Die Franse veldtog en die val van Napoleon (1814) - Die versamelings - 2022
Die Franse veldtog van 1814 word gewoonlik deur aanhangers van die tydperk as een van die fantastiesste beskou. Die ketting van oorwinnings in 'n konteks wat hoe hopeloos lyk, maak dit in elk geval een van die mees tragiese episodes van diekeiserlike epos. Na die mislukkings in Rusland en Duitsland het die Groot leër word gedwing om op sy eie grondgebied te veg om die uiters voortreflike koalisiemagte af te weer in getalle wat na alle grense stroom. 1814 is die skemer van Eerste Ryk, veg teen 'n Europese liga.
Situasieverslag in Januarie 1814
Aan die kant van die openbare mening het die moordende terugslae van 1812 en 1813 grotendeels die opkoms van sterk opposisie teen mag, oftewel oorlog, verkies. Om homself die middele van 'n teenaanval te gee, het Napoleon in 1813 belasting verhoog en die dienspligklasse verwag (die soldate wat gewerf word, word al hoe jonger), het die ontevredenheid aangevuur. Hierdie verskynsel word vererger deur swak oeste en 'n ekonomiese krisis wat sedert 1812 gelei het tot die sluiting van sake en 'n toename in die groep armes. Sekere priesters huiwer nie om die skakel te maak tussen die ongelukke van Frankryk en die gewelddadige geskil tussen die Katolieke Kerk en die geëkskommunikeerde keiser nie. Die platteland het toenemend gebrek aan arbeid en die boere vertrou nie die vouchers wat aan hulle gegee is in ruil vir gevorderde voer nie. Die openbare mening, wat moeg is vir opofferings, is meer en meer besig met die idee van 'n vinnige vrede met die bondgenote. Valse vredesverdrae, met relatief presiese sluitings, doen die rondte in die land om, indien nodig, hierdie ongeduld vir vrede verder te beklemtoon.
By hierdie pasifisme word 'n sekere vrees gevoeg vir die inwoners naby die grense wat tereg die aankoms van vyandelike leërs vrees. In Parys self oorweeg die rykstes om hul silwerware te verlaat en te smelt, terwyl ander voorsiening maak vir 'n beleg. Hierdie vrees maak die vraag na vrede des te dringender vir die Franse wat bereid is om baie toegewings te maak, beslis meer as hul soewerein. Die prefek van Finistère stuur dus terug na die bediening: ' Lees ons in 'n artikel in die Gazette de France dat die nasie vrede wil hê en dat die monarg dit ook wil hê, vra ons uself af: stem die nasie en die monarg ooreen oor die voorwaardes? Die openbare gees spreek steeds uit teen die handhawing van die verowering, sodat as ons enersyds wil hê dat ons vyande geslaan en ver van ons grondgebied af weggedryf moet word, anders lyk dit asof ons die sukses van die keiser vrees. wat nog te ver gesleep kan word, sou Frankryk uiteindelik tot 'n werklike verlies lei ».
Die opposisie teen diensplig word al hoe meer sigbaar, pamfletplakkate vermeerder, ons verberg die vuurvaste ... In November 1813 het die prefek van Seine-Inférieure berig dat die dienspligtiges ' onder die kopkop verbygaan asof hulle na die guillotine gaan, is die werwingsraadkamer vol trane ". Dit was regtig aan die einde van die jaar 1813 dat die swart legende van die Napoleontiese Ogre sy hoogtepunt bereik het. Die vereniging tussen die nasie en die leër is geneig om stadig te breek. Propaganda slaag minder en minder in die oorlog en jong mense dink meer aan die koeël of die kanonkoeël as die louere wat op hulle wag ... Opposisie teen die regime word ook geopenbaar deur 'n toenemend massiewe onthouding as die prefekte kennisgewing tydens munisipale verkiesings.
Aan die militêre kant, ná die rampspoedige Russiese veldtog, het Napoleon op die een of ander manier daarin geslaag om 'n leër waardig te herskep om hewige weerstand in Sakse te lewer. Maar die mislukking van onderhandelinge en die toetrede tot die oorlog van Autish-Hongarye saam met Rusland, Pruise, Swede en baie besette Duitse state het die geopolitieke situasie weer ten gunste van die anti-Napoleontiese magte verander. . Na hul oorwinning in Leipzig, was die koalisiemagte vry om Frankryk binne te gaan. Terselfdertyd is die Britse magte wat deur die Spaanse nasionaliste ondersteun word, in die Iberiese Skiereiland 'n oorwinning en hulle berei voor om die Pireneë oor te steek. In Italië is die situasie ook baie agteruitgegaan: die Oostenrykers vorder en Murat, maarskalk van die Ryk en koning van Napels, verraai Napoleon en kom saam met die koalisie om sy kroon te red.
Aan die begin van die jaar 1814 word Frankryk deur drie leërs bedreig:
- Veldmaarskalk Schwarzenberg se leër van Boheme (opperbevelvoerder van die koalisiemagte) met 200 000 Oostenrykers, Russe en verskillende Duitsers.
- Blücher's Silesian Army met 150,000 Russies-Oostenrykers.
- Die leër van Bernadotte, 'n voormalige Marshal van die Ryk, en kroonprins van die Koninkryk van Swede. Hy staan ​​aan die hoof van 150 000 man, maar sal slegs 'n deel van hulle betrek. Bernadotte wou die bondgenote help sonder om te veel betrokke te raak by die inval in Frankryk, omdat hy nog steeds gehoop het dat hy Napoleon sou vervang.
Om hierdie indringerleërs die hoof te bied, het Napoleon met 48.000 man op Soult se leër in Suidwes gereken, Suchet in Katalonië met 35,000 man, Eugene in Italië met 50,000 man, Augereau rondom Lyon met 20,000 man, Maison in die Noorde met 20 000 man plus die garnisoenmagte wat op verskeie plekke in Duitsland en Holland onderhou is. Hierdie magte is verdedigende magte. Om die teenaanval te lei, kondig Napoleon aan dat hy 50 000 man (70 000 meer waarskynlik) in nood bymekaar laat kom met die oorblyfsels van die troepe wat besig was met die Duitse veldtog en die troepe wat uit België en uit Spanje. Kleurvolle weermag wat op sekere punte die tyd herinner aan die revolusionêre samesmeltingsleërs waar veterane en alle jong dienspligtiges bymekaarkom. Napoleon maak ook staat op die Nasionale Garde (wat soms met die lynleër sal veg) en op die Frankiese korps wat die vyand teister. Asof hy sy troepe gerusstel te midde van die disproporsie van die magte, het Napoleon verklaar: ' 50,000 man en ek, dit is 150,000 » !
Napoleon sou op 'n winterstilstand gehoop het, maar aan die einde van Desember het die koalisiemagte die nasionale gebied betree : in stryd met die Switserse neutraliteit. Schwarzenberg het in die streek Lyon neergeslaan, Blücher het die Ryn oorgesteek en 'n deurbraak by Mainz gemaak. Marshals Marmont en Victor val terug op Saint-Dizier.
Napoleon berei hom toe voor om persoonlik die toneel te betree nadat hy die stabiliteit van mag in Parys verseker het: hy organiseer 'n regentsraad rondom Marie-Louise en stel sy ouer broer Joseph (wat egter nooit militêr geskitter het nie) aan. Generaal van die Ryk. Hulle missie is eenvoudig: om die kontinuïteit van mag te verseker terwyl die keiser hom aan die oorlog toewy, om Parys soveel as moontlik te verdedig en slegs te ontruim as die situasie wanhopig is. Om die momentum van weerstand aan te wakker, het Napoleon kommissarisse wat uit die senatore gekies is, na die leërs gestuur en die prefekte verbied om hul departemente te verlaat, selfs al sou hulle binnegeval word: laasgenoemde is uitgenooi om hulself op die naaste plek te sluit en om hou vas. Wat die adjunkte van die wetgewende liggaam betref, het die keiser wat hulle van nederlaag beskuldig het hulle aan die begin van die maand gewelddadig herinner: ' Ek het u gebel om my te help en u het u kom vertel wat u moet doen om die vreemdeling te help. Die ware verteenwoordiger van die Nasie is ek. Die troon self, wat is dit? Vier stukke goue hout bedek met fluweel? Geen ! Die troon is 'n man, en ek is die man! ". Sodra alles in die hoofstad duidelik is, kan Napoleon die stewels van 93 aantrek.
Gedurende die nag van 24 op 25 Januarie 1814 neem Napoleon die pad na die Ooste. Hy sal sy vrou en seun nooit weer sien nie ...
Einde Januarie / Februarie: die keiser op alle terreine!
Op die 25ste het Napoleon sy marshale in Châlons-en-Champagne gevind, die volgende dag het hy die leër in Vitry-le-François oorgeneem. Die keiser se plan is voorlopig eenvoudig: soos in Italië gedurende sy jonger jare, hoop hy om die verspreiding van vyandelike magte te benut om hulle afsonderlik te verslaan en hulle vrede op te lê.
Op die 27ste ontmoet hy en verslaan Blücher se voorhoede by Saint-Dizier. Die Franse het 300 tot 400 man verloor, die Russe het op hul beurt tussen 500 en 1 800 gedood en gewond, 1 800 tot 2 000 gevangenes gehad en 18 gewere verloor. Józef Grabowski getuig: " Baie gevangenes het in ons hande geval, sowel as kanonne, die vyand se romp en motors vol groot vate; hulle was vol snuif. Die hele pad was daarmee bedek. Die Russiese skatkis is ook verpletter, en bondels Russiese banknote van verskillende kleure is oor die hele pad versprei. Vir meer as duisend treë het ons op tabak en Russiese banknote geloop, waarvan die Franse soldate nie die waarde vermoed het nie. ". Die oorwinning is egter net gedeeltelik. Aan die ander kant, op die 29ste, in Brienne waar hy sy jeug op militêre skool deurgebring het, het Napoleon 'n groot oorwinning behaal. Aanvanklik het die vyandelike leër, wat bewus was van die voornemens van Napoleon ('n koerier is onderskep), hom sterk verset, die Franse infanterie het baie met die Russiese ruitery te doen gehad. Maar in die nag, om 22:00, het die manne van die Huguet-Chateaux-afdeling die park van die kasteel binnegegaan wat die stad oorheers het ... Blücher, wat in die huis aan tafel was, moes dit hewig ontruim ... Gedurende die hele nag moes die slag van strate woed in vlamme in die stad en omstreeks middernag beveel Blücher om op te tel. Daar is ongeveer 3 000 dood aan die Franse kant, en 4 000 in die opponerende geledere. Napoleon het hom gehaas om 'n persverklaring na Parys te stuur oor sy oorwinning.
Dinge het versuur toe Schwarzenberg noordwaarts opmars om Blücher te red: op pap grond, in sneeu en koue is Napoleon op 1 Februarie 1814 in La Rothière geslaan en moes hy op Troyes terugval. Die weermag trek terug, bedek deur die weerstand van die Jongwag. As ons hierdie nederlaag in die oë van die openbare mening probeer verminder, weet Napoleon dat die uur ernstig is. Toe die Chatillon-kongres op die 3de begin om oor die vredesvoorwaardes te onderhandel, sou die keiser dit oorweeg het om die voorwaardes van die bondgenote te aanvaar, naamlik die terugkeer na die grense van 1792. Blücher het van die geleentheid gebruik gemaak om na Parys te marsjeer deur die Marl. Hy het sekerlik aan sy vrou geskryf " Oor agt dae is ons beslis onder die mure van die hoofstad en Napoleon verloor sy kroon. ».
Opgemerk dat laasgenoemde weer sy magte versprei het, besluit Napoleon om hom te onderskep: op 10 Februarie vernietig hy die Russiese korps van Olsoufiev in Champaubert: verras deur Doumerc se kuiermanne, is die Russiese infanterie uiteen gesit voordat hy tyd om in vierkante te vorm. Tydens hierdie stryd het veral die baie jong Marie-Louise van die 113ste lyn opgeval. Bewyse van hul gebrek aan voorbereiding aangevul deur 'n hewige wil, sou 'n jong soldaat van hierdie regiment na Marshal Marmont gelanseer het wat sy opdrag gegee het: ' O! Ek sal goed skiet, net ek wens ek het iemand gehad om dit te laai »... Champaubert is die begin van 'n skitterende oorname van die veldtog deur Napoleon, wat nie minder nie as vier oorwinnings in vyf dae geketting het: op die 11de by Montmirail omverwerp hy die magte twee keer die aantal Sacken. Op die 12de in Château-Thierry het hy generaal Yorck verras en uiteindelik by Vauchamps is Blücher self geslaan en gedwing om op Châlons terug te val ... Hierdie reeks oorwinnings het die Franse troepe 'n bietjie balsem gegee en die publiek gerusgestel. . Byvoorbeeld na aanleiding van die oorwinning van Montmirail die Monitor sal aankondig " Na twee uur se gevegte is die hele vyandelike leër omvergewerp. Ons troepe het nog nooit meer ywer getoon nie. Die vyand wat aan alle kante ingedruk is, is voluit, infanterie, artillerie, ammunisie, alles is in ons vermoë of is omvergewerp. Die resultate is geweldig, die Russiese leër word vernietig. Dit gaan wonderlik met die keiser en ons het niemand opgemerk nie ... ". Napoleon self meen dat die hof op die platteland omgekeer is. Op die kongres van Châtillon beveel hy Caulaincourt om nie die natuurlike grense (die Pireneë, die Alpe en die Ryn) prys te gee nie. Napoleon het toe 'n geheime hoop gehad dat hierdie oorwinnings sy skoonpa, die keiser van Oostenryk, sou redeneer en dat laasgenoemde uit die koalisie sou onttrek.
Maar terwyl die keiserlike leër die leër van Blücher geslaan het, het die Boheemse leër 'n vrye hand gehad om Troyes, Nogent, Montereau in te neem ... Sommige gevorderde elemente bereik selfs Fontainebleau en neem die kasteel 'n paar uur. Opgemerk dat die vyand slegs 75 km van sy hoofstad af is, draai Napoleon om en marsjeer op Schwarzenberg. Op 17 Februarie het hy die troepe van Wittgenstein in Mormant, toe in Nangis, gestroop en hom gedwing om op Nogent terug te val. Napoleon marsjeer dan na Montereau, 'n strategiese punt by die samevloeiing van die Seine en die Yonne. Die keiser wed alles op spoed omdat hy die brûe ongeskonde wil neem. Woedend oor Victor se gebrek aan spoed vervang hy hom met Gérard. Schwarzenberg is heeltemal verbaas oor die snelheid waarmee Napoleon in aanraking gekom het. Hy stel 'n wapenstilstand voor, maar Napoleon weier, omdat hy die wapenstilstand van Pleiswitz ter nagedagtenis gehad het wat hom beslis die oorwinning tydens die Duitse veldtog gekos het. Na baie hewige gevegte het die Napoleontiese weermag daarin geslaag om die stad met sy brûe ongeskonde in te neem danksy die woedende aanklagte van Pajol se ruitery! 'N Vinnige opmars volg na Troyes agter Schwarzenberg se leër wat na die ooste terugtrek.
Om op sy beurt voordeel te trek dat Napoleon teen Schwarzenberg veg, neem Blücher die pad na Parys ... Weereens moet Napoleon omdraai om Blücher van sy agterkant af te kap. Blücher is in sy voorsprong deur Marmont en Mortier op Meaux gestuit. Die Pruisiese generaal het geweet dat sy troepe moeg was en verneem dat Napoleon hom sou ontmoet, en besluit om terug te val na die Noorde. Om nie die Aisne oor te steek nie, en weet dat die beste kaptein in Europa met hulle op die plaas aankom die voorneme om hulle te verpletter, word die leër van Silesië heeltemal gedemoraliseer ... Dit is dan dat 'n gebeurtenis die bondgenote te hulp kom: op 3 Maart 1814 Moreau, omring in Soisson, kapituleer en laat Blücher toe om skuiling te neem agter die Aisne. Buiten homself het Napoleon die teregstelling van Moreau beveel (wat nie gedoen moes word nie). Napoleon haal Blücher nietemin in en slaan hom op Craonne, maar laasgenoemde kan vrylik op Laon terugval. Napoleon agtervolg hom, maar slaag nie daarin om Laon te gryp nie, merk hy bitter op: ' die Jongwag smelt soos sneeu in die son ". Op 10 Maart het hy afgetree en Reims op 13 geneem.
Gedurende hierdie tyd het Schwarzenberg die pad na Parys hervat, maar weer teruggetrek na die Ooste uit vrees dat hy van sy agterkant afgesny sou word (veral omdat Bernadotte nie besluit om in Frankryk tot aksie oor te gaan nie), val hy op Napoleon by Arcis-sur-Aube. Maar Napoleon het nie geweet dat hy die hoofliggaam van die Boheemse leër in die gesig gestaar het nie; die geveg het ten gunste van die bondgenote gedraai, hy moes self 'n paar van die weggevoerde troepe saamtrek. Hy moet vinnig die veld opgee. Schwarzenberg aan sy kant oorskat die res van Napoleon se magte en stoot nie sy voordeel nie. Na die geveg voor Arcis-sur-Aube, vertel Narcisse Faucheur die hartseer skouspel wat op sy oë wag: " [Arcis-sur-Aube] het ons 'n treurige beeld gegee van die ongelukke van die oorlog. Byna die helfte van die stad is afgebrand. In hierdie land kom klippe skaars voor, die huise word gewoonlik in hout gebou met 'n soort wattel; daar is net die skoorstene wat in bakstene gebou is; die skoorstene het egter die vuur weerstaan ​​en in die middel van die puin van die vuur somber obeliske gevorm ».
Napoleon sien hoe sy magte met elke geveg afneem, hy weet goed dat hy meer manne nodig het om Blücher en Schwarzenberg te verslaan en sal sy plan daarom dienooreenkomstig aanpas. Die keiser beveel toe sy marshale om die paaie na Parys te hou, gedurende hierdie tyd loop hy vinnig na die ooste om die troepe uit die vestings te versamel. Parys en sy omgewing sal die aambeeld wees wat bestand is teen die bondgenote, dit sal die hamer wees wat na die vyand se agterkant terugkeer. Maar oral in Frankryk lyk die situasie hopeloos: in die Noorde word Maison gedwing om België te laat vaar, in die Suide het die Engelse Soult in Orthez geklop en op die 24ste in Toulouse aangekom, Lyon (waar die munisipaliteit geweier het om barrikades te bou). sedert die twintigste beset is, is slegs die Milanese in Italië steeds verset.
Maart: waar alles eindig ...
Op 8 Maart het die Engelse minister Castlereagh, uit vrees vir 'n ontwrigting van die koalisie, die Chaumont-verdrag laat aanvaar, wat 'n afsonderlike vrede verbied. 'N Paar dae later maak die bondgenote 'n einde aan die Châtillon-kongres.
Die tsaar Alexander I wou dit so vinnig as moontlik beëindig en die afstand van Napoleon na die ooste benut. Hy oortuig die koalisiebevel om die hallali in Parys te laat klink: op 25 Maart word Marmont en Mortier by Fère-Champenoise meegesleur. Op die 29ste was die leërs van Boheme en Silezië onder die mure van die hoofstad. Marie-Louise en Joseph het na Blois gevlug. Op 30 Maart begin die geveg, hard en desperaat, aangesien die magsbalans onmiskenbaar gunstig vir die indringers is. Laat ons kennis neem van die optrede van die studente van die Polytechnic wat met 28 gewere die troepe van Pahlen probeer opponeer: deur die Uhlans aangekla, word die studente vermoor of gevange geneem, sommige sal afgelewer word tydens 'n aanval deur French Dragons en Light Horses.
Napoleon is weer op dreef om Parys te verdedig, maar in die hoofstad het niemand al vier dae van hom gehoor nie. In twee dae is nie minder nie as 9 000 mans aan albei kante dood of gewond aan die poort van die hoofstad. In die desperate situasie het marskalk Marmont die kapitulasie van Parys onderteken.
Napoleon verneem die nuus van Juvisy, en dan onttrek hy hom na Fontainebleau. Sy marshals het hom aangebied om terug te val na die Suide, maar hy wou al die magte om Parys te herower, op hierdie punt saamtrek. 'N Groot deel van sy hoop berus op die garnisoen van Parys self wat met wapens en bagasie onttrek het: die 6de korps van Marmont.
Agter die skerms van die Chute
Agter die skerms van die sondeval is 'n man die kern van die intrige: Talleyrand. Die "lame duiwel" het toe nie meer 'n bediening gehad nie, maar was onder-grootkieser van die Ryk (' die enigste ondeug wat hy kortkom »Said Fouché) en lid van die Raad van Regency. Hierdie groot kundige in die kuns om alle regimes te oorleef sedert die begin van die rewolusie word oor die algemeen gesien as die mees opportunistiese wese van die tydperk. Emmanuel de Waresquiel, historikus wat in hierdie karakter spesialiseer, benadruk dat Talleyrand se gedragspatroon inteendeel en paradoksaal betreklik stabiel gebly het. Van begin tot einde werk Talleyrand vir 'n betreklik liberale grondwetlike monargie en om dit te doen sal hy die staatskaping van 18 Brumaire steun, want hy sal hom beywer vir die val van die Ryk ... Ten slotte bly Talleyrand getrou aan sy idees. terwyl hy sy meesters verraai het ... Toe hy die einde van die keiser naby aanvoel, wou Talleyrand in die voorste ry staan ​​om die herstel te organiseer. Bernadotte word vinnig van kant gemaak en Marie-Louise aan die bewind gehou as Napoleon vermoor sou word, is 'n moontlikheid. Die hertog van Orleans word oorweeg omdat hierdie tak van die koninklike familie goed betrokke is by die rewolusie (die vader van die hertog het die dood gestem van Louis XVI), maar dit is uiteindelik die ouer tak van die Bourbons wat hy sal steun. In hierdie keuse het die inname van Bordeaux 'n belangrike rol gespeel: die hawestad het baie gely onder die kontinentale blokkade wat onder die Ryk opgelê is, hy verwelkom met vreugde die nederlaag van die leër van die keiser en juig die hertog van Angoulême (neef van toekomstige Lodewyk XVIII) onwettig in Bayonne geland het. Talleyrand sal dan die kaart van Lodewyk XVIII speel, aangesien die aanstigter van sy terugkeer hom in staat sou stel om 'n goeie plek te behou deur homself te verlos omdat hy die sluipmoord op die hertog van Enghien beplan het en die verspreiding van kerklike eiendom georkestreer het. .. Om die bondgenote te oortuig om die Louis XVIII-kaart te speel, steun hy op twee argumente: ten eerste is die dinastie wettig en behoort dit op lang termyn stabiel te wees, tweedens, om die Louis XVI-dinastie weer op die troon te plaas, is 'n sterk teken van solidariteit. binne Europese monargieë wat almal deur rewolusionêre bewegings bedreig kan word. Om direk met die bondgenote te onderhandel, speel Talleyrand baie slinks: hy maak asof hy soos Marie-Louise en Joseph vlug (wat sy goeie wil toon in die geval van Napoleon se terugkeer ...), maar slaag daarin om 'n vriend in die Nasionale Garde het hom gearresteer en 'hom gedwing ten spyte van homself' om in Parys te bly ... Toe die tsaar die hoofstad binnekom, het Talleyrand voorgegee dat daar 'n aanval by die Elysee-paleis bestaan ​​sodat die Russiese monarg by hom kon bly. .
Talleyrand het toe 'n voorlopige regering geskep waarvan hy natuurlik die hoof geneem het ... Hy het homself omring met twee senatore, Beurnonville en Jaucourt, die voormalige Duitse ambassadeur Dalberg en die abt van Montesquiou. Hierdie nuwe regering gaan hand aan hand met 'n nuwe grondwet waarvan die opstel aan die Senaat toevertrou word. Die senatore was die sterk ondersteuners van die Ryk, maar in die uur van nederlaag het hulle die geleentheid om hul loopbane te red. Die senatore stem in om aan 'n nuwe grondwet te werk, maar stel hul voorwaardes: hul komende plek in die toekomstige regime, maar ook om die geledere en pensioene van die weermag, staatskuld, nasionale eiendom, vryheid van aanbidding en die pers te bewaar. .
Op 1 April het die munisipale raad van Parys gevra vir die herstel van Lodewyk XVIII, wat die senatore aangemoedig het om in hierdie rigting te gaan. Op 2 April het die Senaat verklaar dat Napoleon en sy gesin van die troon afgesit is en die leër en die volk van hul eed bevry het. Op die 3de het Senator Lambrechts, 'n jarelange teenstander van Napoleon, die proklamasie van verbeuring geskryf sonder om die terugkeer van die Bourbons te spesifiseer. Daar is inderhaas 'n samestellende kommissie gevorm, 'n terugkeer na die grondwet van 1791 is suksesvol voorgestel, maar dit is verwerp en uitgestel ...
Terselfdertyd stuur Talleyrand gereeld sendelinge na Fontainebleau om die personeel van Napoleon op hoogte te hou van die politieke ontwikkelinge in Parys. Caulaincourt op sy beurt gaan voort om sover moontlik 'n eerbare uittog vir die keiser te beding. Napoleon het die abdikasie 'n ruk lank ten gunste van sy seun oorweeg, maar 'n gebeurtenis het die politieke situasie verder verander tot nadeel van die keiser van die Franse: op 4 April het die 6de Korps agter vyandelike linies afgetree, Marmont het pas sy uitgang met die bondgenote. Die situasie word moeilik vir Caulaincourt wat Napoleon moet oortuig om onvoorwaardelik te abdikeer. Gedurende die dag vind daar 'n bespreking plaas tussen die keiser en die bewoners van Fontainebleau: Ney, Oudinot, Lefebvre ... Hulle weet alles van die politieke situasie, hulle weet ook dat dit nou onmoontlik is om Parys terug te neem, hou hulle vol aan hul soewerein sodat hy die abdikasie aanvaar. Napoleon gee toe, hy skryf saam met Maret en Caulaincourt sy daad van abdikasie. In die dae daarna verlaat Ney, Oudinot en Lefebvre Napoleon om by die voorlopige regering aan te sluit.
Napoleon se abdikasie het dinge vir die Senaat duidelik gemaak, en die terugkeer van koninklikes was vir hulle voor die hand liggend. 'N Teks word opgestel om 'n grondwetlike monargie te waarborg waar hulle hul poste en hul skenkings sou behou ...
Op 29 April ontvang Talleyrand uiteindelik Lodewyk XVIII, maar op 2 Mei weier hy om die konstitusie van senatore te bekragtig, maar aanvaar die idee van 'n verteenwoordigende regime. Dit sal die kompromie van die Handves wees, wat die koning aan die Franse volk verleen en wat Frankryk een van die mees liberale regimes in Europa maak. 57 Ryk-senatore verloor hul poste, insluitende Lambrechts wat die daad van verbeuring van Napoleon opgestel het ...
Wat Napoleon betref, het die Verdrag van Fontainebleau van 11 April hom die klein koninkryk Elba verleen. Die gesneuwelde en verlate deur almal probeer die gevalle Keiser dan die toneel verlaat as 'n tragiese held en probeer selfmoord pleeg in die nag van 12 op 13 April 1814. Maar die dood wil hom nie hê nie, sy dienaar word gewaarsku deur die lyding van sy meesteralarm Bertrand, Caulaincourt, Maret, Fain en die chirurg Yvan. Deur hom te laat opgooi, red hy Napoleon van die gif wat hy ingeneem het. Niemand weet dit nog nie, maar die Napoleontiese epos is nog nie verby nie ...
Die keiserlike legende
Alhoewel verlore, word die veldtog van Frankryk oor die algemeen aangebied as 'n relatief glorieryke uur van die Napoleontiese epos ... Waarom?
Heel eenvoudig omdat die reeks oorwinnings wat Napoleon behaal onverwags is, sal sommige so ver gaan as om wonderbaarlik te sê. In duidelike numeriese minderwaardigheid doen Napoleon sy vyande verpletterende nederlae toe, en 'n mens glo soms die groot ure van generaal Bonaparte in Italië te herleef. Die tragedie van die inval in Frankryk, die algemene mobilisasie wat daaruit voortvloei, het ook 'n paar wenke van die groot ure van die Franse rewolusie toe die vaderland in gevaar verklaar is. Uiteindelik, in 1814, het Napoleon 'n suiwer verdedigende oorlog gelei en sy land verdedig, wat hom 'n sekere aura gegee het. Baie aangrypende of heldhaftige tonele versoet hierdie swanesang: dit is byvoorbeeld Napoleon wat in Brienne veg, waar hy 'n gedeelte van sy jeug deurgebring het en waar hy amper deur 'n trop kosakke vermoor is, of selfs Napoleon wat hom gewys het - selfs die kanonne by Montereau soos in sy jong jare tydens die beleg van Toulon ... Regte tonele wat mites geword het, opgeneem en wyd versprei deur die beelde van Epinal en die gravures wat deur die hele Frankryk versprei word. Nog 'n grafiese tema, geïnspireer deur 'n lied van Beranger, wat van Napoleon 'n paar uur in 'n familie van Franse boere gebly het: die keiser is dikwels bedagsaam, naby die vuurherd, omring deur sy generaals en die legende sluit af op daardie tragiese ure " - Ons sal nog lank oor sy glorie onder die stoppels praat ».
Die vyand word ook gestigmatiseer deur die pers, destyds en dan wanneer die legende geskryf word. Hierdie indringers uit die Ooste word geskilder as die nuwe barbare aan die hekke van die Ryk: slagting, verbranding, verkragting ... Die eksaksies is werklik en dit moet nie beperk word nie. Hulle is die vrug van alle indringerleërs. 'N Symboliese figuur word egter voorgehou: die van die Kosak. Die Cossack is op sy perd met sy lans, geklee in lappies, met 'n ruige baard, die argetipe van die wilde van die Ooste, op die grense van Europa en die Ooste, wat hierdie hart van die beskawing kom verwoes het wat is Frankryk. Hierdie baie oordrewe en stereotipiese portret sal hard sterf, hoewel die Parysenaars tydens die besetting met verbasing ontdek dat hierdie mans nie almal is wat hulle goedgunstiglik laat glo het nie. Die Russe word selfs in die mode, ons vind hulle in salonne, klubs, teaters ... Daar moet gesê word dat die Tzar Alexander, die stralekrans van die oorwinning, sorg dat sy troepe hulle goed gedra in die mooiste stad uit Europa. Die veterane van die veldtogte van 1812, 1813 en 1814 sal egter altyd 'n baie donker visie van hierdie oproerige en gewelddadige troepe in hul geskrifte hou. Daar moet gesê word dat wat hulle van die kosakke tydens hierdie oorloë geweet het, nie was wat die royaliste kon weet deur hul bivakasies aan die oewer van die Seine te gaan sien nie ...
Laastens verskyn die veldtog in Frankryk as 'n reeks militêre oorwinnings. Dit is betreklik waar, selfs as die imperiale propaganda suksesse beklemtoon en terugslae tot die minimum beperk. Ons sien inderdaad dat Napoleon die oorwinnings, taktiese suksesse, vasgeketting het, maar op nasionale skaal is daar 'n mag let op dat die strop aanhou draai. Desondanks het Napoleon geen ernstige nederlaag gely nie, sy militêre reputasie is nie beskadig nie en weer op Fontainebleau wou mense glo dat enigiets moontlik is. Verantwoordelikes vir die nederlaag was die 'verraaiers': Talleyrand in Parys wat die bondgenote verwelkom het, die Senaat teen Napoleon gerig het en op regeringsverandering voorberei het, en in die weermag die marshale wat geweier het om die stryd voort te sit en gehoop het om hul lewens te red. posisie. Ten slotte is ons nie baie ver van die tema van die rugsteek af wat die sukses sal behaal wat ons in die volgende eeu ken nie. As 'n deel van die bevolking, veral in die Suide, die einde van die Ryk met blydskap verwelkom, het die teleurstellings van die herstel gou aandag aan die eiland Elba gegee ... In 1814 het die bondgenote het die Ryk laat val, maar uiteindelik nie die aura van die Keiser nie.