Versier deuropening by Geghard -klooster (illustrasie) - Inligting
Versier deuropening by Geghard -klooster
Besoek Garni en Geghard uit Jerevan
Besoek aan Armenië was 'n haastige besluit vir ons, sodat ons nie baie vooraf beplan het nie (wat is nuut?). Maar na ons tien dae in Armenië, kan ons met vrymoedigheid sê dat die besoek aan Garni en Geghard en die klein dorpie Goght 'n hoogtepunt van ons reis was.
Omdat Garni net 40 minute se ry so naby Jerevan is, kies baie mense om die omgewing as 'n dagtoer te beskou. Dit is maklik moontlik, en as u te min tyd het, beveel ek aan om dit te doen. Hieronder vind u besonderhede oor hoe u hierdie plekke met die openbare vervoer kan bereik vir 'n begrotingsopsie.
Die Geghard -klooster met sy pragtige omgewing behoort beslis deel te wees van u reis in Armenië. Besoek Geghard -klooster in Armenië.
Maar as u 'n dag of twee in u reisplan het, sal ek u ten sterkste aanbeveel om u in die omgewing te vestig en alles wat dit bied, te ondersoek. Veral as u gaan stap, aangesien die meeste plekke met staproetes bereik kan word. Wees egter gewaarsku: as u in die somer reis, kan die weer baie warm word, wat dit onaangenaam maak om vir lang tye te stap.
*Wenk* Oral in Armenië is drinkfonteine, dikwels langs die pad. Maak dus seker dat u 'n herbruikbare drankbottel saambring.
Die Stigting van Geghard -klooster
Die Geghard -klooster is geleë in Kotayk, 'n provinsie in die middel van Armenië. Die klooster is aan die hoof van die Azatvallei omring deur hoë kranse. In werklikheid word 'n deel van die klooster uit die aangrensende berg gesny. Volgens oorlewering is die Geghard -klooster in die 4de eeu nC deur die heilige Gregorius die Illuminator gestig. Die plek waar Sint Gregorius gekies het om die klooster te bou, was 'n fontein wat in 'n grot ontstaan ​​het wat voor die koms van die Christendom as heilig beskou is. Die Geghard -klooster was dus vroeër bekend as Ayvirank (wat 'klooster van die grot' beteken)
Detail van die beroemde grot in die Geghard -klooster, foto deur Arabsalam. 2010, Armenië. ( Wikimedia Commons )
Vandag is die kloosterkompleks aan die einde van die geplaveide pad geleë, en die stap vanaf die parkeerterrein is bedek met vroue wat soetbrood verkoop, blare gedroogde vrugte (vrugte -lavash), soet sujukh (druiwemelasse bedek met stringe okkerneute) en verskillende aandenkings. 'N Groep musikante speel gewoonlik 'n paar sekondes terwyl besoekers nader kom, miskien bereid om langer vir geld te speel.
By die ingang van die hoofingang in die weste is daar klein grotte, kapelle, kerfwerk en konstruksies op die heuwel. Net voor die ingang is 'n paar vlak rakke in die krans waarop mense klippies probeer gooi om hul wens te verwesenlik. Net binne die ingang van die kompleks is die walle uit die 12-13de eeu wat drie kante van die kompleks beskerm, en die kranse agter beskerm die vierde. As u oor die kompleks loop, neem u een na die sekondêre ingang in die ooste, buite wat 'n tafel is vir rituele diereoffers (matagh) en 'n brug oor die stroom.
Die woon- en diensstrukture van een en twee verdiepings aan die omtrek van die klooster se erf is herhaaldelik gerekonstrueer, soms uit hul fondamente, soos in die 17de eeu en in 1968-1971 gebeur het. Dit is bekend dat die meeste monnike in selle gewoon het wat in die rotswand uitgegrawe is, buite die hoof enceinte, wat bewaar gebly het, asook enkele eenvoudige redenaars. Die rotswande oor die hele gebied dra uitgebreide kruise (khatchkar) wat in reliëf gesny is. Meer as twintig ruimtes, wat van vorm en grootte verskil, is op verskillende vlakke in soliede gesteentemassies rondom die belangrikste grotstrukture gekerf. Diegene in die westelike deel van die kompleks was vir diensdoeleindes, en die res is klein reghoekige kapelle met 'n halfsirkelvormige apsis en 'n altaar. Daar is twee en drievoudige kapelle met een ingang, sommige van die ingange versier met kerfwerk. Daar is baie ryklik versierde khachkars wat op rotsoppervlaktes en op die mure van die strukture gesny is of op die terrein van Geghard aangebring is ter nagedagtenis aan 'n oorledene of ter herdenking van iemand se skenking aan die klooster.
Alhoewel daar opskrifte uit die 1160's is, is die hoofkerk in 1215 gebou onder die beskerming van die broers Zakare en Ivane, die generaals van koningin Tamar van Georgië, wat die grootste deel van Armenië van die Turke teruggeneem het. Dit is die hoofkerk van die kompleks, en in die meeste opsigte tradisioneel. Hierdie kerk is gebou teen die berg, wat selfs in die binnekant nie blootgestel word nie. Die plan vorm 'n gelyke gewapende kruis, ingeskryf in 'n vierkant en bedek met 'n koepel op 'n vierkantige basis. In die hoeke is daar klein, gewelfde kapelle van twee verdiepings met trappe wat uit die muur uitsteek. Die binnemure het baie inskripsies wat skenkings opneem.
Die suidelike fasade van Katoghike het 'n portaal met fyn kerfwerk. Die timpaan is versier met bome met granate wat aan hul takke hang, en blare wat met druiwe vervleg is. Die foto's van duiwe word tussen die boog en die buitekant geplaas, die duiwe se koppe word na die as van die portaal gedraai. Bo die portaal is 'n leeu gekerf wat 'n os aanval, wat die mag van die prins simboliseer.
Die boog van die boog van die koepel se trommel bevat gedetailleerde reliëfs met voëls, menslike maskers, dierekoppe, verskillende rosette en potte.
Wes van die hooftempel is 'n rotsvesting wat tussen 1215 en 1225 gebou is, gekoppel aan die hoofkerk.
Vier massiewe vrystaande kolomme in die middel ondersteun 'n klipdak met 'n gat in die middel om lig te gee. Die perifere ruimtes as gevolg van die ligging van die kolomme is uiteenlopend bedek, terwyl die sentrale ruimte bekroon is met 'n koepel met stalaktiete, die beste voorbeeld van hierdie tegniek oral in Armenië. Die gavit is gebruik vir onderrig en vergaderings, en vir die ontvangs van pelgrims en besoekers.
Die westelike portaal verskil van ander portale van daardie tyd deur wa-vormige deurbande, versier met 'n fyn blompatroon. Die versiering van die timpaan bestaan ​​uit groot blomme met kroonblare van verskillende vorms in die gevlegte takke en langwerpige blare.
Gesteelde kerk met lente
Die eerste grotkamer, Avazan (wasbak), noord-wes van die vesting, is in die veertigerjare van die 13de eeu uitgekap in die plek van 'n ou grot met 'n fontein ('n plek van aanbidding in heidense tye).
Dit is heeltemal uit die rots gegrawe en het 'n gelykvormige kruisvormige plan. Die binnekant is omring deur twee gekruiste boë met 'n sentrale stalaktietkoepel. 'N Inskripsie toon aan dat dit die werk was van die argitek Galdzak, wat ook die ander rotsgesnyde kerk en die jhamatuns binne 'n tydperk van ongeveer veertig jaar gebou het. Sy naam is ingeskryf aan die voet van die tent, versier met reliëfs waarop granate verskyn.
Die belangrikste reghoekige ruimte van die kerk is bekroon met 'n tent en ingewikkeld met 'n altaar-apsis en twee diep nisse, wat die binnekant 'n onvolledige kruis-koepelvorm gegee het. Twee pare kruisende boë wat die basis van die tent vorm, rus op die halfkolomme van die mure. Net soos in die kleedkamer, word die binneste oppervlak van die tent gekap in die grasieuse vorm van stalaktiete wat ook die hoofstede van die halfkolomme en die kegel van die altaar-apsis versier. Die versiering van die suidelike muur is komposisioneel interessant. Daarop is klein drievoudige boë met kegels van verskillende vorms gekerf, aan die bokant en onderkant verbind deur 'n ingewikkelde en fyn gesnyde blomversiering.
Die graf van die Proshiane en die tweede grotkerk van Astvatsatsin, oos van Avazan, is in 1283 uitgekap, vermoedelik ook deur Galdzag. Dit is ook verkrygbaar via die gavit. Die jhamatun is 'n ongeveer vierkantige kamer wat in die rots gesny is, met diep gesnyde reliëfe in die mure. Interessant is 'n redelik primitiewe hoë reliëf op die noordelike muur, bo die boë. In die middel is 'n leeukop met 'n ketting in sy kake; die ketting is om die nek van twee leeus gewikkel met hul koppe na die toeskouer gedraai. In plaas van die stertknoppe is daar koppe van drake wat opwaarts kyk - simboliese beelde gaan terug na die heidense tye. Tussen die leeus en onder die ketting is daar 'n arend met halfgesprei vlerke en 'n lam in sy kloue. Dit is waarskynlik die wapen van die Proshiaanse vorste.
Die reliëfs van die oostelike muur is nie minder skilderagtig nie. Die ingange van 'n klein kapel en die Astvatsatsin -kerk het reghoekige platelande wat met twee reliëfkruise verbind is. Op die portale van die kapel is sirenes (fantasie harpagtige voëls met vrouekoppe) en op die kerkmure verskyn mensfigure met hul elmboë gebuig, met lang klere en nimbus om hul koppe. Dit is waarskynlik lede van die prinslike familie wat hierdie strukture laat bou het.
Op sy vloer is daar grafkelders.
Rotsgesnyde kerk verby Jhamatun
Die rotsgesnyde graf bied toegang tot die tweede rotsgesnyde kerk. Hierdie kerk is bekend uit 'n inskripsie wat in 1283 gebou is, die skenking van prins Prosh. Dit is 'n kruisvormige plan. Die hoeke is geboë en die trommel is uitgevoer met halfkolomme afgewissel met blinde vensters. Die koepel is versier met 'n sirkelvormige opening in die middel. Die mure het reliëfversiering wat diere, krygers, kruise en blommotiewe uitbeeld.
Afgesien van stalaktiete in die vorm van trefoils en quatrefoils, bevat die versiering van die kerk van Astvatsatsin ornamente van rosette en verskillende geometriese figure. Die voorste muur van die altaar is versier met 'n patroon van vierkante en diamante. 'N Realistiese voorstelling van 'n bok word gevind by die agterkant van die altertrap. Mansfigure word gevind op 'n khachkar links van die altaar -apsis. Die man met 'n staf in sy regterhand en in dieselfde gesindheid as dié van die figure op die portaal is moontlik Prins Prosh, 'n stigter van die kerk. 'N Ander figuur, wat 'n spies in die linkerhand hou, na onder wys en 'n opgetrekte horing blaas, word byna in profiel uitgebeeld.
Die jhamatun van Papak en Ruzukana is in 1288 op 'n tweede verdieping, noord van die Proshians se grafkelder, by 'n buitentrap (naby die deur na die deur) uitgekap. Die vorm wat ook in die rots ingekerf is, gee die vorm van 'n gavit weer. Dit bevat die grafte van die vorste Merik en Grigor, en dit is bekend dat ander daar was, maar nou verdwyn het. 'N Inskripsie toon dat dit in 1288 voltooi is.
Aan die suidekant van die gang wat na hierdie jhamatun lei, word talle kruise gesny. Die kolomme wat in soliede gesteentes gekap is, ondersteun taamlik lae halfsirkelvormige boë wat in trapeziumvormige rame geplaas is, wat as 'n vierkant in die plan vorm as 'n fondament vir die bolvormige koepel daarbo met 'n ligte opening in die hoogtepunt. 'N Gat in die regterkantste hoek gee 'n uitsig op die graf onder.
Die akoestiek in hierdie kamer is buitengewoon.
Kapel van S. Grigor
Die kapel van S. Gregory the Illuminator (voorheen die kapel van die Moeder van God - St Astvatzatzin), gebou voor 1177, staan ​​hoog bo die pad, honderd meter van die ingang van die klooster af. Dit is gedeeltelik gekap in massiewe vaste rots, die samestelling daarvan is na alle waarskynlikheid grootliks beïnvloed deur die vorm van die grot wat daar bestaan ​​het. Die kapel, reghoekig van plan en met 'n perdeskoenvormige apsis, grens aan die oostelike en noordoostelike rigting deur gange en bylaes wat op verskillende vlakke gekap is en selfs bo-op die ander.
Spore van gips met oorblyfsels van donker fresco's dui aan dat daar muurskilderye in die kapel was. Khachkars met verskillende ornamente word in die buitemure geplaas en op die aangrensende rotsoppervlaktes gekap.
Kevin, 'n afstammeling van een van die regerende families in Leinster, studeer as 'n seuntjie onder die sorg van drie heilige mans, Eoghan, Lochan en Eanna. Gedurende hierdie tyd is hy na Glendalough. Hy sou later saam met 'n klein groepie monnike terugkeer na 'n klooster waar die 'twee riviere 'n samevloeiing' vorm. Kevin se geskrifte bespreek vandag sy strydende "ridders" by Glendalough-geleerdes, en glo dat dit verwys na sy proses van selfondersoek en sy persoonlike versoekings.  Sy roem as 'n heilige man het versprei en hy het talle volgelinge aangetrek. Hy sterf in ongeveer 618, tradisioneel op 3 Junie. Gedurende die volgende ses eeue het Glendalough floreer en die Ierse annale bevat verwysings na die dood van abte en aanvalle op die nedersetting. 
Omstreeks 1042 is eikehout uit Glendalough gebruik om die tweede langste Viking-langskip op te bou (ongeveer 30 m). 'N Moderne replika van die skip is in 2004 gebou en is tans in Roskilde, Denemarke.  By die Sinode van Rath Breasail in 1111 is Glendalough aangewys as een van die twee bisdomme van Noord -Leinster. Die Boek van Glendalough is ongeveer 1131 daar geskryf. St. Laurence O'Toole, gebore in 1128, word abt van Glendalough en was bekend om sy heiligheid en gasvryheid. Selfs na sy aanstelling as aartsbiskop van Dublin in 1162 keer hy af en toe terug na Glendalough, in die eensaamheid van St. Kevin's Bed. Hy sterf in Eu, in Normandië in 1180.  In 1176 meld die Annals of Tigernach dat Glendalough 'deur die buitelanders geplunder' is. In 1214 is die bisdomme Glendalough en Dublin verenig. Sedertdien het die kulturele en kerklike status van Glendalough afgeneem. Die vernietiging van die nedersetting deur Engelse magte in 1398 het dit 'n ruïne gelaat, maar dit het voortgegaan as 'n kerk van plaaslike belang en 'n pelgrimstog.
Glendalough is op die kaart van 1598 "A Modern Depiction of Ireland, One of the British Isles"  deur Abraham Ortelius as "Glandalag". Beskrywings van Glendalough uit die 18de en 19de eeu bevat verwysings na geleenthede van 'oproerige byeenkoms' op die fees van St. Kevin op 3 Junie. 
Die huidige oorblyfsels in Glendalough vertel slegs 'n klein deel van die verhaal. Die klooster in sy bloeitydperk het werkswinkels, gebiede vir die skryf en kopiëring van manuskripte, gastehuise, 'n siekeboeg, plaasgeboue en wonings vir beide die monnike en 'n groot lekebevolking ingesluit. Die geboue wat oorleef, dateer waarskynlik tussen die 10de en 12de eeu. 
Glendalough is 'n titulêre siening in die Katolieke Kerk en word gebruik vir biskoppe wat geen gewone mag besit nie en dus titulêre biskoppe is. 
Die somer voor ek agtien word, vlieg ek terug na die geboorteland, want dit is wat u doen as u Armeens is. Jy kyk hoe die hoofstad Jerevan van buite jou donker vliegtuigvenster verskyn en jy leun terug in jou sitplek terwyl jou ma oor jou lyf strek om haar palm in wanhoop oor die ruit te sit. Terwyl die vliegtuig begin daal, bring sy dieselfde hand na haar mond, soen die punte van haar vingers en kruis haarself dan van links na regs.
Ek wou 'n opstel skryf oor die Armeense geloof, maar ek sien dat ek weer met my ma begin het. So is dit: daar is tog 'n natuurlike orde. As daar so 'n vreemde ding soos Armenië is, en 'n vreemde ding soos God, laat dit dan geskrywe word dat hulle elkeen vir my eers deur my ma ontstaan ​​het.
Maar daar is ander vroue hier, in hierdie oorsprongsverhaal. Drie ander, om presies te wees, ek nie ingesluit nie, want ek is nog nie agtien nie. Ek is 'n kind, sitend tussen my moeder en my vaderland, geskei deur metaaluitvinding en menslike onmoontlikheid.
Daar is dus drie ander vroue: my tante, en my tante se twee skoonsusters. Drie onverwante vroue getroud met drie broers. Ek sal betyds die name van die vroue gee. En dan is daar die ander vroue, die ander vroue wie se name en gesigte ek nie ken nie, nooit geweet het nie, maar beslis weet dat hulle bestaan ​​(of bestaan ​​het, God rus hulle siel). Meesteres, ongetwyfeld mooi.
En daar is spoke, drie van hulle: hierdie drie vrouemanne, hierdie ander vroueliefhebbers. Drie dooie mans. Regte spoke, met begraafplase om nou daarvoor te wys. Die somer voor ek agtien word, leef twee nog, maar hulle is gereed om die eerste in die onbekende te volg - hemel toe hoop ek, soos hulle seker gehoop het.
Eens was daar drie broers, sien jy, en nou is daar drie weduwees.
Maar laat ons terugkeer na die begin en weer begin. My ma kruis haarself met geknypte vingers. My land buite die venster. Gebede vir 'n veilige landing. Grond hard onder my voete.
Ons bly by my tante Vergine, my pa se suster. Haar een-en-twintigjarige seun is skaars tuis-hy dwaal deur die strate van sy stad met 'n sigaret in die hand en 'n jong mannetjie se selfvertroue in sy bloed-so ons bly eintlik net by my tante. Haar man is al drie jaar dood. My oom was 'n groot man in die stad, direkteur van die plaaslike konservatorium, baie burgerlik in hierdie klein land wat die grootste deel van sy onlangse geskiedenis onder kommunistiese bewind deurgebring het. Hy was die oudste van die drie broers, en hulle was almal groot manne met groot bulderende stemme, maar my oom was 'n kunstenaar - 'n musikant en 'n digter, 'n man wat lief was vir drink en roosterbrood. Ek het dit geweet uit die videobande, uit die foto's, uit die verhale van my ouers en van my ouer suster, wat op dertien saam met my ouma aan vaderskant na Armenië gereis het as 'n geskenk van my ouers omdat sy 'n valedictorian van haar middelbare skool was. My ouers het my aangemoedig om ook te gaan - toe ek twaalf was - maar ek was bang die vliegtuig sou neerstort omdat my ma nie daarop was nie. Dit was die soort eenvoudige, vreemde logika wat ek daardie jare in die geheim saamgedra het. Toe my oom drie jaar later oorlede is, is ek gevra - in een van my ma se wreedste oomblikke - hoe ek met daardie spyt gaan saamleef.
My oom was lief vir ons toe ons jonk was en het in Armenië gewoon, en hy het ons van ver gehou terwyl ons in Amerika grootgeword het. Hy het die kans gekry om my suster weer lief te hê, dieper, maar ek sou nooit die krag van daardie liefde ken nie. As my ouers oor hierdie man praat, is daar 'n soort ontsag wat op hom gerig is wat ek nooit heeltemal kan deel nie.
Hy was 'n vrouemaker, my oom, en hy het niersiekte gehad, en sy vrou - my tante Vergine - het die beste jare van haar lewe liefgehad en versorg vir hierdie man, en kyk hoe hy laat in die nag struikel, na 'n drankie ruik en 'n ander se soet parfuum. Tog het niemand regtig hieroor gepraat nie. Uit hulle fluistering, uit hul klein, vinnige gebare - 'n vrou se oë effens na die vloer gedraai, die afwysende skouers van 'n manlike familielid se skouers - het ek eers na sy dood die ergste van my oom geleer. Dit was sy grootheid, maar hulle wou graag hardop praat.Hoe gegroei sy stem toe hy aan die einde van die tafel staan ​​om vir die dooies te rooster of sonder begeleiding of waarskuwing te sing. Die ernstige intelligensie in sy donker oë en wit baard. Die hele stad het sy naam geken.
My oom is al drie jaar dood toe ek en my ma Armenië toe gaan, en my tante praat van hom en praat nie van hom nie, soos weduwees doen.
Maar sy is opgewonde dat ons weer mense in haar huis het. Sedert haar man se dood het die aantal van haar vriende afgeneem. Niemand stop nou vir 'n koppie koffie nie, want niemand verwag meer 'n uitdeelstuk nie. Sy het dit te laat geleer: haar man was vrygewig, wat haar baie min gelaat het. Oor 'n paar jaar het sy die lotery gewen - 'n Green Card na Amerika - en ondanks die feit dat sy kinders en kleinkinders in haar land het, is dit 'n maklike besluit. Sy sal vir haarself sê dit is sodat sy werk kan kry, geld huis toe kan stuur, klere aan die rug van haar kleinkinders kan trek. Sy sal dit vir haarself vertel, en sy sal dit vir ons sê, maar ons sal beter weet. Daar bly niks vir haar oor nie.
In Julie 2006 is ek en my ma toeriste in die plek waar ons gebore is, en my tante is ons gids in die land wat sy binnekort sal verlaat.
As my tante Vergine vir my sê dat ons na Garni-Geghard gaan, dink ek dat dit een bestemming is, wat beteken dat ek regtig dink dat dit een kerk is, nog 'n ander kerk, want Armenië is 'n land van rotse en kerke. Die land is sonder land, geen toegang tot die see nie. Die meeste van haar bure is Moslemstate, maar grense in hierdie streek is nooit in klip geskryf nie. Maar uit klip het Armeniërs hulle huise gemaak, en hulle het hul plekke van aanbidding gemaak. Kerke verstrooi hierdie land soos klippies aan die see - daar is altyd een onder die voete. U draai die hoek van die mark af, en daar is een. Jy steek 'n ander straat oor om na die poskantoor te gaan, daar is nog 'n straat. U gaan na die winkelsentrum met uitstekende boetieks wat aan toeriste voldoen wat baie meer Amerikaans as ons is, en 'n kerk wink u tussen Franse onderklere en Italiaanse stewels.
Ek hou van hierdie kerke. Ortodokse kerke is groot en koud en donker, muurskilderye vervaag-hulle voel oud, so diepgewortel soos die tyd dat hulle voel dat hulle baie langer hier was as mense. Dit is slegs van buite, as ek na hul koepelvormige dakke en skerp kante kyk, wat ek dink aan die mensdom se moeite om dit te laat staan.
Maar groter getalle as kerke in Armenië is kruisstene, of khatchkars, uitgebreide gesnyde kruise wat bykans enige klein grasperk wat in die stad sigbaar is, versier en die begraafplase wat te veel is in so 'n klein land soos hierdie, bedek. Ek kom op hulle as ruïnes, lê op die aarde, plat op dieselfde vuil waaruit blomme en bome spruit, en reik nie na die hemel soos Ortodokse kerke doen nie. Iets hiervan vind my vreemd, al weet ek dat kruisstene ook regop moet staan ​​en dat dit in alle rigtings bedoel is. Terwyl ek deur Jerevan stap, probeer ek my weer vergewis van die stad wat ek verlaat het toe ek vyf was, het die kruisstene, waarvan sommige honderde jare teruggaan, soos natuurlike aandenkings gevoel, aangebied deur die land self en nie die mans en vroue wat op daardie land gewoon het.
Wat ek toe van Armenië geweet het, is wat Armenië wou hê ek moes weet, dat dit die eerste nasie was wat die Christendom as staatsgodsdiens in 301 nC aangeneem het. Christenskap vir Armeniërs is sinoniem met wese Armeens. Byna alle Armeniërs in die wêreld, as hulle in iets glo, glo in 'n Christelike God, en die meeste van hulle volg die Ortodokse Kerk (ook bekend as die Armeense Apostoliese Kerk). Armeniërs is net so trots op hul verhouding met God as op die feit dat hulle oorleef het toe groter magte hulle wou uitroei. Want hierdie twee dinge verskil nie so nie - dit is my hand en my ma se hand. Dit is geen sprong om te sê dat die volksmoord wat die Armeniërs van die vroeë twintigste eeu in die gesig gestaar het deur die Ottomaanse Turke, Armenië nader aan sy Christelike wortels gebring het nie. Ons het oorleef. Selfs as meer as 'n miljoen van ons dit nie gedoen het nie, het ons as volk oorleef. En wie moet ons dan God dank, selfs al word ons mense in ons kerke opgegooi en aan die brand gesteek?
Ek is bly om na Garni-Geghard te gaan, sê ek onskuldig vir my tante deur die enkelvoud te gebruik, en dit sê vir haar dat ek niks weet van waarheen ons gaan of watter soort land ons is nie, of watter soort mense ons werklik is nie .
Die twee plekke is slegs sewe kilometer van mekaar af, wat beteken dat toeriste op dieselfde dag die antieke heidense tempel en die beroemde Christelike klooster sien. Tannie Vergine huur 'n bestuurder omdat sy nie 'n motor of 'n seun het wat regtig teenwoordig is nie. Ons bestuurder is soos baie mans van middeljarige ouderdom in hierdie land, wat verskeie werk verrig, watter werk hy ook al kan vind, en hy soek altyd weg. Hy vertel ons dit terwyl ons ry, my tante op die voorste sitplek langs hom, my ma en ek agterin, sy kyk uit die een venster, ek 'n ander, met Anahit, die tweede van die drie ander vroue, in die middel.
Anahit is getroud met die middelste broer, en sy is 'n dun en brose vrou, nie so stewig en beeldskoon soos my tante nie, wat haar oortollige gewig oortuigend dra, altyd reguit met haar kop omhoog. Anahit sit in die middel omdat sy maer is en die wêreld al buite ons vensters gesien het.
Anahit se man sal tweede sterf as gevolg van dieselfde siekte wat die eerste broer, die man van my tante, doodgemaak het. Die oorblywende broer, die jongste, sterf veertig dae later. Sommige sal sê van hartseer.
Armeniërs het 'n rouperiode van veertig dae, genoem karasoonk. Die rou oor die dooies moet op die veertigste dag eindig. Dit is wat ons Armeense geloof eis, maar ons Armeense lot, ek sal leer, is sterker. Miskien sit Anahit in die middel omdat sy die middelste vrou is en haar plek in hierdie verhaal ken.
Buite is Yerevan minuut na minuut vervalle behuising in Sowjet-styl, in die Chroesjtsjovka-styl, die kleure van die strate gedemp, huise bruin en grys en tuff-rooi. Ons kruis onsself aan die begin van die rit, soos ons altyd aan die begin en einde van 'n lang reis doen. As die pad effens stamperig raak, kruis ons weer. 'N Klein, vergulde kruis hang aan die bestuurder se truspieëltjie, en ek kyk hoe dit draai en draai.
Ek sal jou vertel wat my ma dink terwyl sy by haar venster uitkyk. Ek kan jou vertel, want ek is 'n kind, haar kind draai in haar bloed en haar bloed styg in myne. Sy dink aan haar pa. Sy dink altyd aan haar pa, haar groot liefde. Haar groot liefde is siek en sterf stadig in Los Angeles, en my ma dink: Is hy nou dood? Nou? Is hy nou dood? Sy dink: Niemand sal my vertel as hy dood is nie, nie terwyl ek in Armenië is nie. Niemand sal haar eerste reis terug huis toe wil verwoes sedert sy dertien jaar gelede vertrek het nie. Haar eerste vakansie, eintlik. Sy het die reg verdien om niemand te laat weet dat haar pa dood is nie - as hy dood is. Dit is hoe Armeniërs dink: die dood sal wag as u terugkeer. Dit is wat my ma dink terwyl sy uitkyk op die land wat nie meer hare is nie.
Ons loop verby dorpe op pad na die Kotayk -streek, verspreide huise en verspreide skape, groen weiding wat bruiner as groen is, meer vuil as gras, meer rots as enigiets. In die verte is Ararat, ons berg wat nie ons berg is nie. Ararat, eens binne ons grense, is nou in Turkye, en dit is wat Armeniërs sien as hulle opkyk na die hemel op soek na hul God. In die verte is dit 'n vuis in die lug. In die verte.
G arni Temple is nie soos een uit antieke Griekeland nie, maar uit 'n Amerikaanse film oor antieke Griekeland. Dit is skouspelagtig en vlekkeloos. Die portiek bestaan ​​uit ses ioniese kolomme, met nog ses langs elke sy. In die kroonlys is die lewensgetroue leeukoppe. Dit is gemaak van 'n grys basalt en dit lyk asof die tempel sy verskillende skakerings afwissel in 'n kragtige simmetrie wat opsetlik en mistiek voel, 'n patroon sonder groter betekenis. Daar is verskeie klipperige trappe wat na die tempel self lei, en hulle is onmoontlik hoog. Van waar ons onder staan, kan ons die hoë opening na die cella sien, en dit is swart en geheimsinnig en wag vir ons.
Ons staan ​​daar aan die voet, nadat ons 'n klein toegangsgeld betaal het, en kyk op na hierdie tempel, toe 'n ou langs ons verskyn. Hy haal sy hoed af, hou dit teen sy bors en knik vriendelik. Hy vertel ons dat hierdie hellenistiese tempel in die sewentigerjare gerekonstrueer is, maar waarskynlik oorspronklik in die eerste eeu nC gebou is, wat beteken dat dit hier was voordat die Christendom na Armenië gekom het.
Ek luister dankbaar en knik op al die regte plekke, want dit lyk asof ons op die regte tyd op die regte plek is.
Ek is verbaas om hierdie heidense plek van aanbidding hier in Armenië te vind, maar ook om myself hier te vind. Waarom dit nog hier is en waarom ons hierheen gekom het, vra ek nie, want ek wil nie dom klink nie. Op hierdie ouderdom is die meeste van my energie daaraan toegewy om nie dom te wees nie. Ek luister dus dankbaar en knik na al die regte plekke, want dit lyk asof ons ook op die regte tyd op die regte plek is: hierdie man moet 'n ander toeris wees wat sy navorsing gedoen het en voorberei het vir sy reis. Solidariteit van Armeense toeriste in Armenië - ek dink dit is baie ontroerend om mekaar te help om hierdie plek te verstaan ​​wat ons natuurlik al moes verstaan ​​het.
Aan die rand van 'n driehoekige krans word die tempel, oorspronklik gewy aan 'n songod, blootgestel aan die hemel terwyl dit na al die aarde se materiaal kyk. Ons loop om die kompleks-spykerskrif-inskripsies, koninklike baddens, ruïnes wat dui op 'n gebou om die garnisoen te huisves, en kruisstene en kruisstene en kruisstene. Die ou man sê vir ons om nader te kyk, en ons sien ruwe visse in die rots gegraveer. Ek dink 'n vis is nie so 'n vreemde simbool vir ons in Christen -Armenië nie, maar ons nuwe vriend vertel ons dat dit nie 'n vis is nie, maar 'n draak. Ek knyp my oë en glo hom nie. Draakkultusse was gewild in voor-Christelike Armenië, sê hy, maar sodra hierdie steenhoutwerk gedurende die vroeë Christelike tydperk gevind is, moes dit óf vernietig óf omgeskakel word. Omgeskakel na wat, vra ek, en hy wys na die khatchkar, die einste kruissteen wat ons ondersoek. Ons moet God dank, sê hy, dat ons nie al hierdie pragtige dinge vernietig het nie. Ons het hulle net nuwe betekenis gegee.
Ek sal hierdie visdraak onthou, en as ek huis toe gaan, sal ek my navorsing doen: die ichthys. Voordat die Christendom die vis aangeneem het, was dit deur heidene bekend as 'n vroulike simbool, gekoppel aan die idee van geboorte en wedergeboorte. Dit sal my jare lank bybly, soos die onvermydelike dood van my oom en sy broers. Die draak van antieke Armenië het verander in die Jesus -vis van die moderne Armenië. Daar op die terrein van die beroemdste heidense plek in Armenië, 'n kruissteen met sy linkerarm in die verlede en regterarm in die hede, en my ma, my tante en haar skoonsuster, drie vroue in verskillende stadiums van hul lewens en wonder wat hul toekoms inhou. En ek, die ewige kind, verbeel my saam met hulle.
Agter die tempel is panoramiese canyons en boorde, en onder die Azatrivier. Ek staan ​​naby die rand van die krans met my arms bo my om die koel lug my vel te laat droogmaak, en die man maak my gebaar as eerbied fout. Hy lag vir my figuur, vertel my dat die ware skoonheid in die cella is, om die hoë trappe te gaan klim as ek regtig wil sien hoe volmaaktheid is.
Tel die trappe, sê die ou man, en ons tel nege. Nege is die heiligste getal, vertel hy ons, want dit is drie keer drie, 'n merker van die Heilige Drie -eenheid. En die kolomme, vra hy. Ons antwoord "ses", soos skoolkinders. Hy knik: die aantal volmaaktheid: drie plus drie.
Maar dit is 'n heidense tempel, sê ek vir hom, en my tante skud haar kop asof sy nie kan glo wat sy hoor nie.
"Dit is 'n Armeens tempel, "sê sy. 'Verstaan ​​u nie, Naira?'
Die ou glimlag respekvol vir haar terwyl ek sukkel om sin te maak. Hoe kan dit al hierdie dinge tegelyk wees?
Die oortuiging dat God die heelal geskep het met 'n wiskundige plan in gedagte, is gewild in Armenië, want dit is een van die maniere waarop Armeniërs die fisiese natuur met die goddelike verbind. Getalle in Armenië is soos name, vol betekenis. Die eersgebore seun. Die eerste Christelike nasie. Maar daar is ook die volksmoord van 1915. Een punt vyf miljoen dood. Die aardbewing in 1988. Meer as vyf-en-twintigduisend dood. Veertig dae van rou.
By die etenstafel het my pa se ma gebraai: mag ons nie verminder nie, maar vermeerder.
Ons bedank die man in Garni vir sy tyd, en gaan dan op met die trap van die tempel. Ek dra wigplatforms en dit help my om my balans te vind; ek loop op die lug terwyl ek klim. As ons almal ons voet bo vind, word ons gearresteer deur spookagtige, bewende musiek. Die mees herkenbare klank vir Armeniërs - die gekerm van die duduk. Die duduk is 'n dubbele rietinstrument en het 'n lae, lae hommeltuig met 'n elegante indruk, vol verlange wat dui op groot liefde en groot hartseer. Die duduk word die bekendste gebruik in films oor Romeinse gladiators, tydens groot gevegstonele waar die held val. Dit het nie 'n tydlose kwaliteit nie - dit klink nie modern nie, maar redelik oud, asof dit onlangs onder die aarde gevind is en afgestof is en op die lippe van 'n gerespekteerde stadsouderling gebring word.
Ek bars in hoendervleis uit, soos ek altyd op die eerste noot van die duduk doen. Volgens die legende is die eerste duduk gemaak van bene - van 'n vrou, van 'n moeder, en daarom kan dit net huil. Maar nou word dit byna altyd deur 'n man gespeel. Buiten die groot komponis Khachaturian, is dit die grootste bydrae van Armenië tot die musiekwêreld. Die duduk word grootliks erken as die klank van Armenië, net soos Ararat grotendeels erken word as die sig van Armenië, en Armeniërs soos ek kan nie heeltemal die een van die ander skei nie. As ons na ons berg kyk wat nie ons berg is nie, is dit die duduk wat ons hoor. As ons na die duduk luister, is dit Ararat wat ons sien.
Ararat, waar Noak se ark geland het. Nog 'n herkomsverhaal.
My ma strek na my hand, en ons stap die cella binne, maar ons is nie alleen nie. In die donkerte van die binnekant van die Garni -tempel is drie ander mense: 'n ou wat in die verste hoek op die grond sit, met sy voete agter op sy knieë, die duduk wat voor sy verweerde gesig dryf, terwyl die kop stadig beweeg die krag van sy instrument en, terwyl hy kyk, 'n jong paartjie naby die ingang, voor ons staan, mooi selfs van agter, die man lank en sterk, met 'n dik nek, en die vrou fyn in 'n lang wit rok en lang swart hare . Die vrou het haar kop op die man se skouer en sy wieg effens en dans flou, asof sy in 'n beswyming is.
Ek maak my oë toe en luister. Ek dink aan Ararat, en dan dink ek aan 'n berg van 'n man, my oupa, en ek weet ook my ma. My oupa was 'n groot man, maar hartsiektes het sy tol geëis. In die Garni -tempel luister ek na hierdie man wat sy duduk speel, en ek weet dat almal om my vol liefde is wat hulle nie kan afsonder van die verwoestende seer nie. Die egpaar voor ons, hulle het mekaar, maar ek weet dat dit eendag sal verander. My tante langs ons met die eensaamheid van haar nuwe weduwee en die seer van die ou vrou. Anahit, hierdie vrou wat ek nie regtig ken nie, behalwe dat sy ook soos my tante is - en sy sal oor twee jaar nog meer wees - vir altyd geheg aan 'n man wat mag wou hê in 'n land wat min te spaar het . En my ma, wat lief is vir haar pa, wat huil soos hy huil, op enige ou dingetjie, op enige toon van vriendelikheid of vreugde of hoop, 'n dansvoorlesing deur voorskoolse kinders, Olimpiërs wat die vlam op televisie aansteek, my vet meisiekind droom daarvan om 'n gimnas - my ma, daar langs my, wonder of haar pa reeds weg is en niemand haar die nuus vertel het nie.
In Garni is my oupa lewend en dood, my ma sweef tussen hemel en hel, 'n vrou dans, 'n vrou treur, 'n vrou wag en verouderde appelkooshout huil in 'n man se hande.
Binne -in die cella weerklink die geluid van die duduk, klim teen die mure op, sak deur die klip en sluit in elke deel van ons in. Ek sit my kop op my ma se skouer soos die jong vrou met haar geliefde gedoen het, en ek begin huil. As die duduk -speler klaar is en homself stadig opstaan, met die een hand op sy knie en dan die ander, klap die jong paartjie saggies en draai na ons, die ingang, en wil uitstap.
Later in die motor gooi ons ons hipoteses weg, skielik verward en sinies, verlig, vreemd, om weg te wees van die aangrypende krag van Garni. Het die jong paartjie hierdie ou man aangestel om 'n onvergeetlike ervaring te gee? Is dit by die toegangsgeld van die tempel ingesluit? Het hierdie bykomende pakket "Mysticism of the Third World" genoem? Het die duduk -speler op wenke gehoop?
Dan roep my ma uit: "O, nee! Die man buite wat ons so baie van Garni vertel het - hy was nie 'n toeris nie, of hoe? Hy was natuurlik nie 'n toeris nie! 'N Bedelaar wat as ons gids optree, Jesus Christus! Ons moes hom gewys het! "
Sy kyk my beskuldigend aan, en ek rol terug asof ek geklap word.
'Dit het nie by my opgekom nie,' sê ek vir haar. Dan word ek kwaad. 'Waarom het dit nie oorgesteek nie? jou verstand? Dit is asof jy nie eers van hier af is nie! "
My tante draai haar kop om en sê dat ons ons nie hoef te bekommer nie. 'Met al die toeriste wat elke dag na Garni kom, vaar dit waarskynlik beter as ek.'
My ma gaan leeg, asem so hard uit, ek dink sy gaan 'n plas word - niks meer van haar oor in haar vel nie.
'God gaan dit nie teen u weerhou nie', sê die bestuurder en verras ons. 'Maar as u dit wil opmaak, kan u 'n wenk gee ek ekstra. " Hy kyk na ons deur sy truspieëltjie en ek glimlag dankbaar vir hom. My ma is stil, verlore in haar eie skuld, en dan klap Anahit, van haar sitplek in die middel, op haar knie en vertel haar dat die dag eers begin.
'In Geghard,' sê sy, 'kan u u gewete ontlaai.'
Ek sal jou vertel wat ek gedink het toe ek na Anahit se rietdun lyf kyk en aan haar man se soliede raam dink: ek het gewonder watter geluide sy gemaak het terwyl sy huil, terwyl sy bid, dans terwyl sy sing. Ek het haar nog nooit hoor sing nie.
Om 'n man in Armenië te wees, beteken om nie 'n vrou te wees nie, en dit is regtig so eenvoudig soos dit. Maar om 'n vrou in Armenië te wees, is om Armeens te wees. Sit dit in klip. Om 'n vrou in Armenië te wees, is om Armeens te wees, en om Armeens te wees, is om getrou te wees, selfs as die geloof jou verlaat. Veral dan.
Die klooster by Geghard staan ​​aan die hoof van die Azatvallei, met 'n verrassende groen volheid tussen die hoë klipkranse. Van die aangrensende rots word baie van die kerke en grafte van die saamgestelde gebou. Direk in die klip gesny: dit is Geghard.Inwoners spog dat die winter die beste seisoen is om hier te bid. Omring deur klip en sneeu, met kaal, bevrore vingers die kruise wat vyftien eeue gelede in die berg gegraveer is, met asem wat stadig en hard kom - watter tyd is beter om te bid? Selfs ongelowiges vind hier iets heiligs, vertel die bestuurder ons toe ons die voertuig verlaat. Selfs Hetanos, sê hy, en almal lag maar ek.
Later sal ek die grap verstaan. Hetanos, of heidene met 'n hoofletter H, is Armeense neopagane wat georganiseer het na die val van die USSR in 1991. In hierdie chaotiese klimaat van Armenië wat probeer om homself te herskep uit die as van Lenin se kommunisme, het baie Armeniërs na die ou maniere gekyk vir struktuur en stabiliteit, om die kollektiewe gees en bewussyn te versterk. Alles het weer nuut geword: die name van Armeense gode en godinne het in gewildheid toegeneem, vakansiedae wat die krag van water en vuur vier, en die Garni -tempel het 'n aktiewe heilige plek geword waar tradisionele seremonies nog gehou word.
Volgens die Christelike tradisie is Geghard, afkorting van Geghardavank, in die vierde eeu deur Gregory the Illuminator gestig. Behalwe die natuurlike en verrassende argitektuur van die samestelling - die sierlike kruise wat diep, diep in die klip van die kranse gesny is, soos deure wat na niks en alles oopmaak - is die klooster beroemd omdat dit na bewering eens die Heilige Spies huisves, wat die kant van Jesus aan die kruis. Maar voordat die Christendom na Armenië gekom het, was hierdie plek die tuiste van 'n heilige fontein in 'n geheime grot diep in die berge. Die heidene was nie net hier in Geghard nie, maar hulle het die Christene hierheen getrek met die woord van hul heilige water.
Ons het Garni verlaat om na Geghard te kom, 'n twintig minute se ry. Ons het nie regtig weggegaan nie. Ons het by Garni-Geghard gekom.
Ons koop kerse en gaan in, en ons knip vinnig en pas by die donker aan. Skielik is ons op ons eie. Ek weet nog steeds nie hoe dit gebeur nie. Maar daar is ek, dwaal los van my familie, en ek probeer die inskripsies uitmaak, probeer om die beelde te maak, iets wat ek kan herken. Reghoekige kamers en hoë reliëfe, kruisende boë en dik kolomme, koepels versier met hoekige diere, blomme en vrugte, meetkundige motiewe. Daar is stalaktiete op die oppervlaktes, of wat lyk soos stalaktiete, of wat soos stalaktiete lyk. Ek voel asof ek beide in 'n grot is wat nog nooit deur mense gesien is nie, en in 'n kerk wat elke jaar deur meer as honderdduisend besoek word. Vier groot kolomme steun 'n klipdak met 'n klein gaatjie in die hart en ek staan ​​daaronder en kyk op. Die middagson vind sy weg deur die gat en dit verblind. Ek wil sien, maar ek hou my oë toe. So ek het dit eerder laat warm maak.
Terwyl ek weer ronddwaal, loop ek my tante raak. Sy vat my hand en saam kry ons my ma en Anahit. Dan wys my tante: "Sien?"
Fluister sy. Dit voel net natuurlik om hier te fluister.
En daar is hulle weer en maak die sterte van twee leeus in 'n reliëf wat bokant ons koppe sny.
Ek kan nie onthou of die derde vrou en haar man ons voor of na ons reis na Garni-Geghard vir ete geneem het nie, maar hier maak die bevel nie saak nie-wat kom voor, wat kom daarna.
Die derde vrou was nie deel van ons reis na Garni-Geghard nie, maar sy is deel van hierdie verhaal, my oorsprongsverhaal. Sy is geen spook nie. Sy oorleef, en haar naam is Silva. Silva en haar man - die derde broer, die jongste, die laaste wat gesterf het - neem my en my ma uit om te eet in 'n deel van Armenië wat deur die aardbewing in 1988 vernietig is. Die plek waar die drie broers gebore is.
Het ek gesê dat ek 'n opstel oor die Armeense geloof wil skryf? Want wat ek regtig bedoel het, was die noodlot.
In 'n klein restaurant in Leninakan het ons vars vis en rooiwyn, en my oom se broer sit my langs hom en drink en huil en huil en drink en vertel my dat as dit sy broer in sy plek was - die oudste, my oom met bloed - hy sou nie huil nie, maar sing.
En waar sou jy wees? Ek vra, soos kinders dit doen.
Nie hier nie, sê hy. Nie hier nie.
Sy vrou, Silva, sit oorkant ons, langs my ma. My ma se hare is donker, Silva se hare lig. Hulle voorkoppe druk saam en hulle praat van dinge wat net vroue kan weet.
En t Geghard, ons steek ons ​​kerse aan. Kerse in Ortodokse kerke word altyd naby mekaar op die staanplekke geplaas, selfs al is daar genoeg ruimte, genoeg sand om te spaar. Dit is aangenaam om na te kyk, hierdie maer, geel figure het naby mekaar gehul, sommige kerse korter as ander, wat langer aangesteek is. Ek stel my voor dat hele gesinne hierdie kerse aansteek, elke wasstok 'n tak, 'n lyf.
As u kersdraad aan die brand is, druk u dit so hard as moontlik in die sand, so laag as wat dit kan slang sonder om die metaalbak van die staander te raak. U moet verseker dat die kers nie beweeg nie, dat dit standvastig is in sy posisie. Dit kan nie deur die wind gewaai word nie, deur die lug wat deur die kerkdeure inkom elke keer as iemand aankom of vertrek. Dit kan nie deur u eie asem, deur die krag van u klein menslike gebed, beïnvloed word nie.
In Geghard steek ek en my ma ons kerse langs mekaar aan. My tante en haar skoonsuster raam ons. My tante steek die eerste kers aan, dan my ma, dan ek, en dan, uiteindelik, Anahit. Ek kan nie onthou dat ek destyds gedink het dat daar 'n betekenis aan hierdie volgorde was nie, en ek weet nie of daar nou 'n betekenis is nie, maar ek hou van hoe ons wag totdat die ander een klaar is, hoe ons kyk hoe mekaar ons individuele kerse plant. , diep, diep in die sand, in geduld en stille ooreenkoms, en dan hoe ons ons vlam aangesteek het met die vlam van wat voorgekom het. Dit het net natuurlik gelyk dat dinge so verloop.
By die huis van my tante in die middel van Jerevan, is die lug warm. Sy en my ma gryp biere en stoele en sit buite op die balkon. Anahit is terug by die huis met 'n man en jong seun wat binnekort op hartverskeurende maniere van haar en van mekaar sal wegbeweeg. Ek leun teen die muur en haal diep asem. Die reuk van appelkose is in die lug en styg uit die vuil. Dit verberg die ander reuke, vullis en sweet, rondloperhonde en mans. My tante en my ma knip hul glase en drink, en skielik praat hulle. Hulle praat en praat en kan nie ophou nie. Hulle het soveel om vir mekaar te sê. Ek gee hulle die skyn van privaatheid deur dieper in die muur te leun, na die land voor my. Die klip is koud teen my maag, maar ook sag, amper verkrummel soos brood. U kan hier sterre en fabrieksligte en koepels van kerke en hoë hotelle sien. Van my tante se balkon af sien ek alles.
Anahit, vernoem na die heidense vrugbaarheidsgodin. Silva, afkorting vir Silvart, wat beteken om lief te wees vir 'n roos, dorings en al. Vergine, vernoem na die Maagd Maria. Tagui, my ma, wat koningin beteken.
En ek, Naira, die kind, 'n variant van Nairi - die ou naam vir Armenië.
My hart ruk, en my maag knoop.
Ek weet dat daar in die Armeense vroue se stilte liedjies wag om ontbloot te word. Ek weet dat die lot en geloof in Engels soortgelyk klink, maar dat dit heeltemal verskillende dinge beteken.
Op die balkon van my tante begin ek eers verstaan ​​dat my geskiedenis 'n rekord is van danse en gebede, heidendom en Christendom, vroue en mans - alles is 'n balans. Sommige van ons moet glo in die dinge wat daar is, nie meer daar is nie, of wat nog nooit bestaan ​​het nie. Ons glo in bloed, en iets buite bloed. Ons bid tot 'n berg. As ek nou my oë toemaak en probeer onthou wat ek so sterk by Garni gevoel het, sien ek myself in die middel van Geghard staan. Ek weet nou dat as een broer sterf, twee sekerlik sal volg. Dat 'n man stadig sterf vir sy dogter, 'n miljoen sterftes. Ek weet ook dat die vroue se name, soos ek nou die naam ken van Sahakadukht, die agtste-eeuse komponis van godsdienstige liedere wat beskeie was, gevra is om agter 'n gordyn te leer. Sahakadukht, die vrou wat in Geghard agter 'n gordyn gesing het. Ek weet dat daar in die Armeense vroue se stilte liedjies wag om ontbloot te word. Ek weet dat die lot en geloof in Engels soortgelyk klink, maar dit beteken heeltemal verskillende dinge. Armeense vroue ken hulle as xakatagir en havatken in ons ore klink die woorde presies dieselfde.
Agter my bly my tante en my ma in opgewonde tonge gesels, en ek draai om om te luister.
My tante sê dat sy vir haar man 'n kers aansteek, dat sy altyd vir hom bid, sy sy graf besoek en kruis, dat sy lief is vir hom en sy haat hom, en sy dink hy is vervloek.
Toe my oom sterf, het my tante na 'n plaaslike heksvrou gegaan-'n soort heldersiende, 'n soort geneser, 'n middelaar tussen lewendes en dooies, 'n vroulike sjamaan. My tante het haar nie net vir haarself nie, maar vir 'n vriend gaan sien as 'n ondersteuningstelsel. Maar hierdie vrou kyk een keer na my tante en sê dat daar 'n vloek op haar man is. Luister mooi, het sy vir haar gesê. Luister. Daar is 'n knoop in jou huis. Iemand het 'n knoop gemaak. Iemand het toue saamgedraai om u geluk te vernietig. U moet dit vind voordat dit te laat is. U moet dit vind en ontrafel.
En my tante glo haar nie en glo haar, soos ek nou weet dat Armeniërs dit doen. Sy gaan huis toe en skeur die huis uitmekaar. Sy soek oral. Hoe groot is hierdie knoop? Hoe klein? 'N Knoop van wat? Draad? Doek? Lint? Toue? Die kombuis, die badkamer, die slaapkamers. Die balkon en gange, die asblikke. Dae lank soek sy. Sy soek totdat die betrokke man sterf. Sy begrawe hom. Sy huil oor sy lyf. Sy laat roubeklaers haar hand in die kerk van haar man skud, wat na die aardbewing gerekonstrueer is. Sy val op die bed. Een hand hang oor die rand. 'N Vinger raak aan die parket. Iets vreemds vul haar, iets geheimsinnigs en oud, iets hard en klop, iets soos haar hart of die hart van die wêreld. Sy klim van die bed af en gaan op haar knieë neer. Sy loer. Sy steek haar arm uit en reik na iets wat sy albei weet en nie weet nie, is daar. Daar is kontak. Die wêreld raak stil of die wêreld word hard, skielik storm sy soos seewater in haar ore. Sy haal haar hand af. Haar handpalm word in 'n vuis vasgeklem. Sy maak dit stadig oop. 'N Klein stukkie dun swart tou, die lengte van 'n duim. Sy bring dit naby haar gesig. Daar, in die middel van die lus, die kleinste knope. Sy raak daaraan, voel die klein knop soos 'n vlek op haar vinger.
Onder haar bed. Onder hul bed. Al die tyd.
'My God,' fluister my ma, en dit is asof ons terug is in Garni-Geghard, terwyl almal na drake wys.
Die vroegste aangetekende deure verskyn in die skilderye van Egiptiese grafte, wat dit as enkele of dubbeldeure, elk van 'n enkele stuk hout, toon. Mense het moontlik geglo dat dit deure na die hiernamaals is, en sommige sluit in ontwerpe van die hiernamaals. In Egipte, waar die klimaat baie droog is, was die deure nie ingerig om te verdraai nie, maar in ander lande was dit raamdeure nodig - wat volgens Vitruvius (iv. 6) met stile (see/si) en relings gedoen is (sien: raam en paneel), die ingeslote panele gevul met tympana in groewe in die style en relings. Die style was die vertikale planke, waarvan een, vasgemaak of met 'n skarnier, bekend staan ​​as die hangstok, die ander as die middelste of vergaderstyl. Die horisontale dwarsstukke is die boonste spoor, onderste spoor en middel- of tussenrails.
Die oudste deure is van hout gemaak, soos dié waarna in die Bybelse voorstelling van die tempel van koning Salomo in olyfhout (I Konings vi. 31-35) verwys is, wat uitgekerf en met goud bedek was. Die deure wat Homer noem, blyk in silwer of koper te wees. Behalwe olyfhout is elm, sederhout, eikebome en sipres gebruik. 'N 5000 jaar oue deur is deur argeoloë in Switserland gevind. 
Ou deure is aan draaipunte aan die bokant en onderkant van die hangstyl gehang, wat in voetstukke in die boomstam en vensterbank gewerk het, laasgenoemde in harde klippe soos basalt of graniet. Diegene wat Hilprecht by Nippur gevind het, dateer uit 2000 v.C., was in doleriet. Die hekke van die hekke by Balawat was met brons omhul (nou in die British Museum). Hierdie deure of hekke is in twee blare gehang, elk ongeveer 2,54 m (100 in) breed en 8,2 m (27 voet) hoog, omhul met bronsbande of stroke, 25,4 cm (10,0 in) hoog, bedek met repoussé -versiering van figure . Dit lyk asof die houtdeure ongeveer 7,62 cm (3,00 in) dik was, maar die hangstyl was meer as 360 millimeter (14 duim) in deursnee. Ander omhulsels van verskillende groottes in brons toon aan dat dit 'n universele metode was om die houtdraaie te beskerm. In die Hauran in Sirië, waar skaars hout is, was die deure van klip, en een van 1,63 m (5,3 ft) by 0,79 m (31 in) is in die British Museum, die band op die vergaderstyl toon dat dit een van die blare van 'n dubbeldeur. By Kuffeir naby Bostra in Sirië het Burckhardt klipdeure gevind, wat 2,74 tot 3,048 m hoog was, die ingangsdeure van die stad. In Etruria word verwys na baie klipdeure deur Dennis.
Antieke Griekse en Romeinse deure was óf enkeldeure, dubbeldeure, drievoudige deure, skuifdeure of voudeure, in die laaste geval was die blare skarnier en teruggevou. In die graf van Theron by Agrigentum is 'n enkele deur met vier panele in klip gekap. In die Blundell-versameling is 'n bas-reliëf van 'n tempel met dubbeldeure, elke blaar met vyf panele. Onder die bestaande voorbeelde is die bronsdeure in die kerk van SS. Cosmas en Damiano, in Rome, is belangrike voorbeelde van Romeinse metaalwerk van die beste tydperk in twee blare, elk met twee panele, en is in brons omraam. Die van die Pantheon is soortgelyk in ontwerp, met smal horisontale panele bo -aan, onder en middel. Twee ander bronsdeure van die Romeinse tydperk is in die Lateraanse basiliek.
Die Griekse geleerde Heron van Alexandrië het die vroegste outomatiese deur in die 1ste eeu nC tydens die era van Romeinse Egipte geskep.  Die eerste outomatiese deur met voetsensor is in China gemaak tydens die bewind van keiser Yang van Sui (r. 604–618), wat een vir sy koninklike biblioteek laat installeer het.  Die eerste outomatiese hekoperateurs is later in 1206 deur die Arabiese uitvinder Al-Jazari geskep.  [ kwotasie benodig om te verifieer ]
Koper en sy legerings was 'n integrale deel van die Middeleeuse argitektuur. Die deure van die geboortekerk in Bethlehem (6de eeu) is bedek met plate van brons, in patrone uitgesny. Die van Hagia Sophia in Konstantinopel, van die 8ste en 9de eeu, is in brons bewerk, en die westelike deure van die katedraal van Aix-la-Chapelle (9de eeu), van soortgelyke vervaardiging, is waarskynlik uit Konstantinopel gebring, soos ook sommige van diegene in St. Marks, Venesië. Die bronsdeure van die Aken -katedraal in Duitsland dateer uit ongeveer 800 nC. Brons doopdeure by die katedraal van Florence is in 1423 deur Ghiberti voltooi.  (Vir meer inligting, sien: Koper in argitektuur).
Van die 11de en 12de eeu is daar talle voorbeelde van bronsdeure, die vroegste een in Hildesheim, Duitsland (1015). Die Hildesheim -ontwerp het die konsep van Gniezno -deur in Pole beïnvloed. Van ander in Suid -Italië en Sicilië is die volgende die beste: in Sant Andrea, Amalfi (1060) Salerno (1099) Canosa (1111) Troia, twee deure (1119 en 1124) Ravello (1179), deur Barisano van Trani, wat het ook deure gemaak vir die Trani -katedraal en in Monreale en Pisa -katedrale, deur Bonano van Pisa. In al hierdie gevalle het die hangstyl bo en onder draai. Die presiese tydperk toe die bouer na die skarnier verhuis het, is onbekend, maar die verandering het blykbaar 'n ander manier gebring om deure te versterk en te versier-ysterbande van verskillende ontwerpe. As 'n reël vorm drie bande met sierwerk die skarniere, met ringe buite die hangstyle wat op vertikale tappe pas in die metselwerk of houtraamwerk. Daar is 'n vroeë voorbeeld van die 12de eeu in Lincoln. In Frankryk is die metaalwerk van die deure van die Notre Dame in Parys 'n pragtige voorbeeld, maar daar is baie ander in Frankryk en Engeland.
In Italië sluit gevierde deure die van die Battistero di San Giovanni (Florence) in, wat almal in brons is - insluitend die deurkosyne. Die modellering van die figure, voëls en blare van die suidelike deuropening, deur Andrea Pisano (1330), en van die oostelike deuropening deur Ghiberti (1425–1452), is van groot skoonheid. In die noorddeur (1402–1424) het Ghiberti dieselfde ontwerpskema vir die paneel- en figuuronderwerpe as Andrea Pisano aangeneem, maar in die oostelike deur is die reghoekige panele almal gevul met basreliëfs wat Skrifonderwerpe illustreer en ontelbaar syfers. Dit is moontlik die poorte van die Paradys waarvan Michelangelo praat.
Deure van die moskees in Kaïro was van twee soorte: die buitekant omhulde met brons of yster, gesny in dekoratiewe patrone, ingekap of ingelê, met reliëfbusse en dié van houtraamwerk met vierkantige en diamantontwerpe. Laasgenoemde ontwerp is van Koptiese oorsprong. Die deure van die paleis in Palermo, wat deur Sarasense werkers vir die Normanders gemaak is, is goeie voorbeelde in goeie bewaring. 'N Iets soortgelyke dekoratiewe deur word in Verona aangetref, waar die rande van die style en relings skuins en gekerf is.
In die Renaissance -periode is Italiaanse deure redelik eenvoudig; hul argitekte vertrou meer op die deuropeninge, maar in Frankryk en Duitsland is die teendeel die geval, veral deure in die Lodewyk XIV en Lodewyk XV -tye, en soms met argitektoniese kenmerke soos kolomme en entablatures met voorkant en nisse, die deuropening in gewone messelwerk. Terwyl in Italië die neiging was om skaal te gee deur die aantal panele te vergroot, blyk dit in Frankryk die teenoorgestelde te wees, en een van die groot deure in Fontainebleau, wat in twee blaaie is, word heeltemal uitgevoer asof dit uit een bestaan net 'n uitstekende paneel.
Die vroegste Renaissance -deure in Frankryk is die van die katedraal van St. Sauveur by Aix (1503). In die onderste panele is figure 0,91 m. hoog in Gotiese nisse, en in die boonste panele 'n dubbele reeks nisse met figure van ongeveer 0,61 m. hoog met afdakke daaroor, almal in sederhout uitgekerf. Die suidedeur van die Beauvais -katedraal is in sommige opsigte die beste in Frankryk, die boonste panele is met 'n hoë reliëf gesny met figuuronderwerpe en afdakke daaroor. Die deure van die kerk in Gisors (1575) is uitgekerf met figure in nisse wat onderverdeel is deur klassieke pilasters. In St. Maclou in Rouen is drie deure wat pragtig gesny is, wat deur Jean Goujon aan elke kant figureer in nisse, en ander in 'n groep groot skoonheid in die middel.Die ander deure, waarskynlik ongeveer veertig tot vyftig jaar later, is verryk met basreliëfs, landskappe, figure en uitgebreide verweefde grense.
NASA se voertuigvergaderingsgebou by die Kennedy Space Center bevat die vier grootste deure. Die Vehicle Assembly -gebou is oorspronklik gebou vir die samestelling van die Saturnus -voertuie van die Apollo -missies en is daarna gebruik om Space Shuttle -operasies te ondersteun. Elkeen van die vier deure is 139 meter (456 voet) hoog. 
Die oudste deur in Engeland kan gevind word in die Westminster Abbey en dateer uit 1050.  In Engeland in die 17de eeu is die deurpanele met bolings of uitsteeksels, soms ryklik uitgekap, omring in die 18de eeu waaraan die lyswerk gewerk het. die stile en relings is met die eier-en-pyltjie versier.
Fragment van 'n antieke Egiptiese grafdeur, omstreeks 2150–1981 v.C., in die Metropolitan Museum of Art (New York City)
Rococo-deur in Rue Monsieur-le-Prince (Parys)
Louis XVI-deur van die Hôtel Mortier de Sandreville, in Rue des Francs-Bourgeois (Parys)
Afrikaanse deur met slot, laat 19de of vroeë 20ste eeu, hout met yster, uit Burkina Faso, in die Brooklyn Museum (New York City)
Gotiese herlewingsdeur in Rue Malebranche (Parys)
Egiptiese herlewingsdeur van 'n mausoleum in die Forest Home Cemetery (Wisconsin, VS)
Eklektiese klassisistiese deur van die 19de eeu in Rue La Bruyère (Parys)
Art Nouveau metaal- en glasdeur in Nancy (Frankryk), met 'n groot deursigtige afdak daarbo
Daar is baie soorte deure, met verskillende doeleindes. Die mees algemene tipe is die enkelbladige deur, wat bestaan ​​uit 'n enkele stewige paneel wat die deuropening vul. Daar is baie variasies op hierdie basiese ontwerp, soos die dubbelbladige deur of dubbeldeur en Franse venstersmet twee aangrensende onafhanklike panele aan elke kant van die deuropening.
A halwe deur of Nederlandse deur of stabiele deur word horisontaal in die helfte verdeel. Die boonste helfte maak tradisioneel oop sodat 'n werker 'n perd of ander dier kan voer terwyl die onderste helfte gesluit bly om die dier binne te hou. Hierdie deurstyl is aangepas vir huise.
Saloon deure is 'n paar ligte swaaideure wat gereeld in openbare tralies voorkom, en veral verband hou met die Amerikaanse weste. Sedan deure, ook bekend as kafee deure, gebruik dikwels tweerigtingskarniere wat die deur toemaak, ongeag in watter rigting dit oopmaak deur vere in te sluit. Saloondeure wat slegs van knie- tot borsvlak strek, staan ​​bekend as kolfdeure.
A blinde deur, Gibb deur, of jib deur het geen sigbare afwerking of werkbare komponente nie. Dit pas in alle afwerkings met die aangrensende muur om as deel van die muur te verskyn - 'n vermomde deur. 
A Franse deur bestaan ​​uit 'n raam om een ​​of meer deursigtige of deurskynende panele (ligte of lites genoem) wat afsonderlik, in bypassende pare of selfs as reekse geïnstalleer kan word. 'N Bypassende paar van hierdie deure word a genoem Franse venster, soos dit lyk soos 'n venster met deurhoogte. As 'n paar Franse deure as 'n Franse venster gebruik word, bevat die toepassing in die algemeen nie 'n sentrale skut nie (net soos 'n paar venstervensterpare), wat 'n groter onbelemmerde opening moontlik maak. Die raam benodig gewoonlik 'n weerstrook op vloervlak en waar die deure bymekaarkom om water te voorkom. Met 'n espagnolette -bout kan die kop en voet van elke deur in een beweging vasgemaak word. Die slanke vensterverbinding maksimeer lig in die kamer en verminder die visuele impak van die deuropening as ekstern beskou word. Die deure van 'n Franse venster maak dikwels na buite oop na 'n balkon, stoep of terras, en dit bied 'n ingang na 'n tuin.
A luifdeur het vaste of beweegbare houtvinne (dikwels latte of lamellen genoem) wat oop ventilasie moontlik maak, terwyl die privaatheid behoue ​​bly en die deurlaat van lig na die binnekant voorkom. Omdat dit relatief swak strukture is, word dit die meeste gebruik vir kaste en droogkamers, waar sekuriteit van minder belang is as goeie ventilasie, hoewel 'n baie soortgelyke struktuur algemeen gebruik word om vensterluike te vorm. Daar is ingeboude dubbeldeure Seagate, gebou in Florida in 1929 deur Gwendolyn en Powel Crosley, wat die gewenste sirkulasie van lug met 'n ekstra mate van privaatheid voorsien het, omdat dit onmoontlik is om deur die vinne in enige rigting te sien.
A saamgestelde deur is 'n enkelbladdeur wat solied of met glas kan wees en gewoonlik gevul is met skuim met 'n hoë digtheid. In die Verenigde Koninkryk word saamgestelde deure algemeen gesertifiseer volgens BS PAS 23/24  en voldoen dit aan Secured by Design, 'n amptelike Britse polisie -inisiatief. 
A staal sekuriteitsdeur Dit is een van sterk staal, dikwels vir gebruik op kluise en veilige kamers om aanvalle te weerstaan. Dit kan ook van houtpanele voorsien wees wat ooreenstem met standaard binne- en buitedeure. 
A deurspoel is 'n heeltemal gladde deur met laaghout of MDF oor 'n ligte houtraamwerk, waarvan die hol dele dikwels gevul is met 'n kartonmateriaal. Velle kan ook van hardeplate gemaak word, waarvan die eerste uitgevind is deur William H Mason in 1924. Dit word Masonite genoem, en die konstruksie daarvan behels die druk en stoom van houtspaanders in borde. Spoeldeure word meestal in die binnekant van 'n woning gebruik, hoewel soms meer uitgebreide weergawes as buitedeure gebruik word, veral in hotelle en ander geboue met baie onafhanklike wonings.
A gegote deur het dieselfde struktuur as die spoeldeur. Die enigste verskil is dat die oppervlakmateriaal 'n gevormde vel van MDF is. Velle kan ook van hardeborde gemaak word.
A rand en stutdeur wat gereeld plank- en latdeure genoem word, is gemaak van verskeie vertikale planke wat aanmekaar vasgemaak is deur twee of meer horisontale houte wat randjies (of latten) genoem word en soms vierkantig gehou word deur bykomende diagonale hout, wat stutte genoem word.
A loopdeur is 'n voetgangersdeur wat ingebou is in 'n veel groter deur wat toegang bied sonder dat die groter deur oopgemaak moet word. Voorbeelde kan gevind word op die seremoniële deur van 'n katedraal of in 'n groot voertuigdeur in 'n motorhuis of hangar.
A tweevoudige deur is 'n eenheid met verskeie afdelings wat in pare gevou word. Hout is die algemeenste materiaal, en deure kan ook van metaal of glas wees. Bifolds word meestal vir kaste gemaak, maar kan ook as eenhede tussen kamers gebruik word. Tweevoudige deure is in wese deure wat die buitekant toelaat. Hulle gaan saam oop waar die panele teen mekaar opvou en saamgedruk word wanneer dit oopgemaak word. Die hoofdeurpaneel (dikwels bekend as die verkeersdeur) word vergesel van 'n stapel panele wat baie netjies teen mekaar vou as dit volledig oopgemaak word, wat amper soos kamerverdelers lyk. 
A glasdeur wat skuifsoms 'n Arcadia -deur of patiodeur genoem, is 'n deur van glas wat oopskuif en soms 'n skerm het ('n verwyderbare metaalgaas wat die deur bedek).
Australiese deure is 'n paar skuifdeure van laaghout wat gereeld in Australiese openbare huise gevind word. Hierdie deure is oor die algemeen rooi of bruin van kleur en lyk baie soos die meer formele deure wat in die Britse huise van ander Britse kolonies voorkom.
A vals deur is 'n muurversiering wat soos 'n venster lyk. In antieke Egiptiese argitektuur was dit 'n algemene element in 'n graf, die valse deur wat 'n poort na die hiernamaals verteenwoordig. Hulle kan ook gevind word in die begrafnisargitektuur van die woestynstamme (byvoorbeeld Libiese Ghirza).
A deurmat (ook deurmat genoem) is 'n mat wat gewoonlik voor of agter 'n deur van 'n huis geplaas word. Hierdie praktyk het ontstaan ​​sodat modder en vuil minder op vloere in 'n gebou voorkom.
Die meeste deure is aan die een kant skarnier sodat die deur in een rigting van die deur kan draai, maar nie die ander kant nie. Die rotasie -as is gewoonlik vertikaal. In sommige gevalle, soos skarnierde garagedeure, kan die as horisontaal wees bo die deuropening.
Deure kan gekoppel word sodat die rotasie -as nie in die deurvlak is om die ruimte wat nodig is aan die kant waarheen die deur oopgaan, te verminder nie. Hiervoor is 'n meganisme nodig sodat die rotasie -as aan die ander kant is as die waarin die deur oopgaan. Dit is soms die geval in treine of vliegtuie, soos die deur na die toilet wat na binne oopmaak.
A swaaideur het spesiale enkelwerkende skarniere waarmee dit na buite of na binne oopgemaak kan word, en word gewoonlik geveer om dit toe te hou.
Franse deure is afgelei van 'n oorspronklike Franse ontwerp wat die deur van die kas genoem word. Dit is 'n deur met lites waar alle of 'n paar panele in 'n kasdeur sou wees. 'N Franse deur het tradisioneel 'n gevormde paneel aan die onderkant van die deur. Dit word 'n Franse venster genoem as dit in twee dele as dubbelbladige deure met groot glaspanele in elke deurblad gebruik word, en waarin die deure (tipies) sowel as binne kan swaai.
A Mead deur, ontwikkel deur S Mead van Leicester, swaai in beide rigtings. Dit is vatbaar vir gedwonge toegang as gevolg van die ontwerp.
A Nederlandse deur of stabiele deur bestaan ​​uit twee helftes. Die boonste helfte werk onafhanklik van die onderste helfte. Daar bestaan ​​'n variant waarin die boonste gedeelte afsonderlik oopgemaak kan word, maar omdat die onderste deel 'n lip aan die binnekant het, is dit nie moontlik om die boonste gedeelte te sluit terwyl die onderste deel oop is nie.
A tuindeur lyk soos 'n Franse venster (met lites), maar is veiliger omdat slegs een deur bedien kan word. Die skarnier van die bedieningsdeur is langs die aangrensende vaste deur en die grendel is by die muuropeningstang geleë eerder as tussen die twee deure of met die gebruik van 'n spanbout.
Dit is dikwels handig om deure te hê wat langs spore gly, dikwels as gevolg van ruimte of estetiese oorwegings.
A bypass deur is 'n deureenheid met twee of meer afdelings. Die deure kan in een van die rigtings langs een as op parallelle oorhoofse spore gly en by mekaar verbyskuif. Dit word meestal in kaste gebruik om toegang aan die een kant van die kas op 'n slag te bied. Deure in 'n bypass -eenheid oorvleuel effens as hulle van voor gesien word, sodat hulle nie 'n sigbare gaping het as hulle gesluit word nie.
Deure wat in 'n muurholte skuif, word genoem sakdeure. Hierdie tipe deur word gebruik in krappe ruimtes waar privaatheid ook vereis word. Die deurblad is aan die bokant van die deur vasgemaak aan 'n rol en 'n spoor en skuif binne 'n muur.
Glasdeure is algemeen in baie huise, veral as 'n ingang na die agterplaas. Sulke deure is ook gewild vir gebruik by ingange tot kommersiële strukture, hoewel dit nie as branduitgangsdeure gereken word nie. Die deur wat beweeg, word die 'aktiewe blaar' genoem, terwyl die deur wat vas bly, die 'onaktiewe blaar' genoem word.
A draaideur het verskeie vlerke of blare, gewoonlik vier, wat uit 'n sentrale as uitstraal en kompartemente vorm wat om 'n vertikale as draai. Met 'n draaideur kan mense in albei rigtings verbygaan sonder om te bots, en vorm 'n lugsluiting wat 'n seël tussen binne en buite behou.
A draaideur, in plaas van skarniere, word dit ondersteun op 'n laer 'n entjie van die rand af, sodat daar min of meer 'n gaping is aan die draaikant sowel as die opening. In sommige gevalle is die spilpunt sentraal en skep twee gelyke openinge.
Sneldeur deur wysig
A hoë spoed deur is 'n baie vinnige deur, sommige met 'n openingssnelheid van tot 4 m/s, hoofsaaklik gebruik in die industriële sektor waar die snelheid van 'n deur 'n uitwerking het op produksielogistiek, temperatuur- en drukbeheer. hoë-spoed skoon kamerdeure word in die farmaseutiese nywerhede gebruik vir die spesiale gordyne en vlekvrye staalrame. Hulle waarborg die noukeurigheid van alle toegang. Die kragtige hoëspoeddeure het 'n gladde oppervlakstruktuur en geen rande wat uitsteek nie. Daarom kan hulle maklik skoongemaak word, en die afzetting van deeltjies word grootliks uitgesluit.
Sneldeure word gemaak om 'n groot aantal openings te hanteer, gewoonlik meer as 200,000 per jaar. Hulle moet gebou word met swaar onderdele en teenwigtstelsels vir spoedverbetering en noodopening. Die deurgordyn was oorspronklik van PVC, maar is later ook in aluminium- en akrielglasafdelings ontwikkel. Hoogsnelheidsverkoeling- en koelkamerdeure met uitstekende isolasiewaardes is ook ingestel met die vereistes vir groen en energiebesparing.
In Noord-Amerika definieer die Door and Access Systems Manufacturing Association (DASMA) hoëprestasie-deure as nie-residensiële, aangedrewe deure, wat gekenmerk word deur rol-, vou-, skuif- of swaai-aksies, wat óf 'n hoë siklus het (minimum 100 siklusse per dag) ) of hoë spoed (minimum 508 mm)/sekonde), en twee uit drie van die volgende: op bestelling gemaak vir presiese grootte en pasgemaakte funksies, wat die impak van die toerusting kan weerstaan ​​(wegbreek as dit per ongeluk raak per voertuig), of in staat is om swaar te gebruik met minimale onderhoud.
Maak deure outomaties oop word deur elektrisiteit, veer of albei oop en toe aangedryf. Daar is verskillende metodes om 'n deur wat outomaties oopmaak, te aktiveer:
'N Sensor ontdek dat die verkeer nader kom. Sensors vir outomatiese deure is oor die algemeen:
'N Druksensor - byvoorbeeld 'n vloermat wat reageer op die druk van iemand wat daarop staan.
'N Infrarooi gordyn of balk wat onsigbare lig op sensors skyn as iemand of iets die balk blokkeer, word die deur oopgemaak.
'N Bewegingsensor wat 'n lae-krag mikrogolfradar gebruik vir dieselfde effek.
'N Afstandsensor (byvoorbeeld gebaseer op infrarooi of radiogolwe) kan deur 'n draagbare afstandsbediening geaktiveer word, of in 'n voertuig geïnstalleer word. Dit is gewild vir motorhuisdeure.
'N Skakelaar word met die hand gedoen, miskien na sekuriteitstoetse. Dit kan 'n drukknopskakelaar of 'n veegkaart wees.
Deur die deur te druk of te trek, word die oop en toe siklus veroorsaak. Dit staan ​​ook bekend as kragondersteunde deure.
Benewens die aktiveringsensors, is deure wat outomaties oopmaak, oor die algemeen toegerus met veiligheidsensors. Dit is gewoonlik 'n infrarooi gordyn of balk, maar kan 'n drukmat aan die kant van die deur wees. Die veiligheidssensor verhoed dat die deur met 'n voorwerp bots deur sy beweging te stop of te vertraag. 'N Meganisme in moderne outomatiese deure verseker dat die deur by 'n kragonderbreking kan oopgaan.
Op-en-weer of oorhoofse deure word gereeld in motorhuise gebruik. In plaas van skarniere, het dit 'n meganisme, wat dikwels teen 'n gebalanseerde of geveerde stelsel is, sodat dit horisontaal bo die opening kan lig en rus. 'N Rolluik of deursnee oorhoofse deur is een variant van hierdie tipe.
A tambour deur of roldeur is 'n op-en-weer-deur van smal horisontale latte en "rol" op en af ​​deur langs vertikale spore te skuif en word gewoonlik in vermaaklikheidsentrums en kaste aangetref.
Binne oopmaak deure is deure wat slegs van buite 'n gebou oopgemaak (of geforseer) kan word. Sulke deure hou 'n aansienlike brandrisiko in vir inwoners van besette geboue wanneer hulle gesluit is. Aangesien sulke deure slegs van buite af oopgedwing kan word, word verhoed dat die insittendes ontsnap. In kommersiële en kleinhandelsituasies bevat vervaardigers 'n meganisme waarmee 'n deur na binne kan oopmaak in 'n noodgeval (dikwels 'n regulatoriese vereiste). Dit word 'n 'wegbreek' -funksie genoem. Deur die deur na die geslote posisie deur 'n skakelaarmeganisme na buite te stoot, ontkoppel die krag van die grendel en laat die deur na buite swaai. Deur die deur terug te keer na die geslote posisie, herstel die krag.
Gedeelde deure, 'n term wat hoofsaaklik in Brittanje gebruik word, is dubbeldeure met 'n lip of oorvleueling (dws 'n Rabbet) op die vertikale rand (e) waar hulle ontmoet. Vuurvlakke kan bereik word met 'n toegepaste randskerm of astragale gietvorm op die vergaderstyl, in ooreenstemming met die Amerikaanse vuurdeur.
Evolusie deur is 'n spoorlose deur wat in dieselfde sluitingsvlak beweeg as 'n skuifdeur. Die stelsel is 'n uitvinding van die Oostenrykse kunstenaar Klemens Torggler. Dit is 'n verdere ontwikkeling van die Drehplattentür [de] wat normaalweg bestaan ​​uit twee draaibare, gekoppelde panele wat na mekaar beweeg wanneer hulle oopmaak. 
Argitektoniese deure het talle algemene en gespesialiseerde gebruike. Deure word oor die algemeen gebruik om binnenshuise ruimtes (kaste, kamers, ens.) Van mekaar te skei vanweë gemak, privaatheid, veiligheid en veiligheidsredes. Deure word ook gebruik om deurgange in 'n gebou van buite af te beveilig weens klimaatsbeheer en veiligheid. 
Deure word ook toegepas in meer gespesialiseerde gevalle:
A Deurvaste deur is ontwerp om toegang tot 'n struktuur te bied, asook om beskerming te bied teen die krag van ontploffings.
A tuindeur is 'n deur wat na 'n agterplaas of tuin oopmaak. Hierdie term word dikwels spesifiek gebruik vir Franse vensters, dubbele Franse deure (met lites in plaas van panele), in plaas van 'n skuifdeur. Die term kan ook verwys na wat bekend staan ​​as patiodeure. [aanhaling nodig]
'N Jib -deur is 'n versteekte deur, waarvan die oppervlak die lyswerk en afwerkings van die muur weerspieël. Dit is gebruik in historiese Engelse huise, hoofsaaklik as bediende deure. [aanhaling nodig]
A troeteldierdeur (ook bekend as 'n katklep of 'n honddeur) is 'n opening in 'n deur sodat troeteldiere in en uit kan gaan sonder dat die hoofdeur oopgemaak kan word. Dit kan eenvoudig bedek wees met 'n rubber klep, of dit kan 'n deur wees wat aan die bokant vasgemaak kan word deur die troeteldier. Troeteldierdeure kan as 'n nuwe (permanente of tydelike) paneel in 'n skuifglasdeur gemonteer word. Troeteldiere se deure kan eenrigting wees, sodat troeteldiere net kan uitkom. Boonop mag troeteldierdeure elektronies wees, sodat diere met 'n spesiale elektroniese etiket slegs kan binnegaan.
A valdeur is 'n deur wat horisontaal in 'n plafon of vloer gerig is, wat dikwels via 'n leer bereik kan word.
A water deur of watergang, soos dié wat in Venesië, Italië, gebruik word, is 'n deur wat lei vanaf 'n gebou wat op die water gebou is, soos 'n kanaal, na die water self, waar 'n mens byvoorbeeld 'n privaat boot of watertaxi kan binnegaan of verlaat.  
Paneeldeure, ook genoem deure en spoordeure, is gebou met raam- en paneelkonstruksie. EN 12519 beskryf die terme wat amptelik in Europese lidstate gebruik word. Die belangrikste dele word hieronder gelys:
- Vertikale planke wat die volle hoogte van 'n deur loop en die regter- en linkerkant vorm. Die skarniere is aan die vaste kant gemonteer (bekend as die "hangstyl"), en die handvatsel, slot, grendel of grendel is aan die swaai kant (bekend as die "grendelstyl") gemonteer. - Horisontale planke aan die bokant, onderkant en opsioneel in die middel van 'n deur wat by die twee stelle aansluit en die deur in twee of meer rye panele verdeel. Die "boonste spoor" en "onderste spoor" is vernoem na hul posisies. Die onderste spoor staan ​​ook bekend as 'skoprail'.'N Middelrail op die hoogte van die bout staan ​​bekend as die' slotrail ', ander middelrails staan ​​algemeen bekend as' dwarsrails '. - Kleiner opsionele vertikale planke wat tussen twee relings loop en die deur in twee of meer kolomme panele verdeel, word die term soms gebruik vir vertikale vertrekke in deure, maar meer gereeld (VK en Australië) verwys dit na vertikale in vensters.
Muntin - Opsionele vertikale elemente wat die deur in kleiner panele verdeel.
Panele - Groot, breër borde wat gebruik word om die spasie tussen die style, relings en mullions te vul. Die panele pas gewoonlik in die groewe in die ander stukke en help om die deur stewig te hou. Panele kan plat of in verhoogde paneelontwerpe wees. Kan vasgeplak word of as 'n drywende paneel bly.
Lig - 'n stuk glas wat in die plek van 'n paneel gebruik word, wat die deur in wese 'n venster gee.
Bordslatte deure Wysig
Ook bekend as randjies en stutte, is plank- en latdeure 'n ouer ontwerp wat hoofsaaklik bestaan ​​uit vertikale latte:
Planke - planke wyer as 9 "wat die volle hoogte van die deur uitsteek en langs mekaar geplaas word, wat die deur se breedte vul.
Rande en stutte - Rande strek horisontaal oor die deur waarop die planke aangebring is. Die randjies hou die planke bymekaar. As dit skuins genoem word, word dit stutte genoem, wat verhoed dat die deur skeef trek. Op sommige deure, veral antieke, word die randjies vervang met ysterstawe wat dikwels in die skarniere ingebou word as verlengstukke van die deurplate.
Rande en stutte deure Edit
As plank- en Batten -deure
Slagvaste deure Wysig
Slagvaste deure het afgeronde kantrande om energie te versprei en rande, kras en duike te verminder. Die gevormde rande is dikwels gemaak van 'n vervaardigde materiaal. Slagvaste deure blink uit in gebiede met hoë verkeer, soos hospitale, skole, hotelle en kusgebiede.
Raamwerk en gevulde deure Wysig
Hierdie tipe bestaan ​​uit 'n soliede houtraamwerk, gevul op een gesig, gesig met tong en gegroefde planke. Word gereeld ekstern gebruik met die planke op die weervlak.
Baie moderne deure, insluitend die meeste binnedeure, is spoeldeure:
en relings - Soos hierbo, maar gewoonlik kleiner. Hulle vorm die buitekante van die deur.
Kernmateriaal: materiaal binne -in die deur wat eenvoudig gebruik word om ruimte te vul, styfheid te gee en trommel te verminder.
Holkern-bestaan ​​dikwels uit 'n rooster of heuningkoek van golfkarton of dun houtlatjies. Kan ook gebou word met verspringende houtblokke. Spoeldeure met 'n hol kern word algemeen as binnedeure gebruik.
Sluitblok-'n Massiewe blok hout wat binne 'n spoeldeur naby die bout gemonteer is om 'n soliede en stabiele plek te bied om die deur se hardeware te monteer.
Gegoteerde deure Wysig
Kernmateriaal: Materiaal binne -in die deur wat eenvoudig gebruik word om ruimte te vul, styfheid te gee en om te verminder.
Holkern-bestaan ​​dikwels uit 'n rooster of heuningkoek gemaak van golfkarton, geëxtrudeerde polistireenskuim of dun houtlatjies. Kan ook gebou word met verspringende houtblokke. Deure met 'n hol kern word algemeen as binnedeure gebruik. 
Swaai rigting Wysig
Deur swaai Vir die grootste deel van die wêreld [ aanhaling nodig ], swaai of oorhandig deur, word bepaal terwyl hulle aan die buitekant staan ​​of minder veilig aan die deur terwyl hulle na die deur kyk (dws staan ​​aan die kant wat 'n sleutel oopmaak, van buite na binne, of van publiek na privaat ).
Dit is belangrik om die hand en die swaai van die buitedeure korrek te kry, aangesien die spieël gewoonlik skuins en geseël is om water te kan binnedring en behoorlik te dreineer. In sommige aangepaste meulwerk (of met 'n paar meesterhoutwerkers) skuif die vervaardiger of installeerder die voorkant (die eerste rand wat by die deur kom terwyl die deur toemaak) sodat die deur styf vasmaak sonder om te bind. Deur 'n verkeerde hand of swaai te spesifiseer, kan die deur vasmaak, nie behoorlik toemaak nie of lek. Dit is duur of tydrowend om hierdie fout reg te stel. In Noord-Amerika kom baie deure nou met in die fabriek geïnstalleerde skarniere, wat vooraf aan die deur en sybanke gehang is.
Terwyl die buitekant van die buitekant af of minder veilig is, as die skarnier aan die regterkant van die deur is, is die deur "regshandig" of as die skarnier aan die linkerkant is, is dit "linkshandig". As die deur na u toe swaai, is dit 'omgekeerde swaai', of as die deur van u af wegswaai, is dit 'Normale swaai'.
In die Verenigde State:
Links skarnier (LHH): As die buitekant staan ​​(of aan die minder veilige kant of aan die openbare kant van die deur), is die skarniere aan die linkerkant en die deur gaan oop (weg van u af).
Regter skarnier (RHH): Die skarniere staan ​​aan die buitekant (of aan die minder veilige kant) en die deur gaan in (weg van u af).
Links agter (LHR): Die skarniere, buite die huis (of aan die minder veilige kant), is aan die linkerkant, die knop aan die regterkant, wanneer die deur oopgemaak word, dit draai na u toe (dit wil sê: die deur swaai na buite, of "uitwaarts")
Regs agteruit (RHR): Die skarniere staan ​​buite die huis (dit wil sê aan die minder veilige kant), die knop aan die linkerkant, maak die deur oop deur die deur na u toe te trek (dws oop swaaie na buite of "uitwaarts")
Een van die oudste DIN-standaard is van toepassing: DIN 107 "Identifikasie van boukonstruksie van regter- en linkerkant" (eerste 1922–05, huidige 1974-04) definieer dat deure word ingedeel van die kant af waar die deur skarniere gesien kan word. As die skarniere aan die linkerkant is, is dit 'n DIN -linkerdeur (DIN -skakels, DIN -gauche), as die skarniere aan die regterkant is, is dit 'n DIN -regterdeur (DIN rechts, DIN droite). Die DIN -regter- en DIN -linkermerk word ook gebruik om bypassende installeringsmateriaal, soos insteekslotte (in DIN 107), te kategoriseer. Die Europese standaard DIN EN 12519 "Vensters en voetgangerdeure. Terminologie" bevat hierdie definisies van oriëntasie.
Die "yskasreël" is van toepassing, en 'n yskasdeur word nie van binne oopgemaak nie. As die skarniere aan die regterkant is, is dit 'n regterdeur (of regs gehang). (Australiese standaarde vir die installering van houtdeure, AS 1909–1984 bl. 6.)
In openbare geboue kan buitedeure na buite oopmaak om aan die toepaslike brandkodes te voldoen. In 'n brand kan 'n deur wat na binne oopgaan, mense wat dit nie kan oopmaak nie, verpletter. 
Nuwe buitedeure word grootliks bepaal deur die tipe materiaal waaruit hulle gemaak is: hout, staal, veselglas, UPVC/vinyl, aluminium, saamgestelde, glas (patiodeure).
Houtdeure - insluitend deure van soliede hout - is 'n uitstekende keuse vir baie huiseienaars, hoofsaaklik as gevolg van die estetiese eienskappe van hout. Baie houtdeure word op maat gemaak, maar dit het verskeie nadele: hul prys, hul onderhoudsvereistes (gereelde verf en kleuring) en hul beperkte isolasiewaarde  (R-5 tot R-6, insluitend die effekte van die glas) elemente van die deure). Houtdeure het dikwels 'n oorhangvereiste om 'n waarborg te handhaaf. 'N Oorhang is 'n dak, stoeparea of ​​afdak wat help om die deur en sy afwerking teen UV -strale te beskerm.
Staaldeure Dit is 'n ander belangrike vorm van voordeure vir huise, waarvan die meeste 'n poliuretaan- of ander tipe skuimisolasiekern het - 'n kritieke faktor in die algemene gemak en doeltreffendheid van 'n gebou. Staaldeure kom meestal by die raam en die sluitstelsel, wat 'n hoë koste -effektiwiteitsfaktor is in vergelyking met Houtdeure.
Die meeste moderne buitemure bied termiese isolasie en energie -doeltreffendheid, wat aangedui kan word deur die Energy Star -etiket of die Passive House -standaarde. Premie saamgestelde (insluitend staaldeure met 'n dik kern van poliuretaan of ander skuim), veselglas en viniel deure voordeel trek uit die materiale waaruit hulle gemaak is, vanuit 'n termiese perspektief.
Isolasie en weerstroke Redigeer
Maar daar is baie min deurmodelle met 'n R-waarde naby 10 (wat baie minder is as die R-40-mure of die R-50-plafonne van super-geïsoleerde geboue-Passiewe son- en nul-energie-geboue). Tipiese deure is nie dik genoeg om baie hoë energiedoeltreffendheid te verseker nie.
Baie deure het moontlik goeie R-waardes in die middel, maar hul algehele energie-doeltreffendheid word verminder as gevolg van die teenwoordigheid van glas en versterkende elemente, of as gevolg van swak weerstrooiing en die manier waarop die deur vervaardig word.
Deurweer is veral belangrik vir energie -doeltreffendheid. Passiefhuisdeure wat in Duitsland gemaak is, gebruik verskeie weerstroke, insluitend magnetiese stroke, om aan hoër standaarde te voldoen. Hierdie weerstroke verminder energieverliese as gevolg van luglekke.
Verenigde State Redigeer
Standaard deurgroottes in die VSA loop oor 2 "inkremente. Gewone groottes het 'n hoogte van 78" (1981 mm) of 80 "(2032 mm) en 'n breedte van 18" (472 mm), 24 "(610 mm), 26 "(660 mm), 28" (711 mm), 30 "(762 mm) of 36" (914 mm).  Die meeste deure vir woonhuise (kamer tot kamer) is 762 mm x 2032 (30 "x 80") mm).
'N Standaard deur van die Amerikaanse residensiële (buitekant) deur is 91 x 203 cm (36 x 80 duim). Binnedeure vir rolstoeltoegang moet ook 'n minimum breedte van 91 cm (3'-0 ") hê. Residensiële binnedeure is dikwels ietwat kleiner en is 6'-8" hoog, net soos baie klein winkels, kantore en ander ligte kommersiële geboue . Groter kommersiële, openbare geboue en groot huise gebruik dikwels deure van groter hoogte. Ouer geboue het dikwels kleiner deure.
Dikte: Die meeste vooraf vervaardigde deure is 1 3/8 "dik (vir binnedeure) of 1 3/4" (buitekant).
Kaste: Klein ruimtes soos kaste, kleedkamers, halfbaddens, stoorkamers, kelders, ens. word dikwels verkry deur deure kleiner as deurdeure in een of albei afmetings, maar soortgelyk in ontwerp.
Motorhuise: Garagedeure is oor die algemeen 7'-0 "of 8'-0" breed vir 'n enkelmotoropening. Twee motorhuise se deure (soms dubbele motordeure genoem) is 'n enkele deur 16'-0 ". Vanweë grootte en gewig is hierdie deure gewoonlik in deursnee. Dit word in vier of vyf horisontale gedeeltes verdeel sodat dit makliker opgelig kan word en benodig nie veel ekstra ruimte bo die deur as u dit oop- en toemaak nie. Enkele stuk motorhuisdeure is algemeen in sommige ouer huise.
Standaard DIN-deure word gedefinieer in DIN 18101 (gepubliseer 1955–07, 1985–01, 2014-08). Deurgroottes word ook gegee in die konstruksiestandaard vir houtdeurpanele (DIN 68706-1). Die DIN-kommissie het die geharmoniseerde Europese standaard DIN EN 14351-1 vir buitedeure en DIN EN 14351-2 vir binnedeure (gepubliseer 2006–07, 2010-08) geskep, wat vereistes vir die CE-merk definieer en standaardgroottes verskaf deur voorbeelde in die bylaag.
Die DIN 18101 -standaard het 'n normatiewe grootte (Nennmaß) wat effens groter is as die paneelgrootte (Türblatt), aangesien die standaard die paneelgroottes aflei van die normatiewe grootte: verskillende enkeldeur vs dubbeldeur en gegote vs onvormige deure. DIN 18101/1985 definieer binnedeurige enkeldeurdeure met 'n gemeenskaplike paneelhoogte van 1985 mm (normatiewe hoogte 2010 mm) by paneelwydtes van 610 mm, 735 mm, 860 mm, 985 mm, 1110 mm, plus 'n groter deurpaneelgrootte van 1110 mm x 2110 mm.  Die nuwer DIN 18101/2014 laat die definisie van slegs vyf standaard deurgroottes vaar ten gunste van 'n basiese raster wat in stappe van 125 mm loop waar die hoogte en breedte onafhanklik is. Die paneelwydte kan tussen 485 mm en 1360 mmm wees, en die hoogte kan tussen 1610 mm en 2735 mm wees.  Die algemeenste binnedeur is 860 mm x 1985 mm (33,8 "x 78,1").
As dit in hout omhul is om 'n deur goed te pas, bestaan ​​die deur uit twee vertikale konfyt weerskante, a latei of kopstamp bo, en miskien 'n drumpel op die bodem. As 'n deur meer as een beweegbare gedeelte het, kan een van die gedeeltes a genoem word blaar. Sien deurmeubels vir 'n bespreking van aanhegsels aan deure, soos deurhandvatsels, deurknoppe en deurklopers.
- 'n Horisontale balk bo 'n deur wat die muur daarbo ondersteun. (Ook bekend as a kop) of bene - Die vertikale pale wat die kante van 'n deurraam vorm, waar die skarniere gemonteer is en waarmee die bout in wisselwerking is.
Dorpel (vir buitedeure) - 'n Horisontale vensterbank onder die deur wat die deurraam ondersteun. Soortgelyk aan 'n vensterbank, maar vir 'n deur (vir buitedeure) - 'n Horisontale plaat onder die deur wat die skeur tussen die binne -vloer en die vensterbank oorbrug. - 'n dun lat binne -in die raam gebou om te verhoed dat 'n deur deur swaai as dit toegemaak word, wat die skarniere kan breek. - Die dekoratiewe gietstuk wat 'n deurkosyn omlyn. ('n Archivolt genoem as die deur geboë is). Gebel deuromhulsel of steenvorm in Noord -Amerika.
Voordeur van 'n huis met tipiese deurmeubels: 'n posbus, deurklop, 'n grendel en twee slotte
Versier deuropening by Geghard -klooster - geskiedenis
Hierdie klooster wat op die werelderfgoed en op die lys staan, is uit die rotswand van die Azatrivierkloof genoem en is vernoem na die heilige lans wat die kant van Christus en die rsquos deurboor het. Volgens die legende is dit in die 4de eeu gestig, en die oudste oorlewende kapel dateer uit die 12de eeu. Die uiters atmosferiese Surp Astvatsatsin (Kerk van die Heilige Moeder van God) dateer uit 1215 en beskik oor wonderlike kerfwerk en die aangrensende gavit (voorportaal) met sy nege boë is tussen 1215 en 1225 gebou.
Kapelle uit die rots gekap
Aan die linkerkant van die gavit is twee ingange tot kapelle wat in die 13de eeu uit die rots gekap is. Die een bevat 'n wasbak met fonteinwater, khachkars en stalaktietversiering. Die tweede bevat die begraafkamer met vier kolomme van prins Papaq Proshian en sy vrou, Hruzakan. Die familiewapen, wat in die rots hierbo uitgekerf is, bevat twee leeus wat vasgeketting is en 'n arend.
Buite lei trappe links van die ingang die heuwel op na 'n gang van 10 m met gesnyde khachkars. Dit gee toegang tot 'n 13de-eeuse grafkelder wat uit die rou rots gesny is. Die verhoudings en die akoestiek is ongelooflik. In die verste hoek is 'n opening wat na die kerk hieronder kyk.
Agter die kerk is trappe wat lei na 'n paar interessante kloosterselle en meer khachkars.
As u die klooster nader, kyk u links na die heuwel na grotte waarin kloosterselle gebou is wat deur monnike gebou is.
Aragatsotn is vernoem na die massiewe berg (4095m / 13,435 voet) wat oor die noordelike dele van Armenië sweef. Hierdie streek is een van die.
Die streek Ararat is vernoem na die Bybelse berg Ararat, wat in die Bybel genoem word as 'n plek waar die ark van Noag na die Grote geland het.
Armavir -streek - Vanweë sy Christelike geskiedenis is die streek die bekendste vir die plaaslike bevolking en die Diaspora -Armeniërs, wat na Armenië gaan.
Gegharkunik ist die größte Region Armeniens, die aserbaidschan und die Shahumyan-Region der Republik Berg-Karabach grenzt. Ein Viertel der.
Die Kotayk-streek is in die sentrale deel van die land geleë en is die tuiste van baie besienswaardighede in Armenië, waaronder die heidense tempel van Garni.
Lori -streek is in die noordelike deel van Armenië, grens aan Georgië. Dit word beskou as die groenste gebied van Armenië, met meer inheemse bosgrond as.
Die Shirak-streek lê in die noordweste van Armenië. Dit grens aan Georgië en Turkye. Die Shirak -streek word hoofsaaklik oorheers deur die Ashotsk -plato en.
Syunik-streek- Dit is in die suidelike deel van Armenië, grens aan die Nakhchivan Autonomous Republic van Azerbeidjan, die de facto onafhanklike.
Die Tavush -streek lê in die noordooste van Armenië, grens aan Georgië en Azerbeidjan. Die gebied is hoofsaaklik berg- en rotsagtige heuwels.
Vayots Dzor -streek
Vayots Dzor -streek is hoofsaaklik 'n bergagtige gebied aan die suidoostelike einde van die land, bekend met die Jermuk -waterval, Areni -grot, Smbataberd.
Yerevan, 2800 jaar oud
Jerevan stad - 2800 jaar oud. Jerevan is die hoofstad van die Republiek van Armenië met meer as 1 miljoen mense. Dit is 'n ongelooflike stad met uitsig.
Betekenis van Martin Luther se werk
Martin Luther is een van die invloedrykste figure in die Westerse geskiedenis. Sy geskrifte was verantwoordelik vir die fraksionering van die Katolieke Kerk en die aanleiding tot die Protestantse Hervorming. Sy sentrale leerstellings, dat die Bybel die sentrale bron van godsdienstige gesag is en dat verlossing bereik word deur geloof en nie dade nie, het die kern van Protestantisme gevorm. Alhoewel Luther krities was oor die Katolieke Kerk, het hy afstand geneem van die radikale opvolgers wat sy mantel opgeneem het. Luther word onthou as 'n omstrede figuur, nie net omdat sy geskrifte tot beduidende godsdienstige hervorming en verdeeldheid gelei het nie, maar ook omdat hy in die latere lewe radikale standpunte ingeneem het oor ander vrae, insluitend sy uitsprake teen Jode, wat volgens sommige moontlik Duits was antisemitisme, ander maak hulle af as net een man se vitriol wat nie 'n aanhang gekry het nie. Sommige van Luther se belangrikste bydraes tot die teologiese geskiedenis, soos sy aandrang dat die Bybel as die enigste bron van godsdienstige gesag die Bybel vertaal en aan almal beskikbaar gestel het, was werklik revolusionêr in sy tyd.
'N Plek wat geskik is vir 'n skildery
Die Garrison Institute is geleë bo die Hudsonrivier ongeveer 50 kilometer noord van New York - op die oostelike oewer van die rivier oorkant West Point - geleë in die heuwels van 'n landskap wat beroemd is in die 19de -eeuse Hudson River School -skilderye.
Die gebied van 93 hektaar rondom die Instituut lyk vandag nog soos 'n skildery van die Hudson River School, maar dit sou moontlik anders gewees het. Ondersteuners van die oproep van plaaslike natuurbewaarders, het die stigters van die Instituut die destydse kapokynse klooster van vernietiging gered om plek te maak vir 'n voorgestelde grootskaalse ontwikkeling van vaste eiendom.
Dit sou 'n tragiese einde gewees het vir die webwerf - voorheen bekend as Glenclyffe, toe dit die 19de eeuse landgoed was van die goewerneur van New York en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Hamilton Fish - wat min verander het sedert dit slegs deur die Wappinger Nation of Native bewoon is Amerikaners.
In 2001 is die eiendom verkry deur die Open Space Institute, wat dit mildelik geskenk het aan die nuutgestigte nie-winsgewende organisasie, The Garrison Institute, wat die gebou opgeknap het en in 2003 sy deure vir die wêreld oopgemaak het.
Ons huidige gebou is 'n opgeknapte weergawe van die 77.000 vierkante meter groot klip- en baksteen -klooster en kweekskool wat in 1923 deur die kapucijner Franciscan Province of St. Mary gebou is.Baie van die argitektoniese herstel is opvallend vir wat nie verander is nie. Hulle het probeer om die wesenlike karakter van die gebou - die lig en die akoestiek - dieselfde te hou.
Om die herlewing van die gebou en die terrein te heilig, is buitengewone mense uitgenooi om te getuig. Die Instituut vier 'n gunstige begin met nuut aangestelde geestelike adviseurs-Gelek Rimpoche, Rabbi Zalman Schachter-Shalomi en Vader Thomas Keating. Die openingseremonies het musiek van Pete Seeger, Philip Glass en Christine McCall ingesluit. Sy heiligheid, die Dalai Lama, het die Instituut in die herfs van 2003 besoek en dit geseën en gesê dat dit die doel was om alle mense te dien en om die insigte van wysheidstradisies met die uitdagings van
die burgerlike samelewing en die omgewing.
Bou 'n meer medelydende, veerkragtige toekoms
Terwyl ons uitsien na hoe ons denke en benadering tot globale probleme kan ontwikkel, sien ons meer gebeure buite die Instituut voor om ons bereik te verbreed, die werk van handtekeningprogramme te verdiep en nuwe te ontwikkel en betekenisvolle en outentieke digitale inhoud te skep wat kan help ons bou 'n breër en lewendiger gemeenskap.