Terwyl skepe noordwaarts beweeg met klimaatsverandering, skrik hul geraas Arctic Cod weg - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Terwyl skepe noordwaarts beweeg met klimaatsverandering, maak hul geraas die Arctic Cod weg
Geskryf deur Silviya V. Ivanovar en Aaron Thomas Fisk
In die somer van 2014 vertrek 'n vaartuig na Resolute Bay, Nunavut. (Silviya V. Ivanova), skrywer met dien verstande
As mense wat nie in die Arktiese gebied was nie, aan hierdie afgeleë en koue streek dink, sal hulle miskien diere sien, soos ysbere, narwal of seëlringe en die mense wat daar woon. Selde sluit hierdie visie moderne vragskepe en seevoere in.
Tog vergroot hierdie groot vaartuie hul aktiwiteit in die Arktiese Oseaan, aangesien dalende see-ys voorheen ontoeganklike Arktiese streke oopmaak vir skeepvaart. Hierdie toename in vaartuigverkeer veroorsaak ook 'n toename in onderwatergeluide, wat deur navorsing uitgewys kan word mariene soogdiere en vis deur inmenging met kommunikasie, gedrag en beweging.
ons nuwe studie toon dat Arktiese kabeljou, 'n sleutelvis in hierdie ekosisteem, is ook sensitief vir skeepgeluide. Sulke sensitiwiteit kan hul welstand beïnvloed en die roofdiere wat hulle voed.
brug visse en soogdiere kan klank hoorwat hulle gebruik om roofdiere te nader, te vee, op te spoor en prooi op te spoor. Ruis in die omgewing kan al hierdie funksies belemmer, en dit kan negatiewe kort- of langtermynimplikasies hê vir die gesondheid van waterorganismes.
Arktiese kabeljou is skraal visse wat verder noord noord as enige ander vis strek. (Erling Svensen / Ocean Photo), CC BY
Byvoorbeeld, tydelike gehoorverlies veroorsaak geraas en 'n toename in streshormone is by visse waargeneem. Die vorige kan lei tot die dood as gevolg van die onvermoë om roofdiere te nader. Gemaskerde kommunikasie kan ook lei tot die verlies van kritieke paringsgeleenthede.
Sommige Arktiese gemeenskappe het kommer uitgespreek oor die uitwerking wat die toename in die skeepsvaart op waterdiere kan hê, veral soogdiere wat 'n belangrike bron van voedsel en bestaan ​​is. Hulle is ook bekommerd dat die geraas die Arktiese kabeljou in nuwe gebiede kan druk, gevolg deur mariene soogdiere.
Ons het 'n studie in Resolute Bay, Nunavut, uitgevoer om te meet hoe skeepgeluid die gedrag van Arktiese kabeljou kan verander, 'n groot klein vis wat 'n belangrike prooi is vir robbe, walvisse en seevoëls.
Ons het gebruik akoestiese telemetrie om 77 individuele Arktiese kabeljou op te spoor. Ons het gevind dat hulle verhuis het na gebiede met minder geraas toe vragskepe en vaartuie in die baai aanwesig was, of dit nou geanker of beweeg is.
Gesond, gelukkig en tropies - die vinnigst groeiende stede in die wêreld vra ons aandag
Kabeljou vorm skole, en ons het dus aanvaar dat die visse wat ons opspoor die bevolking in Resolute Bay verteenwoordig. Toe die skeepsaktiwiteit laag was ('n enkele skip), het die kabeljou 250-350 meter weg beweeg.
Ons sou verwag dat die verplasing groter sal wees met meer skeppingsaktiwiteit. In onlangse jare word twee skepe tegelyk in die baai gesien. Die afgelope dekade was daar ook 'n skerp toename in die verkeer deur die Parry Channel - die hoofweg wat deur Lancaster Sound loop.
Enige verskuiwing, hetsy op kort of langtermyn, in die verspreiding van die bevolking van 'n dier, het gevolge vir die spesie en die roofdiere wat daarop vertrou. As die primêre voedselbron van seevoëls en mariene soogdiere, het 'n verskuiwing in die verspreiding van die arktiese kabeljou gevolge vir die mariene voedselwebbe, sowel as vir die inheemse gemeenskappe wat daarvan afhanklik is.
Mariene soogdiere is 'n belangrike voedselbron vir baie inheemse gemeenskappe in die Noordpool. (Judith Slein / Flickr), BK BY-NK-SA
Die somer is 'n kort, maar kritieke periode in die Arktiese gebied. Vis, voëls en soogdiertjies vreet voortdurend in oop waters wanneer die prooi meer volop is. Die warmer temperature laat diere ook vinniger groei en meer liggaamsvet ophoop.
Klimaatkandidaat Jay Inslee Spars met Joe Biden: 'Middle Ground'-planne sal ons nie red nie
Ons het gevind dat die Arktiese kabeljou hul swemgedrag verander toe skepe teenwoordig was, en minder tyd spandeer het om kos te soek en te verbruik, en meer tyd gereis het, wat verband hou met hoër snelhede en dus meer energieverbruik.
Maar as skeepsverkeer in 'n belangrike voedingsgebied vir kabeljou-kabeljou voorkom, kan die visse hulself as maaltye ontbreek en meer energie gebruik vir reis. Dit kan aansienlike negatiewe gevolge hê. Dit kan byvoorbeeld lei tot laer liggaamsgewig or verminderde winter oorlewing as gevolg van laer vetreserwes.
Skeepsverkeer in Arktiese Kanada het reeds verdubbel oor die afgelope 20 jaar, en die aantal dae wat skepe in die Arktiese gebied deurbring, is sedert 2000 byna viervoudig. Dit neiging word ook elders in die Arktiese gebied gesien en sal na verwagting voortduur. Die Noordwestelike Passage, 'n seeroete deur die Kanadese Arktiese argipel, is lankal gesien om na Noord-Amerika en Europa na Asië te vervoer. Namate die verkeer van vaartuie groei, sal onderwatergeluide ook toeneem.
Kaart van die Arktiese streek wat die noordoostelike gang, die noordelike seeroete en die noordwestelike gang en badmetrie toon. (Arktiese Raad)
Onderwater skeepgeluid is 'n nuwe versteuring vir mariene diere van die Noordpool. Alhoewel visse uit gematigde streke die vermoë het om aan te pas by geraas, het die Arktiese organismes moontlik nie genoeg tyd om aan te pas nie.
Die gevolge van klimaatsverandering is die grootste by die pole en die organismes in die gesig staar al baie stressors. Die Arktiese ekosisteem het ook 'n laer spesieverskeidenheid in vergelyking met gematigde en tropiese klimate, wat die weerstand teen stres verminder.
Alhoewel Kanada, Europa en die Verenigde State in die breë die beskerming van die omgewing, menslike gesondheid en volhoubare bestuur van antropogene versteurings, soos skeepsverkeer en geraas, ondersteun, moet ons effektiewe bewarings- en bestuursplanne ontwikkel en implementeer.
Ons het inheemse bevolking nodig om by besluitnemingsprosesse betrokke te wees, mariene beskermde gebiede wat belangrike voedings- en broeiplekke beskerm, streng reëls rakende skeepsnelheid en hul afstand van sensitiewe streke, sowel as tegnologieë wat die lawaai van die vaartuie verlaag, soos gewysigde skroewe en gereelde skoonmaak.
Die voorsorgbeginsel in besluitneming oor die omgewing dui daarop dat ons voorkomende stappe moet neem in die lig van onsekerheid. Onsekerheid hou verband met die reaksie van biologie in die oseane en op die land en die omvang daarvan. Ons glo dat voorkomende tydige optrede wesenlik is.
Silviya V. Ivanova, PhD-kandidaat, Great Lakes Instituut vir Omgewingsnavorsing (GLIER), Universiteit van Windsor en Aaron Thomas Fisk, professor, die skool vir die omgewing, Universiteit van Windsor