Oktober | 2009 | Rosalind Franklin
Skollies op die Square
Oktober 30, 2009 in goeters
Sleutelwoordw:budapest; hero's square; grypdief
My ma staan doer en staar na die standbeelde, kamera in die hand – handsak se zip wawyd oop.
Sy het die storie aan my verkoop, dat sy die handsak soos ‘n brood onder haar arm vasklem en die handles so twee keer deur haar arms gevleg het. Die handsak is veilig.
Nie as die zip oop is nie! Dit is hoekom ek al haar geld by my dra en ook haar paspoort, want ek wil nie in ‘n Oosblok-land verduidelik hoekom ouma onwettig daar is nie, imagine dit.
“Weet ma dat hulle ou mense gebruik as dwelm-donkies. Dis ou tannies wat hulle voor keer?”
“Watse ding is dit?” vra sy. Toemaar los maar, zip net die handsak toe, sê my suster vir die 100ste keer.
Ons was seker 20 sekondes op Hero’s Square in Budapest, toe sien ons die skollie en sy maatjie, raak, ek en my suster. Is ook net Suid-Afrikaners wat streetwise genoeg is vir dit. (Uitgesluit my ma, wat met alle reinheid in haar hart dink als is fine).
Nr. 1 is die man met die blou hemp wat maak of hy ‘n toeris is en nr.2 is die meisie wat die boekies verkoop. Okay kom ons speel met hulle. Bring net eers vir ma nader.
Hier kom sy, die Gypsy-meisie met die boekie wat sy wil verkoop, ene oor Budapest. 10 euro sê sy, nee 5, sê ek. Okay.
En daar loooooeerrrr sy so diep in my beursie om te sien hoeveel geld ek het en waar bere ek hom. Jou moer my skat. Ek jaag haar weg, staan verder.
Dan gaan vertel sy vir haar skollie-maat waar die beursie is en hy hom haal dit uit, terwyl jy die standbeelde staan en bewonder.
Ek druk die beursie voor by my broek in. Jy sal aan my fanny moet vat om aan my geld te vat, meneer met die blou hemp, en laaaaaaank voordat jy dit gedoen het, het ek al jou tande uitgeskop, terwyl ek so hard skree dat Buda en Pest verening.
Sy loop sigbaar teleurgesteld weg, al het sy iets verkoop.
Ons draai ons rugsakke voorom en vertel sommer vir almal om die twee dop te hou.
Hulle weet ons weet. Nou weet almal op die hele plaza, almal kyk vir hulle. Dikbek staan hulle eenkant. Ons moet nou eers loop voordat hulle weer besigheid kan doen.
En raai wie staan die volgende dag weer daar toe ons daar verby ry, einste twee.
Ja se my ma, ek het gedog hulle lyk vreemd, toe ons hulle weer uitwys en sy kyk skoon in die verkeerde rigting, met haar handsak weer oop.
sommer net so
Oktober 29, 2009 in gedigte
net een maandagoggend
hoor ons van jou pyn
van die spore in jou hart
die onoorkombare geveg
hoe het ons dit gemis
“ek moet vir jou sê
voor jy dit elders hoor,
hy het homself gehang”
my god, hoe, hoe
het ons dit gemis
besef ek nou ek
moet jou laat gaan
(18-19 Okt. 2009)
Oktober 9, 2009 in wonder
gaan ek die blog bietjie afsit. vir myself.
dis tyd, sien ek.
Lucian Freud; Jong vrou met hond
Om in die pad te lê
Oktober 7, 2009 in verhaal
Saterdagoggend. 3 Oktober 2009 om 08:00
Twee bergies vloek mekaar onder hulle ma se rokke in. Die ene is so dronk hy praat van: Jou ma se push.
Ek het die grootste gedeelte van die week van 6 tot 6 gewerk. Al wat ek wil doen is slaap.
Want more, moet ek weer werk, soos my ma sê: “Op die heilige Sondag”.
Een afdag en langs my ore breek die bottels en die bergies baklei, maar oor ‘n rukkie gaan hulle mekaar weer uit liefde bespring.
Die honde blaf.
Ons lê ‘n rukkie en hoop dit gaan weggaan. Die bekgeveg raak meer intens.
Eintlik gaan die rusie oor niks. Absoluut niks. Dit is Jerry Springer Suid-Afrika. Dit is net vloekwoorde in reekse sinne wat geen sin maak nie.
“Shut up!” skree ek sommer so vanuit die bed. Dit het voorheen al gewerk, die stem wat sommer so vanuit nerens gil. Dan is hulle heel verskrik oor die pratende muur.
Die keer help dit niks.
‘n Uur later moet ek gaan hare sny, klaar ‘n traumatiese ervaring vir my, want ek verpes dit as iemand aan my kop vat. Iemand het seker toe ek klein was ‘n hoed op my kop vasgemaak – waarskynlik my ma.
Die haarkapper is nog okay, ek en hy verstaan mekaar, hy weet hy moet nie my kop beswerm nie. Maar die meisies wat vir hom werk wil my net masseer van oor tot oor.
Terug by die huis se liefie: Dis doodstil hier buite. Die twee het uitgepass. “Maar die een se kop lê in die pad, wat as ‘n kar oor haar kop ry?”
En toe dink ek aan my Lief se hart.
En aan die arme mense se bestaan op straat, hul verdoemde alkoholisme, hul pyn en honger, hul siektes en die lewe wat hulle ly in plaas van lei.
Miskien moet ek nie volgende keer “shut up!” skree nie, maar iets ander doen, iets minder kwaad, iets wat my en hulle beter sal laat voel.
Ag vader tog
Oktober 5, 2009 in wonder
Is ek nog lus om te flippen blog, ek weet nie. Laat ek maar eers gaan dink daaroor, want die vader weet.
Ek wou ‘n prentjie van ‘n katjie opsit, maar die katjie wou nie stilsit nie.
So here goes, ek is ook nie lus om te onthou waar was die nie. Aaaag fokkin iewers in Europa. Miskien van Hitler se Eagle’s Nest af, miskien nie.
ps. ek dink nie ek gaan weer ooit enige iets sê oor enige mediese sake nie, of enige siekte nie, want die fok weet lyk my mense wil deesdae eerder toordokters besoek en reiki laat doen as wat hulle allopatiese medikasie wil gebruik. well go for it!
Moet my nie bel nie
Oktober 4, 2009 in goeters
As ek iemand kan martel, dan sal dit beslis die eienaar van ‘n telebemarkingsmaatskappy wees. Die jongste een wat my gebel het was 8 uur in die aand.
“Hallo mrs. Franklin, do you have a moment so that I can tell you about a promotion, because you are such a valued customer.”
Nee, ek het nie tyd nie en moet my nooit, ooit weer bel nie. Tik in daar op jou rekenaar. “Die vrou is ‘n moerse teef, moet haar nooit weer bel nie.”
“So, you don’t even want to hear what this wonderful offer?”
Nee, want ek het nie vir ‘n kompetisie ingeskryf nie. Ek soek nie afslag nie. En ek weer daar issie iets in die lewe soos gratis nie. Gaan weg.
En so gaan dit, drie tot vier keer ‘n week. Mense wat vir my heen en weer cheek as ek nie belangstel nie. Ander gooi die foon in my oor neer. Niks totsiens nie, net doef in my oor as ek nie skree: JA! nie
Ek is al van 1996 by MTN en elke fokken week bel Vodacom en Cell C my – wil tot vir my 2 gratis selfone gee as ek tog net na hulle toe oorkom. Ek gaan nie, ek sal nooit nie. Al kry ek 100 selfone verniet.
En as ek nie die gratis selfone, die lilo en opblaas strykyster “verniet” wil hê nie, dan is die klein kak aan die ander kant van die foon vir my vies. Niks in die lewe is verniet nie.
Soos in, waar val jy uit? Wie dink jy is jy, om vir my te back chat?
Dink mense regtig ek het nie goeie versekering nie? Ek is nie die persoon om te bel vir onversekerde onpadwaardige voertuie nie, broer, maar ek kan wel dink wie jy kan bel.
En waar kry hierdie mense my naam en nommer? Wie gee dit uit en waar word dit gekoop en verkoop?
Hulle bel ook altyd van ‘n private number af, sodat jy nie kan terugbel en kla nie. Mnsfisfo…word die naam gemompel. Niemand weet wie en waar kom die maatskappy vandaan wat deur die kontrakteur gesubkontrakteur, wat aangestel is deur iemand om die kak versekering aan jou af te smeer nie. Kom met so laaaang storie.
O ja en alles word opgeneem word quality controll en protection. My gat.
Die beste een nog het vir Liefie gebel en gesê ons het ‘n opblaasbed gewen maar die aflewering sal R150 kos! En hulle het aangehou en aangehou wanneer stuur ons nou die geld sodat ons prys kan afgelewer word. Ek wonder hoeveel mense het geval hiervoor, want die flippen bed kos nie eens soveel nie.
Het hulle nie teen die tyd al besef Rosalind Franklin wil nie saamspeel nie?
Delores Ras on So werk Ritalin