Afghanistan: 'n Evaluering en 'n pad vorentoe - EU -verslaggewer
Ongeag die ideologiese ingesteldheid van die Taliban, is die oorname van Afghanistan 'n werklikheid. Vir sommige was die vinnige ineenstorting van die Ghani -regering verstommend. Vir ander 'n langsaam-voorspelbare gebeurlikheid. 'N Militêre oplossing was nooit volhoubaar vir die langtermynveiligheid van die streek en die ware nasionale ontwikkeling van Afghanistan nie. Die werklikheid van vandag is 'n mengsel van herhaalde foute deur baie akteurs, skryf ambassadeur Farukh Amil, hieronder op die foto.
Intervensionele oorloë wat vervolg is met buitelandse beleidsrigtings, het herhaaldelik in ellende vir alle betrokkenes geëindig. Daar is geen gelukkige einde in die selfbedrieglike mantras van 'hy moet gaan' of 'daar sal gevolge wees'. Die gevolge is dikwels wreed en onbedoeld. 'N Eerlike beoordeling is nie net nodig vir die onbekende aantal Afgaanse slagoffers nie, maar ook vir diegene wat op 'n missie gestuur is "om die werk te doen". Die wêreld skuld hulle so baie.
Die krisis wat nou in Afghanistan afspeel, is die humanitêre een met duisende wat wil vertrek. Wêreldwyd het die aptyt om vlugtelinge te ontvang dramaties gekrimp. Veral Europa blyk te midde van vlugteling-moegheid te wees, veral na die bitter Siriese ervaring wat bygedra het tot die opkoms van nasionalistiese en xenofobiese magte teen die EU. Dit is hoogs onwaarskynlik dat enige Westerse land bereid sal wees om die vrygewigheid van die Afghanen wat deur kanselier Merkel as morele leier van die Westerse Alliansie aan die Siriërs bewys is, te herhaal.
Die ontwikkeling van die totale ineenstorting in Kaboel moet gekyk word. Daar is ongetwyfeld baie vordering gemaak met onderwys, bemagtiging van vroue, die media en stedelike ontwikkeling. 'N Nader kyk sou baie ongemaklike waarhede onthul. Die woorde van die veteraan van die VN, Lakhdar Brahimi, is tot vandag toe waar. As die spesiale verteenwoordiger van die VN in Afghanistan (2001-2004), waarskynlik die moeilikste tydperk in wraakgierige dae na 9/11, het Brahimi die buitelandse ingryping vergelyk as 'n soort ruimtetuig wat in die stowwerige wildernis beland het. Binne was alle moderne geriewe: elektrisiteit, warm kos, storte, toilette. Buite in vergelyking, by die omtrek, loer Afghanen uit hul verduisterde wêreld in. As ontwikkeling nie inklusief was nie, was dit duidelik van die begin af gedoem.
Vinnig vorentoe na nog 'n leidende stem by die VN, die Amerikaanse ekonoom Jeffrey Sachs, wat gesê het dat slegs $ 2 miljard van die $ 21 triljoen plus op Afghanistan uitgegee is "in ekonomiese ondersteuning", met die argument dat dit minder as 2% van die hele VSA is besteding aan Afghanistan. Alhoewel die belangrikste doelwit was om harte en verstand te wen, kan sulke syfers hulle nie tot enige vorm van optimistiese uitkoms leen nie.
Almal wil vrede hê en 'n einde aan die lyding van die Afghanen. Meestal die Afghanen self. Lande wat aan Afghanistan grens, wil streeksstabiliteit hê vir ekonomiese vooruitgang. Dit is en was nog nooit in Pakistan se belang om strategieë na te streef wat onstabiliteit in Afghanistan bevorder nie. Pakistan dra steeds eerder die grootste vlugtelingbevolking vir die langste tyd sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog, maar ook sonder verantwoordelikheid vir xenofobiese binnelandse politiek. En nogmaals met die ontruiming uit Kaboel, het Pakistan met 'n helpende hand opgestaan ​​met honderde vlugte wat in Pakistan aangekom het en tot dusver byna 10,000 XNUMX ontruimdes vervoer het.
Daar is baie gebalanseerde stemme in die Weste. Dit moet gehoor word en nie verdrink word deur woedende, missiel-insittende intervensioniste wat weier om die lesse uit die geskiedenis te leer nie. Volwasse stemme soos die invloedryke Amerikaanse senator Lindsey Graham druk reeds verstandige punte op. Alhoewel dit verstaanbaar en maklik is om die opkomende 'nuwe' Taliban in Afghanistan te beoordeel uit sy optrede uit die verlede, is dit miskien nou die tyd om vrede 'n kans te gee. Hierdie nuwe bedeling in Kaboel moet egter deur sy optrede beoordeel word. Op die oomblik kan dit net beloftes maak wat die internasionale gemeenskap hulle ideaal moet help hou. Dit is die voorkeur-uitkoms vir Pakistan dat 'n inklusiewe regering in Kabul na vore kom deur 'n konsensus in Afganistan en een wat menseregte respekteer.
Aangesien die Taliban die internasionale gemeenskap versoek om sy ambassades te heropen, sal dit verstandig wees om dit te doen sodra die veiligheidsituasie stabiliseer, al was dit net om gevreesde oordrewe deur betrokkenheid te demp. Andersins is die dreigende humanitêre krisis seker. Vir diegene wat vier, om watter rede ook al, is daar waarskuwingswoorde. U moet die standpunte van die voormalige VN SRSG vir Afghanistan Kai Eide in gedagte hou, wat gesê het dat "18 miljoen mense humanitêre hulp nodig het en dat u dit nie in die steek kan laat nie." As die internasionale gemeenskap sy rug op Afghanistan draai, sal dit net diegene wat chaos wil veroorsaak, bemoedig. 'N Grondwetlike ontwikkelingsgerigte herbetrokkenheid wat geleidelik en voorwaardelik is, is tans die enigste sinvolle pad vorentoe.
Wat is die alternatief? Dit is onnodig wreed om die Afghaanse volk op hierdie tydstip te laat vaar. Wat sou die doel van so 'n beleid wees? Kollektiewe straf van 40 miljoen mense? En die direkte gevolge? Die generasie van vlugtelinge -uitvloei? Sanksies het telkens getoon dat die regerende elite onaangeraak bly en dat slegs die armes daaronder ly. En in Afghanistan se geval kan dit internasionaal 'n paar ontsaglike uitkomste meebring.
Die skrywer is 'n voormalige lid van die Buitelandse Diens van Pakistan. Hy dien as ambassadeur in Japan en permanente verteenwoordiger by die Verenigde Nasies in Genève.