Resensie: The Hunger Games | SARIE
Laat ek dit vandag op papier sit, Jennifer Lawrence gaan een van die groot geeste in toneelspel word. Sy verleen aan The Hunger Games, 'n oorompelende stoomtrein van 'n film, 'n emosionele diepte wat ver verby haar ouderdom strek. En sy doen dit met bitter min moeite.
In die oorblyfsels van wat eens Noord-Amerika was, vind die 74ste Hunger Games plaas. Die deelnemers, een seun en een meisie uit elke distrik tussen die ouderdom van 12 en 18, se name word in 'n glas bak gegooi en so gekies. Die spele, sowel as hul armsalige bestaan, word gesien as straf vir 'n mislukte rebellie teen die regering. Twee dosyn kinders neem deel, een bly oor.
Wanneer die bloedjonge Primrose Everdeen se naam getrek word, bied haar ouer suster aan om in haar plek te gaan. Die organiseerders aanvaar dit so en Catniss vertrek na die hoofstad, Panem, waar 'n media sirkus om haar losbreek.
Jennifer Lawrence steel natuurlik die kollig en Woody Harrelson bring sy gewone sjarme en elektrisiteit. 'n Verbasende gebalanseerde en onderbeklemtoonde optrede word gegee deur die sexy rocker Lenny Kravitz!
The Hunger Games is nie net mooi geskiet en vol opwindende aksie nie. Die film het opinies oor die samelewing – die onderdrukking van mense, die verspreiding van rykdom, ons verslawing aan 'reality TV', ons afgestompte bestaan en die belangrikheid van die individu.
Die uitheemse kostuums en haarstyle van die stedelinge, in 'n helder versameling van pienk, blou of pers kleure, was nie heeltemal geloofwaardig nie. Dit voel of die kostuumontwerper bietjie te hard probeer het om alternatief te wees.
The Hunger Games is die tipe film wat almal sal gelukkig maak. Dit is 'n perfekte kombinasie van aksie, drama, menslikheid en kommentaar op die samelewing. Die geweld is gebalanseerd, maar goed beplan en geskiet. Die drama gee die film diepte, maar maak dit nie swaar nie. Die menslikheid in hierdie kinders wat geforseer word om ander kinders dood te maak word nooit vergeet nie.
The Hunger Games beskik oor al die bestandele om as 'n 'goeie film' bestempel te word. Dit is egter ook vrek goeie vermaak.
Leider sind diese Beispiele noch immer wirkliche Ausnahmebeispiele und ererdofrn von den Lehrern besonderes Engagement. Umso wichtiger w re es, genau diese Beispiele als eine Art Best Practices einmal zu sammeln. Das ist ja etwas anderes, als nur Materialien f r den Unterricht bereitzustellen. Ebenso wichtig w re eine Art Barcamp f r Lehrer, um dort diese Beispiele h ren und Erfahrungen austauschen zu k nnen. Dieses gepflegte Einzelk mpfertum der Lehrer sollte auch in den Schulen zu Gunsten kooperativer Umgangsformen (gegenseitige Visiten, Teambesprechungen hinsichtlich didaktischer Konzepte, nicht nur Organisation) aufgel st werden usw. usf.