In Antjie Krog se Verweerskrif (36) word die Hebreeuse kleindogter deur middel van taal-metaforiek geskets: nie net wat afstand aanbetref nie, maar ook taal (Hebreeus vs. Afrikaans). ’n Skeidslyn het dus sigbaar geword; ’n grens wat toekomstige vervreemding tussen ouma en kleinkind voorspel: Vroeër praat ek van herfsblare en die naderende winter. Ek noem dat emosies blouerig kan draai – gevoelens uitspin soos wat ‘n draai-orreltjie met musieknote maak. In die hertogstadjie Mantova in die Po-vallei in Italië word ‘n prehistoriese veldslag steeds geveg: Federico II Gonzaga, hertog van Mantova, het die skilder Giulio Romano aangestel om sy plesierpaleis, die Palazzo Te, te versier. In die beroemdste vertrek, die Sala dei Giganti of “Saal van die Reuse”, bevind ek myself een wintersoggend van aangesig tot aangesig met Giulio se herskepping van ‘n bloedstollende konfrontasie uit die klassieke mitologie. Die Bybel word letterlik, grammaties-histories vertolk, en in hierdie verklaringswyse het selfs beeldspraak ’n letterlike teëbeeld, soos bv. die dier in Openbaring wat op die Antichris dui, die draak wat na Satan verwys, en die Lam van God wat ’n beskrywing van Jesus Christus is.