Openbare verwagtinge van polisiebeamptes
Hoe wetstoepassing kan verstaan ​​en red wat hul gemeenskappe nodig het
Freddie Gray. Eric Garner. Michael Brown. Walter Scott. Dit is maar 'n paar van die vele name wat bekend gemaak word deur die tragiese gebruik van geweld deur die polisie. En ja, ongeag waar ons kan staan ​​op die meriete van elke individuele geval, kan ons terecht elke geval van wetshandhavingsverwante sterftes tragies noem.
Hulle is tragies omdat geen kind grootword en verwag om sy lewe in die hand van die polisie te verloor nie.
En hulle is tragies omdat geen werklike toegewyde polisiebeampte - maak nie saak hoe streng, streng of styf nie - op enige gegewe dag gaan werk en hoop om iemand se lewe te neem.
Ondersteun die publiek die polisie?
As YouTube, sosiale media en nuusverkope geglo moet word, verloor die lede van die publiek in die Verenigde State vertroue en vertroue in wetstoepassing regoor die land. Alhoewel dit dalk nie teësinnig is nie, is dit nie die eerste keer dat die polisie se magte verdwyn het nie, en dit sal waarskynlik nie die laaste wees nie.
In die laat 1960's en 70's het die polisie 'n baie ernstige uitroep teen skynbaar swaarhandige taktiek gesien, net om te sien dat respek terugkeer deur baie van die 1980's. Dit het weer weggeval nadat Rodney King in die vroeë 90's in Los Angeles geslaan het. Nogmaals, dat respek en geloof het teruggekeer, en dadelik ná die 11 September 2001 het die terreuraanvalle wetstoepassing op alle vlakke ongekende steun ontvang.
Vir al die praatjies oor openbare wantroue van die polisie, het 'n Gallup-peiling van 2011-2014 geopenbaar dat 56 persent van die Amerikaanse publiek algeheel die polisie in hoë aansien hou. Hulle kry die derde hoogste aanduiding van vertroue in 'n instelling agter die Amerikaanse weermag en klein besigheid. Nietemin is dit veilig om te sê dat daar in sommige opsigte van die polisie en hul gemeenskappe iets van 'n verbreking bestaan.
Wat verwag die publiek van polisiebeamptes?
So, wat kan ons beroep - en die kriminele geregtigheidsbedryf - leer uit die opkoms, val en weer opstaan ​​van polisiëring in ons gemeenskappe?
Van woede oor onlangse polisie-skietery en vorige oortredings deur beamptes, kan ons weet dat ons publiek van ons verwag om die minimum krag te gebruik wat nodig is om 'n gebeurtenis tot 'n vreedsame gevolgtrekking te bring en dat, as 'n polisiebeampte geweld moet gebruik, veral dodelik krag , dit moet duidelik en ondubbelsinnig nodig wees om dit te doen.
Polisiëring is 'n gevaarlike werk
Die polisie verstaan ​​natuurlik dat byna elke ontmoeting met burgerlikes vloeibaar, dinamies en moontlik met gevaar is. Alhoewel dit wel waar is dat die oorgrote meerderheid mense wat 'n polisiebeampte op enige gegewe dag op die werk kan ervaar, sal geen bedreiging vorm nie en niks anders as nakoming bied nie, daardie beampte kan nooit weet wanneer of as hulle met daardie een individu handel nie vasbeslote om haar skade te doen.
Geen saak hoe goed bedoel, die polisie kan hul eie ergste vyand wees
Die publiek en die pundits weet dit ook, ten minste in die abstrakte. As die polisieman se woord egter amper alles was wat nodig was om sy gebruik van geweld te bepaal, was geregverdig, het die proliferasie van video-opnames - begin met Rodney King en net daaruit groei - die polisie moet saamstem met die feit dat die prentjie wat in die video's aangebied word, het nie altyd die finale verslag ooreenstem nie.
En terwyl dit dwaas en onverantwoordelik sou wees om voorbladopsies voor te stel, was een keer funksies van die standaardbedryfsprosedures van die dag, is dit ook maklik om te sien hoekom en hoe sommige elemente van die publiek daardie visie gevorm het.
Hoekom die polisie en die publiek nie altyd op dieselfde bladsy is nie
Al hierdie praatjie vra dan die vraag: waar is die ontkoppeling? Beamptes verstaan ​​die ongelooflike verantwoordelikheid wat hulle moet beskerm en dien. Die oorweldigende meerderheid van hulle is wonderlike mense wat die beroep van wetstoepassing gekies het omdat hulle die regte rede om die regte redes wou doen.
Die probleem kan gevind word in hoe soveel polisie-rekrute opgelei word met die ongelukkige maar bykans onvermydelike feit dat eenmalig-idealistiese en entoesiastiese beamptes so jare lank so mis en verontagsaam kan word as gevolg van misdaad en menslike tragedie.
Omdat polisiebeamptes waarskynlik gevaarlike individue as 'n noodsaaklike deel van die werk ervaar, word hulle van die eerste dag op die regte pad geleer - en dit is hul hele loopbane versterk - dat hul nommer een doelwit is om dit aan die einde van hul skofte tuis te maak. .
Hierdie soort opleiding en kultuur gee die belangrikheid van beamptesveiligheid aan die nuwe polisie goed, maar dit laat 'n kritiese komponent uit, en dit is die hiërargie van verantwoordelikheidsbeamptes wat kaal vir die veiligheid van almal.
Wanneer hulle reageer op of ondersoek instel, is die respondente besorg oor die veiligheid van die slagoffers, getuies en onskuldige omstanders, eers hul eie sekuriteit tweede en uiteindelik die onderwerp, verdagte of oortreder derde. Maar hulle moet egter met die verdagte se veiligheid bekommerd wees.
Die werklike doelwit van wetstoepassing
Elke beampte moet gefokus wees om veilig na die huis toe te kom. Maar soos mnr. Robert Peel die eerste keer in sy polisiëringsbeginsels uitgedruk het, is die werklike doelwit van wetstoepassing om vrywillige nakoming van die wet te verkry.
Beamptes kan hierdie konsep toepas in hul daaglikse interaksies deur hul doelwit te maak om te verseker dat almal in die polisie-ontmoeting aan die einde van die interaksie tuis (of tronk, geestelike gesondheidsfasiliteit of ander toepaslike plek soos nodig) kry.
Hoe kan amptenare hierdie doel bereik en hul veiligheid verseker ? Eerstens, verstaan ​​dat daar geen 100 persent oplossing is nie. Maak nie saak wat daar is nie - en sal voortgaan om te wees - mense wat beamptes sal dwing om geweld te gebruik, tot en met dodelike krag, ongeag wat die beampte doen. In sulke gevalle moet beamptes, ter wille van die publiek en die polisie, nie huiwer om so vinnig en doeltreffend moontlik teen enige bedreiging teen te gaan nie.
Te veel amptenare vergeet egter hul opleiding en vind hulself in posisie waar krag vinnig hul enigste opsie word. Dit kan gesê word van baie, indien nie almal, van die onlangse gevalle van sogenaamde polisiegeweld wat die oorsaak van sulke verontwaardiging was.
Maak nie saak watter polisie-akademie 'n beampte bywoon nie, sy sal beslis basiese beginsels van beamptesveiligheid leer, spesifiek ten einde haarself in 'n posisie van fisiese en psigologiese voordeel te behou om selfs soveel as 'n gedagte van uitdaging deur die gebruik te verslaan. van afstand, dekking, opdrag teenwoordigheid en professionele gedrag. Die idee hier is om nie geweld te vermy nie, maar, so veel as moontlik, skakel die noodsaaklikheid daarvan af om mee te begin.
Tyd vir die polisie om terug te keer na die basiese beginsels
Die eenvoudige feit is dat die publiek 'n verandering vereis in die manier waarop die polisie sake doen. Die goeie nuus is dat dit nie 'n groot verandering in kultuur of selfs opleiding noodsaak nie. Inteendeel, dit beteken 'n verandering in klem.
Beamptes en departemente beklemtoon reeds taktiek oor tempers.That, tesame met die klem op beamptes wat terugkeer na hul oorspronklike opleiding in teenstelling met die geleerde gewoontes en gedrag wat hulle verkry het, kan die ware toewyding van die polisie aan die publiek demonstreer . Dit kan op sy beurt help om 'n nuwe era van openbare ondersteuning vir wetstoepassing in te lei.