There are no victims, only volunteers.* | Poerdezmerdez
There are no victims, only volunteers.*
Die oomblik wat mens die besluit neem om nie meer deel te wees van iets nie, is mens nie meer 'n slagoffer nie. Ook nie 'n vrywilliger nie.
Daar is 'n sêding wat lui: Nobody does anything they don't want to do. Menz sukkel nog met hierdie een, want menz MOET werk om te eet en te kan lees en puppies te kan hê en te kan reis. Daarom, omdat menz hierdie en ander wil doen, MOET menz sekere dinge doen – ter wille van oorlewing en so. Dis in menz se wese om verantwoordelik te wees ook. Maar menz hoef nie vir alles en almal verantwoordelik te wees nie.
Maar menz hoef nie deel te wees van pity parties en familiekuiers en -krisisse en swartVrydagstormlope nie. Menz hoef nie toeskouer te wees as menzseMan vloermoere (en ander goed) gooi nie. Menz kan maar omdraai en wegloop as ander emosionele afpersing op menz probeer, menz kan blind en doof raak as oplossings vir probleme gevra is, gegee is en geignoreer is.
Dit het 40+ jaar gevat vir menz om hier te kom, maar menz is nie meer slagoffer of volunteer nie. Menz word nie meer geblackmail om te doen wat menz nie wil nie. Behalwe werk. Daai moet menz blykbaar.
As jy vrywillig staan vir houe/mishandeling/afpersing, kan jy nie agterna kla nie.
6 thoughts on "There are no victims, only volunteers.*"
November 29, 2016 om 3:36 nm
Die opskrif maak my ongemaklik, want ek dink nie dit is heeltemal waar nie. Niemand kies om 'n slagoffer te word nie. Mense kies wel om 'n slagoffer te bly.
Wat van "Victim the first time, volunteer the second"?
November 29, 2016 om 4:52 nm
Lewe is suffering. Meer vir party as vir ander. Vra maar die hoennerkie in die battery. Of die varkie in die hok voor sy bacon word.
Ons vra nie om te lewe nie. So ons is ammal victims.
Ons het nie eers free will nie. Vuurklip het dit lankal agtergekom maar Sam Harris kan dit baie goed motiveer. Goegle hom maar oor free will.
Ou Robert Anthony was te optimisties. En sy half vol glasie het ook al leeg geloop.
November 29, 2016 om 7:35 nm
Makliker gesê as gedoen
November 30, 2016 om 8:21 vm
Soms is daar dinge soos 'n verantwoordelikheidsbesef wat jou dwing om te volunteer, soos in die geval van enkelouers of alleen-versorger van bejaarde ouers, wat jou dwing om jou lewe aan te pas. Omstandighede speel 'n groot rol en selfs in 'n abusive verhouding is daar verskeie redes waarom jy nie net kan omdraai en wegloop nie. Bly en baklei is partykeer die enigste keuse – dan volunteer jy maar of gaan onder.
November 30, 2016 om 11:02 vm
Ek stem saam met Hester, en dit is ook goed dat jy nie meer ge-blackmail kan word nie. Ons vind maar almal maniere om óm dit te beweeg wat nie vir ons gesond is nie. Keuses. En daar waar daar nie keuses is nie, soos by die werk, vind ons binne onsself ñ punt van rus en kalmte. Kies ñ binnekant oplossing.
November 30, 2016 om 3:39 nm
Ja en nee…love die geskryf! Die keuse…is meestal daar! Maar onwetend neem mens soms aan iets deel, dan is jy miskien minder 'n volunteer. Jou crossroad gee dalk twee opsies en so vat jy maar een pad, naaste aan jou aard?