In die industriële era is ekonomiese groei vergelyk met menslike vooruitgang, met die basiese aanname dat materiële groei en verbruik onvermydelik lei tot verbeterings in ons welsyn.
Oor die afgelope 45-jaar het die wêreld se bevolking verdubbel tot sewe miljard mense en die wêreld se ekonomie het amper vier keer gegroei, van US $ 11.2 triljoen tot VS $ 42.5 triljoen (www.worldbank.org). So, BBP per capita het byna verdubbel; so ons moet twee keer beter wees in terme van gesondheid, rykdom en geluk, as in die 1960s.
Sekerlik is ons deur sommige maatreëls gesonder: gemiddelde lewensverwagting het gestyg van 56 tot 70 jaar, gedryf deur 'n dertig-derde daling in kindersterftes, van 153 tot 51 per 1,000 lewende geboortes. Maar hierdie vooruitgang het gekom teen 'n koste, gedra deur die natuurlike wêreld wie se hulpbronne en vitaliteit uitgeput is. En hulle is oneweredig versprei - ten spyte van die vervaardiging van 'n derde meer kos as in 1961, bly een miljard mense arm en honger. Viervoue ekonomiese groei het steeds meer as twee biljoen mense gelaat wat minder as US $ 2 per dag leef.
Daar is dus baie in die wêreld wat aansienlik meer moet verbruik, bloot om hul basiese behoeftes te bevredig. Maar as 'n geheel geneem, verbruik die gemiddelde wêreldwye burger te veel. As diegene wat sonder behoorlike vlakke van instandhouding, behuising en gesondheid moet bereik, moet diegene wat tans die vet geniet, minder verbruik. Maar dit word nie wyd aanvaar nie.
Stygings In Inkomste het Produksie Afnemende Opbrengste Produseer
ontledings uitgevoer oor 189 lande bevestig dat die lewe tevredenheid skerp styg met enige styging in inkomste teen 'n baie lae BBP per BBP. Hierdie helling is steil, maar bo 'n verrassend lae drumpel van ongeveer US $ 10,000, bring welvaart dalende opbrengste vir lewensbevrediging.
Bo 'n sekere, redelik lae punt,
stygende rykdom se voordelige effekte stadig tot stilstand.
Welstand word nie intrinsiek verbind tot welvaart en verbruik nie
So welstand, wat as tevredenheid of geluk beskou word, is nie inherent aan rykdom en verbruik, en die onverbiddelike strewe na die BBP-groei lei nie tot konsekwente welsyn in welvarende lande nie, diegene wat die drempel van maklike lewe geslaag het verbetering. Maar dit word ook nie wyd aanvaar of verstaan ​​nie. Verbruik van enige aard word gewoonlik beskou as 'n onbetwiste goed.
Hierdie ontkoppeling van welvaart en geluk is gedemonstreer in longitudinale maatreëls van lewensbevrediging sedert die middel-20th eeu. Dit kan gesien word deur dit te vergelyk met betrekking veranderinge in die BBP in sedert die 1940s teen veranderinge in die lewe tevredenheid: dit is dieselfde in die Verenigde Koninkryk, die VSA en Japan. Meer dinge lyk nie om mense meer gelukkig te maak.
Die weste het ryk geword; dit het nie gelukkiger geword nie.
Professor Tim Jackson het tot die gevolgtrekking gekom dat ons "verraai deur welvaart"En professor Partha Dasgupta het opgemerk "die skurk woord in die BBP is 'bruto' '. 'N Prioriteit moet nou wees om geleenthede te skep vir alternatiewe, uiteenlopende leefwyses, aangesien die huidige materiaalkultuur gefaal het en steeds misluk, beide die rykes en armes.
Wat is die alternatiewe vir 'bruto' groei?
Die teiken is ekonomiese groei wat meer groen groei is, wat deur die UNEP gedefinieer word as 'n mens se welsyn en maatskaplike billikheid, terwyl die omgewingsrisiko's en ekologiese skaarste aansienlik verminder word. Diep politieke verbintenis hieroor is skaars, ten spyte van die bewyse dat dit vroegtydig optree om die gevolge van klimaatsverandering teen te werk, die uitputting van hulpbronne en ekologiese vernietiging goedkoper sal wees as om later die koste te dra. A UNEP verslag tot die gevolgtrekking gekom dat slegs 2% van die wêreld se BBP in die groen ekonomie belê word, sal voldoende wees om energieverwante CO te verminder2 uitstoot voldoende om te bly binne die maksimum vlak as veilig beskou van 450 dele per miljoen.
Sommige lande, waaronder China, Denemarke, Ethiopië, Suid-Afrika en Suid-Korea, bevorder 'n groen agenda wat kan lei tot 'n nuwe industriële rewolusie. China het sedert 100 US $ 2000 miljard belê in eko-vergoedingskemas, meestal bosbou en waterbestuur. Subsidies (invoertariewe) wat in 65-lande ingestel is om hernubare energie aan te moedig, het daartoe gelei dat hernubare energie nou 17% van die wêreld se energieverbruik bereik.
Baie arm lande se inkomste word geabsorbeer deur die koste van die invoer van fossielbrandstowwe brandstof. Kenia, Senegal en Indië spandeer byvoorbeeld 45-50% van hul verdienste uit uitvoere op die invoer van energie. Deur te belê in hernieubare energie - Kenia het invoertariewe vir hernieubare ingevoer, Indië druk voort met groot sonkragparke - hierdie nasies spaar geld, word meer selfstandig en verbeter die kwaliteit van die omgewing tuis. Tog is hierdie soort groen ekonomieë wat aspirasies en verbruikspatrone wil bewerkstellig deur die verbruik van die armes te verminder en die welvaart te verminder, die welstand te verhoog en natuurlike kapitaal te beskerm, sal waarskynlik nie soos die huidige ekonomie lyk nie. Groot veranderinge is nou nodig.
Die futuristiese Koreaanse wetenskap en tegnologievisie beoog 'n gevorderde ekonomie wat gedryf word deur skoon energie, lae koolstofverbruik en groen groei. Prioriteitstegnologieë sluit in polimeerelektrolyt brandstofselle, spasie sonkrag, geïntegreerde water- en rioolbestuur, bio-olievervangings, nul-uitstootbehuising, seewater-ontsouting, draagbare robotika, vertikale plase, selfdiagnostiese materiale, outomatiese bestuurstelsels, swaaiende stede, slim stof tegnologie en roterende geboue vir die deel van sonlig en uitsig.
Sonder om te beweeg ekonomieë en verbruikers na 'n houding van "genoeg nie meer nie", materiaalverbruik en die skade wat dit veroorsaak, sal die planeet voortgaan om te groei. Maar dit vereis om te weet "hoeveel is genoeg" en leer ons almal om te erken wanneer ons dit het en om na ander vorme van nie-materiële verbruik te kyk. storievertellery, skep of deelneem aan die natuur. Samewerking sal besnoei en verbeter gemeenskapseffekte en sosiale kapitaal, wat ongelykheid verminder.
In die kern van 'n groen ekonomie sal vier beginsels wees: weerstaan ​​verbruikerswyse deur uit te kies, soos deur downshifting of vrywillige eenvoud, behou besittings vir langer voordat vervanging, maak verskillende keuses (etiese of groen verbruikerswese), en plaasvervanger materiaal verbruik met nie-materiële alternatiewe.
Konvensionele ekonomiese groei gegrond op stygende verbruik is nie aanhoudend nie, en 'n verskuiwing na 'n groen ekonomie is onvermydelik; dit is 'n vraag of dit gebeur voor of na die planeet toegesluit word op 'n pad na ernstige klimaatsverandering en ander gebeurlikhede wat potensiële onherstelbare skade aan die planeet kan veroorsaak.
Dit kan almal opgewonde raak vir plekke en besittings, wat EM Forster waargeneem het. Selfs die grootste beskawings het hul dag en afwyking, en oortuigings of maniere om te doen as fundamentele gedaal en ander aangeneem. "Omdat 'n ding nou sterk gaan, hoef dit nie vir altyd sterk te wees nie," het Margaret gesê Howard's End, "Dit mag gevolg word deur 'n beskawing wat op die aarde sal rus."
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn Die gesprek.
Jules Pretty is Adjunk Visekanselier aan die Universiteit van Essex, en Professor van Omgewing en Samelewing. Hy het verskeie boeke geskryf en geredigeer oor die vlei van die natuur en mense, en ondersoek die belangrikheid van plek en die land vir identiteit en gesondheid van individue en kulture. Sy navorsing fokus op volhoubaarheid van landbou, natuur en gesondheid, en verbruikspatrone en welsyn.
Boek aangevra in hierdie artikel:
deur EM Forster.
Die selfbelangrike verontagsaming van 'n sterwende vrou se erflating, 'n impulsiewe meisie se poging om 'n verarmde klerk, en die huwelik tussen 'n idealis en 'n materialis te help, sny almal in 'n Hertfordshire-landgoed genoem Howards End. Die lot van hierdie geliefde landhuis simboliseer die toekoms van Engeland self in EM Forster se verkenning van sosiale, ekonomiese en filosofiese tendense, soos deur drie gesinne voorgestel: die Schlegels, wat die idealistiese en intellektuele aspek van die hoër klasse simboliseer; die Wilcoxes, wat boonste pragmatisme en materialisme verteenwoordig; en die Baste, wat die aspirasies van die laer klasse beliggaam. Howards End geskryf in 1910, het internasionale lof vir sy insiggewende portret van die Engelse lewe gedurende die post-Victoriaanse era gewen.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Finansies & Careers > Voorspoed en Finansies > Rykdom sal dit nie maak jou gelukkig, maar 'n groener ekonomie Mag