Melzack en Casey (1968) het pyn in terme van drie dimensies beskryf: Die sensories-diskriminatiewe (die ervaring van die intensiteit, lokaliteit, kwaliteit en duur van die pyn), die affektief-motiverende (ongemak en drang om daarvan te ontsnap) en die kognitief-evaluerende (waaronder kulturele waardes, aftrek van die aandag en hipnotiese suggestie). Die outeurs het voorgestel dat die intensiteit van pyn en die ervaring van ongemak (dus die eerste twee dimensies) nie slegs bepaal word deur die intensiteit van die pynlike stimulus nie, maar dat “hoër” kognitiewe aktiwiteite die ervaring van pyn kan beïnvloed. Derhalwe kan die opwinding of spanning wat byvoorbeeld tydens oorlog of sport ervaar word, die sensories-diskriminatiewe en affektief-motiverende dimensies blokkeer. Suggestie en plasebo’s, byvoorbeeld, sal die affektief-motiverende dimensie moduleer. Natuurlik sal ons haar anoniem hou. 'n Gawe cherrie inderdaad. As die mens na die 'nee' luister en die 'ja' weet, sal sy lig hom wys: 'Ja'. dit, '' Dit is die beste.