Omdat Unisa ’n korrespondensie-instelling is, kan daar geen sprake van segregasie of spanning op die kampus wees nie. Die hof sal dus verplig wees om oor die taalregte op ’n meer suiwer basis uitspraak te lewer.
Die aard van die studente wat aan Unisa studeer, verdien ook spesiale aandag. Baie van hulle is ouer mense in afgeleë gebiede of in gevangenisse of buite Suid-Afrika wat gedwing word om hulself verder te bekwaam met die oog op ’n volhoubare loopbaan. Daar is geen ander Afrikaanse opsie vir hulle nie, en slegs baie beperkte ander studie-opsies oor die algemeen. Van die amptenare en andere op die platteland werk in totaal Afrikaanse werkomgewings en het hulle lewe lank nog min professionele blootstelling aan Engels gehad. Hulle het ook nie ’n behoefte aan Engels nie, want hulle werksomgewing is Afrikaans.
Unisa onderneem, soos die residensiële universiteite, om tutoriale hulp en woordelyste aan studente in ander tale as Engels te verskaf. Afgesien van die ontoereikendheid van hierdie “oplossing”, moet die unieke omstandighede van die studente weer in ag geneem word. Die meeste van hulle is voltyds in diens. Om toegang tot tutoriale hulp te kry, moet hulle dus werktyd vry neem en op eie koste reis, oproepe maak of elektroniese media daarvoor gebruik. Dit stel veel groter uitdagings as vir ’n student wat op ’n kampus ná ’n klas gou by ’n tutor kan aanklop.