heelbreindenke | mnr.muller
Posted on Januarie 24, 2012 by mnr.muller
Om denke te verstaan, onderskei mense dikwels tussen linker- en regterbreindenke: jou logiese, analitiese vermoë teenoor jou kreatiewe, skeppende vaardigheid. Dit is 'n handige konstruk – en met eenvoudige aksies (soos om met jou nie-dominante hand te skets of skryf) kan jy jouself inoefen om geredelik van denkmodus te verwissel.
Linker-regter brein is 'n handige konstruk – maar ek vermoed jou breinfunksies is wel meer verweefd as wat die linker-regter onderskeid veronderstel. Nietemin.
My hipotese is dat, vir leer om so effektief as moontlik plaas te vind, jy so gereeld as moontlik 'n wisseling tussen die logies-wiskundige, sistematiese manier van dink – en die speelse, skeppende vrye assosiatiewe wyses van dink, moet aanmoedig: jy moet jou kop kan oopmaak en lateraal dink en dan jou idees orden en uitdun en dan weer oopmaak in 'n iteratiewe proses.
Dis hoekom, voel ek, 'n mens speel moet inbou by jou werkplek, hoekom jy poësie moet onderrig nie net deur ou meesters se werk te analiseer nie, maar deur mense eers te laat skryf en sukkel – en dan te laat lees en die truuks van die meesters ontdek – en dan weer skryf en nog idees genereer, uitdun en weer probeer.
Te gereeld word alle spel en pret van 'n leervak gestroop tot jy oorbly met ongekontekstualiseerde feite. Te gereeld bemoei ons werknemers met pretlose opdragte en verwag dat hulle net linkerbreinagtig in werksplekke moet omgaan.
Die taak van opvoeders, voel ek, is om so slim as moontlik leerders te kry om ten volle met 'n engaged mind die wêreld krities te beskou. Om neurondraadjies oor beide lobbe te span.