Die konsep van party is nie meer relevant nie - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Is die hele konsep van politieke partye besig om te daal in die Amerikaanse politieke scenario? Beweeg die nasie weg van partye na persoonlikhede namate verkiesings meer reageer op die media?
In die negentiende eeu het twee partye wat die meeste met Amerika geassosieer was, duidelike en gedefinieerde rolle gehad, sodat albei duidelik geïdentifiseer kon word as partye met 'n politieke funksie. Beide die Republikeinse en die Demokratiese partye het verkiesings beheer, die Kongres georganiseer en regeringskantore aan hulle toegewys. Hierdie mag het egter in hierdie eeu die hoogtepunt bereik, want sedertdien en meer, namate die twintigste eeu gevorder het, het hul mag op nasionale politieke vlak afgeneem. Die toename in die aantal onafhanklike kiesers en die belangrikheid van die media het gelei tot 'n afname in beide partye.
Teen die einde van die twintigste eeu gebruik albei partye professionele persone om hul verkiesingsveldtogte uit te voer en die insette van welmenende party-amateurs word vinnig sywaarts gedruk, al is dit net omdat die belange te hoog is in 'n nasionale verkiesing om die take te verrig. aan amateurs oorhandig en hanteer. Die konsep van party bestaan ​​nog in Amerika, maar politieke ontleders verwys nou na 50 demokratiese partye en 50 republikeinse partye, in teenstelling met twee wat hul mag oor die hele land uitbrei.
Amerikaanse politieke partye moet funksioneer binne 'n baie diverse samelewing en 'n federale regeringstelsel; hulle is dus geneig om breë-gebaseerde koalisies te wees van belange wat op 'n gedesentraliseerde manier georganiseer word eerder as 'n streng gedissiplineerde hiërargiese struktuur. Die organisasie van Amerikaanse partye het tradisioneel nie 'n sterk sentrale gesag nie.
In Amerika word die politiek dikwels beskou as meer gebaseer op persoonlikhede as beleid en party-eenheid. Dit was waarskynlik meer waar in die 2000-veldtog toe die Republikeinse Party op Al Gore se van gespeel het en hom 'Al Bore' genoem het. Net so het die Demokrate weer vergelding deurgemaak deur politieke vuilheid in George W Bush se vorige sakelewe uit te grawe deur te speel of die man met Bush se beweerde agtergrond in die sakewêreld en vroeëre leefstylprobleme hom tot 'n betroubare nasionale leier kan maak.
'N Argument ten gunste van die steun dat die partye relevant bly, is dat politieke werwing van potensiële regeringsleiers deur die politieke partye geskied. Noue bande en 'n lang geskiedenis van partyverbindings is gewoonlik nodig om kandidaat te word om die party te lei. Die oorgrote meerderheid van die politieke elite het deur die partystelsels opgestaan.
In Amerika speel die nasionale partye 'n betreklike beperkte rol in die verkiesingspolitiek omdat verkiesingsveldtogte die afgelope jare kandidaatgerig geword het eerder as partygerig. Partye in Amerika het vroeër verkiesings beheer: kandidate is deur die party genomineer deur 'n "baas" -stelsel. Kieserslojaliteit was groot en partye konsentreer daarop om hul stemme uit te kry. Daar is nou meer kandidaatgesentreerde veldtogte; aktiviste verkies om namens individuele mans en vroue te werk en is besorg oor hul oorwinnings eerder as die sukses van die partytjiekaartjie as geheel. Dikwels sal partywerkers op staats- en plaaslike vlak hulself distansieer van 'n presidentskandidaat wat ongewild in hul staat is.
Regstreekse premiere het die feesters van die partye ten koste van die sentrum versterk. Hulle het ook die ontwikkeling van kandidaatgerigte verkiesings aangemoedig wat gehelp het om partylojaliteit in die Kongres te ondermyn. Kandidate moet gereeld veg om partybenoeming te kry, en dit doen hulle met persoonlike organisasies eerder as om die party te gebruik. Die koms van die direkte primêre in Amerika het dus ook tot die skynbare minder invloed van die politieke partye bygedra. Die partye het direkte beheer oor die benoemingsproses verloor omdat meer kandidate deur die primêre proses gekies word.
Nasionale partye in Amerika lê nie 'n sterk partylyn nie omdat hul beheer oor die wetgewer onvoldoende sterk is om hulle in staat te stel om die lyn af te dwing. Gegewe die kandidaat-gebaseerde verkiesingsveldtogte wat plaasvind, is lede van die Kongres daarvan bewus dat hulle hul posisies aan hul eie organisasies, plaaslike partye en kiesers verskuldig is. Dit is aan hierdie liggame wat hulle lojaliteit gee; partylojaliteit in die Kongres is swak. Tydens die Lewinsky-skandaal het president Clinton gevind dat van sy sterkste kritici dié in die Demokratiese Party was, waaronder verteenwoordigers, wat 'n beroep op die president gedoen het om te bedank eerder as om die prestige van die party te beskadig.
Kandidaatgerigte verkiesingsveldtogte lei tot kandidaatgerigte regering. Op 'n presidensiële vlak het 'n kandidaat wat eenmalig as kandidaat van die party aangeneem is, die vryheid om beleid te bepaal en daar word verwag dat die party agter hierdie beleidsrigtings uitkom en hulle ondersteun.
Daar is egter bewyse dat Amerika steeds sterk beïnvloed word deur politieke partye. Met die uitsondering van die steun wat Ross Perot en sy Hervormingsparty hoofsaaklik in die verkiesing van 1992 verleen het toe hy 19% van die nasionale steun gekry het (maar geen sukses in die kieskollege nie), was onafhanklike kandidate nie suksesvol in Amerika nie. In 2000 het Ralph Nader nie daarin geslaag om die algehele resultaat te besleg nie, omdat die kieskollege slegs die resultate wat deur die Demokraat Gore en die Republikeinse Bush behaal is, in ag moes neem. Enige ander party is in die verkiesing versmoor en die kanse bestaan ​​dat 'n onafhanklike kandidaat of 'n ander party enige val in die verkiesingstruktuur sou maak.
Die kiesstelsel is slegs ten gunste van die twee hoofpartye en in hierdie sin is die konsep van party-invloed groot. Albei partye kan verkiesings finansier: ander partye word erg belemmer deur hul gebrek aan finansiële steun. Watter groot ondersteuner sal 'n party wat hoegenaamd geen kans het om politieke mag te verkry nie, finansieel ondersteun? Daarom ondersteun die belangrikste steuners die twee hoofpartye en hierdie steun gee beide partye momentum en politieke relevansie. Die twee hoofpartye is ook in staat om hul beleid aan te pas om die beleid wat deur minderheidspartye geopper word, te hanteer. Deur hierdie beleid op te neem, is die Republikeine en die Demokrate geneig om ander partye polities te versmoor - vandaar die totale oorheersing van die Republikeinse en Demokratiese partye in Amerika.
Die Republikeinse en Demokratiese partye het duidelik 'n invloed op die Amerikaanse politiek as dit net die ontwikkeling van enige ander party belemmer. Amerika bly egter verdeeld oor lojaliteit aan 'n federale stelsel. Is 'n individu lojaal teenoor sy staatsparty wat ten minste naby is om die een of ander vorm van aanspreeklikheid toe te laat, of aan 'n nasionale partystruktuur wat in Washington DC en buite verantwoording gebaseer is? Verkiesingsveldtogte word beheer deur die kandidate wat self deur professionele persone bygestaan ​​word; die beeld van 'n kandidaat word ook op so 'n manier beheer dat dit die beste in die lig van die kandidaat is. Sodanige hantering kan slegs deur professionele persone gedoen word en moet derhalwe tradisionele partylede uitsluit wat steeds van die harde werk verwag word wat tydens 'n verkiesingsveldtog deur 'n suksesvolle kandidaat benodig word. Aangesien 'n verkiesingsveldtog nege maande in Amerika nagenoeg duur, is so 'n verbintenis belangrik vir sukses en word die grondwerk hiervoor deur partylede gedoen. In onlangse jare het die belangrikste politieke partye op staats- sowel as nasionale vlak probeer om hul posisie binne die ontwikkelende politieke struktuur in Amerika te bevorder, maar of dit tot die belangrikheid van die betrokke professionele persone sal kom, moet nog gesien word.
In alle opsigte is Amerika 'n suiwer tweeparty-land. Slegs die Demokrate en die Republikeine het 'n werklike kans om 'n president verkies onder ...
Daar is baie politieke partye in Brittanje, maar in die hele Engeland is daar drie dominante politieke partye: Arbeid, Konserwatiewes en Liberale Demokrate ...
Partystelsels oorheers die politiek in Brittanje. In 'Party and Party Systems' beskryf G. Sartori 'n partystelsel as: 'die stelsel van interaksies as gevolg van tussenpartye ...