“Cutting corners”, mor die Australiese vrou uit Brisbane. ‘n Goeie hotel, maar weens suinigheid is alles maar raap en skraap. Om mee te begin, Istanboel is so blerrie mooi ‘n mens loop amper in ‘n soort geparfumeerde beswyming deur haar strate — van haar Moskees na haar markte, van haar statige, ouwêreldse houthuise na haar soutwater sloep, die Straat van Bosporus, vanwaar jy kan staan en kyk hoe sy haar dye oopvou en die nag opvlam soos ‘n uitslag op die skaamlippe van twee kontinente… As jy verstaan wat ek bedoel. ‘n Stad van vis en vye, van burkas en boeke, van minarette en melancholie. Dis ook te veel gevra om te verwag dat hy Hennie se boek sal lees, óf enige van die vakliteratuur wat deur mense soos Helize van Vuuren e.a. rondom die boesmans & hulle kuns gelewer is. Baie dankie Marcelle – sjoe, ek het inderdaad Aravind Adiga se The White Tiger in Desember gelees, net na Kiran Desai se The Inheritance of Loss (ek kan nie glo ek het die hierdie stuk gemis nie – waar was ek die 7e Jan??!), en ek stem heeltemal saam oor die boek – dis ‘n moet-lees!