Arlington National Cemetery - Agtergrond, grafte en ligging - GESKIEDENIS - Inligting
Arlington National Cemetery - Agtergrond, grafte en ligging
Arlington National Cemetery is 'n Verenigde State. Die terrein, wat eens die tuiste was van die legendariese bevelvoerder van die Konfederale weermag, Robert E. Lee, is nou die begraafplaas vir meer as 400 000 aktiewe dienslede, veterane en familielede. Die begraafplaas bevat verskeie gedenktekens, waaronder die graf van die onbekende soldaat, 'n monument gewy aan Amerikaanse dienslede wie se oorskot nooit geïdentifiseer is nie.
Arlington National Cemetery is gebou op plantasiegrond wat eens aan George Washington Parke Custis behoort het. Custis was die kleinseun van Martha Washington en die stiefkleinseun van president George Washington.
Die plantasie is geleë op 'n heuwel met 'n uitsig oor die Potomacrivier en Washington, DC. Custis het die plantasie van 1,100 hektaar op 21-jarige ouderdom van sy vader geërf. na George Washington en het die huis gevul met baie van die besittings van Washington.
In 1857 het Custis die eiendom aan sy dogter, Mary Anna Randolph Custis, oorgegee. Mary was die vrou van Robert E. Lee, toe 'n militêre offisier in die Amerikaanse weermag.
Lee neem bevel oor die Konfederale Weermag van Noord -Virginia by die aanvang van die Burgeroorlog in 1861. Die Lee -familie het die eiendom die lente ontruim toe die troepe van die Unie in die heuwels van Virginia buite Washington, DC gevorder het.
Vanaf 24 Mei 1861 gebruik die Unie -leër die grond en huis as 'n kamp en hoofkwartier.
Namate die bloedbad van die burgeroorlog sy derde jaar binnegekom het, het sterftes die begraafplaas by begraafplase in Washington, DC begin oorskry. Om die probleem op te los, het die federale regering Arlington in 1864 as 'n nasionale militêre begraafplaas aangewys.
Private William Christman van Pennsylvania was die eerste lid van die militêre diens wat op 13 Mei 1864 te Arlington begrawe is. Christman was 'n boer, nuut gewerf in die weermag. Hy het siek geword aan die masels en het 'n paar dae later aan komplikasies gesterf voordat hy ooit in 'n geveg was.
Ongeveer 16 000 burgeroorlogsoldate word op die Arlington National Cemetery begrawe. In 1914 is 'n Konfederale Gedenkteken bygevoeg tot afdeling 16 waar 482 troepe van die Konfederale Weermag begrawe is.
In Junie 1863 stig die Amerikaanse regering 'n Freedman's Village vir Afro -Amerikaners op 'n gedeelte van die Arlington -landgoed. Die dorp het bestaan ​​uit slawe wat bevry is deur oprukkende Unie -magte (na verwys as "Contrabands") of diegene wat uit die nabygeleë plantasies van Virginia en Maryland ontsnap het.
Op sy hoogte het ongeveer 1100 voormalige slawe in die dorp gewoon. Sommige was in die regering werksgeleenthede op die landgoed of op nabygeleë plase wat voedsel vir die Unie -leër verbou het.
Freedman's Village was byna 30 jaar 'n bruisende stad met huise, kerke, winkels, 'n hospitaal en 'n skool. Die federale regering het Freedman's Village in 1900 gesluit om plek te maak vir nog grafte.
Die artikel 27 van die Arlington National Cemetery bevat die grafte van byna 3800 voormalige slawe, hoewel geen inwoners van Freedman's Village daar begrawe is nie. Die woord 'smokkel' was oorspronklik op hierdie grafstene ingeskryf, alhoewel die grafskrifinskrywings nou verander is na 'Burger' of 'Burger'.
Die graf van die onbekende soldaat, of die graf van die onbekendes, is 'n monument op die Arlington Nasionale Begraafplaas gewy aan ongeïdentifiseerde Amerikaanse dienslede wat tydens hul plig gesterf het. Dit word beskou as die heiligste graf op die Arlington National Cemetery.
Die graf van die onbekende soldaat is op 11 November 1921 ingewy tydens 'n wapenstilstanddag -seremonie ter herdenking van veterane uit die Eerste Wêreldoorlog. President Warren G. Harding was die voorsitter van die seremonie. (In die Verenigde State het Wapenstilstandsdag later Veteraandag geword om veterane van alle oorloë te vereer.)
Die onbekende soldaat van die Eerste Wêreldoorlog is uit 'n militêre begraafplaas in Frankryk opgegrawe en met die hoogste eer langs die Memorial Amphitheatre in Arlington begrawe. 'N Laag grond van twee duim wat uit Frankryk gebring is, is onder die kis geplaas.
Die sierlike marmer sarkofaag, wat in 1932 voltooi is, lui: "Here Rests in Honored Glory an American Soldier Bekend maar aan God."
Die onbekende oorblyfsels van soldate uit die Tweede Wêreldoorlog, die Koreaanse oorlog en die Viëtnam -oorlog het later by die onbekende Eerste Wêreldoorlog aangesluit.
In 1998 is die oorskot van die Vietnam Unknown opgegrawe en deur wetenskaplikes geïdentifiseer as dié van die lugmag se eerste luitenant Michael Joseph Blassie, wat in 1972 naby An Loc, Viëtnam neergeskiet is. Blassie se oorskot is na sy tuisdorp St. Louis, Missouri. Die kript wat die onbekende Viëtnam bevat, bly leeg.
Toekoms van die Arlington Nasionale Begraafplaas
Meer as 400 000 mense is begrawe op die Arlington National Cemetery, waaronder twee Amerikaanse presidente - William Howard Taft en John F. Kennedy.
Tans word daagliks tot 30 Amerikaanse dienslede of familielede in Arlington begrawe. Die begraafplaas, wat deur die jare heen deur verskeie uitbreidings gegaan het, strek nou oor 624 hektaar, ongeveer een vierkante kilometer.
Die Millennium -uitbreidingsprojek, wat in 2014 begin is, voeg 27 hektaar en ongeveer 30 000 bykomende begraafplase by die begraafplaas. Selfs met die uitbreiding, word verwag dat die Arlington National Cemetery teen die 2040's kapasiteit sal bereik.
Geskiedenis van die Arlington National Cemetery. Arlington Nasionale Begraafplaas.
Hoe die Arlington Nasionale Begraafplaas geword het. Smithsonian Tydskrif.
8 dinge wat u nie geweet het oor die Arlington National Cemetery nie. PBS NewsHour.
Sedert 2006 was daar 'n toename van 86 persent in selfmoordsyfer onder 18-34-jarige manlike veterane.
Deanna en Daniel Muir het die gedenkdag by haar broer se graf in die Arlington -begraafplaas deurgebring. Travis Alan Staats, wat in Afghanistan en Irak gedien het, is dood in 2015. Hy vertel van die dag toe hy opgeblaas is in 'n video genaamd "Eyewitness War, Bomb Squad Boom." Deanna Muir kon haar broer se graf op Memorial Day besoek en sy storie vertel. Foto deur Eden Brown.
'Travis wou nie sy werk en sy middele verloor om sy gesin te onderhou nie. Hy was mal oor sy werk en wou in die diens voortgaan. Hy het dus nie die nodige hulp gekry nie. Ons moet seker maak dat u nie gestraf word as u hulp soek nie. " - Deanna Muir, suster
Deanna Muir sit saam met haar man, Daniel, haar arm om die grafsteen van haar broer, Travis Staats, soos 'n suster, toevallig liefdevol. Staats was 'n slagoffer van die Irak en Afghanistan oorloë. Dit was Memorial Day 2021 in die Arlington National Cemetery, en die erns van hierdie graf van 'n man wat in 1987 gebore is en dood was voor 30 jaar, het nie ander besoekers verloor nie, wat omgesien het en die gesin se hartseer, nog vars, van Staats se dood gesien het in 2015.
Hy het begin as 'n sluipskutter in die Amerikaanse mariniers, wat in albei teaters diens gedoen het, en het daarna by die Amerikaanse weermag aangesluit in die hoop om by die Green Berets uit te kom. 'Hy was altyd op soek na die volgende uitdaging', het sy suster gesê. 'Hy wou so hoog as moontlik gaan.'
SPC Staats was 'n gevegsingenieur op 'n bomgroep wat op 26 November 2011 'n pad van IED's in die Nangarhar -provinsie in Afghanistan skoongemaak het. Die intelligensie wat hulle gehad het, was soms reg en soms verkeerd, en soos Staats self gesê het, "soms sou die IED wees net 'n sentimeter van waar dit moes wees. " Dit was die dag toe Staats se geluk opraak.
Maar Staats is nie in Afghanistan dood nie. Hy het sy eie lewe geneem, vier jaar later, nadat hy na die Verenigde State teruggekeer het om te herstel van die bombardement van sy Hummer. Nadat hy die volle impak van sy toere in die oorlogsgebied gevoel het, met depressie en PTSD gesukkel het, kon hy nie hulp vra nie, óf omdat hy bang was om sy militêre rekord te verwoes, óf omdat hy as man gedink het dat hy in staat sou wees om dit self te hanteer.
Hy het 'n vrou, twee kleuters, sy suster en sy gesin agtergelaat. Nie een van hulle het vermoed dat hy selfmoord pleeg nie. Almal van hulle het 'n dag of twee met hom gepraat voordat hy gesterf het, selfs die nag toe hy gesterf het, en hy was opgewonde en soos altyd was die een in die gesin waarna almal sterkte en 'n positiewe gesindheid gehad het. 'Hy was die minste kans om dit te doen,' het Deanna gesê. "Ons het geen idee gehad nie."
Staats vertel van die dag toe hy beseer is in 'n National Geographic Eyewitness War -episode genaamd "Bomb Squad Boom." Sy Go-Pro volg die bomgroep terwyl hy sy verhaal vertel-'n jong, selfversekerde, selfs humoristiese realis. 'Die roete wat ons skoongemaak het, het vanaf ons basis gelei, en daar was baie verkeer vanaf die basis wat na ander gebiede gegaan het. Ons taak was roeteopruiming, sodat almal wat die pad gebruik veilig gebly het.' Maar dit was gevaarlike werk, en Staats merk in die video op dat elke keer as hy uitgaan: "Ek het in my kop geweet dat ek nie terugkom nie."
Sy sensitiwiteit oor sy rol kom deur wanneer hy ook verduidelik dat die Taliban in daardie gebied daar was om Amerikaanse personeel dood te maak. Terwyl hy die verhaal vertel, het sy groep gesien hoe 'n Predator twee Taliban -opstandelinge doodmaak wat 'n IED op die pad neergesit het.
'Mense sê ons is siek, sommige mense sê ons is mal. Maar as die roofdier nie die vyand uitgehaal het nie, sou hulle nog 'n IED neergelê en ons doodgemaak het. Jy moet jou gedagtes afstem op sulke dinge om jou te help om te gaan. " Die video's in die National Geographic -reeks wys hoe jonk hierdie soldate is en hoe hulle met die missie voortgaan, selfs as een van die brommers opblaas en hul spanlede per helikopter onderweg is.
Daardie dag het Staats gedink dat hy 'n paar minute het voordat hulle by die IED kom wat die intelligensie aangedui het, en hulle sou ontlont, en hy gryp 'n MRE (Maaltyd gereed om te eet) en dink: 'Boy, dit sou 'n vreeslike laaste maaltyd wees! " Dit is toe sy brummer oor 'n IED gaan waarvan hulle nie geweet het nie. Staats het traumatiese breinbeserings opgedoen en is in Duitsland in die hospitaal opgeneem totdat hy na die Verenigde State teruggekeer het
'Hy was nooit dieselfde na die oorlogsdiens nie,' het Deanna gesê. Maar dit was so subtiel dat niemand opgemerk het hoe anders hy was nie. Hy het fisies herstel, maar geestelik sukkel hy. Niemand het geweet dat hy agtervolg was deur wat hy in die oorlog gesien en gedoen het deur elke dag op die rand te leef nie. Staats was soos baie ander oorlogsveeartse, hy het net nie daaroor gepraat nie.
WAT WIL sy suster anders doen as diegene wat terugkeer met PTSD en geestesgesondheidskwessies uit Afghanistan en Irak?
'Ek wil beslis die stigma van geestesgesondheidskwessies verminder,' het sy gesê. 'Mense dink as u geestesgesondheidsprobleme het, is u swak of ongeskik. Niemand wil daaroor praat nie. En die tweede ding is: ek sal seker maak dat die terugkerende weermag die nodige berading kry. Travis was bang om sy klaring te verloor as hy hulp soek vir sy emosionele probleme. Hy wou nie sy werk en sy vermoë verloor om sy gesin te onderhou nie. Hy was mal oor sy werk en wou in die diens voortgaan. Hy het dus nie die hulp gekry wat hy geweet het hy nodig het nie. Ons moet dus sorg dat u nie gestraf word as u hulp soek nie. "
'N Organisasie genaamd Stop Soldiers Suicide rapporteer meer as 114 000 sterftes as gevolg van selfmoord van veterane sedert 2001, en sedert 2006 was daar 'n toename van 86 persent in selfmoordsyfer onder 18-34-jarige manlike veterane.
Deanna en Daniel het nog 'n rede gehad om die begraafplaas op Memorial Day te besoek. Hulle is albei in die lugmag. Sy is 'n eerste klas Airman wat pas die basiese opleiding voltooi het en het haar opleiding as fotojoernalis by Fort Meade begin, haar man is ongeveer 8 jaar in die lugmag, en is 'n personeelsersant met 'n radio -ingenieurswese en SATCOM -agtergrond. Hulle is geskei vir die pandemie, en noudat hulle albei ingeënt is, kon hulle in Washington vergader vir 'n langverwagte reünie. Hy het haar langafstand deur Basic afgerig, vir die honde en haar motor gesorg, en sy het deur die opleiding gegaan en na 'n gradeplegtigheid vol leë sitplekke gegaan. Hy het van hul tuisstaat Georgia af gery om die langnaweek te besoek.
Die hartseer van 'n ontydige dood eenkant, hulle sien uit na hul loopbane in militêre diens terwyl hulle ook die herinnering aan Travis Staats koester. Om hul land te dien en om ander te dien wat gedien het, is net 'n deel van wie hulle is.
Geskiedenisinligting is 'n agtergrond en geskiedenis oor die ligging. Dit is bedoel as 'n basiese opsomming. Onder die geskiedenisrekords vind u bronne waarop u kan klik om meer inligting te vind. Daar kan verskeie geskiedenisrekords per plek wees.
George Washington Parke Custis, kleinseun van Martha Washington, het die grond wat nou die Arlington National Cemetery is, in 1802 verkry en begin met die bou van Arlington House (die naam is uiteindelik afgelei van die dorpie Arlington, Gloucestershire, Engeland, waar Custis se familie oorspronklik was van). Die boedel het oorgegaan na die dogter van Custis, Mary Anna, wat met die Amerikaanse weermagoffisier Robert E. Lee getroud is. Custis se testament het Mary Lee 'n "erfenis van die lewe" gegee, sodat sy die res van haar lewe op Arlington Estate kon woon en bestuur, maar haar nie in staat gestel het om 'n deel daarvan te verkoop nie. By haar dood gaan die landgoed Arlington oor na haar oudste seun, George Washington Custis Lee.
Toe Virginia aan die begin van die Amerikaanse burgeroorlog van die Unie afskei, bedank Robert E. Lee op 20 April 1861 sy kommissie en neem bevel oor die gewapende magte van die Statebond van Virginia, en word later bevelvoerder van die Army of Northern Virginia . Op 7 Mei het troepe van die Virginia -milisie Arlington en Arlington House beset. Met die konfederale magte wat die hoë grond van Arlington beset het, het die hoofstad van die Unie 'n onhoudbare militêre posisie gelaat. Hoewel sy nie bereid was om Arlington House te verlaat nie, het Mary Lee geglo dat haar landgoed binnekort deur federale soldate herower sou word. Daarom begrawe sy baie van haar gesinsskatte op die terrein en vertrek op 14 Mei na die boedel van haar suster in Ravensworth in Fairfax County, Virginia, op 3 Mei. Virginia, van alle troepe wat nie lojaal is aan die Verenigde State nie. McDowell het Arlington op 24 Mei sonder opposisie beset.
By die uitbreek van die burgeroorlog is die meeste militêre personeel wat in die geveg naby Washington, DC gesterf het, begrawe op die Amerikaanse soldate begraafplaas in Washington, DC, of ​​Alexandria begraafplaas in Alexandria, Virginia, maar teen die einde van 1863 was albei amper vol . Op 16 Julie 1862 het die kongres wetgewing goedgekeur wat die Amerikaanse federale regering gemagtig het om grond vir nasionale begraafplase vir militêre dooies aan te koop, en die Amerikaanse weermagkwartiermeester -generaal aan die stuur van hierdie program gestel. In Mei 1864 het die Unie -magte 'n groot aantal dooies gely in die Slag van die Wildernis. Kwartiermeester -generaal Montgomery C. Meigs het beveel dat 'n ondersoek na geskikte plekke vir die oprigting van 'n groot nuwe nasionale militêre begraafplaas gedoen moet word. Binne enkele weke het sy personeel berig dat Arlington Estate die geskikste eiendom in die omgewing is. Die eiendom was hoog en vry van vloede (wat grafte kan opgrawe), dit het 'n uitsig op die distrik Columbia, en dit was esteties aangenaam. Dit was ook die tuiste van die leier van die gewapende magte van die Konfederale State van Amerika, en die ontkenning van Robert E. Lee se gebruik van sy huis na die oorlog was 'n waardevolle politieke oorweging. Die eerste militêre begrafnis in Arlington, vir William Henry Christman, is op 13 Mei 1864, naby wat nou die noordoostelike hek in Afdeling 27. is, gemaak, maar Meigs het eers amptelik toestemming gegee om begrawe te word tot 15 Junie 1864. Arlington sy begrafnispraktyke nie gedegregeer word totdat president Harry S. Truman op 26 Julie 1948 uitvoerende bevel 9981 uitgevaardig het nie.
Die Old Guard vervoer die kissie van die tweede sersant-majoor van die weermag George W. Dunaway wat met volle militêre eer op die Arlington National Cemetery begrawe is.
Die regering het Arlington teen 'n belastingverkoping in 1864 vir $ 26,800 aangekoop, gelykstaande aan $ 420,000 vandag. Mevrou Lee het nie persoonlik verskyn nie, maar eerder 'n agent gestuur om die eiendomsbelasting van $ 92,07 (gelykstaande aan $ 1,400 vandag) betyds op die landgoed te betaal. Die regering het haar agent van die hand gewys en geweier om die tender te aanvaar. In 1874 het Custis Lee, erfgenaam van sy oupa se testament, die landgoed in trust aan sy ma oorgedra, die Verenigde State gedagvaar met die eienaarskap van Arlington. Op 9 Desember 1882 beslis die Amerikaanse hooggeregshof 5-4 in Lee se guns in die Verenigde State teenoor Lee, en besluit dat Arlington sonder behoorlike proses gekonfiskeer is. Na die besluit het die kongres die boedel aan hom teruggegee, en op 3 Maart 1883 verkoop Custis Lee dit vir $ 150,000 (gelykstaande aan $ 3,342,727 in 2018) aan die regering tydens 'n ondertekeningseremonie met oorlogssekretaris Robert Todd Lincoln. Die land het toe 'n militêre reservaat geword.
President Herbert Hoover het op 30 Mei 1929 die eerste seremonie van die nasionale gedenkdag in die Arlington National Cemetery gehou.
Die kans is groot dat as u ronddwaal, sal u besoekers sien kniel by 'n graf of 'n briefie of blom agterlaat om 'n geliefde te onthou. U kan in die verte 'n grafdiens aan die gang sien, 'n goggel hoor wat 'Taps' speel, of geskrik word deur geweerskote, wat gebruiklik is vir militêre begrafnisse. Of u kan ses perde stadig en plegtig aan 'n kastrol trek met 'n vlaggetrapte kis vir 'n eerbetoning.
Tekens rondom die begraafplaas dra die woorde "Stilte en respek", om rouklaers ruimte en privaatheid te gee.
Valblare lê tussen die grafstene by die Arlington National Cemetery in Arlington, Va., Op 28 Oktober 2010. Die begraafplaas kry tussen 3 miljoen en 4 miljoen besoekers per jaar.
Fotokrediet: Jacquelyn Martin/AP
Die Arlington Nasionale Begraafplaas is daagliks oop van 8 tot 17 uur, van Oktober tot Mei (en tot 19:00, van April tot September). Toegang is gratis.
Stop in die verwelkomingsentrum vir 'n gratis kaart en advies oor die vind van plekke van besondere belang. Die begraafplaas is 'n vierkante kilometer, sodat u 'n paar uur kan besoek. Wees voorbereid op heuwels en baie stap.
Hop-on, hop-off trollies met vertelde toere bied 'n oorsig van die terrein met stop by sommige van die mees besoekte plekke. Kaartjies kos $ 12 (afslag vir kinders, veterane, militêre personeel en bejaardes).
Die blou lyn van Washington, DC, Metrorail, stop by die Arlington National Cemetery. As u ry, is 'n parkeergarage op die perseel toeganklik vanaf Memorial Avenue.
Die historiese herehuis van Arlington House word op 17 Julie 2014 op die Arlington National Cemetery in Arlington, Va, gesien.
Fotokrediet: Cliff Owen/AP
ROBERT E. LEE EN JOHN F. KENNEDY
Arlington House, ook bekend as die Robert E. Lee Memorial, is op 'n heuwel wat uitkyk op die Kennedy -graf. As u voor die huis staan, kan u die middestad van Washington sien met die wit obelisk van die Washington Monument in die verte.
Die Lee -huis, bestuur deur die National Park Service, het fassinerende verbindings met George Washington en die burgeroorlog. Die grond waar die begraafplaas nou sit, was oorspronklik 'n slawe-plantasie uit die 19de eeu wat die aangenome kleinseun van George Washington, George Washington Parke Custis, besit. Custis se dogter trou met Robert E. Lee, die leier van die Konfederale Weermag. Tydens die Burgeroorlog het die troepe van die unie die landgoed beset en begin om soldate daar te begrawe. Lee se gesin het nooit teruggekeer nie, en in 1882 het die Amerikaanse hooggeregshof die regering beveel om hulle te vergoed. Twee hutte agter Arlington House vertel die verhaal van Afro-Amerikaners-beide slawe en vrye-wat daar gewoon en gewerk het.
Die Kennedy -graf het merkers vir die vermoorde president, sy weduwee, Jacqueline Kennedy Onassis en ander familielede. Die beroemde aanhaling van JFK, 'Vra nie wat u land vir u kan doen nie, vra wat u vir u land kan doen', is naby gegraveer.
'N Grafwag loop op 22 Oktober 2014 by die Tomb of the Unknown Soldier in die Arlington National Cemetery in Arlington, Va. Die graf is een van die mees besoekte terreine van die begraafplaas.
Fotokrediet: Manuel Balce Ceneta/AP
Die Arlington Nasionale Begraafplaas is besaai met gedenktekens. Dit bevat monumente en merkers ter ere van veterane van verskillende gevegte en oorloë, slagoffers van rampe soos die sinking van die USS Maine en die neerslag van Pan Am Flight 103, en ander wat gedien het of opgeoffer het, van Gold Star -moeders tot by die Kuswag.
Die graf van die onbekende soldaat word 24 uur per dag bewaak deur 'n marswag met 'n uniformwag, met 'n wisseling van die wag op die uur.
Baie bekende individue word hier begrawe, van Hollywood -akteurs tot Amerikaanse senatore. Maar een van die gewildste plekke die afgelope paar maande was die graf van kapt. Humayun Khan, wie se pa in Augustus tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie gepraat het. Khan is tydens die Irak -oorlog vermoor, en die verhaal van sy immigrant -Moslem -gesin en hul verlies het 'n probleem geword tydens die presidensiële veldtog. Welkom sentrum personeel is gewoond om aanwysings te gee aan sy graf, nr. 7986 in afdeling 60, waar besoekers dikwels blomme en aantekeninge agterlaat.
Die meeste Arlington-grafte is met kruise gemerk, maar ander simbole, soos die sespuntige Joodse ster en 'n wiel wat die Boeddhistiese geloof voorstel, kan gesien word. Khan se grafsteen dra 'n Moslem -sekel en ster.
Admiraal Grace Hopper, 'n pionier in rekenaartegnologie en mede-uitvinder van COBOL, word gekrediteer met die popularisering van frases soos "Dit is makliker om vergifnis te smeek as om toestemming te vra." Sy was ook die eerste persoon wat die woord 'gogga' gebruik het om 'n probleem met 'n rekenaarprogram te beskryf.
Mev Custis was die eggenoot van George Washington Parke Custis, wat oorspronklik die landgoed Arlington gebou het. Mary Lee Fitzhugh Custis se neef, Mary Randolph, is aangeteken as die eerste persoon wat begrawe is op die terrein wat later die Arlington -begraafplaas sou word.
Die vind van grafte by die Vicksburg Nasionale Begraafplaas
Grafrye van Amerikaanse soldate by die Vicksburg National Cemetery.
In Augustus 2010, tydens die voorbereiding van 'n grafplek vir 'n seldsame begrafnis van 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog op die Vicksburg National Cemetery in die Vicksburg National Military Park in Vicksburg, Mississippi, was begraafplaaswerkers ontsteld om te ontdek dat die erf reeds deur 'n kis beset is . Daar was nie 'n grafsteen of 'n rekord van begrawe in die ruimte wat daarop dui dat die erf beset was nie. Nuuskierig oor die ontdekking, het werkers 'n aangrensende erf oopgemaak, wat vermoedelik ook leeg was. Ook hierdie was beset deur 'n ongemerkte en nie -aangetekende kis. Die ongemerkte begraafplase was geleë in nuwer dele van die begraafplaas wat volgens rekords aan die begin van die veertigerjare geopen is. Die personeel van die National Park Service (NPS) in Vicksburg het dadelik begin om die grafte te identifiseer en te bepaal of daar nog ongemerkte en onopgemelde begrafnisse bestaan. NPS -argeoloë het parkbeamptes by die Vicksburg Nasionale Begraafplaas gehelp om bykomende ongemerkte en nie -aangetekende begrafnisse op te spoor, en dekades se argiewe deur te soek om die onbekende, begrawe individue te identifiseer.
In Julie 1862 het die kongres wetgewing goedgekeur wat die president bevoeg het om grond te koop waarmee nasionale begraafplase opgerig kan word vir soldate wat in diens van die Verenigde State gesterf het. Die eerste wat opgerig is, was Arlington National Cemetery in Arlington, Virginia, in 1864. Vandag is daar altesaam 146 nasionale begraafplase. Die meeste word deur die Departement van Veterane Sake deur die Amerikaanse weermag onderhou.
In 1933, met die aanvang van die herorganisasie van die regering, het die NPS 14 nasionale begraafplase geërf van die oorlogsdepartement, 'n vroeëre vorm van die huidige departement van verdediging. Vicksburg National Cemetery is een van die 14 nasionale begraafplase wat deur die NPS bestuur word. Die vroegste begrafnisse in NPS se nasionale begraafplase vind plaas op die Yorktown National Cemetery, in die Colonial National Historical Park in Virginia, wat begrawe in die rewolusionêre oorlog bevat. Boonop bevat die Chalmette National Cemetery, in die Jean Laffite National Historic Park and Preserve in Louisiana, vier begrafnisse uit die oorlog van 1812. Die oorblywende 12 dateer uit die Burgeroorlog en bevat begrafnisse van gevalle soldate daarna.
Begrafnisbesonderhede by die werk op die Vicksburg -slagveld.
Geskiedenis van die Vicksburg -begraafplaas
Vicksburg is die tuiste van 'n belangrike burgeroorlogveldtog wat van begin Maart tot 4 Julie 1863 plaasgevind het, waarin die Konfederale Weermag onder bevel van generaal John C. Pemberton Vicksburg aan generaal Ulysses S. Grant oorgegee het en die Unie -weermag noodsaaklike toegang gebied het na die Mississippirivier en die Delta -streek. Aan die einde van die beleg van Vicksburg is meer as 15 000 slagoffers versprei in begrafnisse wat haastig gegrawe is om te voorkom dat siektes versprei, met minimale hulpbronne en met min pogings om die oorledene te merk.
Aan die einde van die burgeroorlog het die Amerikaanse regering 40 hektaar grond gekoop om as die laaste rusplek te dien vir diegene wat gesterf het tydens die gevegte in en om Vicksburg. Een van die doelwitte was om soldate op hierdie stuk grond te identifiseer en te begrawe.
Teen 1875 is byna al die oorlede oorledenes van die burgeroorlog na die pas aangewese begraafplaas oorgeplaas. Marmer is gebruik om die 16 588 grafte, grafstene te onderskei om die geïdentifiseerde individue af te baken en blokke wat met 'n nommer geëtste is vir die ongeïdentifiseerde begrafnisse. In die volgende 50 jaar het die begraafplaas gegroei om meer begrafnisse van die Burgeroorlog, die Eerste Wêreldoorlog, die Tweede Wêreldoorlog en Koreaanse oorlogsveterane te huisves.
In 1961 het die Vicksburg -begraafplaas gesluit vir toekomstige begrafnisse, met uitsonderings op grafplase vir veterane en weduwees wat ruimte gereserveer het. Die Vicksburg Nasionale Begraafplaas beslaan vandag 116 versorgde hektare hoog bo die Mississippirivier en bevat meer as 18 000 begrafnisplekke: 17 077 uit die burgeroorlog - 12 909 daarvan is onbekende soldate. Die rekords dui aan dat daar 61 uitstaande voorbehoude is, hoewel sommige van die individue waarskynlik elders begrawe is op grond van die besprekingsdatum.
Identifiseer ongemerkte grafte
NPS-personeel by Vicksburg het 'n doeltreffende, maar nie-opdringerige manier nodig gehad om bykomende, ongemerkte grafte te identifiseer. Hulle het besluit dat die beste metode is om grondpeneterende radar (GPR) te gebruik. GPR is 'n nie-indringende opmetingsmetode wat deur argeoloë en geofisici gebruik word om teenstrydighede onder die oppervlak te sien. Soortgelyk aan echolokasie, waarin 'n klankgolf van voorwerpe afgestamp word om die ligging te bepaal, straal GPR elektromagnetiese golwe in die grond uit en vang die weerkaatste sein vas met 'n antenna wat aan die masjien gekoppel is. Die resultate word op 'n skerm vertoon wat die ondergrondse profiel in tweedimensionele en driedimensionele beelde vertoon. Die natuurlike elektromagnetiese eienskappe van die grond wat op die skerm vertoon word, verskyn in 'n eenvormige, ongestoorde patroon. As daar ondergrondse afwykings voorkom, soos 'n pyp of 'n dieregraaf, weerspieël dit die elektromagnetiese golwe anders as die aangrensende grond en produseer dit 'n merkbare patroon wanneer dit op die skerm vertoon word.
Om die beste resultate te behaal, sleep tegnici die masjien langs transekte in 'n rasterveld. As u na begrafnisse soek, is dit belangrik om die oriëntasie van die sein wat uitgestuur word in ag te neem met die oriëntasie van die begrafnis in ag. Om parallel met 'n graf te loop, sal nie 'n weerspieëlde radarsignaal vertoon nie, maar ook loodreg op 'n graf loop, daarom sal 'n tegnikus oor dieselfde plek gaan om die beste beeld te kry. Tegnici stel dan verskeie databeelde saam uit die resultate en ontwikkel 'n gelaagde beeld wat die inhoud van die ondergrond op verskillende dieptes voorstel.
Grafiese voorstelling van radaropbrengste wat dui op moontlike nie -aangetekende grafplekke.
GPR -ondersoeke te Vicksburg
Die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs het hulp verleen om moontlike ongemerkte grafte te ondersoek. Volgens die finale NPS -verslae (McNeil, 2011) het landmeters 'n moontlikheid van 62 ongemerkte grafte binne 1,7 hektaar van die begraafplaas se grond bespeur.
In Januarie 2011 het die superintendent van die Vicksburg National Military Park, Michael Madell, hulp van die NPS Suidoos -Argeologiese Sentrum versoek om die afwykings met behulp van GPR verder te ondersoek. Toe hulle hul resultate bekyk, was daar nog 27 afwykings in hierdie klein hoeveelheid grond. Hierdie resultate van die geofisiese toetse het aan argeoloë 'n hoë waarskynlikheid gebied om opgrawings onder die grond te begin.
Opgrawings by Vicksburg
Met behulp van die GPR -analise as riglyn, het NPS -argeoloë ondersoeke onder die grond gedoen om die resultate te bevestig en die presiese aantal ongemerkte begrafnisse by die Vicksburg National Cemetery te bepaal. In die lente van 2011 het die argeoloë met 'n stelselmatige ondersoek begin kyk na obstruksies in gebiede wat afwykings in die profieloppervlakke onder die oppervlak toon. Daarna het argeoloë 'n laaigraaf gebruik om vlak opgrawe van ongeveer 24,4 duim breed te maak, gemiddeld 11,8 duim diep en tussen 6,5 voet en 88,5 voet lank. Die skraaptegniek het argeoloë die vermoë gegee om te onderskei tussen valse metings in die GPR -resultate wat deur grondtoestande, gesteentes en ander puin onder die oppervlak, en die van die werklike grafskagte, gemaak word. Parke -superintendent Mike Madell het beklemtoon dat die skraapwerk nie diep genoeg was om die werklike opgrawings wat moontlik bestaan, te versteur nie.
Vlak loopgrawe ontbloot ligter gekleurde vulsel van grafte wat nog nie opgeneem is nie.
Die vlak sloot was die doeltreffendste metode om anomalie onder die oppervlak te identifiseer. Terwyl hulle deur die grond gesif het, is 'n verskeidenheid glas-, metaal- en keramiekfragmente ontbloot. Die teenwoordigheid daarvan dui daarop dat daar moontlik 'n vroeëre struktuur op hierdie plek bestaan ​​het, en dit is verantwoordelik vir enige skewe GPR -resultate. Ondanks die versteuring wat in die resultate verskyn het, kon argeoloë vasstel dat nege ongemerkte begrafnisse in hierdie gebied was.
Graafskraap in 'n ander deel van die begraafplaas het 'n gevlekte, baie rotsagtige grondmatriks getoon, tipies die gevolg van die opvulling van bouprojekte. Dit verklaar die groot hoeveelheid steurnis en vals identifikasies in die GPR -resultate. Argeoloë kon genoeg van die gevlekte vulsel skei en nog een ongemerkte graf gevind.
Die gekombineerde GPR- en ondergrondse toetsbenadering was suksesvol. Nadat 83 loopgrawe gedeeltelik opgegrawe is, was 'n totaal van tien waarskynlike ongemerkte begrafnisse, benewens die oorspronklike twee wat 'n jaar tevore ontbloot is wat die ondersoeke veroorsaak het, binne ongeveer 273 voet van die grond geleë. 'N Laaste uitstaande begraafplaas bestaan ​​met slegs 'n klein sementblok en 'n gedeeltelike getal in die blok gegraveer. Hierdie persoon is ingesluit as die dertiende onbekende begrafnis.
Identiteit van die onbekendes
Die ligging van nog 13 voorheen onbekende grafte was 'n onverwagte en opwindende vonds. NPS -personeel het probeer om die anonieme persone wat begrawe is, te identifiseer. As gevolg van die verloop van tyd, was daar min hoop om eerstehandse inligting te bekom oor begrafnisse wat in 'n stuk grond wat in die twintigste eeu verkry is, moontlik dateer uit die veertigerjare.