Jesaja Archives - Bybelskool vir Bereane
September 27, 2017 nati@stander.co.za
Oe, vandag se stuk raak my weer diep…
Die Here sit sy belofte van herstel en terugkeer uit die ballingskap in hierdie gedeelte voort. Om die volk te laat moed skep, neem Hy hulle terug op die spoor van hulle geskiedenis. Hy sê: "Luister na My, julle wat wil reg doen, julle wat na die wil van die Here vra: Dink aan die rots waaruit julle gekap is, aan die klipgroef waaruit julle gegrawe is." (Jes 51:1)
Hy noem dan die name van die geloofshelde waaruit die volk spruit: Abraham en Sara. Daar was 'n uitsiglose toekoms, maar die Here het deur hierdie geloofshelde 'n volk totstand gebring. Omdat hulle uit dieselfde rots gekap is as die geloofshelde, is dit wat waar is van Abraham en Sara noodwendig ook waar van die volk.
Ek en jy sou ook vandag kon vra: "Wie is die rots waaruit ons gekap is? Wie is die klilgroef waaruit ons gegrawe is?" Jesus Christus is die rots waaruit ons gekap is! Ons het ook 'n uitsiglose toekoms gehad. Maar Jesus het dit alles verander. Wat waar is van Hom, is nou ook waar van ons: Hy is God se seuns, en ons kan ook nou God se kinders genoem word. Hy het die dood oorwin, en ons sal ook die ewige lewe beërwe. Jesus is vlekkeloos voor die Vader. Daardie selfde reinheid het Hy aan ons bemaak. Soos wat Jesus vrymoedig voor die Vader staan, so kan ons nou vrymoedig in die Here se teenwoordigheid staan.
Jesus is die rots waaruit ons gekap is!
Voltooide werk van Jesus
April 25, 2017 nati@stander.co.za
Jesaja 17 wys vir my hoe maklik dit is om "misplaaste" hoop te hê.
God se oordeel oor die nasies vervolg in vandag se stuk. Nou trek ons by Damaskus – hoewel die onderskeid tussen Damaskus en Israel moeilik herkenbaar is omdat hulle noue bondgenote was.
Damaskus se probleem is dat hulle hul hoop op alles behalwe God geplaas het. Daar word 3 voorbeelde opeen gestapel:
"Hy sal nie meer sy hoop vestig op die altare, die werk van sy eie hande nie. Hy sal nie hulp verwag van die gewyde pale en die wierookaltare wat hy self gemaak het nie." (vers 8)
Dit is alles religieuse dinge waarop Damaskus vertrou het. Welliswaar dinge wat hulle met hulle eie hande gebou het, maar dit was deel van die spirituele lewe. Geleidelik het hulle soeke na die geestelike, hulle op 'n dwaalspoor laat beland.
Loop ek nie ook dieselfde gevaar om 'n "god" vir myself te skep nie? Dit kan uit edel motiewe gebeur – maar dit bly 'n afgod. Is ek nie ook soms besig om my vertroue – dalk op die Kerk of op geestelike leiers – te plaas, eerder as op God nie?