Gevorderde kosmiese ysnavorsing onthul inligting oor hoe die lewe begin het - Inligting
Gevorderde kosmiese ysnavorsing onthul inligting oor hoe die lewe begin het
Perry Gerakines en sy kollegas in die Cosmic Ice Lab by NASA's Goddard Space Flight Center in Greenbelt werk aan iets baie eenvoudig - ys - maar op 'n buitengewone manier. Gerakines maak nie net gewone ys of sneeuvlokkies nie, maar 'n mikroskopies dun kosmiese ys, wat intense koue en baie lae druk vereis. Sy skepping is uniek en kan sommige van die mees kritieke chemiese reaksies in die ruimte weergee, waardeur ons kan leer hoe die lewe eers begin het.
Reggie Hudson, hoof van die Cosmic Ice Lab, sê dat dit nie chemie op hoërskool is nie, maar bitter koue chemie in uiterste drukstoestande en blootstelling aan intense bestraling. Navorsers wêreldwyd het hierdie eksklusiewe geleentheid gekry om die 'mega cool' vorming van kosmiese ys te bestudeer met behulp van 'n deeltjieversneller wat die kosmiese straling wat sulke reaksies dryf, kan naboots. Dit bied waardevolle inligting oor die chemie van ys onder die oppervlak van mane en planete.
Die resep wat deur Gerakines geskep is, behels die uitpomp van lug tot 'n biljoen keer laer as normaal vir ons planeet, afgekoel tot 433 grade Fahrenheit. Gedurende hierdie fase word molekules onmiddellik verander van hul gasvormige toestand na die opstandige vaste stof genaamd "amorfe ys". Hierdie kristalle kom wydverspreid voor in die interstellêre ruimte, veral in komete en ysige mane.
Gerakines piek hierdie amorfe ys met aminosure (glisien, alanien of fenielalanien), die belangrikste bestanddele vir die lewe op aarde, en bombardeer uiteindelik die ys met stralingsenergie met behulp van 'n protonbundel. Dit is duidelik dat die gegenereerde OH -groep dien as 'n stralingsskerm wat baie protone -energie absorbeer. Verrassend genoeg hou die sure langer by hoër temperature. Hierdie gevolgtrekking ondersteun duidelik die siening dat aminosure langer kan duur by uiterste bestraling en diepte.
Tientalle buitenaardse beskawings bestaan ​​waarskynlik in die heelal, sê wetenskaplikes
15 Junie (UPI) - In 'n nuut gepubliseerde referaat het wetenskaplikes 'n kleiner skattingsbereik aangebied vir die aantal moontlike buite -aardse beskawings wat in ons sterrestelsel skuil.
Volgens 'n studie wat Maandag in die Astrophysical Journal gepubliseer is, het navorsers vasgestel dat die lewe op uitheemse planete ontwikkel, soortgelyk aan hoe dit op aarde ontstaan ​​het, dat daar ongeveer 30 aktiewe kommunikasie intelligente beskawings binne die Melkweg moet wees.
"Daar moet ten minste 'n paar dosyn aktiewe beskawings in ons sterrestelsel wees onder die aanname dat dit 5 miljard jaar neem om 'n intelligente lewe op ander planete te vorm, soos op die aarde," het Christopher Conselice, professor in astrofisika aan die Universiteit van Nottingham, gesê. , het in 'n nuusverklaring gesê. "Die idee kyk na evolusie, maar op 'n kosmiese skaal. Ons noem hierdie berekening die Astrobiologiese Copernican Limit."
Om 'n meer akkurate skatting te maak van die aantal uitheemse beskawings in die Melkweg, het navorsers staatgemaak op 'n swak en harde limiet. Die swak grens is die tyd wat dit neem vir die ontwikkeling van intelligente beskawings, minder as of ongeveer 5 miljard jaar. Mense wat in staat is om langafstandskommunikasie te bereik, het ongeveer 4,5 miljard jaar na die lewe begin ontstaan.
Die harde limiet is die metaalinhoud in sonagtige sterre. Vir 'n sonnestelsel om intelligente lewe te huisves, skat wetenskaplikes dat die ster 'n metaalinhoud moet hê wat gelyk is aan dié van die son.
"Die klassieke metode om die aantal intelligente beskawings te bereken, is afhanklik van die raai van waardes rakende die lewe, waardeur menings oor sulke aangeleenthede baie verskil," sê die eerste skrywer Tom Westby, 'n astrofisikus in Nottingham. "Ons nuwe studie vereenvoudig hierdie aannames met behulp van nuwe data, en gee ons 'n goeie skatting van die aantal beskawings in ons sterrestelsel."
Soos wetenskaplikes in hul referaat erken het, is daar ander uitdagings - behalwe die Astrobiologiese Copernican Limits - wat intelligente beskawings en ons vermoë om met hulle te kommunikeer, in die gesig staar.
Om mense op aarde kontak te maak met 'n uitheemse beskawing, moet die verre beskawing die krag van die aarde geniet. Mense kon ongeveer 100 jaar lank kommunikasie oor lang afstande voer. As beskawings verskyn, maar dit hou nie so lank soos mense nie - as hulle in en uit die oog knip - kan ons nooit met hulle in verbinding tree nie.
Om met een van die intelligente beskawings van die sterrestelsel te kommunikeer, benodig beide mense en vreemdelinge gevorderde kommunikasietegnologieë. Volgens die jongste ontleding sou die gemiddelde uitheemse beskawing 17 000 ligjare ver wees, wat die stuur en ontvang van kommunikasie seine bemoeilik.
'Ons nuwe navorsing dui daarop dat soektogte na buitenaardse intelligente beskawings nie net die bestaan ​​van lewensvorme openbaar nie, maar ons ook leidrade gee oor hoe lank ons ​​eie beskawing sal duur,' het Conselice gesê.
'As ons agterkom dat intelligente lewe algemeen is, dan sou dit aan die lig bring dat ons beskawing baie langer as 'n paar honderd jaar kan bestaan, en as ons vind dat daar geen aktiewe beskawings in ons sterrestelsel is nie, is dit 'n slegte teken vir ons eie lang- bestaan ​​bestaan, "het hy gesê. "Deur te soek na buitenaardse intelligente lewe - al vind ons niks - ontdek ons ​​ons eie toekoms en ons lot."
Gevorderde kosmiese ysnavorsing onthul inligting oor hoe die lewe begin het - geskiedenis
deur Holli Riebeek · ontwerp deur Robert Simmon · 19 Desember 2005
Richard Alley sou moontlik die jaloerse fotograf, Jerry McManus, jaloers gewees het op 'n warm laboratorium aan boord. (Sien vorige aflewering: "A Rekord uit die diepte. ") Een van die navorsers in die Greenland Ice Sheet Project 2 (GISP2), Alley het in 'n smal laboratorium saamgesnoer in die Groenlandse ysblad, waar " die temperatuur het by 'n gemaklike en twintig onder [Fahrenheit] gebly, en hy het in sy boek oor sy navorsing geskryf, Die twee-myl-tydmasjien. 'N Versamelingslyn met wetenskaplike toerusting lê langs die sloot van twintig voet diep wat as 'n tydelike laboratorium gedien het. Elke somer tussen 1989 en 1993, ses weke lank, het Alley en ander wetenskaplikes yskolomme langs die wetenskaplike monteerbaan gestoot en die sneeu geëtiketteer en ontleed vir inligting oor die vorige klimaat, en daarna verpak om dit vir verdere ontleding en koelopslag by die National te stuur Ice Core Laboratory in Denver, Colorado. In die omgewing is 'n spesiaal geboude boor wat 24 uur per dag in die dik ys geboor is onder die voortdurende Arktiese son. In wese 'n skerpgemaakte pyp wat op 'n lang, los kabel draai, het die boor yskerne opgetrek waaruit Alley en ander klimaatinligting sou opspoor.
Elke jaar val daar sneeulaag oor die ysplate in Groenland en Antarktika. Elke laag sneeu is anders in chemie en tekstuur, somersneeu verskil van wintersneeu. Die somer bring 24 uur sonlig na die poolstreke, en die boonste laag van die sneeu verander in tekstuur en smelt nie presies nie, maar verander genoeg om anders te wees as die sneeu wat dit dek. Die seisoen word weer koud en donker, en meer sneeu val, wat die volgende lae sneeu vorm. Elke laag gee wetenskaplikes elke jaar 'n skatkis met inligting oor die klimaat. Net soos mariene sedimentkerne, bied 'n yskern 'n vertikale tydlyn van die vorige klimate wat in ysplate en berggletsers geberg is.
Ysplate bevat 'n rekord van honderde duisende jare se vorige klimaat, vasgevang in die ou sneeu. Wetenskaplikes herstel hierdie klimaatgeskiedenis deur kerns in die ys te boor, sommige van hulle meer as 3500 meter diep. Hierdie foto's toon eksperimentele bore op die Groenland -ys in die somer 2005. (Foto's kopiereg Reto St & oumlckli, NASA GSFC)
Die seisoenale sneeulae is die maklikste om in sneeupitte te sien, skryf Alley, die Evan Pugh -professor in die Omgewingsinstituut en die Departement Geowetenskappe aan die Pennsylvania State University. Om die lae te sien, grawe wetenskaplikes twee kuile ​​geskei deur 'n dun sneeu muur. Die een put is bedek en die ander is oop vir sonlig. Deur in die bedekte put te staan, kan wetenskaplikes die jaarlikse sneeu -lae in die sneeuwand bestudeer terwyl die sonlig deur die ander kant filtreer. Ek het in die sneeupuie gestaan ​​met tientalle mense, boorers, joernaliste en ander, en tot dusver was elke besoeker beïndruk. Die sneeu is blou, iets soos die blou wat diepseeduikers gesien het, 'n onbeskryflike, amper pynlike blou, " skryf Alley. Die volgende ding wat die meeste mense opmerk, is die lae. "
Blou lig wat deur die muur van 'n Antarktiese sneeuput gefiltreer word, verlig "Tuck", die gelukbringer vir die Tuckahoe Elementary School in Henrico County, Virginia. Die harige wit uil het wetenskaplikes na Antarktika vergesel as deel van 'n opvoedkundige program. In die muur van die put onderskei donker en ligte bande van stadig saamgeperste sneeu sneeu wat in die winter neergelê word, van sneeu wat in die somer neergelê is. (Foto met vergunning van Christopher Shuman, NASA GSFC)
Om klimaataanwysings uit die ys te verwyder, het wetenskaplikes in die laat 1960's begin om lang kerne uit die ysplate in Groenland en Antarktika te boor. Teen die tyd dat Alley en die GISP2-projek in die vroeë negentigerjare klaar was, het hulle 'n byna 2 myl lange (3,053,44 meter) van die Groenlandse ys gehaal, wat 'n rekord van ten minste die afgelope 110 000 jaar gelewer het. Selfs ouer rekords van ongeveer 750 000 jaar het uit Antarktika gekom. Wetenskaplikes het ook kerne van dik berggletsers geneem op plekke soos die Andesgebergte in Peru en Bolivia, die Kilimanjaro -berg in Tanzanië en die Himalajas in Asië.
Die geleidelik toenemende gewig van die oorliggende lae pers diep begrawe sneeu in ys, maar jaarlikse bande bly oor. Relatief jong en vlak sneeu word verpak in growwe en korrelvormige kristalle genoem firn (bo: 53 meter diep). Ouer en dieper sneeu word verder verdig (middel: 1.836 meter). Aan die onderkant van 'n kern (laer: 3.050 meter), verkleur rotse, sand en slik die ys. (Foto's met vergunning van U.S. National Ice Core Laboratory)
Die yskerne kan 'n jaarlikse rekord gee van temperatuur, neerslag, atmosferiese samestelling, vulkaniese aktiwiteit en windpatrone. In die algemeen sê die dikte van elke jaarlaag hoeveel sneeu gedurende die jaar op daardie plek opgehoop het. Verskille in kerne uit dieselfde gebied kan plaaslike windpatrone onthul deur aan te dui waar die sneeu weggedryf het. Belangriker nog, die samestelling van die sneeu self kan wetenskaplikes oor vorige temperature vertel. Soos met mariene fossiele, toon die verhouding van suurstofisotope in die sneeu temperatuur, maar in hierdie geval vertel die verhouding hoe koud die lug was toe die sneeu geval het. In sneeu lei kouer temperature tot hoër konsentrasies ligte suurstof. (Sien die suurstofbalans.)
Navorsers haal klimaatsrekords van berggletsers af, benewens die rekords van ysplate. Boorplekke regoor die wêreld help om tendense in die plaaslike klimaat te onderskei van tendense in die globale klimaat. Hierdie boorstasie is geleë op 'n hoogte van 6,425 meter (21,080 voet) op die top van Nevado Coropuna in die Peruaanse Andes. (Foto kopiereg Jason Box, Ohio State University/Byrd Polar Research Center)
Wetenskaplikes kan hierdie op chemie gebaseerde temperatuurmetings bevestig deur die temperatuur van die ysplaat direk waar te neem. Die dikte van die ys maak die temperatuur baie meer bestand teen verandering as die 6 duim sneeu wat tydens 'n winter sneeustorm op u oprit kan val. Soos Alley aan die Earth Observatory verduidelik het, kan die ysplaat vergelyk word met 'n bevrore braai wat direk in die oond gesit word. Die buitekant word vinnig warm, maar die middel bly lank koud, naby die temperatuur van die vrieskas. Net so het die ys sedert die ystydperk ietwat warm geword, maar nie heeltemal nie. Die bokant het verhit namate die wêreldwye temperatuur gestyg het, terwyl die onderkant deur die hittevloei van diep binne die aarde opgewarm is. Maar in die middel van 'n ysblad bly die ys naby die ystydtemperature waarteen dit gevorm het. Omdat ons verstaan ​​hoe hitte in ys beweeg, [en] ons weet hoe koud die ys vandag is, kan ons bereken hoe koud die ys tydens die ystydperk was, " sê Alley.
Die yskern wat uit Vostok, Antarktika, herstel is, bevat meer as 400 000 jaar klimaatgeskiedenis. Hierdie interaktiewe grafiek toon temperatuurmetings afkomstig van die kern. Temperature gelykstaande aan of groter as die onlangse gemiddelde (grys lyn) omskryf interglaciale periodes, terwyl kouer temperature dui op ystydperke.
Blaai betyds deur die grafiek deur die skuifbalk op die miniatuurgrafiek (laer) te sleep. Zoom in en uit op die data met die plus- en minknoppies (links onder). [Interaktief ontwerp deur Kristin Henry, (Galaxy Goo) en Robert Simmon (NASA GSFC)]
As wetenskaplikes 'n ultra-presiese termometer in 'n gat in die ys laat sak, kan hulle die temperatuurvariasies wat sedert die ystydperk plaasgevind het, opspoor. Die ystemperatuur naby die oppervlak is, soos die atmosfeer vandag, warm, en dan daal die temperatuur in die lae wat ongeveer tussen 1450 en 1850 ontstaan ​​het, 'n tydperk wat bekend staan ​​as die Klein Ystydperk, een van verskeie koue snaps wat die algehele onderbreking kortliks onderbreek het verwarming neiging aan die gang sedert die einde van die ystydperk. Namate die termometer dieper in die ys kom, word die temperatuur weer warm en daal dan tot die temperature wat dui op die ystydperk. Laastens word die onderste lae van die ys warm deur hitte wat van die aarde af kom. Hierdie direk gemete temperature verteenwoordig 'n rowwe gemiddelde rekord van tendense, nie veranderlike, daaglikse temperature nie, maar klimatoloë kan die termometer -temperature met die suurstof -isotooprekord vergelyk as 'n manier om die resultate te kalibreer.
Wetenskaplikes meet die temperatuur van 'n ys direk deur 'n termometer in die boorgat te laat sak wat geboor is om die yskern op te haal. Soos 'n geïsoleerde termos, behou sneeu en ys die temperatuur van elke opeenvolgende laag sneeu, wat algemene atmosferiese temperature weerspieël wanneer die laag ophoop. Naby die oppervlak van die rots word die laagste lae van die ys deur die hitte van die aarde opgewarm. Hierdie fisiese temperatuurmetings help om die temperatuurrekord wat wetenskaplikes van suurstofisotope verkry, te kalibreer. (Grafiek gebaseer op data verskaf deur Gary Clow, United States Geological Survey)
Hoe waardevol die temperatuurrekord ook al is, die ware skat wat in die ys begrawe is, is 'n rekord van die eienskappe van die atmosfeer. As sneeu vorm, kristalliseer dit rondom klein deeltjies in die atmosfeer wat met die sneeu op die grond val. Die tipe en hoeveelheid vasgevangde deeltjies, soos stof, vulkaniese as, rook of stuifmeel, vertel wetenskaplikes van die klimaat en die omgewingstoestande toe die sneeu gevorm het. Namate die sneeu op die ys lê, vul lug die ruimte tussen die yskristalle. As die sneeu deur die daaropvolgende lae weggepak word, word die ruimte tussen die kristalle uiteindelik afgesluit en 'n klein monster van die atmosfeer in nuutgevormde ys vasgevang. Hierdie borrels vertel wetenskaplikes watter gasse in die atmosfeer was, en op grond van die borrel se ligging in die yskern, wat die klimaat was toe dit verseël is. Rekords van metaanvlakke dui byvoorbeeld aan hoeveel van die aarde se vleilande bedek is omdat die oorvloed lewe in vleilande anaërobiese bakterieë veroorsaak wat metaan vrystel terwyl dit organiese materiaal ontbind. Wetenskaplikes kan ook die yskerne gebruik om die konsentrasie koolstofdioksied in die atmosfeer te korreleer met klimaatsverandering en meting#8212a wat die rol van koolstofdioksied in aardverwarming beklemtoon het. (sien " Verduideliking van die bewyse. ")
Laastens bly alles wat op die ys lê, geneig om vas te bly in die laag waarop dit geland het. Wat veral van belang is, is wind deur stof en vulkaniese as. Soos met stof wat in seesedimente voorkom, kan stof in ys chemies ontleed word om uit te vind waar dit vandaan kom. Die hoeveelheid en ligging van stof vertel wetenskaplikes van windpatrone en sterkte op die tydstip waarop die deeltjies neergelê is. Vulkaniese as kan ook windpatrone aandui. Boonop pomp vulkane sulfate in die atmosfeer, en hierdie klein deeltjies beland ook in die yskerne. Hierdie bewyse is belangrik omdat vulkaniese aktiwiteit kan bydra tot klimaatsverandering, en die aslae kan dikwels gedateer word om die tydlyn in die lae ys te kalibreer.
Lugborrels wat in die yskerne vasgevang is, gee 'n rekord van die atmosferiese samestelling van die verlede. Yskernrekords bewys dat die huidige vlakke van koolstofdioksied en metaan, albei belangrike kweekhuisgasse, hoër is as enige vorige vlak in die afgelope 400 000 jaar. (Foto met vergunning van U.S. National Ice Core Laboratory)
Alhoewel yskerne tot dusver een van die waardevolste klimaatrekords was, lewer dit slegs direkte bewyse oor temperatuur en reënval waar ys nog bestaan, hoewel dit dui op globale toestande. Mariene sedimentkerne dek 'n breër gebied. Byna 70 persent van die aarde is bedek met oseane, maar dit gee slegs klein wenke oor die klimaat oor die land. Grond en rotse op die aardoppervlak onthul die vordering en terugtrek van gletsers oor die landoppervlak, en versteende stuifmeel spoor rowwe grense na van waar die klimaatstoestande die beste was vir verskillende soorte plante en bome. Unieke water- en rotsformasies in grotte bevat 'n eie klimaatrekord. Om die klimaatgeskiedenis van die aarde te verstaan, moet wetenskaplikes al hierdie verspreide drade in 'n enkele, naatlose verhaal saambring.
Bradley, R., 1999: Paleoclimatology, Academic Press, Harcourt Brace and Company, San Diego, Kalifornië.
Imbrie, J. en K. P. Imbrie, 1979: Ice Ages, Enslow Uitgewers: Hillside, New Jersey.
Die Ice Core -rekord
As van vulkaniese uitbarstings word vasgevang in ysplate saam met sneeu en stof. Wetenskaplikes gebruik die vulkaniese as wat in yskerne voorkom, om die kerns te dateer en om die intensiteit van die vorige vulkaniese aktiwiteit te skat. Hierdie satellietbeeld toon swart as van die uitbarsting van Hekla bo -op helderwit Yslandse sneeu op 29 Februarie 2000. (NASA -beeld met vergunning Jesse Allen)
Die yskerne van Groenland en die temperatuur van aardverhitting
In die 1990's het wetenskaplikes die enorme taak begin om na die top van die Groenlandse ys te boor. Die noukeurige ontginning van suiwer yskerne is gebruik om die geskiedenis van die klimaatverandering op aarde te meet. Die monsters is twee myl diep onttrek, ver weg van ysvloei wat vorige data verwring het.
Hierdie lesings van suiwer yskern onthul 'n merkwaardige beeld van prehistoriese klimaatsverandering. Die temperatuurverandering vanaf die laaste ystydperk, bekend as die jonger Dryas -periode, was interessant.
Toe data van 11, 600 jaar gelede vergelyk word met huidige lesings, het dit gereelde patrone van temperatuur ossillasie onthul. Die natuurlike variasie is 'n toename en afname van 2-4 grade Celsius elke paar dekades.
Een groot kenmerk wat die studie onthul het, was dat in die afgelope 250 000 jaar die afgelope 11 600 die langste tydperk van 'n relatief stabiele klimaat was.
Bewyse van klimaatsverandering die afgelope 10 000 jaar.
Terwyl die grafiek heen en weer ossilleer, sien ons 'n patroon van afkoeling en opwarming deur die tyd. As die lyn na regs beweeg, word die temperature warm, en as dit na links beweeg, word die temperature af.
Hierdie skommelinge verteenwoordig veranderinge van 'n paar grade Celsius en wat deel uitmaak van die natuurlike siklus van die aarde. Namate die lyn onderaan die grafiek nader, is daar 'n effense afkoelingstendens. Die volgende grafiek toon dan aan dat die periode skielik onderbreek word aan die einde van die jonger Dryas -periode.
So waar is hulle?
As die Copernican -beginsel op die lewe toegepas word, is biologie redelik algemeen onder planete. Tot die logiese grens daarvan dui die Copernican -beginsel ook daarop dat intelligente lewe soos ons algemeen kan wees. Intelligensie soos ons s'n het baie spesiale eienskappe, insluitend die vermoë om vordering te maak deur die toepassing van tegnologie. Die organiese lewe rondom ander (ouer) sterre het moontlik 'n biljoen jaar vroeër begin as wat ons op aarde gedoen het, en daarom het hulle moontlik meer tyd gehad om gevorderde tegnologie te ontwikkel, soos die stuur van inligting, sonde of selfs lewensvorme tussen sterre.
In die lig van so 'n vooruitsig, stel fisikus Enrico Fermi 'n paar dekades gelede 'n vraag wat nou die Fermi paradoks: waar is hulle? As lewe en intelligensie algemeen is en so 'n geweldige groeikapasiteit het, waarom is daar dan nie 'n netwerk van galaktiese beskawings waarvan die teenwoordigheid selfs tot 'n planeetstelsel soos ons s'n strek nie?
Verskeie oplossings is vir die Fermi -paradoks voorgestel. Miskien is die lewe algemeen, maar intelligensie (of ten minste die tegnologiese beskawing) is skaars. Miskien sal so 'n netwerk in die toekoms tot stand kom, maar het nog nie die tyd gehad om dit te ontwikkel nie. Miskien vloei daar altyd onsigbare datastrome wat by ons verbyloop wat ons nie gevorderd genoeg of sensitief genoeg is om op te spoor nie. Miskien maak gevorderde spesies die gebruik daarvan om nie in te meng met onvolwasse, ontwikkelende bewussyn soos ons eie nie. Of miskien beskawings wat 'n sekere vlak van tegnologie bereik dan selfvernietigend is, wat beteken dat daar geen ander beskawings in ons sterrestelsel bestaan ​​nie. Ons weet nog nie of daar 'n gevorderde lewe daar is nie, en, indien wel, waarom ons dit nie bewus is nie. Tog wil u hierdie kwessies in gedagte hou terwyl u die res van hierdie hoofstuk lees.
Is daar 'n netwerk van galaktiese beskawings buite ons sonnestelsel? Indien wel, waarom kan ons hulle nie sien nie? Ontdek die moontlikhede in die tekenprentvideo "The Fermi Paradox — Where Are All the Aliens? "
Sleutelbegrippe en opsomming
Lewe op aarde is gebaseer op die teenwoordigheid van 'n sleuteleenheid wat bekend staan ​​as 'n organiese molekule, 'n molekule wat koolstof bevat, veral komplekse koolwaterstowwe. Ons sonnestelsel het ongeveer 5 miljard jaar gelede gevorm uit 'n wolk van gas en stof wat verryk is deur 'n paar generasies swaarder elementproduksie in sterre. Die lewe bestaan ​​uit chemiese kombinasies van hierdie elemente wat deur sterre gemaak is. Die Copernican -beginsel, wat daarop dui dat daar niks spesiaals aan ons plek in die heelal is nie, impliseer dat as lewe op aarde kan ontwikkel, dit ook op ander plekke moet kan ontwikkel. Die Fermi-paradoks vra waarom meer gevorderde lewensvorme ons nie gekontak het as die lewe algemeen is nie.
organiese molekule: 'n kombinasie van koolstof en ander atome - hoofsaaklik waterstof, suurstof, stikstof, fosfor en swael - waarvan sommige die basis vorm vir ons biochemie
GENESING MET DIER Islamitiese medisyne het 'n paar wortels in volksmiddels wat diere se organe gebruik het. Baie manuskripte put uit hierdie tradisies, soos Book on the Useful of Animals deur die 14de-eeuse Siriese geleerde Ibn al-Durayhim. Avicenna het ook geskryf oor die gebruik van voëls se vlerke, duiwebloed en donkie se lewer as genesing vir sekere siektes.
'Die adder word gevlek en gedroog om 'n pasta vir haarverwydering te word. As sy as met asyn gemeng word en besmeer word op erysipelas ['n velinfeksie], genees dit dit, en ook aambeie. "
Slang miniatuur, uit die 14de eeu, uit Wonders van die skepping, deur al-Qazwini
Die geskiedenis van ruimteverkenning
Gedurende die tyd wat verloop het sedert die bekendstelling van die eerste kunsmatige satelliet in 1957, het ruimtevaarders na die maan gereis, sonde het die sonnestelsel verken en instrumente in die ruimte het duisende planete rondom ander sterre ontdek.
Aardkunde, sterrekunde, sosiale studies, Amerikaanse geskiedenis, wêreldgeskiedenis
Apollo 11 -ruimtevaarders op die maan
'N Minder strydlustige, maar nie minder mededingende deel van die Koue Oorlog tussen die Sowjetunie en die Verenigde State was die ruimtevaart. Die Sowjetunie het byna elke draai sy mededinger behaal totdat die Verenigde State hulle teen die eindstreep geslaan het deur ruimtevaarders op die maan te laat beland. Neil Armstrong en Buzz Aldrin het die missie in 1969 voltooi.
Ons mense waag die ruimte in sedert 4 Oktober 1957, toe die Unie van Sowjet -Sosialistiese Republieke (VSR) Sputnik, die eerste kunsmatige satelliet wat om die aarde wentel, gelanseer het. Dit het gebeur gedurende die tydperk van politieke vyandigheid tussen die Sowjetunie en die Verenigde State, bekend as die Koue Oorlog. Die twee supermoondhede het al etlike jare meegeding om missiele, interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's), te ontwikkel om kernwapens tussen kontinente te vervoer. In die VSR het die vuurpylontwerper Sergei Korolev die eerste ICBM ontwikkel, 'n vuurpyl genaamd die R7, wat die ruimtevaart sou begin.
Hierdie kompetisie het 'n hoogtepunt bereik met die bekendstelling van Sputnik. Bo -op 'n R7 -vuurpyl kon die Sputnik -satelliet piep van 'n radiosender stuur. Nadat hy die ruimte bereik het, wentel Spoetnik een keer elke 96 minute om die aarde. Die radiobiep kon op die grond opgespoor word namate die satelliet oor die hoof beweeg, sodat mense regoor die wêreld weet dat dit regtig in 'n wentelbaan was. Die Verenigde State het besef dat die VSR oor vermoëns beskik wat die Amerikaanse tegnologie oorskry wat Amerikaners in gevaar kan stel. 'N Maand later, op 3 November 1957, bereik die Sowjets 'n nog meer indrukwekkende ruimtevaart. Dit was Spoetnik II, 'n satelliet wat 'n lewende wese dra, 'n hond met die naam Laika.
Voor die bekendstelling van Spoetnik het die Verenigde State gewerk aan sy eie vermoë om 'n satelliet te lanseer. Die Verenigde State het twee mislukte pogings aangewend om 'n satelliet in die ruimte te lanseer voordat dit met 'n vuurpyl wat op 31 Januarie 1958 'n satelliet genaamd Explorer gedra het, geslaag het. Die span wat hierdie eerste Amerikaanse satellietlansering behaal het, bestaan ​​grootliks uit Duitse vuurpylingenieurs wat eens missiele vir Nazi -Duitsland. Die Duitse vuurpylingenieurs, wat vir die Amerikaanse weermag by die Redstone Arsenal in Huntsville, Alabama gewerk het, is gelei deur Wernher von Braun en het die Duitse V2 -vuurpyl ontwikkel tot 'n kragtiger vuurpyl, genaamd die Jupiter C, of ​​Juno. Explorer het verskeie instrumente die ruimte in gedra om wetenskaplike eksperimente uit te voer. Een instrument was 'n Geiger -toonbank vir die opsporing van kosmiese strale. Dit was vir 'n eksperiment wat deur navorser James Van Allen uitgevoer is, wat saam met metings van latere satelliete die bestaan ​​van wat nou die Van Allen -stralingsgordels om die aarde genoem word, bewys het.
In 1958 is ruimteverkenningsaktiwiteite in die Verenigde State gekonsolideer tot 'n nuwe regeringsagentskap, die National Aeronautics and Space Administration (NASA). Toe dit in Oktober 1958 begin werk, het NASA die wat die National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) genoem is, opgeneem en verskeie ander navorsings- en militêre fasiliteite, waaronder die Army Ballistic Missile Agency (die Redstone Arsenal) in Huntsville.
Die eerste mens in die ruimte was die Sowjet -kosmonaut Yuri Gagarin, wat op 12 April 1961 'n wentelbaan om die aarde gemaak het tydens 'n vlug wat 108 minute geduur het. 'N Bietjie meer as drie weke later het NASA ruimtevaarder Alan Shepard in die ruimte gelanseer, nie op 'n baanvlug nie, maar op 'n suborbitale trajek en mdasha -vlug wat die ruimte inloop, maar nie heeltemal om die aarde gaan nie. Die suborbitale vlug van Shepard & rsquos het net meer as 15 minute geduur. Drie weke later, op 25 Mei, daag president John F. Kennedy die Verenigde State uit tot 'n ambisieuse doel en verklaar: 'Ek glo dat hierdie nasie hom moet verbind tot die bereiking van die doel, voordat die dekade verby is, om 'n man op die maan te land en hom veilig na die aarde terugbring. "
Benewens die bekendstelling van die eerste kunsmatige satelliet, die eerste hond in die ruimte en die eerste mens in die ruimte, het die Sowjetunie ander ruimte -mylpale bereik voor die Verenigde State. Hierdie mylpale sluit in Luna 2, wat die eerste mensgemaakte voorwerp geword het wat die maan in 1959 getref het. Kort daarna het die VSR Luna 3 gelanseer. Minder as vier maande na die vlug van Gagarin en rsquos in 1961, het 'n tweede Sowjet -menslike sending 'n volle dag om 'n kosmonaut om die aarde gewentel. Die USSR het ook die eerste ruimtewandeling behaal en die Vostok 6 -missie geloods, wat Valentina Tereshkova die eerste vrou gemaak het wat na die ruimte gereis het.
Gedurende die 1960's het NASA vordering gemaak met die doel van president Kennedy en rsquos om 'n mens op die maan te beland met 'n program genaamd Project Gemini, waarin ruimtevaarders die tegnologie getoets het wat nodig is vir toekomstige vlugte na die maan, en hul eie vermoë getoets het om baie dae in ruimtevaart te verduur. Project Tweeling is gevolg deur Project Apollo, wat ruimtevaarders tussen 1968 en 1972 in 'n wentelbaan om die maan en na die maanoppervlak geneem het. In 1969, op Apollo 11, stuur die Verenigde State die eerste ruimtevaarders na die maan, en Neil Armstrong word die eerste mens om sy voet op die oppervlak te sit. Tydens die gestuurde missies het ruimtevaarders monsters van rotse en maanstof versamel wat wetenskaplikes nog bestudeer om meer oor die maan te leer. Gedurende die 1960's en 1970's het NASA ook 'n reeks ruimtesondes bekendgestel, genaamd Mariner, wat Venus, Mars en Mercurius bestudeer het.
Ruimtestasies was die volgende fase van ruimteverkenning. Die eerste ruimtestasie in die wentelbaan van die aarde was die Sowjet -Salyut 1 -stasie, wat in 1971 gelanseer is. Dit is gevolg deur NASA & rsquos Skylab -ruimtestasie, die eerste baanlaboratorium waarin ruimtevaarders en wetenskaplikes die aarde en die uitwerking van ruimtevaart op die menslike liggaam bestudeer het. Gedurende die sewentigerjare het NASA ook Project Viking uitgevoer waarin twee sonde op Mars geland het, talle foto's geneem het, die chemie van die Mars -oppervlakomgewing ondersoek het en die Mars -vuil (regoliet genoem) getoets het op die teenwoordigheid van mikroörganismes.
Sedert die Apollo-maanprogram in 1972 geëindig het, is die verkenning van die menslike ruimte beperk tot 'n wentelbaan, waar baie lande deelneem en navorsing doen oor die Internasionale Ruimtestasie. Ongepeilde sondes het egter deur ons sonnestelsel gereis. In die afgelope jaar het sondes 'n reeks ontdekkings gemaak, insluitend dat 'n maan van Jupiter, genaamd Europa, en 'n maan van Saturnus, genaamd Enceladus, oseane onder hul oppervlak ys het wat volgens wetenskaplikes lewe kan huisves. Intussen het instrumente in die ruimte, soos die Kepler -ruimteteleskoop, en instrumente op die grond duisende eksoplanete ontdek, planete wat om ander sterre wentel. Hierdie era van ontdekking van eksoplanete het in 1995 begin, en met gevorderde tegnologie kan instrumente in die ruimte nou die atmosfeer van sommige van hierdie eksoplanete kenmerk.
'N Minder strydlustige, maar nie minder mededingende deel van die Koue Oorlog tussen die Sowjetunie en die Verenigde State was die ruimtevaart. Die Sowjetunie het sy mededinger byna elke draai behaal totdat die Verenigde State hulle teen die eindstreep geslaan het deur ruimtevaarders op die maan te land. Neil Armstrong en Buzz Aldrin het die missie in 1969 voltooi.
Kyk die video: 2020 05 21 Studio Morava EBE OLIE odpovídá na Vaše otázky
Copyright © salvadoryoscar.com | Gevorderde kosmiese ysnavorsing onthul inligting oor hoe die lewe begin het...