Waarom was desimale tyd onsuksesvol? - Inligting
Onder die metrieke stelsel (en later SI) kan gewigseenhede met mekaar verband hou op grond van veelvoude van tien (bv. 1 metrieke ton = 1.000 kg = 1.000 × 1.000 g). Net so met lengte (bv. 1 kilometer = 1 000 m = 1 000 × 100 cm).
Die Franse Revolusie het hierdie gewig en lengte -eenhede op desimale basis bekendgestel. Dit het ook desimale tyd ingevoer, die dag verdeel in tien uur, elke uur in 100 desimale minute en elke minuut in 100 desimale sekondes. Alhoewel die desimale eenhede van gewig en lengte suksesvol was en nou byna oral in die wêreld gebruik word, is desimale tyd nie. Waarom het desimale tyd misluk?
Sommige Wikipedia -verwysings: Metrieke stelselgeskiedenis, desimale tyd.
Hulle het ook desimale hoekmetings ingestel (100 grade in die regte hoek, elke graad is 100 minute. Dit verduidelik waarom die kilometer oorspronklik gedefinieer is soos dit was: dit is een desimale minuut van die aarde se meridiaan, soos die seemyl 'n gewone minuut is van dieselfde).
Ek kan drie redes noem waarom die desimale stelsel vir tyd nie oorleef het nie. Eerstens is mense baie konserwatief in hul gewoontes, en dit is moeilik om so 'n dramatiese verandering deur te voer. Meer mense gebruik tydmeting en meer gereeld as enige ander maatstaf. En die revolusionêre regime was nie lank genoeg om die Franse mense te laat dwing nie. Desimale tyd is laat vaar ten tyde van Napoleon of kort daarvoor. Hoe konserwatief mense is, kan mens sien uit die voorbeeld van Amerika waar die desimale stelsel nooit aanvaar is nie.
'N Tweede rede kan wees dat die gewone tyd- en hoekeenhede gebaseer is op 'n baie goeie seksagesimale (Babiloniese) stelsel wat eintlik meer gerieflik is vir verstandelike berekeninge as die desimale. (Omdat die getalle soos 60, 24 en 12 baie verdelers het in teenstelling met 10.) Dit is dus in sommige opsigte meer rasioneel as die desimale een.
Laastens is die derde rede dat ons stelsel van tydmeting universeel was, byna oral ter wêreld aanvaar is (anders as die stelsels van ander maatstawwe wat van land tot land verskil het toe die metrieke stelsel ingestel is). Die belangrikste voordeel uit die metrieke stelsel was die eenwording van die eenhede. Met verloop van tyd was die stelsel reeds so verenig dat niemand die behoefte aan vervanging gevoel het nie.
Opmerking: terloops, die desimale stelsel word nie algemeen aanvaar nie. Ek het Amerika reeds genoem. Laat ek ook die lugvaartbedryf noem. Selfs in 'n Air France -voering wat deur die Airbus -onderneming gemaak is, word die hoogte gemeet in voet en spoed in knope.
Opmerking 2. Oor die algemeen het die desimale stelsel slegs een voordeel: gemak om met vingers te tel. Stelsels met basis 8 en 12 is in die meeste ander opsigte geriefliker.
a) tydsverandering was meer kompleks as die verandering van ander maatreëls, en
b) in teenstelling met die ander veranderinge, het dit eintlik niks ingehou nie.
Kom ons gaan met "a". Vir die hantering van gewigte, lengtes en volumes het verkopers gewoonlik 'n paar eenvoudige meetinstrumente met verwysingseenhede;
Vir die meting van die lengte van die lap het hulle 'n stok van die gepaste lengte en gebruik dit om die punt te meet waarheen gesny moet word.
Vir volumes (gewoonlik vloeistowwe soos melk), sou hulle 'n paar potte met die meer algemene eenhede hê en dit vul om die gewenste hoeveelheid te verskaf (as die kliënt 1 pint en 'n kwart vra, moet u net die 1 pint pot vul en die kwartfles).
vir gewigte, was die gewigste (en maklikste om te onderhou) die weegskaal1 met 'n soortgelyke stel gemete gewigte.
Deur hierdie maatreëls te vervang, beteken dit net dat die verwysingseenhede na die nuwes oorgeskakel word (en ek verwag om die pryse proporsioneel te verander). Ek onthou dat ek 'n verwysing na 'n Franse openbare aankondiging gelees het en vir handelaars gesê het dat hulle na die stadsaal kan gaan om hul ou meter en half meter vir meters en halwe meter te verander.
Nou, verander tyd is 'n heel ander ding. Gewoonlik is tydmeetapparate redelik kompleks; ten tyde van die Franse rewolusie, was die chronometers presies genoeg om die skipposisie te bepaal, nog steeds 'gevorderde wetenskap'; om horlosies te bou was duur genoeg 1 (selfs sonder om die meganisme te herontwerp om by die nuwe "tweede" definisie te pas), is dit maklik om uit te vind waarom dit 'n moeiliker verandering was.
Dink nou vir die relevansie van die verandering dat byna elke land (en in groot lande, byna elke streek) aan die begin van die XIXde sy eie stel maatreëls gehad het, gewoonlik met soortgelyke name, maar veranderlike waardes. Dit het 'n diep impak op die handel gehad; sommige handelaars wat klere in Antwerpen koop en dit in Parys verkoop, moes X (Belgiese) stukke lap koop om vas te stel dat hy Y (Paryse) meter lap kon verkoop. As daar doeane was, sou hy ook moes weet watter maatreël vir belasting gebruik is. Namate die handel toegeneem het, was standaardisering belangriker2.
Nou geld dieselfde (gebrek aan standaarde) vir tydsberekening, maar daar was 'n groot verskil: voor die verspreiding van kunsmatige beligting was tydsberekening inherent 'n plaaslike probleem, want daaglikse aktiwiteite was afhanklik van sonlig. [Ure] 3 is bepaal, afhangende van die dagbreek of skemer; die 'tydsone' van elke stad is bepaal deur die klok (as daar een was) of die klokke van die kerk. Dit was nie nodig om 'n plaaslike tydsone te behou nie, want daar was geen proses wat daarby baat kon vind nie (onthou dat die 'maksimum absolute snelheid' die van 'n man te perd was). Eers met die uitbreiding van spoorweë en telegraaf het dit selfs sinvol begin dink aan die sinchronisasie van die verskillende dorpe.
1vanaf die skakel:Die nuwe tegnologie was aanvanklik so duur dat nie alle skepe chronometers vervoer het nie, soos blyk uit die noodlottige laaste reis van die Oos -Indiër Arniston.  Teen 1825 het die Royal Navy egter gereeld begin om sy vaartuie van chronometers te voorsien.
2Uiteraard kon standaardisering met enige stel maatreëls plaasgevind het, maar die metrieke stelsel het twee voordele:
Dit is ontwerp as 'n universeel stelsel. In plaas van 'n paar plaaslike groottes (byvoorbeeld die voet van die plaaslike koning), is dit basies gedefinieer as natuurlike eienskappe (die grootte van die aarde, die digtheid van water).
Dit was 'n desimale stelsel wat dit makliker maak om tussen eenhede te skakel (80 sentimeter, waar 0,8 meter, in plaas van 7 duim).
Waarom het desimale tyd misluk?
Retoriese vraag: Waarom het die International Standards Organization (ISO) Open Systems Interconnection (OSI) misluk? Die antwoord is dat daar nie 'n gemors was wat dringend skoongemaak moes word nie. ISO was 'n bietjie laat. 'N ad hoc standaard was reeds volwasse en neem oor. U het u vraag geskryf, en ek het hierdie antwoord geskryf danksy die mense wat TCP/IP ontwikkel het in teenstelling met die lede van die ISO OSI -komitee.
Ten tyde van die Franse Revolusie moes 'n persoon wat van stad tot stad reis, gedwing word om verskillende lengtes, oppervlakte, volume en massa in elke stad te hanteer. Aan die ander kant kan dieselfde persoon oral in Wes -Europa na 'n sonwyser kyk en weet hoe laat dit is. Tyd was reeds gestandaardiseer in Wes -Europa.
Standaarde -organisasies is op hul beste as daar 'n absolute gemors is wat dringend skoongemaak moet word. Standaarde -organisasies is op hul ergste as dinge reeds mooi en netjies is, maar miskien in 'n ad hoc manier. Tyd was al lekker en netjies (maar miskien in 'n ad hoc in die tyd van die Franse Revolusie.
Tydens die Franse Revolusie was die tyd reeds gestandaardiseer in 'n ad hoc weg vir 'n lang, lang tyd. Die idee om 'n dag en 'n nag in twaalf uur te verdeel, dateer uit die ou Egipte. Die konsep om 'n uur in sestig minute en 'n minuut in sestig sekondes te verdeel, is gebaseer op hoe ons die hoek meet, wat dateer uit die ou Babilonië. Die konsep van 'n dag verdeel in vier -en -twintig uur, wat weer in sestig minute verdeel is, wat weer in sestig sekondes verdeel is, was redelik verskans en redelik standaard.
TL; DR: 'As dit nie stukkend is nie, moet u dit nie regmaak nie.'
Net 'n toevoeging (of uitgebreide opmerking) tot ander antwoorde.
Ek sou nie sê dat mense wat konserwatief is nie vinnig tydseenhede kan verander nie. Hulle gebruik elke dag tydmetings, dit is meer gereeld as bv. Om afstande te meet, gebruik mense egter ook gereeld geld. Die meeste geldhervormings (die grootste verander in euro-lande na euro) duur hoogstens twee-vyf jaar. Dit is dus nie 'n groot poging nie. En die tydskakelaar sou ook nie wees nie (as dit slegs verband hou met die brein, sou die finansiële inspanning groot wees), maar dit moet toelaat dat twee tydseenhede gelyktydig gebruik word (bv. "Ou ure" en "nuwe ure", of miskien "uur" en "dour" - "desimale uur"). Die kalenderwisselings is uitgevoer en niks erg het gebeur nie.
Die belangrikste hier is dat niemand in werklikheid iemand kan dwing om die ou eenheid te laat vaar nie. 'N Regering kan jou nuwe geld laat gebruik deur die oues uit die mark te verwyder. Dit kan natuurlik straf vir die gebruik van 'ure' in plaas van 'dours', maar dit sal nie deur mense in demokrasieë aanvaar word nie.
Die tydhervorming sou ook moeilik wees, aangesien dit wêreldwyd uitgevoer moes word, waarskynlik op dieselfde oomblik. Dit is moeilik en verg baie moeite. Daar is baie dinge wat tydsafhanklik is, in die sagteware van vandag, wat 1. gewysig moet word, 2. geverifieer en getoets moet word, 3. tegelyk ingevoer moet word, 4. ouer tyd moet verstaan, 5. moet beskikbaar wees (ondersteuning vir alle toestelle baie mense benodig, en dit is seker dat sagteware foute het). Daar is ook toestelle wat tyd gebruik om nie u werktyd te tel nie, maar wat kragsentrales, treine, vliegtuie, kernwapens, ensovoorts bewaak en beheer, onthou u die 'Jaar 2K -probleem'? Selfs as al die metings nie nodig was nie, kan u die moeite wat u gedoen het, onthou.
Die opsie waarom mense konserwatief is, is eintlik die lewenservaring "as dit relatief goed werk, waarom moet ek dit dan verander?". Almal weet dat 'n klein aanpassing van 'n stelsel die risiko van groot ineenstorting is. Die enigste probleem met 24 uur per dag (nie 10 of 100 nie) is wanneer u 'n tydsverskil moet bereken - hoe lank het iets geduur? Maar dit is redelik maklik om dele van 'n uur na minute om te skakel, soos iemand genoem het, 60 is 'n baie goeie getal vir verdeling, dit het baie verdelers (2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20, 30) met 2, 5, 10, 20 - al die nodige wat u die meeste gebruik (kyk na u beursie en kyk watter rekeninge / banknote u het). Sou dit maklik wees om 'n uur in drie dele te verdeel as dit 100 minute het?
Die belangrikste probleem met tyd is dan slegs by die berekening van tydsverskille - hoe gereeld voer u dit daagliks uit? Hoeveel keer het u 'n probleem om te bereken "dit het 4:45 begin, 7:08 geëindig, hoe lank het dit geduur?" Damn, dit is maklik: daar is agt minute tussen 7:00 en 7:08, vyftien minute tussen 4:45 en 5:00, so saam 8+15 = 23 is daar drie uur tussen 4 en 7, so 3 uur minus 60-37 = 23 minute is 2 uur en 37 minute. Is dit regtig moeiliker as om van 100 af te trek? Hoe gereeld moet u oplos "hoeveel tyd is 157 minute?" En - hoe gereeld moet u die presiese verskil weet? Die meeste mense sou sê "ongeveer twee en 'n half uur".
Hierdie rewolusie kon voorheen gemaak gewees het, byvoorbeeld 200 jaar gelede, of selfs in die Renaissance - nie nou nie. Sou die Verenigde Koninkryk moontlik kon oorskakel van die linkerkant-ry? Daar is soveel motors wat verander moet word, soveel verkeerstekens ... (IIRC Sweden het dit aan die begin van die 1960's gedoen. As die laaste land). Maar is dit nodig dat die Verenigde Koninkryk hierdie ruil moet doen? Wie sou baat? Hoe sou hierdie verandering terugbetaal? Wanneer?
Die rede is dus dat dit in werklikheid nie nodig is nie. Mense het nie probleme hiermee nie. Slegs diegene wat tyd tel, en sagteware -ingenieurs wat sagteware daarvoor kodeer. Ek veronderstel dit is 'n minderheid in elke bevolking.
Desimale tyd en hoeke
Nou het Lalande besef dat mense moontlik nie 'n tien dae lange week aangenaam vind nie, en hy het die probleem verlig om die voorstel te laat aanvaar deur 'n mid-week vakansie in te stel. Die nuwe kalender is aanvaar en het aan die begin van jaar II, in die herfs van 1793, in werking getree.
Maar 'n tweede voorstel stel voor dat veranderinge nog verder gegaan het. Op 1 November 1795 (11 brumaire volgens die nuwe kalender) is 'n wet aangeneem wat vereis dat horlosies met tien uur per dag, 100 minute in 'n uur en 100 sekondes in 'n minuut gemaak moes word. 'N Metriese stelsel van hoeke is ook ingebring, met 400 grade in 'n volle draai (100 grade in 'n regte hoek). Nou sou die aarde 40 grade in 'n uur draai, en aangesien die meter so ontwerp is dat 'n kwart meridiaan 10 miljoen meter was, sou elke breedtegraad 100 kilometer lank wees. Dit was beslis 'n rasionele stelsel, maar die bekendstelling daarvan sou vereis dat alle horlosies, alle horlosies, alle trigonometriese tabelle, alle kaarte, ens. Condorcet het voorgestel dat spanne van werklose pruikmakers gebruik word om nuwe wiskundige tabelle met die nuwe eenhede te herbereken. Waarom, sou 'n mens sou vra, was die pruikmakers sonder werk? Wel, hulle was in diens van die aristokrate wat na die revolusie nie meer hul dienste nodig gehad het nie!
Laplace was entoesiasties en het sy horlosie laat omskakel na die nuwe tyd. Sy wonderlike werk in vyf volumes Traité de Mécanique Céleste Ⓣ, waarvan die eerste twee volumes in 1799 verskyn, is geskryf met behulp van die nuwe tydseenhede en hoek. Laplace was egter een van die min wat die veranderinge in die eenhede van tyd en hoek met enige entoesiasme begroet het. Die voorstelle rakende die desimalisering van tyd en hoek het glad nie geraak nie, hoewel die kalender tot 1 Januarie 1806 steeds gebruik is toe die Franse kalender in die ou styl teruggekeer het. Dit was 'n politieke stap van Napoleon Bonaparte wat besluit het dat dit beter is om die kerk aan sy kant te hê. Hy het die senaat oorreed om die nuwe kalender te skrap net voordat hy as keiser gekroon is. Die verandering is natuurlik om wetenskaplike redes aangebring, sodat die skrapping van die veranderinge ook wetenskaplike steun vereis het. Laplace, nou 'n senator, het gesê dat die nuwe kalender wetenskaplike gebreke het en dat dit geskrap moet word.
Alhoewel die ou eenhede van tyd en hoek in die 19de eeu steeds in Frankryk gebruik is, het baie Franse wetenskaplikes steeds gevoel dat Frankryk, en uiteindelik die hele wêreld, meer rasionele eenhede moet aanneem. In 1884 is 'n internasionale konferensie in Washington in die Verenigde State gehou met die doel om 'n internasionaal ooreengekome lyn vir die lengte -nul te kies. Die besluit van die konferensie om die lyn deur Greenwich as die nul aan te neem, is nie om wetenskaplike of om die saak om politieke redes geneem nie. Dit is suiwer om ekonomiese redes gemaak, aangesien sewentig persent van die skeepvaart oor die hele wêreld reeds Britse kaarte gebruik het wat gebaseer is op die lengte -nul deur Greenwich. Die Franse, wat besef het dat enige voorstel wat Parys as die nul gee, nooit 'n kans het om aanvaar te word nie, het sterk aangevoer dat die lengte -nul 'n lyn moet wees wat geen land oorsteek nie, en dus neutraal sou wees. Ten slotte, ondanks die sterk vertoning van die Franse afvaardiging, was die byna eenparige keuse vir die nul deur Greenwich, maar ten minste gedeeltelik om die slag vir die Franse te versag, het die Washington -konferensie 'n taamlik vae resolusie aangeneem wat hoop dat studies oor die desimalisering van tyd en hoek sal hervat word.
Na die "hoop" van die Washington -konferensie, het die Bureau des Longitudes in Frankryk in Februarie 1897 'n kommissie op die been gebring om te bepaal of Frankryk van die tradisionele tydseenheid en hoek na meer rasionele eenhede moet beweeg. Poincaré is aangestel as sekretaris van die kommissie. Ander lede was ingenieurs, see -kapteins, spoorwegverteenwoordigers en sterrekundiges, almal met ernstige kommer oor praktiese eenhede van tyd en hoek. Bouquet de la Grye, 'n ingenieur, het die probleme wat die vorige pogings tot desimalisering hierbo beskryf het, duidelik uitgedruk:-
Daar was hewige besprekings oor die beste stelsel. 'N Redelike mate van ooreenkoms is bereik oor tydseenhede, waar voorgestel is dat 24 uur moet oorbly, maar elke uur moet 100 minute en elke minuut 100 sekondes bevat. Maar daar was baie minder ooreenkoms oor hoek. Sommige ondersteun 400 grade (die nuwe voorgestelde naam vir 'n hoekeenheid) tot die omtrek van 'n sirkel. Ander het 240 grade ondersteun, aangesien dit die beste by 24 uur per dag pas. Daar is natuurlik 'n sterk verband tussen tyd en hoek, aangesien die aarde deur die omtrek van 'n sirkel in 'n dag draai, in werklikheid in 10 grade per uur met hierdie eenhede. Daar was ook ondersteuning vir die verdeling van die sirkel in 360 dele (die tradisionele graad), maar dan die desimalisering van onderafdelings van 'n graad. 'N Ander groep ondersteun 'n verdeling van die sirkel in 100 dele, en sommige ondersteun 'n indeling in 200 dele.
Poincaré het 'n tabel gemaak wat die faktore toon wat nodig is om drie verskillende hoeveelhede om te skakel: hoek -tot -tyd ou hoekmaat na nuwe hoekmaat en breuke van 'n sirkel in grade. Sy tafel, wat op 7 April 1897 voor die kommissie voorgelê is, ignoreer magte van 10 in die faktore (aangesien dit nie nodig was om te vermenigvuldig of met 10 te deel nie). Slegs 400 grade per sirkel voldoen aan die kriterium dat omskakeling nooit met 'n tweesyfergetal vermenigvuldig hoef te word nie. Dit, stel Poincaré voor, maak dit die mees praktiese keuse. Die verslag van die kommissie het egter sterk protesoptrede van vlootmanne ontvang. Grafieke, jaarboeke en tabelle vir navigators moet verander word. Alle instrumente soos horlosies, horlosies, teodoliete, sekstante sou uitgedien raak. Natuurkundiges maak ook beswaar teen die verslag waarin daarop gewys word dat elektriese eenhede gebaseer was op die tradisionele tydseenhede, sodat ampère, volt, ohm en watt sou moes verander. Fisiese instrumente sal uitgedien word en enorme uitgawes sal gemaak word.
In Julie 1900 is die verslag laat vaar. Die Franse regering was vyandig teenoor sy idees uit elke land wat hy geraadpleeg het. Dit het die Bureau des Longitudes dus meegedeel dat die staat nie die hervormings wat in die verslag van die kommissie voorgestel word, sal ondersteun nie. Die druk vir desimale tyd en hoek was op 'n einde.
Waarom gaan America Go Metric nie?
Amerikaners meet dinge op ons eie manier. Ons maatstawwe is in voet en duim gemerk, maatreëls wat ondenkbaar is vir buitelanders, byna almal in 'n desimale omgewing grootgemaak is.
Dit was veronderstel om anders te gewees het. Daar is vir my generasie skoolkinders gesê dat 'n oorskakeling na die metrieke stelsel op hande is. Die gewilde verhaal vertel dat hierdie bekeringsbeweging van die 1970's misluk het en dat Amerikaners nog nooit metriek geraak het nie omdat ons te hardnekkig of patrioties is of eenvoudig dom is om dit te doen.Hierdie verhaal is verkeerd.
Die Verenigde State is metriek, of ten minste meer metriek as wat die meeste van ons besef. Amerikaanse vervaardigers het voertuie met alle metrieke uitgesit, en die wyn- en spiritualieëbedryf het vyfdes verlaat vir bottels van 750 milliliter. Die metrieke stelsel is, stil en agter die skerms, nou die standaard in die meeste nywerhede, met enkele noemenswaardige uitsonderings soos konstruksie. Die gebruik daarvan in die openbare lewe is ook aan die toeneem, soos almal wat 'n & ldquo5K & rdquo bestuur het, u kan vertel.
Waarom het Amerika nie 'n volledige metriek geword nie? Die eenvoudige antwoord is dat die oorgrote meerderheid Amerikaners nog nooit wou nie. Die winste was nog altyd te min en die doel te puristies.
Die metingsdebat gaan eintlik terug na ons land en aan die begin. Die oorspronklike metrieke stelsel is tydens sy revolusie in Frankryk ontwikkel en was so radikaal desimaal dat dit die dag in 10 uur verdeel het. As ons eerste minister van buitelandse sake, is Thomas Jefferson aangekla van die besluit watter maatreëls die beste vir die land sou wees. Hy het 'n belangrike rol gespeel in die skep van die dollar en die eerste desimale maatstaf wat enige land ooit gebruik het. Jefferson het die metrieke stelsel egter verwerp, omdat hy in sy oorsprong te veel Frans gevind het en wat iets van die land af gesê het, en veral Francophile. Sy beesvleis was dat die meter bedoel is as 'n deel van 'n opname van Frankryk, wat slegs op Franse gebied gemeet kon word. John Quincy Adams, op sy beurt, kon nie aanbeveel dat die Verenigde State 'n metingstelsel aanneem wat byna verdwyn het na die ondergang van die Franse Ryk nie.
Die meter en rsquos se lotgevalle sou egter binnekort herstel. In 'n nuwe revolusiegolf in die 1830's sou Frankryk en België die stelsel weer aanneem, terwyl die tweede helfte van die 19de eeu 'n werklik internasionale stelsel sou word. Die redes vir die aanneming daarvan was uiteenlopend. Italië en Duitsland is verenig uit tientalle statele, hertogdomme en owerhede, en 'n neutrale metingstelsel het gehelp om parogiale jaloesie te verlig. Dekolonisasie in Oos -Europa en Suid -Amerika het nuwe nasies geskep wat graag moderniteit en standaarde wil aanneem wat hulle pas by Wes -Europa. In al hierdie gevalle is bekering egter bepaal deur demokraties gebrekkige regerings wat die wil van die mense verskerp. Die instelling van die metrieke stelsel in Brasilië in die 1880's het gelei tot 'n volskaalse opstand wat maande geduur het.
Die sterkste druk in die VSA was eintlik aan die begin van die 20ste eeu, Alexander Graham Bell, en ander noemenswaardige getuies getuig tydens kongresverhore oor metrieke omskakeling. Die hoof van die nuwe Buro vir Standaarde stel die metrieke stelsel as 'n belangrike nasionale belang. Maar aanklagte van elitisme en vermorsing van geld kom van 'n publiek wat toenemend geglo het dat die VSA die leier in wêreldsake moet wees en nie net nog 'n volgeling nie.
Politiek en ekonomie was die ware aansporing om metrieke te gaan. Die wêreld se mees anti-metriese nasie Groot-Brittanje het in die sewentigerjare sy keiserlike stelsel begin verwoes omdat dit die enigste manier was om toegang tot die markte van die vasteland van Europa te verkry. Die grootste deel van die res van die wêreld het die maatreëls getref om nie agter te bly in die wêreldekonomie nie.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat 'n eenvormige, globale metingstelsel grensoverschrijdende handel en belegging help nie. Om hierdie rede was vakbonde een van die sterkste teenstanders van die metrasie van die 1970's, uit vrees dat die oorskakeling dit makliker sou maak om werk van die wal af te stuur. (Wat dit gedoen het.)
Is globale eenvormigheid 'n goeie ding? Nie wat kulturele aangeleenthede betref nie, en gebruiklike maatreëls maak beslis deel uit van ons nasionale kultuur. Maar om breine te laat oefen in die derdes, kwarte, sesdes, agstes en twaalfdes van ons duim en ons, sowel as die meedoënlose desimale van die metrieke stelsel kan net voordelig wees, op dieselfde manier as om 'n tweede taal beter te leer as net een ken. Dat ons land 'n dubbelmetingsland is, is deel van ons groot diversiteit.
Regstelling, 9 Desember 2019
Die oorspronklike weergawe van hierdie verhaal het 'n algemene fout in die grootte van wyn- en sterk drankbottels in die VSA gemaak. Dit is 750 milliliter, nie 75 milliliter nie.
Zocalo Public Square is 'n nie-winsgewende idee-uitruil wat lewendige gebeure en joernalistiek in geesteswetenskappe kombineer. John Bemelmans Marciano is die skrywer van Whatever Happened to the Metric System? Hy het dit geskryf vir What It Means to Be American, 'n vennootskap van die Smithsonian en Zocalo Public Square.
9 Spanje & rsquos S-80 duikbootprogram
In 2003 het Spanje die S-80-duikbootprogram van $ 2,7 miljard geloods om vier diesel-elektriese duikbote vir die Spaanse vloot te bou. Spanje het in 2013 byna een van die duikbote voltooi, toe dit ontdek het dat die sub 70 ton swaarder was as wat dit moes gewees het. Die Spaanse vloot was bang dat die duikboot nooit sou opduik as dit onder water sou gaan nie.
Die duikboot het swaar beland nadat iemand tydens die berekeninge 'n desimale punt op die verkeerde plek geplaas het. Niemand het die fout ontdek totdat die eerste duikboot voltooi is nie, en die ander drie was reeds in aanbou. Spanje het later 'n ooreenkoms van $ 14 miljoen onderteken met Electric Boat of Groton, Connecticut, om hulle te help om die gewig van die 2.200 ton duikboot te verminder. 
Desimalisering in Brittanje
Voor 1971 was daar 12 pennies vir die sjielings en 20 sjielings vir die pond. Daar was guineas, halwe krone, driepennies, sespenne en floriene. Hierdie ou muntstelsel, bekend as pond, sjielings en pennies of lsd, dateer uit die Romeinse tyd toe 'n pond silwer verdeel is in 240 pennies, of denarius, waar die 'd ' in 'lsd ' vandaan kom. (lsd: librum, solidus, denarius).
Om die land voor te berei op die verandering in valutastelsels, is die Desimal Currency Board (DCB) op die been gebring wat 'n openbare inligtingsveldtog in die twee jaar voor die oorskakeling op Maandag 15 Februarie 1971, ook bekend as Decimal Day, gestig het. Drie jaar voor die omskakeling is nuwe 5p- en 10p -munte bekendgestel, dieselfde grootte en dieselfde waarde as die muntstuk van een en twee sjielings. In 1969 is 'n nuwe muntstuk van 50p bekendgestel om die ou 10 bob (sjielings) -noot te vervang.
Die banke was vier dae lank gesluit voor omskakeling om voor te berei. Geldomskakelaars was vir almal beskikbaar, en die pryse in die winkels was in beide geldeenhede. Dit het die gevoel van baie mense verlig dat winkeliers die omskakeling van ou geld na nuut kan gebruik om pryse te verhoog!
Kafiepryslys omstreeks 1960 met pryse in sjielings en pennies
'Desimal Day ' het sonder probleme verloop. Alhoewel die bejaarde geslag dit moeiliker gevind het om aan te pas by desimalisering, het die bevolking oor die algemeen die nuwe geldeenheid en die dikwels gebruikte frase uit die 1970's aangeneem. Hoeveel kos dit in ou geld? verwysing na metrikasie.
Vir 'n kort rukkie werk die ou en nuwe geldeenhede saam, waardeur mense in pond, sjielings en pennies kon betaal en nuwe geld as geld kon ontvang. Oorspronklik was dit beplan dat ou geld oor die agtien maande uit die omloop sou word, maar soos dit blyk, is die ou sent, halfpennie en driepennie muntstukke amptelik reeds in Augustus 1971 uit die sirkulasie gehaal.
van l na r: sjielend, verby, driepenny -bit
Dit was oorspronklik die bedoeling dat die nuwe geldeenheid 'nuwe pennie' genoem sou word om dit van die ou geld te onderskei, maar dit is vinnig aangepas by die afkorting 'pee', wat ons vandag nog gebruik.
Die term 'desimale geldeenheid' beskryf elke geldeenheid wat gebaseer is op een basiese eenheid met 'n sub-eenheid met 'n krag van 10, meestal 100, en kom van die Latynse woord decem, wat tien beteken. In vergelyking met die res van die wêreld het Brittanje agtergebly in die desimaliseringspos. Nadat dit in 1704 in die roebel (gelyk aan 100 kopekse) omgeskakel is, het Rusland die eerste land ter wêreld geword wat 'n desimale geldeenheid aangeneem het, gevolg deur die invoering van die frank in 1795 in die nasleep van die Franse Revolusie.
van l tot r: sespen (of leerlooier), halwe kroon, halwe sent
Terwyl Brittanje en ons naaste buurland Ierland eers in 1971 tot desimalisering oorgegaan het, was dit nie die eerste keer dat Brittanje desimalisering oorweeg het nie. Reeds in 1824 het die parlement dit oorweeg om die Britse geldeenheid te desimaliseer. In 1841 is die Decimal Association gestig ter ondersteuning van beide desimalisering en gebruik van die SI -metrieke stelsel, die internasionale standaard vir fisiese metings wat in die 1790's deur Frankryk aangeneem is en sedertdien wyd oor die hele wêreld bekendgestel is (hoewel interessant die metrieke stelsel is nog steeds nie ten volle geïmplementeer in die Verenigde Koninkryk nie).
Ten spyte van die bekendstelling van die twee sjielende silwer florien in 1849, ter waarde van 'n tiende van 'n pond, en die dubbele florien ('n stuk van vier sjielings) in 1887, was daar bykans 'n eeu weinig ontwikkeling in die rigting van desimalisering in Brittanje.
Eers in 1961, in die nasleep van Suid -Afrika se suksesvolle oorgang na desimalisering, het die Britse regering die komitee van die ondersoek na desimale geldeenheid ingestel, waarvan die verslag van 1963 gelei het tot die finale ooreenkoms om desimalisering op 1 Maart 1966 aan te neem, met die goedkeuring van die Desimale muntwet in Mei 1969.
Terwyl verskillende name vir 'n nuwe geldeenheid voorgestel is - soos die nuwe pond, die koninklike of die edele - is daar besluit dat die pond sterling as 'n reserwe geldeenheid te belangrik was om te verloor.
Omskakelingstabel – desimale en voor-desimale stelsels
Halfpennie ½ d. 5 ⁄24p, 0,208 p
Pennie 1d. 5 ⁄12p, 0,417 p
Drietal 3d. 1¼ bls
Sespenne 6d. 2½ p
Sjielings 1/- 5 bls
Florin 2/- 10 bls
Halwe kroon 2/6 12½ p
kroon 5/- 25 bls
Daar is nou net twee lande ter wêreld wat amptelik aanhou om nie-desimale geldeenhede te gebruik. Mauritanië gebruik steeds die ouguiya, wat gelyk is aan vyf khoums en Madagaskane gebruik die ariary, wat gelyk is aan vyf iraimbilanja. In werklikheid is die khoum- en iraimbilanja -ondereenhede egter so klein dat hulle nie meer gebruik word nie en die res van die wêreld se geldeenhede óf desimaal is, óf geen subeenhede gebruik nie.
Terwyl baie van ons naaste bure sedert die inlywing op 1 Januarie 2002 aan die eenvoud van die Euro toegegee het, bly ten minste die meerderheid Britte trou aan die Britse pond. Of dit nou te wyte is aan 'n gevoel van identiteit of 'n meer altruïstiese vermoede dat goedere se pryse dramaties sal styg (of 'n kombinasie van die twee!) geldeenheid. Soos met desimalisering, dan sal ons miskien oor tweehonderd jaar besluit het dat ons Europese eweknieë iets wil doen!
Baie tale het (ten minste relieke van) nie-desimale telling, baie dikwels vigesimaal (omdat ons 20 vingers plus tone het), maar ook baie ander stelsels. Ek beveel 'n ou Gutenberg -projek van my aan, The Number Concept
Let byvoorbeeld daarop dat die Deense woord vir 55 is femoghalvtreds "vyf meer as die helfte van die derde twintig blok"
As u 'n bietjie in die tyd teruggaan in die tyd, sal u besef dat Engels ook 'vreemd' was:
Vier telling en sewe jaar gelede het ons vaders op hierdie kontinent 'n nuwe nasie gebore, wat in vryheid verwek is en toegewy is aan die stelling dat alle mense gelyk geskape is.
(Die Gettysberg -adres, 1863)
As u dit in 1863 in Frans sou vertaal, sou u byna alles kry wat u vandag sou kry:
Waarom dit in Frans die geval was, maar in Engels verander het, is waarskynlik meer 'n vraag vir French.SE of English.SE.
eintlik is die getalle van 11 tot 16 ook redelik gereeld in Frans (en in Italiaans): dit is net 'n afleiding uit Latyn.
(18 en 19 in Latyn word bereken as 20-2 en 20-1). Elke taal het sy eie manier om klein getalle te hanteer.
Ja, so vreemd, so hoe gaan jy met die Chinese telling? Miskien 'n bietjie gerieflik. : D
Verbeel jou net wat as ons dit gebruik om wiskunde te doen. -P
Die Franse stelsel is eintlik gereeld ontwerp, dit wil sê met "septante" vir 70, "octante" vir 80 en "nonante" vir 90. Maar hierdie stelsel is destyds nie aanvaar nie (ongeveer die 16de eeu), omdat mense gewoond was aan die ou stelsel ("quatre-vingt", ens.). Maar die ou stelsel bly in België (vir "septante" en "nonante") en Switserland (vir "septante, die effens gewysigde" huitante "in Vaud -kanton en" nonante ").
Dit is 'n bietjie raaiskoot, maar ek dink dit het baie te doen met die vraag of die nommerstelsel op enige stadium gerasionaliseer is.
As jy vir iemand uit Engeland sê dat jy sukkel om te slaap, sal hy waarskynlik voorstel dat jy skape tel. Ek sal nie 'n swak grap probeer om 'n slaapkamer vol plaasdiere te hê nie. Die frase kom van 'n ou nommerstelsel
Dit het lank gelede uitgesterf, maar herders het dit langer aangehou. Om skape te tel is dus As u op Wikipedia kyk, is daar baie verskillende mense wat op verskillende gebiede van die land verskillend getel word. (Dit lyk asof die een wat my oupagrootjie my geleer het nie daar is nie.)
Op 'n stadium is dit verander deur 'n nuwe nommerstelsel in te stel. Net so gebruik die Sweeders en Noorweërs vandag 'n basis -10 -nommeringstelsel, maar hulle gebruik die Deense stelsel. Net so het Duits (dink ek) verskeie standaardisasies ondergaan om dit as een taal te behou. Dit sal my nie verbaas as daar vroeër minder rasionele Duitse telstelsels was wat uitsterf nie.
As die Franse probeer het om hul nommer te rasionaliseer, sou dit tydens die rewolusie gewees het. Maar terwyl hulle probeer om alles te rasionaliseer, insluitend 'n tien uur lange dag en 'n desimale kalender (Today is Carp the 25th of Flower), het baie dinge nie begin nie. Ek sou dus raai dat die getalle een van die dinge was wat misluk het.
Wat was Jimmy Carter se mislukkings?
Carter kon nie voordeel trek uit sy vroeë suksesse nie, bondgenootskappe met die kongres sluit en kontak maak met die Amerikaanse volk. Hy het ook nie verstaan ​​hoe die regering werk en hoe belangrik kompromieë is nie. Min presidente het hul termyn begin onder sulke gunstige politieke omstandighede soos Carter. Met die meerderheid Demokrate in albei huise, het hy die meeste van sy veldtogbeloftes nagekom binne 'n paar maande nadat hy sy amp aangeneem het.
Ondanks vroeë suksesse kon Carter nie alliansies sluit met die leiers van die kongres nie en kon die belangrikste wetgewing nie deurgewerk word nie. Hy het hooggeplaaste partylede oor die hoof gesien en sy kabinet gevul met politieke buitestaanders wat nie werkverhoudinge met wetgewers kon ontwikkel nie. Hy het die leiers van die kongres verder vervreem deur te weier om sy ideale in die gedrang te bring of om oor verskille te onderhandel. Hy het geweier om 'agterdeur'-transaksies aan te gaan en het 'n veto gemaak teen rekeninge wat hy as verkwistende besteding beskou het. Die kongres het gereageer deur sy belastingplanne op te hef, veto's te ignoreer en energie -inisiatiewe en planne vir hervorming van welsyn te blokkeer.
Carter het ook nie daarin geslaag om sy vroeë suksesse te omskep in ondersteuning van die Amerikaanse bevolking nie, wat dikwels selfvoldaan en neerbuigend lyk as hy praat, selfs met ondersteuners. Toe hy sy 'malaise' toespraak tydens die energiekrisis van 1979 gelewer het, het dit gelyk asof hy die publiek uitskel en hulle die skuld vir die krisis gee eerder as om oplossings voor te stel of beleid aan te neem. Om Amerikaners te vra om stadiger te ry, termostate laer te stel en sonder Kersliggies te kom, het min vertroue gewek. Na mislukkings in die buiteland, soos die langdurige Iranse gyselaarskrisis en die mislukte reddingspoging, die Sowjet -inval in Afghanistan en die boikot van die Olimpiese Spele in 1980, het baie Amerikaners hul regering as swak, ondoeltreffend en nie meer respek afgedwing nie.
5 Algebra aangekom
Danksy die leer van die Islamitiese mense in die Ooste, het die wêreld sy eerste boek oor algebra ontvang. Die samevattende boek oor berekening deur voltooiing en balansering is geskryf deur Al-Khw? Rizm? (790-840) en die Arabiese titel van die boek het ons die woord & ldquoalgebra & rdquo gegee. Die woord algoritme kom van die naam al-Khw? Rizm? & Rsquos. Hierdie boek het ons die eerste sistematiese oplossing van lineêre en kwadratiese vergelykings gegee. Latere vertalings van sy boeke het ons ook die desimale posisionele getallestelsel gegee wat ons vandag gebruik. Al-Khw? Rizm ?, saam met Diophantas, word beskou as die Vader van algebra.
Die nuutste hersiening van die IEEE 754: 2008 -standaard definieer inderdaad hardeware desimale swaaipuntgetalle, met behulp van die voorstellings in die sagteware waarna in die vraag verwys word. Die vorige weergawe van die standaard (IEEE 754: 1985) het nie desimale drywende puntgetalle verskaf nie. Die meeste huidige hardeware implementeer die 1985 -standaard en nie die 2008 -standaard nie, maar IBM se iSeries -rekenaars wat Power6 -skyfies gebruik, het sulke ondersteuning, en die z10 -hoofraamwerke ook.
Die standaardiseringspoging vir die desimale dryfpunt was die hoof van Mike Cowlishaw van IBM UK, wat 'n webwerf bevat met nuttige inligting (insluitend die sagteware in die vraag). Dit is waarskynlik dat ander hardewarevervaardigers mettertyd ook desimale drywende punte -eenhede op hul skyfies sal bekendstel, maar ek het nie 'n rigtingverklaring gehoor vir wanneer (of of) Intel een kan byvoeg nie. Intel het wel geoptimaliseerde sagtewarebiblioteke daarvoor.
Die C -standaardekomitee wil ondersteuning vir desimale drywende punt byvoeg en die werk is TR 24732.
Sommige IBM-verwerkers bevat toegewyde desimale hardeware (desimale dryfpunt | DFP-eenheid).
In bydrae van geantwoord op 18 September om 23:43 Daniel Pryden
die belangrikste rede is dat DFP-eenhede meer transistors in 'n chip benodig as BFP-eenhede. Die rede hiervoor is die BCD -kode om desimale getalle in 'n binêre omgewing te bereken. Die IEEE754-2008 het verskeie metodes om die oorlading te verminder. Dit lyk asof die DPD hxxp: //en.wikipedia.org/wiki/Densely_packed_decimal metode meer effektief is in vergelyking met die BID hxxp: //en.wikipedia.org/wiki/Binary_Integer_Decimal metode.
Normaalweg benodig u 4 bisse om die desimale reeks van 0 tot 9. te dek. Bit die 10 tot 15 is ongeldig, maar is steeds moontlik met BCD. Daarom komprimeer die DPD 3*4 = 12 bis in 10 bit om die reeks van 000 tot 999 met 1024 (10^2) moontlikhede te dek.
Oor die algemeen is dit te sê dat BFP vinniger is as DFP. En BFP benodig minder ruimte op 'n skyfie as DFP.
Die vraag waarom IBM 'n DFP -eenheid geïmplementeer het, is redelik eenvoudig: hulle bou bedieners vir die finansiële mark. As data geld verteenwoordig, moet dit betroubaar wees.
Met hardeware -versnelde desimale rekenkunde, kom sommige foute nie ooreen soos in binêre nie. 1/5 = 0,2 => 0,0110011001100110011001100110. in binêre, sodat herhalende breuke vermy kan word.
En die oorweldigende ronde () funksie in Excel sou nie meer nutteloos wees nie: D (-> function = 1*(0,5-0,4-0,1) wtf!)
hoop dat dit u vraag 'n bietjie verduidelik!
Daar is ('n klein bietjie) desimale snaarversnelling, maar.
Dit is 'n goeie vraag.My eerste reaksie was "Makro -ops het altyd nie bewys nie", maar nadat u daaroor nagedink het, sou dit waarvan u praat baie vinniger gaan as dit in 'n funksionele eenheid geïmplementeer word. Ek dink dit hang af of die operasies genoeg gedoen word om saak te maak. Daar is 'n taamlik jammer geskiedenis van makro-opstelling en toepassingsspesifieke instruksies vir spesiale doeleindes, en veral die ouer pogings tot desimale finansiële formate is nou net 'n erfenis. Ek twyfel byvoorbeeld of dit baie gebruik word, maar elke rekenaar het die Intel BCD -kode wat bestaan ​​uit
Eens was desimale stringinstruksies algemeen op hoëvlak-hardeware. Dit is nie duidelik dat hulle ooit 'n groot maatstafverskil gemaak het nie. Programme bestee baie tyd daaraan om dinge te toets, te vertak en te skuif en adresse te bereken. Dit maak gewoonlik nie sin om makro-operasies in die instruksiesetargitektuur te plaas nie, want dit lyk asof dinge in die algemeen vinniger gaan as u die kleinste aantal fundamentele dinge aan die SVE gee, sodat dit al sy hulpbronne kan gebruik om dit te doen vinnig as moontlik.
Deesdae is selfs nie al die binêre opsies eintlik in die werklike ISA. Die cpu vertaal die nalatenskaplike ISA in mikro-operasies tydens runtime. Dit is alles deel van vinnig werk deur te spesialiseer in kernbedrywighede. Op die oomblik wag die oorblywende transisters op grafika en 3D-werk, dit wil sê MMX, SSE, 3DNow!
Ek veronderstel dit is moontlik dat 'n skoonvelontwerp iets radikaal kan doen en die huidige (HW) wetenskaplike en (SW) desimale drywende puntformate kan verenig, maar moenie ophou nie.
Die mislukking van die Patriot -missiel
Op 25 Februarie 1991, tydens die Golfoorlog, kon 'n Amerikaanse Patriot Missile -battery in Dharan, Saoedi -Arabië, nie 'n inkomende Irakse Scud -missiel opspoor en onderskep nie. Die Scud het 'n kaserne van die Amerikaanse weermag getref en 28 soldate doodgemaak en ongeveer 100 ander mense beseer. 'N Verslag van die algemene rekeningkundige kantoor, GAO/IMTEC-92-26, getiteld Patriot Missile Defense: Software Problem Led to System Failure in Dhahran, Saoedi-Arabië, het verslag gedoen oor die oorsaak van die mislukking. Dit blyk dat die oorsaak 'n onakkurate berekening van die tyd sedert opstart was as gevolg van rekenaarrekeninge. Spesifiek, die tyd in tiendes van die sekonde, gemeet aan die interne klok van die stelsel, is vermenigvuldig met 1/10 om die tyd in sekondes te produseer. Hierdie berekening is uitgevoer met behulp van 'n 24 -bit vaste punt register. In die besonder is die waarde 1/10, wat 'n nie-eindige binêre uitbreiding het, met 24 bisse na die radixpunt gekap. Die klein kapfout, vermenigvuldig met die groot getal wat die tyd in tiendes van 'n sekonde gee, het tot 'n beduidende fout gelei. Die Patriot -battery was inderdaad ongeveer 100 uur op, en 'n maklike berekening toon dat die gevolglike tydfout as gevolg van die vergrote kapfout ongeveer 0,34 sekondes was. (Die getal 1/10 is gelyk aan 1/2 4 +1/2 5 +1/2 8 +1/2 9 +1/2 12 +1/2 13 +. Met ander woorde, die binêre uitbreiding van 1/10 is 0.00011001100110011001100110011001100. Nou word die 24 -bit register in die Patriot in plaas daarvan gestoor 0.00011001100110011001100 met 'n fout van 0.0000000000000000000000011001100. Binêre, of ongeveer 0.000000095 desimale. Vermenigvuldig met die aantal tiendes van 'n sekonde in 100 uur gee 0.000000095 & keer 1,676 meter per sekonde, en ry dus meer as 'n halwe kilometer in hierdie tyd. Dit was ver genoeg dat die inkomende Scud buite die 'afstandshek' was wat die Patriot opgespoor het. Ironies genoeg het die feit dat die berekening van die slegte tyd in sommige dele van die kode verbeter is, maar nie almal nie, bygedra tot die probleem, aangesien dit beteken dat die onakkuraathede nie kanselleer nie, soos hier bespreek.
Genetiese metings dui aan dat die aap -afkoms wat sou lei tot Homo sapiens het van 4,6 tot 6,2 miljoen jaar gelede afgewyk van die afstammeling wat tot sjimpansees en bonobo's, die naaste lewende familielede van die moderne mens, sou lei.  Anatomies moderne mense het ongeveer 300 000 jaar gelede in Afrika ontstaan,  en het gedragsmoderniteit ongeveer 50 000 jaar gelede bereik. 
Moderne mense het ongeveer 60 000 jaar gelede vinnig uit Afrika versprei na die rypvrye gebiede van Europa en Asië.  Die vinnige uitbreiding van die mensdom na Noord -Amerika en Oseanië het plaasgevind op die hoogtepunt van die mees onlangse ystydperk, toe gematigde streke van vandag uiters onherbergsaam was. Tog het mense teen die einde van die ystydperk, ongeveer 12 000 jaar gelede, byna al die ysvrye dele van die wêreld gekoloniseer.  Ander hominiede soos Homo erectus het al duisende jare eenvoudige hout- en klipgereedskap gebruik, maar soos die tyd vorder, het die gereedskap baie meer verfynd en ingewikkeld geword.
Miskien reeds 1,8 miljoen jaar gelede, maar seker 500 000 jaar gelede, het mense vuur begin gebruik vir hitte en kook.  Hulle ontwikkel ook taal in die paleolitiese tydperk  en 'n konseptuele repertorium wat stelselmatige begrafnis van dooies en versiering van lewendes insluit. Vroeë artistieke uitdrukking kan gevind word in die vorm van grotskilderye en beeldhouwerke gemaak van ivoor, klip en been, met 'n spiritualiteit wat algemeen geïnterpreteer word as animisme, of selfs sjamanisme.  Gedurende hierdie tydperk het alle mense as jagter-versamelaars geleef en was hulle oor die algemeen nomadies.  Argeologiese en genetiese gegewens dui daarop dat die bronbevolkings van paleolitiese jagter-versamelaars in yl beboste gebiede oorleef en versprei het deur gebiede met 'n hoë primêre produktiwiteit terwyl digte bosbedekking vermy word. 
Opkoms van die beskawing
Die neolitiese rewolusie, wat omstreeks 10 000 vC begin het, het die ontwikkeling van die landbou beleef, wat die menslike lewenstyl fundamenteel verander het. Boerdery het ongeveer 10 000 v.C. in die Midde -Ooste ontwikkel, ongeveer 7 000 v.C. in die huidige China, ongeveer 6000 v.C. in die Indusvallei en Europa, en ongeveer 4000 v.C. in die Amerikas.  Die verbouing van graangewasse en die makmaak van diere het omstreeks 8500 v.C. in die Midde -Ooste plaasgevind, waar koring en gars die eerste gewasse was en skape en bokke gedomestiseer is.  In die Indusvallei is oeste teen 6000 vC verbou, saam met mak beeste. Die Yellow River -vallei in China het ongeveer 7000 vC gierst en ander graangewasse verbou, maar die Yangtze -vallei het rys vroeër, met ten minste 8000 v.C. In die Amerikas is ongeveer 4000 BCE sonneblomme verbou, en mielies en boontjies is in 3500 VC in Sentraal -Amerika mak gemaak. Aartappels is die eerste keer verbou in die Andesgebergte van Suid -Amerika, waar die lama ook makgemaak is.  Metaalbewerking, begin met koper omstreeks 6000 vC, is die eerste keer gebruik vir gereedskap en ornamente. Goud het gou gevolg, met die belangrikste gebruik daarvan vir ornamente. Die behoefte aan metaalertse het handel gestimuleer, aangesien baie van die gebiede van vroeë menslike nedersetting ontbreek aan erts. Brons, 'n legering van koper en tin, was die eerste keer bekend omstreeks 2500 vC, maar het eers baie later baie gebruik geword. 
Alhoewel vroeë protostede omstreeks 6000 vC by Jerigo en Catal Huyuk verskyn het,  het die eerste beskawings eers omstreeks 3000 vC in Egipte  en Mesopotamië ontstaan.  Hierdie kulture het geboorte gegee aan die uitvinding van die wiel,  wiskunde,  bronsbewerking, seilbote, die pottebakkerswiel, geweefde lap, konstruksie van monumentale geboue,  en skryfwerk.  Geleerdes erken nou dat skryf moontlik onafhanklik in ten minste vier antieke beskawings ontwikkel het: Mesopotamië (tussen 3400 en 3100 vC), Egipte (ongeveer 3250 vC),   China (2000 vC),  en die laagland Meso -Amerika (teen 650 v.C.). 
Boerdery het baie digter bevolkings toegelaat, wat mettertyd in state georganiseer het. Die landbou het ook voedseloorskotte geskep wat mense kan ondersteun wat nie direk betrokke is by voedselproduksie nie.  Die ontwikkeling van die landbou het die skepping van die eerste stede moontlik gemaak. Dit was sentrums van handel, vervaardiging en politieke mag.  ​​Stede het 'n simbiose met hul omliggende platteland gevestig deur landbouprodukte op te neem en, in ruil daarvoor, vervaardigde goedere en verskillende grade van militêre beheer en beskerming te bied.
Die ontwikkeling van stede was sinoniem met die opkoms van die beskawing. [a] Vroeë beskawings het eers in Laer Mesopotamië (3000 BCE) ontstaan,   gevolg deur die Egiptiese beskawing langs die Nyl (3000 BCE),  die Harappaanse beskawing in die Indus River Valley (in die huidige tyd) Indië en Pakistan 2500 BCE),   en die Chinese beskawing langs die geel- en Yangtze -riviere (2200 BCE).   Hierdie samelewings het 'n aantal verenigende kenmerke ontwikkel, waaronder 'n sentrale regering, 'n komplekse ekonomie en sosiale struktuur, gesofistikeerde taal- en skryfstelsels en verskillende kulture en godsdienste. Skryf het die administrasie van stede vergemaklik, die uitdrukking van idees en die bewaring van inligting. 
Entiteite soos die son, maan, aarde, lug en see is dikwels vergoddelik.  Heiligdomme het ontwikkel, wat ontwikkel het tot tempelinstellings, kompleet met 'n komplekse hiërargie van priesters en priesteresse en ander funksionarisse. Tipies van die Neolitiese was die neiging om antropomorfiese gode te aanbid. Onder die vroegste geskrewe godsdienstige geskrifte is die Egiptenaar Piramide tekstewaarvan die oudste tussen 2400 en 2300 vC dateer. 
Wieg van die beskawing
Die Bronstydperk is deel van die drie-eeuse stelsel (Steentydperk, Bronstydperk, Ystertydperk) wat in sommige dele van die wêreld die vroeë geskiedenis van die beskawing effektief beskryf. Gedurende hierdie era het stadstate en die eerste beskawings ontwikkel in die vrugbaarste gebiede ter wêreld. Dit was gekonsentreer in vrugbare riviervalleie: die Tigris en Eufraat in Mesopotamië, die Nyl in Egipte,  die Indus in die Indiese subkontinent,  en die Yangtze- en geelrivier in China.
Sumer, geleë in Mesopotamië, is die eerste bekende komplekse beskawing wat die eerste stadstate in die 4de millennium vC ontwikkel het.  Dit was in hierdie stede dat die vroegste bekende skryfvorm, spykerskrif, omstreeks 3000 vC verskyn het.   Spykerskryf het begin as 'n stelsel van piktogramme. Hierdie beeldvoorstellings het uiteindelik vereenvoudig en meer abstrak geword.  Spykerskriftekste is op kleitablette geskryf, waarop simbole geteken is met 'n stomp riet wat as 'n pen gebruik is.  Skryf het die administrasie van 'n groot staat baie makliker gemaak.
Vervoer is vergemaklik deur waterweë — deur riviere en see. Die Middellandse See, op die kruising van drie kontinente, het die projeksie van militêre mag en die uitruil van goedere, idees en uitvindings bevorder. Hierdie era het ook nuwe landtegnologieë, soos perde-gebaseerde kavallerie en waens, teëgekom wat leërs vinniger kon laat beweeg.
Hierdie ontwikkelings het gelei tot die opkoms van territoriale state en ryke. In Mesopotamië heers 'n patroon van onafhanklike strydende stadstate en van 'n los hegemonie wat van een stad na 'n ander verskuif. [ aanhaling nodig ] In Egipte, daarenteen, was daar eers 'n dubbele indeling in Bo- en Benede -Egipte, wat kort daarna gevolg is deur die eenwording van die hele vallei omstreeks 3100 vC, gevolg deur permanente pasifikasie.  Op Kreta het die Minoïese beskawing die Bronstydperk teen 2700 vC binnegegaan en word dit beskou as die eerste beskawing in Europa.  Gedurende die volgende millennia het monargiese ryke in ander riviervalleie aan bewind gekom. [ aanhaling nodig ] In die 25ste - 21ste eeu vC het die ryke Akkad en Sumer in Mesopotamië ontstaan. 
Oor die daaropvolgende millennia het beskawings oor die hele wêreld ontwikkel. Handel het toenemend 'n bron van mag geword namate state met toegang tot belangrike hulpbronne of die beheer van belangrike handelsroetes tot oorheersing gekom het. [ aanhaling nodig ] Teen 1400 v.C., [ teenstrydig ] Mykeneense Griekeland het begin ontwikkel,  en eindig met die ineenstorting van die Laat Bronstydperk wat tussen 1200 en 1150 VC baie Mediterreense beskawings begin beïnvloed het. In Indië was hierdie era die Vediese tydperk, wat die grondslag gelê het van Hindoeïsme en ander kulturele aspekte van die vroeë Indiese samelewing en eindig in die 6de eeu vC.  Vanaf ongeveer 550 vC is daar baie onafhanklike koninkryke en republieke bekend as die Mahajanapadas in die hele subkontinent gestig. 
Namate komplekse beskawings in die oostelike halfrond ontstaan ​​het, het die inheemse samelewings in die Amerikas relatief eenvoudig gebly en gefragmenteer in uiteenlopende streekskulture. Gedurende die vormingsfase in Meso -Amerika (ongeveer 1500 BCE tot 500 CE) het meer komplekse en gesentraliseerde beskawings begin ontwikkel, meestal in wat nou Mexiko, Sentraal -Amerika en Peru is. Hulle het beskawings soos die Olmec, Maya, Zapotec, Moche en Nazca ingesluit. Hulle het landbou ontwikkel, mielies, chilipepers, kakao, tamaties en aartappels verbou, gewasse eie aan die Amerikas en verskillende kulture en godsdienste geskep. Hierdie ou inheemse samelewings sou gedurende die vroegmoderne tydperk baie goed beïnvloed word, ten goede en ten kwade, deur Europese kontak.
Vanaf die 8ste eeu vC het die 'Axial Age' 'n reeks transformerende filosofiese en godsdienstige idees ontwikkel, meestal onafhanklik, op baie verskillende plekke. [ aanhaling nodig ] Volgens sommige geleerdes het Chinese konfucianisme, Indiese Boeddhisme en Jainisme en Joodse monoteïsme in die 6de eeu vC ontwikkel. (Karl Jaspers se teorie van die aksiale tydperk sluit ook Persiese Zoroastrianisme in, maar ander geleerdes betwis sy tydlyn vir Zoroastrianisme.) In die 5de eeu vC het Sokrates en Plato aansienlike vordering gemaak met die ontwikkeling van antieke Griekse filosofie.
In die Ooste sou drie denkrigtings tot in die 20ste eeu die Chinese denke oorheers. Dit was taoïsme, wettisisme en konfucianisme. Die Confuciaanse tradisie, wat veral oorheersend sou word, het gesoek na politieke moraliteit, nie na die krag van die wet nie, maar na die mag en voorbeeld van tradisie. Confucianisme sou later na die Koreaanse skiereiland en na Japan versprei.
In die Weste versprei die Griekse filosofiese tradisie, verteenwoordig deur Sokrates, Plato, Aristoteles en ander filosowe , saam met opgehoopte wetenskap, tegnologie en kultuur, in Europa, Egipte, die Midde -Ooste en Noordwes -Indië, wat begin in die 4de eeu vC na die verowerings van Alexander III van Masedonië (Alexander die Grote). 
In die millennium van 500 BCE tot 500 CE het 'n reeks ryke van ongekende grootte ontwikkel. Goed opgeleide professionele leërs, verenigende ideologieë en gevorderde burokrasieë het die moontlikheid vir keisers gebied om te heers oor groot domeine waarvan die bevolking meer as tienmiljoene onderdane kan bereik. Die groot ryke was afhanklik van militêre anneksasie van grondgebied en van die vorming van verdedigde nedersettings om landbousentrums te word. Die relatiewe vrede wat die ryke gebring het, het internasionale handel aangemoedig, veral die massiewe handelsroetes in die Middellandse See, die maritieme handelsweb in die Indiese Oseaan en die Silk Road. In Suid -Europa het die Grieke (en later die Romeine), in 'n era bekend as 'klassieke oudheid', kulture gevestig waarvan die praktyke, wette en gebruike die grondslag van die hedendaagse Westerse kultuur word.
Daar was 'n aantal streeksryke gedurende hierdie tydperk. Die koninkryk van die Mede het saam met die nomadiese Skithiërs en die Babiloniërs gehelp om die Assiriese Ryk te vernietig. Nineve, die hoofstad van Assirië, is in 612 vC deur die Mede afgedank.  Die Mediaanse Ryk het plek gemaak vir opeenvolgende Iraanse ryke, waaronder die Achaemenidiese Ryk (550–330 v.G.J.), die Partiese Ryk (247 v.C. – 224 n.C.) en die Sasaniese ryk (224–651 n.C.).
Verskeie ryke het in die hedendaagse Griekeland begin. Eerstens was die Deliaanse Liga (vanaf 477 v.G.J.)  en die daaropvolgende Atheense Ryk (454–404 v.G.J.), gesentreer in die huidige Griekeland. Later het Alexander die Grote (356–323 vC), van Masedonië, 'n veroweringsryk gestig, wat strek van die huidige Griekeland tot die huidige Indië.   Die ryk het kort na sy dood verdeel, maar die invloed van sy Hellenistiese opvolgers het 'n lang Hellenistiese tydperk (323–31 v.G.J.)  deur die hele streek gemaak.
In Asië bestaan ​​die Maurya-ryk (322–185 vC) in die huidige Indië  in die 3de eeu vC. Die grootste deel van Suid-Asië is deur Chandragupta Maurya met die Maurya-ryk verenig en floreer onder Ashoka die Grote. Vanaf die 3de eeu nC het die Gupta -dinastie toesig gehou oor die tydperk waarna die antieke Indiese Goue Eeu verwys word. Van die 4de tot die 6de eeu is Noord -Indië beheer deur die Gupta -ryk. In die suide van Indië het drie prominente Dravidiaanse koninkryke ontstaan: die Cheras, [ aanhaling nodig ] Cholas,  en Pandyas. Die daaropvolgende stabiliteit het bygedra tot die aankondiging van die goue era van die Hindoe -kultuur in die 4de en 5de eeu.
In Europa het die Romeinse Ryk, gesentreer in die huidige Italië, in die 7de eeu vC begin.  In die 3de eeu vC het die Romeinse Republiek sy gebied begin uitbrei deur verowering en alliansies.  Teen die tyd van Augustus (63 BCE - 14 CE), die eerste Romeinse keiser, het Rome reeds heerskappy oor die grootste deel van die Middellandse See gevestig. Die ryk sou aanhou groei en 'n groot deel van die land beheer van Engeland tot Mesopotamië, wat die grootste omvang bereik het onder die keiser Trajanus (oorlede 117 nC). In die 3de eeu nC verdeel die ryk in westelike en oostelike streke, met (gewoonlik) aparte keisers. Die Westerse ryk sou in 476 CE onder Duitse invloed onder Odoacer val. Die oostelike ryk, nou bekend as die Bisantynse Ryk, met sy hoofstad in Konstantinopel, sou nog duisend jaar duur totdat Konstantinopel in 1453 deur die Ottomaanse Ryk verower is.
In China is die Qin -dinastie (221–206 v.C.), die eerste keiserlike dinastie van China, gevolg deur die Han -ryk (206 v.C. - 220 n.C.). Die Han -dinastie was vergelykbaar in mag en invloed met die Romeinse Ryk wat aan die ander kant van die sypad lê. Han China het gevorderde kartografie, skeepsbou en navigasie ontwikkel. Die Chinese het hoogoonde uitgevind en fyn gestemde koperinstrumente geskep. Soos met ander ryke gedurende die klassieke tydperk, het Han China aansienlik gevorder op die gebied van regering, onderwys, wiskunde, sterrekunde, tegnologie en vele ander. 
In Afrika het die Koninkryk Aksum, gesentreer in die huidige Ethiopië, hom teen die eerste eeu nC as 'n groot handelsryk gevestig, wat sy bure in Suid-Arabië en Kush oorheers en die handel in die Rooi See beheer. Dit het sy eie geldeenheid geslaan en enorme monolitiese stele, soos die Obelisk van Axum, gesny om die grafte van hul keisers te merk.
Suksesvolle streeksryke is ook in die Amerikas gevestig, wat voortspruit uit kulture wat reeds in 2500 vC gestig is. In Meso-Amerika is groot voor-Columbiaanse samelewings gebou, waarvan die opvallendste die Zapotec-ryk is (700 v.C.-1521 n.C.),  en die Maya-beskawing, wat die hoogste ontwikkelingstoestand bereik het gedurende die Meso-Amerikaanse klassieke periode ( omstreeks 250–900 nC), , maar het gedurende die na-klassieke tydperk voortgeduur tot die koms van die Spanjaarde in die 16de eeu nC. Die Maya -beskawing het ontstaan ​​toe die Olmec -moederkultuur geleidelik afgeneem het. Die groot Maya-stadstate het stadig in getal en prominensie toegeneem, en die Maya-kultuur het oor die Yucatán en omliggende gebiede versprei. Die latere ryk van die Asteke was gebou op naburige kulture en is beïnvloed deur verowerde mense soos die Tolteke.
Sommige gebiede het stadige, maar bestendige tegnologiese vooruitgang beleef, met belangrike ontwikkelings soos die stiebeuel en die ploeg van die gietbord om die paar eeue. In sommige streke was daar egter periodes van vinnige tegnologiese vooruitgang. Die belangrikste was miskien die Hellenistiese tydperk in die Middellandse See, waartydens honderde tegnologieë uitgevind is.  Sulke tydperke is gevolg deur periodes van tegnologiese verval, soos tydens die agteruitgang en val van die Romeinse Ryk en die daaropvolgende vroeë Middeleeue.
Daal, val en herleef
Die ou ryke het algemene probleme ondervind wat verband hou met die instandhouding van groot leërs en die ondersteuning van 'n sentrale burokrasie. Hierdie koste het die sterkste op die boerdery gedaal, terwyl grootmagte wat meer besit, toenemend gesentraliseerde beheer en die koste daarvan ontduik het. Barbaarse druk op die grense het interne ontbinding bespoedig. Die Han -dinastie van China het in 220 nC in die burgeroorlog verval, met die aanvang van die periode van die drie koninkryke, terwyl die Romeinse eweknie omtrent dieselfde tyd gedesentraliseer en verdeeld geraak het in wat bekend staan ​​as die krisis van die derde eeu. Die groot ryke van Eurasië was almal geleë op gematigde en subtropiese kusvlaktes. Vanuit die Sentraal-Asiatiese steppe, oorheers 'n groot deel van die vasteland nomadiese perde, veral Mongole en Turke. Die ontwikkeling van die beugel en die teel van perde wat sterk genoeg was om 'n ten volle gewapende boogskutter te dra, het die nomades 'n konstante bedreiging vir die meer gevestigde beskawings gemaak.
Die geleidelike verbrokkeling van die Romeinse Ryk, wat etlike eeue ná die 2de eeu nC strek, val saam met die verspreiding van die Christendom na die Midde-Ooste.  Die Wes -Romeinse Ryk het in die 5de eeu onder die oorheersing van Germaanse stamme geval,  en hierdie polities het geleidelik ontwikkel tot 'n aantal strydende state, wat almal op een of ander manier met die Katolieke Kerk verbind is.  Die oorblywende deel van die Romeinse Ryk, in die oostelike Middellandse See, het voortgegaan as wat die Byzantynse Ryk genoem word.  Eeue later sou 'n beperkte eenheid in Wes -Europa herstel word deur die oprigting in 962 van 'n herleefde "Romeinse Ryk",  later die Heilige Romeinse Ryk,  wat bestaan ​​uit 'n aantal state in wat nou Duitsland, Oostenryk, Switserland, Tsjeggië, België, Italië en dele van Frankryk.  
In China sou dinastieë opstaan ​​en val, maar in teenstelling met die Middellandse See-Europese wêreld sou dinastiese eenheid herstel word. Na die val van die Oostelike Han -dinastie  en die afsterwe van die Drie Koninkryke, het nomadiese stamme uit die noorde in die 4de eeu begin inval, en uiteindelik gebiede van Noord -China verower en baie klein koninkryke opgerig. [ aanhaling nodig ] Die Sui -dinastie het die hele China suksesvol herenig  in 581,  en die grondslag gelê vir 'n Chinese goue era onder die Tang -dinastie (618–907).
Die term "post-klassieke era", hoewel dit afgelei is van die Eurosentriese naam van die era van "Klassieke oudheid", neem 'n groter geografiese sweep in. Die era dateer gewoonlik uit die val van die Wes-Romeinse Ryk in die 5de eeu, wat in baie afsonderlike koninkryke gefragmenteer het, waarvan sommige later onder die Heilige Romeinse Ryk sou verenig.
Die Oos-Romeinse, of Bisantynse, Ryk het tot laat in die Post-klassieke of Middeleeuse tydperk oorleef.
Die post-klassieke tydperk omvat ook die vroeë Moslem-verowerings, die daaropvolgende Islamitiese Goue Eeu, en die aanvang en uitbreiding van die Arabiese slawehandel, gevolg deur die Mongoolse invalle in die Midde-Ooste, Sentraal-Asië en Oos-Europa [ aanhaling nodig ] en die stigting rondom 1280 van die Ottomaanse Ryk.  Suid -Asië het 'n reeks middelkoninkryke van Indië gesien, gevolg deur die vestiging van Islamitiese ryke in Indië.
In Wes -Afrika het die Mali -ryk en die Songhai -ryk ontwikkel. Aan die suidoostelike kus van Afrika is Arabiese hawens gevestig waar goud, speserye en ander goedere verhandel is. Dit het Afrika toegelaat om by die handelsstelsel van Suidoos -Asië aan te sluit, en dit het kontak met Asië gebring, wat saam met die Moslem -kultuur tot die Swahili -kultuur gelei het.
China het die opeenvolgende Sui-, Tang-, Song-, Yuan- en vroeë Ming -dinastieë beleef. Handelsroetes in die Midde -Ooste langs die Indiese Oseaan en die Silk Road deur die Gobi -woestyn het beperkte ekonomiese en kulturele kontak tussen Asiatiese en Europese beskawings gebied.
Gedurende dieselfde tydperk het beskawings in die Amerikas, soos die Mississippiese kultuur, Ancestral Puebloans, Inca, Maya en Asteke, hul hoogtepunt bereik. Alles sou in die gedrang kom deur kontak met Europese koloniste aan die begin van die moderne tydperk, dan verower na afloop.
Groter Midde -Ooste
Voor die koms van Islam in die 7de eeu, is die Midde -Ooste oorheers deur die Bisantynse Ryk en die Persiese Sasaniese Ryk, wat gereeld baklei het vir die beheer van verskeie betwiste streke. Dit was ook 'n kulturele stryd, met die Bisantynse Hellenistiese en Christelike kultuur wat meeding teen die Persiese Iraanse tradisies en die Zoroastriese godsdiens. Die vorming van die Islamitiese godsdiens het 'n nuwe aanspraakmaker geskep wat albei hierdie ryke vinnig oortref het. Islam het 'n groot invloed op die politieke, ekonomiese en militêre geskiedenis van die Ou Wêreld, veral die Midde -Ooste.
Vanuit hul sentrum op die Arabiese skiereiland het Moslems tydens die vroeë postklassiese tydperk met hul uitbreiding begin. Teen 750 nC het hulle die grootste deel van die Nabye Ooste, Noord -Afrika en dele van Europa verower, wat 'n era van leer, wetenskap en uitvinding ingelui het, bekend as die Islamitiese Goue Eeu. Die kennis en vaardighede van die ou Nabye Ooste, Griekeland en Persië is in die postklassiese tydperk bewaar deur Moslems, wat ook nuwe en belangrike vernuwings van buite bygevoeg het, soos die vervaardiging van papier uit China en desimale posisionele nommering uit Indië.
Baie van hierdie leer en ontwikkeling kan aan aardrykskunde gekoppel word. Selfs voor die teenwoordigheid van Islam was die stad Mekka 'n handelsentrum in Arabië, en die Islamitiese profeet Mohammed was self handelaar. Met die nuwe Islamitiese tradisie van die Hajj, die pelgrimstog na Mekka, het die stad nog meer 'n sentrum geword vir die uitruil van goedere en idees. Die invloed wat Moslem-handelaars op Afrika-Arabiese en Arabies-Asiatiese handelsroetes gehad het, was geweldig. As gevolg hiervan het die Islamitiese beskawing gegroei en uitgebrei op grond van sy handelsekonomie, in teenstelling met die Europeërs, Indiërs en Chinese, wat hul samelewings gebaseer het op 'n adel van landbougrond. Handelaars het goedere en hul Islamitiese geloof na China, Indië, Suidoos -Asië en die koninkryke van Wes -Afrika gebring en met nuwe ontdekkings en uitvindings teruggekeer.
Gemotiveer deur godsdiens en drome van verowering, het Europese leiers 'n aantal kruistogte geloods om die Moslem -mag terug te keer en die Heilige Land weer in te neem. Die kruistogte was uiteindelik onsuksesvol en het meer daartoe bygedra om die Bisantynse Ryk te verswak, veral met die sak van Konstantinopel in 1204. Die Bisantynse Ryk het toenemende hoeveelhede gebied aan die Ottomaanse Turke begin verloor. Die Arabiese oorheersing van die streek eindig in die middel van die 11de eeu met die aankoms van die Seljuq-Turke, wat suidwaarts migreer uit die Turkse tuislande in Sentraal-Asië. In die vroeë 13de eeu het 'n nuwe golf van indringers, die Mongoolse Ryk, deur die streek gevee, maar is uiteindelik deur die Turke verduister [ aanhaling nodig ] en die stigting van die Ottomaanse Ryk in die hedendaagse Turkye omstreeks 1280. 
Noord -Afrika het 'n toename in die politiek beleef deur die Berbers, soos die Marinid -dinastie in Marokko, die Zayyanid -dinastie in Algerië en die Hafsid -dinastie in Tunisië. Die streek sal later die Barbary Coast genoem word en sal seerowers en privaat persone huisves wat verskeie Noord -Afrikaanse hawens sal gebruik vir hul aanvalle op die kusdorpe van verskeie Europese lande op soek na slawe wat in die Noord -Afrikaanse markte verkoop sal word as deel van die Barbary -slaaf handel.
Vanaf die Sui -dinastie (581–618) het die Chinese begin uitbrei na Oos -Sentraal -Asië en konfronteer Turkse nomades, wat die mees dominante etniese groep in Sentraal -Asië geword het.   Oorspronklik was die verhouding grotendeels samewerkend, maar in 630 begin die Tang -dinastie 'n offensief teen die Turke,  wat gebiede van die Mongoolse Ordoswoestyn vaslê. In die 8ste eeu het Islam die gebied begin binnedring en het dit binnekort die enigste geloof van die grootste deel van die bevolking geword, hoewel die Boeddhisme sterk gebly het in die ooste. [ weiselwoorde ] [ aanhaling nodig ] Die woestyn nomades van Arabië kon militêr ooreenstem met die nomades van die steppe, en die vroeë Arabiese Ryk het beheer oor dele van Sentraal -Asië verkry.  Die Heftaliete was die magtigste van die nomadegroepe in die 6de en 7de eeu en het 'n groot deel van die streek beheer. In die 9de tot 13de eeu was die streek verdeel in verskeie magtige state, waaronder die Samanidiese ryk [ aanhaling nodig ] die Seljuk -ryk,  en die Khwarezmid -ryk. Die grootste ryk wat uit Sentraal -Asië ontstaan ​​het, het ontwikkel toe Genghis Khan die stamme van Mongolië verenig het. Die Mongoolse Ryk het versprei na heel Sentraal -Asië en China, sowel as groot dele van Rusland en die Midde -Ooste. [ aanhaling nodig ] Nadat Genghis Khan in 1227 gesterf het,  word die grootste deel van Sentraal -Asië steeds oorheers deur 'n opvolgerstaat, Chagatai Khanate. In 1369 het Timur, 'n Turkse leier in die Mongoolse militêre tradisie, die grootste deel van die streek verower en die Timurid -ryk gestig. Timur se groot ryk stort egter kort ná sy dood in duie. Die streek word toe verdeel in 'n reeks kleiner khanate wat deur die Oesbeke geskep is. Dit sluit die Khanate van Khiva, die Khanate van Bukhara en die Khanate van Kokand in, waarvan almal se hoofstede in die huidige Oesbekistan geleë is.
In die nadraai van die Bisantynse -Sasaniese oorloë het die Kaukasus Armenië en Georgië gesien floreer as onafhanklike gebiede vry van buitelandse heerskappy. Aangesien die Bisantynse en Sasaniese ryke uitgeput was van die oorlog, het die Arabiere egter die geleentheid gekry om na die Kaukasus te gaan tydens die vroeë Moslem -verowerings. Teen die 13de eeu het die koms van die Mongole die gebied binnegeval en weer onderwerp.
Europa gedurende die vroeë Middeleeue is gekenmerk deur ontvolking, deurbanisering en barbaarse inval, wat almal in die laat oudheid begin het. Die barbaarse indringers het hul eie nuwe koninkryke gevorm in die oorblyfsels van die Wes -Romeinse Ryk. In die 7de eeu het Noord -Afrika en die Midde -Ooste, eens deel van die Oos -Romeinse Ryk, deel geword van die Kalifaat na verowering deur Mohammed se opvolgers. Alhoewel daar aansienlike veranderinge in die samelewing en politieke strukture was, het die meeste nuwe koninkryke soveel moontlik bestaande Romeinse instellings opgeneem. Die Christendom het in Wes -Europa uitgebrei en kloosters is gestig. In die 7de en 8ste eeu het die Franken, onder die Karolingiese dinastie, 'n ryk gestig wat groot dele van Wes -Europa dek [ aanhaling nodig ] dit duur tot die 9de eeu, toe dit toegegee het aan druk van nuwe indringers - die Vikings,  Magjars en Sarasene.
Gedurende die hoë Middeleeue, wat na 1000 begin het, het die bevolking van Europa aansienlik toegeneem namate tegnologiese en landbouinnovasies die handel laat floreer het en die opbrengs van die oes kon toeneem. Manorisme-die organisasie van kleinboere in dorpe wat huurgeld en arbeidsdiens aan edeles verskuldig was-en feodalisme-'n politieke struktuur waardeur ridders en adellikes met 'n laer status militêre diens aan hul heersers te danke gehad het in ruil vir die reg op huurgeld van lande en herenhuise-was twee van die maniere om die Middeleeuse samelewing wat gedurende die hoë Middeleeue ontwikkel het, te organiseer. Koninkryke het meer gesentraliseer geraak na die desentraliserende gevolge van die opbreek van die Karolingiese Ryk. Die kruistogte, wat die eerste keer in 1095 gepreek is, was 'n poging van Westerse Christene uit nasies soos die Koninkryk van Engeland, die Koninkryk Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk om die beheer van die Heilige Land van die Moslems te herwin en het lank genoeg daarin geslaag om 'n paar te vestig Christelike state in die Nabye Ooste. Italiaanse handelaars het slawe ingevoer om in huishoudings of suiker te werk. [ aanhaling nodig ] Intellektuele lewe word gekenmerk deur skolastiek en die stigting van universiteite, terwyl die bou van Gotiese katedrale een van die uitstaande artistieke prestasies van die eeu was.
Die laat Middeleeue is gekenmerk deur probleme en rampe. Hongersnood, plaag en oorlog het die bevolking van Wes -Europa verwoes. [ aanhaling nodig ] Die Swart Dood alleen het ongeveer 75 tot 200 miljoen mense tussen 1347 en 1350 doodgemaak.   Dit was een van die dodelikste pandemies in die geskiedenis van die mens. Vanaf Asië het die siekte in die laat 1340's die Middellandse See en Wes -Europa bereik , en tienduisende Europeërs in ses jaar doodgemaak, tussen 'n derde en 'n half van die bevolking omgekom het.
Die Middeleeue was getuie van die eerste volgehoue ​​verstedeliking van Noord- en Wes -Europa en dit duur tot die begin van die vroeë moderne tydperk in die 16de eeu,  gekenmerk deur die opkoms van nasiestate,  die verdeling van die Westerse Christendom in die Hervorming,  die opkoms van humanisme in die Italiaanse Renaissance,  en die begin van die Europese oorsese uitbreiding wat die Columbian Exchange moontlik gemaak het.
In Sentraal- en Oos -Europa, in 1386, het die Koninkryk Pole en die Groothertogdom Litaue (laasgenoemde met inbegrip van gebiede van die moderne Wit -Rusland en Oekraïne) te kampe gehad met die verwoesting van die Teutoniese ridders en later ook dreigemente van Muscovy, die Krim -Tatare en die Ottomaanse Ryk, het 'n persoonlike vakbond gevorm deur die huwelik van die koningin Jadwiga van Pole met die Litause groothertog Jogaila, wat koning Władysław II Jagiełło van Pole geword het. Gedurende die volgende vier eeue, tot in die 18de-eeuse afdelings van die Pools-Litause Gemenebest deur Pruise, Rusland en Oostenryk, het die twee polities 'n gesamentlike woonstel, die langste grootste staat in Europa, gehou wat uiteenlopende etnisiteite en godsdienste verwelkom het, waaronder die meeste wêreld se Jode, het die wetenskaplike denke bevorder (bv. Copernicus se heliosentriese teorie) en-in 'n laaste poging om hul soewereiniteit te behou-die Grondwet van 3 Mei 1791 aangeneem, die tweede moderne geskrewe grondwet ter wêreld na die Amerikaanse Grondwet wat in werking getree het in 1789.
Middeleeuse Afrika suid van die Sahara was die tuiste van baie verskillende beskawings. Die koninkryk van Aksum het in die 7de eeu afgeneem namate Islam dit van sy Christelike bondgenote afgesny het en die mense verder na die Ethiopiese Hoogland verhuis het vir beskerming. Uiteindelik het hulle plek gemaak vir die Zagwe -dinastie, wat beroemd is vir hul rotse in Lalibela. Die Zagwe sou dan val op die Solomoniese dinastie wat beweer dat hulle afstam van die Aksumite -keisers [ aanhaling nodig ] en sou die land tot in die 20ste eeu regeer. In die Wes -Afrikaanse Sahel -streek het baie Islamitiese ryke opgestaan, soos die Ghana -ryk, die Mali -ryk, die Songhai -ryk en die Kanem -Bornu -ryk. Hulle beheer die trans-Sahara handel in goud, ivoor, sout en slawe.
Suid van die Sahel het beskawings opgestaan ​​in die kuswoude waar perde en kamele nie kon oorleef nie. [ aanhaling nodig ] Dit sluit in die Yoruba-stad Ife, bekend vir sy kuns,  en die Oyo-ryk, die koninkryk van Benin van die Edo-mense in die stad Benin, die Igbo-koninkryk Nri, wat gevorderde bronskuns in Igbo-Ukwu vervaardig het, en die Akan wat bekend is vir hul ingewikkelde argitektuur. [ aanhaling nodig ]
In Sentraal -Afrika is verskeie state gebore, waaronder die Koninkryk Kongo. In die huidige Suider -Afrika het inheemse Afrikaners verskillende koninkryke geskep, soos die Koninkryk Mutapa. Hulle het floreer deur handel met die Swahili -mense aan die Oos -Afrikaanse kus. Hulle het groot verdedigende klipstrukture sonder mortier gebou, soos Groot Zimbabwe, die hoofstad van die koninkryk van Zimbabwe, Khami, die hoofstad van die koninkryk Butua, en Danangombe (Dhlo-Dhlo), die hoofstad van die Rozwi-ryk. Die Swahili -mense self was die inwoners van die Oos -Afrikaanse kus, van Kenia tot Mosambiek, wat baie handel gedryf het met Asiërs en Arabiere, wat hulle aan Islam voorgestel het. Hulle het baie hawestede gebou, soos Mombasa, Zanzibar en Kilwa, wat aan Chinese matrose bekend was onder Zheng He en Islamitiese geograwe.
In die noorde van Indië, na die val (550 nC) van die Gupta -ryk, is die streek verdeel in 'n komplekse en vloeibare netwerk van kleiner koninklike state. [ aanhaling nodig ]
Vroeë Moslem-invalle het in die weste in 712 nC begin, toe die Arabiese Umayyad-kalifaat 'n groot deel van die huidige Pakistan geannekseer het. Arabiese militêre vooruitgang is op daardie stadium grootliks gestaak, maar Islam het steeds in Indië versprei, hoofsaaklik as gevolg van die invloed van Arabiese handelaars langs die westelike kus.
In die negende eeu vind 'n driepartystryd plaas om beheer oor Noord -Indië, onder die Pratihara -ryk, die Pala -ryk en die Rashtrakuta -ryk. Sommige van die belangrike state wat in hierdie tyd in Indië ontstaan ​​het, sluit in die Bahmani -sultanaat en die Vijayanagara -ryk.
Post-klassieke dinastieë in Suid-Indië het dié van die Chalukyas, die Hoysalas, die Cholas, die Islamitiese Mughals, die Marathas en die Mysores ingesluit. Wetenskap, ingenieurswese, kuns, letterkunde, sterrekunde en filosofie floreer onder die beskerming van hierdie konings. [ aanhaling nodig ]
Na 'n tydperk van relatiewe onenigheid is China in 581 herenig deur die Sui -dinastie [ aanhaling nodig ] en onder die opvolgende Tang -dinastie (618–907) het China 'n goue era ingegaan.  Die Tang -ryk het meegeding met die Tibetaanse Ryk (618–842) om die beheer van gebiede in die binneste en Sentraal -Asië.  Die Tang -dinastie het egter uiteindelik gesplinter, en na 'n halfeeu se onrus het die Song -dinastie China herenig, [ aanhaling nodig ] toe dit volgens William McNeill die "rykste, vaardigste en bevolkte land op aarde was".  Druk van nomadiese ryke in die noorde word toenemend dringender.Teen 1142 was Noord -China in die Jin -Song -oorloë vir die Jurchens verlore, en die Mongoolse Ryk  het in 1279 die hele China verower, saam met byna die helfte van die landmassa van Eurasië. Na ongeveer 'n eeu van die heerskappy van die Mongoolse Yuan -dinastie, het die etniese Chinese weer beheer geneem met die stigting van die Ming -dinastie (1368).
In Japan was die imperiale geslag teen hierdie tyd gevestig, en gedurende die Asuka -periode (538–710) het die Yamato -provinsie ontwikkel tot 'n duidelik gesentraliseerde staat.  Boeddhisme is ingevoer, en daar is klem gelê op die aanvaarding van elemente van die Chinese kultuur en Confucianisme. Die Nara -tydperk van die 8ste eeu  was die opkoms van 'n sterk Japannese staat en word dikwels as 'n goue era uitgebeeld. [ aanhaling nodig ] Gedurende hierdie tydperk het die keiserlike regering groot openbare werke onderneem, insluitend regeringskantore, tempels, paaie en besproeiingstelsels. [ aanhaling nodig ] Die Heian -tydperk (794 tot 1185) het die hoogtepunt van keiserlike mag beleef, gevolg deur die opkoms van gemilitariseerde stamme en die begin van Japannese feodalisme. Die feodale tydperk van die Japannese geskiedenis, oorheers deur magtige streekheren (daimyōs) en die militêre heerskappy van krygshere (skutwapens) soos die Ashikaga -shogunaat en Tokugawa -shogunaat, gestrek van 1185 tot 1868. Die keiser het gebly, maar meestal as 'n boegbeeld, en die mag van handelaars was swak.
Post -klassieke Korea het die einde van die Three Kingdoms -era beleef, die drie koninkryke was Goguryeo, Baekje en Silla. Silla verower Baekje in 660, en Goguryeo in 668,  wat die begin van die Noord -Suid -state tydperk (남북 국 시대), met Unified Silla in die suide en Balhae, 'n opvolgerstaat van Goguryeo, in die noorde.  In 892 nC het hierdie reëling teruggekeer na die Later Drie Koninkryke, met Goguryeo (destyds Taebong genoem en uiteindelik Goryeo genoem) wat as oorheersend na vore gekom het en die hele skiereiland teen 936 verenig het.  Die stigting van die Goryeo -dinastie regeer tot 1392, slaag deur die Joseon -dinastie, wat ongeveer 500 jaar lank regeer het.
Die begin van die Middeleeue in Suidoos -Asië het die koninkryk Funan (550 nC) tot die Chenla -ryk laat val, wat daarna deur die Khmer -ryk (802 nC) vervang is. Die hoofstad van die Khmer -mense, Angkor, was voor die industriële era die grootste stad ter wêreld en het meer as duisend tempels bevat, waarvan Angkor Wat die bekendste was.
Die Sukhothai (1238 CE) en Ayutthaya (1351 CE) koninkryke was groot magte van die Thaise mense, wat beïnvloed is deur die Khmer.
Vanaf die 9de eeu het die heidense koninkryk bekend geword in die moderne Myanmar. Die ineenstorting het politieke versplintering tot gevolg gehad wat geëindig het met die opkoms van die Toungoo -ryk in die 16de eeu.
Ander noemenswaardige koninkryke van die tydperk sluit in die Srivijayan -ryk en die Lavo -koninkryk (wat albei in die 7de eeu bekend geword het), die Champa en die Hariphunchai (albei ongeveer 750), die ệi Việt (968), Lan Na (13de eeu), Majapahit (1293), Lan Xang (1354) en die Koninkryk Ava (1364).
Hierdie tydperk het die verspreiding van Islam na die huidige Indonesië (begin in die 13de eeu) en die opkoms van die Maleise state, waaronder die Malakka Sultanaat en die Bruneiaanse Ryk, plaasgevind.
In die Filippyne het gedurende hierdie tydperk verskeie polities ontstaan, waaronder die Rajahnate van Maynila, die Rajahnate van Cebu, die Rajahnate van Butuan.
In die gebied van Oseanië is die Tuʻi Tonga -ryk in die 10de eeu nC gestig en uitgebrei tussen 1200 en 1500. Tongaanse kultuur, taal en hegemonie het gedurende hierdie tydperk wyd versprei oor die hele Oos -Melanesië, Mikronesië en Sentraal -Polinesië,  Oos -Uvea, Rotuma, Futuna, Samoa en Niue, asook spesifieke eilande en dele van Mikronesië (Kiribati, Pohnpei en diverse uitskieters), Vanuatu en Nieu -Caledonië (spesifiek die lojaliteitseilande, met die hoofeiland hoofsaaklik bevolk deur die Melanesiese Kanak -mense en hul kulture). 
In die noorde van Australië is daar bewyse dat sommige inheemse bevolkings gereeld met Makassan -vissers uit Indonesië handel gedryf het voor die aankoms van Europeërs.  
Omtrent dieselfde tyd het 'n kragtige thalassokrasie in Oos -Polinesië verskyn, gesentreer rondom die Society Islands, spesifiek op die heilige Taputapuatea marae, wat Oos -Polinesiese koloniste lok van plekke so ver as Hawaii, Nieu -Seeland (Aotearoa) en die Tuamotu Eilande om politieke, geestelike en ekonomiese redes, tot die onverklaarbare ineenstorting van gereelde langafstandreise in die Oos-Stille Oseaan 'n paar eeue voordat die Europeërs die gebied begin verken het.
Inheemse geskrewe rekords uit hierdie tydperk bestaan ​​feitlik nie, want dit lyk asof alle eilandbewoners van die Stille Oseaan, met die moontlike uitsondering van die raaiselagtige Rapa Nui en hul tans onontcijferbare Rongorongo -skrif, geen skryfstelsels van enige aard gehad het tot na hul bekendstelling deur Europese koloniste nie. Sommige inheemse voorgeskiedenisse kan egter geskat en akademies gerekonstrueer word deur noukeurige, oordeelkundige ontleding van inheemse mondelinge tradisies, koloniale etnografie, argeologie, fisiese antropologie en taalwetenskaplike navorsing.
In Noord-Amerika het hierdie tydperk die opkoms van die Mississippiese kultuur in die hedendaagse Verenigde State c. 800 nC, gekenmerk deur die uitgebreide 12de-eeuse stedelike kompleks in Cahokia. Die Ancestral Puebloans en hul voorgangers (9de - 13de eeu) het uitgebreide permanente nedersettings gebou, insluitend klipstrukture wat tot die 19de eeu die grootste geboue in Noord -Amerika sou bly. 
In Meso -Amerika het die Teotihuacan -beskawing geval en die klassieke Maya -ineenstorting het plaasgevind. Die Aztec -ryk het in die 14de en 15de eeu 'n groot deel van Meso -Amerika oorheers.
In Suid -Amerika het die Inca in die 14de en 15de eeu ontstaan. Die Inca-ryk van Tawantinsuyu, met sy hoofstad in Cusco, strek oor die hele Andes, wat dit die mees uitgebreide pre-Columbiaanse beskawing maak. Die Inca was welvarend en gevorderd, bekend vir 'n uitstekende padstelsel en ongeëwenaarde messelwerk.
In die lineêre, globale, historiografiese benadering, moderne geskiedenis (die "moderne tydperk", die "moderne era", "moderne tye") is die geskiedenis van die periode na die post-klassieke geskiedenis (in Europa bekend as die "Middeleeue"), wat strek van ongeveer 1500 tot hede. 'Kontemporêre geskiedenis' bevat gebeure van ongeveer 1945 tot hede. (Die definisies van beide terme, "moderne geskiedenis" en "kontemporêre geskiedenis", het mettertyd verander namate meer geskiedenis plaasgevind het, en so ook hul begindatums.)   Moderne geskiedenis kan verder opgedeel word in tydperke:
Die vroeë moderne tydperk begin omstreeks 1500 en eindig omstreeks 1815. Opvallende historiese mylpale sluit in die voortgesette Europese Renaissance (waarvan die begin tussen 1200 en 1401 gedateer is), die era van verkenning, die Islamitiese kruitryke, die Protestantse Hervorming,  [ 124] en die Amerikaanse Revolusie. Met die Wetenskaplike Revolusie is nuwe inligting oor die wêreld ontdek deur middel van empiriese waarneming  en die wetenskaplike metode, in teenstelling met die vroeëre klem op rede en 'aangebore kennis'. Die wetenskaplike rewolusie het stukrag gekry van Johannes Gutenberg se bekendstelling aan Europa van drukwerk met behulp van roerende tipe en van die uitvinding van die teleskoop en mikroskoop. Globalisering is aangevuur deur internasionale handel en kolonisasie.
Die laat-moderne tydperk het iewers omstreeks 1750–1815 begin, toe Europa die Industriële Revolusie en die militêr-politieke onstuimigheid van die Franse Revolusie en die Napoleontiese Oorloë beleef het, gevolg deur die Pax Britannica. Die laat -moderne tydperk duur voort tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in 1945, of tot die hede. Ander noemenswaardige historiese mylpale sluit in die Groot Divergensie en die Russiese Revolusie. ('n tydperk ook genoem Pax Americana in geopolitiek) bevat historiese gebeure uit ongeveer 1945 wat nou relevant is vir die huidige tyd. Belangrike ontwikkelings sluit in die Koue Oorlog, voortdurende warm oorloë en volmagoorloë, die Jet Age, die DNA -rewolusie, die Green Revolution, [b] kunsmatige satelliete en globale posisioneringstelsels (GPS), die ontwikkeling van die supranasionale Europese Unie, die Information Age, vinnige ekonomiese ontwikkeling in Indië en China, toenemende terrorisme en 'n ontsaglike verskeidenheid wêreldwye ekologiese krisisse wat gelei word deur die dreigende eksistensiële bedreiging van weghol -aardverwarming.
Die kenmerkende eienskappe van die moderne era het hoofsaaklik in Europa ontwikkel, en daarom word verskillende periodisasies soms op ander dele van die wêreld toegepas. As die Europese tydperke wêreldwyd gebruik word, is dit dikwels in die konteks van kontak met die Europese kultuur in die ontdekkingstydperk. 
In die geesteswetenskappe en sosiale wetenskappe staan ​​die norme, houdings en praktyke wat gedurende die moderne tydperk ontstaan ​​het, bekend as moderniteit. Die ooreenstemmende terme vir die kultuur na die Tweede Wêreldoorlog is postmoderniteit of laatmoderniteit.
Die "Vroeë Moderne Tydperk" [c] was die tydperk tussen die Middeleeue en die Industriële Revolusie - ongeveer 1500 tot 1800.  Die Vroeë Moderne tydperk word gekenmerk deur die opkoms van die wetenskap, en deur toenemend vinniger tegnologiese vooruitgang, gesekulariseerde burgerlikes politiek en die volkstaat. Kapitalistiese ekonomieë het begin toeneem, aanvanklik in Noord -Italiaanse republieke soos Genua. Die vroegmoderne tydperk het die opkoms en oorheersing van die mercantilistiese ekonomiese teorie beleef, en die agteruitgang en uiteindelike verdwyning, in groot dele van die Europese sfeer, van feodalisme, diensbaarheid en die mag van die Katolieke Kerk. Die tydperk het die Protestantse Hervorming, die rampspoedige Dertigjarige Oorlog, die era van verkenning, Europese koloniale uitbreiding, die hoogtepunt van Europese heksejag, die wetenskaplike revolusie en die tyd van die Verligting ingesluit. [d]
Die Renaissance van Europa - die "wedergeboorte" van die klassieke kultuur, begin in die 14de eeu en strek tot in die 16de - behels die herontdekking van die klassieke wêreld se kulturele, wetenskaplike en tegnologiese prestasies en die ekonomiese en sosiale opkoms van Europa.
Die Renaissance het 'n kultuur van nuuskierigheid veroorsaak wat uiteindelik tot Humanisme  en die Wetenskaplike Revolusie gelei het. 
Hierdie tydperk, waarin sosiale en politieke omwentelinge en revolusies in baie intellektuele strewes plaasgevind het, word ook gevier vir sy artistieke ontwikkelinge en die bereiking van polimate soos Leonardo da Vinci en Michelangelo, wat die term "Renaissance -mens" geïnspireer het.
Gedurende hierdie tydperk het Europese moondhede die grootste deel van die wêreld oorheers. Alhoewel die mees ontwikkelde streke van die Europese klassieke beskawing meer verstedelik was as enige ander streek ter wêreld, het die Europese beskawing 'n lang tydperk van geleidelike agteruitgang en ineenstorting ondergaan. Tydens die vroeë moderne tydperk kon Europa sy oorheersing herwin, maar historici debatteer steeds oor die oorsake.
Die sukses van Europa in hierdie tydperk staan ​​in teenstelling met ander streke. Een van die mees gevorderde beskawings van die Middeleeue was byvoorbeeld China. Dit het teen 1000 nC 'n gevorderde monetêre ekonomie ontwikkel. China het 'n gratis boer wat nie meer bestaansboere was nie, en hulle produkte kon verkoop en aktief aan die mark kon deelneem. Volgens Adam Smith, wat in die 18de eeu geskryf is, was China lank reeds een van die rykste, vrugbaarste, besbewerkte, vlytigste, verstedelikste en welvarendste lande ter wêreld. Dit het 'n tegnologiese voordeel gehad en het 'n monopolie op die vervaardiging van gietyster, suierblaas, konstruksie van die hangbrug, drukwerk en die kompas. Dit lyk egter asof dit lankal nie meer vorder nie. Marco Polo, wat China in die 13de eeu besoek het, beskryf sy verbouing, nywerheid en bevolking byna in dieselfde terme as wat reisigers in die 18de eeu sou doen.
Een teorie oor die opkoms van Europa beweer dat die geografie van Europa 'n belangrike rol gespeel het in die sukses daarvan. Die Midde -Ooste, Indië en China is almal omring deur berge en oseane, maar eers verby hierdie buitenste hindernisse is hulle amper plat. Daarteenoor loop die Pireneë, Alpe, Apennyne, Karpate en ander bergreekse deur Europa, en die vasteland word ook deur verskeie seë verdeel. Dit het Europa 'n mate van beskerming teen die gevaar van Sentraal -Asiatiese indringers gebied. Voor die era van vuurwapens was hierdie nomades militêr beter as die landboustate aan die periferie van die Eurasiese kontinent, en toe hulle in die vlaktes van Noord -Indië of in die valleie van China uitbreek, was alles behalwe onstuitbaar. Hierdie invalle was dikwels verwoestend. Die Goue Eeu van Islam is beëindig deur die Mongoolse sak Bagdad in 1258. Indië en China was onderhewig aan periodieke invalle, en Rusland het 'n paar eeue onder die Mongoolse-Tataarse juk deurgebring. Sentraal- en Wes -Europa, logisties meer ver van die hart van Sentraal -Asië, was minder kwesbaar vir hierdie bedreigings.
Aardrykskunde het bygedra tot belangrike geopolitieke verskille. Vir die meeste van hul geskiedenis was China, Indië en die Midde -Ooste elk verenig onder 'n enkele dominante mag wat uitgebrei het totdat dit die omliggende berge en woestyne bereik het. [ aanhaling nodig ] In 1600 het die Ottomaanse Ryk byna die hele Midde -Ooste beheer,  die Ming -dinastie regeer China,   en die Mughal -ryk het heerskappy oor Indië gehad. Daarteenoor was Europa byna altyd verdeel in 'n aantal strydende state. Pan-Europese ryke, met die noemenswaardige uitsondering van die Romeinse Ryk, het geneig om in duie te stort kort nadat hulle ontstaan ​​het. 'N Ander ongetwyfeld belangrike geografiese faktor in die opkoms van Europa was die Middellandse See, wat duisende jare lank as 'n maritieme snelweg gedien het om die uitruil van goedere, mense, idees en uitvindings te bevorder.
Byna al die landboubeskawings is sterk beperk deur hul omgewing. Produktiwiteit het laag gebly, en klimaatsveranderinge het maklik oplewing-en-druk-siklusse veroorsaak wat die beskawings se opkoms en ondergang veroorsaak het. Teen ongeveer 1500 was daar egter 'n kwalitatiewe verandering in die wêreldgeskiedenis. Tegnologiese vooruitgang en die rykdom wat deur handel gegenereer word, het geleidelik 'n verbreding van moontlikhede tot gevolg gehad. 
Baie het ook aangevoer dat die instellings van Europa dit toelaat om uit te brei, dat eiendomsreg en vryemarkekonomie sterker was as elders as gevolg van 'n vryheidsideaal wat eie is aan Europa. In onlangse jare het geleerdes soos Kenneth Pomeranz hierdie siening egter betwis. Die maritieme uitbreiding van Europa was verrassend - gegewe die kontinent se geografie - grotendeels die werk van sy Atlantiese state: Portugal, Spanje, Engeland, Frankryk en Nederland. Aanvanklik was die Portugese en Spaanse Ryk die oorheersende oorwinnaars en bronne van invloed, en hul vereniging het gelei tot die Iberiese Unie, die eerste wêreldryk waarop die "son nooit ondergegaan het" nie. Kort voor lank het die meer noordelike Engelse, Franse en Hollanders die Atlantiese Oseaan begin oorheers. In 'n reeks oorloë wat in die 17de en 18de eeu gevoer is, met 'n hoogtepunt met die Napoleontiese oorloë, het Brittanje die nuwe wêreldmoondheid geword.
Persië het in 1501 onder die heerskappy van die Safavid -ryk gekom, opgevolg deur die Afsharid -ryk in 1736, die Zand -ryk in 1751 en die Qajar -ryk in 1794. Gebiede in die noorde en ooste in Sentraal -Asië is in besit van Oesbeke en Pashtuns. Die Ottomaanse Ryk, nadat hy Konstantinopel in 1453 ingeneem het, het vinnig beheer oor die Midde -Ooste, die Balkan en die grootste deel van Noord -Afrika verkry.
In Afrika het hierdie tydperk 'n agteruitgang in baie beskawings en 'n vooruitgang in ander beleef. Die Swahili -kus het afgeneem nadat dit onder die Portugese Ryk en later die Omani -ryk geval het. In Wes -Afrika val die Songhai -ryk in 1591 op die Marokkane toe hulle met gewere binnedring. Die Bono -staat wat talle Akan -state gebaar het op soek na goud soos Akwamu, Akyem, Fante, Adanse, ens.  Die Suid -Afrikaanse Koninkryk Zimbabwe het plek gemaak vir kleiner koninkryke soos Mutapa, Butua en Rozvi. Ethiopië het gely onder die inval van 1531 van die naburige Moslem Adal Sultanaat, en in 1769 betree die Zemene Mesafint (Age of Princes) waartydens die keiser 'n boegbeeld word en die land deur heersers beheer word, hoewel die koninklike lyn later sou herstel onder keiser Tewodros II . Die Ajuran -sultanaat, in die Horing van Afrika, het in die 17de eeu begin afneem, opgevolg deur die Geledi -sultanaat. Ander beskawings in Afrika het gedurende hierdie tydperk gevorder. Die Oyo -ryk het sy goue era beleef, net soos die koninkryk van Benin. Die Ashanti -ryk het in 1670 aan die bewind gekom in die huidige Ghana. Die Koninkryk Kongo het ook gedurende hierdie tydperk floreer.
In China het die Ming in 1644 ingegee vir die Qing, die laaste Chinese keiserlike dinastie, wat tot 1912 sou heers. Japan het sy periode Azuchi – Momoyama (1568–1603) beleef, gevolg deur die Edo -tydperk (1603–1868). Die Koreaanse Joseon-dinastie (1392–1910) het gedurende hierdie tydperk geheers en die 16de en 17de eeuse invalle uit Japan en China suksesvol afgeweer. Japan en China is gedurende hierdie tydperk aansienlik geraak deur uitgebreide maritieme handel met Europa, veral die Portugese in Japan. Gedurende die Edo -tydperk sou Japan isolasionistiese beleid volg om buitelandse invloede uit die weg te ruim.
Op die Indiese subkontinent sou die Sultanaat van Delhi en die Deccan -sultanate, begin in die 16de eeu, plek maak vir die Mughal -ryk. [ aanhaling nodig ] Vanaf die noordweste sou die Mughal -ryk teen die laat 17de eeu oor die hele subkontinent heers,  behalwe vir die mees suidelike Indiese provinsies, wat onafhanklik sou bly. Teen die Moslem-Mughal-ryk is die Hindoe-Maratha-ryk in 1674 aan die weskus gestig, wat geleidelik grondgebied verkry het-'n meerderheid van die huidige Indië-van die Mughals oor etlike dekades, veral in die Mughal-Maratha-oorloë (1681-1701) . Die Maratha -ryk sou in 1818 onder die beheer van die Britse Oos -Indiese Kompanjie val, met alle voormalige Maratha- en Mughal -gesag wat in 1858 aan die Britse Raj oorgedra word.
In 1511 het die Portugese die Malakka-sultanaat in die huidige Maleisië en Indonesiese Sumatra omvergewerp. Die Portugese het hierdie belangrike handelsgebied (en die waardevolle geassosieerde seestraat) gehou totdat dit in 1641 deur die Nederlanders omvergewerp is. Die Johor -sultanaat, gesentreer op die suidpunt van die Maleise skiereiland, het die dominante handelsmoondheid in die streek geword. Europese kolonisasie het uitgebrei met die Nederlanders in Nederlands -Oos -Indië, die Portugees in Oos -Timor en die Spaanse in die Filippyne. In die 19de eeu sou Europese uitbreiding die hele Suidoos -Asië beïnvloed, met die Britte in Myanmar en Maleisië en die Franse in Indochina. Slegs Thailand sou kolonisering suksesvol weerstaan.
Die Stille Oseaan-eilande van Oseanië sal ook geraak word deur Europese kontak, begin met die seevaart van Ferdinand Magellan, wat in 1521 op die Marianas en ander eilande geland het. Ook die reise (1642–44) van Abel Tasman tot vandag Australië, Nieu -Seeland en nabygeleë eilande, en die reise (1768–1779) van kaptein James Cook, wat die eerste aangetekende Europese kontak met Hawaii gemaak het. Brittanje sou sy eerste kolonie in 1788 op Australië vind.
In Amerika het die Wes -Europese moondhede die nuut ontdekte vastelande sterk gekoloniseer, die inheemse bevolking grootliks verplaas en die gevorderde beskawings van die Asteke en die Inkas vernietig. Spanje, Portugal, Brittanje en Frankryk het almal uitgebreide territoriale aansprake gemaak en grootskaalse skikking onderneem, waaronder die invoer van 'n groot aantal Afrika-slawe. Portugal het Brasilië geëis. Spanje het die res van Suid -Amerika, Meso -Amerika en die suide van Noord -Amerika geëis. Brittanje het die ooskus van Noord -Amerika gekoloniseer, en Frankryk het die sentrale gebied van Noord -Amerika gekoloniseer. Rusland het die noordwestelike kus van Noord-Amerika binnegeval, met 'n eerste kolonie in die huidige Alaska in 1784, en die buitepos van Fort Ross in die huidige Kalifornië in 1812.  In 1762, te midde van die sewe jaar 'Oorlog het Frankryk die meeste van sy Noord -Amerikaanse aansprake in die geheim aan Spanje afgestaan ​​in die Verdrag van Fontainebleau. Dertien van die Britse kolonies verklaar onafhanklikheid as die Verenigde State van Amerika in 1776, bekragtig deur die Verdrag van Parys in 1783, wat die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog beëindig het. Napoleon Bonaparte het Frankryk se eise in die Napoleontiese oorloë in 1800 teruggekry, maar het dit in 1803 aan die Verenigde State verkoop as die Louisiana -aankoop.
In Rusland is Ivan die Verskriklike in 1547 as die eerste tsaar van Rusland gekroon, en deur die Turkse khanate in die ooste te annekseer, het Rusland in 'n streeksmoondheid verander. Die lande in Wes -Europa, terwyl hulle geweldig uitgebrei het deur tegnologiese vooruitgang en koloniale verowering, het ekonomies en militêr in 'n toestand van byna konstante oorlog met mekaar meegeding. Dikwels het die oorloë 'n godsdienstige dimensie gehad, óf Katoliek teenoor Protestant, óf (hoofsaaklik in Oos -Europa) Christen versus Moslem. Spesiale oorloë sluit in die dertigjarige oorlog, die Spaanse opvolgingsoorlog, die sewejarige oorlog en die Franse rewolusionêre oorloë. Napoleon het in 1799 aan bewind gekom in Frankryk, 'n gebeurtenis wat die Napoleontiese oorloë van die vroeë 19de eeu voorspel het.
Laat moderne tydperk
Die Wetenskaplike Revolusie het die mens se begrip van die wêreld verander en gelei tot die Industriële Revolusie, 'n groot transformasie van die wêreld se ekonomieë. Die wetenskaplike revolusie in die 17de eeu het min onmiddellike effek op industriële tegnologie gehad, eers in die tweede helfte van die 18de eeu het wetenskaplike vooruitgang aansienlik toegepas op praktiese uitvindings. Die Industriële Revolusie begin in Groot -Brittanje en gebruik nuwe produksiemetodes - die fabriek, massaproduksie en meganisasie - om 'n wye verskeidenheid goedere vinniger te vervaardig en minder arbeid te gebruik as wat voorheen benodig is. Die era van verligting het ook gelei tot die begin van die moderne demokrasie in die laat-18de eeu Amerikaanse en Franse revolusies. Demokrasie en republikanisme sou groei om 'n diepgaande uitwerking op wêreldgebeure en lewensgehalte te hê.
Nadat die Europeërs invloed en beheer oor die Amerikas verkry het, het keiserlike aktiwiteite na die lande Asië en Oseanië gegaan. In die 19de eeu het die Europese state sosiale en tegnologiese voordeel bo Oosterse lande gehad. [ aanhaling nodig ] Brittanje het beheer verkry oor die Indiese subkontinent, Egipte en die Maleise Skiereiland wat die Franse Indochina ingeneem het terwyl die Nederlanders hul beheer oor die Nederlands -Oos -Indië versterk het. Die Britte het ook Australië, Nieu -Seeland en Suid -Afrika gekoloniseer met 'n groot aantal Britse koloniste wat na hierdie kolonies emigreer. Rusland het groot voor-landbougebiede van Siberië gekoloniseer. Aan die einde van die 19de eeu het die Europese moondhede die oorblywende gebiede van Afrika verdeel. Binne Europa het ekonomiese en militêre uitdagings 'n stelsel van nasiestate geskep, en etnolinguistiese groeperings het hulself as kenmerkende nasies begin identifiseer met strewe na kulturele en politieke outonomie. Hierdie nasionalisme sou in die 20ste eeu vir mense regoor die wêreld belangrik word.
Tydens die Tweede Industriële Revolusie het die wêreldekonomie afhanklik geword van steenkool as brandstof, aangesien nuwe vervoermetodes, soos spoorweë en stoomskepe, die wêreld effektief gekrimp het. Intussen het industriële besoedeling en omgewingsskade, sedert die ontdekking van die brand en die begin van die beskawing, drasties versnel.
Die voordele wat Europa teen die middel van die 18de eeu ontwikkel het, was twee: 'n entrepreneurskultuur  en die rykdom wat die Atlantiese handel (insluitend die Afrikaanse slawehandel) genereer. Teen die laat 16de eeu was silwer uit die Amerikas verantwoordelik vir die rykdom van die Spaanse ryk. [ aanhaling nodig ] Die winste van die slawehandel en van Wes -Indiese plantasies beloop ten tyde van die Industriële Revolusie 5% van die Britse ekonomie.  Terwyl sommige historici tot die gevolgtrekking kom dat arbeidsproduktiwiteit in die mees ontwikkelde streke van China in 1750 nog steeds gelyk was aan dié van die Europese Atlantiese ekonomie,  is ander historici, soos Angus Maddison, van mening dat die produktiwiteit per capita van Wes -Europa het teen die laat Middeleeue dié van alle ander streke oortref. 
Die 20ste eeu begin met Europa op 'n hoogtepunt van rykdom en mag, en met 'n groot deel van die wêreld onder sy direkte koloniale beheer of sy indirekte oorheersing. 'N Groot deel van die res van die wêreld is beïnvloed deur baie Europese lande: die Verenigde State en Japan.
Namate die eeu ontvou, is die wêreldwye stelsel wat oorheers word deur mededingende magte egter onder groot druk onderworpe en uiteindelik toegegee aan 'n meer vloeibare struktuur van onafhanklike nasies wat op Westerse modelle georganiseer is.
Hierdie transformasie is gekataliseer deur oorloë van ongeëwenaarde omvang en verwoesting. Die Eerste Wêreldoorlog het gelei tot die ineenstorting van vier ryke-Oostenryk-Hongarye, die Duitse Ryk, die Ottomaanse Ryk en die Russiese Ryk-en het Groot-Brittanje en Frankryk verswak.
In die nadraai van die oorlog het magtige ideologieë prominent geword. Die Russiese rewolusie van 1917 het die eerste kommunistiese staat geskep, terwyl in die 1920's en 1930's militaristiese fascistiese diktatoria beheer gekry het in Italië, Duitsland, Spanje en elders.
Voortgesette nasionale wedywerings, vererger deur die ekonomiese onrus van die Groot Depressie, het gehelp om die Tweede Wêreldoorlog te versnel. Die militaristiese diktature van Europa en Japan het 'n uiteindelik gedoemde koers van imperialistiese ekspansionisme gevolg, waardeur Nazi -Duitsland (Duitsland onder Adolf Hitler) die volksmoord van ses miljoen Jode tydens die Holocaust georkestreer het, terwyl Imperial Japan miljoene Chinese vermoor het.
Die nederlaag van die asmoondhede van die Tweede Wêreldoorlog het die weg gebaan vir die vordering van kommunisme na Sentraal -Europa, Joego -Slawië, Bulgarye, Roemenië, Albanië, China, Noord -Viëtnam en Noord -Korea.
Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1945 geëindig het, is die Verenigde Nasies gestig in die hoop om toekomstige oorloë te voorkom,  aangesien die Volkebond gevorm is na die Eerste Wêreldoorlog.  Die oorlog het twee lande, die Verenigde State, verlaat en die Sowjetunie, met die belangrikste bevoegdheid om internasionale aangeleenthede te beïnvloed.  Elkeen was agterdogtig teenoor die ander en was bang vir 'n wêreldwye verspreiding van die ander se onderskeidelik kapitalistiese en kommunistiese, polities-ekonomiese model. Dit het gelei tot die Koue Oorlog, 'n vyf-en-veertig jaar lange stand-up en wapenwedloop tussen die Verenigde State en sy bondgenote, aan die een kant, en die Sowjetunie en sy bondgenote aan die ander kant. 
Met die ontwikkeling van kernwapens tydens die Tweede Wêreldoorlog, en met die daaropvolgende verspreiding daarvan, word die hele mensdom bedreig deur 'n kernoorlog tussen die twee supermoondhede, soos blyk uit baie voorvalle, veral die Kubaanse missielkrisis in Oktober 1962. Aangesien hierdie oorlog as onprakties beskou word, het die supermoondhede in plaas daarvan volmagoorloë gevoer in nie-kernwapende derde wêreldlande  
In China het Mao Zedong hervormings vir industrialisering en kollektivisering geïmplementeer as deel van die Groot Sprong vorentoe (1958–1962), wat gelei het tot hongersnood (1959–1961) van tienduisende mense.
Tussen 1969 en 1972, as deel van die Koue Oorlog -ruimtewedloop, het twaalf mans op die maan geland en veilig na die aarde teruggekeer. [e]
Die Koue Oorlog eindig vreedsaam in 1991 na die Pan-Europese piekniek, die daaropvolgende val van die ystergordyn en die Berlynse muur en die ineenstorting van die Oosblok en die Warskou-verdrag. Die Sowjetunie het uitmekaar geval, deels weens sy onvermoë om ekonomies met die Verenigde State en Wes -Europa mee te ding. Die Verenigde State het egter ook tekens van gly in sy geopolitieke invloed begin toon,  [f] selfs al het sy private sektor, wat nou minder belemmer word deur die aansprake van die openbare sektor, toenemend privaat voordeel gesoek vir die vooroordeel van die publiek wese. [g] [h] [i]
In die vroeë naoorlogse dekades het die kolonies in Asië en Afrika van die Belgiese, Britse, Nederlandse, Franse en ander Wes -Europese ryke hul formele onafhanklikheid verkry.  Hierdie nuut onafhanklike lande het egter dikwels voor uitdagings te staan ​​gekom in die vorm van neokolonialisme, sosiopolitieke wanorde, armoede, ongeletterdheid en endemiese tropiese siektes.  [j] [k]
Die meeste Wes-Europese en Sentraal-Europese lande vorm geleidelik 'n politieke en ekonomiese gemeenskap, die Europese Unie, wat ooswaarts uitgebrei het om voormalige Sowjet-satellietlande in te sluit.    Die doeltreffendheid van die Europese Unie word benadeel deur die onvolwassenheid van sy gemeenskaplike ekonomiese en politieke instellings, [l] ietwat vergelykbaar met die ontoereikendheid van die Amerikaanse instellings ingevolge die Konfederasie voor die aanvaarding van die VSA Grondwet wat in 1789 in werking getree het. Asiatiese, Afrika en Suid -Amerikaanse lande het die voorbeeld gevolg en het voorlopige stappe gedoen om hul eie onderskeie kontinentale verenigings te stig.
Die voorbereidings vir die Koue Oorlog om 'n derde wêreldoorlog af te skrik of te beveg, het die vordering in tegnologie versnel wat, hoewel dit voor die Tweede Wêreldoorlog gekonseptualiseer is, geïmplementeer is vir die nood van die oorlog, soos vliegtuie, vuurpyle en elektroniese rekenaars. In die dekades na die Tweede Wêreldoorlog het hierdie vordering gelei tot vliegtuigreise, kunsmatige satelliete met ontelbare toepassings, waaronder globale posisioneringstelsels (GPS) en die internet - uitvindings wat 'n omwenteling in die beweging van mense, idees en inligting veroorsaak het.
Alle wetenskaplike en tegnologiese vooruitgang in die tweede helfte van die 20ste eeu vereis egter nie 'n aanvanklike militêre stukrag nie. In daardie tydperk was daar ook baanbrekende ontwikkelings soos die ontdekking van die struktuur van DNA,  die gevolglike volgorde van die menslike genoom, die wêreldwye uitroeiing van pokke, die ontdekking van plaattektoniek, bemande en onbemande verkenning van die ruimte en van voorheen ontoeganklike dele van die aarde en fundamentele ontdekkings in fisika -verskynsels wat wissel van die kleinste entiteite (deeltjiefisika) tot die grootste entiteit (fisiese kosmologie).
Die 21ste eeu word gekenmerk deur 'n groeiende ekonomiese globalisering en integrasie, met 'n groter risiko vir onderling verbonde ekonomieë, soos getoon deur die Groot Resessie van die laat 2000's en vroeë 2010's.  Hierdie tydperk het ook die uitbreiding van kommunikasie met selfone en die internet veroorsaak, wat fundamentele maatskaplike veranderinge in die sakewêreld, politiek en individue se persoonlike lewens veroorsaak het.
Wêreldwye mededinging om hulpbronne het toegeneem weens die groeiende bevolking en industrialisasie, veral in Indië, China en Brasilië. Die verhoogde eise dra by tot groter agteruitgang van die omgewing en tot aardverwarming.
Internasionale spanning is verhoog in verband met die pogings van sommige kernbewapende state om Noord-Korea te dwing om sy kernwapens op te gee en om te keer dat Iran kernwapens ontwikkel. 
In 2020 het die COVID-19-pandemie die eerste pandemie in die 21ste eeu geword wat die wêreldwye handel aansienlik ontwrig en resessies in die wêreldekonomie veroorsaak het.