Die gedagte om oor die perd in menslike terme en konsepte te dink, word al in die Bybel aangetref. Beskrywings daarvan in buite-Bybelse Suid-Afrikaanse literatuur kom al sedert die Anglo-Boereoorlog voor (Swart 2010). Die sensitiwiteit en intelligensie van dié diere veroorsaak dat 'n perd veel meer as blote oorlogstoerusting gesien is en daar is in die Suid-Afrikaanse geskiedenis amper net soveel perde- as mensehelde. Oor die Suid-Afrikaans gebaseerde film, Die Perdefluisteraar, skryf Marisa Beaton (2010):
Wanneer 'n mens met Barrie Burger, die perdefluisteraar van Noenieput, gesels kry jy drie vir die prys van een. Daar's Barrie die rolprentster, Barrie die preekverteller en Barrie die perdefluisteraar.
In aansluiting by die oorkoepelende tema van die rolprent, word gefokus op 'n opregte Arabierhings wat aan 'n selfvernietigingsindroom gely het en hoe hy deur die Kalahari-perdefluisteraar genees is met die hulp van 'n student wat self emosionele probleme gehad het. Die grootste uitdaging was om die perd, Tornado, se emosie bloot te lê.
Hoewel 'n perdefluisteraar logiesgewys op totaal eiesoortige en ander wyse as die pastor werk, kan die volgende aangrypende ooreenkomste tussen die pastor en die perdefluisteraar gevind word om daardeur die eiesoortigheid van die pastorale terapie te beskryf en te beklemtoon:
Barrie Burger, die perdefluisteraar, maak in die artikel aanspraak daarop dat hy die enigste preekverteller in die land is. Maar wat is 'n preekverteller? Hy sê:
Dié gedagte is nie vreemd aan die pastoraat nie. Louw en Müller (2002:349) noem 'n uitstekende voorbeeld van 'n "preekvertelling". Hulle gebruik die voorbeeld van die vertelling van Gideon in Rigters 6:9 aan 'n vrou wat die seer van anoreksia as deel van haar lewensprobleem beleef en ervaar:
Daarop het ek (op die ingewing van die oomblik?) gevra of ek vir haar 'n storie mag vertel en het ek met haar toestemming die verhaal van Gideon (Rigters 6-9) vir haar vertel. Ek het hierdie verhaal gekies omdat dit by my opgekom het, ek daaraan herinner is, deur die loop van die twee terapeutiese sessies.
Hierdie metode van Skrifgebruik word algemeen gebruik in die pastorale terapie. Louw (1999:445, 449), noem dit die indirekte narratiewe metode van effektiewe Skrifgebruik (kursivering SDN). Waar iemand op enige wyse met die Skrif in die pastorale ontmoeting gekonfronteer word sodat ditdaartoe lei dat transformasie plaasvind en nuwe denke oor die probleem en die toekoms ontstaan, vind daar groei plaas in die dimensie wat eie en uniek aan pastorale terapie is. In dié opsig bly die pastor dan soos die perdefluisteraar 'n "preekverteller". Die pastorale terapeut behoort die besondere toerusting, ingesteldheid en (verwagte?) identiteit te hê dat hy vir mense 'n stukkie "geestelikheid" kan en behoort te gee. 'n Vertelling word byvoorbeeld treffend deur Natan by Dawid na die gebeure met Batseba gebruik toe hy vir Dawid tot insig wil lei en hy met 'n analogiese verhaal begin om sy vergrype aan Batseba in perspektief te stel: Daar was twee manne in sekere stad , die een was ryk en die ander arm. Die ryke het 'n groot menigte kleinvee en beeste gehad, maar die arme het glad niks gehad nie, behalwe een klein ooilammetjie ... ( 2 Sam. 12:1 - 3).
Ons dink gebrokenheid is die einde van die wêreld, maar uit jou eie trane kan jy ander meer troos, meer verstaan, meer help (Beaton, 2010).
In 'n sekere sin kan alle terapeute vanuit 'n subjektiewe posisie oor pyn praat. In In die pastorale situasie gaan dit dan nie net meer oor "my pyn" en "jou pyn" of enige mens se pyn nie, maar vind 'n besondere identifisering plaas met die pyn van God se Seun. Dit maak dat daar 'n groter ontdekking en begrip van gedeelde pyn ontstaan. Die troos en versterking wat die gesprek oor gedeelde mensepyn meebring, word dus "wyer" en in die vertolking daarvan ontkiem sade van hoop. Dit vorm die grondslag van hoopterapie en 'n besondere toekomsperspektief eiesoortig aan slegs ware pastorale, Bybelse en/of christelike terapie.
"Dit gaan alles oor die verhouding met die perd," sê die perdefluisteraar, maar dan neem die preekverteller oor.
Daar is vir ons 'n toekoms in verhoudings, as jy nie in verhoudings leef nie, gaan jy dit nie maak nie. Ons het niks van hom verwag nie, behalwe om net 'n perd te wees, sê [Barrie] (Beaton 2010).
Die mooiste voorbeeld hiervan is sekerlik dié van twee kinders, albei met 'n gebrek. By 'n skool vir hardhorendes het klein Pieter (naam verander ter wille van anonimiteit), voortdurend denkbeeldig motor gery het - in die rye, op pad na die klas, na die badkamer, in die skoolsaal en selfs na die hoof se kantoor. Op 'n dag toe die juffrou redelik haastig was na saalopening, staan die outjie en draai die sleutel van sy "motor" maar dié wil nie vat nie. Met die onderwyseres wat al ongeduldiger raak, sien een van sy maats moeilikheid kom en hy besluit om in te gryp. Hy hou sy hande voor hom uit en maak asof hy 'n battery dra. Hy hardloop na sy vriend, maak asof hy die enjinkap oopmaak, die pole van die ou battery ontkoppel en die nuwe een koppel. Hy wys met sy duim in die lug na sy maatjie om maar weer die voertuig aan die gang te probeer kry en na 'n draai of twee, sien hy net sy vriendjie skielik na die klas toe hardloop, néé "ry"!
Barrie sê by geleentheid: 'n Perdefluisteraar is iemand wat met sy oë na 'n perd luister. Jy vat nie met jou hand nie, jy vat met jou hart. Jy praat nie met jou mond nie, jy praat met jou lyf. Die gevolg hiervan was die verhouding wat gebou is tussen die perdefluisteraar en die perd totdat die perd nader gekom het en sy snoet in Pierre se nek kom druk het. Dit het 'n hoogtepunt van die film gevorm. 'n Perdesnoet in die nek. Dit was aanvaarding. (Beaton, 2010).