My fout. Ma Faute. My maksimum skuldgevoelens! Blog Soropositivo.Org
My fout. Ma Faute. My maksimum skuldgevoelens!
Ek het skuldgevoelens gevoel toe ek veroordeel is om van skaamte en berou te sterf, omdat ek dit mooi gevind het om van plesier te sterf!
My fout. Ma Faute. My maksimum skuldgevoelens! 'N Naamlose berou, 'n eindelose skaamte !!!
Ek het myself opgegee na gekruisde kyke, omruil en soene geskenk. Ek gee my oor tot die ontploffing en ekstase. Ek het oorgegee totdat die genot van die plesier vervaag het tot die ontspanning van die spiere en die res van die gees. Opwindende en heerlike ervaring, is dit nie? Ja!
Maar ek het nooit gedink dat hierdie plesier die vonnis kan wees nie, die straf vir 'n eenvoudige persoonlike onverskilligheid. In werklikheid 'n ontdekking wat deur 'n eenvoudige mediese ondersoek gedoen is. Hierdie pynlose eksamen word nie gedoen vir fisieke pyn of 'n duidelike siekte nie, maar vir die nuuskierigheid van my kliniese gesondheidstoestand. Die regter voor my sit in wit (dokter) lees en kyk in my oë en gee die uitspraak:
- "U kom uit hierdie toetsuitslag ... seropositief, reagens !!! AIDÉ.TICO "
SES MAANDE VAN DIE LEWE
Die wêreld het opgehou, die geluid het verdwyn, die vloer het oopgegaan en die impak op my was so seer en het al die plesier uit die weg geruim wat my gebring het 'hier, ten tye van die diagnose en wat die pyn gelyktydig verdoof het, vorm geantwoord as narkose, die nietigverklaring van plesier, die bron!
Surrealisties hierdie gevoel!
Die sel! 'N Fisiese en metafisiese koma! Die berou oor sekerheid, bedrog, vermoede!
Die pyn alleen.
Die wandeling vir 'n rukkie sonder om te rapporteer, sonder om te waai, sonder om hierdie verskriklike nuus te ontvang, was eensaam. Die films het binne enkele sekondes gedink aan die algemene oomblikke van my lewe, omdat die regter my lewenslange tronkstraf opgelê het.
Die eensame een wat ek myself gevonnis het om weg te kom van mense, vriende, familie, spieëls.
Ja spieëls, want ek het 'n afsku van my eie gehad, waar ek gevoel het dat my siel ewig besmet was. Dae en maande het verbygegaan totdat ek die ergste vyand teëgekom het. Ek self! Die intieme vyand wat veroorsaak dat u die seerste en bevooroordeeldste gevoelens vir uself het. Ek het dit in my gedagtes en in my hart gestel dat ek 'n gelukkige gevangene sou word, waar ek selfliefde sou kon terugkeer na my SELF, van waar ek dit verdryf het.
Omdat hy geweet het dat die skuldige vir alles wat gebeur het, net ek was, het die skurk my woedend gemaak.
Die wete dat ek myself toegelaat het om 'n tempel, die liggaam wat God my volmaak gegee het, swart te maak, te besoedel ... en ek het dit op 'n sekere manier ontheilig.
Waarom het ek myself aan alles skuldig gemaak?
Waarom nie die maat die skuld gee nie? 'N Voor die hand liggende en eenvoudige antwoord, maar aanvanklik moeilik om te sien. Ek is nooit verkrag nie, ek is nooit gedwing om seks te hê nie, ek is nooit opgelê of beveel dat my seks sonder 'n kondoom moet wees nie, en hulle het nooit 'n geweer op my kop gerig en gesê dat dit sonder 'n tydperk sou wees nie.
Ek het myself toegelaat, ek het gemagtig, ek is weg ... ek WOU!
Om te weet hoe u u mislukking kan aanvaar en dit nie aan u maat wil toedig nie, is die sleutel wat u tronk ontsluit, die sel waarin ek myself toegesluit het.
Die lewe is eenvoudig om te leef, dit is gesond om voort te gaan en dit is liefdadig vir diegene wat hulself respekteer en versorg na vrylating, na vrylating en selfaanvaarding. Om jouself te waardeer, jou eie lewe, die lewe daarbuite en die lewe van almal rondom jou te waardeer, word ewige verlossing waar jy jouself kan vergewe. Om eenvoudig en intens te leef, is wat ek nodig het om gelukkig te wees met myself en gereed te wees om die werklikheid in die oë te kyk.
Die werklikheid is: ek kan gelukkig, gesond wees en 'n normale verhouding met 'n maat hê. Of hy nou MIV-positief is of nie. Ons is normaal, ons is in staat en ons is mense soos enige ander. Nie meer nie, nie minder as 'n ander nie!