Wat 'n Clinton en Ryan-kompromie kan lyk
Hillary Clinton sal nie die enigste wenner wees as Donald Trump en sy mede-haters op die verkiesingsdag verslaan word nie (dit lyk toenemend waarskynlik). Nog 'n sal wees Paul Ryan, wat die Republikeinse rooster sal regeer.
Demokrate kan die Senaat terugneem, maar hulle sal nie die Huis terugneem nie. Gerrymandering het Huis Republikeine 'n ondoenbare vesting van veilige sitplekke gegee.
Dit beteken dat vir president Hillary Clinton iets gedoen moet word, moet sy met Paul Ryan praat.
Terwyl die Clinton-Ryan-jare nie deur dieselfde soort petulant gridlock gemerk word nie, het ons die afgelope agt gesien, sal die opkoms van Ryan en Clinton 'n oorwinning vir groot sake en Wall Street oor die sterkste anti-vestigingstyging merk. Amerika het sedert die Groot Depressie getuig.
Clinton kan Ryan se steun op 'n "Buffetreël" vir die hoogste inkomstebelastingbetalers ontbied - 'n effektiewe minimumbelasting van 30-persentasie op boonste inkomste. Sy kan ook addisionele uitgawes aan infrastruktuur en betaalde gesinsverlof verslind.
Maar die prys Ryan kan verwag word om presies te wees, sal laer korporatiewe belastingkoerse wees, tesame met 'n belastingamnestie op korporatiewe winste wat na die Verenigde State gerepatrieer word. En om die ekstra uitgawes en belastingverlagings te vergoed, sal Ryan waarskynlik wil hê Clinton moet maatskaplike sekuriteit bewerkstellig (miskien die verskriklike idee van 'n "geketting" VPI om die koste van lewende toenames te bepaal) te herleef en die groei van Medicare stadig te maak.
Nie een hiervan sal veel doen om die sentrale ekonomiese uitdaging van ons era te verhelp nie - om die dalende inkomste en rykdom van die meeste Amerikaners te keer.
Alhoewel inkomste in 2015 opgestaan ​​het, is die tipiese huishouding nog steeds erger vandag as wat dit was in 2000, aangepas vir inflasie. Die bates van die tipiese familie vandag is die moeite werd 14 persent minder as die bates van die tipiese familie in 1984. En die tipiese werk is minder veilig as enige tyd sedert die Groot Depressie.
Hierdie tendense is nie volhoubaar nie - nie ekonomies of polities nie. Hulle het die woede gegenereer wat Trump se lelike veldtog onderdruk het, en het die woede aangevoer wat Bernie Sanders se opstand gedryf het.
Hulle het 'n groeiende sin gegee dat die politieke-ekonomiese stelsel ten gunste van diegene bo-aan die orde is.
En dit is. Groot geld het ons demokrasie beskadig, wat gelei het tot wette en reëls wat stelselmatig groot maatskappye, Wall Street, en die rykes oor almal anders bevoordeel.
Oorweeg byvoorbeeld die groeiende markkrag van vooraanstaande farmaseutiese maatskappye, privaat gesondheidsversekeraars, die grootste Wall Street-banke, reuse-kabelverskaffers, vier groot lugdienste en vyf grootste hoëtegnologie-maatskappye. En die dalende markkrag van vakbonde.
Die gevolglike wanbalans is die oordrag van geld uit die sakke van gemiddelde Amerikaners direk in die sakke van groot aandeelhouers en topbestuurders.
'N Soortgelyke opwaartse verspreiding vind plaas deur middel van bankrotskapswette wat reuse korporasies en miljardêrs toelaat om te betaal wat hulle skuld, maar moenie toelaat dat gemiddelde mense oorbelas word met verband- of studenteskuld om daardie verpligtinge te heroorweeg nie.
Verpligte arbitrasieklousules in kontrakte met reuse korporasies dwing mense om regte op te gee onder 'n wye verskeidenheid verbruikers- en indiensnemingswette. Intussen verloor werkers wat as 'n onafhanklike kontrakteur geklassifiseer word, enige regte wat hulle een keer onder die land se arbeidswette gehad het.
In alle opsigte is die Amerikaanse politieke ekonomie radikaal ongebalanseerd.
Die hervormings Hillary Clinton en Paul Ryan sal waarskynlik instem om minimale te wees in vergelyking met die skaal van hierdie wanbalans.
Hopelik sal die groot sake-leiers en Wall Street - die ware wenners van die 2016-verkiesing - besef dat hoewel hulle Trump se outoritêre populisme en Sanders se politieke revolusie hierdie keer vermy, sal hulle nie veel langer wees nie.
Die kragte wat aanleiding gegee het tot albei, sal groei, tensy ons politieke ekonomie herbalanseer word om vir almal te werk en nie net vir diegene wat bo-aan nie.
Daar is presedent. In die eerste decennia van die twintigste eeu het verligte sakeleiers met progressiewe hervormers saamgegaan om die Amerikaanse kapitalisme te herbalanseer en sodoende dit te red van die wreed ongelykhede en korrupsie van die Gilded Age.
As hulle verstaan ​​wat in die 2016-verkiesing gebeur het, sal verligte sakeleiers dit weer doen.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Wat 'n Clinton en Ryan-kompromie kan lyk