Ons het paaie tot by ons huise … ons is beskaafd (soort van). Dis net ons strande wat baie versigtig weggesteek word.
Wel. om jou verbeelding aan te wakker – die see se gedruis is baie waarneembaar in daardie stegie. Soos jy weet, is die treinspoor aan die onderkant en die see klink net soos die trein wat aangerol kom. In die begin kon ons die klanke nie lekker onderskei nie en het elke keer omgedraai en teruggenael, hopende om die trein te sien 😀 Met al die bome en bosse hier rond, hoor ons altyd die trein se fluit, maar kan ons hom nie sien tensy hy oor die rivierbrug ry nie.
Comrades 😀 ? Neeeee. Omdat die strande so vuil is, het ons so ‘n paar dae gelede met die treinspoor langs oor die Mtwalumerivier geloop. Ons huppel so van een spoorstaaf na die ander (hulle is so min of meer ‘n tree uitmekaar) en ons loop maar vinnig, omkyk, omkyk vir die trein, want daar is min padgeeplek – daar is ‘n platformpie so elke 100 meter waarheen jy hol as jy die trein hoor. Met al die gehuppel en die gestres, was my kuite vir twee dae so seer dat my arme man op krukke die hond moes uitneem vir sy middernagpiepie. Jy’s nooit regtig so fiks soos wat jy dink nie.