Vurige onthou – Lekkervurigeaffêre
Date: January 27, 2021Author: Lekkervurigeaffêre 10 Comments
Brand op Eerstelingplaas 2011
Scrapy se Maandag = Wasdag Uitdaging No 43 vra ons moet oor brand vertel. Nou daar is sonbrandstories en dan is daar vuur stories.
Een het uit die onthouboks gespring toe die berigte van die vreeslike brande in Knysna en omstreke, in 2017 se winter ons bereik. Ek deel weer 'n gedeelte van die blog (en vir die hele onthou, lees hier https://lekkervurigeaffere.blog/2017/06/11/vuur/ )
"Die dennenaalde en dooie takke het 'n brosdroë, roesrooi tapyt deur die plantasie oop gegooi. Dit was winter, brandtyd. My pa was die saagmeulebestuurder by Millsite, 'n bosbou gemeenskap so in 'n kom gelê het, omring deur derduisende dennebome. Naby Piggs Peak in Swaziland.
Die Sondagoggend rustigheid word skril deur die loei van die brandsirene verbreek. Ek onthou hoe my pa na die luiende telefoon toe drafstap, antwoord, verbleek en my ma nader roep.
Ons staan binne minute gereed, my swartkop kleutersussie en ek, elkeen met ons gunsteling trooskomberse en teddies, en pa se portefeulje met al ons paspoorte, en dokumente bo in ons enigste reistas met ons klere en tandeborsels.
Daardie oer angs, die naakte vrees, die geweld van naderende vlamme en die suis geluid saam met knetternede vonke, is in my geheue vasgesweis. Mens vergeet dit nie."
Daar is ook ander brande wat my by bly.
Die ontploffing in ons lieflike houthuis se kombuis na 'n blerrie muis die gaspyp deurgeknaag het. Gelukkig was my ma weg van die stoof toe die ongeluk gebeur het. Ons hele familie is sedertdien lugtig vir gas.
Toe Bab in die laerskool was, en een of ander groot rugby, ek dink dit was die wêreldbeker van 1991 en die wedstryde op ongoddelike ure uitgesaai is, het Rots besluit om slaptjips in 'n vlak pan olie te maak. Dis nou vroegoggend voor bidtyd, na rugby en wat ookal hy en buurman oorkant die straat tydens die 80 minute ingeneem het. Ons vroumense het rustig geslaap, want mens moet werk en skool die volgende dag.
My man het "in die sitkamer gaan rus" terwyl die olie opwarm. Nodeloos om te sê, ek en hy het gelyk wakker geskrik van verstikkende rook. Wat 'n gemors. Gelukkig het ons onthou van 'n deksel oor die pan kry. Die gordyne wat aan die brand geslaan het en die swart roet op die mure en plafon, kon darem vervang word danksy versekering. Ons is nou "airfryer" tjipsmakers!
'n Ander brand in my onthou is op die mooie Eerstelingplaas teen die Ysterberg. Die foto hierbo vertel daarvan. Ons vriend het 'n suurlemoenboord op die plaas aangelê. Derduisende bome en die mooie berg, waar arende sweef en jy die bobbejane hoor speel.
Dit was vroeg lente en nog vuurhoutjiedroog. Die goud besig om aan die bome te bot. Heel week het ons die rook aan die anderkant van die berg sien borrel. Seker gemaak die brandpaaie is skoon en dat die watertenks op die sleepwaens regstaan.
Elke dag kom die rook nader. Tot een môre toe die wind opsteek, en voor jy kon oggknipper is die veld oral om ons aan die vlam. Niemand in die omtrek kom help nie. Praat van buurskap. Dit daar gelaat. Die plaasbestuurder, personeel en Rots en mense uit die dorp het ingespring en ek het gebid en honde kalm gehou en kos en water aangery.
Die brand het mens en dier getoets daardie dag. Asembenemend toe die luiperd uit die rook voor die vlamme uitgestorm kom, tussen ons deur. Sonder om links of regs te kyk, een doel voor oë: Kom weg voor die hitte.
Die boord het danksy almal se harde werk net 'n paar verskroeide blare aan die rye bome naaste aan die veld, skade gely.
NS. Die sonbrandstories is in sproete op my rug vir ewig vasgebrand. Al wat ek daaroor kan sê is dit was seer, en lesse swaar geleer. Ek is maar tevrede dat ek bleek moet wees. My blogmaat Kameel se sonbrand relaas is epies. Gaan lees!
Previous Previous post: 'n Bidboom en swart sak is al wat ek het…en die alfabet
Next Next post: Sandput 2: So by my kool
10 thoughts on "Vurige onthou"
Ek het nou op jou ou blog kommentaar gelewer. Vuur is definitief nie iets om mee te speel nie. Julle liefde vir braai het darem nie in die slag gebly nie 😊
Nee, daai tipe vuurliefde, vir die braai nou, dink ek is geneties.🤣🤣
Dit was nou sommer 'n lekker boeiende vertelling Lekkervurig. Ek het sommer saam met jou warm gekry en angstig gevoel.
Daai gevoelens wel steeds op as ek veldbrande sien.
Jou beskrywing van die luiperd wat uit die rook storm, laat my dit so duidelik sien!
Dit was 'n rare oomblik
Sjoe jy het darem beslis angstige vuur/ brande beleef. Ek onthou ook nog wintertyd en daardie eerste rokie wys dat n veldbrand begin is hoog in berge. Dis meestal met n valkoog doogehou omdat dit onbekombaar is om te blus. Dankie dat jy weer jou onthoue gedeel het.
Jy is my inspirasie wat so getrou met jou blog aktiwiteite voortgaan. 'n Reddingsboei in hierdie vreemde tyd en voorbeeld.💝💐
Baie dankie vir jou mooi woorde. Ek het ook maar baie aanmoediging nodig. Elke keer as ek sien daar is nie veel reaksie nie dan dink om oor te slaan maar dan dink ek veral aan Kameel wat ook altyd getrou skryf. Jy maak dit ook die moeite werd as jy so deelneem. Alles gaan net om net vir n rukkie te verdiep in die skryfstukkie.