In haar boek distansieer Van der Westhuizen haar deurgaans van Afrikaners. In die konteks van die onderhoude wat sy gevoer het, beskryf sy haarself as “a white Afrikaans-speaking woman” (135), dus nie as ‘n Afrikaner nie en ook nie as bv “just-about-white” (18) nie. Sy het geen lof vir Afrikaners nie. Sy kan Afrikaners kwalik meer slegsê as wat sy reeds gedoen het. Dus, wat kan sy in die laaste hoofstuk doen om Afrikaners, “occupying a suspect position of lesser whiteness” (193), nog meer die moer in te maak? Sy kan vir hulle vertel wat hulle moet doen om te verbeter.