Sarah wil graag die koningin van Skeba se verlore paleis in die woestyn gaan soek, maar die ekstremistiese terroriste is nou tot binne-in Suid-Afrika.
Sal Sarah en Ari'el se liefde al die teëspoede kan deurstaan? Sal Rassie en sy span betyds die lokval wat vir hulle gestel is, kan fnuik?
Die verhaal neem ons weereens na Jemen, Israel en ook hierdie keer tot in Europa.
Sarah wonder of daar enige plek op aarde is waar hulle veilig sal wees?
Die wind ruk aan die tentflappe en die ankertoue tril. Fyn woestynstof sif neer van die tentdak se plafon, soos die tente in die woeste wind rondgepluk word.
Deur die dowwe plastiekvenster kan mens in die verte skaars sien hoe die duine skuif, oplig en vorentoe storm. Soos 'n blinde, verwoede kameel kom die woestynsand aan. Dit treiter, dreig, dring tot binne-in elke opening, totdat alles wat jy proe en alles wat jy sien en ruik die kleur en smaak van woestynsand het.
Debbie sug. Haar hele lyf is klewerig hier waar sy vir 'n paar minute alleen op haar bed kom neerplons het. Die kleingoed luister tans na die stories wat een van die soldate aan hulle vertel.
Debbie ruk die linnedoek, wat haar hare en gesig gedeeltelik bedek, van haar kop af. Sy trek haar vingers deur haar klamgeswete hare. Daar is tot sand op haar kopvel. Sy sak vir 'n wyle agteroor op die bed en sluit haar oë.
"Vader, laat die storm asseblief bedaar," prewel sy hardop. "Ek is heeltemal gedaan!"
Sy sit weer regop en sug. Ek sal móét teruggaan. Die soldate het gesê ek kan 'n paar minute wegglip; dan moet ek terugkom, want hulle moet weer vort. Die mammas wat toesig hou sal ook afgelos moet word, mymer Debbie terwyl sy liproom aan haar droë lippe smeer. Sy is dankbaar dat sy hierdie klein luuksheid het, in hierdie Leë Kwartier. Sy staan op en net voordat sy die doek weer om haar gesig kan vasknoop, is daar 'n oorverdowend ontploffing reg langs die tent. Onwillekeurig gryp sy haar kop vas en instinktief valkruip sy half onder die kampbed in, haar arms steeds om haar kop gevou.