Ekspressiwiteit is wat dit is, uitdrukkingsmiddel. - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
ekspressiwiteit - dit is die hele kompleks van stilistiese, semantiese spraakkenmerke wat u toelaat om die subjektiewe posisie van die spreker ten opsigte van die onderwerp of geadresseerde uit te druk. Die woord het die Latynse Wortel Expressio, wat 'n uitdrukking beteken. Ekspressiwiteit is een van die toespraak eienskappe, wat direk verband hou met die emosionele assessering van die gekommunikeerde inligting wat subjektief beskou word en onbewustelik deur die spreker uitgedruk word. En ook, in die algemeen, spreek uitdrukking in die persoonlike eienskappe van die openbaarmaking van sy gevoelens. In elk geval, baie sielkundiges, taalkundiges identifiseer die konsepte van ekspressiwiteit en emosionaliteit, affektiwiteit in die manier van spraak.
Sommige, wat algemeen in die taal van uitdrukking voorkom, was oorspronklik sy ekspressiewe draaie, en het eers later in bekende spraakspraak en kenmerke van die struktuur van die vers verskuif.
Wat is ekspressiwiteit?
Die uitdrukking van spraak laat die spreker, benewens die hoofinhoud van die stelling, inligting oor homself oor, 'n persoonlike houding teenoor wat hy praat. Daarbenewens vind so 'n oordrag meestal onbewustelik plaas.
Deur uitdrukking van spraak kan mens verstaan ​​watter sosiale groep, kategorie waarin 'n persoon behoort, watter eienskappe eienaardig vir hom is. En as hierdie boodskap impulsief, onwillekeurig is, is dit dikwels die mees waarheid.
Die uitdrukking van die stelling openbaar dikwels die ware houding van die spreker aan die onderwerp, soms 'n negatiewe houding wat hy nie sou uitdruk sonder om op die hoogtepunt van emosies te wees nie: ironie, skeptisisme, afkeuring, verwaarlosing. Dit beteken dat hy subjektief die onderwerp onder homself stel, torings bo hom, wat sy toespraak ekspressief maak. Vir die spreker blyk dit dat hy sekere objektiewe eienskappe van die voorwerp uitgedruk het.
Baie minder dikwels dra die uitdrukking van 'n stelling 'n afwaartse omgewing - wanneer die spreker homself afgradeer. Dit was vroeër in die geskiedenis versprei, byvoorbeeld, toe 'n generaal 'n amptenaar aangespreek het, wat hom nie Ivan of Petrus genoem het nie, maar Ivashka, Petrushka. Daar is 'n maklike manier om die direkte gevolg van hierdie menslike verskynsel te sien, onbewustelik jouself met 'n hoë posisie te bevraagteken, die aantal agtervoegsels in spraak op te spoor wat die opwekking en verlaging van houdings uitdruk - dekades van afwykende, afnemende, afnemende teen slegs 'n paar agtervoegsels wat 'n verhoogde houding tot uitdrukking bring. Opwaartse ekspressiewe installasie het ook dikwels 'n top-down houding, nie net oor die onderwerp van die uitspraak nie, maar ook aan die luisteraars. In die boodskap dui die spreker daarop dat hy aan 'n sekere gesogte groep behoort, waaraan die verhore nie behoort nie. Dit is goed opgespoor in kriminele of jeuglang.
Wanneer taalkundige analise van spraak- en inhoudsanalise, wat deur sielkundiges gebruik word, is dit moontlik om verskeie grade van uitdrukking te bepaal: wissel van 'n geringe vorm van afwyking van literêre spraak tot uiterste skerpte. Die eerste, sagte mate van ekspressiwiteit toon dat die spreker goed bemeester het en weet wat hy praat, daarom gee hy sy toespraak met 'n sekere emosionele komponent. Hoogs ekspressiewe spraak kan bekendheid, onbeskofheid, spot, intimidasie, obseene elemente uitdruk. Die instrumente van so 'n analise is die studie van die keuse van woorde, morfeme, eindes, stres, asook, indien moontlik, intonasie en gebare.
Wat is die meganismes om 'n posisie van bo na onder uit te druk? Die eerste is die gebruik van 'n slang of alledaagse woord, morfeme of agtervoegsel in plaas van 'n neutrale naam.
Die tweede is om op verskillende maniere te verlaag, soos die uitskakeling van die hoofnaam van die voorwerp, terwyl slegs sy bykomende name behoue ​​bly.
Vir 'n duidelike bekendmaking van die konsep van ekspressiwiteit, kan die eenvoudigste voorbeeld van strafregtelike jargon aangehaal word, waarin die dokument "xiva" genoem word, wat die mening van die spreker oor sy hoë bewustheid en verwaarlosing weerspieël.
'N Ander voorbeeld van ekspressiwiteit word gevind in die jeugdangsprekend, byvoorbeeld, "om pret te hê," jongmense, deur die agtervoegsel "oor" te kies, spreek hulle neerbuigings of onverskilligheid uit. Die aantal woorde met soortgelyke agtervoegsels wat 'n negatiewe assessering uitdruk, het vandag aansienlik toegeneem, wat veral op die Internet gesien word.
Die uitdrukking van spraak kan ook veroorsaak word deur die strewe na doeltreffendheid in die uitdrukkingsmiddel. Dit laat jou toe om spraak meer pragmaties te maak, en die emosionele komponent laat jou toe om figuurlike persepsie te gebruik.
Middel van uitdrukking
Ekspressiewe middele kan in fonetiese, leksikale, morfologiese, sintaktiese en paralinguistiese betekenes verdeel word.
Fonetiese uitdrukkingsmiddele is veranderinge van klanke wat nie tipies is vir alledaagse taal nie. Byvoorbeeld, opsetlike strek, intonasionale seleksie, klem.
Morfologiese ekspressiewe middele hou verband met kenmerke in woordvorming. Dit sluit byvoorbeeld byvoegsels in wat jou toelaat om 'n woord 'n diminutiewe, afwysende, verskillende vorm te gee.
Ekspressiewe betekenisse van die leksikale aard hou verband met die keuse van frases, woordeskat, insluitende die evaluerende komponent, versterkingsdeeltjies, interjekties.
Op die sintaktiese vlak vind uitdrukking in die herverpakking van woorde 'n onkarakteristiese prosedure vir gewone spraak, in herhalings wat nie nodig is vir die oordrag van droë inligting nie.
Die uitdrukkingsmiddele van die lewende daad van kommunikasie kan ook nie net taalkundig wees nie, maar ook paralinguisties, soos: gesigsuitdrukkings, gebare, spraakspraak, sy tempo, die spreker se timbre.
Die middel van uitdrukking moet verdeel word en, deur die teken van hul konnotasie, positief en negatief. Die konsep van konnotasie word geopenbaar deur die Latynse Wortel-connoto - 'n addisionele betekenis. En dui op die geskatte, emosionele, stilistiese kleur boodskap. In 'n breër sin is konnotasie enige komponent wat 'n spesifieke objektiewe inhoud aanvul en 'n emosionele persoonlike aanraking gee. Daar word geglo dat ekspressiewe manier van spraak sekondêr is tot die droë inligtingskern van die boodskap, maar soms is dit presies die emosionele kleur wat die boodskap 'n finale betekenis gee of selfs verwring of heeltemal verander in verhouding tot die oorspronklike vakkomponent van die boodskap.
Negatiewe konnotasie word geassosieer met die outeur se interne negatiewe houding teenoor die onderwerp of verskynsel waaroor hy praat. Dit is 'n negatiewe konnotasie wat gebruik word as die mees algemene ekspressiewe vorm van spraak, aangesien die oorvloed van opgekropte emosies deur so 'n indirekte variant sy pad uitvind.
Die verskynsel van negatiewe konnotasie word aktief deur sielkundiges bestudeer, aangesien dit 'n groot hoeveelheid materiaal bevat, 'n ryk bron van inligting oor die ware emosies van 'n persoon, sy komplekse, metodes van sielkundige verdediging, lokus van beheer, selfbeeld, mentaliteit, wat aan 'n sosiale groep behoort en verhoudings daarin, algehele lewensbevrediging . Van besondere belang is negatiewe konnotasie as 'n ekspressiewe uitdrukkingsinstrument vir psigoanaliste wat, deur dit te ondersoek, inligting ontvang oor die dieper lae van die persoonlikheid van hul pasiënt.
Positiewe konnotasie word geassosieer met bewondering, entoesiasme, lewendige indrukke van die spreker oor die onderwerp.
Die diversiteit van die gebruik van spraak in sosiale gebruik maak dit moeilik om hulle duidelik te klassifiseer, wat dit onmoontlik maak om alle middele met 'n enkele kenmerk toe te ken. Byvoorbeeld, dit is moeilik om te sien in die oorgang van ekspressiwiteit van woordeskat na sintaksis. Ekspressiewe middele word deur taalkundiges en sielkundiges vir 'n bepaalde taal afsonderlik bestudeer in die afdelings van grammatika, stilistiek, fonetiek en leksikologie.
Deur die gebruik van hierdie instrumente word spraak ekspressief en word dit dus nie net in staat om nominale inligting te dra nie, maar ook die emosionele toon van die boodskap, die sielkundige toestand van die spreker, sy dikwels onbewuste posisie, aan die gehoor of die onderwerp.