Die wonderlike verskil wat 'n jaar kan maak - Reisverhale - 2020
Die wonderlike verskil wat 'n jaar kan maak
"Die dae is lank, maar die jare is kort."
Ek is nie seker waar ek die frase die eerste keer gehoor het nie, maar die afgelope jaar het ek dit geglo. Hierdie keer verlede jaar was ek 'n vlug na Suidoos-Asië. Opgevolg deur 'n vriend se dood, het ek besluit om op te hou om 'n finale "groot, multi-maand" reis af te lê en dit net te doen. Ek het 'n vlug bespreek en beplan om agt maande weg te gaan. Dit is moeilik om te glo dit is reeds 'n jaar.
As ek terugkyk, was dit die beste slegste jaar van my lewe sedert ek begin reis het.
Net 'n paar weke in my reis het ek 'n pragtige Amerikaanse meisie ontmoet. Ons het die volgende paar dae saam gery - dan het ons vinnig onafskeidbaar geword, veranderende reisplanne verander om mekaar te ontmoet.
Van die oomblik af dat ek haar ontmoet het, was ek verlief. Uiteindelik het sy vir my gesê sy het dieselfde gevoel en ons het New Years saam uitgegee. Sy het na Australië gegaan vir 'n werkvakansievisum en ek het na Suid-Amerika gegaan, maar nadat ek die hele "is of is ons nie?", Het ek na Australië gevlieg om by haar te wees. Sy was die eerste meisie wat ek ooit ontmoet het, toe ek 'n lewe met kinders en die wit plakkaatheining uitbeeld, wou ek nie dadelik weghardloop nie. Ek eintlik hou - en verwelkom - die idee.
Maar op die ou end het dit nie gewerk nie. Sy het net begin met haar reise en was nie reg om te gaan sak nie. En ek wou die teenoorgestelde hê. Ons was in verskillende stadiums van die lewe, en so het sy dit uiteindelik heeltemal in Junie gebreek. Die skeuring was baie ruwe vir my - en baie van my is nog nie daaroor nie. Dit was baie moeilik vir my en het baie van hierdie jaar versuur. (Deel van my vind ook groot ironie in die situasie, aangesien my laaste ernstige verhouding geëindig het, want toe was ek die een wat nie die familie wou hê nie en sy het dit gedoen!)
Daarbenewens het ek vroeër vanjaar onder die stres van ons verhouding, te veel reis en te veel werk gekraak en angs en paniek aanvalle ontwikkel. Ek het hierdie konstante vrees gehad dat ek nooit genoeg gedoen het nie. Ek het nooit paniek aanvalle gehad nie, voor die eerste keer dat ek regtig aan iemand gely het. Ek het 'n dokter geroep omdat ek gedink het ek het 'n hartaanval gehad. Enigeen wat dit nog nooit gevoel het nie, kan nie verband hou met die gevoel dat hierdie gewig jou aftrek nie en dit maak nie saak wat jy doen nie, jy kan dit net nie loslaat nie en breek vry. Dit is 'n moeilike ding om te hanteer. Dis verlammend.
Daarbenewens was daar die klein dingetjies: die boek wat ek belowe het om in die somer klaar te maak, wat nog steeds halfpad op my skootrekenaar sit, die derm wat ek ontwikkel het van swak eet, die vriendskap wat ek moes eindig, want niks was ooit goed genoeg nie persoon en die feit dat ek na Austin verhuis het, maar in werklikheid daar min tyd daar spandeer het.
Vir elke stap vorentoe het ek hierdie jaar geneem, ek het altyd gelyk twee stappe terug. Doelwitte was halfvoltooid of afgedank. Iets anders het altyd opgedaag.
Tog, as ek daaroor dink, was hierdie swaarkry seëninge in vermomming. Hulle het my gehelp om te besef ek is uiteindelik op 'n plek waar ek met iemand wil vestig. Ek het besef ek is nie 'n superman nie, dus het ek meer personeel gehuur en 'n beter werk / lewensbalans geskep waar ek eintlik die rekenaar afgesluit het. Met my broek het ek my nie meer aangepas nie (en sonder die geld of begeerte om 'n nuwe klerekas te koop), het ek uiteindelik vir die gimnasium aangemeld en vir 'n afrigter betaal om my te dwing om 'n gesonde lewenstyl te ontwikkel. Ek het kookboeke gekoop en ingeskryf in 'n kookklas. En ek het 'n redakteur gehuur om my te help om my boek te voltooi.
Tien jaar gelede het ek groot veranderinge aangebring: ek het my werk opgehou om te reis. Ek het tale geleer. Ek het geleer om beter te wees met geld en om te red. Ek het geleer om oorsee te werk toe ek kontant nodig gehad het. Ek het my lewe beter gemaak.
Vanjaar het ek die een ding wat my gemaak het, uit die oog gebring: die sterk geloof dat ons elkeen die krag het om ons lewens beter te maak.
Ons raak dikwels verlore in die see van die lewe. Soos die golwe op ons afkom, besef ons nie dat ons die mag het om uit die storm te navigeer nie. Dit het my boot kapsiëring vir my besef dat ek so besig was om water te spaar wat ek die pad na die helder lug ontbreek het.
Churchill het eenkeer gesê dat Amerikaners altyd vertrou kan word om die regte ding te doen sodra hulle al die ander opsies uitgeput het.
Ek dink dit is dieselfde vir die lewe.
Niemand het my gedwing om die hele tyd te werk nie. Niemand het my gedwing om slegte kos te eet nie. Niemand sê dit in my kop dat daar geen rede is om selfs te hardloop as ek nie 'n oefensessie kon bou nie. Die pad van die minste weerstand is die pad wat ek gekies het - en die meeste mense kies - want dit is maklik.
Uitwerk is moeilik. Eet reg is moeilik. Verlaging van uitgawes is moeilik. Om 'n behoorlike werk / lewensbalans te handhaaf, is moeilik. Om verhoudings te kry, is baie moeilik.
Die "rampe" van die lewe blyk dikwels geheime seëninge te wees. Hulle stoot ons na nuwe gebiede en help ons om die lewe te definieer en te oorleef. Dit is die uitdagings in die lewe wat ons maak wat ons is, nie die maklike dele nie.
As ek terugkyk, is daar dinge wat ek wens anders uitgewerk het, maar alles wat verkeerd geloop het, het my gehelp om my lewe in 'n meer positiewe rigting te fokus. Ek het die punt waar ek besef het ek moes verander. Dit het toe gesuig, maar uiteindelik was dit vir die beste.
Sonder al die ongelukke sou ek waarskynlik aangeval het - naby die rand maar nie daaroor nie - soos die padda wat nooit besef die pan raak warm genoeg om hom dood te maak voordat dit te laat is nie.