Wat oorbly, is ’n kaal kus. Die treurige geloei van die laatsomerwind verby die jetty en deur die stoep van die verlate strandkafee. En ek.
By die see gekom, het ek ’n oomblik diep stil gaan staan, ver uitgekyk oor die grysblou water waar die laaste strale van die laatmiddagson die kruine van die branders met blas verfspatsels streel.
Ek was klaarblyklik nie heeltemal alleen op Devil’s Point nie. Ek het my plakkies uitgeskop langs ’n lae bossie waar ek hulle met die terugkom weer sou kon kry, en aangestryk in die teenoorgestelde rigting as die ry kaalvoetspore.
Ek sien haar op ’n afstand. Die hond is ’n vriendelike bruin-en-swart borderkollie wat stertswaaiend al om haar dans en opgewonde die vlak brandertjies inhardloop elke keer wanneer sy ’n klippie gooi.
Sy is behendig met die plat klippies; hulle bons elke keer minstens vyf of ses maal op die water. ’n Ou seestapper. En ’n mooi vrou, met lang hare, byna die kleur van haar hond.
Sy is steeds kaalvoet met ’n bont hippieagtige romp en iets wat op ’n afstand lyk soos houtkrale om haar nek. ’n Vry gees. Sy waai toe sy my sien, maar maak nie aanstaltes om ’n geselsie aan te knoop nie.
Dié aand, terwyl die ontydige somerreën saggies uitsak op my sinkdak en riviertjies vorm teen my ruite af, pak ek ’n klein vuurtjie in die binnebraaiplek, braai vir my twee tjoppies en eet dit sommer daar aan die kombuistafel. ’n Glasie rooiwyn voltooi die prentjie.
Ek kou stadig, sluk die braaivleis stadig af en spoel elke hap af met ’n slukkie wyn. Dit smaak na niks. Maar in die lig van die kers wat ek aangesteek en op die houttafel voor my neergesit het, glinster die wyn in die glas. Soos bloed.
Dis tyd om ander mense in die gesig te kyk, al is dit net die tannie agter die kasregister van die strandkafee.
Ek kom haar weer teë, van alle plekke juis in die kafee langs die winkel. Ek sit met ’n koppie koffie en die oggendkoerant voor my uitgesprei toe sy ingestap kom, windverwaaid en asemrowend, met ’n vars blos op haar wange. Die hond is by haar. By die ingang na die kafee buk sy en maak hom aan ’n leiband vas soos die reëls vereis.
Eers toe sy gaan sit aan ’n tafel sowat 2 m weg, sien sy my raak. Daar is nie wegkomkans nie. Ons sal moet gesels. Tot my verbasing ken sy my.
“Jy sal my dalk nie onthou nie. Ek was nog op skool toe jy laas hier was. Ons was net met vakansies hier. Nou is ek terug. Ek het . . . ”
Ek vermy meteens haar oë, buk af en kyk na haar hond. Ek steek my hand uit na die vriendelike gesig met die spits neus en die uitasem tong. Die bruin oë vonkel van plesier toe ek my hande deur die dier se hare streel.
Ek staan op, sluk my laaste bietjie koffie af, skuif die koerant met al die slegte nuus van moord en doodslag eenkant toe, en volg die skraal vrou en haar hond. Af by die trap tot in die grondpad. Links by ’n volgende hekkie in.
Ons moet buk vir die lae takke van ’n oorhangende boom. Haar ateljee staan oop. Anders as die deur van my huis, wat ek elke keer stewig toegrendel, selfs wanneer ek net om die blok stap.
Dan skud sy haar lang hare van haar voorkop weg en vra met ’n ernstige glimlag: “Sal daar bene wees vir Rufus?”