Trouens, mens wag nog om te sien wanneer ons skrywers aktief betrokke gaan raak by hierdie maatskaplike probleme, ook alreeds d.m.v. besoeke en voorlesings en boeke skenk en gesprekke deel. En ’n belangrike manier van heers en oppas is benoeming: kennis(-name; beheername deur kennis), uitgedruk in naamgewing – hoe tydelik en voorlopig (onbestendig!) dan ook in groter verband. In Afrikaans is daar groter waardering vir die verhalende gedig en die serebrale of elliptiese poësie voer nie werklik die botoon nie. Die eietydse poësie in Afrikaans is sterk liries (en toenemend ook verhalend), maar die aandrang op toeganklikheid is veel sterker as in lande soos in Nederland of the VSA Ek moet nou nog net ‘n vliegtuig- en ‘n boot-gedig skryf, dan het ek die vervoermiddele redelik goed gedek. 😉 Met die verkenning van die dorp – en dit kan in niks minder as vier dae gedoen word nie om die blou lig, vet wolke, Karookoppies, vrede, fonteinwater, plaaslike bier, sterre en betowerde bome te assimileer – wurm ek my deur ’n draad langs ’n halfgeboude klipgeboutjie. ’n Mens doen sulke goed in vreemde dorpe.