In Openbaring 2 en 3 lees ons sewe briewe wat deur Johannes aan sewe gemeentes in die vroeë kerk geskryf word. Die briewe het almal dieselfde basiese vorm, maar die briewe word aan elke gemeente met unieke inhoud geskryf en met 'n uitsonderlike boodskap vir elke een. Die laaste brief, aan die gemeente in Laodisea, is 'n striemende brief wat die gemeente op verskeie maniere sterk aanspreek. In een sin word die gemeente beskryf as blind, brandarm en naak – nie die tipe van pastorale woorde wat 'n gemeentelid sou verwag nie!
Dit lyk asof hierdie gemeente die materiële vooruitgang van hulle gemeenskap aangetrek het as hulle spirituele identiteit, asof die gemeente die prag en praal van die stad gesien het as tekenend van hulle geestelike lewens. Volgens die skrywer van Openbaring was dit allermins die geval. Inteendeel, vir hom dui dit juis op geestelike armoede. In hierdie stad, bekend vir finansiële welstand, 'n vooruitstrewende en unieke tekstielbedryf, asook 'n mediese skool wat baanbrekerswerk doen in die behandeling van oogkwale, staan 'n gemeente wat volgens Johannes nie verstaan wat hulle plek in die gemeenskap is nie. Tussen die duursame kledingstukke wat hier vervaardig is, die krag vaan die bankwese in die stad, en die behandeling van alledaagse oogkwale, staan daar 'n gemeenskap van gelowiges wat op geestelike terrein die teenoorgestelde eienskappe het – dit staan geestelik kaal, dit is geestelik brandarm, en die gemeente is geestelik blind.
Die stad was uitsonderlik, maar die gemeente nie. Ons word in hierdie teksgedeelte vermaan om nie die uiterlike tekens van ons leefwêreld te aanvaar as waarborge vir ons interne, geestelike lewens nie. Mag ons nie blind wees vir die rol wat ons kan speel in hierdie wêreld nie.