Hoe toenemende ongelykheid staak ekonomieë deur verlammende vraag
Geskryf deur Stephen Bell
Aggregate vraag word getref deur die konsentrasie van inkomstegroei onder die topverdieners en is nou 'n teken van ekonomiese groei. Shutter
In die laaste dekade of meer het die ekonomiese groei vertraag oor die Westerse wêreld, alhoewel 'n lae herstel, alhoewel daar swak herstel sedert 2017 is. In die VSA, byvoorbeeld, groei in bruto uitset per capita gemiddeldes rondom 1% per jaar hierdie eeu. Dit is omtrent die helfte van die gemiddelde koers gedurende die tweede helfte van die 20e eeu.
Amerikaanse ekonoom Arthur Okun beroemd aangevoer daar was 'n afruil tussen gelykheid en ekonomiese doeltreffendheid, wat min kans op hoë ongelykheid en trae ekonomiese groei meebring. Tog is dit presies wat in die VSA gebeur. Wat het verkeerd gegaan?
In Die Captured Ekonomie, Brink Lindsey en Steven Teles verken Amerikaanse ekonomiese sektore soos finansiering, grondgebruik, beroepslisensiëring en intellektuele eiendomsreg. Hulle argumenteer dat kragtige belange hierdie sektore gevang het en die staat gebruik om markte tot hul voordeel te verdraai. Hierdie soort van huur-soek is verswakking van groei en die verskerping van ongelykheid. Soos die skrywers dit gestel het:
Oor 'n aantal sektore is die Amerikaanse ekonomie minder toeganklik vir mededinging en meer verstop deur insiderbeskermende transaksies. Hierdie transaksies maak ons ​​ekonomie minder dinamies en innoverend, wat lei tot stadiger ekonomiese groei. Terselfdertyd verdeel hulle inkomste en rykdom. opwaarts na elite in 'n posisie om die politieke stelsel tot hul voordeel te benut.
Hierdie spesiale hantering is maar een faset van 'n veel groter probleem van mededingende eise vir ekonomiese hulpbronne wat al hoe meer Westerse ekonomieë benadeel. Die argumente van Lindsey en Teles het betrekking op disfunksies op die aanbodkant van die ekonomie.
In ons onlangse boek, Billike Aandele: Kompeterende Eise en Australiese Ekonomiese Toekoms, Michael Keating en ek argumenteer dat selfs groter mededingende eise en verspreidingsprobleme nou die vraagkant van Westerse ekonomieë raak. Hierdie probleme veroorsaak ook swak ekonomiese groei en stygende ongelykheid.
Tyd om aandag te skenk aan die vraag
Maar hoe is hierdie twee uitkomste verbind? In Fair Share beweer ons dat stygende ongelykheid die ekonomiese groei in die gevorderde ekonomieë verswak deur te verminder totale vraag. Ons rekening verskil van die hoofstroom-ekonomie, wat beweer dat groei hoofsaaklik uit die aanbodkant van die ekonomie kom.
In die afgelope dekades is baie neoliberale, aanbodkant-beleide geïmplementeer. Die onlangse trae groeipatroon noem die aanbodkantteorie in twyfel. Inderdaad, die gaping tussen teorie en realiteit het die voormalige Amerikaanse tesourie-sekretaris gevra Lawrence Summers om te argumenteer dat "die gebeure van die afgelope dekade 'n krisis op die gebied van makro-ekonomie moet neersit".
Sommige belangrike feite aan die vraagkant word toenemend moeilik om te ignoreer. Die meeste Westerse ekonomieë is gemerk deur verhoogde ongelykheid sedert die 1980s. Loon aandele het geval.
Nog belangriker is die toename in ongelykheid in inkomste. Die loonverhogings wat plaasgevind het, is grotendeels onder die inkomstebeleggers gekonsentreer. Hierdie "wenners" het 'n laer geneigdheid om te verbruik as dié in die laer deciles verdienstedistributie. Gevolglik het te veel inkomste ongelykheid en stadige lone groei relatief tot produktiwiteitsgroei risiko 'n volgehoue ​​tekort aan vraag en dus swakker ekonomiese groei.
Voor die Global Financial Crisis (GFC) het baie ekonomiese beleide probeer om hierdie tekort in die totale vraag te vermy. Dit het ook gedoen deur 'n baie mededingende wisselkoers te handhaaf om uitvoergeleide groei te ondersteun (bv. China, Duitsland) of meer dikwels deur die beskikbaarheid van verbruikerskrediet te verhoog om verbruikersvraag te ondersteun (bv. Die VSA, VK).
Nie een van hierdie strategieë het op die langer duur lewensvatbaar geword nie. Eerstens, nie alle lande kan net uitvoerders op dieselfde tyd wees nie. Tweedens, die vereiste groei in verbruikerskrediet het toenemend riskant geword en het uiteindelik die GFC-brandstof gehelp.
Sedertdien het die gevorderde ekonomieë langdurige stagnasie en swak herstel ervaar as gevolg van 'n tekort aan totale vraag. Hoe langer hierdie tekort voortduur, hoe groter is die risiko dat die koers van toename in potensiële uitset ook stadiger sal styg.
Die impak op ekonomiese uitset is te wyte aan 'n gebrek aan nuwe belegging, waarop tegnologiese vooruitgang afhanklik is, en die bekamping van arbeidsmagvaardighede wanneer arbeid nie ten volle in diens is nie. Inderdaad, die kombinasie van lae werkloosheid en stadige ekonomiese groei dui daarop dat hierdie verlangsaming in potensiële uitsetgroei reeds in die VSA plaasvind.
Oor die algemeen kan mededingende eise egter potensieel verskillende kombinasies van inflasie, loonstagnasie, groeiende ongelykheid, swak vraag en stadiger ekonomiese groei lewer. Ons sentrale stelling in Fair Share verbonde inkomsteverspreiding en ekonomiese groei.
Waarom groei hang af van gebalanseerde verspreiding
Wes-kapitalisme het altyd op 'n redelik smal verspreidingspad geloop. As die verspreidingsbalans in albei rigtings te ver van die kantlyn raak, sal die bedreiging van onvoldoende totale vraag en swak groei waarskynlik voorkom.
Soos ons in die 1970'e gesien het, streef die uitoefening van oormatige lone risiko's stagflasie, wat lei tot onvoldoende belegging en stygende werkloosheid. Aan die ander kant, en soos dit nou gebeur, is 'n beduidende verskuiwing na loonstagnasie en verhoogde ongelykheid in inkomste 'n stadiger groei deur onvoldoende vraag en verbruik.
Dit is dus die verspreidingsverskuiwing, in die nastrewing van hoër lone in die 1970s en meer onlangs ten gunste van kapitaal en die hoogste inkomstegroepe. Dit was grootliks verantwoordelik vir die probleme in beide epogies om groei in die gevorderde kapitalistiese ekonomieë te handhaaf.
Ons teorie stel dus voor dat die probleme van stagflasie in die 1970's nie so ver van vandag se probleme was soos wat mens sou dink nie. Die oorsaak van die probleme in beide eras is in wese verspreidingsveranderings.
Sommige ontleders beweer dat regulatoriese en ander veranderinge die relatiewe mag van diegene wat betrokke is by mededingende eise, verander het, met name dat werkers en loonvlakke verloor het. Ander, soos Lindsay en Teles, argumenteer dat opbrengste skeef is deur oligopolistiese mededinging, rentoekenning en ander vorme van markkrag en magteloosheid (sien ook Cameron Murray en Paul Frijters" Spele van Mates op Australië).
Ons erken albei hierdie veranderinge, maar voer aan dat die grootste veranderinge in inkomsteverspreiding gekom het van tegnologiese veranderinge wat middelinkomste-werksgeleenthede uit die weg geruim het, terwyl enige relatiewe arbeidstekorte geneig was om vaardigheidsvooroordeel te wees. Hierdie twee faktore is die belangrikste dryfvere van verhoogde inkomstepolarisasie.
Verder, in die mate waarin die vakbondmag aangaan, dink ons ​​dat veranderinge in die industriële en beroepsstruktuur van die arbeidsmag in reaksie op tegnologiese verandering grootliks verantwoordelik was vir die vermindering van vakbond-lidmaatskap en die verlies van bedingingsmag.
Wat moet regerings hieroor doen?
In reaksie hierop moet regerings streef om lone te verbeter en die ongelykheid van groei in inkomste te verhelp. Enige sodanige strategie sal doeltreffend wees as dit fokus op die reaksie op die tegnologiese veranderinge wat die hoofoorsaak van stygende ongelykheid is. soos Thomas Piketty gesluit in die meeste beduidende analise van ongelykheid gepubliseer hierdie eeu:
Ter opsomming: die beste manier om lone te verhoog en loonongelykhede op die lang termyn te verminder, is om in onderwys en vaardighede te belê.
Ons argumenteer dus dat onderwys en opleiding versterk moet word om werkers te help om veranderende markte en werksgeleenthede te hanteer. Daar kan van hierdie benadering verwag word om beide die totale vraag en aanbod te verhoog. Direkte maatreëls om laer inkomste te verhoog, kan ook nodig wees om die sosiale veiligheidsnet te verbeter vir diegene wat misloop.
Meer oor die algemeen sal die suksesvolle voortsetting van die oop-ekonomie-model, en die volhoubaarheid van die kapitalistiese demokrasie, afhang van die suksesvolle oplossing van mededingende eise. Dit vereis veral 'n billike verdeling van die winste uit verhoogde ekonomiese produksie en 'n noue verband tussen lone en produktiwiteitsgroei.
Dit is beslis duidelik dat die aanbod-, neoliberale beleid van die afgelope dekades grotendeels hul loop in baie gevorderde ekonomieë het. Te dikwels is die beginpunt van die aanbodkantagenda dat die regering se rol verminder moet word deur verdere deregulering en belastingverlagings. Die aard van baie van vandag se probleme vereis egter dat die regering meer ingryping eerder as minder is, terwyl die sleutelkragte van 'n oop, liberale markekonomie steeds behoue ​​bly.
Die nuwe fokus van beleid moet aan die vraagkant wees. Die versuim om redelikerwys inkomste en opvoedkundige geleenthede te deel, skep 'n baie wisselvallige mengsel van ongelukkige "verloorders". Daarom sien ons 'n groeiende politieke terugslag, die opkoms van regse populisme en ekstremisme, Brexit, Trump, ens.
Die agterstand teen globalisering en ekonomiese herstrukturering is werklik en groeiend. Dit vorm 'n bedreiging vir ekonomiese ontwikkeling en liberale demokratiese kapitalisme.
Dit het daartoe gelei dat kommentators soos die Duitse sosioloog Wolfgang Streeck verwys na "die krisisse van demokratiese kapitalisme", Met 'n endemiese en wesenlike onversoenbare konflik tussen kapitalistiese markte en demokratiese politiek". Miskien wel, maar kapitalistiese demokrasieë het daarin geslaag om in die verlede baie beter te doen, veral tydens die na-oorlogse goue era van die 1950s en 1960s.
Selfs vandag behandel sommige lande die situasie beter as ander, wat die politiek en beleid voorstel om 'n verskil te maak.
Australië is 'n saak in die punt. In die afgelope dekades het hervormings om die mark buigsaamheid in Australië te verbeter, een van die langste uitbreidings in die kapitalistiese geskiedenis. Terselfdertyd die loonaandeel In Australië in 2015 was ongeveer dieselfde as in 1990 en 'n bietjie hoër as in 1960.
Daarbenewens het Australië moontlik die meeste doeltreffende herverdelingsstelsel van al die gevorderde ekonomieë. Onder die Hawke en Keating Arbeid regerings se regerings ' Accord met die vakbonde het die sosiale loon aansienlik vinniger toegeneem as ander inkomste.
Nietemin, hoewel ongelykheid in inkomste minder in Australië gestyg het as in baie oorsese lande, het dit ook hier gestyg. In die laaste paar jaar is daar duidelike tekens dat lone stagneer en huishoudelike skuldvlakke is nou baie hoog.
Dit is dus noodsaaklik vir Australië dat dit 'n meer groei-georiënteerde inkomsteverspreiding aanvaar. Sleutelelemente sluit in loonondersteunende maatreëls en om te verseker dat mense beter toegerus is om die organisasie van bestaande werksgeleenthede te verander en in baie gevalle te beweeg na die hoër geskoolde en goed betaalde werkgeleenthede wat tegnologie dikwels skep.
'N Nuwe agenda is nodig. Ons moet erken dat ekonomiese groei onvermydelik ekonomiese transformasie behels, gebaseer op innovasie en tegnologiese verandering. In teenstelling met die aannames wat baie ekonome maak, is dit hoogs waarskynlik dat ekonomiese groei die inkomsteverdeling sal beïnvloed. Dit op sigself kan toekomstige probleme skep vir die volhoubaarheid van daardie groei.
Die bottom line, ekonomies en polities, is dat regerings bereid moet wees om vraag sowel as aanbod te bevorder. In toenemende mate kan ons nie meer die verspreidingskwessies aan die gang kry nie. Die wenners sal die verloorders moet help deur meer effektiewe ondersteuning en 'n mate van herverdeling - veral as dinge vererger word deur voortdurende loonstagnasie en stygende weerstand teen die waargenome ongelykhede van die huidige ekonomiese stelsel.
Stephen Bell, professor in politieke ekonomie, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe toenemende ongelykheid staak ekonomieë deur verlammende vraag