Oor die Minnesota Multiphasic Persoonlikheidsinventaris
'N Kyk na die geskiedenis en gebruik van die MMPI
Die Minnesota Multiphasic Persoonlikheidsinventaris (MMPI-2) is die mees gebruikte en nagevorsde kliniese assesseringsinstrument wat deur geestesgesondheidswerkers gebruik word. Oorspronklik ontwikkel in die laat 1930's deur 'n sielkundige en psigiater, is die toets later hersien en opgedateer om die akkuraatheid en geldigheid te verbeter. Die MMPI-2 bestaan ​​uit 567 vrae en duur ongeveer 60 tot 90 minute.
U kan leer in hierdie oorsig van die MMPI-2:
Die Minnesota Multiphasic Persoonlikheidsinventaris (MMPI) is in die laat 1930's ontwikkel deur sielkundige Starke R. Hathaway en psigiater JC McKinley aan die Universiteit van Minnesota. Vandag is dit die gereelde kliniese toetsinstrument en is een van die mees nagevorsde sielkundige toetse. Terwyl die MMPI nie 'n perfekte toets is nie, maar dit bly 'n waardevolle instrument in die diagnose en behandeling van geestesongesteldheid .
Die MMPI word algemeen gebruik deur geestesgesondheidswerkers om geestesongesteldheid te assesseer en te diagnoseer. Die MMPI-2 is in ander velde buite die kliniese sielkunde benut. Die toets word dikwels in regsake gebruik, insluitend die misdadigheid van die kriminele verdediging en bewaring. Die toets is ook gebruik as 'n siftingsinstrument vir sekere beroepe, veral hoërisiko-werksgeleenthede, hoewel die gebruik van die MMPI op hierdie wyse omstrede is.
Die toets word ook gebruik om die doeltreffendheid van behandelingsprogramme, insluitend middelmisbruikprogramme, te evalueer.
In die jare nadat die toets vir die eerste keer gepubliseer is, het klinici en navorsers begin om die akkuraatheid van die MMPI te bevraagteken. Kritici het daarop gewys dat die oorspronklike steekproefgroep onvoldoende was.
Ander het aangevoer dat die resultate moontlike toetsvooroordeel aangedui het, terwyl ander die toets self seksistiese en rassistiese vrae bevind. In antwoord op hierdie probleme het die MMPI in die laat 1980's 'n hersiening ondergaan. Baie vrae is verwyder of hersaamgestel terwyl 'n aantal nuwe vrae bygevoeg is. Daarbenewens is nuwe geldigheidskale in die hersiene toets ingesluit.
Die hersiene uitgawe van die toets is in 1989 as die MMPI vrygestel. Terwyl die toets in 2001 weer hersien is, is die MMPI vandag nog in gebruik en is die mees gebruikte kliniese toetsingstoets. Omdat die MMPI kopiereg van die Universiteit van Minnesota is, moet klinici betaal om die toets te administreer en te gebruik.
Die toets is weer in 2003 en 2008 hersien. Die mees onlangse uitgawe van die toets staan ​​bekend as die MMPI-2-RF.
Die MMPI-2 bevat 567 toetsitems en duur ongeveer 60 tot 90 minute om te voltooi. Die MMPI-2-RF bevat 338 vrae en duur ongeveer 30 tot 50 minute om te voltooi.
Die MMPI moet toegedien word, aangeteken en geïnterpreteer word deur 'n professionele, verkieslik 'n kliniese sielkundige of psigiater, wat spesifieke opleiding in MMPI-gebruik ontvang het. Hierdie toets moet saamwerk met ander assesseringsinstrumente.
Diagnose moet nooit uitsluitlik op die uitslag van die toets gemaak word nie.
Die MMPI kan individueel of in groepe toegedien word en gerekenariseerde weergawes is beskikbaar. Die toets is ontwerp vir individue se ouderdom 18 en ouer. Die toets kan met die hand of deur 'n rekenaar aangeteken word, maar resultate moet altyd deur 'n gekwalifiseerde geestesgesondheidsprofessor geïnterpreteer word. Hy het uitgebreide opleiding in MMPI-interpretasie gehad.
10 Kliniese Skale van die MMPI
Die MMPI het 10 kliniese skale wat gebruik word om verskillende sielkundige toestande aan te dui. Ten spyte van die name wat aan elke skaal gegee word, is dit nie 'n suiwer maat nie, aangesien baie toestande oorvleuelende simptome het.
As gevolg hiervan verwys die meeste sielkundiges na elke skaal volgens nommer.
Skaal 1 - Hipokondriasis: Hierdie skaal is ontwerp om 'n neurotiese kommer oor liggaamlike funksionering te beoordeel. Die 32-items op hierdie skaal het betrekking op somatiese simptome en fisiese welsyn. Die skaal is oorspronklik ontwikkel om pasiënte te identifiseer wat simptome van hipochondria toon.
Skaal 2 - Depressie: Hierdie skaal is oorspronklik ontwerp om depressie te identifiseer, gekenmerk deur swak moraal, gebrek aan hoop in die toekoms, en 'n algemene ontevredenheid met jou eie lewensituasie. Baie hoë tellings kan depressie aandui, terwyl matige tellings geneig is om 'n algemene ontevredenheid met die lewe te openbaar.
Skaal 3 - Histerie: Die derde skaal is oorspronklik ontwerp om diegene wat histerie in stresvolle situasies toon, te identifiseer. Diegene wat goed opgevoed is en van 'n hoë sosiale klas is geneig om hoër op hierdie skaal te score. Vroue is ook geneig om hoër op te tel as mans op hierdie skaal.
Skaal 4 - Psigopatiese afwyking: Oorspronklik ontwikkel om psigopatiese pasiënte te identifiseer, hierdie skaal meet maatskaplike afwyking, gebrek aan aanvaarding van gesag en amoraliteit. Hierdie skaal kan beskou word as 'n mate van ongehoorsaamheid. Hoë telling is meer opstandig, terwyl lae scorers meer gesag aanvaar. Ten spyte van die naam van hierdie skaal, word hoë scorers gewoonlik gediagnoseer met 'n persoonlikheidsversteuring eerder as 'n psigotiese afwyking .
Skaal 5 - Manlikheid / Vroulikheid: Hierdie skaal is ontwerp deur die oorspronklike skrywer om homoseksuele tendense te identifiseer, maar is grootliks ondoeltreffend. Hoë tellings op hierdie skaal hou verband met faktore soos intelligensie, sosio-ekonomiese status en opvoeding. Vroue is geneig om laag op hierdie skaal te score.
Skaal 6 - Paranoia: Hierdie skaal is oorspronklik ontwikkel om pasiënte met paranoïede simptome soos agterdog, gevoelens van vervolging, grandiose selfkonsepte, oormatige sensitiwiteit en stewige houdings te identifiseer. Diegene wat hoog op hierdie skaal skop, het gewoonlik paranoïede simptome.
Skaal 7 - Psigasthenie: Dié diagnostiese etiket word nie meer vandag gebruik nie en die simptome wat op hierdie skaal beskryf word, is meer weerspieël van obsessief-kompulsiewe versteuring . Hierdie skaal is oorspronklik gebruik om oormatige twyfel, dwang, obsessies en onredelike vrese te meet.
Skaal 8 - Skisofrenie: Hierdie skaal is oorspronklik ontwikkel om skisofreniese pasiënte te identifiseer en weerspieël 'n wye verskeidenheid gebiede, insluitende bizarre denkprosesse en eienaardige persepsies, sosiale vervreemding, swak familiale verhoudings, probleme met konsentrasie en impulsbeheer, gebrek aan diepbelange, ontstellende vrae. van selfwaarde en self-identiteit, en seksuele probleme. Hierdie skaal word beskou as moeilik om te interpreteer.
Skaal 9 - Hipomanie: Hierdie skaal is ontwikkel om eienskappe van hipomanie soos verhoogde bui, versnelde spraak en motoriese aktiwiteit, prikkelbaarheid, idees , en kort tye van depressie te identifiseer.
Skaal 0 - Sosiale Inleiding : Hierdie skaal is later ontwikkel as die ander nege skale, wat ontwerp is om 'n persoon se neiging te bepaal om te onttrek aan sosiale kontak en verantwoordelikhede.
Geldigheidskale van die MMPI-2
Die L Skaal: Ook bekend as die "leeskaal", is hierdie geldigheidskaal ontwikkel om pogings deur pasiënte te identifiseer om hulself in 'n gunstige lig aan te bied. Mense wat hoog op hierdie skaal staar, probeer doelbewus hulself op die mees positiewe manier aan te bied, wat tekortkominge of ongunstige eienskappe verwerp. Goed opgevoede mense uit hoër sosiale klasse is geneig om laer op die L-skaal te score.
Die F-skaal: Hierdie skaal word gebruik om pogings te identifiseer om "fake good" of "faking bad" te analiseer. In wese probeer mense wat hoog op hierdie toets slaag, beter of erger as wat hulle werklik is. Hierdie skaal vra vrae wat ontwerp is om vas te stel of toetsnemers hulself in hul antwoorde weerspreek.
Die K-skaal: Soms word die "verdedigingsskaal" genoem, hierdie skaal is 'n meer effektiewe en minder voor die hand liggende manier om pogings om die beste op die beste manier te stel. Navorsing het egter getoon dat diegene met 'n hoër onderwysvlak en sosio-ekonomiese status geneig is om hoër op die K-skaal te behaal.
Die ? Skaal: Ook bekend as die skaal kan nie gesê word nie. Hierdie geldigheidskaal is die aantal items wat onbeantwoord is. Die MMPI handleiding beveel aan dat enige toets met 30 of meer onbeantwoorde vrae ongeldig verklaar word.
TRIN Scale: Die Ware Response Inconsistency Scale is ontwikkel om pasiënte op te spoor wat teenstrydig reageer. Hierdie afdeling bestaan ​​uit 23 gepaarde vrae wat teenoor mekaar staan.
VRIN-skaal: Die Variabele-respons-inkonsekwentheidskaal is 'n ander metode wat ontwikkel word om teenstrydige reaksies op te spoor.
Die Fb Skaal: Hierdie skaal is saamgestel uit 40 items wat minder as 10% van normale respondente ondersteun. Hoë tellings op hierdie skaal dui soms daarop dat die respondent opgehou het om aandag te gee en willekeurig vrae te beantwoord.