Sherman haal ook Romeine 8:35-39 aan as bewys dat daar geen mag in die wêreld is wat ons van die liefde van God kan skei nie. Hy is daarvan oortuig dat ons met ‘n vertroue ‘n geestelike oorlog kan voer om die wêreld vir God te verower en ook ons posisie as mede-regeerders met Christus in te neem.
Duidelike bewyse van groot oorwinnings teen Satan se koninkryk ontbreek egter in Amerika én elders in die wêreld. Moet Christene se swakheid en gebrek aan visie vir hierdie toestand geblameer word, of het Sherman dalk ons goddelike mandaat om Christus in die wêreld te verkondig, verkeerd vertolk? By nadere ondersoek toon sy leerstelling ‘n gevaarlike gebrek aan die korrekte dispensasionele verstaan van die Bybel. Hy vertolk sleutelaspekte van die stryd tussen geregtigheid en boosheid gedurende die kerkbedeling verkeerd. Hy maak ook ‘n bespotting van ons voortgesette geestelike oorlogvoering teen die owerhede, magte en wêreldheersers van hierdie bedeling, omdat hierdie owerhede volgens hom reeds sedert die eerste koms van Christus wetlik hulle mag verloor het. Hy leer dat hierdie magte vinnig verwyder kan word, selfs deur individuele Christene wat dapper genoeg is om hulle te verdryf.
Watter skriftuurlike bewyse bied hy vir die vinnige uitwissing van boosheid aan? Die gedeelte in Romeine 8:35-39 beskryf in werklikheid ‘n heel ander scenario as dit wat Sherman in gedagte het. Hierin word aangetoon dat Christene in ‘n verlengde stryd betrokke is waarin hulle verdrukking, benoudheid en vervolging deur bose magte in die gesig sal staar. Hulle kan selfs as martelare vir Christus sterf. Nie een van hierdie ervarings kan egter hulle geloof vernietig nie. Om geestelik te kan oorwin, beteken beslis nie dat hulle die mag het om vestings van Satan in die samelewing neer te werp en oor die vyand te regeer nie. Dit beteken bloot dat selfs al word hulle teëgestaan, vervolg of doodgemaak in die stryd, kan niemand hulle uit die hand van die Here ruk nie. Hierdie belofte verwys nie eers vaagweg na die aanname dat Christene bemagtig is om die wêreld oor te neem en daaroor te regeer nie. Hulle is vreemdelinge en bywoners in die huidige bose wêreld (1 Pet. 2:11; Gal. 1:4).
“In hierdie verse word vyf soorte tekens genoem wat sou plaasvind onder dié wat glo. Tekens is bonatuurlike gebeurtenisse wat van die goddelike oorsprong van die apostels se boodskap getuig het (vgl. Mark. 16:20). Die tekens was die waarmerk of bekragtiging van die geloof wat deur die vroeë apostels verkondig is, en nie die gevolg van hulle persoonlike geloof nie. In die lig hiervan, en ook in die lig van historiese feite, is dit redelik om te aanvaar dat hierdie bekragtigingstekens slegs normatief vir die apostoliese tydperk was” (vgl. 2 Kor. 12:12; Heb. 2:3-4).
Indien Christene inderdaad ‘n opdrag gehad het om Satan van sy magsbasisse te ontneem, sou die Bybel nie sulke duidelike stellings gemaak het oor die feit dat ons deurgaans gedurende hierdie bedeling met bose magte te doen sou hê, en dat boosheid in die eindtyd sou toeneem as ‘n voorspel tot die groot verdrukking onder die leierskap van die draak (Satan), die Antichris en die valse profeet nie. Satan sal eers tydens die wederkoms van Christus as heerser onttroon word, waarna hy vir ‘n duisend jaar lank in ‘n bodemlose put gebind sal word (Op. 20:1-3).
Die Bybel belowe aan elke gelowige persoonlike oorwinning in die stryd teen die duiwel. Die meerderheid mense sal egter na die einde toe moreel verder verval soos wat sonde in ‘n Christus-verwerpende wêreld toeneem. Dit sal na die groot verdrukking onder die bose bewind van die Antichris lei (Matt. 24:21). Ons moet die goeie stryd van die geloof stry totdat Christus kom om ons te kom haal (1 Tim. 6:12; Luk. 21:36). Sy koninkryk sal slegs geopenbaar word wanneer Hy as Koning van die konings kom – nie voor die tyd nie.