DIE STRUKTUUR VAN DIE HAAS: INTERNE EN EKSTERNE ANATOMIE (SKEMA) - HASE - 2020
Die anatomiese struktuur van die haas
Die eksterne en interne struktuur van die haas is fundamenteel soortgelyk aan die organismes van ander soogdiere. Alhoewel dit sekere verskille het wat verband hou met die hare-familie. Hulle het dik pels en ore van groot grootte, waarvan die lengte een derde van die grootte van die hele liggaam kan bereik. Afhangende van die een of ander ras, kan die voorkoms van diere effens verskil, maar die struktuur van die interne organe stem ooreen met die algemene eienskappe van die konyngenus.
Kenmerke van anatomiese struktuur en grondwet
Baie jare van teelwerk wat gemik is op vleis, bont en dekoratiewe rasse, het toegelaat om diere te skep wat van mekaar verskil in sommige eienskappe van die anatomiese struktuur. In moderne konynteling is daar 4 hooftipes konyne se grondwet:
diere van 'n rowwe liggaamskonstitusie met 'n buitensporige groot kop, massiewe skelet en goed ontwikkelde spiere;
standaardhase met 'n sterk samestelling van die liggaam, met 'n wye bors, 'n goed ontwikkelde spierstelsel en 'n klein langwerpige of afgeronde kop;
sagte diere van dekoratiewe rasse met swak ontwikkelde spiere en brose bene;
Die konyne van 'n nat grondwet is groot in grootte, maar hul spiere is los, hul hare is nie dik nie en 'n groot hoeveelheid vet word onder die vel opgehoop.
Afhangende van die tipe liggaamsbou, word diere geklassifiseer as vleis, vleis, pels, of sierstene. Laasgenoemde kan 'n lyflengte van 20-25 cm tot 1 m hê, en die kleur van hul pels word gekenmerk deur 'n wye verskeidenheid kleure en skakerings.
Klein diere met lang ore
Konyne van verskillende rasse verskil van mekaar in 'n buitekant. Dieselfde tekens kan beide positief en negatief vir verskillende lede van die haasfamilie wees.
Mans het 'n groter kop as wyfies, maar dit moet altyd eweredig wees aan die res van die liggaam. Die kleur van blink oë wissel van swart tot rooi en pienk (in albinoë).
Die meeste konyne het lang en regop ore wat een derde van die totale lengte van die liggaam kan bereik. Maar daar is lop-eared rotse.
Die nek kan standaard of verkort word, maar sy spiere moet die massiewe kop van selfs reuse individue maklik hou. Die struktuur van konyne kan 'n silindriese (in chinchillas), tradisioneel vlesige (Weense blou) of reghoekige (silwer) vorm hê. Onder diere lyk soos 'n bal.
'N kenmerkende kenmerk van 'n behoorlik ontwikkelende haas is 'n ewe rug en middellyf. Hompback word beskou as 'n gebrek, en sulke diere moet nie toegelaat word om nageslag te reproduceer nie.
Wyfies van groot rasse kan 'n massiewe dewlap hê. Dit is nie 'n gebrek nie, maar 'n teken van die normale toestand van die dier.
Spierlichaam en sagte bont
Die struktuur van die kruis en die sakrum kan rond of wyd wees (vroue kruip makliker), en gekapte of hangende kruip is 'n ernstige gebrek en die eerste teken dat die konyn verwerp moet word.
Pote moet sterk wees en liggaamsgewig weerstaan. Enige kromming en klubvoet word as defekte beskou en kan die ontwikkeling van rickets aandui.
Die maag van gesonde hase is groot en veerkragtig. Die teenwoordigheid van enige verharding in dit dui op gesondheidsprobleme en vereis onmiddellike behandeling. Die haas moet ten minste vier pare goed ontwikkelde soorte kliere hê. Die vel van 'n gesonde dier is elasties. By mans is dit ietwat harder as by vroue.
Konynbont is delikaat en syerig. Dit het 'n ander dikte en lengte, maar skyn altyd in gesonde diere. Ushastiki het 'n eenvormige kleur (wit reus, Nieu-Seelandse konyne), of 'n veelkleurige kleur van bont (in Russiese hermeline). Die verteenwoordigers van sommige rasse (chinchilla) rok kleur kan sonal wees.
Wyfies wat nageslag bring, is ietwat groter as mans, hoewel die buite struktuur van hul lyf meer sag is. Diere bereik vinnig seksuele volwassenheid en kan die jaar van 24 tot 60 welpies inbring.
Rabbit Muskuloskeletale Stelsel
Die basis van die konyn se skeletsisteem is 'n lang ruggraat, waaraan die skedel, borsbene met ribbes, sowel as die voor- en agter ledemate verbind word met kraakbeen en bindweefsel.
In totaal, die liggaam van die haas 212 bene. By babas kan beengewig 15% van die totale massa van die dier bereik, en in 'n volwasse individu val hierdie syfer tot 10%.
Kenners deel die aksiale skelet, bestaande uit die ruggraat en die skedel, sowel as die perifere, wat die bors, bekkenbene en ledemate insluit.
Die konyn se skedel is 'n bietjie anders in struktuur van die skedel van enige ander soogdier. Die ruggraat is verdeel in die servikale, torakale, lumbale, sakrale en caudale streke.
Die mobiliteit van die nek word behaal deur 7 servikale werwels. Spiere is aan die torakale, lumbale en sakrale bene vasgemaak om hoë mobiliteit en springvermoë van hierdie diere te verseker.
Die anatomie van konyne van vleisrasse is grofder en die kragtige bene van die ledemate maak dit moontlik om 'n massa van 12-15 kg te hou. Spiere word verteenwoordig deur gestreepte spiere, en vaskulêre mure word voorgestel deur gladde spierweefsel, wat die deurlaatbaarheid van bloed en voedingstowwe verseker.
Die inwendige organe van die haas is bedek met 'n vetterige laag wat hulle beskerm teen meganiese skade.
Die struktuur van die kardiovaskulêre stelsel
Die hartgestreepte spier stoot bloed deur, rig dit aan al die organe en weefsels van die dier. Die konynhart is 'n klein gespierde sak, bestaande uit twee atria en twee ventrikels. Met 'n gemiddelde gewig van 6-6,5 g word dit van 110 tot 160 keer per minuut verminder.
Arteriële bloed binnedring die organe en weefsels van die dier deur die groot sirkulasie. Swak bloed deur die are kom terug na die hart. In 'n klein sirkel van bloedsomloop word dit na die longe verwys, waar dit weer suurstof verryk, wat nodig is vir die normale funksionering van die liggaam.
In die liggaam van 'n konyn van medium grootte bevat ongeveer 280 ml bloed, in die samestelling daarvan - rooibloedselle, witbloedselle, bloedplaatjies.
Die konstante beweging van bloed verseker die instandhouding van temperatuur in die liggaam van die dier. In die winter is die standaardgetal ongeveer 37 grade Celsius, en in die hitte kan dit tot 40-41 styg.
Die beenmurg is verantwoordelik vir die vorming van bloed, en die milt vernietig beskadigde of oortollige bloed selle.
Kenmerke van die spysverteringskanaal
Die spysverteringskanaal van konyne word verteenwoordig deur die kaakapparaat, die slukderm, die maag en die ingewande, waarin die verwerking en verdeling van voedsel plaasvind, sowel as die opname van voedingstowwe.
Konyne by geboorte het 16 tande, wat teen die einde van die derde week vervang word deur 28 volwasse tande.
Tande groei dwarsdeur die lewe, daarom is diere verplig om hulle voortdurend te slyp deur harde voer te gebruik. Lees meer in die artikel "Hoeveel tande het konyne."
Konyne is herbivore, hul maag is taamlik groot en kan tot 2000 kubieke meter hou. sien plant kos.
As gevolg van die inhoud van gekonsentreerde soutsuur en pepsien, sowel as die aktiwiteit van maag-ensieme, is die proses van vertering van voedsel en die aanleer van voedingstowwe vinnig. Oor die probleme van die spysverteringskanaal en hoe om dit te elimineer, lees die artikel "Oorsake en behandeling van opgeblase in konyne."
Vesel in die maag breek nie af nie en kom in 'n verpletterde vorm in die ingewande.
Die oorblyfsels van onverteerde voedsel en afvalprodukte word 9 uur na eet geëet.
Respiratoriese stelsel en sy rol in die lewe van die haas
Die respiratoriese stelsel word voorgestel deur die neus, keel, tragea en longe. Die komplekse struktuur van die neusholte laat diere toe om die warm somerlug af te koel en dit in die winter te verwarm, waardeur die longe beskerm word teen brandwonde en bevroren.
Die respirasietempo in konyne is baie hoog. Op gemiddelde, per minuut, kan hy tot 282 asemhaling neem, wat ongeveer 5 000 kubieke meter deur die gepaarde longe oorsteek. cm lug. In die alveoli word suurstof geabsorbeer deur hemoglobien, wat deel is van die rooibloedselle, en word saam met die bloed deur die liggaam vervoer.
Konyne is baie sensitief en kan versmoor met ammoniakgasse wat in selde skoongemaakte selle ophoop. In die vars lug groei diere baie vinnig. Hulle het 'n goeie eetlus, word siek 'n bietjie en kry vinnig industriële gewig. Terselfdertyd verkry hul vel uitstekende produksiekenmerke.
Ander stelsels van interne organe
Die konynuitskeiding en urinêre stelsels word verteenwoordig deur die niere, ureters en uretra, asook sweet- en talgkliere, wat die liggaam beskerm teen hipotermie en oormatige hitte.
Die niere filter die veneuse bloed en maak dit skoon van skadelike stowwe. Ontwrigting van hul werk lei tot 'n skerp agteruitgang in die gesondheid van die troeteldier en sy dood.
Die vloeistof, urine genoem, word deur die uretra in die blaas opgehoop en uitgeskei in die eksterne omgewing. Dit is versadig met ureum en ammoniak en moet betyds in die selle verwyder word.
Die manlike geslagsorgane word verteenwoordig deur gepaarde testes, wat na 3,5-4 maande na die geboorte sperma begin produseer. Tydens een paar kan die man dit tot 3,5 ml haal.
Die haas het 'n baarmoeder, 'n paar eierstokke, 'n ovulaat, 'n vagina en 'n genitale spleet, waardeur bevrugings- en sirkelprosesse plaasvind.
Senuweestelsel en endokriene kliere
Soos ander soogdiere, het konyne 'n goed ontwikkelde brein en rugmurg, sowel as die perifere senuweestelsel. Die brein het verskeie omwentelings, en 'n groot hoeveelheid grys materie maak hierdie diere intelligent. Ushastiki is vinnig gewoond aan die trog en skinkbord, herken die eienaars en hou daarvan om tyd op hul hande te spandeer.
Senuwee-eindpunte deurdring alle organe van die liggaam. Dit maak hase sensitief vir pyn en laat hulle vinniger op gevaar reageer. Van groot belang in die lewensprosesse van diere is die endokriene kliere wat hormone en ander biologies aktiewe stowwe produseer.
Die tiroïedhormoonproduserende tiroïedklier is verantwoordelik vir die normale groei en ontwikkeling van jong diere, sowel as die uitruilreaksies in die liggaam van konyne. Die pankreas beheer die proses van voedselvertering, en die byniere bied water- en vetmetabolisme.
Sonder testikels en eierstokke is reproduksie van hierdie diere onmoontlik, en die pituïtêre klier produseer meer as 10 verskillende hormone wat die senuweestelsel en ander belangrike prosesse positief beïnvloed.
Aangesien konyne in die natuur die hoofvoedsel van roofdiere is, is die sintuie van besondere belang vir hulle, sodat hulle betyds kan reageer op bedreigings en verberg in grawe.
Die visie van hierdie diere is kompleks. Dit word voorgestel deur 'n paar oë wat kleure kan opspoor. Konyne is voorzichtig, maar hulle sien nie baie goed naby nie.
Konyne sien perfek in die donker en het 'n omsendbrief van 300-340 grade.
Danksy die resonerende groot aurikels het konyne baie sensitiewe gehoor. Hulle kan hul ore in verskillende rigtings draai deur hoëfrekwensie klanke op te tel, met behulp waarvan hulle met mekaar kommunikeer.
Lop-eared konyne het hul vermoë verloor om goed te hoor en kan nie in natuurlike omstandighede op hul eie oorleef nie.
Konyne het 'n goeie reukzin en onderskei duisende reuke. Dit help hulle om spesiale hare wat in die neusholte is.
Die smaakpapegaaie wat in die taal voorkom, maak dit moontlik om die smaak van die produkte te voel, en die senuwee-eindpunte in die vel gee 'n hoë sensitiwiteit vir temperatuur uiterstes en pyn.