Groei het nie 'n ouderdomsperk nie – The Seven Passes Initiative Groei het nie 'n ouderdomsperk nie
Home News Groei het nie 'n ouderdomsperk nie
Hoekwil is pragtig! Die klein dorpie in die Suid-Kaap lê lepel agter die groter, baie bekende Wildernis se rug. Skaars 5 km vanaf die N2, deur die vlei, en oor die rant, skuil die klein juweel. Hoekwil se dorp-hart het vier kloppende kamers, wat bruis van mens-aktiwiteit: In die middel staan die NG gemeente Die Vleie se kerkgebou. Weerskante daarvan is 'n groot aftree-oord en 'n bedrywige deli met vrolike bont vlaggies al om die stoep. En net oor­kant die straat lag kinders op die laerskool se speelgrond. Rondom die dorp lê welige groen melkplase, natuurlike woude en denneplantasies. En effe opsy die woonbuurt Touwsranten.
Magda van Zyl wag my verwelkomend voor die kerk­saal in. Ek vra nie uit nie. Aanvaar sommer sy is die kerk se sekretaresse. Kom eers later my fout agter. Sy stel my voor aan Hans en Valerie Roux, die dryf­krag agter Die Vleie se leeshulp-projek. Ons herken mekaar dadelik. Het al vantevore ontmoet, toe Hans nog predikant was op Worcester. Dit gaan 'n lekker middag word …
Binne wag klein tafels, elk met twee blou sagte sitplekstoele, reeds netjies en buite hoorafstand van mekaar gerangskik. In die saal, op die verhoog en in die klein vertrekkies langsaan. Die kinders gaan nou-nou hier instorm, sodra die skool uitkom. Intussen pak Hans prettige leesboeke voor op die verhoog uit. Hy groepeer dit volgens vlakke van leesvaardigheid. Van heel-in-die-begin se eenvoud, tot 'n bie­tjie verder tot nog 'n bietjie moeiliker. En lekkerder.
Valerie sorteer papiere; pak potlode, skêre en plas­tiek­sakkies met woorde op 'n tafel uit. Die kinders word met 'n bussie aangery van Laerskool Touwsranten af. Die grootmense wat hulle met leesvaardigheid kom help, stap meesal sommer straat-af tot by die kerksaal. Almal is ooglopend bly om mekaar te sien. Glimlagte. Gretigheid. "Daar's jou oom," hoor ek 'n opgewonde stemmetjie.
Hulle moes dit eintlik gesing het wanneer ons totsiens sê, maar hulle kan nie wag nie, het te lank uitgesien. Klaar gesing, gaan die grootmense en kinders saam verhoog toe. Die kinders kies self uit watter boekies hulle wil lees. Dan koers elke groepie na hulle eie tafeltjie toe en sit koppe bymekaar. Ek dwaal tussen hulle deur. Neem foto's. Luister. Verkyk my: geduld en aanmoediging vat hande met leergierigheid en plesier. "Kyk," beduie 'n vrou met 'n sagte stem, "die b se magie bult hierdie kant toe, en die d s'n staan daai kant toe, sien jy?"
'n Graad een-onderwyseres het die vrywilligers kom touwys maak. En ná elke lees-sessie word 'n verslagvorm voltooi om die kinders se vordering te monitor. Kinders wat te stadig vorder, word na 'n reme­dië­rende onderwyser verwys.