n konfliksituasie lei.
Die kommunikasiemetodes sluit hoofsaaklik spraak as 'n bron van inligting, 'n metode om die gesprekspartner te beïnvloed, kommunikasie deur woorde, inligtinguitruiling.
Verbale kommunikasiemetodes is die interaksie van die partye deur woorde, en word gerealiseer met behulp van tekenstelsels. Die kern van sulke stelsels is taal. Tale as tekenstelsels is die beste manier om menslike denkaktiwiteit en 'n kommunikasiemiddel uit te druk. Taal vind sy eie belewing in spraak. So, die taal is stabiel in individue teenwoordig in 'n toestand van moontlikheid. Die begrip "spraak" word in verskeie betekenisse gebruik. Die eerste betekenis bestaan ​​uit die aanbieding van spraak as een van die tipes kommunikatiewe interaksie van die persoonlikheid. dit wil sê In hierdie sin is spraak 'n spesifieke aktiwiteit van 'n individu, wat mondeling of skriftelik uitgedruk word. Spraak verwys ook na die resultate van aktiwiteite wat afhang van die omstandighede en take van kommunikasie. Byvoorbeeld, besigheid of amptelike toespraak.
Spraak verskil van taal omdat dit konkreetheid, oorspronklikheid, relevansie, aktiwiteit, wat in tyd ontvou, in die ruimte uitgevoer word. Spraak, in teenstelling met die taalstelsel, is ook baie minder konserwatief, maar meer dinamies en mobiel. Dit weerspieël die ervaring van die spreker, word bepaal deur die konteks en toestande, veranderlik, en kan ook spontaan en wanordelik wees.
Elke frase in die loop van kommunikasie speel een of ander rol - kontak vestig, belangstelling en aandag vestig, uitsaaiboodskappe, ens. Die spesifieke rolle van sekere frases kan gekombineer word in algemene, wat spraakfunksies genoem word.
Die bron van data vir verbale kommunikasie is 'n individu wat inligting uitdruk of skryf. 'N Kanaal van inligting is die stemapparaat van die individu wat die boodskap oordra. Die kode in gevalle van verbale kommunikasie is spraak. Terselfdertyd is kodering die transformasie van inligting in eenhede van 'n taal en dekodering is die teenoorgestelde proses van begrip en begrip van replika. Die keuse van die kode in die vertaling van verbale kommunikasie gebeur boonop outomaties. Hierdie kode is basies die moedertaal van die praatvak. Daarbenewens kan die kode ook gesien word as 'n manier om inligting te enkripteer.
Die volgende belangrikste nuansering van die verbale kommunikasiepatroon wat oorweeg word, is vervorming en inmenging. Distorsies kan voorkom as gevolg van taalkundige, ekstralinguistiese en akoestiese uitspraak redes of die grafiese voorkoms van inligting wanneer dit geskryf word. Taalkundige verwringings word geassosieer met 'n gebrek aan duidelikheid van stellings, verkeerde sintaksis, oormatige kompleksiteit van die boodskap, ens.
Die ekstra linguistiese steurnisse is te wyte aan die "bagasie" van die kennis van die ontvanger se kennis. Baie sielkundiges sê ook dat die beskermende meganismes van die psige van die individu sulke inligting kies wat ooreenstem met die neigings van die individu en nie inligting aanvaar wat in stryd is met die standpunt en standpunte van die persoon nie. Om geluidsimmuniteit inligting te verskaf, moet enige boodskap 'n bietjie oortollig wees. Redundansie van inligting word volledige of gedeeltelike herhaling van inligting genoem, wat gepaard gaan met die ontvangs van nuwe boodskappe en is bedoel om menslike idees te beheer en reg te stel. Daar word geglo dat oorbodigheid in kommunikasie minstens 50% en nie meer as 95% van die "bagasie" van kennis in die betrokke gebied moet wees nie.
'N Belangrike kenmerk van verbale kommunikasie is die waarde waardeur nuwe inligting verkry word van die implementering van informativiteit, wat in die linguistiese teken voorkom. Nuutheid en verrassing bepaal die waarde van 'n sinvolle boodskap.
Dialoog- en monoloogkommunikasie word onderskei, afhangende van die rigting van die spraakvloei in kommunikasie. Dialoog is 'n vorm van spraak wat die uitruil van frases bevat en word gekenmerk deur afhanklikheid van spraakvoorwaardes, as gevolg van vorige leidrade, 'n klein mate van organisasie.
In verbale kommunikasie word 'n spesiale posisie beoefen deur die individuele bevinding en die potensiaal van 'n maat aanmoedig. Die vermoë om pragtig en welwillend te praat, het 'n aantreklike krag en vorm die omstandighede vir die vorming van verhoudings met vakke gebaseer op wedersydse ingesteldheid, wat nodig is vir 'n sielkundig gunstige klimaat in sosiale groepe.
Spraak as 'n kommunikasiemiddel
Die hooffunksie van die individu se toespraak lê in die verskaffing van denke. Spraak is 'n soort instrument van geestelike aktiwiteit. Dit is 'n histories gevestigde vorm van kommunikatiewe interaksies deur taalkonstrukte. Die woord is die hoofstruktuur van taalstelsels. Die woord as 'n konsep bevat veel meer inligting, data, as op sigself 'n elementêre kombinasie van klanke.
Die proses om gedagtes te vorm met die hulp van woorde en hul begrip, veroorsaak onvermydelik 'n vervorming van die semantiese vrag van die boodskap. Maar individue verstaan ​​mekaar nog. Осмысление неизменно поддается корректировке, так как средства общения людей - это не просто трансляция информации, знаний, сообщений посредством вербальных и невербальных инструментов, а обмен данными, который предполагает обратную связь.
Реплики без ориентирования на партнера по коммуникации носят форму монолога. Wanneer monoloë boodskappe uitsaai, kan die hoeveelheid verlies aan inligtinginhoud bereik van 50% tot 80% van die hoeveelheid oorspronklike inligting. Sielkundiges beweer dat dialoog die mees effektiewe vorm van kommunikasie is. Hy aanvaar vrye en vloeiende besit van spraak, die vermoë om opregte en eerlike antwoorde te onderskei van onwaardelike en ontduikende mense, sensitiwiteit vir nie-spraakseine.
Die basis van dialogiese kommunikasie is die vermoë en vermoë om vrae aan jouself en die res van die vakke van die kommunikasieproses te stel. In vergelyking met monoloogkommunikasie word dialogiese kommunikasie as doeltreffend beskou. Dit sal immers baie meer effektief wees om jou eie idees in vrae te omskep en in 'n onderhoud met kollegas en kollegas te toets. Deur vrae te gebruik, kan u verstaan ​​of die spreker se idees ondersteun word of nie. Die feit van die vraag toon die begeerte om deel te neem aan kommunikasie-interaksies, wat hulle verdere rigting en verdieping verseker.
Enige interaksie is ondenkbaar sonder om die reëls van verbale etiket te volg, wat verband hou met die vorms en styl van spraak, woordeskat.
Uitsending boodskappe kan 'n verskeidenheid van vorms hê. Inligting kan oorgedra word in die vorm van gesprek, gesprek, lesing of selfs 'n geskil.
Spraak as 'n kommunikasiemiddel is die hoof, eienaardige net vir mense se kommunikasie. Dit word hoofsaaklik verdeel in die innerlike - die geestelike gesprek van die individu met homself, waardeur die motivering van sy gedrag verstaan ​​word, en die buitenste, dws gerig aan die gesprekvoerder. Interne spraak is die grondslag van eksterne spraak. Die transformasie van die kern van innerlike spraak is ekstern verbind met die voorkoms van die moeilikheid om hardop te praat. Uitgerigte spraak is mondeling en skriftelik.
Spel as kommunikasiemiddel
Die spel van die vroegste tye is beskou as 'n universele manier van leer, ontwikkeling en ontspanning. Om as 'n onproduktiewe aktiwiteit van individue te speel, bring emosionele opwinding, plesier uit die proses van vrye uitdrukking van die fisiese en geestelike sterkte van die individu.
'N Spel is 'n soort skool van sosiale verhoudings waarin 'n individu die maatstawwe van sosiale en kulturele gedrag verstaan.
Speel as kommunikasiemiddel word beskou as 'n fundamentele aktiwiteit, nie net vir kinders nie, maar ook in ouer ouderdom. Slegs deur die individuele leeftydseienskappe van die persoonlikheid in ag te neem, kan die spel 'n effens ander rigting verkry. Met sy hulp vind die ontwikkeling van kommunikatiewe vermoëns, hul projeksie op nabootsende omstandighede van die interaksie wat in die werklike wêreld bestaan, plaasvind.
Speletjies dra nie net by tot die ontwikkeling en uitdrukking van hul eie kommunikatiewe vaardighede en vermoëns nie, maar help ook om opkomende probleemsituasies en kommunikasieprobleme reg te stel. Om individue van mekaar te verstaan, is een van die akute probleme wat ontstaan ​​deur die hele tydperk van 'n persoon se lewe.
As 'n kommunikasiemiddel kan 'n tiener 'n stelsel van interpersoonlike verhoudings, persoonlike interaksies bou, om hul leierseienskappe en vermoëns te toon. Dit bied 'n goeie grondslag vir die verdere ontwikkeling van kinders. Die spel is 'n simulasie van toekomstige situasies, toestande, omstandighede waarmee individue in die werklike lewe kan ontmoet.
Die vermoë van 'n individu om onafhanklike, onafhanklike besluite te neem om sy eie posisie te verdedig, word ontwikkel met behulp van die ervaring van gehoorsaamheid wat in speletjies verkry is en verskeie sosiale rolle en situasies speel. Die spel is immers 'n deurlopende verandering van posisies. Die vermoë om behoorlik op te tree in sekere rolle, vorm 'n voldoende selfbeeld tussen individue, die vermoë om hul werklike posisie in die stelsel van kommunikasie-interaksies te herken en waar te neem. Dit ontwikkel die buigsaamheid van persepsies en kommunikasie, empatie, vinnige oorskakeling van een aktiwiteit na 'n ander. Tydens die spel absorbeer kinders die ervaring van die kommunikatiewe interaksie van meer volwasse kamerade.
Die spel as kommunikasiemiddel is daarop gerig om sy eie standpunt oor verskeie kwessies te ontwikkel. Dit help die kind om die "geregtigheid" van sy eie posisie redelikerwys te bring.
Ontwikkeling van kommunikasie gereedskap
Verbale en nie-verbale kommunikasiemetodes ontwikkel in verskeie rigtings. Organe word gevorm wat spesiale kommunikasiemiddele is, byvoorbeeld hande, lippe - dit is in die eerste plek. In die proses van ontogenetiese ontwikkeling vind ontwikkeling van ekspressiewe bewegingsverstellings plaas, naamlik allerhande gebare, pantomimics, gesigsuitdrukkings, ens. Dit is die tweede ding. Derdens vind die uitvinding en toepassing van seinstelsels plaas, wat beteken dat boodskappe versleut en versend word. Ten vierde vind die ontwikkeling en verbetering van tegniese instrumente vir die stoor, transformasie en oordrag van inligting wat gebruik word in mense se kommunikasie-interaksies, naamlik uitsaai, drukwerk, telefoon, televisie, ens.
Die transformasie van die essensie, take en middele van menslike kommunikasie is histories van aard, terwyl die produksie van kommunikasie in diere te wyte is aan die natuurlike verloop van die biologiese evolusionêre proses.
Reeds 3 maande ontdek kinders die emosionele vermoë om met individue te kommunikeer, en met een jaar is hul uitdrukking so ryk en uitgesproke dat hulle dit vinnig kan gebruik om mondelinge kommunikasie gereedskap te gebruik en klankpraatjies te gebruik.
Die ontwikkeling van kommunikasiemiddele vind plaas as die vorming van spraak, wat dit moontlik maak om die essensie van boodskappe wat uitgesaai en waargeneem word tydens kommunikasie te diversifiseer, en as gevolg van die vordering van leer, begin die kind verskeie kommunikatiewe kommunikasiemetodes te gebruik. As gevolg hiervan word die instrumentele aspekte van kommunikasie verryk.
In die toekoms lyk die vorming van kommunikasie soos 'n gefaseerde ophoping deur die individu van 'n kultuur van kommunikasie interaksie op grond van refleksie, omgekeerde interkonneksie en selfregulering.
Middel van besigheidskommunikasie
Besigheidskommunikasie is 'n komplekse en gediversifiseerde proses om professionele en sakekontakte tussen vakke te vestig en verder te ontwikkel. Dit word gevestig as gevolg van die opkomende behoeftes van gesamentlike aktiwiteite en sluit in die uitruil van inligting en ondervinding.
Besigheidskommunikasie vandag word beskou as die mees wydverspreide tipe sosiale kommunikatiewe interaksie. Dit begin met die voorkoms. Nakoming van die beeld in die hele plek en tyd is 'n soort besigheidskaartjie van die individu, 'n aanbieding van sy sukses en professionaliteit.
Beeld as 'n middel van besigheidskommunikasie is die belangrikste aspek van enige professionele kommunikatiewe wisselwerking tussen akteurs. Daar word spesiale vereistes daaraan gestel, waaronder die verpligte nakoming van die besonderhede van die aktiwiteit, tyd en plek van besigheidskommunikasie. Hy moet getuig van die betroubaarheid, bekwaamheid en intelligensie van die individu, laat net 'n gunstige indruk van die vennoot, en bring respek en vertroue met die gesprekspartner.
By die vorming van jou eie beeld moet jy verskeie soorte eienskappe in ag neem: natuurlik, deur opvoeding en opvoeding deur die lewe en professionele ondervinding verwerf. Natuurlike eienskappe sluit in die individu se maatskaplikheid, empatie, refleksiwiteit en welsprekendheid. Die ingeënte opvoedings- en opvoedkundige eienskappe sluit in morele riglyne, psigologiese gesondheid en 'n stel kommunikasie-instrumente.
Die beeld as 'n manier van besigheidskommunikasie word aanvanklik gevorm uit klein onderdele - verskeie bykomstighede, byvoorbeeld 'n gordel, telefoon, horlosies, maniere en die vermoë om direk te praat en aktief te luister na die gesprekspartner.
Die logiese-semantiese komponent van besigheidskommunikasie vorm kommunikasie deur mondelinge en nie-verbale middele wat die gesprek aanvul. Dit bevat twee onderling gekoppelde prosesse: die produksie van boodskappe deur die gesprekspartner en hul persepsie van inligting. Middel van mondelinge kommunikasie is spraak en die betekenis daarvan. Dit bestaan ​​uit woorde en kan mondeling of skriftelik wees.
Die wyse van nie-verbale besigheidskommunikasie sluit in dieselfde kommunikasie gereedskap as met ander tipes interpersoonlike interaksie, naamlik: gesigsuitdrukkings, gebare, visuele kontakte, pro-onderwerp, para- en buite-linguistiek.