Tuis Kruisgewys Kruisgewys Mrt 2010 Jong leraars praat met die kerk
Kerk as instituut en beweging
"Ek dra nog altyd met my die vae ondertoon van 'n buitestaander saam." Hierdie jong leraar, al in sy tweede gemeente, het baie waardering en aanvaarding ervaar in die gemeentes waar hy al gedien het. Sy hoop vir die toekoms spruit voort uit sy opgewondenheid oor gemeentes. Hy verwoord dit ook teologies en prakties. Sy ongemak oor die toekoms lê egter in die gestalte van die kerk as instituut of instelling. Daaroor is hy effens sinies. Tog sluit hy sy artikel af met veelseggende woorde wat herinner aan die Roepingsverklaring 2002: "Maar ek is nog hier. Ons is nog hier. Dit is genoeg."
'n Ander jong leraar, in 'n soort dekonstruksie van die tema, skryf dat hy wonder waarom jong leraars uitgesonder word vir bydraes. So 'n bietjie aspris sluit hy af met die stelling (met 'n beroep op die tradisie!) dat dit moontlik nou húlle beurt is om kerk te wees. Hy sien homself dus nie as 'n buitestaander nie, maar as deel van die sisteem.
Bogenoemde sê albei leraars het 'n diep verbintenis aan die kerk, ten spyte van die ongemak en spanning tussen die kerk as instituut en beweging.
Dat dié keuse nie sonder pyn is nie, is egter ook duidelik. 'n Leraar skryf oor die moegheid wat sy by leraars binne die sisteem raaksien: "Moeg van baklei teen strukture wat mense uitgedink het en ongevraagd in stand hou. Moeg omdat hulle so baie van hulleself verwag en moeg omdat hulle nooit voel hulle het genoeg gedoen nie."
Dit resoneer met die onlangse debat in Die Burger. 'n Lidmaat van Vlaklaagte-Suid skryf oor sy allesomvattende verwagting van leraars. 'n Leraar, Charl Stander, antwoord "Ek sal alles in die gemeente doen, maar asseblief, kom vat my hand ...".
Ek dink die kerk moet goed luister na hierdie perspektiewe. Charl haal John Goldingay aan: "'n Profeet van God voel dikwels soos iemand wat van voor geskiet word deur die vyand en van agter deur sy eie regiment."
"Nie die ooms daarbo" gaan veran­de­ring bewerk nie, maar "ek en mense wat gesindheidsveranderinge mobiliseer sodat broers en susters weer sáám kan brood breek," sê 'n ander jong leraar.
Die meeste van die jong leraars skryf uitgebreid oor hulle eie roepingsverstaan. Dit wissel van die meer tradisionele opvatting van leraars se roeping as herders tot die verstaan van roeping as reisgenoot: "om die paadjie van geloof saam met hulle te stap."
Dit is opmerklik hoeveel die gemeente-ervaring skaaf aan jong leraars se self- en roepingsverstaan. Een jong leraar skryf dat die "pastorie"-ervaring vir hom soos 'n grootword-proses was. Hy het meer volwasse geword.
Hoop lê in ons reis sáám
My oorkoepelende ervaring in die luister na hierdie jong leraars is dat ek - in die woorde van Hosea - stil-tevrede is oor die jong leraars van die kerke waaraan ons behoort.
Een van hulle herinner ons vanuit Niebuhr se teologie aan die verskil tussen optimisme en hoop. "Ek wil graag op reis bly saam met mense wat nie bymekaar gehou word deur strukture nie, maar deur hulle gedeelde droom om God se koninkryk al hoe meer sigbaar te maak daar waar hul leef en werk. Ek sal bly droom oor 'n kerk, oor mense wat oop, eg en eerlik leef en doelbewus ruimte maak vir alle mense."