Omheining - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Olimpiese omheining (of bloot 'omheining') verwys na die omheining wat gesien word in die meeste kompetisies, insluitend die Olimpiese Spele. Kompetisies word aangebied volgens die reëls soos bepaal deur die Fédération Internationale d'Escrime (FIE), die internasionale beheerliggaam. Hierdie reëls het ontstaan ​​uit 'n reeks konvensies wat in die middel 17de en vroeë twintigste eeu in Europa ontwikkel is met die spesifieke doel om mededingende aktiwiteite te reguleer. Die drie wapens wat by die Olimpiese heining gebruik word, is foelie, épée en sabel. In kompetisie word die geldigheid van aanrakinge bepaal deur die elektroniese puntetoerusting om menslike foute en vooroordeel by die skeidsregter te beperk. Olimpiese kompetisies bestaan ​​uit individuele en spanmetaalwenners.
Rolstoelheining, 'n oorspronklike Paralimpiese sport, is ontwikkel in Engeland na die Tweede Wêreldoorlog. Geringe aanpassings aan die FIE-reëls stel gestremde heiners in staat om al drie wapens te omhein. Die duidelikste verandering is dat elke sluiter in 'n rolstoel sit wat aan 'n raam vasgemaak is. Voetwerk word vervang deur torso of armbeweging, afhangende van die beveiliging van die heining. Die nabyheid van die twee heinings is geneig om die tempo van bouts te verhoog, wat aansienlike vaardigheid verg. Die wapens is identies aan dié wat in die Olimpiese heining gebruik word.
Ander variante insluit een-hit épée (een van die vyf byeenkomste wat moderne vyfkamp vorm) en die verskillende soorte mededingende omheining, waarvan die reëls soortgelyk is, maar nie identies is met die FIE-reëls nie. Een voorbeeld hiervan is die American Fencing League (anders as die United States Fencing Association): die formaat van kompetisies is anders, daar is geen elektroniese puntetelling nie, en die prioriteitsreëls word op 'n ander manier geïnterpreteer. In 'n aantal lande wyk die aanvaarde praktyk op skool- en universiteitsvlak effens af van die FIE-formaat.
Omheining as 'n Westerse vegkuns
Sommige omheining beoefen dit as 'n Westerse vegkuns, met die doel om te oefen vir 'n teoretiese tweegeveg. Die element van sport is (of bykans so) afwesig van hierdie vorms van omheining, maar hulle het almal 'n gemeenskaplike oorsprong met mekaar en met mededingende omheining.
Klassieke omheining word van mededingende omheining onderskei dat dit teoreties nader aan swaardspel as vegkuns is. Diegene wat hulself klassieke heinsters noem, kan die gebruik van wat hulle sien as meer outentieke praktyke voorstaan, insluitend min of geen klem op sportkompetisie nie. Daar is 'n sterk belangstelling in die klassieke heiningsgemeenskap om die Europese heiningspraktyke van die negentiende en vroeë twintigste eeu te laat herleef, toe daar verwag word dat omheersers met hul opleiding 'n tweegeveg sou kon veg. Wapens wat gebruik word, is die standaard (nie-elektriese) foelie, standaardopstel (dikwels toegerus met pointes d'arret), en die stomp duel sabel. Daar word dikwels na AFL-omheining verwys as klassieke omheining, maar dit is 'n verkeerde naam.
Historiese omheining is 'n tipe historiese rekonstruksie vir vechtkunste gebaseer op oorlewende tekste en tradisies. Voorspelbaar bestudeer historiese omheining 'n buitengewone verskeidenheid wapens uit verskillende streke en tydperke. Hulle werk moontlik met emmers, dolk, polearms, blesende wapens, ens. 'N Belangrikste aandag aan historiese heining is wapens met 'n realistiese gewig, wat 'n ander manier vereis om dit te manipuleer, volgens die norm in moderne omheining. Ligte wapens kan byvoorbeeld deur die vingers gebruik word (meer buigsaamheid), maar meer realisties-geweegde wapens moet meer deur die pols en elmboog beheer word. Hierdie verskil is groot en kan lei tot drastiese veranderinge selfs in die vervoer van die liggaam en voetwerk in gevegte. Daar is aansienlike oorvleueling tussen klassieke en historiese omheining, veral met betrekking tot die 19de-eeuse omheining.
Hierdie skildery rondom 1900 illustreer 'n tipiese mensur in Heidelberg, Duitsland. Die vegters het hul swaarde hoog in die lug en dra slegs metaalbril om die oë en neus te beskerm.
Laastens is daar verskillende vorme van omheining wat, behalwe die geskiedenis, weinig in gemeen het met een van die ander twee klassifikasies.
Akademiese omheining, of mensur, is 'n Duitse studentetradisie wat nog steeds in Duitsland, Switserland en Oostenryk, sowel as in Vlaandere en Letland beoefen word. Die geveg, wat gebruik maak van 'n snywapen bekend as die Schlager, gebruik geslypte lemme en vind plaas tussen lede van studente-broederskap- "Studentenverbindungen", in ooreenstemming met 'n streng afgebakende stel konvensies. Dit gebruik spesiale beskermingsuitrustings wat die meeste van die kop en gesig, behalwe die oë, onbeskermd laat. Die uiteindelike doel is om persoonlike karakter te ontwikkel, daarom is daar geen wenner of verloorder nie en word nie toegelaat nie. Die verkryging van 'n behoorlike sny op die gesig met die skerp lem is een doel en 'n sigbare teken van manlike moed.
Stadiumheining poog om die maksimale teaterimpak te bewerkstellig deur 'n wye verskeidenheid style voor te stel, insluitend moderne sowel as historiese vorms van omheining. Teaterstryde word gechoreografeer en omheiningsaksies word oordrewe vir dramatiese effek en visuele helderheid.
Rolspel vir ontspanning bevat dikwels omheining in die konteks van historiese of fantasietemas in die Society for Creative Anachronism of live-action rolspel-speletjies. Tegnieke en puntestelsels verskil baie van groep tot groep, net soos die wapens. Afhangend van plaaslike byeenkomste, mag deelnemers moderne sportheiningswapens, periodieke wapens of wapens wat spesifiek vir die doel uitgevind is, soos boffers, gebruik.
Drie wapens oorleef in moderne mededingende omheining: foelie, épée en sabel. Die spadroon en die swaar kavaleristyl-sabel, wat albei in die negentiende eeu wyd mededingend gebruik het, het in die vroeë twintigste eeu in onguns geraak met die toenemende gewildheid van die ligter en vinniger wapen wat vandag gebruik word. Die singlestick was in die Olimpiese Spele van 1904 te sien, maar dit was toe al besig om in gewildheid te daal. Bajonetheining het 'n ietwat stadiger agteruitgang beleef, met kompetisies gereël deur sommige gewapende magte so laat as in die 1940's en 1950's.
Terwyl die wapens omheiners gebruik, verskil hulle in vorm en doel, maar hul basiese konstruksie bly dieselfde oor die dissiplines. Elke wapen het 'n lem en a hef. Daar word oor die algemeen na die punt van die lem verwys die punt. Die heuwel bestaan ​​uit 'n wag en a greep. Die wag (ook bekend as die COQUILLE, of die bellguard) is 'n metaalskaal wat ontwerp is om die vingers te beskerm. Die greep is die handvatsel van die wapen. Daar is 'n aantal variante wat gereeld gebruik word. Die meer tradisionele soort is ongeveer reguit en eindig met 'n stompen ('n swaar moer wat bedoel is om as 'n teengewig vir die lem te dien). In die geval van foelie en épe word hierdie gewildheid oortref deur 'n verskeidenheid ergonomiese ontwerpe, wat gereeld gesamentlik verwys word as pistool greep (die manier waarop hulle vasgehou word, lyk soos 'n pistool).
Borsbeskermer (dames) baadjie handskoen plastron broek masker
Die klere wat in moderne omheining gedra word, is van taai katoen of nylon. Kevlar is bygevoeg aan uniforms op die boonste vlak (baadjie, broek, beskerming van die arm, lamé en die slab van die masker) na die Smirnov-voorval tydens die 1982-wêreldkampioenskap in Rome, toe Smirnov aan 'n hekongeluk gesterf het. Kevlar breek egter in chloor- en UV-lig af, en die werking van 'n uniform en / of om dit in die son op te hang om droog te word, het die vermoë van die Kevlar om die werk te verrig, beskadig.
Vir die uniform wat as mededingend beskou kan word, moet dit 'n groot hoeveelheid toetse en reëls slaag. Hieronder is die standaarddrag wat gedra word en bevat die volgende kledingstukke:
Voldoende baadjie wat die lies bedek en met 'n band (Croissard) wat tussen die bene loop, word 'n klein, gevoude stofie ook om die kraag toegewerk om te keer dat 'n lem opwaarts na die nek gly.
Onderarmarmbeskerming (plastron) wat onder die baadjie gaan en dubbele beskerming aan die kant van die swaardarm en bo-arm bied. Daar moet nie 'n naat in die oksel wees nie, wat in lyn sal wees met die baadjiesaad en 'n swak plek kan bied.
Een handskoen vir die swaardarm met 'n handskoen wat verhoed dat die lemme op die mou opgaan en beserings veroorsaak, sowel as die hand beskerm en 'n goeie greep bied
Broeke of broek wat 'n kort broek is. Die bene is veronderstel om net onder die knie te hou.
Knie- of heupkouse wat op die knie en heupe moet bedek.
Skoene met plat voetsole en versterking aan die binnekant van die agtervoet en hak van die voorvoet, om te voorkom dat slytasie opdoen.
Masker, insluitend 'n slab om die nek te beskerm. Om mee te ding, moet die slab in die maskerraam toegewerk word om 'n gat uit te skakel wat moontlik 'n lem sal toelaat. Maskers met insteekbesies is dus nie wettig vir mededinging nie. Die masker kan gewoonlik 12 kilogram krag dra, maar FIE-reguleringsmaskers kan baie meer staan, minstens 27 kg.
Plastiese borskasbeskermer, verpligtend vir vroulike heining. 'N Alternatief vir 'n volledige borskasbeskermer is borsbeskermers (wat informeel bekend staan ​​as' slaaiskommels '), plastiekvormige voorwerpe wat in die spesiale borskas in die plastron geplaas word. Alhoewel manlike weergawes van die borskasbeskermer ook beskikbaar is, word hulle tot onlangs hoofsaaklik gedra deur instrukteurs, wat baie meer gereeld tydens opleiding as hul studente getref word. Sedert die tydsberekening van die depressie verander (sien hierbo), is dit toenemend gewild by foelie, aangesien die harde oppervlak die waarskynlikheid van puntweiering verhoog en dus 'n mislukking van 'n treffer registreer. Plastrons is egter steeds verpligtend.
Skermmeesters dra dikwels 'n swaarder beskermende baadjie, gewoonlik versterk deur plastiek skuim om die talle treffers wat 'n instrukteur moet verduur, te demp. Soms dra meesters in die praktyk 'n beskermende mou of 'n beenleer om hul heiningarm of -been te beskerm.
Tradisioneel is die uniform wit van kleur. Dit is hoofsaaklik om die beoordelaars te help om punte te behaal (swart as tradisionele kleur vir meesters), maar reëls teen nie-blanke uniforms is moontlik ook bedoel om borgskap en die kommersialisering van die sport te bekamp. Die FIE-reëls is egter onlangs verslap om gekleurde uniforms toe te laat. Die kleur wit kan ook teruggevoer word tot tyd voor elektroniese puntetoerusting, toe die lemme soms met roet, ink of gekleurde kryt bedek is om 'n merk op die klere van die teenstander te maak.
Voordat die elektroniese puntetoerusting bekendgestel is, is 'n direkteur (voorheen die president van die jurie genoem) deur vier beoordelaars bygestaan. Twee beoordelaars was agter elke skermwerker, een aan elke kant van die strook. Die beoordelaars het die heining oorkant gekyk om te sien of hy getref is. Hierdie stelsel word soms 'droë' heining (VSA) of 'stoom' (Verenigde Koninkryk, Australië) omhein.
Elektroniese puntemetodes word gebruik in al die groot nasionale en internasionale en mees plaaslike kompetisies. Op Olimpiese vlak is dit vir die eerste keer in 1936 aan Épée voorgestel, om dit in 1956 te verfilm en in 1988 te sabel. Die sentrale eenheid van die puntestelsel staan ​​algemeen bekend as 'die kissie'. In die eenvoudigste weergawe word albei heiningwapens via lang intrekbare kabels aan die kissie gekoppel. Die houer bevat gewoonlik 'n stel ligte om aan te dui wanneer 'n aanraking gemaak is. (Groter perifere ligte word ook gereeld gebruik.) In foelie en sabel moet 'n spesiale geleidende kledingstuk en drade gedra word as gevolg van die noodsaaklikheid om treffers op die teiken te onderskei. Dit bevat 'n lamé ('n baadjie met geleidingsdoek) vir beide wapens, 'n lyfkoord om die wapen aan die stelsel te koppel, 'n katrol van 'n terugtrekbare kabel wat aan die puntekas gekoppel is en in die geval van sabel, 'n geleiermasker en manchet (manchette) aangesien die kop en arms geldige teikengebiede is.
↑ Douglas Harper, (2001), Aanlyn Etymologie woordeboek 24 Desember 2007 herwin.
Barbaseti, L. Die kuns van die foelie, met 'n kort geskiedenis van omheining. E.P. Dutton & Co., 1932. OCLC 860556
Kruis, T. Inleiding tot omheining. Stipes Publishing, 1996. ISBN 0875636675
Evangelista, Nick. Die kuns en wetenskap van omheining. Chicago: Masters Press, 1996. ISBN 1570280754
Evangelista, Nick. Die innerlike heining: uitnemendheid in vorm, tegniek, strategie en gees. Chicago: Masters Press, 2000. ISBN 1570282307
Verenigde State omheining vereniging. September, 2005. Reëls vir die kompetisie van die Verenigde State se omheining vir mededinging. Amptelike dokument. USFencing. 1 Desember 2005 herwin.
Alle skakels is op 5 April 2017 opgespoor.
Fédération Internationale d'Escrime Die liggaam wat verantwoordelik is vir alle internasionale Olimpiese omheining