Die Weermag Nasionale Wag verlaat die stigting van die nasie en 'n staande weermag met byna 'n eeu en 'n half - en is derhalwe die oudste komponent van die Amerikaanse weermag. Amerika se eerste permanente militia-regimente, onder die oudste voortgesette eenhede in die geskiedenis, is in 1636 deur die Massachusetts Bay Colony georganiseer. Sedertdien het die Guard deelgeneem aan elke Amerikaanse konflik van die Pequot-oorlog van 1637 tot ons huidige ontplooiings ter ondersteuning van Operasie Volgehoue ​​Vryheid (Afghanistan) en Operasie Irakse Vryheid (Irak).
Vandag se National Guard is die direkte afstammeling van die milities van die dertien oorspronklike Engelse kolonies. Die eerste Engelse setlaars het baie kulturele invloede en Engelse militêre idees saamgebring. Vir die meeste van sy geskiedenis het Engeland geen voltydse, professionele leër gehad nie. Die Engelse het staatgemaak op 'n militêre burger-soldate wat 'n verpligting gehad het om te help met die nasionale verdediging.
Die eerste koloniste in Virginia en Massachusetts het geweet dat hulle op hulself moet staatmaak vir hul eie verdediging. Alhoewel die koloniste die tradisionele vyande van Engeland, die Spaanse en die Hollanders gevrees het, was hul grootste bedreiging van die duisende inheemse Amerikaners wat hulle omring het.
Aanvanklik was verhoudings met die Indiërs relatief vreedsaam, maar toe die koloniste meer en meer van die Indiërs land geneem het, het oorlog onvermydelik geword. In 1622 het Indiërs bykans een kwart van die Engelse setlaars in Virginia vermoor. In 1637 het die Engelse setlaars in Nieu-Engeland teen die Pequot-Indiërs van Connecticut oorlog gevoer.
Hierdie eerste Indiese oorloë het 'n patroon begin wat die volgende 250 jaar op die Amerikaanse grens sou voortduur - 'n soort oorlogvoering wat die koloniste nie in Europa ervaar het nie.
Teen die tyd van die Franse en Indiese Oorlog, wat in 1754 begin het, het die koloniste al vir geslagte Indiërs geveg. Om hul magte in Noord-Amerika te versterk, het die Britte regimente van "provinsiale" van die militia gewerf.
Hierdie koloniale regimente het die Britse weermag swak benodigde vaardighede in grensoorlog gevoer. Groot Robert Rogers van New Hampshire het 'n regiment van "rangers" gevorm wat verkenning verrig het en langtermyn-aanvalle teen die Franse en hul Indiese bondgenote uitgevoer het.
Die maak van 'n nuwe nasie
Skaars tien jaar na die einde van die Franse en Indiese Oorlog was die koloniste in oorlog met die Britte en die militia was gereed om 'n belangrike rol in die revolusie te speel. Die meeste van die regimente van die Kontinentale Weermag, beveel deur die voormalige militêre kolonel George Washington, is gewerf van die militia. Soos die oorlog vorder het, het Amerikaanse bevelvoerders geleer hoe om van burger-soldate gebruik te maak om die Britse leër te help verslaan.
Toe die gevegte in 1780 na die suidelike state verskuif het, het suksesvolle Amerikaanse generaals geleer om die plaaslike militia uit te roep vir spesifieke gevegte om hul voltydse kontinentale troepe te versterk. Terselfdertyd het hierdie suidelike militantes 'n wrede burgeroorlog geveg met hul bure wat lojaal aan die koning was. Beide die patriotte en lojaliste het milities opgewek, en aan albei kante het die militêre toetrede tot die uiteindelike toets van politieke lojaliteit gekom.
Amerikaners het die belangrike rol wat die milisie speel in die Revolusionêre Oorlog erken.
Toe die land se stigterslede bespreek het watter vorm die regering van die nuwe nasie sou neem, was daar groot aandag aan die instelling van die militia.
Die grense van die Grondwet het 'n kompromie bereik tussen die opponerende standpunte van die federalistiese en anti-federaliste. Die federaliste het geglo in 'n sterk sentrale regering en wou 'n groot staande leër met 'n militia wat stewig onder beheer van die federale regering was. Die anti-federaliste het geglo in die mag van die state en klein of nie-bestaande gereelde leërs met staatsbeheerde milities. Die president is beheer oor alle militêre magte as opperbevelhebber, maar die Kongres is die enigste mag gegee om die belasting te hef om militêre magte te betaal en die reg om oorlog te verklaar. In die militia is mag verdeel tussen die individuele state en die federale regering.
Die Grondwet het die state die reg gegee om beamptes aan te stel en opleiding te hou, en die federale regering het die gesag gekry om standaarde op te stel.
In 1792 het die kongres 'n wet aangeneem wat 111 jaar lank in gebruik was. Met 'n paar uitsonderings vereis die wet van 1792 alle mans tussen die ouderdomme van 18 tot 45 om in die militia in te skryf. Vrywilligersmaatskappye van mans wat hul eie uniforms en toerusting sou koop, was ook gemagtig. Die federale regering sal standaarde van organisasie stel en beperkte geld vir wapens en ammunisie verskaf.
Ongelukkig het die wet van 1792 nie inspeksies vereis deur die federale regering of strawwe vir nie-nakoming van die wet. Gevolglik het die "ingeskrewe" militia in baie state in 'n lang agteruitgang gegaan; Eenmaal per jaar was die maste dikwels swak georganiseer en ondoeltreffend. Nietemin, tydens die Oorlog van 1812 het die militia die kinderrepubliek se vernaamste verdediging teen die Britse indringers verskaf.
Oorlog Met Mexiko
Die Oorlog van 1812 het getoon dat ten spyte van sy geografiese en politieke isolasie uit Europa, die Verenigde State steeds militêre magte moes handhaaf. Die militêre komponent van die militêre mag is toenemend gevul deur die toenemende aantal vrywilligers (in teenstelling met verpligte inskrywing) militia. Baie state het heeltemal op hul vrywillige eenhede staatgemaak en hul beperkte federale fondse heeltemal op hulle uitgegee.
Selfs in die meestal landelike Suid-Afrika was hierdie eenhede geneig om 'n stedelike verskynsel te wees. Klerke en ambagsmanne het die grootste deel van die krag uitgemaak; Die beamptes, gewoonlik verkies deur die lede van die eenheid, was dikwels ryker mans soos prokureurs of bankiers. Namate toenemende getalle immigrante in die 1840's en 1850's begin aankom, het etniese eenhede soos die "Ierse Jasper Greens" en die Duitse Steubenwagte begin spring.
Militêre eenhede het 70% van die Amerikaanse weermag uitgemaak wat in 1846 en 1847 die Mexikaanse Oorlog geveg het. Tydens hierdie eerste Amerikaanse oorlog het hulle heeltemal op vreemde grond geveg. Daar was aansienlike wrywing tussen gereelde leërs en militêre vrywilligers, 'n wrywing wat in die daaropvolgende oorloë. 'Regulars' was ontsteld toe militêre offisiere hulle oortree het en by tye gekla het dat die vrywillige troepe slordig en swak gedissiplineer was.
Maar klagtes oor die militêre vegvaardighede het gedaal omdat hulle gehelp het om kritiese gevegte te wen. Die Mexikaanse Oorlog het 'n militêre patroon wat die nasie vir die volgende 100 jaar sal volg: die gereelde offisiere het militêre kennis en leierskap verskaf; burger soldate het die grootste deel van die veg troepe.
Wat die persentasie van die betrokke manlike bevolking betref, was die Burgeroorlog verreweg die grootste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis. Dit was ook die bloedigste: meer Amerikaners het gesterf as in beide wêreldoorloë gekombineer.
Toe die oorlog in April 1861 by Fort Sumter begin het, het beide Noordelike en Suidelike militia-eenhede gehaas om by die weermag aan te sluit. Albei kante het gedink die oorlog sou kort wees. In die Noorde was die eerste vrywilligers net 90 dae lank aangewys. Ná die oorlog se eerste stryd, by Bull Run, het dit duidelik geword dat die oorlog 'n lang een sou wees. President Lincoln het 400.000 vrywilligers versoek om vir drie jaar te dien. Baie militêre regimente het teruggekeer huis toe, gewerf en gereorganiseer, en het teruggekeer as driejaar vrywillige regimente.
Na die meeste van die militia was beide Noord en Suid aktief. elke kant het op diens gewerk. Die Wet op die Burgeroorlog is gebaseer op die wettige verpligting om in die landmag te dien, met kwotas vir elke staat.
Baie van die bekendste Burgeroorlogseenhede, van die 20ste Maine wat die Unie-lyn in Gettysburg gered het, na Stonewall Jackson se beroemde brigade van "voetkavalerie" was militia-eenhede. Die grootste persentasie burgeroorlogstryders word gedra deur eenhede van die weermagwachter.
Heropbou en industrialisasie
Na die einde van die Burgeroorlog was die Suide onder militêre besetting. Onder heropbou, is 'n staat se reg om sy militia te organiseer, opgeskort, slegs teruggestuur as die staat 'n aanvaarbare Republikeinse regering gehad het. Baie Afro-Amerikaners het by die militêre eenhede wat deur hierdie regerings gevorm is, aangesluit. Die einde van die heropbou in 1877 het die militia teruggekeer na wit beheer, maar swartmense-eenhede het in Alabama, Noord-Carolina, Tennessee, Virginia en vyf Noord-state oorleef.
In alle dele van die land was die laat 19de eeu 'n tydperk van groei vir die militia. Arbeidse onrus in die industrialiserende Noordoos en Midde-Ooste het veroorsaak dat die state hul behoefte aan militêre mag ondersoek. In baie lande is groot en uitgebreide wapens, wat dikwels gebou is om soos middeleeuse kastele te lyk, gebou om militêre eenhede te huisves.
Dit was ook gedurende hierdie tydperk dat baie state hul militêre "National Guard" begin hernoem het. Die naam is die eerste keer aangeneem voor die Burgeroorlog deur die New York-staat se militia ter ere van die Marquis de Lafayette, held van die Amerikaanse Revolusie, wat die "Garde Nationale" in die vroeë dae van die Franse Revolusie beveel het.
In 1898 het die VSA oorlogskip in die hawe van Havana, Kuba, opgeblaas. Die VSA het oorlog verklaar op Spanje (Kuba was 'n Spaanse kolonie). Aangesien daar besluit is dat die President nie die reg het om die National Guard buite die Verenigde State te stuur nie, het Guard eenhede as individue vrywillig verklaar, maar dan weer hul amptenare herkies en bymekaar gebly.
Nasionale Guard eenhede onderskei hulself in die Spaans-Amerikaanse Oorlog. Die beroemdste eenheid van die oorlog was 'n kavalerie-eenheid wat gedeeltelik uit Texas, New Mexico en Arizona National Guardsmen, Teddy Roosevelt se "Rough Riders" gewerf is.
Die eintlike belang van die Spaanse-Amerikaanse Oorlog was egter nie in Kuba nie: dit was om die Verenigde State 'n mag in die Verre Ooste te maak. Die VSA-vloot het die Filippyne uit Spanje met min moeite geneem, maar die Filippyne wou onafhanklikheid hê, en die VSA moes troepe stuur om die eilande te hou.
Omdat die meeste van die gereelde leër in die Karibiese Eilande was, was driekwart van die eerste Amerikaanse troepe wat in die Filippyne moes veg, van die Nasionale Wag. Hulle was die eerste Amerikaanse troepe om in Asië te veg en die eerste om 'n vreemde vyand te veg wat klassieke guerrilla taktiek gebruik het - taktiek wat meer as 60 jaar later teen Amerikaanse troepe in Viëtnam gebruik sou word.
Probleme tydens die Spaanse-Amerikaanse oorlog het getoon dat indien die VSA 'n internasionale mag sou wees, sy militêre hervorming nodig gehad het. Baie politici en weermagbeamptes wou 'n veel groter voltydse weermag hê, maar die land het nog nooit 'n groot gereelde leër in vredestyd gehad nie en was onwillig om daarvoor te betaal. Verder het staatsregte-advokate in die Kongres die planne vir 'n heeltemal Federale reserwekrag verslaan ten gunste van die hervorming van die militia, of die Nasionale Guard.
In 1903 het 'n stuk landmerkwetgewing die weg gesit vir toenemende modernisering van, en Federale beheer oor die Nasionale Guard. Die wet het verhoogde federale befondsing toegeneem, maar om dit te bekom, moes Nasionale Guard-eenhede sterkte bereik en inspekteer word deur gereelde leërbeamptes. Wagtewagters moes 24 bore per jaar bywoon, en vyf dae van jaarlikse opleiding, waarvoor hulle vir die eerste keer betaal het.
In 1916 is 'n ander daad geslaag, wat die staatmagas se status as die weermag se primêre reserwekrag waarborg, en vereis dat alle lande hul militia "National Guard" hernoem. Die Nasionale Verdedigingswet van 1916 het voorgeskrewe kwalifikasies vir nasionale wagbeamptes toegeken en toegelaat om Amerikaanse weermagskole by te woon; vereis dat elke Nasionale Guard-eenheid geïnspekteer en erken word deur die Oorlogsdepartement, en beveel dat die National Guard-eenhede soos gereelde weermag-eenhede georganiseer sal word. Die wet het ook bepaal dat wagters nie net vir jaarlikse opleiding betaal moet word nie, maar ook vir hul bore.
Die Nasionale Verdedigingswet van 1916 is geslaag terwyl die Mexikaanse bandiet en die revolusionêre Pancho Villa die grensdorpe van die Suide weggevoer het. Die hele Nasionale Guard is deur pres. Woodrow Wilson tot aktiewe plig aangewys, en binne vier maande was 158 000 wagters langs die Meksikaanse grens.
Wagters wat in 1916 op die grens gestasioneer is, het geen aksie gesien nie. Maar in die lente van 1917 het die VSA oorlog teen Duitsland verklaar en in die Eerste Wêreldoorlog aangegaan, en die wagte het die geleentheid gehad om hul opleiding goed te gebruik.
Die Nasionale Guard het in die Eerste Wêreldoorlog 'n belangrike rol gespeel. Die eenhede is deur die staat in afdelings georganiseer, en daardie afdelings het 40% van die bestrydingskrag van die Amerikaanse ekspedisiemag uitgemaak. Drie van die eerste vyf Amerikaanse weermagafdelings wat in die Eerste Wêreldoorlog aan die gang was, was van die National Guard. Verder was die hoogste aantal medaljes van eerwaarde ontvangers van die Eerste Wêreldoorlog van die 30ste afdelings, bestaande uit nasionale wagters van die Carolinas en Tennessee.
Tussen die oorloë
Die jare tussen die wêreldoorloë I en II was stil mense vir die weermag en vir die nasionale wag. Die belangrikste ontwikkelings het plaasgevind in wat bekend sal staan ​​as die Air National Guard.
Die Nasionale Wag het 'n paar vliegtuie voor die Eerste Wêreldoorlog gehad, maar slegs twee New York-lugvaart-eenhede is formeel georganiseer. Na die oorlog het Army-organisasie-kaarte opgeroep dat elke afdeling 'n observasie-eskader moes hê (die primêre missie van vliegtuie was destyds verkenning) en die Nasionale Guard was gretig om hul eie eskaders te vorm. Teen 1930 het die National Guard 19 waarnemingskaduwers gehad. Die Depressie het 'n einde gemaak aan die aktivering van nuwe vlieëndeenhede, maar nog 'n paar sou gereël word net voor die VSA die Tweede Wêreldoorlog binnegekom het.
Voorbereiding om te veg
Teen die somer van 1940 het die Tweede Wêreldoorlog gewoed. Baie van Europa was in die hande van Nazi-Duitsland. In die herfs van 1940 is die nasie se eerste vredestyd-konsep verorden, en die National Guard is aktief aangewys.
Die konsep en mobilisering moes net vir een jaar duur, maar in September 1941 is die dienstydperk vir draftees en gemobiliseerde wagters uitgebrei. Drie maande later het die Japannese Pearl Harbor aangeval en die VSA het die Tweede Wêreldoorlog aangegaan.
Al 18 National Guard-afdelings het almal in die Tweede Wêreldoorlog geveg en is tussen die Stille Oseaan en Europese teaters verdeel. Nasionale wagters het van die begin af geveg. Drie National Guard-eenhede het deelgeneem aan die heldhaftige verdediging van Bataan in die Filippyne voordat hulle uiteindelik in die lente van 1942 aan die Japannese oorgegee het. Toe die Amerikaanse Mariniers versterkings op Guadalcanal in die herfs van 1942 nodig gehad het, het Noord-Dakota se 164 Infanterie die eerste groot liggaam van Amerikaanse weermag troepe om in die Tweede Wêreldoorlog aanvalle te bestry. In die Europese teater was een van die National Guard-afdelings, die 34ste van Minnesota, Iowa en Suid-Dakota, die eerste wat in die buiteland, en onder die eerste in die geveg, in Noord-Afrika aangekom het. Die 34ste het die res van die oorlogstryd in Italië uitgegee en meer werklike stryddae geëis as enige ander Tweede Wêreldoorlog-afdeling.
Die jare na die Tweede Wêreldoorlog het die skepping van die Amerikaanse lugmag gesien van wat die Amerikaanse weermagkragte was. Nasionale Wagvlieg-eenhede het deel geword van die nuwe diens, wat die Air National Guard geskep het. Die nuwe reserwe-komponent het nie lank gehad om te wag voor sy eerste gevegstoets nie.
Die Koreaanse Oorlog het in Junie 1950 begin toe Noord-Korea Suid-Korea binnegeval het. Binne twee maande is die eerste van 138,600 Army National Guardsmen gemobiliseer. In Januarie 1951 het die National Guard-eenhede in Suid-Korea aangekom. Teen die somer van 1951 was 'n groot aantal nie-afdelings ingenieurs en artillerie-eenhede in Korea van die Nasionale Wag. In November het twee National Guard-infanterie-afdelings, die 40ste van Kalifornië en die 45ste van Oklahoma, aangekom om die Noord-Korea en Chinese te veg.
Die Turbulente 60's
Die 1960's het begin met 'n gedeeltelike mobilisering van die National Guard as deel van die Amerikaanse reaksie op die Sowjet-Unie se gebou van die Berlynse Muur. Alhoewel niemand die Verenigde State verlaat het nie, het nagenoeg 45 000 Army Guardsmen 'n jaar in Active Federal Service spandeer.
Soos die dekade vorder het, het president Lyndon Johnson die noodlottige politieke besluit geneem om nie die Reserwes te mobiliseer om die Viëtnamoorlog te veg nie, maar om eerder op die konsep te staatmaak. Maar toe die bombardering van die Viet Cong Tet-offensief in 1968 getref is, het 34 Army National Guard-eenhede hulself gewaarsku vir aktiewe diens, waarvan agt in Suid-Vietnam gedien het.
Sommige National Guard-eenhede wat in die VSA gebly het, het hulself nog op die voorste linies gevind. As stedelike onluste en toe anti-oorlogsdemonstrasies in die laat 1960's dele van die land geslinger het, is die Guard in sy rol as staatsmagiaal toenemend aangewys vir oproerbeheer.
Vir die land as geheel was die 1960's 'n tydperk van sosiale verandering. Dié veranderinge is in die Nasionale Guard weerspieël, veral in die rasse- en etniese samestelling.
Begin met New Jersey in 1947, begin die noordelike state die proses om hul nasionale wagte rassig te integreer. Die landmerk Burgerregtewet van 1965 het die suidelike state gedwing om te volg, en 25 jaar later het die Afro-Amerikaners byna 'n kwart van die weermag se nasionale wachter opgestel.
Afro-Amerikaanse mans het 'n geskiedenis van militêre diens gehad wat strek terug na koloniale dae; vroue, ongeag ras, het nie. Omdat die Militia Act van 1792 en die Nasionale Verdedigingswet van 1916 spesifiek na mans verwys het, het dit spesiale wetgewing aangeneem om vroue toe te laat om aan te sluit. Vir 15 jaar was die enigste vroue in die Nasionale Wag verpleegsters, maar in die 1970's het al die gewapende dienste begin om geleenthede vir vroue uit te brei. Na aanleiding van die leër- en lugmagbeleid het die Nasionale Wag sy aantal vroue-rekrute begin stewig styg wat vandag voortduur.
Die "Total Force" gaan na die oorlog
Die einde van die konsep in 1973 het in 'n tydperk van geweldige verandering vir die Amerikaanse weermag ingelui. Afgesien van hul bron van goedkoop mannekrag, en onder druk om koste te besnoei, het die aktiewe dienste gerealiseer dat hulle hul reserwe komponente beter moet benut. Die Air Guard is sedert die middel van die 1950's in die werking van die Lugmag geïntegreer. Teen die middel van die sewentigerjare het die "Total Force" -beleid gelei tot meer Army National Guard-missies, toerusting en opleidingsgeleenthede as ooit tevore.
Die National Guard het deelgeneem in die groot verdedigingsopbou wat deur pres. Ronald Reagan geïnisieer is. In 1977 het die eerste klein Army National Guard-afvaardiging oorsee gereis om hul twee weke se aktiewe opleiding met gereelde Army-eenhede te spandeer. Nege jaar later het die Wisconsin National Guard se 32ste Infanterie Brigade met al sy toerusting in Duitsland na die groot NAVO-oefening REFORGER ontplooi.
Teen die einde van die 1980's was Army National Guard-eenhede voorsien van die nuutste wapens en toerusting - en sal binnekort 'n kans kry om dit te gebruik. In reaksie op Irak se inval in olie-ryk Koeweit in Augustus 1990 het Operation Desert Storm die grootste mobilisering van die Nasionale Guard sedert die Koreaanse Oorlog gebring.
Meer as 60,000 Army Guard personeel is geroep tot aktiewe plig vir die Golfoorlog. Toe die lugveldtog teen Irak in Januarie 1991 Operation Desert Storm begin het, was duisende van die weermag-weermag-mans en -vroue, die meeste van hulle van stryddiens- en stryddiensondersteuningseenhede, in Suidwes-Asië voorberei vir die veldtog teen die Irakse magte. Twee-derdes van diegene wat gemobiliseer word, sal uiteindelik diens in die oorlog se hoofteater van operasies sien.
Vroeg na die Guard se terugkeer uit die Arabiese Skiereiland, het orkane in Florida en Hawaii en 'n oproer in Los Angeles die aandag gevestig op die Nasionale Guard se rol in sy gemeenskappe. Dié rol het toegeneem namate die Guard, wat jare lank aktief is in dwelm-interdiksie- en uitroeiingspogings, nuwe en innoverende gemeenskapsuitreikprogramme instel.
Sedert die einde van Desert Storm het die National Guard die aard van sy Federale sendingverandering gesien, met meer gereelde oproepe as gevolg van krisisse in Haïti, Bosnië, Kosovo en die wolke oor Irak. Na aanleiding van die aanvalle van 11 September 2001 is meer as 50 000 wagte opgeroep deur beide hul state en die federale regering om sekuriteit by die huis te voorsien en terrorisme in die buiteland te bestry . In die grootste en vinnigste reaksie op 'n huishoudelike ramp in die geskiedenis het die Guard meer as 50 000 troepe in die ondersteuning van die Golfstate na die orkaan Katrina in 2005 ontplooi. Vandag dien tienduisende wagte in Irak en Afghanistan in gevaar. Die Nasionale Wag gaan voort met sy historiese dubbele sending, en bied aan die eenhede opgeleide eenhede wat opgelei en toegerus is om die lewe en eiendom te beskerm, terwyl hulle aan die nasie-eenhede wat opgelei is, toegerus is. en gereed om die Verenigde State en sy belange te verdedig, regoor die wêreld.