My raad aan voornemende skrywers is om allereers te gaan kyk na wat jy wil skryf. Gaan lees boeke oor die onderwerpe. Kyk hoe skryf die skrywers, wat skryf hulle. Lees boeke oor hoe om te skryf, daar is baie op die mark.
Sy sien Leon se lyf, die spiere oor sy rug duidelik onder die dun materiaal van sy hemp, as hy vooroor reik na die goed voor hom op die grond en asof hy voel sy kyk vir hom, kyk hy op. Haar asem is skielik weg en sy voel hoe haar hart swaar slae slaan as sy blou oë hare gevange hou. Hy staan op en vir lang oomblikke kyk hulle woordeloos na mekaar. Hy laat die goed stadig uit sy hande val en stap na haar toe, in haar wese in en as hy stil voor haar kom staan, weet sy nie meer waar sy eindig en waar hy begin nie. Sy oë is intens en donker.
“Ek bou vir jou ŉ brug, Lelani,” kom dit sag, voor hy af buk om haar los te maak; die toue val weg van haar af en sy is vry. Sy weet wat hy vir haar sê. Sy kyk woordeloos na hom en hy staan nog so naby haar, asof hy onwillig is om die oomblik te laat gaan. Haar hart staan stil oor sy nabyheid; sy oë is op haar en sy voel sy asem vlindersag teen haar mond. Sy sluit haar oë, tegelyk verskrik en verruk oor haar verlange na sy nabyheid en toe sy later haar oë lig, sien sy dat hy met sy rug na haar toe staan, sy hande deur sy hare trek en oor sy gesig vryf.
Lelani sukkel om tot verhaal te kom. Sy is diep geroer deur dit wat tussen hulle gebeur het, maar as sy dit ŉ naam moet gee, kan sy nie. Sy is verwonderd en sonder woorde.
Ek hoor hoe dié wêreld vir my fluister uit die stomme grond, deur die flikkering van sterre, die sagte roep van honger hase, die astrante geskreeu van die bakore. Dit roep na my, dié stilte, die geur van die dooie veld, en ek wonder of ek nie maar hier hoort nie soos die vaal korhaan en die kommandovoël met sy onskuldige geel oë nie. As ek net verstaan wat ek moet verstaan. Ek het Matriek geskryf, maar ek verstaan nog nie eens my eie hart nie.
Sy staan lank voor die skuifdeur en kyk uit oor die maanverligte tuin. Dan onthou sy skielik van die deur in die tuinmuur waarop sy vanmiddag afgekom het. Sy het nie eers geweet daar is ŉ deur tussen hulle en hul onbekende bure nie. Die deur is half versteek tussen die rankplante agter die groot boom in die hoek van die erf. Sy besluit om sommer dadelik te gaan kyk wat agter die toe deur lê, en glip vinnig buitentoe. Soos ŉ skaduwee flits sy oor die grasperk en verdwyn agter die boom en die varing in. Dan sien sy die deur en lig versigtig die knip op. Dit kraak oop en sy staan vir ŉ oomblik doodstil sonder om asem te haal. Wat as daar iemand daar naby is, net agter die deur, dink sy skrikkerig. Maar die sprokiesagtige maanlig en die wil om te weet, laat haar versigtig om die deur loer. Sy sien dit maak reg agter ŉ groot boom oop en daar is groot, goed versorgde struike in die beddings langs die muur. Sy tree vorentoe en loer deur die digte struik reg voor haar.
Sy staan doodstil, en dan hoor sy die pragtige musiek by die oop deure uitvloei, sy sien asof in ŉ droom die beweging van die man in die skemerte van die patio, sien hoe hy terugsak in die stoel. Die musiek sterf weg en dis asof die heelal asem ophou in afwagting vir wat gaan kom.
Die man staan op en roer sy skouers asof ŉ onrustigheid in hom lê. Hy knoop sy hemp oop, en toe hy broek begin uittrek, vlug sy verskrik agter die boomstomp in. Sy tree agteruit en terug deur die deur. Maar sy loer tog weer, want iets onsigbaars dwing haar. Sy sien sy gespierde lyf met ŉ sierlike duik onder die water verdwyn en hy swem rustig ŉ paar lengtes heen en terug. Hy lig hom met een sterk beweging uit die water tot op die rand van die swembad en laat die water van hom afrol; sy gespierde bors verberg onder ‘n effense donker skaduwee . Hy slaan haar asem weg want hy lyk soos die Dawid-beeld van Michaelangelo wat sy in Florence gesien het.
As jy ooit liefgehad het, regtig liefgehad het, sal jy onthou hoe dit was toe julle mekaar die eerste keer gesien het. En toe jy geweet het: dis dit.
Dirkie gaan leun teen haar bene aan, met sy kop op haar skoot, en sy vryf liefdevol oor sy donker hare. “Is jy moeg, Dirkie?” Hy lig sy kop op, knik en sy tel hom op haar skoot. “Sit maar so ’n rukkie hier by my.”
Dewald is verstom oor die gewaarwording wat deur hom trek en hom sidderend van verlange laat. Hy wil haar hê, en hy wil kinders by haar hê. By haar, niemand anders nie.
Hy draai verskrik deur sy eie gedagtes weg en stap by die voordeur uit in die tuin. Wat de hel gaan aan met hom? Het hy nou gek geraak? Sy eens rustige bestaan is skielik ’n warboel en niks is soos dit eens was nie. Die dag is helderder, die son skerper, die kosmos skielik mooier.