Stasi, geskiedenis van 'n politieke polisie (DDR) - Interessant - 2022
Die Stasi. Hierdie beroemde en terselfdertyd geheimsinnige woord het elke Oos-Duitser se rug verkoel. Die politieke instansie, die spioenasie- en kontraspionasie-diens van die Duitse Demokratiese Republiek, is in 1949 uitgeroep en verdwyn in 1990 met hereniging. Hier sal ons die geskiedenis daarvan saamvat, die struktuur en funksionering daarvan bestudeer om te verstaan ​​wat dit beroemd gemaak het.
Die Stasi: "Die skild en die swaard van die Party"
Reeds in 1950, toe die SED - Unified Socialist Party - alle magte aanvaar, is die Ministerie van Staatsveiligheid - beter bekend as die Stasi - geskep. Dit is dan 'n eenvoudige instrument van onderdrukking om die oorgang na sosialisme die beste te verseker. Maar in 1953 kom die werkers, teleurgesteld en ontevrede oor die regime, in opstand. Hierdie episode is deurslaggewend vir die toekomstige ontwikkeling van die Stasi, wat nie die opstand kon voorspel nie. Die keerpunt het gekom in 1957, die jaar waarin Erich Mielke aangestel is as Minister van Veiligheid, 'n pos wat hy tot 1989 beklee het. Met die missie om die Stasi te herorganiseer, het hy hom die middele aangebied om die lewe waar te neem en te bespied. Oos-Duitsers, om teenstanders van die regime te identifiseer en af ​​te raai.
Terwyl dit aanvanklik 'n paar duisend agente gehad het, het die getalle in die 1980's die getal van 80 000 offisiere bereik, almal opgelei in 'n hoërskool in Potsdam-Eiche, die Juristische Hochschusle genoem. Maar hierdie beamptes het nie alleen opgetree nie en moes Inoffizielle Mitarbeiter (IM) - of nie-amptelike informant - werf op 200,000 toe die regime val. Hierdie MI's was in werklikheid gewone Oos-Duitse burgers wat gevra is om met die Stasi saam te werk. Hulle was dus nie per se lede van die struktuur nie, maar moes ten minste verslae aan hul regiebeampte lewer. Hierdie informante is gewerf uit die gevolg van 'n vermeende persoon, van vriende in verenigings tot familie, waarvan sommige slegs sporadiese bande met hulle gehad het.
Uit die argiewe weet ons dat die kwaliteit en hoeveelheid inligting wat deur hierdie informante verskaf word, tussen individue verskil: sommige het skaars verslae gelewer van geen besondere belang nie, terwyl familielede van die verdagte persoon baie meer gereelde en volledige verslae gelewer het. Die inligting wat versamel is, was dus van baie ongelyke waarde: sommige verslae noem slegs 'n kort ontmoeting in die straat, terwyl sommige informante die hele gesprek bespreek. Danksy hierdie MI's het die Stasi regtig daarin geslaag om die lewe van die 'wag' te betree, soveel so dat dit byna alle sosiale bande van die persoon wat dopgehou word, beheer het. Uiteindelik lyk dit na 'n ontkenningsoperasie, nie spontaan nie, maar noukeurig georganiseer deur die Stasi. Dit het die informant ook in staat gestel om homself te posisioneer as 'n goeie sosialis, gereed om die regime te dien.
'N Groot arsenaal van toesig
Die Stasi is noukeurig in afdelings verdeel, wat elkeen in een soort operasies spesialiseer. Terwyl die een gespesialiseer het in afluister, was 'n ander verantwoordelik vir die installering van mikrofone in 'n kamer, wat groter indringing in die privaatheid van mense moontlik gemaak het. Die pos is opgevolg deur Afdeling M, aangesien teenstanders soms bande met buitelandse organisasies gehad het. Privaatheid is onder die beheer van die Stasi, gesteun deur 'n wetgewende raamwerk, wat hierdie geheime polisie nie skroom om te oorkom as dit ooit gedwing word nie.
Afdeling XX het die toesig oor die staatsapparaat, kerke, die kulturele veld en die sogenaamde "ondergrondse politieke aktiwiteit", geïmpliseer deur die opposisienetwerke. Dit is hierdie kombinasie van verskillende aanvullende afdelings wat die Stasi 'n effektiewe instrument maak om inligting te versamel. As iemand agterdogtig voorkom, huiwer die beamptes nie om die persoon se werkshoof te manipuleer om hom onder toesig op sy werkplek te plaas nie: sy optrede en optrede kan dwarsdeur die dag waargeneem word. Die sterkte van die Stasi word gesien deur sy samewerking met die Volkspolizei (Volkspolisie): maar die tweede was hiërargies onderhewig aan die Stasi en het dus die eenvoudige uitbreiding daarvan geword.
Let op en weerhou teenstanders
Dit is voor die hand liggend dat nie alle Oos-Duitse burgers deur die Stasi waargeneem is nie, maar dat die toesig metodies rondom die kern van die opposisie georganiseer is. Wat was hierdie kerne dan tydens die bloeitydperk van Stasi-toesig - wat ons plaasvind vanaf die 1970's tot die einde van die DDR? 'N Klein verduideliking is nodig. Honecker se eerste sekretaris van die SED van 1976 tot 1989 het die idee van 'n 'gewapende vrede' geopper om die militarisering van die samelewing te regverdig. Hierdie gewapende vrede het gepaardgegaan met die samestelling van verenigings vir vrede, byvoorbeeld Women for Peace in 1982. Maar hierdie bewegings vir vrede word geleidelik verpolitiseer en word sirkels van opposisie. oor demokratiese regte, emansipasie. Dit is dus rondom hierdie groepe wat die ondersoeke van Stasi gekonsentreer is, die afluistering vermeerder, die informante ontstaan.
Tweede opposisiepool wat daarvan beskuldig word dat hy 'anti-sosialistiese aktiwiteite' uitgevoer het, nou gekoppel aan bewegings vir vrede, die kerk en godsdienstige kringe. Die aktiwiteite van die Stasi is dus gefokus op hierdie twee nisse teenstanders, wat elke lid van hierdie bewegings noukeurig waarneem om hul posisie teenoor die regime en hul voornemens te bepaal. So, sê nou die Stasi het bewyse dat 'n persoon of beweging buitelandse betrekkinge het, of oorweeg om operasies uit te voer wat die DDR seergemaak het? Die metodes van die Stasi was uiteindelik relatief sag.
Die eerste oplossing, die infiltrasie van opposisiekringe, wat die wortels van die probleem aanval. Deur 'n informant in 'n vereniging of die Kerk self te werf, versprei die Stasi vals inligting oor 'n verdagte persoon, sodat hy of sy gediskrediteer word en uit die beweging verwyder word. In die oë van die mense rondom hom het die verdagte 'n 'reaksionêre' geslaag wat die regime wou omverwerp. Tweede oplossing: skep 'n situasie van onsekerheid binne 'n groep of vereniging wat vermoedelik 'n opposisiepaal is, deur anonieme briewe aan sekere lede te stuur en deur gerugte te versprei oor die bedoelings van so en so iemand.
'N Meer radikale middel, sielkundige terreur was ook 'n afskrikmiddel, en as dit jou laat glimlag, was dit net so effektief. Die vermelding van die Stasi het groot vrees onder Oos-Duitsers veroorsaak, wat dikwels 'n sekere paranoia in die Oos-Duitse samelewing gewek het. Hierdie sielkundige terreur was daarop gemik om 'die basis van 'n sekere bedanking uit te lok' deur operasies van 'sielkundige vernietiging en destabilisering'.
Die Stasi-agente, goed opgelei op die gebied van sielkunde, het groot vindingrykheid getoon: hulle het 'sameswerende soektogte' georganiseer, die privaatheid van die verdagte geskend deur byvoorbeeld al die toiletpapierrolletjies te verwyder. persoonlike items, of deur die teenstander se fiets of motor op 'n geheimsinnige manier herhaaldelik te steek! Dit alles met die uitsluitlike doel om wantroue aan te wakker. En as die opponent nie self bedank het nie, kan hy dan na 'n ondervraging ontbied word om hom ''n les te leer' '. Die gebruik van geweld of marteling was egter uiters skaars, die druk taktiek van die Stasi geheime dienste was meer sielkundig as fisies. Die Stasi het dus 'n wye verskeidenheid oplossings om die opponent te destabiliseer, waarvan die laaste die mees radikale is: gevangenisstraf.
Die einde van die Stasi
Die praktyke van die Stasi het ongetwyfeld baie fantasieë gevoed en die paranoia van die Oos-Duitsers gewek. Tydens sy herorganisasie in die 1960's, het die Stasi 'n ware waarnemingspolisiemag geword, wat papierwerk, verslae en argiewe ophoop. Hierdie baie groot struktuur het selfs 'n beroep gedoen op die welwillendheid van die Oos-Duitse samelewing. Hierdie permanente toesig het dit egter nie moontlik gemaak om opposisiekringe te smoor nie; inteendeel, dit het die ywer van die opponente net verhoog. Op 9 November 1989 val die Berlynse muur dus. 'N Gebeurtenis wat die Stasi nie kon voorsien nie, weerspieël die grense van hierdie uitgestrekte struktuur, wat tog alles waargeneem het.
Na die likwidasie van die Stasi en daarna die Duitse hereniging in 1990, is die "wet op STASI-lêers" in Desember 1991. Die betrokke burger kon dan sy eie lêer in die Stasi-argiewe raadpleeg. Hierdie wet is ook 'n seën vir die historikus, wat sodoende 'n dieper insig kan kry in die werking van hierdie beroemde instelling.
- Lorrain Sophie, Geskiedenis van die DDR, Parys, PUF, Que sais-je ?, 1994
- Poppe, Ulrike, "Wat lees ons as ons 'n STASI-personeellêer lees?" », Genesis nr. 52, September 2003, p 119-132