Aantekeninge vanaf die nag trein - Inligting
Notas van die nag trein
My ouma het my gebel die aand voordat ek vertrek het.
'Moet asseblief nie die nag trein neem nie,' sê sy. Ek het haar gesê ek mag.
Later het sy vir my 'n e-pos gestuur: 'My liefie, ek weet dat ons oor die nagtrein gepraat het. As u dit doen, en ek weet dat u - omdat u na avontuur verlang, miskien selfs meer as ek - my raad sal gee: sluit u rugsak aan die bokant, hou u paspoort in u broek, en, Carly, vergeet nie om te kyk nie by die venster uit. "
Wene ➤ Rome
Ek het die eerste vier uur van die trein na Rome alleen in my rusbank deurgebring en deur die venster gekyk na die son onder die Oostenrykse Alpe. Die laaste week van my reis het ek vasgevang en gekrap in 'n bruin leerboek wat ek by 'n verkoper buite die Naschmarkt gekoop het. My slot is êrens in die koshuis langs Ringstrasse verlate, en ek het bo-op my rugsak geslaap met my paspoort teen die koelte van my maag.
Voor middernag stap ek met seer, wankelrige bene na die eetmotor. Rye gekraakte leerhokke was almal leeg, so ek het in stilte 'n koue kaasbord met gesoute cashewnye, gedroogde appelkose en 'n glas tert rooiwyn geëet.
Toe ek terugkom na die kajuit, het 'n slinkse seun in 'n sokkertrui, met 'n string amandelhaar, op die bed oorkant myne neergesit. Ek het die voorblad gesien - Kerouac, natuurlik in Italiaans.
'Ciao,' het ek gesê, met 'n selfvertragende glimlag. 'Io studiato in Fierenze. Inoltre, my piace Jack Kerouac. " Ek het rooi geword.
Hy het my 'n rukkie verneder deur my lomp grammatikale foute en onophoudelike versoeke om woordeskat te ignoreer. 'Kom sy dobbelsteen ...?'
Uiteindelik het my beperkte Italiaan droog geword en die wynmoed verdwyn. Ek het moegheid toegemaak, my oë sag toegemaak en my kop na die treinmuur geslinger en die seun van Bologna na sy boek laat terugkeer.
Ek het wakker geword van 'n steek na 'n stil trein, na sy onhandige hand wat op myne rus. Hy het neergesak, so naby dat ek sy asem op die punt van my neus kon voel.
'Ciao, bella,' glimlag hy en daarmee vertrek hy.
Verdeel ➤ Boedapest
My skouers was gebrand, my wange sproei van weke af in die skerp Kroaties-son. Ek het op die eiland gespring van die partytjie van Hvar na die skilderagtige Vis, van 'n musiekfees op Zrce-strand tot windsurfen in die ultramarynwater van Bol. My rug en middelpunt, omhels met my 62 L-rugsak, was deurdrenk met sout van die myl na die stasie. Ek het die sakke en nat swembroeke wat aan my pak hang en losgemaak en losgemaak, gaan sit teen die koelte van die sementmuur en wag vir die trein om aan te kom.
Ek eet vinnig 'n spinasie- en kaasbörek en vee vet van die filodoek af op 'n klein handdoek wat my mees gewaardeerde metgesel was. Die trein na Boedapest het uiteindelik gekom, meestal betyds. Half kaalvoet en geknoop het ek vinnig 'n leë hut gevind om in die koelte van die lugversorging te rus. Daar sou ure wees om die boeke wat ek afgelê het, die skrif wat ek nie gedoen het nie, te lees, en ek het my oë 'n oomblik toegemaak terwyl die res van die passasiers in die trein opgekom het.
Skielik het die glasdeur na my kompartement oopgeswaai vir die gille van meisies in afsnybroeke en verskillende neonstylgewasse.
"Carly!" hulle piep in hul lippe Engelse aksent.
Dit was duidelik dat ek die enigste jong Amerikaanse meisie in die stasie was wat senuagtig op die nagtrein aan boord was.
Ek het vroeër die meisies ontmoet in 'n koshuis in Hvar, waar ons ons klein slaapsaal omskep het in 'n holte vir meisiespraatjies en grimeringstoepassings, op die vloer rol met dronk stories van aande wat deurgebring is in Carpe Diem, die berugte strandklub en 'n vyf -minute watertaxi van die eiland af. Ek het hul haartang geleen, en hulle het gelag oor verhale van die eklektiese mans wat ek ontmoet het om alleen oor Oos-Europa te reis.
Daardie aand op die trein het ons ons sitplekke plat neergesit totdat hulle aangesluit het, wat 'n massiewe bed geskep het waarop ons kon uitsprei, met bene verweef. Ons lees Cosmo UK tydskrifte, skyfies geëet met vreemde geure soos garnale-cocktail en kerrie - wat blykbaar baie gewild in Brittanje is - met Haribo-snoepies en Cadbury-sjokolades. Passasiers wat verby die sandpienk velletjie stap, loer by die deur na ons hut om 'n outydse oornagpartytjie aan die gang te kry.
Maande later, tuis in New York, ontvang ek 'n pakkie van die meisies gelaai met vreemde skyfies en sjokolades: 'Vir jou volgende partytjie in die nag trein! Xx, jou Britse meisies. "
Die trein van Delhi na Amritsar was anders; dit was die een waarteen my ouma my gewaarsku het. Kleefmassas heen en weer geskuifel op die smal platform, en 'n hoender kruisig oor die treinspore. Ek het in die ry gestaan ​​vir my kaartjie langs 'n bul wat lusteloos op sy eienaar gewag het, en op die vloer van die stasie gaan sit, langs 'n jong gesin wat samosas geëet het. Ek het nuuskierige blik ontvang van vermengde groepe Indiese mans - dit was duidelik dat ek die enigste jong Amerikaanse meisie op die stasie was wat senuagtig aan boord van die nagtrein was.
Ek glimlag vir die moeder van die gesin wat naby my sit, en sy beduie na haar. Ek het my tasse neergesit, hallo gesê. Sy woel met haar kop, glimlag. Daar was geen sprake van 'n onderlinge taal nie, behalwe haar aanbod van aartappel- en groen ertjie-samosa, nog steeds warm. Ek het geredelik aanvaar. Sonder waarskuwing het die horings begin klink, met gedempte aankondigings. Chaos terwyl die massa wagtende passasiers buite in die rigting van die trein aankom. Ek het die jong Oostenrykse man wat ek in die kaartjie gesien het, sien agteruitpak en agter in ag geneem en hom gevolg na die eerste kajuit aan die regterkant.
Ons sit en glimlag vir mekaar, effens verlig om mekaar in mekaar te ken. Kort voor lank skuif die deur na die kajuit oop, en drie Sikh-mans in turbane gly stil in. Toe die trein die stasie verlaat, begin hulle mekaar in gesprek voer, vlugtig en nuuskierig na ons twee aan die ander kant van die kajuit. Ons het ons aandete van daal en chapatti geëet, en die Oostenryker het vinnig aan die slaap geraak. Een van die drie mans het sy tas in die hand gesteek toe ek na iets in myne gesoek het om beset te bly. Uit die dieptes van sy syvak trek hy versigtig 'n vars dekkaart uit, en die Indiese mans begin speel.
Toe ek opkyk, glimlag ek breed en huiwerig (vra onseker of hulle Engels praat, onseker of hulle met my wil praat), "Weet julle almal hoe om gin te speel?"
"Natuurlik!" hulle lag vir my duidelike skrik.
Die volgende paar uur het ons kaartjies gespeel op daardie nag trein na Amritsar. Ek het geleer dat hulle regeringsamptenare in Punjab was, en dat hulle beter met kaarte was as ek. Hulle het met my gepraat oor die heilige Goue Tempel en hul gesinne in Delhi. Elkeen was nuuskierig oor wat ek alleen in Indië gedoen het, en vra vrae met skeptiese plesier. Die treinrit het vinnig verbygegaan, en kort voor lank het ons vertrek in die gedempte lig van die Amritsar-stasie.
Die volgende oggend, met sonsopkoms, het ek die Goue Tempel besoek. Ek kyk hoe die son oor die gebou kom, weerspieël in die water daar onder. Ek het na die Sikh-liedjies geluister en dankbaar gevoel - omdat my oupa my gin geleer het, vir meisiespraatjies, vir samosas, vir liefde sonder taal, vir koel betonmure en leunende bulle, vir die geleentheid om die wêreld te sien en sy verskeidenheid te leer, en die meeste van alles - vir die nagtrein.