Geskryf deur Benjamin Mayne
Met 'n genetiese 'klok' kan wetenskaplikes skat hoe lank uitgestorwe wesens geleef het. Wollige mammoete kan ongeveer 60 jaar verwag. Australiese Museum
Mense het 'n "natuurlike" leeftyd van ongeveer 38 jaar, volgens 'n nuwe metode wat ons ontwikkel het om die lewensduur van verskillende spesies te skat deur hul DNA te ontleed.
Uit genetiese studies van spesies met bekende lewensduur, het ons gevind dat die uitgestorwe wollerige mammoet waarskynlik ongeveer 60 jaar geleef het en dat boogbokwalvisse meer as twee en 'n halwe eeu van die lewe kan geniet.
Ons navorsing, wat vandag in Scientific Reports gepubliseer is, gekyk na hoe DNA verander soos 'n dier verouder - en gevind dat dit wissel van spesie tot spesie en hou verband met hoe lank die dier waarskynlik sal leef.
Die raaisel van veroudering
Die verouderingsproses is baie belangrik in biomediese en ekologiese navorsing. Namate diere ouer word, ervaar hulle 'n afname in biologiese funksies, wat hul lewensduur beperk. Tot nou toe was dit moeilik om te bepaal hoeveel jaar 'n dier kan leef.
DNA is die bloudruk van lewende organismes en dit is 'n voor die hand liggende plek om insig te kry in veroudering en lewensduur. Niemand het egter daarin geslaag om verskille in DNA-reekse te vind wat verantwoordelik is vir lewensverskille nie.
Die lewensduur van gewerwelde diere verskil baie. Die dwergby (Eviota sigillata) is 'n klein vis wat slegs agt weke leef, terwyl individuele Groenlandhaaie (Somniosus microcephalus) is gevind wat langer as 400 jaar geleef het.
Die ken van die lewensduur van wilde diere is uiters belangrik vir die bestuur en bewaring van wild. Vir bedreigde spesies kan lewensduur gebruik word om te verstaan ​​watter populasies lewensvatbaar is. In nywerhede soos visserye word lewensduur in bevolkingsmodelle gebruik om vangsperke te bepaal.
Die lewensduur van die meeste diere is egter onbekend. Die meeste beramings kom van 'n klein aantal individue wat in ballingskap woon, waarvan die ouderdom by die dood bekend was. Vir langlewende spesies is dit moeilik om 'n leeftyd te kry, aangesien dit 'n generasie navorsers oorleef.
Met behulp van veranderinge in DNA om ouderdom te meet
Oor die afgelope paar jaar het navorsers 'DNA-horlosies' ontwikkel wat kan bepaal hoe oud 'n dier 'n spesiale tipe verandering in die DNA genaamd DNA-metielering gebruik.
DNA-metilering verander nie die onderliggende volgorde van 'n geen nie, maar bepaal of dit aktief is. Ander navorsers het getoon dat DNA-metielering in spesifieke gene verband hou met die maksimum lewensduur van sommige soogdiere soos primate.
Alhoewel DNA-metielering gekoppel is aan veroudering en lewensduur, het geen navorsing tot nou toe dit gebruik as 'n metode om die lewensduur van diere te skat nie.
In ons navorsing het ons 252 genome (volledige DNA-rye) van gewerwelde spesies gebruik wat ander navorsers saamgestel en in die openbaar beskikbaar gestel het. aanlyn databasis. Ons het hierdie genome dan vergelyk met 'n ander databasis van bekende lewensduur van diere.
Met behulp van hierdie data, het ons gevind dat ons die lewensduur van gewerwelde spesies kan skat deur te kyk na waar DNA-metilering in 42 spesifieke gene voorkom. Met hierdie metode kan ons ook die lewensduur van langlewende en uitgestorwe spesies skat.
Met behulp van DNA-analise kan wetenskaplikes nou die lewensduur van langlewende en uitgestorwe spesies skat. CSIRO, skrywer met dien verstande
Ons het gevind dat die lewensduur van die boogkopwalvis, wat gedink word die langste lewende soogdier ter wêreld is, 268 jaar is. Hierdie skatting is 57 jaar hoër as die oudste individu wat gevind is, en hulle kan dus 'n baie langer leeftyd hê as wat voorheen gedink is.
Ons het ook gevind dat die uitgestorwe wollerige mammoet 'n leeftyd van 60 jaar gehad het, soortgelyk aan die 65-jarige bestaan ​​van die hedendaagse Afrika-olifant.
Die uitgestorwe reuse-skilpad Pinta-eiland het volgens ons skatting 'n leeftyd van 120 jaar gehad. Die laaste lid van hierdie spesie, Lonesome George, is in 2012 op 112-jarige ouderdom oorlede.
Interessant genoeg het ons gevind dat die Neanderdalmense en Denisovans, wat uitgestorwe spesies is wat nou verwant is aan moderne mense, 'n maksimum leeftyd van 37.8 jaar het.
Op grond van DNA het ons ook 'n 'natuurlike' moderne mens van 38 jaar geskat. Dit stem ooreen met 'n aantal antropologiese ramings vir vroeë moderne mense. Die mens kan vandag 'n uitsondering wees op hierdie studie, aangesien die vooruitgang in medisyne en lewenstyl die gemiddelde leeftyd verleng het.
Namate meer wetenskaplikes die genome van ander diere bymekaarmaak, beteken ons metode dat hul lewensduur geredelik geskat kan word. Dit het 'n groot ekologiese en bewaringsbetekenis vir baie spesies wat beter wildbestuur benodig.
Benjamin Mayne, molekulêre bioloog en bioinformatikus, CSIRO
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > 'N Lewensduur van 'n dier word in die DNA geskryf. Vir mense is dit 38 jaar