Dit is nie die eerste keer dat studente in Australië teen klimaatsverandering opdaag nie - baie het in Maart die strate ingevaar. Maar vandag is na verwagting een van die grootste betogings sal wees soos ander mense daarby aansluit, insluitend baie werkers.
Die deelname van ons skoolstudente is 'n teken van hoe ernstig hulle klimaatsverandering sien. As die organisering webwerf sê:
Ons stap van die skool af om vir ons politici te sê om ons toekoms ernstig op te neem en klimaatsverandering te behandel vir wat dit is - 'n krisis.
Teen die einde van hierdie eeu word die gemiddelde temperatuur op die planeet se oppervlak voorspel meer as twee grade Celsius of hoër as vandag. Die gemiddelde vlak van die oseaanoppervlak kan wees meer as 'n meter hoër. Sulke veranderinge sal die manier waarop ons nou leef, uitdaag.
Daar is baie bewysgebaseerde projeksies van toekomstige klimaat wat maklik beskikbaar is, soos die werk van die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC).
Maar dan is daar ontkenning, skeptisisme en wanopvattings oor klimaatsverandering wat mense verwar en onnodige angs en angs skep, veral by skoolgaande studente.
Jong mense ontwikkel steeds hul vermoë om krities te redeneer, kontekstualiseer en realisties te beoordeel. Hulle is kwesbaar vir inligting wat deur emosie gelaai word, en verstaan ​​waarskynlik nie die moontlike agendas van mense met verskillende idees nie.
Vrees en angs oor klimaatsverandering
Angs is 'n vorm van vrees wat ons ervaar as 'n bedreiging nie onmiddellik of katastrofies is nie, maar die potensiaal het om so te wees. Dit kan nuttig wees as dit ons mobiliseer om op te tree op 'n probleem.
Twee belangrike kriteria ondersteun beide angs en angs. U bevind dat u gekonfronteer word met 'n potensieel gevaarlike situasie wat onbeheerbaar en onvoorspelbaar blyk te wees.
Óf onvoorspelbaarheid of onbeheerbaarheid op hul eie kan lei tot 'n angs of angsreaksie. Saam vorm hulle 'n perfekte storm van spanning en verwarring.
As ons deur hierdie emosionele lens na klimaatsverandering kyk, kan ons beslis die element van onbeheerbaarheid sien. Sommige klimaatwetenskaplikes en aktiviste glo dat ons 'n kettingreaksie begin het wat amper onomkeerbaar is.
Die meeste klimaatwetenskaplikes is versigtig om nie oor voorspellings van toekomstige klimaat te praat nie en gee voorkeur aan model-ingeligte vooruitskattings. Dit gee ons steeds 'n idee van die aard van ons toekomstige wêreld, ten minste vir die grootste deel van die res van hierdie eeu.
Hierdie kennis moedig die persepsie aan wat ons kan sekere aspekte van klimaatsverandering te beheer of te versag. Uit 'n menslike oogpunt bring dit ons verligting.
Maar die angs wat verband hou met die dreigende klimaatsverandering moet nie onderskat word nie. Sommige navorsers beskou dit as die grootste bekommernis vir bevolking geestesgesondheid.
Dit is dus nie verbasend dat baie van ons jonger geslagte veral angstig voel oor die gevolge van klimaatsverandering nie.
Aan die een kant is tieners veral sensitief vir boodskappe wat op vrees gebaseer is, omdat hulle geneig is om te katastrofeer - hulle verbeel hulle die slegste moontlike resultaat.
In die vorige eeu, byvoorbeeld, dit was die bedreiging van 'n kernoorlog dit het angs by baie kinders veroorsaak.
Vinnig vorentoe na vandag en klimaatsverandering word gesien as die volgende groot bedreiging vir toekomstige geslagte.
Hoe om die angs te vergemaklik
Vandag se skoolstudente weet dat hulle die uitval van klimaatsverandering sal beërf. Hulle sal sien dat hul kinders en kleinkinders dieselfde doen. Hulle het dus rede om bekommerd te wees, en angs kan nuttige optrede mobiliseer.
Wat kan ons redelikerwys sê vir tieners wat buite die debat gesluit voel en 'n groter angs oor hul toekoms ervaar?
Aanpassing is een van die waardevolste vaardighede van die menslike spesie. Besef dat ons kan aanpas by die gevolge van klimaatsverandering.
Klimaatsverandering is nie nuut nie, daarom sal ons moet saamwerk om die aarde en mekaar te versorg. Die belangstelling daarvan om belangstelling in die begrip waarom en hoe dinge gebeur, help ons om dit te bestuur (eerder as om ons kollektiewe koppe in die sand te steek en te ontken).
Alhoewel daar 'n ernstige oorsaak vir 'n mate van angs is, dien 'n vreesreaksie wat nie in plek is of buite verhouding tot die werklike bedreiging nie, net 'n werklike doel anders as om 'n persoon in groot nood te laat.
As u luister na die geldige bekommernisse van skoolstudente en om hulle aan besprekings te deel oor die strategieë vir die versagting en aanpassing wat ons moet aanpak, sal dit 'n bietjie help om hul angs en angs te verlig.
Rachael Sharman, Senior Lektor in Sielkunde, Universiteit van die Sunshine Coast en Patrick D. Nunn, Professor in geografie, Skool vir Sosiale Wetenskappe, Universiteit van die Sunshine Coast