Onderweg DE-682 - Inligting - 2022
Underhill DE -682 - Geskiedenis
(DE-682: dp. 1.400; 1. 306'0 ", b. 37 ', dr. 13'6", s. 24 k. Cpl. 213, a. 3 3 ", 10 20mm., 4 40mm ., 4 1.1 "2 dct., 8 dcp., 1 dcp (hh.); Cl. Buckley)
Underhill (DE-682) is op 16 September 1943 neergelê in Quincy, Mass., Deur die Bethlehem Steel Company se Fore River Shipyard, wat op 16 Oktober 1943 gelanseer is; geborg deur mev. Bertha Underhill, tante van
Vaandrig Onderheuwel; en op 16 November 1943 in diens geneem, het lt.kom. Sidney R. Jackson, USNR, in bevel.
Na die uitropering van Bermuda, het die nuwe verwoester -begeleier op 17 Januarie 1944 van Boston begin; het op 22d by Guantanamo aangekom; en aangemeld by bevelvoerder, Caribbean Sea Frontier, vir diens. Sy het tot einde Mei begin met die begeleiding van konvooie van Trinidad en Guantanamo, toe sy SS George Washington van Kingston, Jamaika, na Miami begelei het.
Na herstelwerk en veranderings in Boston en oefenoefeninge in Casco Bay, Maine, het Underhill voor dagbreek op Onafhanklikheidsdag aan die gang gekom en van Hampton Roads gestoom om UGS 47, 'n groot, stadige konvooi wat na die Middellandse See -hawens was, te vertoon. Underhill het gevegsoefeninge uitgevoer en sonarkontakte ondersoek tydens die lang, sonder probleme Atlantiese reis. In die Middellandse See op die 21ste en 22ste dag het sy op verskeie waarskuwings oor lugaanvalle gereageer, maar geen vyandelike optrede het plaasgevind nie, alhoewel die laaste drie konvooie wat langs hierdie roete verby is, deur Duitse vliegtuie aangeval is. Toe sy die binneste hawe by Bizerte binnegaan op die 24ste, het die verwoester -begeleier 'n ondergedompelde voorwerp getref, wat haar hawe -propeller en -as erg beskadig het en haar die volgende dag aangespoor het om na Oran te gaan. Nadat sy op 27 Julie by die hawe aangekom het, het sy tydelike herstelwerk ondergaan; dan, op 5 Augustus, vertrek uit Noord -Afrika. Vroeg op die 6de het sy by die escort van Convoy GUS 47 aangesluit, waarmee sy op 18 Augustus veilig by New York aangekom het. Ses dae later het Lt. Robert M. Newcomb Lt. Jackson onthef as bevelvoerder van die verwoester -begeleiding.
Gedurende die res van 1944 het Underhill die escortpligte van die Atlantiese konvooi voortgesit. In September het sy UGS 54 na Plymouth, Engeland, vervoer en laat in Oktober teruggekeer met 'n groep tenklandende skepe. Sy begelei Convoy UGS 60 van Boston na Mers el-Kebir in November; was daarna besig met oorlogsvoering teen die duikboot uit Oran met die Franse duikboot Doris. Sy het op 3 Desember uit die hawe van Algerië vertrek en GUS 60 begelei en op 21 op 21 gekom.
Sy verlaat New York op 9 Januarie 1945 vir 'n tydelike opdrag by Submarine Forces, Atlantic. In New London was sy 'n opleidings- en begeleidingsskip vir duikbote, het sy deelgeneem aan oefeninge in Block Island Sound en Long Island Sound; en intensief opgelei in oorlogsvoering teen onderzeeërs.
Op 8 Februarie vertrek sy uit New London en vergader met HMS Patroller om die Britse escort carrier na die Canal Zone te begelei. Underhill stoom toe — via die Panamakanaal, die Galapagos en Bora Bora-tot by die Admiraliteite en arriveer op 15 Maart 1945 by die Seeadler-hawe.
Gedurende die volgende drie maande het sy konvooie onder die Filippyne, die Admiraliteite en hawens aan die kus van Nieu -Guinee begelei. In die middel van Julie het sy in Okinawa aangekom vir agt dae se patrolliediens in die nabygeleë waters. Op die 22ste dag vertrek sy uit die Ryukyus as die grootste en voorste skip in die skerm vir 'n konvooi van sewe tenklandingsskepe en 'n handelsskip wat die vermoeide soldate van die 96ste afdeling na Leyte vervoer.
Die oggend van 24 Julie het die konvooi die alarm gemaak deur die ontdekking van 'n verre Japanse vliegtuig. Die snooper het egter nooit nader as 10 myl gekom nie en binne 'n halfuur het hy uit die oog verdwyn. Daaropvolgende gebeure dui daarop dat hierdie vliegtuig inligting oor die konvooi versamel het en die data aan nabygeleë duikbote gerapporteer het.
Vroeg daardie middag het Underhill deeglik kontak gemaak met 'n ongeïdentifiseerde voorwerp waarvan die bewegingspreuk blyk te wees dat dit nie 'n duikboot was nie. het sy aanklagte gewaarsku om van koers te verander om dit te vermy. Toe die konvooi uit die dodelike voorwerp kom, probeer die verwoester om die myn te laat sink
deur geweervuur; maar, ondanks direkte treffers, het die myn nie ontplof of gesink nie.
Intussen het die sonarkontak meer belowend begin lyk, en Newcomb het die duikboot jaer PC-804 beveel om ondersoek in te stel. Die rekenaar het dieptekoste laat val wat 'n duikboot tot periskopdiepte gebring het. Aan boord van Underhill het die woord uitgegaan om 'by te staan ​​om te ram', maar toe die duikboot diep ingaan, is die bevel verander na 'voorberei op 'n diepte -aanval.' Die harsingskudding van die ontploffende dieptelade het die skip geruk; en donker, olierige, puin gevulde water borrel na die oppervlak waar die duikboot was.
Byna onmiddellik sien uitkykpunte die periskope van nog twee duikbote op botsingskursusse met die skip. Weer is die woord oorgedra om by te staan ​​om te ram. Dwarsdeur die skip het mans hulle gereedgemaak vir die verwagte botsing. Toe skud twee skokke die skip. Byna onmiddellik is hulle gevolg deur twee gewelddadige ontploffings, veroorsaak deur een, of miskien twee, Kaiten- Japannese selfmoord -duikbote. Die ontploffings wat die skip in twee by die voorste vuurkamer gesny het, het 'n geweldige hoeveelheid olierige water oor die steeds drywende agterste gedeelte van die ongelukkige Onderheuwel gegooi, mans neergeslaan en 'n paar oorboord gewas, maar ook moontlike brande in die gedeelte die skip. Gewere wat vorentoe gemonteer is, is agtertoe geblaas, en dit het gou geblyk dat die brug en die mas afgewaai is. Binnekort het oorlewendes aan die dryf, nadat 'n gedeelte van die skip die omvang van die skade begin besef het.
Alhoewel dit in hul reddingspogings belemmer is deur die noodsaaklikheid om goeie kontakte en alarms oor werklike en verbeelde periskope waarnemings na te jaag, het PC-808 en PC-804 vinnig oorlewendes te hulp gekom in die water en op die stadig sinkende agterste gedeelte. Aan boord van Underhill is die gewondes na die boot en die hoofdekke gebring. Die oorlewendes het goeie opleiding en dissipline getoon terwyl hulle rustig en doeltreffend hul individuele take verrig het-om die beseerdes te help en die skade te probeer beheer. Van die 238 mans aan boord van Underhill toe sy die midget -duikbote tref, het slegs 125 oorleef. Onder die dooies was haar bevelvoerder, luitenant Newcomb, wat sedert die ingebruikneming by die skip was
Kort na 1800 is die laaste van die oorlewendes verwyder uit die drywende gedeelte wat na die hawe was en stadig gesink het. Die hulk is toe gesink deur 'n vuur van 3 duim en 40 millimeter uit die patrollievaartuig.
Underhill se naam is op 1 September 1945 van die Navy -lys geskrap.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was die Japannese vloot (of, in die Japannese taal, Nihon Kaigun, of selfs Teikoku Kaigun, die keiserlike vloot) waarskynlik die magtigste vloot ter wêreld. Sy vlootkorps, bestaande uit 10 vliegdekskepe en 1500 topvliegtuie, was die hoogs opgeleide en vaardigste mag in sy soort. Sy 11 (binnekort 12) gevegskepe was een van die kragtigste ter wêreld. En die oppervlaktemagte, gewapen met die uitstekende torpedo van die tipe 93 (Long Lance), was onvergelykbare nagvegters. Hoe en waarom hierdie indrukwekkende mag uiteindelik deur die Amerikaanse vloot verpletter is, is 'n onderwerp wat my feitlik vir ewig gefassineer het. Miskien is ek ' Ek is net geïntrigeerd deur die underdog.In elk geval is hierdie bladsy gewy aan die trotse vloot wat die Stille Oseaanoorlog verloor het.
Nuut op hierdie webwerf? Begin gerus met foto's van Japannese oorlogskepe, hul gedetailleerde inligting, hul gewere, torpedo's, sensors, hul name en die offisiere wat hulle in die geveg gelei het. Op hierdie webwerf kan u ook meer te wete kom oor die Imperial Navy's Airforce ?. Of, as u meer in diepte wil gaan, probeer Tony Untitles of the Imperial Japanese Navy van Tony Tully, of my spesiale funksies-afdeling, wat ook baie netjiese dinge bevat. U kan ook kyk na die bibliografie, die wargames -bladsy, die skakelsbladsy en wat nuut is op die webwerf. Uiteindelik kan u 'n bietjie oor ons leer.
Nuwe boek oor Battle of Surigao Strait gepubliseer!
Tony Tully's Battle of Surigao Strait van CombinedFleet.com is nou beskikbaar. Sien die webwerf Battle of Surigao Strait vir meer inligting oor die boek en aankoopinligting.
Sien ook Jon Parshall en Tony Tully's Shattered Sword in Battle of Midway!
USS Underhill, 'n 1400-ton Buckley-klas-verwoester-begeleier wat in Quincy, Massachusetts, gebou is, is in November 1943 in gebruik geneem. Sy dien in die Atlantiese Oseaan as 'n konvooi-begeleide en opleidingsondersteuningsskip tot Februarie 1945, toe sy na die Stille Oseaan gestuur is. Op 24 Julie 1945, terwyl hy 'n troepekonvooi van Okinawa na Leyte begelei, is Underhill deur 'n Japannese kaitenbemande torpedo gesink. Byna die helfte van haar bemanning het met die skip verlore gegaan.
1862: Unie- en Konfederale magte skermutseling in die slag by Chickahominy Creek.
1863: Op die tweede dag van geveg slaag Konfederale troepe nie daarin om 'n uniemag te ontwrig tydens die Slag van LaFourche Crossing nie.
1919: Duitsers skiet hul eie vloot in Scapa Flow, Skotland.
In Februarie het Alice Toomey se man, George Brendon Toomey, 'n stoomaanlegter wat 'n kommersiële HVAC -verkoopsman geword het, skielik aan longontsteking gesterf. George was 'n Kanadese immigrant van Prince Edward Island. Hy het omstreeks 1920 met 'n groen kaart na die Verenigde State gekom om die handel in fabrieksleidings en loodgieterswerk by sy broer William, wat in Keene, New Hampshire, geleer het, te leer.
George B. Toomey 's hernu Green Card, 1929
Terwyl hy in New England werk, ontmoet George en raak hy verlief op Alice Helena Pope van Springfield, Vermont. Alice is in 1921 in die Katolieke Kerk gedoop en daarna is hulle gelukkig getroud op 20 April 1923. Hulle vestig hulle in Keene en het drie pragtige kinders. George is gebore in 1925, Winifred is gebore in 1927, en Bernard is gebore in 1930. Hulle pa was aanbid deur die gesin en toe hy sterf, kom rouklaers en familielede van heinde en ver om hulde te bring.
Alice het ook twee ouer dogters, Gladys en Marguerite, uit 'n vorige huwelik met Harvey Clark wat met egskeiding geëindig het.
Die situasie wat sy nou in die gesig gestaar het, was om die minste te sê ingewikkeld en uitdagend.
Alice (middel) tuis met George (links), Bernard (tweede van regs) en Winnifred (regs)
Alice was nie net weduwee nie, sy was werkloos en het na vyf kinders omgesien, met min meer op haar naam as die beskeie uitbetaling uit haar lewensversekeringspolis en die gesinshuis in Adamsstraat 60 in Keene. Terwyl die maande verbygaan en Alice weer 'n slag oor die harde werklikheid van enkelouerskap begin, het sy kamers begin verhuur om te kan klaarkom.
Maar Alice was 'n vrou met moed en duidelikheid. Sy het haar kalmte behou en verseker dat sy bo alles vir haar kinders sorg. Dit was 'n voorbeeld van sterkte wat sy sou stel wat vir geslagte lank deur haar gesin sou rimpel.
Een wintersaand vroeg in 1935 het Alice 'n damesgroep bygewoon in die plaaslike Vrymesselaarsaal. Sy het met 'n vrou begin praat wie se man 'n lid van die lodge was. Alice het die vrou vertel van haar onlangse verlies en hoe sy dit reggekry het deur dit een week, een dag, een gebed op 'n slag te neem. Sy vertrou aan die vrou dat haar ouer dogters, wat reeds deur die oorgang van 'n egskeiding was, blykbaar so goed as moontlik te verander. Haar jongste kinders, Winnie en Bernie, was amper te jonk om te verwerk wat gebeur het. Maar Alice was bekommerd oor haar middelkind, George Frederick.
Georgie, soos hy genoem is, sou binnekort 10 jaar oud wees en hy sukkel om die verlies van sy liefdevolle en oplettende pa te hanteer. Hy was 'n wonderlike seuntjie met 'n nederige houding, blink oë, groot ore en 'n geweldige potensiaal.
Die vrou wat Alice leer ken het, sou haar uiteindelik aanmoedig om die volgende Julie Georgie na 'n twee weke lange sessie by 'n plaaslike YMCA-somerkamp te stuur. In daardie omgewing kon hy sy gedagtes wegskuif van hartseer en verlies en net daarop fokus om pret te hê en nuwe vriende te maak. Sy het Alice vertel van die groen velde en nuwe hutte. Sy het gepraat van die skoon, afgesonderde meer en die kano's en seilbote wat hulle daarop gebruik. Sy beskryf die liedjies wat hulle sing, die maaltye wat hulle eet, die avonture wat hulle neem en die pragtige sonsondergange wat altyd die plek is wat sy vir haar huis inneem. Sy het aanbeveel dat so 'n plek presies is wat Georgie nodig het.
Die vrou se naam was Frances Elwell.
Oscar en Frances (bo, middel) op Camp Takodah in die 1930's
Haar man, Oscar Elwell, met wie dit lyk asof almal in die stad bekend is, was die direkteur van die twee plaaslike YMCA's in Cheshire County. Frances het hom gehelp om hul gewilde, rustieke woonkamp, ​​ongeveer 30 minute suid van Keene in Richmond, New Hampshire, te bestuur en vinnig te laat groei.
En so, in Julie 1935, kom George Frederick Toomey na Camp Takodah.
Toe Georgie daardie Julie aankom, was hy nie die enigste nuwe persoon wat aan die oewers van Cass Pond pryk nie. Margaret Hansson Mitchell, wie se familie verwant is aan die Toomeys en 'n lang geskiedenis van indiensneming en betrokkenheid by Camp gehad het, het begin as die kantoorsekretaris wat in dieselfde gebou werk wat ons personeel tans gebruik. Elsie Crowninshield het as kampkok oorgeneem. Rosamond Hart van Marlboro, 'n trotse ontvanger van 'n CT 8 en 'n gegradueerde van die Peter Bent Brigham -hospitaal in Boston, het as ons nuwe kampverpleegster gedien en Alma "Peter" Bent het toevallig as Camp Bugler by die personeel aangesluit.
Georgie was ondergedompel in 'n ondersteunende en bemoedigende kultuur gewortel in YMCA -waardes, sterk patriotisme en Takodah -tradisies wat ontwerp is om die beste van elke unieke kind na vore te bring.
Teen die tyd dat 1936 omdraai, kon Georgie nie wag om terug te keer na die kamp nie. Hy het sedert sy eerste jaar so gegroei, soos Alice opgemerk het, dat dit maklik was om hom terug te stuur. Die somer het Georgie 'n Camp Takodah -identifikasiekaart gekry wat hy later aan sy vriende en familie in die stad sou wys. Hy het geleer hoe om foto's te neem en fotomoue en rame te maak met band en konstruksiepapier in Hobby Nook. Hy het opgemerk dat sommige van die geboue sedert die vorige somer verskuif is en dit voel amper soos 'n kamp - altyd in 'n toestand van voortdurende verandering en verbetering - het gelewe.
Alhoewel dit slegs 20 jaar oud was, was Takodah 'n plek van magie en misterie.
Later die winter het Georgie 'n Camp Reunion in Friendship Lodge bygewoon. Dit is waar die magie werklik tot lewe gekom het met "Mr. & amp; mevrou Claus "wat verskyn, 'n knetterende vuur in die klipkaggel, heerlike lekkernye uit die kombuis, en liedere wat gesing word wat die koue uit die lug gehaal het en die sjarme en opwinding van die somer weer laat voel het.
Soos Oscar sou sê, was dit natuurlik 'n 'groot motiveerder vir die komende seisoen'.
Dit het gewerk. Georgie kom weer in 1937 terug kamp toe vir sy laaste sessie by Takodah. Hy het 'n CT3 verdien, 'n viltvlek wat hy met trots sou dra om die eiendom wat op subtiele en voor die hand liggende maniere aanhou verander het. Die Infirmary, later bekend as The Hemlocks, het 'n skenking van mev. Kate K. Davis ontvang om 'n pragtige, dubbelzijdige kaggel met 'n nuwe klip te bou, met handgesmede gietysteropeninge. Die meisiespersoneel het 'n stel klokkies gekoop wat gebruik is in Chapel, Candlelight en ander seremonies. Die elektriese aanleg ruk en neurie en verskaf krag en vergroot die moontlikhede vir wat Camp te bied het lank nadat die son ondergegaan het.
Daar is geen twyfel dat die drie sessies by Camp baie gehelp het om George te help genees en sy hartseer die hoof te bied nie. Hy het 'n vader verloor, maar 'n gesin gekry.
Eerste nasionale winkel, Keene, New Hampshire
In die jare daarna het George voortgegaan om deur die Keene Public Schools te werk, wat sy hoogtepunt bereik het met sy tyd by Keene High, waar hy die bynaam 'Tessy' gehad het. Hy het binne-muur hokkie gespeel, was lid van die Physics Club-'n knik vir sy uitnemendheid in akademici-en hy was 'n aktiewe ruiter in die Fietsklub. Hy werk ook naweke as voorraadseun vir die First National Store wat deur K. M. Holden bestuur word.
'Want hy is 'n baie goeie mens', het sy klasmaats oor George in die Keene High gesê Salamagundi in 1943. Sy ambisie was eenvoudig: "om 'n goeie werk te kry."
Nadat hy afgestudeer het, werk George die hele somer van 1943 vir Markem Machine Company of Keene. Die onderneming is in 1911 gestig deur F. A. Putnam om ink te ontwikkel wat effektief aan skoenleer kan voldoen. Markem sou later uitbrei na industriële merkmasjiene wat gebruik word in verskillende vervaardigingsbedrywe, die kledingbedryf en industriële drukwerk.
Dit was 'n goeie werk vir George. Alhoewel hy gevind het dat dit hom uitdaag om hard te werk, vind hy dit nie persoonlik lonend nie en het hy ook nie gevoel dat hy sy deel doen om die voortgesette oorlogspoging te ondersteun nie. Terwyl George nadink oor die patriotisme wat hy op die kamp geleer het, die geskiedenis wat hy op skool geleer het, die voorbeeld van veerkragtigheid wat sy ma gestel het, en die persoonlike opofferings wat mans, vroue en hul gesinne in die hele land en oor die hele wêreld maak, gevind dat daar eintlik net een taak is om te doen.
Dit was 'n goeie werk. Dit was 'n belangrike taak. Dit was 'n werk wat sy begeerte om op te staan ​​vervul en 'n verskil vir sy land sou maak. Dit was 'n taak wat heldhaftige manne verrig op plekke soos die Noord -Atlantiese Oseaan, op die grond in Italië en Birma, in die lug oor Duitsland en oral, op en onder die uitgestrekte Stille Oseaan.
Op 8 November 1943 het George Frederick Toomey in die Amerikaanse vlootreservaat aangesluit as 'n leerling -seeman in Manchester, New Hampshire.Op die 15de word hy herroep na aktiewe diens en is hy oorgeplaas na die Naval Training Station, Company 824, in Newport, Rhode Island, waar hy sy basiese opleiding begin onder bevel van onderoffisier W. B. Hathaway. Daar het hy 'n swemtoets afgelê en vaardigheidsopleiding ondergaan en die basiese beginsels van 'n 'blou baadjie' van die vloot geleer.
George Frederick Toomey, vlootreservaat van die Verenigde State
George is op 24 Desember na Seaman tweede klas bevorder na voltooiing van die 'boot camp' en het op Kersdag na Keene teruggekeer om sy gesin te besoek. Hulle het dit geniet om hom in sy uniform om die huis te sien stut, hoor hoe hy met sy susters en broer praat oor die vloot, en hulle versier met verhale oor kruisers en draers, vernietigers en slagskepe, duikbote en vragskepe. Hy het 'n punt daarvan gemaak om moed in die huis te bring, sy ma te help kook en maaltye te sorg, en om te verseker dat Bernie, sy blinkoog, boetie, hard werk op skool.
Gegewe die situasie in die huis, met geld en sy ma die enigste broodwinner, het George voorheen versoek dat Family Allowance -voordele (wat vroeg in Januarie goedgekeur is) direk aan Alice betaal moet word. Dit was 'n groot hulp, want sy was afhanklik van George se inkomste om vir die gesin te sorg.
George het alles in sy vermoë gedoen om sy ma te help om die gesin aan die gang te hou.
Sy vryheid was beperk, sodat hy voor die einde van die maand na Newport teruggekeer het en op 4 Januarie 1944 na Radioman School by die Naval Training School in Charleston, Suid -Carolina, oorgeplaas is.
Binne enkele dae na sy aankoms in Charleston het George 'n paar verskriklike nuus van die huis af ontvang. Sy suster, Winnie, 'n lewendige senior vol belofte by Keene High, is dood ná 'n kort stryd met breinvliesontsteking. Die hartseer, pyn en angs wat hy by die dood van sy Vader gevoel het, kom weer na die oppervlak. Hy is verlof toegestaan ​​en het huis toe gegaan vir die begrafnis.
Dit was een van die moeilikste reise wat George ooit moes onderneem.
/> Winnie omtrent die tyd toe sy aan die Hoërskool Keene was
Tog was die diens van Winnie 'n kragtige en emosionele ervaring met die Seniorkoor van die St. Bernard -kerk wat 'Lead, Kindly Light' en 'Nearer, My God to Youe' uitvoer. Haar mede -senior klaslede was almal teenwoordig, sowel as die fakulteitslede en personeel van Keene High. Die Onderwysraad bygewoon onder leiding van skoolhoof Raymond E. Claflin en John Zimmerman, president van die senior klas. Die studente het as paaldraers opgetree en daar was blomme -huldeblyke uit die klas van 1944, Winnie se huiskamer, die fakulteit, National Grange Insurance, die Girl Reserves en St. Bernard's, saam met die vriende, familie en bure van Toomey.
Winnifred, soos daardie dag getoon is, was net so lief en aanbid soos haar pa, net tien jaar tevore.
George het die verlies van sy dierbare suster bedroef en sorgvuldig gekyk hoe sy ma se sterkte en vermoë om die gesin bymekaar te hou deur sulke tye weer op die proef gestel word. Alice hou hulle styf vas, verseker hulle dat dit goed gaan met hulle en toon 'n blywende liefde wat hulle almal deur die donker dae gebring het.
Alice was meer as 'n ma. Sy was 'n redder vir almal. Sy was die rots waaruit alle dinge in die Toomey -gesin stabiel, gegrond en naby sou bly.
US Navy Radioman School, 1940's
George keer op 13 Januarie 1944 terug na Radioman School, waar hy die moeilike kuns van kommunikasie via hoëfrekwensie radiogolwe begin leer het. Sulke kommunikasie was van kritieke belang om moderne vlootoorlog te voer, aangesien skepe en vliegtuie inligting op 'n afstand moes uitruil. Dit sal dinge insluit soos kontakboodskappe van die vyand, die stuur van bevele of leiding en planne vir toekomstige operasies. Dit bevat ook minder amptelike dinge, soos die optel van musiekuitsendings, of om te lag vir luister na vyandige propaganda -stasies soos Axis Sally en Tokyo Rose (wat ook uitstekende musikale liedjies gespeel het).
Dit was nie maklik om hierdie radiostelsels te bestuur nie, veral omdat atmosferiese toestande, weer- en seinskommelinge dit moeilik kon maak om boodskappe te stuur en te ontvang. Om die saak te vererger, is boodskappe byna altyd geïnkripteer (om te verhoed dat die vyand u planne ken), wat 'n verdere kompleksiteit toegevoeg het. Terwyl hy op Radioman -skool was, het George saam met Roger Plante, 'n goeie vriend van Manchester, wat ook by die vloot aangesluit het en 'n radioman geword het.
Nadat die radioman -skool suksesvol voltooi is, is George na die ontvangstasie, Norfolk, Virginia, oorgeplaas om opdrag te wag. Op 30 Mei is hy tot Seaman First Class bevorder en kort daarna bevele ontvang om by die oorlogskip USS aan te meld Onderheuwel (DE-682) in Boston, Massachusetts.
Onderheuwel was 'n verwoester-begeleier, een van die vele noodgeboude oorlogskepe wat inderhaas gebou is op die hoogtepunt van die U-boot-veldtog in die Atlantiese Oseaan. In 1941-42 word vragskepe so vinnig deur Duitse duikbote gesink dat die Geallieerdes gevrees het dat toevoerlyne tussen Noord-Amerika en Brittanje sou sny. Selfs voordat die VSA die oorlog betree het, het 'n massiewe infrastruktuurinvestering letterlik tientalle nuwe skeepswerwe gebou (hoofsaaklik aan die suide en aan die weskus) wat die honderde versonke vragskepe vinnig kon vervang en vinnig nuwe patrollie skepe kon bou om teen Duitsers te verdedig U-bote.
Die vernietiger-begeleiding-ontwerp was relatief eenvoudig. Alhoewel 'n derde kleiner en stadiger as vernietigers wat vir vlootgevegte bedoel was, was die oorlogskip nog steeds groot genoeg om sonder hulp oor die Atlantiese Oseaan te vaar en was dit gewapen met wapens wat hoofsaaklik bedoel was om duikbote te laat sink. Vir hierdie taak was hulle toegerus met twee diepteladingbane, agt diepteladinggooiers en selfs 'n dieptebomprojektor ('n 'krimpvarkie' genoem) wat 'n groot patroon projektiele oor 'n vermoedelike teiken kan laat val. Die skip het ook 'n sonarkoepel in die boeg geïnstalleer, wat kragtige klankgolwe voor en onder die skip kon uitstuur. Gespesialiseerde toerusting kan opspoor of die klankgolwe soos 'n duikboot van 'n onderdompelde voorwerp afbons, wat dan aangeval kan word.
/> Destroyer produksie werwe by die Fore River Shipyard in Quincy, Massachusetts, 1940's
Toe George op 8 Junie aan boord berig, Onderheuwel is pas na die Boston Navy Yard verskuif nadat dit van die Bethlehem Steel Company 's Fore River Shipyard in Quincy, Massachusetts, gelanseer is. Sy het herstelwerk en aanpassings begin doen, waaronder die installering van ses lugafweergewere (om te beskerm teen vyandelike lugaanvalle).
Terwyl hy in Boston was, het George 'n meisie met die naam Claire ontmoet. Hulle het vinnig naby geraak en het beperkte tyd saam gehad. Hoewel hulle nooit getroud was nie, was dit duidelik dat hulle verlief was.
USS Onderheuwel in die hawe van Boston
Op 19 Junie, Onderheuwel op see gesit en George het sy eerste voorsmakie van die vlootlewe op see gekry, die ritme van dienshorlosies, gevegsoefeninge leer ken en eet, slaap en werk in die drywende oorlogskip wat nou sy tuiste was. Na twee weke se opleiding in die koel waters in Casco Bay, Maine, het die verwoester-escort by UGS-47 aangesluit, 'n groot, stadige konvooi vragskepe wat op pad was na die Middellandse See. Die gang oor die Atlantiese Oseaan was sonder probleme, maar George was ongetwyfeld baie opgewonde om 'n blik op Gibraltar en die geheimsinnige Noord -Afrikaanse kus te sien terwyl hy sy vaardighede by die radio deeglik toets.
Amerikaanse vloothawe in Bizerte, Tunisië tydens die Tweede Wêreldoorlog
Ongelukkig, toe die oorlogskip die hawe van Bizerte in Tunisië binnegaan, het sy 'n ondergedakte wrak getref en 'n skroef beskadig. Nadat hulle op 27 Julie by Oran aangekom het, het die bemanning van Floating Dry Dock #3 'n nuwe hawe -propeller geïnstalleer en, nadat hulle 'n paar grappies gemaak het oor 'kyk waar hulle stoom', Onderheuwel Noord -Afrika vertrek. Vroeg op 6 Augustus het sy by die escort van konvooi GUS 47 aangesluit, waarmee sy op 19 Augustus veilig by Boston aangekom het.
Onderheuwel het die volgende drie weke in die Boston Navy Yard gebly, terwyl werkers die tydelike skroef vervang het en probeer het om 'n oormatige vibrasieprobleem op te los wat tydens die dokproewe na herstel herstel is. Dit was natuurlik goed met George, want dit het hom meer tyd gegee om saam met Claire deur te bring wanneer hy 'n bietjie strandverlof kon kry.
Met die trillings vas, maar nou agter die skedule, het die oorlogskip op 12 September die see in geloop om aan te sluit by 'n konvooi wat die vorige dag by Hampton Roads, Virginia, vertrek het. Onheilspellend het weermeteoroloë (ook bekend as 'weer-raaiers') die aand 'n orkaanwaarskuwing uitgesaai en Onderheuwel het die volgende twee dae deurgebring in swaar deinings en reën. Sy het kort daarna by die konvooi aangesluit en deur nog 'n storm in die middel van die Atlantiese Oseaan gegaan.
Tydens die kruising, op 20 September, voel die bemanning "'n merkbare kruik in die hele skip" en die sonar rat stop onmiddellik met werk. Hulle het later ontdek dat die hele sonar -koepel van die skip af gebreek is, waarskynlik omdat dit oor 'n walvis gestamp het. Omdat daar geen sonar was om moontlike vyandelike duikbote op te spoor nie, het sy '' 'n posisie agter die konvooi wat op kudde ry 'n pos gekry '.
Nadat hulle op 29 September in Plymouth, Engeland, aangekom het, het duikers die skade ondersoek en op 2 Oktober het die verwoester-begeleier in droëdok nr. 2 gesit vir 'n nuwe geluidskop. Verrassend genoeg het hierdie proses slegs twee dae geneem, hoewel daar ongetwyfeld ten minste sommige van die matrose Engelse bier moes probeer in die baie kroeë rondom die ou Royal Navy -hawe.
Skildery van 'n Destroyer Escort aan die gang deur Richard Moore
Onderheuwel die oggend van 5 Oktober in die see gesteek en, terwyl hy wag op 'n konvooi, net voor die middag 'n goeie kontak met 'n moontlike duikboot gemaak. In geselskap met Majoor (DE-796) en Weeden (DE-797), het sy 'n volledige patroon van diepteladings laat val wat geen resultate opgelewer het nie. Kort daarna, terwyl 'n noukeurige sonar -soektog na die vyandelike duikboot gedoen is, kom 'n hele flottiel van 'n dosyn vriendelike landing uit die ooste. Soos gestel Underhill's oorlogsdagboek, ondanks die feit dat hy met die duikboot se swart wimpel gevlieg het en die bote versoek het om koers te verander, "het die hele vloot deur die kontakgebied gehardloop en alle gesonde kontakte heeltemal met wakker gemaak."
Iets geïrriteerd het die bemanning die soektog laat vaar en by hul konvooi van 39 landingsvaartuie aangesluit wat oor die Atlantiese Oseaan teruggekeer het. Die reis was traag en waarskynlik ellendig vir die bemanningslede, en eindig toe in 'n tragedie. Op 21 Oktober, terwyl dit in swaar see was, het Steward se Mate 1ste klas H. Williams aan boord van stuurboord geval. Die skip het onmiddellik begin draai, reddingsringe is gegooi en die bootpersoneel het gereedgemaak om weg te gaan. Skielik het 'n breekende kuif oor die man in die water gegaan en hy het verdwyn en nooit weer na die oppervlak gestyg nie. OnderheuwelDie bemanning het nog twee uur lank gesoek, maar daar is nooit 'n spoor gevind nie. Die verwoester-begeleier stoom die aand noordwaarts, en dit was 'n gedempte bemanning wat die aanskou van Boston op 25 Oktober verwelkom het.
Na slegs 'n kort verblyf in Boston, Onderheuwel op 8 November in die see gesteek, hierdie keer om die konvooi UGS 60 van Norfolk na Noord -Afrika te begelei, sonder om op die 27ste in Algiers te kom. In 'n interessante afleiding vaar die oorlogskip dan na Oran waar, in geselskap met Gillette (DE-681) en Kenyon (DE-683), het sy teen-duikbootoorlogsoefeninge met Franse duikboot uitgevoer Doris. Terwyl hy daar was, het hy ontdek dat hy pas bevorder is tot die derde klas van Radioman, wat verhoogde salarisse insluit wat sy gesin kan help. Onderheuwel vertrek op 3 Desember uit Oran en begelei GUS 60 oor die Atlantiese Oseaan na New York en arriveer daar op die 21ste.
Die volgende dag het die skip vasgemeer by Pier #3 by die New York Navy Yard vir herstelwerk en veranderinge, en sommige mans het vakansieverlof gekry, waaronder George. Begin Januarie is die oorlogskip tydelik aan Submarine Forces, Atlantic, toegewys. Sy werk uit New London, Connecticut, en dien as opleidings- en begeleidingsskip vir duikbote, neem deel aan oefeninge naby Block Island Sound en in Long Island Sound en oefen intensief in taktiek, tegnieke en prosedures teen onderzeeërs.
Gedurende hierdie tydperk het George, wat duidelik bekommerd was oor hoe sy gesin oor die weg kom nadat hy Winnie verloor het, verskeie briewe huis toe gestuur waarin hy gevra is hoe dit met hulle gaan. Hy sou later opmerk dat hy sukkel met wat om te sê, maar selfs sodat u kan sien dat hy uit die hart geskryf het. Hy was baie lief vir hulle en het hulle almal gemis, en dit het deurgekom in elke spesiale gevoel wat hy gestuur het.
13 Januarie 1945, USS Onderheuwel, New London, CT:
Seuntjie, dit voel beslis goed om weer met jou en Bern te gesels en uit te vind dat alles goed gaan o.k. met julle albei.
Weet jy, toe ons New York verlaat, was ons veronderstel om na Engeland te gaan. Ons het 'n entjie weg in die hawe, en iets het skeefgeloop met een van die skroewe, sodat ons moes ingaan om dit reg te stel. Toe dit begin, was ons veronderstel om met 'n ander skip na Engeland te gaan, en die derde skip sou 'n rukkie na New London gaan om met duikbote te werk. Dus, toe ons nie na Engeland kon gaan nie, het die ander skip in ons plek gegaan, en daarom kom ons volgende in hul plek.
Dit was 'n redelike gelukkige blaaskans, dink ek.
Die ander dag toe ons vroeg vry was, het ek probeer om by die huis te kom om u te sien, maar ek het uitgevind dat die trein my nie betyds sou terugbring nie, sodat ek nie kon kom nie. Ek het egter genoeg tyd gehad om Claire te sien. Dit was iets wat ek graag wou doen, soos u waarskynlik weet. Sy voel goed en praat baie van jou en Bernard. Sy hou baie van julle albei en ek is bly. Daar is geen rede in die wêreld waarom sy nie deur albei moet hou nie, want jy is die beste wat daar is en ek is baie lief vir julle albei.
Ek weet nie hoe lank ons ​​hier in New London sal wees of waarheen ons sal gaan of wanneer ons hier sal vertrek nie. Daar is niks om oor te bekommer nie, moenie bekommerd wees oor my nie.
Op die oomblik sit ek in die Radio Shack en luister na die Hit Parade op die radio en skryf briewe. Die meeste van die ander ouens is in hul sakke of vry, sodat ek hier alleen is. Dit is 9:30 en ek dink ek sal ook redelik gou die sak slaan.
George en Claire in Keene toe George in Desember 1944 tuis was met vakansieverlof
Ek kry nou die dag 'n brief van Marg. Ek dink sy was 'n bietjie verbaas toe ek 'n meisie huis toe bring. Sy het gesê dat sy nie besef het dat ek oud genoeg is om 'n meisie huis toe te bring nie. Sy het gesê ek moet winkel rond nog meer. Ek dink sy dink nie ek het nie. Durf u egter niks daaroor vir haar sê nie. Ek en jy het ons eie geheime, nie waar nie? Ek dink Marg besef nie dat ek 'n bietjie groot geword het nie. Ek dink sy het dit effens gevoel omdat ek hierdie keer nie soveel tyd saam met haar deurgebring het soos in die verlede nie. Natuurlik het die tyd van die jaar ook baie daarmee te doen gehad, soos u weet. U is egter die een wat ek die graagste wil sien as ek tuis is. Solank ek by u en Bern is, is ek tevrede.
Wel, ma, ek dink ek moet nou beter naby wees en totsiens sê. Dit is omtrent daardie tyd toe ek gaan slaap het. Ek sal u laat weet as daar iets nuuts opduik, so moenie bekommerd wees oor my nie.
So, goeie nag en God seën jou en sorg vir jou en help jou.
Jou liefdevolle seun, My Groete Aan Almal
Gedurende hierdie opleidingsperiode in New London is die uitkykpunte uitgebrei opgelei in die opspoor en herken van periskope, duikbote wat onder torings en torpedo -wakker word. Gegewe die einde van die oorlog in Europa, kan dit duidelik net een ding beteken.
Hulle was op pad na die Stille Oseaan.
Op 8 Februarie, Onderheuwel weer op see geneem om HMS te begelei Patrollier, 'n Britse ligte vliegdekskip, na die Panamakanaal. Alhoewel hy dit nie geweet het nie, was dit die laaste keer dat George New England sou sien.
Die seereis na die suide was taai, met swaar see en ysige reën wat die bedrywighede van die dek gevaarlik maak. Radiokommunikasie was ook moeilik, en George het hard gewerk om in kontak met die Britse vragmotor te bly, maar die storms het verminder toe die skepe suidwaarts vaar en die weer helder en warm was toe hulle op 13 Februarie na San Cristobal, Panama, inklim.
Onderheuwel dan gestoom, via die Galapagos -eilande en Bora Bora, Society Islands, na Manus -eiland in die suide van die Stille Oseaan, wat op 15 Maart by Seeadler Harbour vasmeer.
Op 'n stadium tydens die reis na die suide, waarskynlik nadat hy op Manus -eiland aangekom het, het George twee briewe huis toe gestuur.
3 Maart 1944, USS Onderheuwel:
"Hoe gaan dit met julle albei vandag? Ek hoop julle voel goed en kom goed met mekaar, o.k. Wees verseker en laat weet my.
Ons is nou die dag in King Neptunus se domein ingelui. Ek het daaroor vir Claire geskryf en vertel en vir haar gesê om dit vir jou te vertel. Ek voel goed buite 'n groot afkeer van die dolle warm weer. Ek kan sien ek sal totdat ek daaraan gewoond kan raak. Dit is as ek daaraan gewoond kan raak.
Hoe gaan dit met jou by die huis, ma? Is alles OK.? Hoe gaan dit met Bern op skool? Ek hoop hy probeer hard. Sê vir hom dat ek hoop dat hy vir sy eie beswil is. "
10 Maart 1944, USS Onderheuwel:
'Hoe voel julle albei vandag? Ek hoop dit gaan goed met julle albei. Hoe gaan dit met Bern op skool? Maak hy o.k. Ek hoop hy is omdat hy baie vir my beteken en ek wil hê hy moet sy bes doen op skool. "
Hy het verder uitgevra oor sy vriende en navraag gedoen oor sy suster.
'Ek veronderstel dat Glad nou al 'n ander seuntjie of meisie gehad het, nie waar nie? Ek wens ek kon haar sien. Het jy vir haar die (baba) bottel gestuur wat ek vir haar huis toe gestuur het? Ek hoop dit het nie gebreek nie. "
Hy het die brief afgesluit deur vir Alice te sê om nie op te hou skryf nie, selfs al het sy nie van hom gehoor nie, aangesien hy nie baie vinnig pos kon stuur nie en hy was nie seker waar hy sou wees nie. Hoe dit ook al sy, hy dink beslis aan hulle en stuur sy liefde.
Amerikaanse vlootvloot in die Stille Oseaan, 1945
Op hierdie punt in die Stille Oseaan -oorlog het Amerikaanse en geallieerde magte steeds in die Filippyne geveg en was hulle besig om voor te berei op groot operasies op die Marianas -eilande om Guam en Saipan te bevry van die Japannese besetting. Gegewe die grootte van die Amerikaanse poging in die Filippyne, was daar byna tien afdelings wat alleen op Luzon geveg het, Onderheuwel het by die honderde ander skepe aangesluit wat toerusting, ammunisie, troepe en voorrade begelei vanaf die opvoer van hawens in die suide van die Stille Oseaan na die Filippynse hawens.
Op 4 Julie 1945 plaas George nog 'n brief huis toe, hierdie keer van 'êrens in die Filippyne'.
Net 'n paar reëls, terwyl ek die tyd het om u te laat weet dat dit goed gaan met my, o.k. Ek hoop alles is dieselfde met julle twee by die huis. Ek het vandag nog 'n paar e -posse ontvang van u en 'n paar ander van Marg en Glad. Ek sien aan hulle briewe dat alles dieselfde met hulle is.
Terloops, u het iets gesê oor 'n tydelike vakansie.Net wanneer kry jy dit? Dit sal goed wees as u 'n bietjie tyd vir uself het en nie net so hard gaan werk nie, net omdat u 'n rukkie tuis sal wees. Vat dit rustig. Dit sal jou goed doen. Ek heg 'n poswissel aan wat ek wil hê u moet inbetaal, en gebruik alles wat u wil, en plaas dan die res in my bankrekening.
Wel, ma, buite staan ​​en kyk en 'n paar flieks in die nag sien, is dinge omtrent dieselfde as altyd. U sê dat u nie van Claire gehoor het nie, en ek ook nie. Ek sal u laat weet wat dit is sodra sy my laaste brief beantwoord.
Moenie bekommerd wees oor my nie. Ek is in orde en God seën julle albei. Sê vir Bern dat ek gesê het dat hy op skool baie goed was en dat hy so moet voortgaan.
Alice het die brief van George op 18 Julie ontvang. Dit was die laaste keer dat sy ooit van hom gehoor het.
Kort nadat George die brief gestuur het, Onderheuwel het noordwaarts na Okinawa, op die Ryukyu -eilande, geseil, waar sy agt dae lank besig was om patrouille van die eiland af te neem en wag op 'n konvooi. Op 22 Julie het die verwoester-escort die Ryukyu-eilande in geselskap verlaat met agt kleiner patrollievaartuie en 'n konvooi van sewe tenklandende skepe (LST's) en stoorskepe Adria (AF-30) wat soldate van die 96ste afdeling na die Filippyne vervoer vir rus en herstel.
Die bevelvoerder van een van die begeleiers, PC-1251, het dit dadelik opgemerk Onderheuwel was baie skerp. Soos hy dit later in 'n artikel gestel het:
Die Underhill, ons onmiddellike hoof, was 'n goed bestuurde en, in vloot, 'n gelukkige skip. 'N Paar dae tevore het ons saamgegaan om 'n paar kaarte aan haar af te lewer, en ons het opgemerk dat sy nie net skoon en doeltreffend hanteer is nie, maar ook dat daar 'n baie lighartige clown was onder die nie -werkende lede van die bemanning, en dat daar geeneen van die moerse moegheid wat 'n sleg bestuurde skip onderskei nie. Sy het pas van die Atlantiese Oseaan af gekom, waar sy in 'n baie vinniger onderneming gewerk het as waarin sy haar bevind het, en dit was duidelik dat die moraal aan boord hoog was omdat die mans goed was en weet dat hulle goed was. Vreemd genoeg kan jy so iets vertel sonder om ooit 'n voet op 'n skip te sit of met een van die mans te praat. Dit val op, asof dit in ligte gespel is, en op die Underhill het dit so duidelik uitgestaan ​​soos op enige skip wat ek nog ooit gesien het.
Gegewe die stadige spoed van die LST's, was vordering beperk en OnderheuwelSe radar -lugsoekspan het senuweeagtig 'n oog gehou na die noorde en weste. Op hierdie punt in die oorlog het Japannese vlieëniers soms eenrigting-kamikaze-missies vanaf basisse in Taiwan en China gevlieg. Op die oggend van 24 Julie het een van die patrolliebote - duikbootjager nr. 1315 - onklaar geraak en deur twee ander patrolliebote na Okinawa teruggesleep. Toe, by 0907, Onderheuwel stuur 'n vliegtuigwaarskuwing uit, ongeïdentifiseerde 'bogey' ongeveer 10 myl daarvandaan. Die skepe het 'n lugverdedigingsskerm om die LST's geneem en die geweerspanne het gereedgemaak, maar gelukkig het die vliegtuig weggedraai.
In 'n ander teken Onderheuwel was 'n goeie skip, het kommandant Newcomb 'n boodskap aan al die klein begeleiers gestuur.
"Dit kom by my op dat julle mense dalk roomys hou. Ek sal u drie liter roomys per dag aan drie skepe per dag gee, in die volgorde van die rotasie, en#8221 en 'n lys gee van die volgorde waarin die skepe langs moet kom Onderheuwel.
PC-1251 was tweede op die lys. "Dit is nogal vrek lekker, " sê haar skipper, " Hy hoef nie so iets te doen nie. "
Die middag, as Onderheuwel ongeveer 4 000 meter voor die konvooi gepatrolleer, sien haar uitkykpunt 'n myn. Aangesien myne, veral ongemeerde myne wat los dryf, 'n 'gevaar vir die navigasie' was, het die oorlogskip vertraag om dit met vuurwapens te laat sink.
'N Paar minute later, om 1442, OnderheuwelSe sonar -span het 'n duikbootkontak opgetel. Om 1445, OnderheuwelSe radioman-wat George kon gewees het-het 'n nabygeleë patrolliejaag (PC-804) gevra om ondersoek in te stel. Die konvooi draai intussen om die gebied.
Kaiten torpedo's op die dek van 'n Japannese duikboot
Onbewus van die Amerikaanse konvooi, het hulle die Japannese duikboot I-53 raakgeloop, 'n langafstand-duikboot wat aangepas is om ses kaitens, wat torpedo's teen skip was wat aangepas is om 'n enkele vlieënier te dra wat die wapen op 'n eenrigting selfmoordmissie in 'n teiken kon stuur. Volgens Japannese rekords het twee van die kaitens het skade opgedoen en kon nie gelanseer word nie, maar die duikboot het die ander vier beveel om vrygelaat te word. Dit was die onderzeese kontakte OnderheuwelSe sonar -span opgetel. Die wapenspansies van die vernietiger-begeleiers sou ook soms na die algemene kwartaal gegaan het kaitens kan met vuurwapens laat sak word as hulle naby die oppervlak kom.
Dinge het daarna vinnig ontvou.
Japannees kaiten van stapel gestuur word
Onderheuwel stoom vol voor die ander patrollievaartuig uit. Om 1445 het PC-804, wat ongeveer 3 000 meter agter die verwoester-begeleier was, 'n periskoop van haar stuurboord af gesien en losgebrand toe sy verbystap. Teen 1450, Onderheuwel het ook aangemeld dat hy subkontak aangeval het, waarskynlik 'n ander kaiten, en het vinnig 'n volledige dieptepatroon laat val, wat die ander patrollie skepe gesien het as vuil watergeisers wat agter die verwoester -begeleiding uitbars. Teen 1455 het PC 804 'n ander periskoop en vorm van 'n sub naby die oppervlak gesien, waarskynlik dieselfde kaiten 'n paar minute vroeër gesien.
Teen 1502, Onderheuwel begin 'n derde jaag kaiten, uitsaai oor die radio "Sy gaan soos 'n hel! " Teen 1504 het die verwoester-escort torpedo's in die water aangemeld-moontlik deur I-53 afgevuur-en 'n minuut later het sy berig dat sy een sou rammel van die kaitens. Die ander patrollievaartuig sien haar jaag vooruit, met haar gewere wat laag in die water om haar skiet.
'N Oomblik later 'n laaste uitsending, en#8220 Ek wens hierdie klein bastards sou onder ons uitkom. "
Om 1515, OnderheuwelDie geluk uiteindelik uitgeloop.
US Navy Destroyer Escort, in twee gebreek en sink nadat dit getorpedeer is, 1945
Een van die oorlewendes het 'n stamp onthou toe die verwoester-begeleier waarskynlik een van die duikbakke gestamp het terwyl hy na 'n ander een gekyk het kaiten jaag in die rigting van die verwoester-begeleier vanaf stuurboord. Die kaiten op die stuurboord net voor die motorkamer gestamp en die resultate was katastrofies. Benewens die torpedo's se 3000 kg-kop, het die voorste stoomketels en gereed kamer-ammunisie ook opgeblaas en die skip heeltemal in twee geskeur. Die voorste gedeelte sak byna onmiddellik, sonder oorlewendes.
PC-803 het berig dat vlam en puin 1000 voet in die lug gaan, en die rook styg tot ongeveer twee myl. Die skipper van PC-1251, wat die geveg van byna drie myl ver deur sy verkyker dopgehou het, sien hoe die rook van 'n lemoenvlam kook en begin [op] styg omhoog, dit borrel en kook en draai in 'n gestroop van oranje en swart totdat dit ongeveer tien duisend voet bereik het, en toe val die rook plat en vieslik in die basis van die wit kumuluswolke.
Amerikaanse vlootradiomanne werk tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan
Radioman derdeklas George Frederick Toomey, wat dapper by sy stasie in die radiokamer werk, is byna onmiddellik dood en het afgegaan met die voorste helfte van die Onderheuwel.
In die volgende twee uur het die patrollievaartuig verskeie kontakte met nog een of twee gemaak kaitens, alhoewel niemand weer 'n suksesvolle aanval gemaak het nie. Hulle het ook na oorlewendes gesoek. Van die 238 mans aan boord Onderheuwel toe sy op die duikbote val, het slegs 125 oorleef. Onder die dooies was haar bevelvoerder, luitenant -bevelvoerder Robert Masten Newcomb, wat sedert die ingebruikneming by die skip was. Die steeds drywende agterste deel van Underhill is daarna met 'n geweerskoot gesink en alle skepe het die gebied vroeg in die aand opgeruim.
'N Paar uur later, vernietiger Walke (DD-416), saam met twee ander torpedojagers, het die gebied in gestoom om die rook te ondersoek wat die uitkykpunte op die horison opgemerk het. Die skepe het op 'n groot oliekol en puin in die water afgekom en uiteindelik drie liggame uit die see teruggekry. Die mans is voorlopig deur merke op hul klere geïdentifiseer as E.H. Higgins, E. Smith en R. E. Burkett voor die bemanning 'n formele begrafnis op see gehou het.
Deur toeval, een van die vernietigers met Walke was Barton (DD-722), die tweede skip wat die naam na die eerste ontvang het Barton is gesink tydens die Slag van Guadalcanal in November 1942. Dieselfde skip waarin 'n ander Takodian, Gale Philip Newell, sy lewe verloor het.
Op 14 Augustus 1945 ontvang Alice 'n brief van die Amerikaanse vlootdepartement, Bureau of Naval Personnel. Dit bevat 'n boekie met die titel "Inligting oor vlootpersoneel wat as vermis gerapporteer word" wat sy sou lees, maar waaruit sy min bemoediging sou kry.
Dit is met spyt dat hierdie Buro die verslag bevestig dat u seun, George Frederick Toomey, Radioman derde klas, United States Naval Reserve, vermis word. Gedetailleerde inligting oor sy verdwyning is nie ontvang nie.
Opregte simpatie word u betuig in u angs. Indien enige inligting ontvang word wat vrygestel kan word, sal dit onmiddellik aan u gestuur word.
U word versoek om die aangehegte boekie aandagtig deur te lees, aangesien dit belangrike sake rakende vlootpersoneel in die vermiste status verduidelik.
Assistent -beampte in beheer
Keene Evening Sentinel, 14 Augustus 1945
Later die dag het die Keene Evening Sentinel die verhaal berig. George se foto verskyn op die voorblad langs die mede -Camp Takodah alumnus Cpl. F. Allen Stearns, USAAF, onder die opskrif "Keene Men Missing." Dit was nie die laaste keer dat hul name saam verskyn nie, en dit was ook nie die laaste keer dat George saam met 'n ander Takodian op die voorblad van die Sentinel verskyn nie.
Binne 'n paar weke sou die koerant 'n ander verhaal vertel. Hierdie keer het hulle bevestig dat hy aan boord van die gesterf het Onderheuwel. Die verhaal lees gedeeltelik:
Mevrou Toomey ontvang die volgende telegram: 'Ek is baie jammer om u in kennis te stel dat 'n noukeurige oorsig van alle beskikbare feite rakende u seun, George Frederick Toomey, 3/c, USNR, wat voorheen as vermis gerapporteer is, tot die gevolgtrekking kom dat geen hoop op sy voortbestaan ​​nie en dat hy sy lewe verloor het as gevolg van vyandelike optrede op 24 Julie 1945, terwyl hy in diens van sy land was. Een van sy kamerade op die Onderheuwel woon in Manchester en is op pad na die Verenigde State vir verlof. "
Die tromslag van nuus oor George was nog lank nie verby nie.
Verenigde State se vlootvlagdetail
Op 12 September 1945 ontvang Alice nog 'n brief van die Navy Department Bureau of Naval Personnel. Dit is vergesel van 'n helderkleurige, met die hand toegewerkte 48-ster-vlag van die Verenigde State, styf gevou in die vorm van 'n driehoek. Dit is geskryf deur luitenant Elwood Melendy Rich, 'n oorlewende offisier van die USS Onderheuwel. Hy het geskryf om sy simpatie te betoon, om haar te laat weet dat hulle 'n noukeurige ondersoek gedoen het, en dat George inderdaad in aksie vermoor is.
Lt. Rich vertel haar die verhaal van die geveg waarin George gesterf het. Hy het haar gerusgestel dat al die oorlewendes opgetel is, hoewel hulle 'die oorblywende dele van die skip drie uur deursoek' het. Hy het verder gesê:
'George se gevegstasie was in die Radio Shack, wat direk onder die brug geleë was. Die hele brugstruktuur is vernietig, en ek voel seker dat almal in die deel van die skip onmiddellik dood is. Ek het George goed geken, terwyl ek saam met hom gestaan ​​het, en ek het gedink dat hy 'n goeie jong man was. Hy was bereid om te leer en het vinnig ingegaan op enige opdrag wat aan hom gegee is. Hy het sy werk goed gedoen en daar kon altyd op hom staatgemaak word om 'n goeie werk te doen. U seun was respekvol en hoflik.
Die vrede wat ons nou het, is moontlik gemaak deur mans soos George, wat alles gegee het. Ek weet niks wat ek kan sê om u hartseer te verlig nie, want ons sal dit lank onthou. Ek hoop dat u vertroosting en moed sal ontvang in die kennis van u seun se dapper toewyding en uitstekende diens. "
Alice het steeds 'n bestendige stroom van kommunikasie ontvang oor haar seun se sterfgevalle, lewensversekeringsuitbetalings, agterstallige betalings, pensioen, diensmedaljes, toekennings en meer.
Selfs in die dood het George steeds na sy gesin omsien. Sy skikkings sou jare se finansiële voordele inhou wat sy ma in staat gestel het om nie net te herstel nie, maar haar ook die kans gee om haar hartseer in aksie te lei.
Keene Gold Star Mothers met Alice, derde van links
Alice Toomey, 'n onbetwisbare heldin van hierdie verhaal, het 'n leidende rol gespeel in die vorming van die Keene Chapter van die New Hampshire Gold Star Mothers Society. Vir die komende jare het sy diegene gehelp wat in groot nood was. Sy het teruggegee aan diegene wat soveel gegee het. Sy troos die treurende. Sy kyk na diegene wat pyn het. Alice Toomey, 'n vrou wat 'n man en twee kinders verloor het - twee aan siekte, die ander in 'n stryd - sou haarself verander in 'n pilaar van stabiliteit vir haar gesin, haar gemeenskap en haarself.
Dit was weereens 'n voorbeeld van sterkte wat die familie van Alice vir die komende generasies sou voel.
Keene Sentinel, 6 Junie 2019
Op 6 Junie 2019, die 75ste herdenking van die landing in Normandië, verskyn George vir die tweede keer op die voorblad van die Keene Sentinel. In hierdie uitgawe is sy foto langs sy Takodah -broer Pfc geplaas. Chester Lyman "Beany" Kingsbury, Jr., wat in 1944 in die geveg met die Amerikaanse leër in Frankryk dood is. Die artikel behandel die ontwikkeling van die verhaal vir al twaalf die verlore Takodians van die Tweede Wêreldoorlog.
En tog is daar 'n laaste hoofstuk in hierdie spesifieke verhaal. Die gevoude 48-ster-vlag wat Alice gegee is om die verlies van haar geliefde seun te merk, sal uiteindelik 'n kans kry om te vlieg.
Op Saterdag 29 Junie 2019 is die vlag na YMCA Camp Takodah geneem, die plek waar hierdie verhaal wortel geskiet het. Dit is vir die eerste keer halfstok gevlieg, vir George, deur 'n tradisionele kleurwag van uniformleiers in opleiding. Na 'n oomblik van stilte en 'n groet van die teenwoordige militêre dienslede, is dit na die top van die vlagpaal gehys waar dit die res van die dag gevlieg het as 'n huldeblyk aan Alice en aan die Gold Star Mothers van die Verenigde State.
Op daardie oomblik is die volgende gedig deur Caroline Ticknor gelees deur 'n lid van die Toomey -familie:
Ek het 'n goue ster op my bors,
'N Strydster, 'n ster van rus
Dit dui op 'n swaard deur my hart.
Dit vertel van heerlikheid en van pyn,
Van bittere verlies en wonderlike wins,
Van die jeug wat die rol van die held gespeel het.
O, ster van goud op my bors,
Vertel van die sterre wat hy die liefste gehad het
Hy het die strepe gedra, hy het alles gely
Om ons banier vry te hou van vlekke
Hy het nie alles tevergeefs gegee nie
In die beantwoording van sy Nation 's oproep.
O, ster van hoop op my bors,
Versterk die geloof wat ek bely het
Hy het gesterf sodat nasies vry kan wees
Help my om vir waarheid en reg te lewe,
En met my vrou se siel om te veg
Senuweeagtig deur sy onsterflikheid.
Toe die vlag omlaag, behoorlik gevou en in 'n beskermende omhulsel geplaas word om by die Historical Society of Cheshire County gebêre te word, het ons George en Alice dieselfde afskeidwoorde toegewens as wat hulle mekaar soveel jare gelede aangebied het.
George se merker by Saint Joseph 's Cemetery, Keene, New Hampshire, op Memorial Day Weekend, Mei 2019
Familiebriewe, uitknipsels, onderhoude en dokumente van Toomey en Hansson
YMCA Camp Takodah Thumbnail History, Oscar & amp; Francis Elwell, 1971. Takodah YMCA Archives.
YMCA Camp Takodah registrasie kaarte. Takodah YMCA Argiewe.
Ancestry.com rekords, media en Toomey -familiebome
Vou 3 rekords, media en militêre dokumente
Amptelike militêre personeelrekord, Departement van die vloot, National Personal Records Center, National Archives, St. Louis, MO.
USS Underhill, Musters, War Patrol Reports, After Action Reports en Official History Reports
YMCA Camp Takodah -foto -argiewe
Toomey & amp; Hansson Familiefoto's
Nasionale WWII Musuem
Op die oggend van die derde dag uit, 24 Julie 1945, ongeveer 200 tot 300 myl noordoos van Kaap Engaño, Onderheuwel se radar het 'n Japannese "Dinah" verkenningsvliegtuig ongeveer tien kilometer daarvandaan om die konvooi gehaal. Haar bemanning beman onmiddellik hul gevegstasies en beveel ander begeleiders na lugweerstasies. Die Japannese vlieënier het buite die geweerafstand gebly en die konvooi se koers bepaal en dit na Japannese duikbote in die gebied oorgedra. Na ongeveer 45 minute, Onderheuwel bemanning wat by gevegstasies beveilig is en die ander begeleiers beveel om die toegewysde patrolliestasies te hervat. Gedurende hierdie tyd het 'n SC meganiese probleme opgedoen en moes dit gesleep word PCE-872.
Twee of drie Japannese duikbote was in die omgewing. Nadat die konvooi se basiese koers vasgestel is, het 'n dummy seemyn in die pad van die konvooi losgelaat. Wanneer gesien Onderheuwel Uitkykpunte het die bevelvoerder van die skip 'n algemene koers na die hawe beveel. Toe die laaste skip opgeruim het, Onderheuwel gaan staan ​​om die myn te laat sink. Na herhaalde regstreekse treffers deur die 20-millimeter gewere en 30-kaliber geweervuur, het die konvooi besef die myn was 'n afleidingsmetode deur die Japannese duikbote.
'N Sonarkontak wat vroeër gemaak is, het verlore gegaan tydens die kursusveranderinge wat deur die mynbedreiging vereis is, maar Onderheuwel kontak herwin en gelei PC-804 tot 'n diepte -aanval sonder onmiddellike resultate. 'N Paar minute later is 'n sub op die oppervlak in die gebied waar PC-804 aangeval het. Onderheuwel stel koers na ram, maar die subduif en die opdrag is verander om dieptekoste te laat val. 'N Patroon van 13 ladings is gelê, ontploffings het olie en puin veroorsaak PC-804 'n moord aangemeld.
Onderheuwel omgekeer en deur die puin gegaan. Sonar het nog 'n kontak opgetel. Die dieptelade het twee na die oppervlak gebring Kaiten, Japannese selfmoordbemande torpedo's, elk met 'n kernkop gelykstaande aan ongeveer twee standaard torpedo's. Een was aan weerskante van Onderheuwel die een aan stuurboord was te naby vir enige van Onderheuwel 'se gewere te dra.
Om 15:15 beveel die kaptein die flankspoed, 'n draai na 'n botsingsbaan en alle hande om by te staan. Onderheuwel het die Kaiten na die hawe, en twee ontploffings het gevolg, die eerste direk onder die brug- en tydskrifgebied, die tweede, 'n paar sekondes later, voor die bruggebied en meer na stuurboord. Onderheuwel het in die helfte by die voorste brandkamer ingebreek. Die agterste gedeelte bly regop en dryf. Die boog het reguit gestyg en na stuurboord begin wegdryf. Die ontploffings het 'n geweldige hoeveelheid olierige water oor die agterste gedeelte gegooi, mans neergeslaan en 'n paar oorboord gewas, maar ook moontlike brande in die gedeelte van die skip geblus. [ aanhaling nodig ]
Chief Stanley Dace, hoofbootman, was in die brandkamer en het 'n skadebeheerparty gelei wat skade aan die diepte -aanval op die eerste sub herstel het toe Onderheuwel het die Kaiten. Chief Dace het die bevel oorgeneem, die bemanning bymekaargemaak, paniek voorkom, en skadebeheer en selfverdedigingsoperasies gerig. [ aanhaling nodig ] Hy beveel die oorlewendes om nie skip laat vaar, want te veel van die ernstig gewonde sou nie in die water oorleef het nie. [ aanhaling nodig ] Op 'n stadium het hy onder die dekke vorentoe gegaan om die waterdigte integriteit na te gaan en te evalueer of die oorblywende hulp kop bo water sou hou (dit is uitgevoer deur Norman F. McCarty). Terwyl hy onder was, het hy Frank Dougherty gered, wat 'n been verloor het, maar dit oorleef het. Frank Dougherty is eintlik gered deur Norman F. McCarty. Norman was besig om die dek te soek vir oorlewendes en hy het gesien hoe dit lyk asof dit 'n lappop was wat in 'n hoek van die dek roerloos saamgekuier het. As hy nader kyk, besef hy dat dit Frank Dougherty was. Frank was in so 'n slegte toestand dat Norman seker gedink het dat hy weg moet wees. [ aanhaling nodig ] Terwyl hy wegbeweeg, het hy gedink dat hy 'n flits van beweging uit Frank se ooglede sien, en by nadere ondersoek besef hy dat Frank inderdaad nog lewe. Hy het Frank opgetel en na die agterkant van die skip geneem waar die enigste oorlewende mediese persoon, Apteekmaat Joseph Manory, die derde gewonde, besig was om die gewondes te bestry.
Chief Dace het voortgegaan om die oorlewendes te lei terwyl die ander begeleide vaartuie van die konvooi motorwalbote laat sak en oorlewendes in die water gaan haal het. Die "wondende gewondes" beman die oorblywende gewere om op enige duikboot wat opgeduik het, te skiet. Niemand het dit gedoen nie, maar die oorlewendes was bereid om hulself te verdedig. Alle mediese personeel aan boord Onderheuwel is dood, behalwe die apteker se derde klas Joe Manory, wat hom onderskei het deur na die gewondes om te sien.
Alhoewel dit in hul reddingspogings belemmer is deur die noodsaaklikheid om goeie kontakte en alarms te bewerkstellig oor werklike en verbeelde periskope waarnemings, PC-803 en PC-804 het vinnig oorlewendes te hulp gekom in die water en op die stadig sinkende agterste gedeelte. Aan boord Onderheuwel, is die gewondes na die boot en hoofdekke gebring. Die oorlewendes het opleiding en dissipline getoon terwyl hulle rustig en doeltreffend hul take verrig het [ aanhaling nodig ], help die beseerdes en probeer om die skade te beheer.
Ongeveer 'n uur later PC-803 en PC-804 het teruggekeer om oorlewendes te red. Gestremd omdat die midget -subs nog steeds aangeval is, was die oordrag van baie ernstig gewonde mans na die patrollievaartuig moeilik. PC-804 was die eerste om die gevegsterrein te bereik om te help met reddingsoperasies en van die stuurboord af weg te beweeg Onderheuwel. Die 804'Die kaptein roep die senior oorlewende offisier, luitenant Elwood Rich, aan: "Ek het 'n subkontak. Wil u hê ek moet saamgaan om u mense af te haal, of wil u hê ek moet die kontak volg?" [ aanhaling nodig ] Voordat die luitenant kon antwoord, het meer as honderd bemanningslede as een geskreeu, "gaan haal 'n teef!" [ aanhaling nodig ] Die patrolliebote en subjagters het gewissel tussen hulp aan oorlewendes en die aanval op duikbootkontakte.
Nadat die laaste bekende oorlewendes aan boord was PC-803 en PC-804, Elektrisiën se Eerste Klas Rodger Crum en Elektrisiën se Tweede Klas Paul Adams, het teruggekeer na die hulk om Chief Dace te help met die laaste soektog na die oorblywende oorlewendes. Om 18:30 was Chief Dace die laaste man wat die hulp verlaat het. Op bevel van bevelvoerder, Philippine Sea Frontier, is 'n vuurlyn gevorm deur PC-803, PC-804, en PCE-872. Die fragmente van Onderheuwel is om 19:17 met 76,2 mm en 40 mm -geweervuur ​​gesink. Verliesposisie gerapporteer by 19 ° 20'N, 126 ° 42'E.
Die res van 24 Julie is bestee om by die konvooi aan te sluit. Die oorlewendes is oorgeplaas na LST-768 omstreeks 03:00 op 25 Julie. Taakeenheid 99-1-18 het na sy bestemming Leyte Golf gegaan.
'N Totaal van 112 bemanningslede van Onderheuwel gesterf het tydens die ontploffing, terwyl 122 oorleef het. Tien van die veertien offisiere het verlore gegaan, waaronder die bevelvoerder, luitenant -bevelvoerder Newcomb. Elke bemanningslid het die Purple Heart ontvang, en Newcomb het ook die Silver Star ontvang. CBM Stanley Dace is in Augustus 1998 postuum bekroon met die bronsster met 'n geveg "V" en 'n aanvaarding van verdienste. 'N Ander skeepmaat, Pharmacy Mate Derde klas Joseph Manory, word in 1998 bekroon met die Navy and Marine Commendation Medal met Combat "V".
USS Onderheuwel is op 1 September 1945 uit die vlootregister geslaan.
Dit was 'n groot voorreg en eer om so baie van die veterane uit die Tweede Wêreldoorlog te ken wat Tom Brokaw as The Greatest Generation verklaar het. Hulle verlaat ons te vinnig. Hulle herinneringe en prestasies moet vir ewig deur ons nasie opgeteken en geëer word. As hierdie helde amper sonder versuim praat, sê hulle dit 'Ons is nie die helde nie. Die helde is diegene wat nie huis toe gekom het nie. " In die huidige artikel wil ons 'n paar van die dapper manne groet wat aan die einde van die oorlog verlore geraak het.
Daar is 'n monument in Indië wat die Britse soldate vereer wat in die Slag van Kohima in 1944 geval het. Dit spreek vir die manne wat in die geveg verloor is, maar dit praat hard vir al die jong mans en vroue wat verlore geraak het in al die gevegte wat teen die as gevoer is. magte in die Tweede Wêreldoorlog.
Keiser Hirohito het sy oorgawe -aankondiging om middernag [plaaslike tyd] op 15 Augustus aan sy land uitgesaai. Vroeër die oggend het adm. druk tydens die oorgawe -onderhandelinge. Tydens hul vlug het Halsey die boodskap gekry dat Japan die voorwaardes vir oorgawe amptelik aanvaar het. Hy het dadelik 'n heroproepbevel gestuur. Die vegters het omgedraai, maar hulle is op pad terug na die draers gespring en neergeskiet. Die vier seevliegtuie is aangeteken as die laaste slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog. Adm. Halsey het groot skuldgevoelens gehad sedert hy die bevele vir hul sending uitgereik het. Hy het die name van hierdie vier mans in sy memoires aangeteken en gevra dat hulle nooit vergeet moet word nie. Ons lys hulle hier:
Die laaste Navy Destroyer Escort het op 24 Julie 1945 verlore gegaan. USS Underhill [DE-682] is aangeval deur a Kaiten , 'n " selfmoord torpedo ," van die Japannese duikboot Ek-53 . Onderheuwel het vinnig met 113 van haar bemanning afgegaan, waaronder die bevelvoerende offisier, lcdr. Robert M. Newcomb.
The Town of Underhill, aan die voet van Mount Mansfield, is 'n landelike gemeenskap van ongeveer 3020 inwoners.
Die stad het twee hoofgebiede: die Underhill Flats -gebied, wat die VT -roete 15 -gang insluit wat gedeel word met die stad Jericho en Poker Hill Road, en Underhill Center, by die kruising van River Road en Pleasant Valley Road.
Om meer te wete te kom oor die stad, verken ons webwerf via die skakels aan die linkerkant.
ALLE ONDERHUISRAAD, KOMMISSIE EN KOMITEEVERGADERINGSKAKELS WORD OP HULLE RESPEKTIEWE AGENDAS GEMAAK. GAAN ASSEBLIEF NA DIE LINKER KANT
Die Underhill Planning Commission stel voor die aanneming van 'n nuwe stadsplan wat die stadsplan vir 2015 effektief sal vervang. Die bestaande plan sou op 23 Junie 2020 verstryk, maar die vervaldatum is verleng tot 90 dae na die verstryking van die goewerneur se noodtoestand, wat nog tot 15 Junie 2021 van krag is. Die kommissie bied drie openbare verhore aan om die voorgestelde plan te bespreek, wat gevolg sal word deur ten minste twee openbare verhore van Selectboard.
Die eerste twee verhore van die Beplanningskommissie sal feitlik via die GoToMeeting -platform gehou word Dinsdag, 22 Junie 2021 om 18:00, en Donderdag, 24 Junie 2021 om 18:00. Die derde verhoor sal gehou word Saterdag, 26 Junie 2021 om 10:00 in die Underhill -stadsaal, Pleasant Valleyweg 12. Die verhoor van 26 Junie sal ook op afstand beskikbaar wees via die GoToMeeting -platform. Sien hieronder vir inligting oor toegang tot die verhore op die GoToMeeting -platform, insluitend 'n inbelopsie:
Dinsdag, 22 Junie 2021 om 18:00 (https://global.gotomeeting.com/join/659606293 U kan ook met u telefoon skakel. +1 (646) 749-3122, toegangskode: 659-606-293)
Donderdag, 24 Junie 2021 om 18:00 (https://global.gotomeeting.com/join/564788637 U kan ook met u telefoon skakel. +1 (646) 749-3122, toegangskode: 564-788-637)
Saterdag, 26 Junie 2021 om 10:00 (https://global.gotomeeting.com/join/880519149 U kan ook inbel met u telefoon. +1 (646) 749-3122, toegangskode: 880-519-149).
Die voorgestelde plan kan bekyk word deur hier te klik. Vir meer inligting of vrae, kontak Andrew Strniste, die stadsbeplanning- en soneringsadministrateur, per telefoon: (802) 899-4434 ext.105 of per e-pos: [email protected]
Underhill Housing Study - Finale verslag en aanbieding deur Brandy Saxton van Place Sense
Die finale verslag is beskikbaar deur hierdie skakel te volg: Behuisingsstudie
Die voorlegging van die finale verslag aan die Selectboard & Planning Commission kan by MMCTV besigtig word
Town Underhill/United Church of Underhill Ver mont Gemeenskapsontwikkelingsprogram Toelae -aansoek
In die lente van 2021 sal die Town of Underhill, in samewerking met die United Church of Underhill, 'n subsidie ​​-aansoek by die Agency of Commerce and Community Development indien. As dit toegestaan ​​word, sal die geld uit die toelae die Kerk help met hul beplanningsfase in hul pogings om bekostigbare wooneenhede te bou by Harvest Run 16 in die Underhill Flats Area. Klik hier om die toelae -aansoek en die aanhangsels daarvan te sien.
Sluit asseblief by die gehoor aan vanaf u rekenaar, tablet of slimfoon op 8 April 2021 om 17:00.
U kan ook met u telefoon skakel.
Verenigde State: +1 (408) 650 -3123 | Toegangskode: 576 -864- 645
2021 Bewaringskommissie en Sprekerreeks van voorrade oor natuurlike hulpbronne en karteringskomitee
Die Conservation Commission en Natural Resources Inventory & Mapping Committee het 'n reeks sprekers gesamentlik gekoördineer om met Underhill -inwoners te praat. Meer inligting oor hierdie sprekers, sowel as die karteringprojek van die Natural Resources Inventory and Mapping Committee, kan gevind word deur op Speaker -reeks se skedule te klik
Belasting verskuldig op:
Betalings moet teen die 15de posstempel of teen die 15de middernag in die kantoor ontvang word om 'n boete te vermy. Gebruik die opbergkas aan die kant van die gebou (nie die voorkant nie) as u 'n betaling na kantoorure afbetaal. Of betaal aanlyn by http://www.officialpayments.com. 'N Fooi word gehef vir aanlynbetalings.
** Met ingang van 1 Julie 2016 sal die gemeente Underhill erkenning gee aan betalings van "Bill Pay" of "Electronic Banking" op grond van die datum waarop die betaling by die stadskantoor ontvang is. Vir beleid oor Bill Pay of elektroniese bankbeleid.
Vroeë dae en herinneringe aan die USS Underhill Reunions
Verhale uit die USS Underhill -familie en vroeë dae van die USS Underhill Reunion. Dit is 'n herdruk van die USS Underhill -nuusbrief wat deur Cheryl Dace Jones en Ruth Dace geskep en versprei is. Ek plaas die nuusbriewe gewoonlik nie op die webwerf nie vanweë die persoonlike aard van die inligting in die nuusbriewe, maar die afgelope nuusbrief bevat goeie inligting oor die vroeë dae van die reünies. Baie dankie vir Cheryl en Ruth dat julle dit saamgevoeg het.
As u hiervan hou, kan u ook die bladsy oor die stigting van die organisasie lees.
As u nie die USS Underhill -nuusbrief ontvang nie, en wil u my asseblief laat weet, dan stuur ek die versoek saam.
USS Underhill 682 Nuusbrief
Groete aan alle DE 682 Underhill Reunion -lede. Dit is Julie … en dit is warm!
Reis nou terug in die tyd tot 1947,. Twee jaar nadat die Underhill gesink is. "Pop " Morrison was onder verskeie ander familielede wat hul geliefdes op die Underhill verloor het. Hy het 'n missie gemaak om die gesinne en oorlewendes bymekaar te maak vir 'n gedenkreünie. Dit was moeilik om inligting oor lede te kry omdat die weermag nie inligting oor bemanningslede bekendgemaak of gedeklassifiseer het nie en baie oor die VSA versprei was
Deur baie harde werk van Mike Mraz, Jake Golba, Mom Hogus en Pop Morrison en verskeie ander is die Underhill -gedenkkomitee gebore. Pop Morrison se seun, is op die Underhill vermoor, en ma Hogus ook. Op een of ander manier kon Pop Morrison 'n handves van president Truman kry om 'n jaarlikse herdenking by die Naval Academy Chapel in Annapolis, MD, te hou.
Die eerste reünie is in 1947 gehou en dit was 'n mate van afsluiting om die oorlewendes en gesinne bymekaar te bring om hul verhale te vertel en hul hartseer te deel. The Underhill was altyd 'n gesinshereniging. Die eerste groepsfoto was almal saam oorlewendes en almal.
Carvel Hall was die ontmoetingsplek van die reünie en word dikwels gebruik deur VIP's en#8217's te besoek, sowel as Navy as hulle hul hoofkwartier benodig vir besoekende gaste.
Dit was 'n toevoeging van 100 kamers tot 'n ou plantasiehuis genaamd die "Paca " House. Die Carvel Hall -toevoeging is in 1909 gebou en was in die ou plantstyl met groot stoepkolomme en 'n albastwit buitekant. Daar was geen lugversorging behalwe die eetkamer en kroeg nie. Soos ek onthou, het die gedreun van reuse plafonwaaiers met groot oop vensters jou koel gehou.
Ek onthou baie besoeke aan Annapolis en Carvel Hall toe ek klein was. Dit was soos om elke jaar by u uitgebreide familie van tantes en ooms te kuier. Ons het ook daarna uitgesien om die Bell Captain en amptelike groet … Marcellus te sien. Hy was CARVEL HALL! Marcellus het die vloot en die bemanning verstaan. Hy het die families en kinders verstaan. Soms het hy ons in die groot voorportaal in die groot voorportaal laat skuif of ons 'n roomys by die kroeg gaan haal. Hy het Ma Hogus bang gemaak deur ons in die lug te gooi en sy groot lag te lag. Marcellus was elke jaar deel van die reünie en is ook deur die Naval Academy vereer omdat hy 'n uitstekende ambassadeur vir hulle was. Hy was ook in die ou 40 's -film Shipmates Forever. Carvel Hall was 'n hop-skip en spring van die "Naval Academy " en dit was ons speelplek. Iemand het 'n paar jaar gelede gevra of dit goed is om hul kinders na die reünie te bring. Ons reünies het altyd kinders bygewoon. Ek het by hulle grootgeword.
USS Underhill -reünies na die oorlogsjare was groot nuus in die Annapolis Newspaper. Soms is die kommandant van die Akademie by die gedenkdiens gehou. Die Underhill -komitee, soos dit genoem is, het geld bespaar om 'n geskenk vir die kapel aan te koop in die vorm van 'n gesnyde rooihoutkonsole vir die pyporrel. Dit is opgedra in 1954. U kan die konsole -omhulsel sien in die film A Man called Peter. Die komitee het vergader en ingestem om meer orrelgeld vir meer pype aan te koop. In die 50's was daar 'n kort vaart vir reünielede op 'n vernietiger.
Namate gesinne ouer en groter geword het, het die reünies aan die einde van die 60's en 70's tot stilstand gekom, maar na aftrede is dit weer opgewek deur Paul Adams, Rodger Crum en Jake Golba. Jammer as ek ander wat nuttig was, uitgelaat het.
Don Kruse het kontak gehou met baie mense in New York en New Jersey. Baie vroeë Bull Horns is deur Bobby Wooten gedruk. Die foto's in die vroeë uitgawes bevat die gedenkfoto van 1947.
Ons het die afgelope tyd baie geliefde bemanningslede verloor,#8230 Phil Maiorana (bemanningslid van die berg), en 'n gedenkgeskenk is ter ere van hom aan die Slater gestuur.
Jim Cannon, Maki, Earl Arnold, Golba en vele ander sal onthou word. Die Underhill -reünie het 'n pragtige klip by Arlington bygevoeg wat baie sigbaar is vanaf die pad. Die uitgebreide Underhill -gesin het gegroei met die hulp van Jay Crum se webwerf vir die Underhill -lede. Paula Ponas wie se oom Ed Ponas (KIA on the Underhill) help om jaarlikse vergaderings te koördineer.
Ons besef dat nie almal aan die internet gekoppel is nie, en ons hoop dat u daarvoor 'n manier sal vind om by Jay Crum se webwerf te kom, maar ons ontvang groete van Phil Hanlon dat hy nie kon gaan nie, maar wou inligting van Underhill -lede hê. Barb Adams het gebel om te sê dat hulle sal probeer om daar te kom indien moontlik. Selfde hier. Ons wil kom, maar ons weet nie hoe nie. In hierdie nuusbrief stuur ons 'n paar foto's van die geskiedenis van The Underhill, Carvel Hall en bemanningslede.
Die gedenkdienste het altyd bestaan ​​uit 'n gebed, musiek, 'n herinnering en 'n kort weergawe van die ondergang. Toe eindig ons met Taps en die Navy Hymn. Op pad uit kan u in die Golden Book- of Honor Roll -bladsye kyk om die handgeskrewe name van die verlore bemanningslede te sien. Die laaste ding was die groepfoto van almal, gesinne en bemanningslede saam. Want ons is immers almal 'n gesin.
Ons bevat foto's van Carvel Hall omstreeks 1940-50, Marcellus Bell-kaptein, Reunion-foto's van 1947 en 1952 en van Gard en Mom Hogus buite Carvel Hall, asook 'n paar ander. Bring u gesin en u herinneringe na herontmoeting 2009!
Hierdie militêre diensblad is geskep/besit deur Steven Loomis (SaigonShipyard), IC3, om Newcomb, Robert Maston, LCDR te onthou.
As u hierdie matroos geken of bedien het en ekstra inligting of foto's het om hierdie bladsy te ondersteun, moet u 'n boodskap aan die bladadministrateur (s) HIER stuur.
Guilford, CT Laaste adres
Verlore op see. 'N Permanente gedenksteen vir diegene wat gesterf het deur die USS Underhill, is op 24 Julie 1997 in die Arlington National Cemetery opgerig.
24 Julie 1945
Vyandige liggaam nie herstel nie Rede
Stille Oseaan Konflik
Plek van begrafnis
Begrawe op see - NVT, Stille Oseaan Muur/plot koördinate
Desember / 1941 Tot maand/jaar
Oorsig van die Tweede Wêreldoorlog
Die Tweede Wêreldoorlog het meer mense doodgemaak, meer nasies betrek en meer geld gekos as enige ander oorlog in die geskiedenis. Altesaam 70 miljoen mense het tydens die oorlog in die weermag gedien, en 17 miljoen vegters is dood. Burgerlike sterftes was steeds groter. Minstens 19 miljoen Sowjet -burgers, 10 miljoen Chinese en 6 miljoen Europese Jode het tydens die oorlog hul lewens verloor.
Die Tweede Wêreldoorlog was werklik 'n wêreldoorlog. Ongeveer 70 nasies het aan die konflik deelgeneem en gevegte het op die vastelande van Afrika, Asië en Europa sowel as op die oop see plaasgevind. Hele samelewings het as soldate of as oorlogswerkers deelgeneem, terwyl ander as slagoffers van besetting en massamoord vervolg is.
Die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State 'n miljoen oorsake en bykans 400,000 sterftes gekos. In sowel binnelandse as buitelandse aangeleenthede was die gevolge daarvan verreikend. Dit het die depressie beëindig, miljoene getroude vroue by die arbeidsmag ingebring, ingrypende veranderinge in die lewens van die minderheidsgroepe van die land begin en die teenwoordigheid van die regering in die Amerikaanse lewe dramaties uitgebrei.
Op 1 September 1939 het die Tweede Wêreldoorlog begin toe Duitsland Pole binnegeval het. Teen November 1942 beheer die asmagte gebied van Noorweë tot Noord -Afrika en van Frankryk na die Sowjetunie. Nadat die as in Noord -Afrika in Mei 1941 verslaan is, het die Verenigde State en hul bondgenote Sicilië in Julie 1943 binnegeval en Italië gedwing om in September oor te gee. Op D-dag, 6 Junie 1944, land die Geallieerdes in Noord-Frankryk. In Desember misluk 'n Duitse teenoffensief (die Slag van die Bulge). Duitsland het in Mei 1945 oorgegee.
Die Verenigde State het die oorlog betree na 'n verrassingsaanval deur Japan op die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot in Hawaii. Die Verenigde State en sy bondgenote het Japannese uitbreiding gestop tydens die Slag van Midway in Junie 1942 en in ander veldtogte in die Stille Oseaan. Van 1943 tot Augustus 1945 huppel die Geallieerdes van eiland tot eiland oor die sentrale Stille Oseaan en veg ook teen die Japannese in China, Birma en Indië. Japan het ingestem om oor te gee op 14 Augustus 1945 nadat die Verenigde State die eerste atoombomme op die Japanse stede Hiroshima en Nagasaki laat val het.
1. Die oorlog het depressie -werkloosheid beëindig en die teenwoordigheid van die regering in die Amerikaanse lewe dramaties uitgebrei. Dit het daartoe gelei dat die federale regering 'n oorlogsproduksieraad gestig het om toesig te hou oor die omskakeling na 'n oorlogstydse ekonomie en die Office of Price Administration om pryse op baie items te bepaal en om toesig te hou oor 'n rantsoeneringsstelsel.
2. Gedurende die oorlog het Afro -Amerikaners, vroue en Mexikaanse Amerikaners nuwe geleenthede in die nywerheid gebied. Maar Japannese Amerikaners wat aan die Stille Oseaan -kus woon, is uit hul huise verhuis en in interneringskampe geplaas.
Die aanbreek van die atoomtydperk
In 1939 skryf Albert Einstein 'n brief aan president Roosevelt waarin hy hom waarsku dat die Nazi's moontlik 'n atoombom kan bou. Op 2 Desember 1942 het Enrico Fermi, 'n Italiaanse vlugteling, die eerste selfonderhoudende, beheerde kernkettingreaksie in Chicago gelewer.
Om te verseker dat die Verenigde State 'n bom ontwikkel het voor Nazi -Duitsland, het die federale regering 'n geheime Manhattan -projek van $ 2 miljard begin. Op 16 Julie 1945, in die New Mexico -woestyn naby Alamogordo, het die Manhattan Project se wetenskaplikes die eerste atoombom ontplof.
Tydens die onderhandelinge in Potsdam het president Harry Truman verneem dat Amerikaanse wetenskaplikes die eerste atoombom getoets het. Op 6 Augustus 1945 het die Enola Gay, 'n B-29 Superfortress, 'n atoombom oor Hiroshima, Japan, vrygestel. Tussen 80 000 en 140 000 mense is dood of dodelik gewond. Drie dae later val 'n tweede bom op Nagasaki. Ongeveer 35 000 mense is dood. Die volgende dag het Japan om vrede gedagvaar.
Die verdedigers van president Truman het aangevoer dat die bomme die oorlog vinnig beëindig het, om die noodsaaklikheid van 'n duur inval en die vermoedelike verlies van tienduisende Amerikaanse lewens en honderde duisende Japannese lewens te vermy. Sy kritici het aangevoer dat die oorlog selfs sonder die atoombomaanvalle sou geëindig het. Hulle het volgehou dat die Japannese ekonomie deur 'n voortgesette vlootblokkade verwurg sou gewees het, en dat Japan deur konvensionele brandbomaanvalle of deur 'n demonstrasie van die atoombom se mag gedwing kon word om oor te gee.
Die ontketening van kernkrag tydens die Tweede Wêreldoorlog het hoop op 'n goedkoop en volop energiebron veroorsaak, maar dit het ook angs veroorsaak by 'n groot aantal mense in die Verenigde State en oor die hele wêreld.
Die sink van USS Underhill DE-682
Lost in Action 24 Julie 1945
Altesaam 112 bemanningslede van die Underhill het omgekom tydens die ontploffing, terwyl 122 oorleef het. Tien van die veertien offisiere het verlore gegaan, waaronder die kaptein, luitenant -bevelvoerder Robert N. Newcomb. Elke man het die Purple Heart ontvang en kaptein Newcomb het ook die Silver Star ontvang.
Doeltreffendheid [wysig | wysig bron]
USS Mississinewa, slagoffer van 'n kaiten -aanval, 20 November 1944.
In vergelyking met die tipe 93-torpedo wat met 'n oppervlakte-vaartuig gelanseer is, het Kaitens die voor die hand liggende voordele om 'n vlieënier te hê om die wapen te lei, en om uit 'n ondergedompelde duikboot gelanseer te word. Ten spyte van hierdie voordele, was hulle egter nie naastenby so effektief op 'n een-tot-een basis as die uiters suksesvolle tipe 93-torpedo waarop hulle gebaseer was nie. Amerikaanse bronne beweer dat die enigste sinkings wat deur Kaiten -aanvalle behaal is, die vlootolier USS wasMississinewa op 20 November 1944, met die verlies van 63 mans, ⎡ ] 'n klein infanterielandvaartuig (LCI-600), met die verlies van drie mans ⎢ ] en die verwoester-begeleiding USS Onderheuwel op 24 Julie 1945, met die verlies van 113 man. ⎣ ]
In teenstelling met die bostaande, gee sommige Japannese bronne 'n baie groter aantal Kaiten -suksesse. Die redes vir hierdie verskil is die feit dat die duikboot wat die Kaiten gelanseer het, slegs sukses kan skat deur te luister na die ontploffing van hul wapens, ook die grootte van die ontploffing na die aanval op die USS Mississinewa het die indruk gewek dat 'n veel groter aantal skepe gesink het.
Amerikaanse verliese wat toegeskryf word aan Kaiten -aanvalle, kom op 'n totaal van 187 offisiere en mans. Die verliese van Kaiten -spanne en ondersteuningspersoneel was baie groter. In totaal het 106 Kaiten -vlieëniers hul lewens verloor (waaronder 15 dood in oefenongelukke en twee selfmoorde na die oorlog). Benewens die vlieëniers is 846 mans dood toe agt Japannese duikbote wat Kaiten gedra het, gesink is, en 156 onderhouds- en ondersteuningspersoneel is ook dood. ⎤ ] Dit kontrasteer merkbaar met die sukses van die Kamikaze -vlieëniers. ⎥ ]
Ontplooiings [wysig | wysig bron]
Eerste [wysig | wysig bron]
Die Kikusui groep (菊 水 隊?) kaite is op 20 November 1944 teen vyandige vaartuie naby Ulithi gelanseer. Die groep bestaan ​​uit twee duikbote, Ek-47 en Ek-36, met altesaam agt Kaiten.
Hierdie missie het die Kaitens hul eerste sinking gegee, die USS Mississinewa, maar ten koste van al agt Kaiten -vlieëniers. Die eerste Kaiten wat van stapel gestuur is Ek-47 is bestuur deur Sekio Nishina, een van die oorspronklike ontwerpers van die wapen. Hy het die as van die ander skepper, Hiroshi Kuroki, saamgeneem wat baie vroeg in die Kaiten se ontwikkeling in 'n opleidingsongeluk gesterf het. ⎦ ] ⎧ ]
Terselfdertyd, duikboot Ek-37 is deur Amerikaanse skepe van Leyte -eiland waargeneem en verloof. Die boot, saam met haar Kaitens, is gesink deur 'n krimpvarkie -aanval van die vernietigers USS Conklin en USS McCoy Reynoldswat lei tot die verlies van 117 offisiere en mans. ⎤ ]
Tweede [wysig | wysig bron]
Die Kongō groep (金剛 隊?) van die Kaiten -operasie is op 9 Januarie 1945 onderneem teen die Amerikaanse ankerplek by Hollandia, Ulithi, Manus en Kossol Roads.
Ek-47 het nog vier Kaitens gelanseer, maar slegs daarin geslaag om die SS te beskadigPontus H Ross, 'n klein "Liberty -skip". ⎦ ] ⎨ ]
By Ulithi Ek-48 is gesink deur USS Conklin. Nie een van die 122 mans aan boord het oorleef nie. ⎤ ]
Ek-36 Amerikaanse skepe met Kaitens by Ulithi op 12 Januarie 1945 verloof. Die een is vernietig deur dieptekoste van VPB-21, maar die ander het daarin geslaag om USS te beskadigMazama (Met 8 sterftes) en sink van 'n infanterielandvaartuig (USS LCI (L) -600) (Met 3 sterftes). ⎢ ]
Ek-53 het daarin geslaag om haar vier Kaitens te lanseer, maar slegs 2 het enige afstand afgelê en niemand het hul doelwitte bereik nie.
Ek-58 het al vier Kaiten gelanseer, waarvan een onmiddellik na die bekendstelling ontplof het. Iewers na die ontplooiing, is daar in die verte langs die algemene rigting rookpilare in die verte gesien.
Ek-56 kon selfs nie die lanseringsgebiede vir haar Kaitens bereik nie en het teruggekeer huis toe sonder om 'n enkele skoot te skiet. ⎧ ] ⎩ ]
Derde [wysig | wysig bron]
Die Chihaya group (千 早 隊?) vertrek op 20 Februarie 1945 na Iwo Jima.
Ek-44 was meer as twee dae lank waargeneem en gejag, en die koolstofdioksiedversadiging het onder die bemanningsruimte 6% bereik voordat sy kon ontsnap.
Ek-368 is op 26 Februarie opgemerk en aangeval deur 'n Grumman TBF Avenger op die naderende Iwo Jima en is deur Mark 24 Mines gesink met die verlies van al 85 hande. ⎤ ]
Ek-370 is opgespoor en aangeval deur USS Finnegan op 26 Februarie. Na 'n aanvanklike egel- en dieptelaadloop is 'n laaste dieptelading begin en kort nadat klein ontploffings en borrels waargeneem is. Ek-370 was verlore met al 84 offisiere en mans aan boord, asook alle Kaitens en vlieëniers. ⎤ ] ⎧ ]
Vierde [wysig | wysig bron]
Die Shimbu group (神武 隊?) was oorspronklik bedoel om die vorige aanvalle op Iwo Jima aan te vul en op 1 Maart 1945 van stapel gestuur. Ek-58 en Ek-36 was binne 'n dag nadat hulle Iwo Jima bereik het toe hulle teruggeroep is vir 'n nuwe operasie. Albei is veilig huis toe. ⎧ ]
Vyfde [wysig | wysig bron]
Die Tatara groep (多 々 良 隊?) bestaan ​​uit Ek-44, Ek-47, Ek-56 en Ek-58 en sou die Amerikaanse ankerplek in Okinawa aanval. Dit vaar op 28 Maart 1945.
Op 29 Maart Ek-47 is aangeval deur 'n eskader van Grumman TBF Avengers en gedwing om te duik. Sy is etlike ure agternagesit totdat sy aan die oppervlakte moes kom. Toe sy op die vloer kom, is sy deur skrapnel getref wat die periskop en brandstoftenk beskadig het. Sy moes noodgedwonge huis toe gaan vir herstelwerk. ⎦ ]
Ek-56 is opgespoor toe hy Okinawa nader en deur die ligte draer USS gejagBataan en vernietigers USS Heermann, USS Uhlmann, USS Collett, USS McCord en USS Mertz. Swaar diepte deur vliegtuie van die vragmotor en laasgenoemde drie vernietigers het haar met al die 122 hande aan boord gesink. ⎤ ]
Ek-58 is deur vliegtuie en vuurwapens bestook en het laat by haar bestemming aangekom. Sy het teruggekeer sonder om die vyand te betrek.
Ek-44Die ligging en optrede van die missie is onbekend. Waarskynlik 'n duikboot Ek-44 is op 29 April in die omgewing van Okinawa aangeval deur 'n vliegtuig van USS Tulagi. Die duikboot is eers getref deur 'n dieptelading en uiteindelik deur 'n merk 24 -myn. Al 129 hande is verlore. ⎧ ]
Sesde [wysig | wysig bron]
Die Tembu groep (天 武 隊?) bestaan ​​uit Ek-47 en Ek-36. Hulle sou vrag- en troepeskepe tussen Ulithi en Okinawa aanval. Ek-47 vaar op 20 April en Ek-36 op 22 April.
Op 27 April Ek-36 het probeer om 'n konvooi van 28 Amerikaanse skepe met Kaitens aan te val, maar sonder resultate. Twee van die Kaitens kon nie gelanseer word nie. Terwyl ek oos van Okinawa vaar, sien I-36 'n voorraadvaartuig wat sonder begeleiding vaar. Die bevelvoerder het probeer om Kaitens te lanseer, maar dit het misluk, en 'n torpedo -aanval het ook misluk toe die torpedo's voortydig ontplof het.
Op 2 Mei Ek-47 het twee Kaitens teen twee Amerikaanse skepe gelanseer, en 'n uur later is ontploffings gehoor Ek-47 het een Kaiten by 'n begeleide vaartuig gelanseer. Later navorsing dui daarop dat nie een van die Kaitens wat gelanseer is, suksesvol was nie en die ontploffings wat gehoor is, was waarskynlik deur Kaiten-vlieëniers wat selfvernietigend was of teen duikbote was. ⎤ ] ⎧ ]
Sewende [wysig | wysig bron]
Die Shimbu group (振武 隊?) het uitsluitlik bestaan ​​uit Ek-367 en vaar op 5 Mei 1945 na noordwestelike Saipan. Sy is op 6 Mei deur 'n myn beskadig en kon eers op 17 Mei met haar missie voortgaan. Op 27 Mei het I-367 'n logistieke ondersteuningskonvooi met vier skepe gesien en twee Kaitens gelanseer. Minstens een is vernietig deur geweervuur ​​van USS Sioux. Die ander Kaitens het meganiese foute opgedoen en kon nie gelanseer word nie. Ek-367 veilig terug na die basis. ⎧ ]
Agtste [wysig | wysig bron]
Die Todoroki groep (轟 隊?) van Kaiten-toegeruste duikbote het op 24 Mei geseil om oos van Guam te patrolleer.
Ek-36 sien 'n eensame olietenkskip op 22 Junie en begin 'n aanval met haar Kaitens, wat albei misluk het.Endymion, 'n landingsvaartuig se herstelskip. Op 28 Junie Ek-36 het 'n enkele Kaiten teen USS beginAntares, wat die Antares met 'n skulpvuur gesink het en 'n nabygeleë vernietiger ingeroep het, die (USS Sproston). Nadat die verwoester aangekom het en diepte begin laai het, kon die duikboot daarin slaag om een ​​van die foutiewe Kaitens te lanseer. Alhoewel die vlieënier nie die verwoester kon tref nie, het sy optrede gehelp om die gasheer -duikboot weg te glip. Verdere skepe het later aangekom om te jag Ek-36, maar sy het daarin geslaag om te ontsnap met slegs 'n geringe lek in die voorste torpedokamer en 'n beskadigde roer. Sy sou geen verdere optrede in die oorlog sien nie, en het oorgegee aan die Geallieerdes nadat die amptelike oorgawe aangekondig is. ⎪ ]
Op 16 Junie het die Amerikaanse duikboot USS Duiwelvis het twee torpedo's op die Ek-165, wat albei gemis het. Op 27 Junie het 'n patrolleerende Lockheed Ventura gewaar Ek-165 en het drie Mark 47 -diepte -aanklagte laat val wat haar laat sink het met haar bemanning van 106. ⎤ ]
Ek-361 is op 26 Mei deur 'n mynveër opgespoor wat die vliegdekskip USS in kennis gestel hetAnzio om na die duikboot te soek. Vyf dae later het 'n patrollerende Grumman TBF Avenger haar opgespoor en 'n vuurpyl vuurpyl gelanseer, gevolg met 'n Mark 24 -myn terwyl die boot duik, waarvan die ontploffing deur die bemanning van USS gevoel isOliver Mitchell 30 en 160 km weg. Die bemanning van 81 was almal verlore. ⎤ ]
Op 28 Mei Ek-363 het verskeie skepe gesien, maar kon nie naby genoeg kom om Kaiten te lanseer nie. Op 15 Junie is 'n konvooi met konvensionele torpedo's aangeval omdat Kaiten weens swaar weer nie gelanseer kon word nie. Ek-363 veilig terug na die basis. ⎧ ]
Negende [wysig | wysig bron]
Die Tamon group (多 聞 隊?) was die laaste Kaiten-toegeruste groep wat geveg het. Dit was 'n groot mag bestaande uit Ek-47, Ek-53, Ek-58, Ek-363, Ek-366 en Ek-367. Hulle vertrek op 14 Julie na 'n gebied suidoos van Okinawa. Ek-363 en Ek-367 was geen verdere optrede voor die aankondiging van onvoorwaardelike oorgawe en 'n einde aan alle vyandelikhede nie.
Die Ek-47 het op 21 Julie 'n kaiten by 'n alleenhandelaar gelanseer, maar sonder resultaat. Sy sien geen verdere aksie nie. ⎧ ]
Sink aan die USS Onderheuwel [wysig | wysig bron]
Die USS Onderheuwel (DE-682)
Vir meer volledige inligting, sien: Onderweg sink.
Die suksesvolste aanval deur Kaitens was waarskynlik die op die USS Onderheuwel begin op 24 Julie 1945. Sy was 'n eenheid van die talle Buckley klas en tydens die sinking het verskeie voorraad- en troepeskepe begelei. Daarna is dit opgemerk deur 'n onderzeeër van 'n Japanse vlootverkenningsvliegtuig Ek-53 geheg aan die Tamon groep en met ses Kaitens is herlei na die verwagte ligging van die konvooi.
Die duikboot het 'n lokmyn gelanseer voor die konvooi se posisie, wat veroorsaak het dat die konvooi laer skuif om die myn te vermy. Dit was egter net afleidings en die myn was 'n dummy. Die USS Onderheuwel nadat ek dit besef het, het verskeie sonar -kontakte opgemerk, wat later 'n Japannese duikboot en verskeie Kaitens was. 'N Dieptelading is uitgevoer wat nie daarin kon slaag om die duikboot dood te maak nie, alhoewel daar vermoed word dat dit een van die Kaitens kon neutraliseer. Die dieptelading is gevolg deur 'n poging om 'n duikboot op periskopdiepte te stamp.
Soos die Onderheuwel het die vaartuig (wat later aan die lig gebring is 'n Kaiten) gestamp, dit is getref deur 'n tweede Kaiten wat in 'n hinderlaag wag. Beide vlieëniers het hul aanklagte ontplof, waarvan een tot die ontploffing van die ketels van die verwoester gelei het, wat daartoe gelei het dat sy deur die ontploffings in die helfte geskeur is. Die sink het gelei tot die verlies van byna die helfte van haar aanvulling, insluitend die meeste beamptes.
Een van die aanvallende Kaitens het ook 'n aanval op 'n vragskip probeer, LST-991, maar het om die een of ander rede onder die skip se kiel gegaan. Dit was moontlik dieselfde Kaiten wat die Onderheuwel. ⎣] ⎫]
Yutaka Yokota, 'n Kaiten -vlieënier wie se drie missies weens meganiese mislukking gekanselleer is, en wat 'n herinnering aan sy kaiten -ervarings geskryf het, en#9132 ] was getuie van die aanval op die Onderheuwel. Na die suksesvolle aanval op die Onderheuwel, Ek-53 het 6 dae later 'n verdere Kaiten op 'n naamlose vaartuig gelanseer. Die aanval was onsuksesvol. Op 3 Augustus Ek-53 is deur USS opgespoorEarl V. Johnson en die verwoester het 'n reeks onsuksesvolle Egel -aanvalle begin. Ek-53 twee Kaitens gelanseer wat 30 minute geskei is, ontploffings is gehoor en dit is bevestig dat die vernietiger beskadig is tydens die aanval. Sy het die agtervolging vrygespring en teruggekeer huis toe.
Ek-58 was op 28 Julie besig om die Guam-Leyte-roete te patrolleer toe sy met 'n vliegtuig moes duik. 'N Tanker en 'n vernietiger, USS Lowry is gesien en die bevelvoerder besluit om aan te val. Twee Kaitens is gelanseer, waarvan een met skietery gesink is en die ander deur stamp, wat die vernietiger effens beskadig het. 'N Dag later, Ek-58 het die USS gesienIndianapolis en die bevelvoerder het beveel dat twee Kaiten voorberei is vir aanval. Toe hy in die skietbaan kom, het die bevelvoerder besef dat dit 'n vermorsing van 'n Kaiten sou wees om so 'n maklike teiken aan te val, en het in plaas daarvan 'n verspreiding van ses tipe 95 -torpedo's geloods, waarvan drie getref het, wat veroorsaak het dat die kruiser vinnig sink. Op 9 Augustus Ek-58 het op 'n konvooi afgekom onder leiding van die USS Salamaua en het drie van haar Kaitens gereed gemaak om aan te val, waarvan slegs een gelanseer kon word. Dit is gevolg deur 'n ander vinnig voorbereide, en albei gemaak vir die USS Johnnie Hutchins. Alhoewel 'n mens die verwoester skaars gemis het, is albei vernietig deur geweervuur ​​en diepte. Die konvooi het na ander duikbote gesoek, maar Ek-58 ontsnap. Op 12 Augustus is 'n Kaiten teen USS van stapel gestuurOak Hill en haar escort USS Thomas F. Nickel. Die kaiten het onder die verwoester gegaan en daarna opgeduik en self ontplof. 'N Tweede voorwerp is deur die verwoester opgemerk en dieptelading is gelanseer, waarna 'n ontploffing plaasgevind het. Of dit 'n Kaiten was, is onbekend, soos al ses Ek-58 'Die wapens is verantwoord, maar met twee mislukkings is een moontlik herstel en later gelanseer. ⎭ ]
Op 11 Augustus Ek-366 'n konvooi noord van Palau aangeval. Die bevelvoerder het probeer om al die Kaitens te lanseer, maar twee het misluk, en diegene wat gelanseer is, het nie 'n treffer behaal of selfs ontplof nie. Minder as 'n week later het Japan oorgegee en alle duikbote is huis toe bestel, en Ek-366 geen verdere aksie gesien nie.
Tiende [wysig | wysig bron]
Die Shinshū groep (神州 隊?) wat uitsluitlik bestaan ​​uit Ek-159, het op 16 Augustus 1945 gevaar om Russiese konvooie in die See van Japan aan te val. Die missie is deur die hoofkwartier gekanselleer voor enige aksie en Ek-159 het op 18 Augustus 1945 saam met haar Kaiten teruggekeer.