Geskryf deur Darius Sepehr
Die Nasir ol Molk-moskee in Shiraz, Iran: Islamitiese argitektuur is een van die edelstene van die Persiese kultuur, asook die tradisionele musiek. Wikimedia Commons
Weef deur die vertrekke van my kinderhuis in Brisbane, gedra deur die sluimerige, vogtige, subtropiese lug, en die geluid van 'n Iraanse tenoor wat 'n 800-jarige Persiese gedig van liefde sing. Ek was op die laerskool, het krieket in die strate gespeel, saam met die ander seuns BMX gery, en tuis gelees tydens die swaar reën tipies van Queensland.
Ek het 'n aktiewe, buite lewe gehad wat op Australiese terme geleef het, voorstedelik, gegrond op Engels en gemaklik. Terselfdertyd, danksy die luistergewoontes van my ma, met inagneming van die bande en CD's wat sy teruggekoop het uit reise na Iran, is my binnelandse lewe onsigbaar gevoed deur iets radikaal anders, deur 'n klankbeeld wat 'n wêreld buite die alledaagse, en 'n estetiese dimensie gewortel in 'n gevoel van transendensie en geestelike verlange na die goddelike.
Ek het na tradisionele Persiese musiek geluister (museghi-julle sonnati). Hierdie musiek is die inheemse musiek van Iran, hoewel dit ook in Persiessprekende lande soos Afghanistan en Tadjikistan uitgevoer en onderhou word. Dit het ou verbindings met tradisionele Indiese musiek, sowel as meer onlangse met Arabiese en Turkse modale musiek.
Dit is 'n kuns van wêreldgehalte wat nie net uitvoering bevat nie, maar ook die wetenskap en teorie van musiek en klank. Dit is dus 'n liggaam van kennis wat 'n manier om die wêreld te ken en te wees, kodeer. Die volgende snit is iets wat ek al in my kinderjare gehoor het:
Kayhān Kalhor speel kamancheh, 'n gespierde viooltjie, terwyl die sanger die onbetwiste meester van sang in Persiese musiek is, ostād (wat "maestro" beteken) Mohammad Reza Shajarian. Hy sing in die klassieke vokale styl, āvāz, dit is die hart van hierdie musiek.
'N Nie-metrieke styl wat groot kreatiewe eise aan sangers stel, āvāz word geïmproviseer volgens geselekteerde melodiese lyne wat u van harte onthou. Sonder 'n vaste ritme, sing die sanger met ritmes wat soos spraak lyk, maar die toespraak verhoog tot 'n verskerpte toestand. Hierdie styl dra baie ooreen met die sean-nos styl van Ierland, wat ook versier is en nie-ritmies is nie Sean-nos is heeltemal nie begelei nie, anders as Persies āvāz waarin die sanger dikwels vergesel word van 'n enkele snaarinstrument.
'N Ietwat meer onortodokse voorbeeld van āvāz is die volgende, gesing deur Alireza Ghorbāni met 'n gesintetiseerde klank onder sy stem eerder as enige Persiese instrument. Dit skep 'n hipnotiese effek.
Selfs luisteraars wat nie met Persiese musiek vertroud is nie, behoort die intensiteit in die stemme van Ghorbāni en Shajarian te kan hoor. Passie is uiters belangrik, maar passie verfyn en sublimeer, sodat verlange en begeerte deur gewone bewoonde bewussyn deurbreek om te wys op iets onbeperk, soos 'n oorweldigende gevoel van die ander.
Behalwe in die media gesogte beelde
Die tradisionele poësie en musiek van Iran poog om 'n drumpelruimte te skep, 'n sone van misterie; 'n psigo-emosionele terrein van lyding, melancholie, dood en verlies, maar ook van outentieke vreugde, ekstase en hoop.
Iraniërs het gedurende hul geskiedenis baie lyding geproe en is versigtig om van hul identiteit gestroop te word. Op die oomblik, ekonomiese sanksies word weer op die hele burgerbevolking van Iran toegepas, wat miljoene gewone mense ontneem medisyne en noodsaaklikhede.
'N Persiese vrou wat die Daf, 'n raamtrommel, speel uit 'n skildery op die mure van die Chehel-Sotoon-paleis, Isfahan, in die 17 eeu. Wikimedia Commons
Tradisionele Persiese musiek is belangrik in hierdie konteks van toenemende aggressie omdat dit 'n ryk, kreatiewe kunsvorm is wat steeds leef en gekoester word. Dit bind Iraniërs in 'n gedeelde kultuur wat die outentieke lewe van die bevolking en die land vorm, in teenstelling met die gesogte beeld van Iran wat in die Westerse media aangebied word en wat begin met die politiek.
Dit is 'n deeglike sielvolle musiek, nie net in die vorm nie, maar ook in sielvollerheid met kunstenaars soos John Coltrane of Van Morrison. In die Persiese tradisie is musiek nie net vir plesier nie, maar het dit 'n transformerende doel. Klank is bedoel om 'n verandering in die bewustheid van die luisteraar te bewerkstellig om hulle in 'n geestelike toestand te bring (Hal).
Soos in ander antieke stelsels, word in die Persiese tradisie vermoed dat die volmaaktheid van die formele strukture van pragtige musiek van God afkomstig is, soos in die Pythagoreuse frase, die 'musiek van die sfere'.
Omdat tradisionele Persiese musiek baie beïnvloed is deur Sufisme, die mistieke aspek van Islam, is baie ritmiese optredes (tasnif, in plaas van āvāz) kan (ver) die klanke van Sufi-musiekseremonies onthou (SAMA), met kragtige, trans-inducerende ritmes. (Bv. Hierin Rumi-uitvoering deur Alireza Eftekhari).
Selfs wanneer trae, tradisionele Persiese musiek steeds hartstogtelik en vurig is, soos hierdie uitvoering van Rumi deur Homayoun Shajarian, seun van Mohammad-Reza:
'N Ander skakel met tradisionele Keltiese musiek is die hartseer wat deur Persiese musiek loop, soos ons dit kan hoor hierdie instrumentele deur Kalhor.
Hartseer en verdriet werk altyd saam met vreugde en ekstase om klanke te skep wat verlange en misterie opwek.
Verbindings met klassieke poësie
Die werk van klassieke digters soos Rumi, Hāfez, Sa'di, Attār en Omar Khayyām vorm die liriese basis van komposisies in tradisionele Persiese musiek. Die ritmiese struktuur van die musiek is gebaseer op die prosodiese stelsel wat poësie gebruik (aruz), 'n siklus van kort en lang lettergrepe.
Sangers moet dus nie net meesters by sang wees nie, maar ook die Persiese poësie en die metrieke aspekte daarvan ken. Bekwame vokaliste moet gedigte kan interpreteer. Lyne of frases kan verleng of herhaal word, of verbeter word met vokale ornamente.
Dus, selfs vir 'n Persiese spreker wat die gedigte ken wat gesing word, kan Persiese musiek steeds nuwe interpretasies openbaar. Hier is byvoorbeeld (van 10: 00 tot 25: 00 min.) Nog 'n voorbeeld van Rumi deur MR Shajarian:
Dit is 'n liefdadigheidskonsert van 2003 in Bam, Iran, nadat 'n aaklige aardbewing die stad verwoes het. Rumi se gedig is bekend onder Persiese sprekers, maar hier sing Mohammad-Reza Shajarian dit met so 'n passie en emosionele intensiteit dat dit vars en openbarend klink.
'Sonder almal anders is dit moontlik,' sê Rumi, 'sonder jou is die lewe nie leefbaar nie.'
Terwyl sulke lyne oorspronklik getrek word uit die tradisie van nie-godsdienstige liefdesgedigte, word die toespraak aan die geliefde in Rumi se gedigte mistieke, anderwêreldse. Na 'n tragedie soos die aardbewing, kan hierdie lirieke in die hede spesiale dringendheid aanneem.
As mense na tradisionele musiek luister, bly hulle, soos die sangers, stil. Gehore word opgeknap en vervoer.
Volgens die Sufi-kosmologie kom alle melodieuse geluide voort uit 'n wêreld van stilte. In Sufisme is stilte die toestand van die binneste kamers van die menslike hart, die kern daarvan (Fuad), wat vergelyk word met 'n troon waaruit die Goddelike Teenwoordigheid straal.
As gevolg van hierdie verband met die intelligensie en bewustheid van die hart, verstaan ​​baie uitvoerders van tradisionele Persiese musiek dat dit gespeel moet word deur selfvergeet, soos hier mooi verduidelik deur meester Amir Koushkani:
Persiese musiek het ongeveer twaalf modale stelsels, elk bekend as 'n dastgah. Elke dastgah versamel melodiese modelle wat skeletraamwerke is waarop kunstenaars in die oomblik improviseer. Die spirituele aspek van Persiese musiek word die meeste geopenbaar in hierdie improvisasie.
Shajarian het gesê dat die kern van tradisionele musiek konsentrasie is (Tamarkoz), waarmee hy nie net die verstand bedoel nie, maar ook die hele menslike bewustheid. Dit is 'n mistieke en kontemplatiewe musiek.
Die uiters melodiese aard van Persiese musiek vergemaklik ook ekspressiwiteit. Anders as Westerse klassieke musiek, is daar baie spaarsamig gebruik van harmonie. Dit, en die feit dat dit, soos ander musiektradisies in die wêreld, mikrotonale intervalle insluit, kan maak dat tradisionele Persiese musiek aanvanklik vreemd is vir Westerse gehore.
Solo-optredes is belangrik vir tradisionele Persiese musiek. In 'n konsert kan soliste begelei word deur 'n ander instrument met 'n reeks eggo-oproep-en-respons-tipe en herkapitulering van melodiese frases.
Op dieselfde manier wys hier die barbat, 'n Persiese variant van die oud, maestro Hossein Behrooznia hoe perkussie en geplukte snaarinstrumente verweefde melodiese strukture kan vorm wat hipnotiese klanke skep:
Die wortels van tradisionele Persiese musiek gaan terug na die antieke pre-Islamitiese Persiese beskawing, met argeologiese bewyse van geboë harpe ('n harp in die vorm van 'n boog met 'n klankboks aan die onderpunt), wat al so vroeg in rituele in Iran gebruik is. as 3100BC.
Onder die pre-Islamitiese Parthian (247BC-224AD) en Sasanian (224-651AD) koninkryke, is musiek, benewens die musikale optredes op heilige dae in Zoroastrië, tot koninklike howe verhef tot 'n aristokratiese kuns.
Eeue na die Sasaniërs, na die Arabiese inval in Iran, het Sufi-metafisika 'n nuwe geestelike intelligensie vir die Persiese musiek gebring. Geestelike substansie word oorgedra deur ritme, metafore en simboliek, melodieë, vokale aflewering, instrumentasie, komposisie, en selfs die etiket en koördinering van optredes.
'N Lint met ses snitte, bekend as 'n tār. Wikimedia Commons
Die belangrikste instrumente wat vandag gebruik word, gaan terug na antieke Iran. Daar is onder andere die tār, die ses-snoer-geroerde luit; ney, die vertikale rietfluit wat belangrik is vir Rumi se poësie as simbool van die menslike siel wat in vreugde of hartseer uitroep; daf, 'n raamtrommel wat belangrik is in Sufi-ritueel; en die setar, 'n houtvier-snoerige luit.
Die tār, wat van moerbeiboomhout en lamsvel gemaak is, word gebruik om vibrasies te skep wat die hart en die energie van die liggaam beïnvloed en 'n sentrale instrument vir samestelling. dit is hier gespeel deur meester Hossein Alizadeh en hier deur meester Dariush Talai.
Musiek, tuine en skoonheid
Tradisionele Persiese musiek kruis bestuif nie net met poësie nie, maar ook met ander kuns en kunsvlyt. Dit beteken op die eenvoudigste manier om op te tree met tradisionele rokke en matte op die verhoog. In 'n meer simfoniese produksiemetode kan 'n oorloop van skoonheid geskep word, soos in hierdie gewilde en betowerende uitvoering van die groep Mahbanu:
Hulle tree natuurlik op in 'n tuin. Iraniërs hou van tuine, wat 'n diep simboliese en geestelike betekenis het as teken of manifestasie van goddelike prag. Ons woord paradys kom eintlik van die Antieke Persiese woord, para-daiza, wat beteken "ommuurde tuin". Die ommuurde tuin, geneig en besproei, verteenwoordig in die Persiese tradisie die verbouing van die siel, 'n binnetuin of 'n innerlike paradys.
Die tradisionele kostuums van die orkes (soos met baie folk-rokke oor die hele wêreld) is elegant, kleurvol, uitspattig, maar tog ook beskeie. Die lirieke is getem met Sufi-denke, die digter-geliefde kla oor die afstand van die geliefde, maar verklaar dat dit voldoende is om in onbesonne begeerte te bly.
As jong seun het ek die andersheid van Persiese musiek intuïtief aangegryp. Ek het gevind dat die tydlose geestelike skoonheid en innerlikheid geen merkbare verband het met my quotidiaanse, materiële Australiese bestaan ​​nie.
Persiese musiek en kuns gee, soos ander tradisionele stelsels, 'n soort 'voedsel' vir die siel en gees wat in die Weste vernietig is deur die oorheersing van rasionalisme en kapitalisme. Vir die 20 jaar sedert my kinderjare het die tradisionele Persiese kultuur my identiteit geanker, my gewonde hart genees en aangevul, my siel laat ryp word en my toegelaat om die gevoel van wortels te vermy waarin soveel mense ongelukkig vandag bevind.
Dit vorm 'n wêreld van skoonheid en wysheid wat 'n ryk geskenk aan die hele wêreld is en langs Irano-Islamities is argitektuur en Iraanse tuinontwerp.
Die probleem is die probleme om hierdie rykdom met die wêreld te deel. Waarom word die skoonheid van Persiese musiek (of die skoonheid van tradisionele kuns in baie ander kulture vir die saak) so selde versprei in 'n era van hiperkommunikasie? Baie van die skuld lê by korporatiewe media.
Mahbanu, wat ook gehoor kan word hier afgelaai word 'n bekende Rumi-gedig op te voer, is meestal vroulik. Maar lesers sal waarskynlik nie daarvan gehoor het nie, of enige van die ander opkomende vroulike musikante en sangers van Persiese musiek nie. Volgens meester-onderwysers soos ShajarianDaar is nou gereeld soveel vroulike studente as mans in tradisionele musiekskole soos syne.
Byna almal het egter deur middel van korporatiewe media dieselfde gesigsbeelde gesien van 'n woedende menigte Iraniërs, soldate wat gans trap, missiele gelanseer of leiers in retoriese vlug veroordeel. Gewone Iraanse mense word byna nooit direk van direk gehoor nie, en hul kreatiwiteit word selde getoon.
Die hoofsanger van die Mahbanu-groep, Sahar Mohammadi, is 'n fenomenaal talentvolle sanger van die āvāz styl, soos gehoor hier afgelaai word, wanneer sy optree in die treurige abu ata wyse. Sy is inderdaad die beste kontemporêre vroulike sanger. Tog is sy ongehoord buite Iran en klein kringe van fynproewers veral in Europa.
'N Lys van uitstaande moderne Iranse vroulike digters en musikante benodig 'n eie artikel. Hier sal ek baie kortliks van die uitstaande sangers lys. Uit 'n ouer geslag noem ons miskien die meester Parisa (hieronder bespreek), en Afsaneh Rasaei. Huidige sangers met groot talent sluit onder andere Mahdieh Mohammadkhani, Homa Niknam, Mahileh Moradi, en die betowerende Sepideh Raissadat.
Uiteindelik is een van my gunstelinge die wonderlike Haleh Seifizadeh, wie se betowerende sang in 'n Moskou-kerk die ruimte perfek pas.
Die geliefde Shajarian
Tenoor Mohammad-Reza Shajarian is verreweg die mees geliefde en beroemdste stem van tradisionele Persiese musiek. Om sy bekwaamheid werklik te verstaan, kan ons luister na die uitvoering van 'n liriek van die 13e eeuse digter Sa'di:
Soos hier gehoor word, is tradisionele Persiese musiek tegelyk swaar en ernstig in sy bedoeling, maar tog uitbreidend en rustig. Shajarian begin deur die woord te sing Yarwat 'geliefde' beteken, met 'n ornamentele tril. Hierdie trille, genoem Tahrir, word gemaak deur die glottis vinnig toe te maak en die note effektief te breek (die effek herinner aan die Switserse jodeling).
Deur vinnig en hoog in die vokale reeks te sing, word 'n virtuoos vertoon van vokale bekwaamheid geskep 'n nagtegaal, die simbool waarmee die digter en sanger die meeste vergelyk word in die Persiese tradisionele musiek en poësie. Nagtegale simboliseer die verwaarloosde, lydende en getroue minnaar. (Vir diegene wat belangstel, Homayoun Shajarian, verduidelik die tegniek in hierdie video).
Soos met baie sangers, is die groot Parisa, hier gehoor in 'n wonderlike konsert van die pre-rewolusionêre Iran, het sy geleer van Tahrir deels van Shajarian. Met haar stem veral, is die ooreenkoms met 'n nagtegaal se trilling duidelik.
Voedende harte en siele
Die grootste deel van Iran se 80 miljoen bevolking is jonger as 30. Nie almal is betrokke by tradisionele kultuur nie. Sommige verkies om hip-hop of heavy metal, of teater of bioskoop te maak. Tog is daar baie jong Iraniërs wat hulself uitdruk deur poësie (die land se belangrikste kunsvorm) en tradisionele musiek.
Die nasionale en kulturele identiteit vir Iraniërs word gekenmerk deur 'n gevoel van tradisie, gewortel in antieke oorsprong, en om iets van groot kulturele belang uit vorige geslagte te dra, wat vir die toekoms bewaar moet word as bewaarplek van kennis en wysheid. Hierdie kosbare ding wat oorhandig word, duur voort terwyl politieke stelsels verander.
Iran se tradisionele musiek dra boodskappe van skoonheid, vreugde, hartseer en liefde uit die hart van die Iraanse bevolking na die wêreld. Hierdie boodskappe is nie net 'n nasionale karakter nie, maar universeel menslik, hoewel dit deur die Iranse geskiedenis en mentaliteit beïnvloed word.
Daarom moet tradisionele Persiese musiek aan die wêreld geken word. Vandat sy melodieë my kamer in Brisbane vir die eerste keer deurboor het, vandat dit my jare gelede na plekke van gees begin vervoer het, het ek myself afgevra of dit ook die harte en siel van sommige van my mede-Australiërs, oorkant die kloof, kon voed. van taal, geskiedenis en tyd.
Darius Sepehri, doktorale kandidaat, vergelykende letterkunde, godsdiens en geskiedenis van filosofie, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Waarom tradisionele Persiese musiek wêreldwyd bekend moet wees