Naas die “belydenis van die gereformeerde godsdiens” moet die nagmaalganger “’n goeie getuienis van ’n vrome wandel besit”. Die belydenis met die mond moet as ’t ware met die lewe onderstreep word. Dit moet duidelik volk van die koninkryk wees wat deur die Woord en Gees regeer en as liggaam van Christus aan God verbonde is. God het sy wil in die Wet gepubliseer waardeur die lewe van die volk van God gereël word (Gl 3: 19-27). Die Wet het selfs vir die openbare lewe betekenis.
Die vierde afdeling van die Kerkorde oor die kerklike tug sluit aan by die beginsels wat die toegang tot die nagmaal bepaal (kyk artt 74-77). Die begrip “vrome wandel” wys dus op ’n lewenswandel wat nie met die Woord of Wet van God in stryd is nie, maar dit moet nie as perfeksionisme verstaan word nie (vgl Nagmaalformulier). Gesindheid, voorneme, berou en bekering speel ’n sleutelrol in verband met die “vrome wandel”.
Calvyn wou met die toesig oor die nagmaal bereik wat die Anabaptiste met die doop wou verseker — ’n “heilige” (vir God afgesonderde) gemeente.
Kragtens kerkverband gee een kerk aan ’n ander goeie getuienis oor gelowiges af wat hulle in die gemeente inlyf en toelating tot die nagmaal verleen (Rm 16: 1v; Film: 17; vgl art 82 KO).
Calvyn het in die gereformeerde nagmaalleer die kerk wat God verkies, geroep en begenadig het op die oog gehad (Inst IVI.iii.v.x). Tot die kerk behoort egter ook mense wat nie waarlik glo nie, maar slegs in naam Christus volg en wat in die kerk vir ’n tyd geduld moet word totdat die kerklike dissipline sy loop geneem het (Inst IV.1.vii).