Toe ek weer in die hospitaal wakker word, was ek alleen. Die plek was somber. 'N Bietjie betonkamer, een venster om die stad Seattle te sien. Beton oral, behalwe vir 'n blik op die geluid, 'n paar bome, en in die verte, die lughawe.
Was hierdie deel van my storie? Soveel 'n stryd, hierdie plek. 'N Jaar van nou af sal dit 'n herinnering wees, maar nou was dit nou. Ek wou myself weer opbou, maar nie met hierdie probleme met dokters en verpleegsters nie.
Nog nooit in 'n klein warren geleef nie, geen ruimte om te loop nie, as ek geweet het hoe om dit te doen. Uur na uur, dag na dag, 'n muurklok hummed, een het die tyd gewys wat Sabryna my geleer het om te lees.
Ek was soos 'n intelligente uitheemse, het niks van hierdie wêreld geweet nie, maar ek het dit vinnig opgetel. Kon nie opstaan ​​nie, het nie die krag om dit te doen nie. Het nie die krag gehad nie, dankie, om die hospitaal kos te eet.
Dit is so sleg soos dit kan kry
My liggaam het baie gewig verloor. Ek het honger gehad sonder om op te let. Spiere was nie bestaan ​​nie ... hoe het ek so baie van my lyf so vinnig verloor?
Ek moes myself weer opbou, sonder krag om te loop, as ek geweet het hoe om dit te doen, geen kos nie, ek wou nie leer wat die hospitaal my wou doen nie.
Tog het 'n geesgids iewers gefluister dat dit so erg is as wat dit kan kry. Dit het nie genoem dat ek enige tyd kan sterf, van die dwelms of 'n gebrek aan hulle nie. Dit het my gesê dit was alles vir my, nou. Ek moes die wil skraap om te lewe en iets daarmee te doen.
Die bed was my grafsteen. Hoe langer ek daar gelê het, hoe swakker het ek geword, totdat dit uiteindelik al my energie sou neem om te sterf.
Dit lyk nie regverdig nie, ek het op 'n bed gelê, hulle kon net in die lykshuis wiel en my saak oproep. "Oorleef die ongeluk, maar die ander dinge, komplikasies, dwelms, het hom doodgemaak."
Is sterf erger of beter?
Sou ek beter gedoen het, net deur Puff in die veld lê? As dit beter was, sou dit erger gewees het?
Sterf, dit is vrede en vreugde. Sterf is die lewe! Ek kon 'n paar uur lank met my vliegtuig gelê het en het die plesier van die dood gewen. Sterfgevalle het soveel om te leer, hulle dink doodgaan is 'n vyand, die ergste van die einde! Glad nie, die arme dinge. Sterf is 'n vriend wat ons weer tot lewe bring.
Ek het egter gesukkel, net asof ek 'n sterflike was. Ek sou nie 'n gebroke een wees nie. Ek moes leer om te eet, leer loop, leer dink en praat. Hoe om weer te hardloop, hoe om berekeninge in my gedagtes te doen, hoe om weer in Puff te vat, vlieg oral, land so saggies, ek hoor die gras weer op die bande hoor. Voor dit moes ek leer om weer te ry, baie moeiliker, gevaarliker as om weer te vlieg.
Al die noodsaaklike take is in my klein sel in die hospitaal gestop. Sommige dokters, sommige verpleegsters, het gedink dit was 'n stil plek vir die beseerdes. Hulle was vriendelike mense, die een wat ek geweet het.
Ek moet hier uitkom!
Sabrina het 'n kamer naby die hospitaal gehuur om vir my te sorg. Elke dag het sy met my gepraat, geluister na my wens om huis toe te gaan, vir my 'n enkele werklikheid vertel, wat vry van die droom swaai: "Jy is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde, hier, nou. Daar is geen permanente skade nie."
Sonder haar standvastige bewustheid van die ander kant van medisyne, sou ek gesterf het? Ja.
Hoe kan ek dit doen, uitgeput, gebroke, nie in staat is om op te sit op meer as 30 grade sonder 'n rugstut, 'n stut wat meer as regop sit seer?
Ek het gevind dat ek siektes gehad het wat mens net in 'n hospitaal kan kontrak. Dit het agt reëls hier geneem om hulle te lys. Ek het hulle geskryf, hulle uitgevee.
Hierdie persoon wat fisiologie en biologie van die hand gewys het dat hy die kursusse in hoërskool oorgeslaan het, is skielik in die stewels van 'n hospitaal gekook.
Geloof in hospitale vs Geloof in Gees?
Moenie vir my sê oor medisyne, ek wil nie een van hulle. Tog is daar ek was, gevra om 'n hele spektrum van hulle van diegene wat in hospitale in plaas van gees geglo neem, en gedwee Ek het soos versoek.
Drie maande in 'n hospitaal! Ek het dit geleer, geleer om te staan, gedink om te loop, tot uiteindelik my gewilligheid om my hongerstaking te dra, my onwilligheid om hul wense te volg, my voortdurende versoek dat hulle my asseblief laat huis toe gaan, is vereer. Ek het nie omgee of ek my huis toe laat gaan het as die dood of die lewe nie. Laat my net gaan!
Hulle het 'n pas gegee wat my na 'n hospie oorgeplaas het, want ek was naby aan die dood. Hulle het dit genoem, "Versuim om te floreer."
Sabrina was woedend. "Hy sal nie sterf nie! Hy sal 'n perfekte herstel kry! Hy gaan huis toe!"
Een van die dokters het die vorm onwillig verander: "Gaan huis toe."
Uiteindelik! Nie meer wil sterf nie.
Die genesing van Binnelandse
Op 'n keer kon ek weer die bekende vensters uitkyk, die eilande oor my, die voëls, die lug, die wolke en die sterre. 'N gehuurde hospitaalbed, in my woonkamer, maar geen strate, geen beton nie. Om my die boeke, twee assistente hier by die huis, kook, omgee.
Hoe sou Donald Shimoda my genees het as ek hulp gevra het? Om sy waarheid te ken, sou dit nie tyd gehad het nie, dadelik volledige genesing.
Wat moet ek nou doen? Geen hulp van my vriend nie, geen hulp nie, maar my hoogste sin van reg.
Ek het gedink aan die dood. Soos enigiemand, het ek gesplete sekondes, byna mis, maar nooit 'n langtermyn toets van my hoogste reg nie, niks wat my dag na dag teen my gedruk het met sy voorstelle nie:
"Jy kan nie sit nie, jy kan nie staan ​​nie, jy kan nie loop nie, jy kan nie eet nie (OK, jy sal nie eet nie), jy kan nie praat nie, jy kan nie dink nie, jy nie weet jy is hulpeloos? Die dood is so soet, geen moeite, jy kan loslaat, laat dit jou na 'n ander wêreld toe neem. Luister na my. Die dood is nie 'n slaap nie, dit is 'n nuwe begin. "
Dit is fyn voorstelle, wanneer ons desperaat moeg. Wanneer dit onmoontlik lyk, is dit die maklikste om te laat 'n leeftyd gaan.
Tog skuif ons die voorstelle weg as ons wil voortgaan met 'n lewe wat nie heeltemal afgehandel is nie.
Wat moet ek doen om weer te lewe? Praktyk.
Oefening: Ek sien myself as perfek, elke sekonde 'n nuwe beeld van perfeksie, oor en oor en oor, tweede na tweede.
Oefening: My geestelike lewe is perfek op die oomblik. Die hele dag, elke dag, perfeksie, altyd in my gedagtes, om te weet hoe perfek ek in die gees is. Ek is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde, hier en nou.
Oefening: Kies vreugde, ek is alreeds volmaak, nou, 'n perfekte portret van my geestelike self. Altyd, perfek. Liefde ken my so, ek doen ook.
Oefening: Ek is nie 'n materiële mens nie. Ek is 'n perfekte uitdrukking van volmaakte liefde.
Oefening: Soos ek dit weet, sal die volmaaktheid van my gees my geloofsbesin beïnvloed, dit verander na 'n spieël van gees, vry van die perke van die wêreld.
Oefening: Die liggaam is reeds perfek in die gees. Aarde is 'n wêreld wat siektetoestande bied. Ek verwerp hulle. Ek is 'n perfekte uitdrukking van volmaakte liefde.
Oefening: Dit is nie die valse oortuigings wat ons moeilik maak nie, dit aanvaar hulle, gee hulle krag. Ek ontken daardie krag, weier dit. Ek is 'n perfekte uitdrukking van volmaakte liefde.
Oefen, oor en oor, verander nooit van 'n erkenning van perfeksie nie. Wanneer stop ek oefen? Nooit.
Ek is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde
Aanvanklik het ek ses stappe geloop, uitgeput deur die laaste drie. Ek is 'n perfekte uitdrukking van volmaakte liefde.
Volgende dag, twintig stappe: Ek is 'n perfekte uitdrukking van volmaakte liefde.
Volgende dag, honderd en twintig: Ek is 'n perfekte uitdrukking van liefde.
Eers was ek duiselig opstaan. Dit het met oefening opgelos, met voortdurende herhaling van wat ek vir die waarheid geweet het.
Ek is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde, hier, nou. Daar is geen permanente skade nie.
Balanspraktyk, die klein swaaiplatform en 'n sagte skouerkussing in die hoek totdat ek regop kon bly, ek is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde, sonder om te val.
Ek het oorgeskakel van pajamas na straatklere, betyds. Ek is 'n perfekte uitdrukking, stel my stappe vir 'n elektriese trapmeul.
Tweehonderd trappe eendag,
Driehonderd die volgende. 'N Kwart-myl.
Ek het begin met die Shelties, Maya en Zsa Zsa vir hul wandelings, 'n halfmiljoen op 'n rowwe grondpad, wat skuins neergeslaan het. Ek is 'n uitdrukking van volmaakte liefde.
'N Myl ... 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde. Myl en 'n half. Ek is nie geskei van liefde nie.
Twee myl. Ek het begin hardloop. Ek is 'n perfekte uitdrukking.
Die bevestigings was werklik. Niks anders in die wêreld nie, behalwe my liefde vir Sabryna, liefde vir die Shelties.
Liefde is werklik. Al die ander, drome.
Een na die ander, is die medikasie val, totdat uiteindelik niemand was daar.
Ek is 'n perfekte uitdrukking van perfekte liefde, hier, nou. Daar sal geen permanente skade wees nie.
Gees aanvaar woorde soos waar
Dit was nie die woorde nie, dit was my uitwerking op my gedagtes. Elke keer as ek dit gesê het, of Sabryna het, het ek myself as 'n perfekte wese gesien, en my gedagtes het dit vir waarheid aanvaar.
Ek het nie omgee vir die voorkoms van my fisiese liggaam nie. Ek het 'n ander self, geestelik en volmaak, oor en oor gesien.
Aangesien ek dit gevoel het, het ek my perfekte gees geword, en die gees het iets gedoen, 'n bietjie byproduk in my oortuiging van 'n liggaam wat die spirituele my weerspieël het.
Weet ek hoe dit werk? Nie 'n idee nie. Gees leef buite illusies, genees ons geloof in hulle.
My werk is om sy waarheid toe te laat, om uit die gees se weg te kom. Is dit so moeilik?
© 2013 deur Richard Bach.
Kyk na video's met Richard Bach