Matteus 14:22-33 "Laat my op die water na U toe kom" - Ds Jaco Kruger - Wapadrant
Matteus 14:22-33 "Laat my op die water na U toe kom" - Ds Jaco Kruger
1. Die bootjie op die see
Jesus is die brood van die lewe. Hy ís die lewe; as 'n mens in hom is, lewe jy eers regtig. En tog, net nadat hierdie goeie nuus duidelik geword het, dwing Jesus sy dissipels om in 'n bootjie te klim en sonder hom uit te vaar op die see! Dit kon nie vir die dissipels lekker wees nie. Hulle sou eerder by Jesus wou bly. Maar die woord wat hier gebruik word het letterlik die betekenis van dwing; hy het sterk by hulle aangedring om tog maar in die bootjie die see aan te durf.
Is hierdie nie juis 'n prentjie van ons, die kerk nie?
Jesus is ons lewe. Dit is Hy oor wie alles gaan. En tog is die Here nie nou as mens by ons nie. Hy sit aan die regterhand van God die Vader. Nou is die kerk soos 'n bootjie wat oor die wêreld en deur die geskiedenis vaar. Die Here Jesus wil juis hê dat die kerk nou, op hierdie stadium, sy hande en voete in die wêreld moet wees. Ons moet sy liefde en sy lewe na die uithoeke van die wêreld en na die uithoeke van mense se harte dra. Maar dis moeilik! Dis harde werk om so in die bootjie te vaar. En daar is groot golwe en sterk wind wat ons teister. Ons weet dit tog uit ons eie lewe uit. Die wêreld is in baie opsigte hard en stukkend. 'n Motor ploeg vroegoggend in 'n bondel drawwers in – vyf van hulle dood. Waarom? 'n Man wat pas op parool vrygelaat is gaan op 'n roof en moordtog in Centurion. Waarom? Waarom word die rykes net al hoe ryker en die armes al hoe armer? Waarom is dit partykeer net so 'n stryd om te lewe? Hierdie wêreld is in baie opsigte 'n wêreld van bloed en sweet en trane.
Maar tog, in hierdie wêreld gee die Here dat daar mense is wat iets van 'n ander lewe geproe het. Hulle het deel gekry aan die brood van die lewe. Hulle weet van 'n dieper, ewige lewe wat aan die deurbreek is. Wie is hierdie mense? Dit is ons, die kerk, wat soos 'n bootjie op die see vaar – op pad na die land van die volheid van lewe saam met God. Dit is in hierdie bootjie, om dit so te stel, waarin die babatjies wat vanoggend gedoop is, verwelkom word. Al weet hulle dit nog nie, is hulle deel van daardie mense wat vashou aan 'n nuwe, dieper, ware lewe – Jesus Christus.
Maar waar is Jesus? Is Hy in die hemel? Is Hy besig met sy eie dingetjies nadat hy ons uitgestuur het, sodat ons nou alleen moet veg met die wind en die golwe? Daar in die bootjie het die dissipels dalk by tye so gedink terwyl hulle in die nag aan die veg was met die woeste wind en golwe. Maar net voor dagbreek – toe die nag op sy donkerste is – kom Jesus op die see na hulle toe aangeloop. Aanvanklik is hulle deurmekaar. Hulle kan nie mooi uitmaak wat gaan aan nie. Hulle dink dit is 'n spook wat hulle sien. Maar Jesus praat met hulle: "Toemaar, moet julle nie ontstel nie. Dit is Ek." "Dit is Ek." Die Griekse woorde is egoo eimi, en dit kan net so goed vertaal word met "Ek is". Dit is mos hoe God na homself verwys in Eksodus, en dit is hoe Jesus baiekeer na homself verwys in Johannes se evangelie: Ek is. Ek is, is hier by julle.
Hierdie is Jesus se woorde vir ons vandag, broers en susters. Ons, die kerk, wat vaar op die see, wat so goed as wat ons kan al die strominge en winde in die wêreld probeer trotseer en koers hou na God se vaderland toe; hierdie is Jesus se woorde vir ons: Toemaar, hou moed, dit is Ek. Ek is. Sien my raak tussen al die golwe deur. Ook al is julle soms deurmekaar. Maar gee aandag, probeer dieper kyk. Probeer Jesus se gestalte herken te midde van die golwe en die wind. Daarvoor gee Jesus aan ons die Heilige Gees. Wat 'n groot avontuur, tog. Wat 'n seën vir daardie jong kindertjies dat hulle vanoggend so by ons op die boot verwelkom kan word. Hulle word deel van die mense wat weet: daar is meer aan die lewe as bloed en sweet en trane, en wat probeer om Jesus se gestalte te herken te midde van die wind en die golwe.
2. Die pad na Jesus toe oor die water
Dit is die eerste kant van wat ons vanoggend moet hoor. Van nou af verder word dit persoonlik. Om in die bootjie te wees is goed; dit is 'n wonderlike seën. Maar uiteindelik gaan dit ook oor jou en my persoonlike verhouding met hierdie Jesus wie se misterieuse gestalte ons tussen die wind en die golwe van vandag se wêreld probeer raaksien.
Petrus sê vir Jesus: "Here, as dit regtig U is, laat my dan op die water na U toe kom."
Nou, as moderne mense is 'n mens se eerste gedagte dat Petrus hier een of ander wetenskaplike toets wou doen. As dit regtig Jesus is dan sal hy my ook op die water kan laat loop. So kom ons toets ons teorie deur 'n eksperiment te doen. As dit die strekking van Petrus se woorde was, dan het dit beteken dat hy getwyfel het – skepties was - en dat hy eers bewyse wou gehad het voordat hy sou glo dat dit Jesus is.
Maar, weet julle, ek dink nie ons moet hierdie woorde op so 'n moderne manier lees nie. Dis nie wat hier bedoel word nie. Jesus het mos klaar vir hulle gesê dat dit hy is. Al is hulle verward ervaar hulle klaar iets van sy aanwesigheid in hulle omstandighede. Nee, Petrus se woorde hier is eintlik 'n geloofsbelydenis! In hierdie woorde van Petrus sien ons wat dit beteken om te glo. Petrus sê vir Jesus: "Here, as dit regtig U is, laat my dan op die water na U toe kom." Mens sou ook die eerste deel van hierdie sinnetjie kon vertaal met: aangesien dit u is... "Aangesien dit u is, laat my dan op die water na u toe kom." En in hierdie woorde sien ons 'n diep geheim van geloof. Om te glo is nie om heeltemal net aktief te wees nie. Dis nie ek wat myself red nie. Jesus is die een wat my roep en my na Hom toe trek. En wat doen ek? Ek wag op Jesus. Ek wag om te hoor hoe Hy my roep. Geloof is om oop te wees, want Hy is die groot en aktiewe Een. "Laat my op die water na u toe kom."
Aan die anderkant is geloof ook nie om heeltemal net passief te wees nie. Geloof is nie om niks te doen nie; ons is nie robotte nie. Geloof is juis hierdie aktiewe wag en verlange en uitsien om Jesus se stem te hoor: Here, as dit U is, laat my op die water na U toe kom. Ek wag aktief daarvoor, en ek is aktief oop daarvoor om Jesus se stem te hoor in my lewe. Is dit nie presies wat die mense vanoggend doen wat hulle geloof bely nie? Hulle ken vir Jesus. Hulle weet Hy is die brood van die lewe. Hulle hoor sy woorde in hulle omstandighede. "Toemaar, dit is Ek." En nou is hulle antwoord op Jesus se woorde hierdie aktiewe wag: "Here, laat my op die water na u toe kom." U is die Een wat my na u toe trek, maar ek roep u, ek smeek u om dit te doen.
Maak dit sin om geloof so te verstaan, broers en susters? Wat hierdie mense vanoggend doen is om te sê: ek is nie maar net 'n passasier in die boot nie. Ek self herken Jesus se gestalte in my lewe. Ek wil nou op hierdie reis gaan waardeur hy my al hoe meer na hom toe roep.
3. Die wind en die golwe
En dit moet, dit móét elke gelowige se reis wees. Die reis van om op die water van al my omstandighede – goed en sleg – al hoe meer na Jesus toe te kom. Al hoe meer verander te word, sodat Hy al hoe meer is, en ek al hoe minder. Al hoe meer een met Jesus - nou, in hierdie lewe. Al hoe meer deurskynend, sodat sy liefde en heiligheid in alles van my lewe deurskyn. Vandag is ons saam met die mense wat belydenis aflê so bly en dankbaar dat hulle hulleself openlik verbind tot hierdie reis. En daardeur word ons aangespoor om elkeen self ook op reis te bly.
Maar ja, die reis is nie net maklik nie. Petrus haal op 'n stadium sy oë van Jesus af en hy begin vaskyk teen die golwe. Hy voel net die wind. En toe begin hy sink! Dis presies die waarskuwing vir ons geloofsreis. Sodra jy jou oë van Jesus afhaal dan sink jy. Dit beteken eintlik maar dat jy op jouself begin vertrou. Ek gaan die water van my omstandighede self aandurf. Ek is sterk/goed genoeg. En dan kry ek vir my allerhande goetertjies in my lewe wat my hiermee moet help. My sterk persoonlikheid, my geld, of een of ander verdowingsmiddel sodat ek nie die pyn voel nie. Maar wat gebeur? Ek sink.
Die goeie nuus is dat Jesus ons nooit los nie. Waar jy ook al op jou reis is, steek Jesus sy hand na jou toe uit deur die Heilige Gees. Hy gryp jou. "Glo in my!" Kyk na my. Kom na my toe. Moenie op jouself vertrou nie. En dan tel Jesus weer vir Petrus in die boot. En die boot is die kerk. So Jesus gee ons ook vir mekaar om mekaar aan te spoor dat ons aktief moet wag net vir Jesus se stem in ons lewe.
Hoe doen ons dit? Hoe wag 'n mens aktief op Jesus se stem? Is dit nie opvallend dat hierdie gedeelte begin met gebed en eindig met gebed nie? Aan die begin is dit Jesus wat bid. Hy stuur mense weg om vir homself tyd alleen saam met God te maak. As Hy, die Seun van God, dit doen – hoeveel te meer nie ons in ons lewe nie? Aan die einde is dit almal in die boot wat voor Jesus neerval en Hom aanbid as die Seun van God.
As daar een aansporing is wat ons vanoggend uit die Here se Woord moet gee vir die mense wat belydenis van geloof aflê, dan is dit: bid. Maak tyd. Stuur die skare weg. Kyk en luister in die stilte wat hier binne in jou lewe aangaan. Dit is hoe jy jou oog op Jesus hou in hierdie wonderlike geloofsreis waarop jy is. Dit is alleen hoe ons almal dit maar kan doen. Dit is hoe ons almal saam as Jesus se mense in die boot voor hom neerval en Hom aanbid as die Seun van God.
Die doop is die sakrament – die uitdrukking van daardie wonderlike werklikheid – dat ons in God se nuwe lewe inkom.
Die nagmaal is die sakrament – die uitdrukking van daardie wonderlike werklikheid – dat ons in God se nuwe lewe bly. Ons bly in die lewe deurdat ons in Jesus Christus bly. Deurdat ons deel het aan sy liggaam en sy bloed.
Die nagmaal is die sakrament waardeur ons dit vier dat ons dieper kyk. Ons sien Jesus Christus raak in die see van ons omstandighede. Sy versoeningsdood aan die kruis, ons reis saam met Hom nou, en die heerlike lewe saam met Hom waarheen ons op pad is.
Volgende week sal ons die sakrament vier. Kom ons staan nou almal in die gees hier om die tafel van die Here, dan bely ons ons geloof.