Preek Heb 4:9; Sondag 38
Lofpsalm 116:1, 4.
Skrifberyming 26:1, 6
Skriflesing: Hebreërs 4.
Teks: Kategismus Sondag 38; Hebreërs 4:9
Daar bly 'n Sabbatsrus oor vir die volk van God.
Ons weet almal dat ons nie lewe vir hierdie aarde nie. Ons leef om eendag in die Hiernamaals op die Nuwe Aarde voor die troon van God te gaan woon.
Dit maak ons lewe baie ingewikkeld, want ons sien dit gewoonlik as twee wêrelde en twee tydperke en byna twee verskillende lewens.
Tog is al die dinge, naamlik dit wat ons nou is, en wat ons in die hiernamaals gaan wees 'n eenheid.
Ons kan nie daar kinders van God wees as ons dit nie nou reeds is nie.
Ons kan ook nie in hierdie lewe sonder gehoorsaamheid aan God lewe, maar dink dat ons eendag in die hemel aan God gehoorsaam sal wees nie.
Daarom kan ons ook nie in hierdie lewe die opdrag van God om op die Sabbatdag te rus, verontagsaam, en dan hoop om in die ewige Sabbatsrus by God in te gaan nie.
Die Here het die hemel en die aarde in ses dae geskape. Op die sewende dag het Hy gerus. Hy het nie gerus omdat Hy moeg was nie - Hy het Hom verlustig in sy handewerk. Van daardie dag af het God beveel dat die dag as 'n rusdag onderhou moes word.
Die bevel is deur God ingestel vir meer as een rede.
Die een is sekerlik sodat daar vir sy volk een dag kan wees waarop hulle liggaamlik kan rus. Dan moet hulle nie liggaamlike werk doen nie.
'n Verdere rede is dat daar 'n vaste tyd gestel word wanneer God se volk Hom kan aanbid.
Daarby het hierdie dag die simboliese (profetiese?) betekenis dat dit verkondig dat daar 'n tyd gaan aanbreek wanneer ons van alle werk en stryd in hierdie lewe gaan rus.
Die betekenis van daardie tyd is dat dit 'n tyd gaan wees wanneer ons die Here voortdurend gaan loof en prys.
Dit wys dus op die toestand waarin ons met God gaan wees in die hiernamaals.
Kom ons kyk hoe lyk die lewe van gelowiges oor die algemeen:
Daar is kort-kort iets waaroor ons wroeg.
Dit is vir baie 'n gesukkel om te kan (mag) werk om ons daaglikse brood te verdien.
Ons dagtaak het die vermoë om ons fisies en geestelik moeg te maak - en soms ons geloof onder spanning te plaas.
Uit liefde en besorgdheid hieroor het die Here in sy wysheid hierdie rusdag ingestel, sodat ons van ons dagtaak mag rus en in die plek daarvan ons geloof en aanbidding oefen.
Ons moet dus besef dat hierdie besondere dag 'n dag is wat sy eie verantwoordelikhede met hom saamdra.
Ons moet die rus wat God aan ons toeken, in gehoorsaamheid aan Hom benut.
Gehoorsaamheid aan God beteken dat ons die manier waarop ons die dag benut, sal doen volgens die reëls wat God neergelê het.
Daar is mense wat - met die nodige verskonings - die dag verkeerd benut.
Op die dag wil hulle juis werk, want die firma betaal oortyd.
Of hulle wil al die los werkies by die huis inhaal wat so met die tyd agtergeraak het.
Dan is daar natuurlik die wat die dag begruik vir plesier.
Daar moet naweek gehou word (kamp, Karavaan, see toe, ens.).
Daarmee saam val die aanbidding saam met die gemeente weg!
Die verskonings wat sulke gelowiges aanbied, berus meestal op menslike oorwegings en gevoelens (ek voel net…) - maar dit is gewoonlik nie verskonings wat aan die maatstaf van God se eise voldoen nie.
Die van ons wat hierdie soort sondes doen, moet besin of so 'n manier van Sabbatsviering 'n getuienis lewer dat ons dankbaar is teenoor die Almagtige God wat ons seën met lewe, en alles wat ons het!
Dan is daar natuurlik die onder ons wat die groot besluit geneem het dat net een erediens op 'n Sondag genoeg is. Wat gaan u doen as die ewige Sabbat aanbreek en God stuur jou weg om te gaan werk of naweek hou of te gaan "rus" buite sy koninkryk, want Hy het genoeg van jou gehad en Hy wil eers sy eie ding doen?
Daar is natuurlik 'n verskil tussen die Sabbat en ons Sondag.
Ons Sondag is 'n weeksdag.
Dis 'n rusdag en 'n aanbiddingsdag.
Die Sabbat is meer as net 'n weeksdag.
Dit het die profetiese van die ewige lewe en van die ewige gemeenskap van God in hom.
Dit staan vir die ewige lewe en hoe dit daar sal wees.
Daarom het ons Sondag baie trekke van die Sabbat, maar die twee is nie totaal eenswesens met mekaar nie.
Soek God terwyl Hy Hom laat vind - so staan dit mos geskryf! Dit geld seker ook van die Sabbat. Daarom moet ons die dinge wat van die Sondag 'n Sabbat maak, nakom:
Ons moet God in ons aanbidding en in ons rus soek, terwyl Hy ons nog in die aardse tyd die geleentheid daarvoor skenk.
Die ellende is dat daar 'n dag mag kom wanneer dit te laat sal wees om ons verantwoordelikheid na te kom!
Ons lewe moet nou reeds die trekke van die ewige Sabbat vertoon. Kom ons kyk hoe dit daar sal wees:
Ons sal daar geen sonde doen nie. Romeine 6:11 maak dit tog duidelik dat ons liggame vir die sonde dood sal wees, maar lewend vir Christus.
Die vers net daarna laat ons die afleiding maak dat die sonde ons hier met allerhande begeertes verlei. In die Hiernamaals sal daar geen sondige begeertes wees wat ons sal of kan verlei nie.
Daarna laat Romeine 6 ons verstaan dat ons werktuie van die sonde is solank as wat ons hier op die aarde is. In die hiernamaals sal ons uitsluitlik werktuie in diens van en tot eer van God wees. Romeine 6:14 gee 'n kragtige samevatting van die styl van lewe in die ewige Sabbat:
Want die sonde sal nie oor julle heers nie.
Die Here openbaar dat ons almal in hierdie lewe gesondig het en dat dit ons almal aan die heerlikheid van God ontbreek.
Dis 'n rustelose lewe.
Rusteloos in die sin dat ons nie ophou om sonde en kwaad te doen nie.
Daarom buig ons baie keer voor vrees en spanning.
Spanning word ook deur die sonde bewerk, want spanning vloei voort uit dinge wat ons (of iemand anders) verkeerd gedoen het.
Vrees ontstaan wanneer sondes (ons eie of ander mense s'n) hulle op ons wreek.
Daarby het die ware gelowige ook die spanning rondom die oordeel van die Here oor ons sondes wat elke dag meer word!
Die Sabbatsrus beteken dat ek eendag van al my sondes en bose werke sal rus - m.a.w. daarvan afstand sal doen.
Dit beteken 'n totale omgewingsverandering, want dan tree ons in die heiligheid van God in.
Daarom moet ons manier van Sabbat vier hierdie ewige rus by God weerspieël.
As ons vreugde met die Sabbatsrus nou al so groot is, soveel meer hierna, want in hierdie lewe kry ons maar die flouste beginsels van die heerlikheid van die hiernamaals.
Om die Heilige Gees in ons te laat werk, beteken beslis nie dat ons nou maar lydelik en passief kan gaan sit en wag dat die Here 'n wonderwerk met ons moet doen nie.
Die saak is juis dat ons aktief besig moet wees met die Here: Ons moet aanbid.
Dit beteken ook dat ons die kerk waarin die Here ons geplaas het, moet versorg en laat lewe.
Daarom is die eerste deel van die Sabbat dat ons op hierdie dag die Woord van God moet bestudeer.
Ons moet die woordeskat van die Heilige Gees aanleer - dan kan ons saam met die gemeente na 'n preek luister en weet wat aangaan, omdat ons verstaan wat gesê, gesing en gedoen word!
Dan sal ons die boodskap kan snap en met vreugde deelneem aan die gemeenskap wat God met my voer!
Hierdie dinge is belangrik, want die Gees en die Woord werk 'n nuwe lewe in ons wat luister en glo.
Ons het die waarborg dat ons in hierdie Sabbatsrus sal ingaan deur die kruis van die Here Jesus. Hy het verklaar dat Hy weggaan om juis die plek waar ons hierdie ewige rustyd gaan deurbring, voor te berei!
'n Bekeringslewe sal juis kom wanneer ons hierdie groot genadegawe begryp!
Dan sal ons spontaan op die Sondag reeds die eerste beginsels van die ewige Sabbatbeoefen.
Dan sal ons vanself die ewige Drie-Enige God liefhê en voluit aanbid en dien - ons ghele lewe, maar veral op die Sabbat.