Gabel met 'n kapsel. Skrywer verskaf.
Om 'n geliefde dier vriend te verloor is HARDE. Regtig, baie moeilik. En dikwels, in die middel van die hartseer, pyn en hartseer om los te gaan, is daar transendente, kragtige geskenke wat diere met hul mense deel. Dit is 'n eer en 'n voorreg om 'n fasiliteerder te wees van die einde van die lewe gesprekke tussen diere en hul families ... en dit is van die moeilikste en heiligste werk wat ek doen.
Hierdie pos is geskryf deur Jennifer Woyton, een van my langdurige kliënte en diere kommunikasie en diere Reiki studente. Jennifer het my hierdie artikel oor die driejarige herdenking van haar geliefde hond Gable se dood gestuur, en ek het gevoel dit sal ander raak soos dit my aangeraak het.
deur Jennifer Woyton, met Gable, die Big Black Dog
Byna presies 10 jaar gelede, was ek op soek om 'n gat in my hart te vul. My troeteldierhond, Marlow, het onverwags geslaag, en ek was op soek na 'n groot-swart-hond vervanging om my te beskerm, met my te stap en my nuwe beste vriend te wees. Ek was onsuksesvol, tot een dag toe ek by die diereskuiling gewerk het en ruimte met 'n ander reddingsgroep gedeel het, het ek hom opgespoor. Hy was gloriery, met swart swart hare op 'n groot raam, 'n pragtige kop en geplukte stert ... sy intelligente oë het my gekyk en regs daar is ek geneem.
Ongelukkig, voordat ek kon sê, "Dis my hond!" 'n Ander gesin het hom huis toe geneem en ek het myself tot nog 'n verlies bedank. Snel vorentoe 'n paar maande ... terwyl ek weer daardie dag by die skuiling gewerk het, het ek gesien hoe HIM uit sy motor uit 'n motor kom. Ek het hom dadelik geken. "Dis my hond!" Ek het gedink, maar aanvaar dat hulle binnekom om hom 'n vriend te vind, maar tot my genot, toe ek by die familie opgekom het, het ek gevind hulle het hom teruggekeer! Yahoo! Hulle het iets gesê as gevolg van, "Jy kan hierdie duiwelhond vat en hom skuif ... blah, blah, blah ...."
Ek dink ek het eintlik met hom weggestap, met blydskap dat hy terug in sy regmatige huis was, by my waar hy behoort het. Ek het die ander skuiling geroep en vir hulle vertel wat aangaan en hulle was heeltemal gelukkig vir my om hom in my huis te bring, geen probleem nie! Reg? Nee, nie reg nie! Hy was CRAZY! Maar ek het van die tweede af geweet dat ek hom sien dat hy MYNE was en ons sal dit uitvind. Ek het hom genoem Gable na my gunsteling film, Het saam met die Wind, en Clark Gable. Sy pragtige swart rok en wit ascot herinner my aan die tux Rhett in die fliek.
Dit het 'n rukkie geneem, maar al die duiwels kom een ​​vir een uit sy kas en traip oor my woonkamer. Hou nie daarvan om versorg te word nie, hou nie daarvan om gesoen te word nie, hou nie daarvan om naels te snoei nie, hou nie daarvan om terug te hou nie, hou nie daarvan om te vertel wat om te doen nie, hou nie daarvan om word deur die kraag geneem, hou nie daarvan om in die vragmotor te ry nie, hou nie van fietse, motorfietse, kinders hardloop nie, mense loop te nou af, het geen selfbeheersing nie, het geen idee om nie sy 95 pond spiere oor die rusbank, deur die huis, om die hoek, op die bed, of by die deur ... o broer!
"Ses maande se opleiding en hy sal fyn wees! Eintlik!"
Ek het aan my vriende gesê, "Ses maande opleiding en hy sal fyn wees! Regtig!'Seuntjie, was ek verkeerd. Ses jaar ... ja, tel hulle .... SIX. Stadig het ons saam gewerk om vertroue op te bou, om te leer om met mekaar te dans, om uit te vind wat hy nodig het en wat ek nodig gehad het en hoe om die gel te maak om saam te leef. Ek het gevind dat sy energie absoluut onbeperk is. Ek het maniere uitgewerk om hom uit te oefen en te werk om hom uit te trek. Ek het opgemerk dat hy nooit eintlik geslaap het nie - dit was meer van 'n katnap, maar altyd reg en op 'n flits as hy gedink het iets gebeur.
Gable was altyd gereed om te gaan! En GO het hy gedoen - soms met my aan die leiband hang en te dom of vasbeslote om los te laat. Gable wou motors jaag en hoe groter die motor of vragmotor, hoe lekkerder dit was! Woohoo! Mack Truck! Ja, ek het voor 'n paar daarvan gesleep. Die dom vragmotors wat ouens ry? Ek het geleer om hulle te haat en te vrees - ek het geweet my skouer sal nie vir dae dieselfde wees nie. Gable het vir my 'n paar lelike stowwe agtervolg motors en een keer het ek my enkel so erg gespuit toe hy na 'n vragmotor spring en ek moes byna 'n halwe myl op my hande en knieë kruip. Ek het hom daardie dag 'n paar keuse name genoem ... o ja.
My hond, my onderwyser, my spieël
Hoekom, vra jy, was ek so vasberade? Wel, ek het net geweet hy is my hond. Ek het gehoor dit het gesê dat jy nie die hond kry wat jy wil hê nie, jy kry die hond wat jy nodig het. En ja, ek het dit gedoen.
Gable was my onderwyser; Hy was my spieël. Gable het my meer oor myself en my emosies geleer as wat enigiets in my lewe al ooit of waarskynlik weer sal hê. Gable was 'n weerspieëling van wat ek gedoen het, nie gedoen het nie, moet doen, en beter nie ... om dit op te som, het hy my 'n nuwe manier gewys om 'n beter manier te wees om deur die lewe te gaan, op die oomblik, met aandag tot dit.
Ek het geleer om aandag te gee aan myself, iets wat ek nog nooit gedoen het nie. Hy het my die kuns geleer om te leef en geniet dit. Dit het hom baie jare geneem om my te wys, en ek dink dat ek eintlik uiteindelik dit kon uitgevind het.
Gable het 'n mooi opwindende lewe gehad, en ek dink ek kon hom ook 'n ding of twee wys. In ons strewe om dinge vir hom te vind om te doen om sy verstand en liggaam uit te oefen, het ons baie prettige dinge gedoen. Gable het deelgeneem aan skaapkudde, duik duik, lokkursusse, honde dans, behendigheid, gehoorsaamheid, fietsry, stap, swem, en ons het duisende en duisende kilometers saam geloop. Hy het na die sneeu, die meer, die rivier, die berge gegaan ... jy noem dit, ons was daar saam.
Ons het soveel pret gehad! Daar was nog nooit iets wat ek hom gevra het om te probeer wat hy geweier het nie. Hy was altyd op soek na 'n avontuur. Lure coursing was sy gunsteling. Die geleentheid om iets te jaag en NIE in die moeilikheid te kom nie? Okay! Hy het dit liefgehad! Hy sal die "zing" hoor! zing! "van die lokkursus van die ander kant van die veld, ver, ver weg en begin blaf en aanhou. Die hele tyd wat ons gewag het vir ons beurt op die lokkursus, sou hy BARK nonstop en elke derde bas nie, so vinnig op die lokkursus loop en die hond dit hardloop en my skouer byna uitmekaar steek. Gable was een sterk seun!
Dit was pragtig om hom op die lokkursus te sien ... 95 pond spiere wat oor die veld geskeur word ná die valse konyn. Hy was wonderlik om te kyk en selfs die mense wat die lokmasjien laat loop, sal kommentaar lewer oor hoe vinnig hy vir so 'n groot man was. Vyf en negentig pond en 95 mph ... dis my seun - dis my hond!
Hierdie is dit; Dit is alles wat jy het
Gable is in Januarie 2012 met mondkanker gediagnoseer. Daar was geen genesing en geen regtig goeie moontlikhede vir behandeling nie. Twee tot ses maande ... dit was ons tydsbestek. O, kak. Hierdie hond, wat nog nooit die betekenis van stop, ophou, vertraag het nie ... het ek skielik besef hoe groot sy hart werklik was.
Ek het een aand op die bed saam met hom geslaap, maar ek kon my nie voorstel dat 'n hart wat eendag eintlik stop nie. Kan dit moontlik wees? Luister na sy hart, sy asemhaling, begrawe my gesig in sy sagte rok en probeer om vir ewig die eenvoudige honde-reuk van hom te onthou, ek het besef dat hy een les gehad het om te leer.
Hy het my nou herinner.
Hierdie is dit; dit is alles wat jy het.
Dus, oor die volgende maande was ek geseënd om my hond te herontdek. Ek het hom nie regtig vanselfsprekend aanvaar nie, maar ek het vergeet hoe om aandag te skenk aan al die spesiale nuanses van wat Gable gemaak het, wel, Gable. Ons het ver weg gegaan om huis toe te kom, sodat hy sy kop uit die venster kon stamp en snuif, en ek waardeer hoe sterk hy weer op fietse en motorfietse gelaai het!
In plaas daarvan dat hy vererger word deur hom oor die gholfkarretjies in ons omgewing, het ek hom gerus gelê en blaas en gewaarsku dat hy ver bly, ver weg van sy mamma! Ek het weer die klein geluide gesien wat hy gemaak het toe ons kissiespeletjies gespeel het, ek het gelag op sy aptyt vir botter, sy gunsteling kos in die hele wêreld en het net ons tyd saam geniet. Ek kan hierdie ongelooflike hond in enkele paragrawe opsomming maak, maar vir diegene wat hom geken het en hom goed ken het, sou ek durf sê dat hulle sal saamstem dat nie te veel honde soos hy hierdie aarde loop nie.
Te veel liefde!
Gable was 'n wonderlike, dapper, volgehoue, energieke hond, maar bowenal het hy hart gehad. Hart soos jy hoor van rasperde wat ... die hart het om nooit op te gee nie, gee nooit in nie en moenie vir 'n antwoord nee nie. En sy kapasiteit vir liefde, wel, ons sal net sê dat dit enorm was. Hy het my so lief gehad met daardie groot hart van sy. Soms sal ek wegsteek in die badkamer net om weg te kom van al die liefde - dit was net te veel en ek het 'n pouse nodig! Ek is eintlik lag om dit te onthou! Te veel liefde!
My 13-jarige Newfoundland-mengsel moes dit nooit op sy ouderdom gemaak het nie; Hy moes nooit in die uitstekende toestand gewees het waar hy in was nie. Met so 'n aggressiewe vorm van kanker moes hy in pyn gewreld gewees het en het geen aanduiding gehad om sy ma RUN om die buurt te maak nie, want hy wou die spinnerakke uitblaas. Maar Gable het dit gedoen. Sy hart het hom gedruk om elke sekonde in hierdie lewe tot die laaste stukkie en dan 'n paar te versamel.
Hy sou aangaan totdat hy nie sy asem in sy lyf gehad het nie, maar in die gewone mummie het ek besluit om hom so in werklikheid op te tuig, dat hy kon vlieg. Voordat die onstuimige pyn ingestel het, voordat hy nie meer kon eet nie, voordat hy so aan die kanker was, en pyn dat die blote daad van asemhaling pynlik sou wees. Nee, niks van dit vir my seun nie. Hy was net te groot van 'n hond om weg te gooi in niks.
Daar was niks, glad niks oor Gable nie. Van sy grootte, bas, swaar asemhaling, krag, en begeerte om GROOT te lewe en lief te hê - so groot as moontlik. Ek hoop seker dat hulle hom in die hemel kan hanteer! Ek sal wed as ek een dag daar opgaan, die engele sal sê:
"Dankie, sy is hier! Nou kan sy oor hom waak en hom uit die moeilikheid hou! Hy het hier rondgejaag soos 'n maniak vir die laaste 50 of so jare en ons is uitgeput! Dis haar hond!"