In dié verligte dae waar Islam die bête noire van regses die wêreld oor geword het, is dit belangrik om in Die vlammende fez iets op die planke te hê wat die Kaapse Maleierkultuur as onderwerp het. Die merkwaardige werk van die Afrikaanse skrywer, digter en akademikus I.D. du Plessis, wat in die vroeë dekades van die twintigste eeu dié gemeenskap se vertroue gewen en ’n eksponent van hul kultuur geword het, vorm die basis van die produksie.
Van Niekerk is ’n heuningsoete voordraer in bekende gedigte soos “Vreemde liefde” en “Karnaval”. Die vyfstuks van Adams, Daniels, Naidoo, Flanders en Saal is ewe tuis as sangers en as akteurs. ’n Geanimeerde Besselsen en sy orkes sorg vir ’n paar heerlik moderne nommers tussen die meer tradisionele werke. Dis egter die tradisionele sanggroep wat, met grepe uit ’n tipiese Maleierkoorkompetisie, die grootste – en ’n welverdiende – applous amper teen die einde ontlok het.
’n Mens kom diep onder die indruk dat die Bo-Kaap soveel meer is as net ’n toerismekommoditeit van mooi gekleurde huisies en dat die kultuur verder reik as ’n optog met Tweede Nuwejaar. Juis in daardie tyd van politieke ontmagtiging was die enigste werklike vryheid dié van geloof.
Die vlammende fez oorrompel jou met sjarme. Dis so Kaaps soos winterreën of ’n wolkkombers oor Tafelberg.