Vir etlike weke is elke poot individueel opgetel, ontsmet, met die grootste omsigtigheid verbind en ten einde laaste, van my ou sokkies oor elke poot getrek en met maskeerband bo vasgedraai, ‘n proses wat ongeveer twee ure geduur het. Snags kon ‘n mens sy pyn tjankies hoor. Dan het ek opgestaan en by hom gaan sit. Trane het my oë gevul by die aanskoue van sy pyn en lyding. Die slegte reuk van gebrande pote en inflamasie het deur die huis gehang – ‘n soort van ‘n doodsvonnis.
Nou na 4 maande kan hy al weer ‘n bietjie hardloop (stadig) en saam met jou stap. Die toonnaels het in die vier maande lank uitgegroei. Alhoewel dit geknip is, is dit steeds te lank en breek by die tone af. ‘n Pynlike proses met die gepaardgaande inflamasie en die nodige behandeling.
Carel, jy praat nou van 'n onderwerp wat my bitter naby aan die hart lê, ek weet hoe jy voel, dit kan nie beskryf word nie, die keuse in jou hande, die gevolge van jou besluit en die hartseer of vreugde of gemoedsrus of wonder wat daarmee gepaard gaan. Ek doen welwillendheidswerk vir 'n diereorganisasie, ek word gereeld voor die keuse geplaas en al is dit vreemde diere raak ek aan elkeen geheg, ek kan nie almal red nie al wil ek met my hele hart, vra vir Fanus en Vicky, hul sal jou sê hoe is ek oor diere, dit is my grootste passie in die lewe om diere te help, maar wat staan jou te doen as jy nêrens heenkome het vir elke dier wat agterlaat is nie, ek kan nie almal op straat los nie, ek kan hulle nie almal Spca toe vat nie, ek kan nie altyd goeie eienaars kry nie so ja, so hartseer as wat dit is vir my het ek diere wat ek moet 'n genadedood laat gee, ek is by hul in hul laaste oomblikke, ek dra hul lykies met trane in my oë op albei hande kar toe, ek dra hul in my hande al die pad koolkamer toe en ek wens hul 'n beter lewe toe as die lyding wat hul tot dusver ervaar het. As mens elke dag met dit werk, is did skokkend hoe mense hul diere afskeep en daai diere kyk op na ons om te help, soms kan ek, soms kan ek nie.
hier is ek saam met die liefdevolste chau reun wat agterlaat is, ek is dringend opsoek na 'n goeie eienaar maar niemand is bereid om R600.00 uit te haal vir hom nie, ek is selfs bereid om deel van die prys te betaal net sodat Seun 'n kans op 'n goeie lewe kan hê, intussen hardloop sy tyd uit, dit breek my hart elke keer wat ek 'n dier nie kan red nie. ek moes hom laat uitsit maar ek het gevra vir tyd om te kyk of ek nie 'n eienaar kan kry nie, elke dag hoop en wag hy vir iemand, elke dag bid ek vir 'n eienaar anders gaan ek binnekort by hom moet staan wanneer hy sy laaste asem gaan uitblaas.
Die volgende foto’s toon Boela se agterpote twee maande nadat hulle in die vuur gebrand is. Die onderste foto toon die linker agterpoot. Die rooi, rou vleis is nog duidelik sigbaar. Die pote is hier “lug” gegee om genesing te bespoedig. ‘n Probleem wat ondervind was, was dat Boela sy pote bly lek het. Enige ontsmettingsmiddels is afgelek. Tussen die tone is met behulp van ‘n onderhuidse spuit die ontsmettings stadig ingespuit. Die oortollige ontsmettingsmiddel is onder die pote in ‘n vleklose staalbakkie opgevang vir hergebruik. Die geel kleur op die hare van die poot is dié van die ontsmettingsmiddel.
Om die wonde skoon te maak is Medisinale Peroksied gebruik. Werk uitstekend vir mens en dier en brand nie soos Merthiolate nie. Burnshield is uitstekend vir brandwonde – het dit op Boela se pote probeer. “Koel” die wonde af en verlig die pyn. “Acriflavine in Glycerin” is ‘n goeie antiseptiese middel vir diere. Gaas deppers (100mm X 100mm) is in dié middel gedoop en saggies om elke individuele poot saam met watte met ‘n rekverband vasgedraai. ‘n Sokkie is daarna oor die verbande getrek en met maskeerband bo vasgedraai. Dit het tot gevolg dat Boela kon loop, sy dinge doen en in die buitelig kom. Wanneer die wonde genees jeuk dit. Die sokkies het gehelp dat die verbande nie afgebyt word nie. Hierdie proses van die wonde was, ontsmet en verbind is twee maal per dag herhaal.