Where in the World? - Astrodienst Guest user u1336841547
26-Jun-2017, 02:31 UT/GMT Ingeligte toestemming is 'n fundamentele idee-sommige mag dalk sê 'n naby obsessie (Emanuel, Wendler, and Grady 2000; Manson and O'Neill 2007) -in navorsingsetiek. Die eenvoudigste weergawe van navorsingsetiek sê: "ingeligte toestemming vir alles." Hierdie eenvoudige reël is egter nie in ooreenstemming met bestaande etiese beginsels, etiese regulasie, of navorsing praktyk. In plaas daarvan, navorsers moet kan, en doen volg 'n meer komplekse reël: ". 'N vorm van toestemming vir die meeste navorsing"
In die eerste plek om verder te gaan as té simplisties idees oor ingeligte toestemming, ek wil hê jy moet meer oor veldeksperimente vertel om diskriminasie te bestudeer (hierdie is gedek 'n bietjie in Hoofstuk 4 sowel). In hierdie studies, vals aansoekers wat verskillende eienskappe-soos 'n man of vrou-aansoek te doen vir verskillende bane. As 'n tipe van aansoeker kry gehuur teen 'n hoër koers, dan navorsers aflei dat daar diskriminasie in die aanstelling proses kan wees. Vir die doeleindes van hierdie hoofstuk, die belangrikste ding oor hierdie eksperimente is dat die deelnemers in hierdie eksperimente-die werkgewers-nooit voorsien toestemming. Trouens, hierdie deelnemers aktief mislei word deur die valse aansoeke. Tog, veldeksperimente om diskriminasie te bestudeer is uitgevoer in ten minste 117 studies in 17 lande (Riach and Rich 2002; Rich 2014) .
1) die beperkte skade aan die werkgewers, 2) die groot sosiale voordeel van 'n betroubare maatstaf van diskriminasie, 3) die swakheid: Navorsers wat gebruik veldeksperimente om diskriminasie te studeer het vier funksies van hierdie studies wat gesamentlik maak hulle eties toelaatbaar geïdentifiseer van ander metodes van meting diskriminasie, en 4) die feit dat misleiding nie sterk in stryd met die norme van daardie instellings (Riach and Rich 2004) . Elkeen van hierdie voorwaardes is van kritieke belang, en het geeneen van hulle nie tevrede is nie, sal die etiese geval meer uitdagend wees. Drie van hierdie eienskappe kan afgelei word uit die etiese beginsels in die Belmont Verslag beperkte skade (partydig en Weldadigheid) en 'n groot voordeel en swakheid van ander metodes (Weldadigheid en Justisie). Die finale funksie, nie-skending van kontekstuele norme, kan afgelei word uit die Menlo Verslag se ontsag vir die wet en openbare belang. Met ander woorde, aansoeke indiensneming is 'n instelling waar daar reeds 'n paar verwagting van moontlike bedrog. So, moenie hierdie eksperimente nie besoedel 'n reeds ongerepte etiese landskap.
Benewens hierdie-beginsels gebaseer argument, het dekades van IRBs ook tot die gevolgtrekking gekom dat die gebrek aan toestemming hierdie studies is in ooreenstemming met die bestaande reëls, in die besonder Gemeenskaplike Reël §46.116, deel (d). Ten slotte, het die Amerikaanse howe het ook die gebrek aan toestemming en misleiding in veldeksperimente om diskriminasie te meet (No. 81-3029. Verenigde State Hof van Appèl, Sewende Circuit). So, die gebruik van veldeksperimente sonder toestemming is in ooreenstemming met bestaande etiese beginsels en bestaande reëls (ten minste die reëls in die VSA). Dit redenasie is deur die breë sosiale navorsing gemeenskap, dosyne IRBs, en deur die Amerikaanse Appèlhof. So, moet ons die eenvoudige reël verwerp "ingeligte toestemming vir alles." Dit is nie 'n reël dat navorsers volg, of is dit 'n reël dat navorsers moet volg.
Beweeg buite "ingeligte toestemming vir alles" laat navorsers met 'n moeilike vraag: watter vorme van toestemming nodig is vir watter soort navorsing? Natuurlik, is daar 'n aansienlike voor debat rondom hierdie vraag, hoewel die meeste daarvan is in die konteks van mediese navorsing in die analoog ouderdom. Opsomming van die debat, Eyal (2012) skryf:
'N Belangrike insig uit hierdie voor debat is dat ingeligte toestemming is nie alles of niks; Daar is sterker en swakker vorms van toestemming. In sommige gevalle, blyk sterk ingeligte toestemming nodig nie, maar in ander situasies, swakker vorms van toestemming kan gepas wees. Volgende, sal ek drie situasies waar navorsers sal sukkel om ingeligte toestemming te verkry van alle betrokke partye en 'n paar opsies in daardie gevalle beskryf.
Eerstens, soms vra deelnemers om ingeligte toestemming te voorsien kan die risiko's wat hulle in die gesig staar verhoog. Byvoorbeeld, in Encore, vra mense wat onder onderdrukkende regerings om toestemming te gee aan hul rekenaar gebruik vir meting van Internet sensuur kan diegene wat saamstem 'n verhoogde risiko plaas. Wanneer toestemming lei tot 'n verhoogde risiko, kan navorsers verseker dat inligting oor wat hulle doen publiek is en dat dit moontlik is vir deelnemers om te verhoed dat. Ook, kan hulle toestemming vra van groepe wat die deelnemers (bv, nie-regeringsorganisasies) verteenwoordig.
Tweede, soms met volle ingeligte toestemming voor die studie begin kan die wetenskaplike waarde van die studie in gevaar stel. Byvoorbeeld, in Emosionele Contagion, as deelnemers geweet het dat navorsers 'n eksperiment oor emosies is besig, hierdie dalk hul gedrag verander. Weerhouding van inligting van die deelnemers, en selfs hulle wat verlei is nie ongewoon in sosiale navorsing, veral in die laboratorium eksperimente in sielkunde. As ingeligte toestemming is nie moontlik voor 'n studie begin, navorsers kon (en gewoonlik doen) deelnemers debrief na die studie is verby. Ontlonting algemene sluit verduidelik wat werklik gebeur het, remediëring enige skade, en die verkryging van toestemming na die feit. Daar is 'n debat egter oor of ontlonting in veldeksperimente is gepas, as die ontlonting self skade aan deelnemers kan veroorsaak (Finn and Jakobsson 2007) .
Derde, soms is dit logisties onprakties om ingeligte toestemming te ontvang van almal geraak deur jou studie. Byvoorbeeld, dink 'n navorser wat verlang om die Bitcoin blockchain studeer (Bitcoin is 'n crypto-geldeenheid en die blockchain is 'n rekord van alle Bitcoin transaksies (Narayanan et al. 2016) ). Sommige mense wat Bitcoin gebruik te verwag en wil anoniem, en 'n paar lede van die Bitcoin gemeenskap kan beswaar maak teen sekere vorms van navorsing oor hul gemeenskap. Ongelukkig is dit onmoontlik om toestemming van almal wat Bitcoin gebruik omdat baie van hierdie mense is anoniem te verkry. In hierdie geval, kan die navorser probeer om kontak 'n voorbeeld van Bitcoin gebruikers en vra vir hul ingeligte toestemming.
Hierdie drie redes waarom navorsers nie dalk in staat wees om ingeligte toestemming groter risiko te ontvang, in gevaar navorsing doelwitte, en logistieke beperkinge-is nie die enigste redes wat navorsers sukkel om ingeligte toestemming te verkry. En, die oplossings wat ek voorgestel-die publiek oor jou navorsing, sodat 'n opt-out, soek toestemming van derde partye, ontlonting, en op soek na toestemming van 'n monster van die deelnemers-mag nie moontlik is in alle gevalle. Verdere, selfs al is hierdie alternatiewe is moontlik, hulle kan nie genoeg wees vir jou studie. Wat hierdie voorbeelde toon nie, is egter dat ingeligte toestemming is nie alles of niks, en dat kreatiewe oplossings kan die etiese balans van studies wat nie volle ingeligte toestemming kan kry van al geïmpakteerde partye te verbeter.
Om af te sluit, eerder as "ingeligte toestemming vir alles" navorsers moet, kan, en doen volg 'n meer komplekse reël: ". 'N vorm van toestemming vir die meeste dinge" in terme van beginsels, ingeligte toestemming is nie nodig nie voldoende is vir die beginsels respek vir Persone [ Humphreys (2015) ; p. 102]. Verdere, partydig is net een van die beginsels wat gevolg moet word gebalanseer by die oorweging van navorsingsetiek; dit moet nie outomaties oorweldig goedwilligheid, Justisie, en respek vir wet en openbare belang is, 'n punt herhaaldelik deur etici oor die afgelope 40 jaar [ Gillon (2015) ; p. 112-113]. Uitgedruk in terme van etiese raamwerke, ingeligte toestemming vir alles is 'n té deontologiese posisie wat die slagoffer van situasies soos Time Bomb (sien Afdeling 6.5) val.