Robert E. Lee - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wat Robert E. Lee in 1858 aan The Times About Slavery geskryf het
Op 'n dag in Januarie, 'n paar jaar voor die burgeroorlog, het Robert E. Lee aan The New York Times geskryf om 'n regstelling te soek.
Die man wat die top van die Konfederale generaal sou word, het probeer om die rekord reg te stel oor die slawe op sy vrou se erf in Virginia, en oor die laaste wense van 'n sterwende slawe -eienaar.
Hy het geskryf dat die mense wat slawe was op die eiendom van sy gesin, in die destydse Alexandria County, nie 'suid verkoop' word nie, soos berig is. En hy het geïmpliseer dat hy hulle binne vyf jaar sou bevry.
Die brief is een van die vele wat deur Lee geskryf is en wat 'n bietjie lig werp op sy gedagtes oor slawerny. Geskiedkundiges het gebots - en bots steeds - oor die sterkte van sy steun aan die stelsel van dwangarbeid wat miljoene mense vir geslagte lank in slawerny gehou het.
Noudat standbeelde van Lee en ander Konfederale leiers die fokus van 'n intens verhitte nasionale debat is, is die kwessie veral relevant.
'Hy was nie 'n ideoloog vir slawerny nie,' het Eric Foner, 'n burgeroorloghistorikus, skrywer en professor in geskiedenis aan die Universiteit van Columbia, oor Lee gesê. 'Maar ek dink ewe belangrik is dat hy, anders as sommige blanke suidelike inwoners, nooit teen slawerny uitgespreek het nie.
Toe Lee sy brief aan The Times skryf, was hy 'n bekwame offisier van die Amerikaanse weermag wat optree as die eksekuteur van sy skoonpa se testament. Sy vrou, Mary Anna Custis Lee, 'n afstammeling van Martha Washington, het onlangs die erfenis van haar vader, Arlington House, saam met die slawe wat daar gewoon het, geërf.
In sy testament het mev. Lee se pa, George Washington Parke Custis, gesê sy slawe moet vyf jaar na sy dood bevry word.
Maar 'n artikel wat die eerste keer deur The Boston Traveler gepubliseer is en op 30 Desember 1857 in The Times herdruk is, het beweer dat die slawe 'aan hopelose slawerny oorgedra sal word, tensy iets gedoen kan word' omdat Custis se erfgename nie wil bevry nie hulle.
Dit het ook gesê dat Custis, terwyl hy sterf, aan sy slawe gesê het dat hulle onmiddellik bevry moet word, eerder as vyf jaar later.
Lee daag die rekening uit. In sy brief aan The Times het hy gesê dat "daar geen begeerte van die erfgename is om die uitvoering van die testament te voorkom nie". En hy het gesê dat die heer Custis, wat tydens sy laaste dae deur die hele gesin deurlopend bygewoon is, nooit gehoor is dat sy slawe onmiddellik vryheid verleen nie.
The Times het Lee se brief op 8 Januarie 1858 gepubliseer (hoewel die brief self, wat kort na Nuwejaar geskryf is, verkeerdelik uit 1857 gedateer is) en gesê dat dit 'bly' is om hieroor reggestel te word.
Die oorlog het drie jaar later gekom.
Lee het by die afskeidingslede aangesluit in April 1861. Hy het die Arlington House verlaat, en die landgoed is uiteindelik deur die Unie -soldate ingehaal. (Die dooies is begrawe op sy terrein, wat later die plek van die Arlington Nasionale Begraafplaas sou word.) In die loop van die konflik is baie slawe verhuur of ontsnap uit die eiendom.
In 1862, in ooreenstemming met die heer Custis se testament, het Lee 'n akte van vrylating ingedien om die slawe by Arlington House te bevry en op nog twee aanplantings wat mnr. Custis besit het, en meer as 150 daarvan afsonderlik genoem. En in Januarie 1863 het president Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation uitgereik waarin hy verklaar dat alle mense wat as slawe in die opstandige state aangehou word, "is en voortaan vry is."
Van al die briewe deur Lee wat deur argivarisse en historici oor die jare versamel is, is een van die bekendste in 1856 aan sy vrou geskryf. ' as 'n instelling, is 'n morele en politieke kwaad in enige land, 'het hy geskryf.
Maar hy het bygevoeg dat slawerny "'n groter euwel vir die witman as vir die swart ras" in die Verenigde State was, en dat die "pynlike dissipline wat hulle ondergaan, noodsaaklik is vir hulle onderrig".
In die 1857 -artikel in The Times word opgemerk dat slawe se eie stemme ontbreek in die verhaal van mnr. Custis se sterwende wense. Dit het gesê dat toe hy vir sy slawe gesê het dat hulle bevry sou word, "was daar geen witman in die kamer nie, en die getuienis van negers sal nie in die hof geneem word nie."
Maar jare later, in 1866, het 'n voormalige slaaf by Arlington House, Wesley Norris, sy getuienis aan die National Anti-Slavery Standard gelewer. Mnr. Norris het gesê dat Custis inderdaad vir hom en ander in Arlington gesê het dat hulle by sy dood bevry sal word, maar dat Lee vir hulle gesê het om nog vyf jaar te bly.
Mnr. Norris het gesê dat hy, 'n suster en 'n neef in 1859 probeer ontsnap het, maar is gevang. 'Ons was stewig vasgemaak aan poste deur 'n heer Gwin, ons opsiener, wat deur genl Lee beveel is om ons tot in die middel te trek en ons elk vyftig wimpers te gee, behalwe my suster, wat maar twintig ontvang het,' het hy gesê.
En toe die opsiener wou nie die wimper toedraai nie, kom 'n konstabel op, het mnr. Norris gesê. Hy het bygevoeg dat Lee vir die konstabel gesê het dat hy 'goed moet lê'.
Dr Foner het gesê dat Lee na die oorlog nie regte vir swart burgers, soos die stemreg, ondersteun nie en dat hy grootliks swyg oor geweld wat deur wit oppergesagters tydens heropbou gepleeg is.
Die generaal het egter beswaar gemaak teen die idee om Konfederale monumente op te rig en in 1869 geskryf dat dit wyser sou wees "om nie die sere van die oorlog oop te hou nie, maar om die voorbeelde te volg van die nasies wat probeer het om die tekens van burgeroorlog uit te wis. "
Robert Edward Lee, gebore aan die rewolusionêre oorlogsheld Henry "Light-Horse Harry" Lee in Stratford Hall, Virginia, het gelyk of dit vir militêre grootheid bestem was. Ondanks finansiële ontberings wat veroorsaak het dat sy pa na die Wes -Indiese Eilande vertrek het, het die jong Robert 'n afspraak by die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point gekry, waar hy tweede in die klas van 1829 gegradueer het. Twee jaar later trou hy met Mary Anna Randolph Custis, 'n afstammeling van George Washington se aangenome seun, John Parke Custis. Maar met al sy militêre stamboom het Lee nog nie sy voet op 'n slagveld gesit nie. In plaas daarvan dien hy sewentien jaar as 'n offisier in die Corps of Engineers, waar hy toesig hou en inspekteer oor die bou van die land se kusverdediging. Diens tydens die oorlog met Mexiko in 1846 het dit egter verander. As 'n lid van die personeel van generaal Winfield Scott onderskei Lee homself en verdien drie briefies vir dapperheid en kom uit die konflik met die rang van kolonel.
Van 1852 tot 1855 het Lee as superintendent van West Point gedien, en was hy daarom verantwoordelik vir die opvoeding van baie van die mans wat later onder hom sou dien - en diegene wat hom sou opponeer - op die slagvelde van die burgeroorlog. In 1855 verlaat hy die akademie om 'n posisie in die kavallerie in te neem en in 1859 word 'n beroep gedoen op die aanval van die afskaffingster John Brown op Harpers Ferry.
Vanweë sy reputasie as een van die beste offisiere in die Amerikaanse leër, het Abraham Lincoln Lee in April 1861 die bevel van die federale magte aangebied. dat hy nie teen sy eie mense kon veg nie. In plaas daarvan aanvaar hy 'n generaalskommissie in die nuutgestigte Konfederale Weermag. Sy eerste militêre betrokkenheid by die burgeroorlog het plaasgevind op Cheat Mountain, Virginia (nou West Virginia) op 11 September 1861. Dit was 'n oorwinning van die Unie, maar Lee se reputasie het die openbare kritiek wat daarop gevolg het, weerstaan. Hy dien as militêre adviseur vir president Jefferson Davis tot Junie 1862 toe hy bevel kry oor die gewonde generaal Joseph E. Johnston se leër op die Virginia -skiereiland.
Lee het sy bevel hernoem tot die Army of Northern Virginia, en onder sy leiding sou dit die bekendste en suksesvolste van die Konfederale leërs word. Dieselfde organisasie spog ook met van die mees inspirerende militêre figure van die Konfederasie, waaronder James Longstreet, Stonewall Jackson en die flambojante kavalier J.E.B. Stuart. Met hierdie vertroude ondergeskiktes het Lee bevel gegee oor troepe wat hul blou geklede teenstanders voortdurend met die hand hanteer het en hul generaals in die verleentheid gestel het, ongeag die kans.
Ondanks die versuim van verskeie pogings om die Konfederale hoofstad in beslag te neem, het Lee erken dat die sleutel tot uiteindelike sukses 'n oorwinning op Noordelike bodem was. In September 1862 begin hy 'n inval in Maryland met die hoop om die fokus van die oorlog van Virginia af te skuif. Maar toe 'n misplaaste versending van die invalsplan deur die bevelvoerder van die Unie, Union McGellan, ontdek word, het die verrassing verloor, en die twee leërs het die stryd teen Antietam die hoof gebied. Alhoewel sy planne nie meer 'n geheim was nie, het Lee dit tog reggekry om McClellan op 'n dooiepunt op 17 September 1862 te beveg. Na die bloedigste eendaagse oorlog van die oorlog, het Leeu noodgedwonge onder die dekmantel van die duisternis teruggetrek. Die res van 1862 word bestee aan die verdediging van die parlement van die Unie by Fredericksburg en in Mei van die daaropvolgende jaar, Chancellorsville.
Die meesterlike oorwinning op Chancellorsville het Lee groot vertroue in sy leër gegee, en die Rebel -opperhoof is weer geïnspireer om die stryd na vyandelike grond te neem. Aan die einde van Junie 1863 begin hy weer met 'n inval in die Noorde, en ontmoet die gasheer van die Unie by die kruispad Gettysburg, Pennsylvania. Drie dae lank het Lee die federale leër onder George G. Meade aangeval in wat die bekendste geveg van die hele oorlog sou word. Hy was gewoond daaraan om die Yankees in die gesig van sy aggressiewe troepe te sien hardloop, en val sterk posisies van die Unie op hoë grond aan. Hierdie keer wou die Federale egter nie wyk nie. Die Konfederale oorlogspoging bereik sy hoogtepunt op 3 Julie 1863 toe Lee 'n massiewe frontaanval op Meade se sentrum beveel, onder leiding van Virginians onder genl.maj. George E. Pickett. Die aanval, bekend as Pickett se aanklag, was 'n mislukking en Lee, wat erken dat die geveg verlore was, het sy leër beveel om terug te trek. Hy neem die volle verantwoordelikheid vir die nederlaag en skryf Jefferson Davis waarin hy bedank, wat Davis geweier het om te aanvaar.
Na die gelyktydige oorwinnings van die Unie in Gettysburg en Vicksburg, Mississippi, het Ulysses S. Grant die bevel oor die federale leërs oorgeneem. In plaas daarvan om Richmond die doel van sy veldtog te maak, het Grant gekies om die magdom hulpbronne tot sy beskikking toe te spits op die vernietiging van Lee's Army of Northern Virginia. In 'n meedoënlose en bloedige veldtog het die federale juggernaut die onder-verskafde Rebel-band geknou. Ten spyte van sy vermoë om Grant bloed te laat betaal vir sy aggressiewe taktiek, was Lee gedwing om die inisiatief aan sy teëstander oor te gee, en hy besef dat die einde van die Konfederasie slegs 'n kwessie van tyd is. Teen die somer van 1864 is die Konfederate gedwing om slootoorlogvoering buite Petersburg te voer. Alhoewel president Davis in Februarie 1865 die generaal-generaal van alle konfederale magte in Februarie 1865 aangewys het, is Lee slegs twee maande later, op 9 April 1865, genoodsaak om sy vermoeide en uitgeputte leër aan Grant in Appomattox Court House oor te gee, wat die beëindiging van die Burgeroorlog.
Lee keer op parool terug huis toe en word uiteindelik die president van Washington College in Virginia (nou bekend as Washington en Lee University). Hy bly in hierdie posisie tot sy dood op 12 Oktober 1870 in Lexington, Virginia.
Die herehuis is gebou op bevel van George Washington Parke Custis, die stiefkleinseun en aangenome seun van George Washington en enigste kleinseun van Martha Custis Washington. Custis het 'n prominente inwoner geword van 'n gebied wat destyds bekend was as Alexandria County, destyds deel van die District of Columbia.
Arlington House is op 'n hoogtepunt gebou op 'n landgoed van 4400 ha wat Custis se pa, John Parke Custis, in 1778 gekoop het en 'Mount Washington'  genoem het ('Jacky' Custis is in 1781 in Yorktown oorlede nadat die Britse oorgawe). Die jonger Custis besluit om sy huis op die erf in 1802 te bou na die dood van Martha Washington en drie jaar na die dood van George Washington. Nadat hy die eiendom verkry het, het Custis dit 'Arlington' genoem na die opstal van die Custis -gesin aan die oostelike oewer van Virginia. 
Byna onmiddellik begin Custis met die bou van Arlington House op sy grond. Hy het George Hadfield as argitek aangestel en het 'n herehuis gebou met die eerste voorbeeld van Griekse herlewingsargitektuur in Amerika.  Custis het bedoel dat die herehuis dien as 'n lewende gedenkteken vir George Washington en 'n plek vir sy versameling artefakte van George Washington. Die ontwerp bevat elemente soortgelyk aan dié van George Washington se huis, Mount Vernon. 
Die bouwerk het in 1803 begin, elf jaar nadat L'Enfant's Plan vir die toekomstige 'Federal City' (later 'Washington City', destyds Washington DC) 'n gebied reg oorkant die Potomacrivier aangewys het as plek van die 'President's House' (later die "Executive Mansion" genoem, nou die Withuis) en die "Congress House" (nou die Verenigde State se hoofstad). Custis het die gebou op 'n prominente heuwel geleë wat uitkyk op die Georgetown-Alexandria Turnpike (op die geskatte ligging van die huidige Eisenhower Drive in die Arlington National Cemetery), die Potomacrivier en die groeiende Washington City aan die teenoorgestelde kant van die rivier.  Die herehuis is gebou met materiaal op die perseel, hoewel die gebou onderbreek is deur die oorlog van 1812 (en materiaaltekorte nadat die Britte die Amerikaanse hoofstad verbrand het). Die buitekant van die Custis -herehuis is in 1818 voltooi. 
Die noordelike en suidelike vleuels is in 1804 voltooi. Die groot middelste gedeelte en die portiek, wat 'n indrukwekkende voorkant van 43 m (140 voet) lank voorgestel het, is 13 jaar later voltooi. Die huis het twee kombuise, 'n somer en 'n winter. Die belangrikste kenmerke van die huis is die 8 massiewe pilare van die portiek, elk 1,5 meter in deursnee.
Gaste by die huis was opvallende mense soos Gilbert du Motier, Marquis de Lafayette, wat in 1824 besoek het (sien: Besoek van die Marquis de Lafayette aan die Verenigde State). By Arlington het Custis geëksperimenteer met nuwe metodes vir veeteelt en ander landbou. Die eiendom bevat ook Arlington Spring, 'n piekniekplek aan die oewer van die Potomac wat Custis oorspronklik vir privaat gebruik gebou het, maar later vir die publiek oopgemaak het en dit uiteindelik as 'n kommersiële onderneming bedryf het.
Custis trou met Mary Lee Fitzhugh. Hul enigste kind wat tot volwassenheid oorleef het, was Mary Anna Randolph Custis. Robert E. Lee, wie se ma 'n neef van mev. Custis was, het Arlington gereeld besoek en Mary Anna geken toe hulle grootgeword het. Twee jaar nadat hy van West Point afgestudeer het, trou luitenant Lee met Mary Anna Custis op Arlington op 30 Junie 1831. Vir 30 jaar was Arlington House die tuiste van die Lees. Hulle spandeer 'n groot deel van hul huwelikslewe tussen die diensstasies van die Amerikaanse weermag en Arlington, waar ses van hul sewe kinders gebore is. Hulle het hierdie huis met Mary se ouers gedeel. Na hul dood is Mary se ouers begrawe, nie ver van die huis af op grond wat nou deel uitmaak van die Arlington National Cemetery.
The Custises het die landgoed Arlington uitgebrei ontwikkel. 'N Groot deel van die steil helling oos van die huis het 'n bewerkte Engelse landskapspark geword, terwyl 'n groot blomtuin met 'n boomboom suid van die huis gebou en aangeplant is. Ten weste van die Arlington-huis het lang gras en lae inheemse plante teen 'n helling afgelei na 'n natuurlike gebied van naby groeiende bome wat die Custises 'die Grove' genoem het.  Ongeveer 18 meter wes van die blomtuin bevat "die Grove" lang elm- en eikebome wat 'n afdak gevorm het. 'N Informele blomtuin is onder die bome aangeplant en onderhou deur die Custis -dogters.  Dit is nie duidelik wanneer 'die Grove' begin ontwikkel is nie, maar dit was ten minste 1853 aan die gang. 
By die dood van George Washington Parke Custis in 1857 het hy die landgoed Arlington vir haar leeftyd aan Mary Custis Lee oorgelaat en vandaar na die oudste seun van Lees, George Washington Custis Lee. Die landgoed het baie herstel en herorganisasie nodig gehad, en Robert E. Lee, as eksekuteur van die testament van Custis, het drie jaar verlof by die weermag geneem om die nodige landbou- en finansiële verbeterings te begin.
In April 1861 skei Virginia uit die Verenigde State. Robert E. Lee bedank op 20 April 1861 sy kommissie in die Amerikaanse weermag en sluit by die Konfederate State Army aan.  Met die Arlington -huis op 'n hoë grond wat uitkyk op die hoofstad, het die regering van die Verenigde State geweet dat dit die herehuis moet inneem of in 'n onhoudbare militêre posisie moet bly.  Alhoewel sy nie bereid was om die Arlington -huis te verlaat nie, het Mary Lee geglo dat haar landgoed binnekort deur federale soldate beset sou word en op 14 Mei vertrek om by familielede te bly, nadat sy deur haar jong neef William Orton Williams gewaarsku is en daarna as assistent vir generaal Winfield gedien het Scott.    Union Army -troepe het Arlington op 24 Mei beset en beset sonder opposisie. 
In Junie 1862 het die 37ste Amerikaanse kongres wetgewing uitgevaardig wat 'n eiendomsbelasting op alle grond in 'opstandige' gebiede van die Verenigde State opgelê het.  Die wysigings van die statuut van 1863 het vereis dat hierdie belasting persoonlik betaal moes word.   Maar Mary Lee, wat ly aan ernstige rumatoïede artritis en agter die Konfederale lyne, kon nie die belasting persoonlik betaal nie.  Daar is beslag gelê op die Arlington -landgoed omdat belasting nie betaal is nie. Dit is op 11 Januarie 1864 opgeveil en die Amerikaanse regering het die eiendom vir $ 26 800 ($ 453,095 vandag) gewen.  
Tydens die oorlog het die troepe van die Unie -leër baie van die bome op die Arlington -landgoed afgekap, veral dié noord en oos van die Arlington -huis in en naby Fort Whipple (noord van die huis) en Arlington Springs (naby die Potomacrivier). 'N Aantal groot bome het egter oorgebly, veral dié in 'n beboste gebied (nou bekend as Arlington Woods) wes van die huis. 
Vroeg in 1864 het die militêre begraafplase van Washington, DC en Alexandria, Virginia, vinnig gevul met oorlogsdood. Kwartiermeester -generaal van die Amerikaanse weermag, Montgomery C. Meigs, het voorgestel dat 81 ha van die Arlington -landgoed as begraafplaas gebruik word.  Die Amerikaanse minister van Oorlog, Edwin M. Stanton, het die oprigting van 'n militêre begraafplaas op 15 Junie 1864 goedgekeur om die Arlington National Cemetery te skep.   Meigs was van mening dat, aangesien Lee verraad gepleeg het om te besluit om teen die Unie te veg,  die gebruik van die herehuis na die oorlog ontken, 'n growwe vorm van geregtigheid was.  Meigs het besluit dat 'n groot aantal begrafnisse naby Arlington -huis moet plaasvind om dit nie lewendig te maak nie. Beamptes sou langs die hoofblomtuin suid van die huis begrawe word, en die eerste begrafnis het hier op 17 Mei plaasgevind.  Meigs het beveel dat addisionele begrafnisse onmiddellik begin op die terrein van die Arlington-huis middel Junie.  Toe vakbondbeamptes van die vakbond in die herehuis gekla het en die begrafnisse tydelik gestaak is, het Meigs hul bevele teëgestaan ​​en binne 'n maand nog 44 dooie beamptes langs die suidelike en oostelike kant van die hoofblommetuin laat begrawe. 
In September 1866 is die oorskot van 2.111 Unie- en Konfederale soldate wat gesterf het tydens die Eerste Slag van Bull Run, Tweede Slag van Bull Run en langs die Rappahannockrivier begrawe op die voormalige terrein van "The Grove", suidoos van die herehuis, onder die monument vir die onbekende burgeroorlog.  
Robert E. Lee het geen poging aangewend om sy titel aan Arlington te besoek of te herstel voor sy dood in 1870. Mary Lee is in 1873 oorlede, nadat sy die huis nog 'n paar keer besoek het, 'n paar maande voor haar dood. Sy was te ontsteld oor die toestand en wou na net 'n paar oomblikke weggaan. 
In April 1874 het Robert E. Lee se oudste seun, George Washington Custis Lee, 'n saak teen die Amerikaanse regering by 'n hof in Virginia ingedien om sy eiendom te herwin.   Custis Lee was 'n generaal -majoor in die burgeroorlog en is op 6 April 1865 deur die Unie -magte gevange geneem by die Slag van Sailor's Creek (sien David Dunnels White). 'N Jurie het ten gunste van Custis Lee  bevind wat tot uitgebreide appèlle van beide partye gelei het. In 1882 beslis die Hooggeregshof van die Verenigde State ten gunste van Lee in Verenigde State teen Lee, 106 VS. 196. Die hof het met 'n meerderheid van 5–4 bevind dat die boedel in 1864 'onwettig gekonfiskeer' is en gelas dat dit terugbesorg moet word.    Maar Lee was minder geïnteresseerd in die verkryging van die boedel as in 'n kontantvergoeding vir die waarde daarvan. Na 'n paar maande se moeilike onderhandelinge het Lee en die federale regering 'n verkoopprys van $ 150 000 ($ 4,166,250 in 2020 dollar) afgehandel.   Die kongres het wetgewing uitgevaardig wat die aankoop op 3 Maart 1888 befonds, Lee onderteken die titel op 31 Maart en die titeloordrag word op 14 Mei 1883 aangeteken.  
In 1920 verander die Algemene Vergadering van Virginia die naam van Alexandria County na Arlington County om 'n deurlopende verwarring tussen Alexandria County en die onafhanklike stad Alexandria te beëindig. Die naam Arlington is gekies om die teenwoordigheid van die Arlington -landgoed te weerspieël. 
Op 4 Maart 1925 het die 68ste Amerikaanse kongres openbare resolusie 74 uitgevaardig, wat die herstel van die Lee Mansion in die Arlington National Cemetery, Virginia, goedgekeur het.  Die oorlogsdepartement het toe begin om die Arlington -huis te herstel, en die departement van die weermag bestuur steeds meer as die helfte van die oorspronklike plantasie se 450 ha, as Arlington National Cemetery. Die oorlogsdepartement, wat verantwoordelik was vir die bestuur van die huis en terrein, het die wet egter etlike jare nadat die kongres die magtigende wetgewing uitgevaardig het, grootliks geïgnoreer. In stryd met die magtigende wetgewing, het die departement, grotendeels op aandrang van Charles Moore, die direkteur van die Amerikaanse Kommissie vir Beeldende Kunste, die herehuis ingerig en geïnterpreteer tot "die eerste helfte van die republiek". Hierdie besluit was gedeeltelik gebaseer op die gewildheid van die koloniale herlewingsbeweging wat nog in 1925 gewild was. Die herehuis is herstel na die tydperk van George Washington Parke Custis, en geen meubels wat na 1830 vervaardig is nie, is aanvaar. Hierdie benadering het Lee se rol en teenwoordigheid by Arlington ontken.
In 1955 het die 84ste Amerikaanse kongres die openbare reg 84-107 uitgevaardig, 'n gesamentlike resolusie wat die herehuis as die "Custis-Lee Mansion" aangewys het as 'n permanente gedenkteken vir Robert E. Lee. Die resolusie het die Amerikaanse minister van binnelandse sake opdrag gegee om 'n gedenkplaat op die perseel op te rig en regeringsrekords reg te stel om aan die aanwysing te voldoen, "om sodoende te verseker dat die korrekte interpretasie van sy geskiedenis toegepas word".  Geleidelik is die huis ingerig en geïnterpreteer volgens die tydperk van Robert E. Lee soos gespesifiseer in die oorspronklike wetgewing.
Die National Park Service het vanaf 10 Junie 1933 jurisdiksie gekry oor die gebou en ongeveer 11 ha aangrensende tuine (onderskei van die begraafplaas). 
In 1972 het die 92ste Amerikaanse kongres die openbare reg 92-333 uitgevaardig, 'n wet wat die openbare reg 84-107 gewysig het om die herehuis as "Arlington House, The Robert E. Lee Memorial" aan te wys. 
Een van die minder bekende geskiedenis oor Arlington House het betrekking op die Gray -gesin, wat gehelp het om die nalatenskap van George Washington Parke Custis sowel as die Lee -gesin te bewaar. Selina Norris Gray, die dogter van Leonard en Sally Norris, was 'n tweede-generasie Arlington-slaaf.  In 1831 trou Selina met Thornton Gray, 'n mede -slaaf van Arlington, en het uiteindelik agt kinders gehad wat in Arlington grootgeword het. Met die aanvang van die burgeroorlog moes die Lee -gesin hul huis ontruim voordat die troepe van die Unie gekom het en die eiendom beset het. Selfs al was Selina 'n persoonlike diensmeisie vir mev. Lee, het sy en haar gesin agtergebly, maar mev. Lee het die huissleutels aan Selina oorgelaat en die verantwoordelikheid om die skatte van die huis te beskerm. Verskeie van hierdie skatte het gekoesterde erfstukke van die familie ingesluit wat vroeër aan mev. Lee se oumagrootjie, Martha Custis Washington en president George Washington, behoort het. 
Binne maande nadat generaal van die Unie -leër Irvin McDowell die huis in 1861 beset het, besef Selina dat verskeie kosbare erfstukke ontbreek weens soldate wat die eiendom plunder. Toe sy agterkom dat sommige van die relikwieë in Washington ook verdwyn het, het sy dadelik 'n lys van die vermiste voorwerpe aan generaal McDowell verskaf en hom oortuig dat die belangrikheid van die versameling sy betrokkenheid vereis. Hy het eers die solder- en kelderareas beveilig om verdere diefstal te voorkom, en het toe die oorblywende Lee -erfstukke na die Patent Office in Washington, DC gestuur vir bewaring.  Terwyl Selina die erfgename en skatte van Arlington House bewaar, word haar kinders later erken dat sy gehelp het om die huis te herstel, asook om akkurate besonderhede te gee oor die uitleg van die huis, persoonlike verhale van die familie Lee en bewaringsbewaarders in die vroeë twintigste eeu help.
Tydens groot herstellende pogings aan die Arlington House van 1929 tot 1930, lewer die Gray -gesin nog 'n belangrike bydrae tot die geskiedenis van Arlington County en die land. Vier van die dogters van Selina en Thornton het belangrike besonderhede oor die huis en die meubels verskaf, en hul insette was noodsaaklik vir die egtheid van die projek.  In 2014 het die National Park Service 'n seldsame foto van Selina bekom. 
Arlington National Cemetery uitbreiding Redigeer
In 1995 het amptenare van die Amerikaanse ministerie van binnelandse sake en die Amerikaanse weermagdepartement 'n ooreenkoms onderteken om 'n deel van Arlington Woods, wat in afdeling geleë was, van Arlington House, The Robert E. Lee Memorial, na die weermag oor te dra. 29 van die NPS by die Arlington National Cemetery tussen Arlington House en Fort Myer.  Die oordrag van eiendom, wat 12 hektaar (4,9 ha) NPS -grond behels het, was bedoel om die begraafplaas in staat te stel om sy ruimte vir begrafnisse te vergroot.  
Omgewingsbewustes het hul kommer uitgespreek dat die ooreenkoms die gedeeltelike vernietiging van die oorblyfsel van 'n historiese belangrike inheemse bome tot 24 hektaar (9,7 ha) gedeeltelik tot gevolg sal hê.  Tog het die Kongres in September 1996 wetgewing uitgevaardig wat die oordrag magtig.  
Op 5 Junie 2013, na die hersiening van 100 openbare opmerkings wat dit ontvang het oor 'n konsep -omgewingsbeoordeling (EA) vir die uitbreidingsprojek vir die begraafplaas, het die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs 'n finale EA en 'n getekende Finding of No Significant Impact (FONSI) vrygestel ) vir die projek.   Die finale EA het gesê dat van die 905 bome wat verwyder moet word, 771 bome gesonde inheemse bome was met 'n deursnee tussen 6 en 41 duim.   Die projek sou ongeveer 211 bome uit 'n gebied van minder as 2,63 hektaar (1,06 ha) verwyder wat 'n gedeelte van 'n 145 jaar oue woud bevat wat binne die eiendomsgrense van 'n historiese distrik gestaan ​​het, waar 'n nasionale register van Historiese plekke se nominasievorm vir Arlington House het in 1966 beskryf.   Ongeveer 491 bome sou verwyder word uit 'n gebied van bome wat ongeveer 105 jaar oud was.  Tydens 'n openbare verhoor op 11 Julie 2013 het die National Capital Planning Commission die terrein en bouplanne vir die projek goedgekeur. 
Studies, skade en herstelwerk Redigeer
Van 2003 tot 2007 het die National Park Service 'n argeologiese opgrawing gedoen van twee buitegeboue wat eens die slawekwartiere van Arlington House gehou het.  In 2009 het die Parkdiens verslae gepubliseer wat die geskiedenis van die slawekwartiere en die bevindings van die opgrawings beskryf, asook voorstelle vir die herstel van die kwartale. 
Van 2007 tot 2013 ondergaan Arlington House sy eerste opknapping sedert 1925.  Gedurende daardie tydperk het die National Park Services die meubels van die huis op die Friendship Hill National Historic Site naby Point Marion, Pennsylvania, vertoon.  Die Park Service het 'n herwydingseremonie gehou nadat die opknapping voltooi is en die meubels aan die huis terugbesorg is. 
Arlington House het aansienlike skade opgedoen tydens die aardbewing in Virginia in 2011, wat die sluiting van die agterste sale en boonste verdieping vereis het in afwagting van 'n argitektoniese beoordeling.  Op 17 Julie 2014 het filantroop David Rubenstein $ 12,5 miljoen aan die National Park Foundation (die arm van die National Park Service wat fondse insamel deur private bydraes) geskenk om die Arlington House, sy buitegeboue en terreine te rehabiliteer. Die projek van 30 maande is bedoel om die herehuis, geboue en gronde te herstel soos dit in 1860 gelyk het. Amptenare van die National Park Service het gesê dat hulle waarskynlik Arlington House en die slawekwartiere in 2016 vir 'n paar maande sal sluit, waartydens die meeste werk gedoen sal word. 
In 1919 is 'n replika gebou vir die kortstondige Lanier Universiteit in Atlanta, ontwerp deur argitek A. Ten Eyck Brown. Dit staan ​​nog steeds op 1140 University Drive NE, en huisves die Ben H. Zimmerman Religious School en die Canterbury School.  Arlington Hall, 'n replika van twee derdes van Arlington House, is in 1939 in Robert E. Lee Park in Dallas, Texas, gebou. 
Die fasade van die Ou Administrasiegebou in die Arlington Nasionale Begraafplaas lyk soos dié van die Arlington House. Die gebou is 150 meter wes van Arlington House. 
Robert E. Lee koekgeskiedenis en resep
Ook genoem generaal Robert E. Lee Cake. Een van die bekendste suid -Amerikaanse koeke van alle tye. Om hierdie koek te maak, is beslis 'n liefdevolle taak, want dit is nie eenvoudig nie. Daar is baie resepte en baie weergawes in ou suidelike kookboeke (hierdie koek was uiters gewild in die negentiende eeu). Dit lyk asof geen twee owerhede saamstem oor die eierinhoud van die koek nie (wat wissel van agt tot tien eiers). Die versiersel wissel ook met elke resep.
Daar word tradisioneel geglo dat die Robert E. Lee Cake die gunsteling was van die generaal van die burgeroorlog wat die konfederale troepe in die burgeroorlog gelei het, hoewel dit moeilik is om te bevestig. Die meeste bronne dateer die eerste geskrewe weergawe van Robert E. Lee Cake tot 1879, en generaal Lee sterf in 1870. 'n Verwysing in die boek The Robert E. Lee Family Cooking and Housekeeping Book (1997) deur Anne Carter Zimmer, dui daarop dat 'n resep want sitruslaagkoek was bekend in die Lee-familie, maar nooit neergeskryf nie.
Hierdie koek, 'n lemoen- en suurlemoenkoek, is waarskynlik gemaak ter ere van Robert E. Lee (1807-1870), opperbevelhebber van die Virginia-magte tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Vir sommige Suid-Afrikaners is hy 'n byna godagtige figuur, en vir ander is hy 'n paradoks.
Na die oorlog is Lee amper as 'n verraaier verhoor, maar sy burgerregte is net opgeskort.
1879 In die kookboek, huishouding in ou Virginia -bydraes van tweehonderd -en -vyftig bekende huisvroue in Virginia, onderskei deur hul vaardigheid in die kookkuns en ander takke van die binnelandse ekonomie, onder redaksie van Marion Cabell Tyree:
Twaalf eiers, hul volle gewig in suiker, 'n halwe gewig in meel. Bak dit in panne met die dikte van jelliekoeke. Take two pounds of nice "A" sugar, squeeze into it the juice of five oranges and three lemons together with the pulp stir it in the sugar until perfectly smooth then spread it on the cakes, as you would do jelly, putting one above another till the whole of the sugar is used up. Spread a layer of it on top and on sides. – Mrs. G.
Helen Andrews is a senior editor at The American Conservative, en die skrywer van BOOMERS: The Men and Women Who Promised Freedom and Delivered Disaster (Sentinel, January 2021). She has worked at the Washington Eksaminator en National Review, and as a think tank researcher at the Centre for Independent Studies in Sydney, Australia. She holds a Bachelor of Arts in Religious Studies from Yale University. Her work has appeared in The New York Times, The Wall Street Journal, First Things, The Claremont Review of Books, Hedgehog Review, and many others. You can follow her on Twitter at @herandrews.
EkT WASN'T EASY LIVING in the shadow of the Confederacy's greatest general, but Robert E. Lee Jr. had an interesting and accomplished Civil War career. He fought in the artillery and cavalry and rose to the rank of lieutenant. He later became one of his father's greatest chroniclers through the publication of Recollections and Letters of Robert E. Lee in 1904.
Rob and Juliet had two daughters, Anne Carter (1897-1978) and Mary Custis (1900-1994). In 1904, Rob published Herinneringe en briewe van generaal Robert E. Lee. The book included transcriptions of his father's letters, recollections of his spoken words, and anecdotes drawn from Rob's memories of those of his older siblings. The book was well received and remains essential reading for Lee scholars.
Rob's career may have been humble compared with others of his generation, but his letters provide an important link between the pre- and postwar South, and he was the liveliest and funniest writer of any member of his family. Syne Recollections and Letters of Robert E. Lee remains an important source on his famous father.
The discovery occurred in 2002, as Robert E. L. deButts, Jr., the great-great-grandson of Robert E. Lee, conducted family research. A commercial and securities lawyer in New York who bears a striking resemblance to the formidable general with his flinty eyes and broad expanse of forehead, deButts had queried Burke & Herbert Bank & Trust in Alexandria, Virginia, to see if they retained any financial records of his great-grandaunt, Mary Custis Lee. After the Civil War ended, Mary spent much of her life traveling abroad, and used the bank as a permanent address. As the officers of the family-owned bank checked their inventory, they decided to look in their rarely used "silver vault," which safeguards items too large for safe-deposit boxes. A pair of dusty wooden steamer trunks caught their eye, the larger one bearing a piece of tin patching and the unmistakable stenciled letters, "M. Lee. "