Melanie du Bois: My in vitro-dagboek (deel 3)
JY LEES NOU Melanie du Bois: My in vitro-dagboek (deel 3)
Deur Melanie du Bois
Die opwinding en my groot teleurstelling...
Twee van my embrio’s word vandag teruggesit. Vuyelwa (Booi) neem my, Regi (my man) kan nie. Dis ’n eenvoudige prosedure. Ek kyk op ’n TV-skerm watter embrio’s gekies is. Hulle is so pragtig! Ek is opgewonde en gelukkig. Hierdie is my babas. Vu huil ook van vreugde. Binne vyf minute is ons klaar. Dr. Van Rensburg is baie positief, dit was ’n goeie siklus. Ek moet 20 minute met my bene gelig lê. Die res van die dag probeer ek rustig wees.
My ma verjaar vandag. Vanaand eet ons almal saam. My ouma en oom, al die pad van Kaapstad, sluit by ons aan. Dis ’n heerlike aand. Ek kan egter voel ek begin laerugpyn kry.
Die rugpyn raak erger en ek raak bekommerd. Karin Retief (Afrikaans-afrigter) sê ek moet eerder kliniek toe. Ek doen dit, want sy lyk so bekommerd. Maar dis net ’n blaasinfeksie. Citro-soda is net die ding daarvoor.
Ek het vanaand bloederigheid gesien, maar ek is seker dis niks om my oor te kwel nie. Hou asseblief my babas veilig!
Vanoggend het ek wakker geword met ’n bloeddeurdrenkte sanitêre doekie. Ek begin paniekerig raak. Regi hou my styf vas en probeer my kalmeer. Ek gaan so gou moontlik kliniek toe – ek het nog nooit so vinnig gebad nie. Regi kyk na Roxy.
Ek is só bang. Regi, my susters en Vu wil hoor of ek oukei is, maar ek is nie. Ek is vreesbevange. By die werk is ek ligweg histeries. Jo (da Silva) en Vu kom tot my redding, ek dink nie ek sou op my eie uit die motor kon klim nie. Jo kalmeer my. Almal by die werk is wonderlik begrypend. Dis regtig moeilik, maar uiteindelik maak ek dit deur die dag.
My ongelooflike man bederf my met ’n fliek. Ons huil regdeur dit, maar ten minste is my gedagtes ’n bietjie afgelei. Toe ons vir Roxy gaan haal, moet ek myself vinnig regruk. Sy sorg altyd vir ’n glimlag op my gesig. Ek kyk na haar en dink sy’s ’n lewende bewys dat ons nog ’n baba kan hê.
Saterdag, 28 Februarie
My lyf is ’n bietjie seer. Ek voel weerloos, en ek bloei steeds.
Vandag doen ons my swangerskaptoets. Regi en ek probeer ons bes om positief te wees. Maar dis slegte nuus: Die toets is negatief. Ek voel afgestomp. Geen trane. Ek hoor skaars wat die suster sê. Dit voel asof ’n bom in my ontplof het. Niks kan my hierop voorberei nie. My babas is weg.
Daar’s altyd hoop. Moenie te gou moed verloor nie.