Op PowerBars, melaatses en parade-stop in Varanasi - Versamelings
Ons het nie bedoel om die parade te stop nie.
My vriend Sholeh en ek het 'n paar roepies betaal aan 'n seun, Sahel, om saam met ons te stap langs die ghats of trappe af na die rivier; sy taak was om bedelaars weg te hou. Ons het deur die reuke van koeimis, wierook, urine, kerrie en rook gewandel. Die klanke van die tromme, die sitar, die gesang uit 'n moskee. 'N Koei klim op die trappies. 'N Toeris wys in gebed sy reuse-telelens op 'n man. Ons het deur die skemer aandlig gestap, en elkeen wat ons genader het, is deur Sahel weggewys, wat vir hulle gevra het om 'met die hand te praat'. Sy werk is baie ernstig opgeneem.
Ons stop in 'n restaurant, lees die spyskaart, wat gewaarsku het: "Laat asseblief 21 minute toe vir u bestelling," en Sahel staan ​​buite en sorg dat niemand ons sou pla nie. Hy gee die hand aan bedelaars, melaatses, klein dogtertjies wat skulpe verkoop. Hy stop by niemand en was die dollar werd wat ons betaal het. En ons was sy tyd werd - een dollar is die gemiddelde daaglikse loon vir 'n Indiër. Sahel was net 11 jaar oud, miskien meer as sy pa.
Nadat ons vir middagete gestop het en daarna in 'n winkel om sari's te koop, dwaal ek en Sholeh in die strate rond. 'N Melaatse het langs 'n vuur gesit en bedel. Sy neus het in sy gesig gesmelt, sy vingers het saamgesmelt. Ek het 'n PowerBar in my tas gehad, so ek het dit aan hom oorhandig. Hy hou dit met sy polse vas en kyk verward na die blink goue omhulsel. Ek het besef dat hy nie die wikkel kon oopmaak nie. Ek neem die kroeg terug en vertel hom in Engels, wat miskien belagliker is as die geskenk van die PowerBar self, dat ek dit vir hom sou ooppak. Ek het die goue wikkel afgeskil en die balk tussen sy polse geplaas. Hy kyk dit nuuskierig aan. Ek is nie seker of hy selfs geweet het dat dit kos is nie; dit het beslis nie gelyk aan die kos wat ek in Indië gesien het nie.
'Laat ons gaan,' sê Sholeh moeg om na die absurditeit van die toneel te kyk. Aangesien ek nie weet wat om te doen nie, het ek gewaai, 'n goeie halfgolf. Die melaatse knik, en ek wou glo dat ek iets goeds gedoen het. Dat ek nie plek-plek, vreemd en sonder leuens was nie.
Die skemer net van die skemer het geval, en die optog 'n voorspel tot aatariof die aandgebede begin het. Mans van alle ouderdomme en groottes het fluitjies en sitars gespeel, tromme geslaan, tamboeryne geskud, of sommer net in die straat afgestap. Ek en Sholeh wuif na die skare toe hulle verbygaan. Die jonger mans waai eerste terug. Toe kyk hulle almal na ons en waai, lag. Hulle het opgehou om hul instrumente te speel en met albei hande te waai. Sommige het selfs opgewonde op en af ​​gespring. Die kollegas van agter het saamgekom in die mans wat gestop is en na ons gewaai het, en die hele optog het soos 'n trekklavier gebuk en dan tot stilstand gekom. Almal op straat het na ons gekyk en probeer sien wat op aarde die parade kon stop. Ek en Sholeh het eers gelag - die gedagte om 'n parade te stop!
Maar Sahel het ons berispe. Hy het nie Engels gepraat nie, maar die manier waarop hy ons weggesleep het van die rand van die parade, die voorkoms op sy gesig, die vinger wat geswaai het, het vir ons gesê hy is kwaad vir ons. Miskien was ons tog nie die moeite werd nie. Ons het die ekwivalent van nog 'n dollar aan hom getipeer, sy loon verdubbel, en hy het met groot erns geknik voordat hy in die bos van oranje en goudkleurige mense verdwyn het en ons vir onsself kon oppas.