Kaart van die Slag van Gaugamela - Opstel - Inligting - 2022
Kaart van die Slag van Gaugamela - Opstel
Die Slag van Leuctra (Grieks: Λεῦκτρα, Leûktra) was 'n geveg wat op 6 Julie 371 vC tussen die Boeotiërs onder leiding van die Thebane en die Spartane saam met hul bondgenote  te midde van die konflik na die Korintiese Oorlog gevoer is. Die geveg het plaasgevind in die buurt Leuctra, 'n dorpie in Boeotia op die gebied van Thespiae.  Die oorwinning van Theban het die enorme invloed van Sparta op die Griekse skiereiland, wat Sparta met 'n oorwinning in die Peloponnesiese Oorlog 'n geslag vroeër behaal het, verpletter.
Die oorlog in Parthia was die gevolg van politieke reëlings wat bedoel was om wedersyds voordelig te wees vir Marcus Licinius Crassus, Pompeius Magnus en Julius Caesar, die sogenaamde Eerste Triumviraat. In Maart en April 56 vC is vergaderings gehou in Ravenna en Luca, in die keiser se provinsie Cisalpine Gallië, om die verswakkende alliansie wat vier jaar vroeër gevorm is, te bevestig. Daar is ooreengekom dat die Triumvirate sy ondersteuners en hulpbronne sou bemoeilik om wetgewing te bekom vir die verlenging van die keiser se Galliese bevel en om die komende verkiesings vir 55 vC te beïnvloed, met die doel om 'n tweede gesamentlike konsulskap vir Crassus en Pompeius te bewerkstellig.  Die Triumvirate het ten doel gehad om die mag van hul faksie uit te brei op tradisionele wyse: militêre bevele, die plaas van politieke bondgenote en die bevordering van wetgewing om hul belange te bevorder. Die druk in verskillende vorme is op die verkiesings uitgeoefen: geld, invloed van beskerming en vriendskap en die mag van 1000 soldate wat uit Gallië deur Crassus se seun Publius gebring is. Die faksie het die konsulskap en die meeste ander ampte waarna gesoek is, verseker. Wetgewing is deur die tribune Trebonius (die Lex Trebonia) verlengde prokonsulasies van vyf jaar, wat ooreenstem met dié van Caesar in Gallië, aan die twee uitgaande konsuls. Die Spaanse provinsies sou na Pompeius gaan. Crassus het gereël om Sirië te hê met die deursigtige bedoeling om met Parthia oorlog te voer. 
Ontwikkelinge in Parthia Edit
Intussen het daar in Parthia 'n opvolgingsoorlog uitgebreek in 57 vC nadat koning Phraates III deur sy seuns Orodes II en Mithridates IV vermoor is, wat daarna oor die troon begin veg het. In die eerste fase het Orodes as oorwinnaar uit die stryd getree en sy broer as koning van Media (sy de facto goewerneur) as 'n kompromie.  'n Ander gewapende botsing laat Orodes egter Mithridates dwing om na Aulus Gabinius, die Romeinse prokonsul van Sirië, te vlug.  Gabinius wou namens Mithridates by die opvolgingsgeskil inmeng, sodat Rome hom die poppekoning kon maak en in die proses beheer oor Parthia kon neem. Gabinius laat vaar egter sy planne en kies om eerder in te gryp in Ptolemaïese Egiptiese aangeleenthede. 
Mithridates het Babilonië op sy eie binnegeval met 'n aanvanklike sukses, maar word gou gekonfronteer deur die leër van die Partiese bevelvoerder Surena. 
Gabinius se opvolger, Crassus, het ook probeer om homself met Mithridates te verbind en het die kliëntstaat Osroene van Parthia binnegeval in 54 v.C., maar het die grootste deel van sy tyd vermors deur te wag op versterkings op die linkeroewer van die Balikh-rivier, terwyl Surena Mithridates in Seleucia beleër, verslaan en tereggestel het Tigris. Orodes, nou onbestrede in sy eie koninkryk, marsjeer noordwaarts om die bondgenoot van Rome, Armenië, binne te val, waar koning Artavasdes II spoedig na die Partiese kant toe oorval. 
Crassus se voorbereidings Redigeer
Die berugte welgestelde Marcus Crassus was ongeveer 62 toe hy die Parthiese inval begin. Gierigheid word deur die ou bronne, veral sy biograaf Plutarch, dikwels beskou as sy grootste karakterfout en sy motief om oorlog toe te gaan.  Die historikus Erich S. Gruen was van mening dat Crassus se doel was om die staatskas te verryk, aangesien persoonlike rykdom nie die belangrikste was nie.  Die meeste moderne historici is geneig om onversadigbare hebsug, afguns oor Pompeius se militêre uitbuiting en wedywering as sy motivering te beskou, aangesien sy lang vervaagde militêre reputasie nog altyd minderwaardig was as dié van Pompeius en, na vyf jaar oorlog in Gallië, as dié van Caesar. Sy belangrikste militêre prestasies was die nederlaag van Spartacus in 71 vC en sy oorwinning in die Slag van die Colline -poort vir Sulla 'n dekade vroeër.  Plutarchus het opgemerk dat Caesar uit Gallië aan Crassus geskryf het en die plan onderskryf om Parthia binne te val, 'n aanduiding dat hy Crassus se militêre veldtog as aanvullend beskou het en nie bloot teenstrydig was met sy eie nie. 
'N Ander faktor in Crassus se besluit om Parthia binne te val, was die verwagte gemak van die veldtog. Die Romeinse legioene het maklik die numeries beter leërs van ander oostelike moondhede soos Pontus en Armenië verpletter, en Crassus het verwag dat Parthia 'n maklike teiken sou wees. 
Cicero het egter 'n bykomende faktor voorgestel: die ambisies van die talentvolle Publius Crassus, wat suksesvol veldtogte in Gallië onder die keiser gehad het. By sy terugkeer na Rome as 'n hoogs versierde offisier, het Publius stappe gedoen om sy eie politieke loopbaan te vestig. Romeinse bronne beskou die Slag van Carrhae nie net as 'n ramp vir Rome en 'n skande vir Marcus Crassus nie, maar ook as 'n tragedie wat Publius Crassus se belowende loopbaan kortgeknip het. 
Sommige Romeine het beswaar aangeteken teen die oorlog teen Partia. Cicero noem dit 'n oorlog nulla causa ("sonder regverdiging") omdat Parthia 'n verdrag met Rome gesluit het.  Die tribune Ateius Capito het hewige opposisie gekonfronteer en berugte 'n openbare ritueel van teregstelling uitgevoer toe Crassus voorberei het om te vertrek. 
Ondanks protesoptredes en ernstige voortekens het Marcus Crassus op 14 November 55 vC Rome verlaat.  Publius Crassus het hom gedurende die winter van 54–53 vC in Sirië by hom aangesluit en die duisend Keltiese kavallerietroepe uit Gallië saamgebring wat tot hul dood getrou gebly het aan hul jong leier.
Crassus het laat in 55 vC in Sirië aangekom en het onmiddellik begin om sy ontsaglike rykdom te gebruik om 'n leër op te rig. Volgens Plutarchus het hy 'n mag van sewe legioene bymekaargemaak vir 'n totaal van ongeveer 28 000 tot 35 000 swaar infanterie.  Hy het ook ongeveer 4000 ligte infanterie en 4,000 kavallerie gehad, insluitend die 1000-sterk Galliese kavallerie wat Publius saamgebring het.  Met die hulp van Helleense nedersettings in Sirië en die ondersteuning van ongeveer 6.000 kavalleries uit Artavasdes, die Armeense koning, het Crassus op Parthia opgeruk. Artavasdes het hom aangeraai om 'n roete deur Armenië te neem om die woestyn te vermy en het hom versterkings van 'n verdere 10.000 kavallerie en 30.000 infanterie aangebied. 
Crassus het die aanbod geweier en besluit om die direkte roete deur Mesopotamië te neem en die groot stede in die streek te verower. In reaksie hierop het die Partiese koning, Orodes II, sy leër verdeel en die meeste soldate, hoofsaaklik voetboogskutters met 'n klein hoeveelheid kavallerie, geneem om die Armeniërs self te straf. Hy stuur die res van sy magte, 'n all-cavalry-mag onder bevel van spahbod Surena, om die leër van Crassus uit te soek en te teister. Orodes het nie verwag dat Surena se sterk getalmag Crassus sou kon verslaan nie en wou hom bloot vertraag. Plutarchus beskryf Surena se mag as "'n duisend posgeklede ruiters en 'n nog groter aantal liggewapende kavalleries". Met inbegrip van slawe en vasale, was die ekspedisie van Surena in totaal tien duisend, ondersteun deur 'n bagasie -trein van duisend kamele. 
Crassus het aanwysings ontvang van die Osroene -hoofman Ariamnes, wat Pompeius in sy oostelike veldtogte bygestaan ​​het.  Crassus vertrou Ariamnes, wat egter in die betaling van die Partiërs was. Hy het Crassus aangemoedig om dadelik aan te val en het valslik gesê dat die Partiërs swak en ongeorganiseerd was. Daarna het hy die leër van Crassus na die mees verlate deel van die woestyn gelei, ver van enige water. Crassus ontvang toe 'n boodskap van Artavasdes wat beweer dat die belangrikste Parthiese leër in Armenië was, en die brief smeek hom om hulp. Crassus het die boodskap geïgnoreer en sy opmars na Mesopotamië voortgesit.  Hy het Surena se weermag naby die stad Carrhae teëgekom.
Nadat hy ingelig was oor die teenwoordigheid van die Partiese leër, het Crassus se leër in paniek geraak. Cassius het aanbeveel dat die leër op die tradisionele Romeinse wyse ontplooi moet word, met infanterie wat die middelpunt vorm en kavallerie op die vleuels. Aanvanklik het Crassus ingestem, maar hy het gou van plan verander en sy manne herontplooi in 'n hol vierkant, elke kant gevorm deur twaalf kohorte.  Die formasie sou sy magte beskerm teen die feit dat dit buite die omtrek was, maar ten koste van die mobiliteit. Die Romeinse magte het gevorder en by 'n stroom gekom. Crassus se generaals het hom aangeraai om kamp te slaan en die volgende oggend aan te val om sy manne kans te gee om te rus. Publius was egter gretig om te veg en het daarin geslaag om Crassus te oortuig om dadelik die Partiërs te konfronteer. 
Die Partiërs het baie moeite gedoen om die Romeine te intimideer. Eerstens het hulle 'n groot aantal tromme geslaan en die Romeinse troepe was onrustig oor die harde en kakofoniese geraas. Surena het toe sy katafrakture beveel om hul wapenrusting in doeke te bedek en vooruit te gaan. Toe hulle binne die sig van die Romeine was, het hulle terselfdertyd die doeke laat val en hulle glansende wapenrusting geopenbaar. Die gesig was bedoel om die Romeine te intimideer. 
Alhoewel hy oorspronklik van plan was om die Romeinse lyne met 'n aanklag deur sy katafrakture te verbreek, het hy geoordeel dat dit nog nie genoeg sou wees om dit te breek nie. Daarom stuur hy sy perdeboogskutters om die Romeinse plein te omring. Crassus het sy skermutselinge gestuur om die perdeboogskutters weg te jaag, maar hulle is deur die pyle van laasgenoemde teruggejaag. Die perdeboogskutters het toe die legioene betrek. Die legioenen is beskerm deur hul groot skilde (scuta) en wapens, maar hulle kon nie die hele liggaam bedek nie. Sommige historici beskryf die pyle wat gedeeltelik die Romeinse skilde binnedring en die skilde aan die ledemate van die Romeinse infanterie vasspyker en hul voete teen die grond spyker. Plutarchus het egter in sy verslae geskryf dat die Romeine met 'n stort pyle ontmoet is wat deur elke soort omslag gegaan het, hard en sag. Ander historici verklaar dat die meeste wonde wat opgedoen is, nie -noodlottige treffers op blootgestelde ledemate was. 
Die Romeine het herhaaldelik na die Partiërs gevorder om te probeer om naby mekaar te veg, maar die perdeboogskutters kon altyd veilig terugtrek en het Partiese skote losgemaak toe hulle terugtrek. Die legioenen vorm toe die testudo-formasie deur hul skilde aanmekaar te sluit om 'n byna ondeurdringbare front aan missiele te bied.  Hierdie formasie het hul vermoë in die nabygeveg egter ernstig beperk. Die Parthiaanse katafrakture het die swakheid uitgebuit en herhaaldelik die Romeinse lyn aangeval, wat paniek veroorsaak en groot ongevalle veroorsaak het.  Toe die Romeine hul vorming probeer losmaak om die katafrakture af te weer, het laasgenoemde vinnig teruggetrek, en die perdeboogskutters het op die legioene begin skiet, wat nou meer blootgestel was. 
Crassus het nou gehoop dat sy legioenen kan uithou totdat die Parthen uit pyle is.  Surena het egter duisende kamele gebruik om sy perdeboogskutters weer te voorsien. Toe hy besef het, het Crassus sy seun Publius met 1300 Galliese kavallerie, 500 boogskutters en agt groepe legioene gestuur om die perdeboogskutters te verdryf. Die perdeboogskutters het teruggetrek en die mag van Publius afgetrek, wat swaar ly as gevolg van pylvuur.
Toe Publius en sy manne voldoende van die res van die leër geskei was, het die Parthiese katafrakture hulle gekonfronteer terwyl die perdeboogskutters hul terugtog afgesny het. In die daaropvolgende geveg het die Galliërs dapper geveg, maar hul minderwaardigheid in wapens en wapens was duidelik. Uiteindelik het hulle teruggetrek na 'n heuwel, waar Publius selfmoord gepleeg het terwyl die res van sy mans geslag is, met slegs 500 lewendig geneem. 
Crassus, onbewus van sy seun se lot, maar besef dat Publius in gevaar is, beveel 'n algemene opmars. Hy word gekonfronteer met die sien van sy seun se kop op 'n spies. Die Partiese perdeboogskutters het die Romeinse infanterie begin omsingel en uit alle rigtings op hulle geskiet. Intussen het die katafrakture 'n reeks aanklagte opgelê wat die Romeine ongeorganiseer het.
Die partydige aanslag het eers in die nag opgehou. Crassus, diep geskok oor die dood van sy seun, beveel om terug te trek na die nabygeleë stad Carrhae en laat 4000 gewondes agter, wat die volgende oggend deur die Partiërs vermoor is. 
Vier Romeinse kohorte het in die donker verdwaal en is omring op 'n heuwel deur die Partiërs, met slegs 20 Romeine wat oorleef het. 
Die volgende dag het Surena 'n boodskap aan die Romeine gestuur en aangebied om met Crassus te onderhandel. Surena het 'n wapenstilstand voorgestel sodat die Romeinse leër veilig na Sirië kon terugkeer in ruil daarvoor dat Rome alle gebiede oos van die Eufraat sou prysgee. Surena het óf 'n ambassade na die Romeine by die heuwels gestuur, óf het self gesê dat hy 'n vredeskonferensie oor ontruiming wil hê.  
Crassus was huiwerig om met die Partiërs te vergader, maar sy troepe het gedreig om te muiter.  By die vergadering het 'n Parthian aan die leisels van Crassus getrek en geweld veroorsaak waarin Crassus en sy generaals vermoor is.
Na sy dood het die Partiërs na bewering gesmelte goud in sy keel gegooi in 'n simboliese gebaar wat bespotlik was oor Crassus se beroemde hebsug . Plutarchus berig dat Crassus se afgesnyde kop daarna as rekwisiet gebruik is vir 'n deel van 'n toneelstuk, Euripides 'Bacchae, wat tydens 'n banket voor die koning opgevoer is.   Die oorblywende Romeine in Carrhae het probeer vlug, maar die meeste is gevang of vermoor. Volgens die ou historikus Plutarchus was die Romeinse ongevalle ongeveer 20 000 dood en 10 000 gevange geneem,  [ derdeparty-bron benodig ] wat die stryd een van die duurste nederlae in die Romeinse geskiedenis gemaak het. Die slagoffers van Partië was egter minimaal.
Rome is verneder deur hierdie nederlaag, wat nog erger gemaak is deur die feit dat die Partiërs verskeie Legioenêre Arende gevang het.  Dit word ook deur Plutarchus genoem dat die Partiërs die Romeinse krygsgevangene gevind het wat die meeste op Crassus gelyk het, hom as 'n vrou aangetrek en deur Parthia vir almal gesien het.  Orodes II, met die res van die Partiese leër, verslaan die Armeniërs en verower hul land. Die oorwinning van Surena roep egter die jaloesie op van die Partiese koning, wat Surena se teregstelling beveel het. Na die dood van Surena het Orodes II self die bevel oor die Partiese leër geneem en 'n onsuksesvolle militêre veldtog na Sirië gelei.
Die Slag van Carrhae was een van die eerste groot gevegte tussen die Romeine en Partiërs. Dit was die oorwinning wat Partia daartoe gelei het om Sirië en Armenië verskeie kere binne te val, met verskillende suksesse. Rome het ook besef dat sy legioene nie effektief teen Partiese kavallerie kon veg nie. 
Gaius Cassius Longinus, 'n quaestor onder Crassus, het ongeveer 10 000 oorlewende soldate van die slagveld terug na Sirië gelei, waar hy twee jaar as proquestor regeer het, en Syrië teen Orodes II se verdere aanvalle verdedig het. Hy het lof ontvang van Cicero vir sy oorwinning. Cassius het later 'n sleutelrol gespeel in die sameswering om Julius Caesar in 44 vC te vermoor.
Dit lyk asof die 10 000 Romeinse krygsgevangenes in 53 vC na Alexandria Margiana (Merv) naby die noordoostelike grens van die Partiese Ryk gedeporteer is, waar hulle na bewering met plaaslike mense getroud was. Daar word vermoed dat sommige van hulle die Chinese stad Liqian gestig het nadat hulle tydens die Slag van Zhizhi teen die Han -dinastie soldate geword het vir die Xiongnu, maar dit word betwis. 
Die vang van die goue aquilae (legionêre gevegstandaarde) deur die Partiërs as 'n ernstige morele nederlaag en 'n bose teken vir die Romeine beskou. Toe hy vermoor word, beplan Caesar 'n vergeldingsoorlog. Daar is gesê dat daar harde vergelding sou gewees het as Caesar sou wen omdat die oorlewende seun van Crassus onder die Romeinse magte sou wees. 
Die val van die Romeinse Republiek het egter ingegryp, en die begin van die keiserlike monargie in Rome het gevolg. Sulla se eerste optog na Rome in 88 vC het die ineenstorting van die republikeinse regeringsvorm begin, maar die dood van Crassus en die verlies van sy legioene het die magsbalans in Rome heeltemal herkonfigureer.  'n Ou teorie was dat die dood van Crassus, saam met die dood van Julia in 54, Pompeius se vrou en die keiser se dogter, moontlik die bande tussen Caesar en Pompeius verbreek het, en dat die Eerste Triumviraat nie meer bestaan ​​nie. As gevolg hiervan het 'n burgeroorlog uitgebreek. Caesar het gewen, en die Republiek het vinnig 'n outokratiese diktatuur geword.
Verskeie historici let op die tydsverloop tussen Crassus se dood en die uitbreek van 'n burgeroorlog. Gaius Stern het beweer dat die dood die bande wat die Eerste Triumviraat met die bloubloedige aristokrasie geniet het, byna doodgemaak het, sodat die hele staat kwesbaar was vir die wrywing wat uiteindelik in 'n burgeroorlog ontaard het.  Die onmiddellike uitwerking van die geveg was dus moontlik die uitskakeling van sekere privaat kontrole en saldo's (soos Crassus se verhouding met Metellus Pius Scipio) wat 'n deksel op politieke spanning gehou het.
Daar word gerugte dat sommige van die oorlewendes van die leër van Crassus in China beland het.  In die veertigerjare stel Homer H. Dubs, 'n Amerikaanse professor in Chinese geskiedenis aan die Universiteit van Oxford, voor dat die mense van Liqian afstam van Romeinse soldate wat na die geveg gevange geneem is. Die gevangenes, het Dubs voorgestel, is deur die Partiërs op hul oostelike grens hervestig en het moontlik as huursoldate geveg tydens die Slag van Zhizhi tussen die Chinese en die Xiongnu in 36 vC. Chinese kroniekskrywers noem die gebruik van 'n 'visskaalformasie' van soldate, wat volgens Dubs na die testudo-formasie verwys het. Tot op hede is geen artefakte wat 'n Romeinse teenwoordigheid kan bevestig nie, soos munte of wapens, in Zhelaizhai ontdek nie, en die teorieë van Dubs is nie deur die oorgrote meerderheid historici aanvaar nie.
Rob Gifford, wat kommentaar lewer op die teorie, beskryf dit as een van die vele "plattelandse mites". [ aanhaling nodig ] Alfred Duggan gebruik die moontlike lot van die Romeinse gevangenes as die kern van sy roman Winterkwartiere, wat daarop dui dat hulle as grenswagte op die oostelike grens van die Partiese Ryk aangestel is. [ aanhaling nodig ]
Kaart van die Slag van Gaugamela - Opstelling - Geskiedenis
Slag van Gaugamela en mdash 1 Oktober 331 vC
Die Slag van Gaugamela word ook die Slag van Arbela.
Wie het geveg teen die geveg van GAUGAMELA?
Masedonië, onder leiding van Alexander die Grote , geveg teen Persië, gelei deur Darius III .
HOEVEEL TROOPE BETROKKE IN DIE SLAG GAUGAMELA?
Alexander het ongeveer 40 000 infanterie en 7 000 kavallerie gehad. Darius het 'n leër van ongeveer 1 000 000 man plus 15 olifante in diens geneem, wat hy gedink het kan handig wees as hy teen Alexander se falanks veg.
Die geveg begin, Darius se olifante laai, Alexander beveel sy leër om 'n paar gapings in hul vorming te vorm, olifante verkies instinktief om deur gapings te zoom eerder as om skerp voorwerpe raak te loop, Alexander se leër laat olifante agter, Masedoniese falanks laai soos gewoonlik, Alex wen die slag van Gaugamela.
300 000 Perse is doodgemaak.
Alexander die Grote (Bordspel)
Hierdie speletjie is gedruk toe board wargaming relatief nuut was, en is ontwerp deur Gary Gygax. Die spel herskep die Slag van Gaugamela in 331 vC tussen die Masedoniërs en die Perse. Spelers kies om óf Alexander die Grote óf koning Darius III uit te beeld. Die spel gebruik klein kartonbanke en 'n op heks gebaseerde bewegingsisteem wat algemeen in oorlogspeletjies van hierdie era gebruik word. Stukke verteenwoordig infanterie, kavallerie, falanksformasies, verskillende wapentroepe, strydwaens en olifante. 'N Unieke kenmerk van die spel is 'n gly -moraalbaan om te bepaal watter tafel met gevegsresultate gebruik word vir die oplossing van gevegte.
Alexander se ander gevegte is 'n aanvulling op Alexander die Grote uitgegee deur Guidon Games in 1972. Dit bied addisionele tellers en kaarte vir Battle of the Granicus, Battle of Issus en Battle of the Hydaspes.
Toe Guidon bedrywig raak, het Avalon Hill met Gygax in verbinding getree om 'n ooreenkoms te bekom om die spel te hersien en te publiseer, en saam met Donald Greenwood  is die spel weer in 1974 gepubliseer.
Hierdie artikel of afdeling wat verband hou met bordspeletjies is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Hierdie artikel met betrekking tot oorlogspeletjies is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Nadat Napoleon in 1805 'n Oostenrykse leër by Ulm verower het, het die Oostenrykers en Russiese bondgenote teruggetrek oor die Donau, in die hoop om tyd te koop om te hergroepeer deur die rivier tussen hulle en die Franse in te span. Om te keer dat Napoleon oorsteek, is alle brûe oor die Donau vernietig, of met plofstof om dit te vernietig om dit uit Franse hande te hou.
Terwyl die Franse Wene aan die Donau genader het, was daar vredesonderhandelinge aan die gang. Omdat dit onnodig sou wees as die onderhandelinge vrugte afwerp, het die Oostenrykers hulle daarvan weerhou om Wene & rsquos -brûe op te blaas, maar het hulle met plofstof voorberei vir vernietiging as die Franse dit wou vang. Een van hulle was die Tabor -brug, bewaak deur 'n offisier met die naam Auesberg.
Op 13 November het voorafgaande Franse eenhede, onder bevel van Joachim Murat en Jean Lannes, die brug bereik en arms gestapel. Murat en Lannes stap toe toevallig oor die brug, gesels, lag en praat oor die wapenstilstand en vredesverdrag, terwyl verwarde Oostenrykse soldate hulle met hul muskiete bedek. Toe hulle aan die ander kant kom, vra hulle om Auesberg te sien, en wonder of hy die getuie van die verdrag gesien het.
Terwyl 'n boodskap gestuur is om Auesberg te ontbied, het Murat en Lannes aanhoudend met die Oostenrykse soldate gesels om hulle aandag af te lei van Franse grenadiers wat nou die brug oorskry. Toe Auesberg aankom, het hy die Franse offisiere geglo, en toe een van sy sersante sy vermoedens uitspreek, beroof Murat Auesberg omdat hy 'n aangewese man toegelaat het om die mond te beledig, beamptes te beledig en die wapenstilstand in gevaar te stel.
Die ongelukkige Auesberg was in die skande om die sersant te arresteer, en het toe die beheer oor die brug aan die Franse oorgegee. Hulle het dadelik die Donau oorgesteek en binne 'n maand die Oostenryk-Russiese leërs by Austerlitz vernietig, die briljantste oorwinnings van Napoleon en rsquos. Die ongelukkige Auesberg is verhoor weens pligsversaking, skuldig bevind en tereggestel.
Die USS Indianola was 'n ysterboordjagboot van die Unie wat tydens die Amerikaanse burgeroorlog in die Western Theatre gedien het saam met die Amerikaanse vloot en die Mississippi -eskader in die Mississippi- en Yazoo -riviere. Sy het verby die Konfederale batterye in Vicksburg gehardloop om die Rooi Rivier te bereik en te help om die konfederate se voorraad te blokkeer, maar toe sy daar aankom, het die Konfederale ramme op die nag van 24 Februarie 1863 op die strand geland en gevang .
Die Indianola & rsquos capture het die planne om die Rooi Rivier te blokkeer ontspoor, en die teenwoordigheid daarvan in die Konfederale hande was 'n te groot bedreiging vir die bedrywighede van die Unie in die streek om te verduur. Daar is dus planne gemaak om die ysterkleed weer te vang of te vernietig, sodat die vyand die gebruik daarvan kon ontneem en een van die suksesvolste bedrog en bedrogspul in die oorlog begin.
Die vlootbevelvoerder van die vakbond, David Porter, het beveel dat 'n ysterbekleding uit 'n ou steenkoolboom gebou moet word wat lyk soos 'n regte oorlogskip, met roeibakke, vals geweerplase waaruit vasgesteek is en ldquocannons en rdquo wat eintlik houtblokke was wat swart geverf was en vate gestapel om soos tregters te lyk, waaruit rook gestort word deur vlekke om die rook van 'n stoomenjin na te boots.
'N Hout ysterjas wat die Konfederate bedrieg het om hul Indianola wat onlangs gevang is, te vernietig. Wikimedia
Die dummy oorlogskip is toe verby Vicksburg gedryf, en toe die boodskap dat 'n kragtige en ldquoironclad & rdquo op pad was, bereik die Konfederale bergingspersoneel wat besig was om die onlangs gevangene te herstel en te laat vlamvat Indianola, het hulle paniekerig geraak, en om die Indianola & rsquos herower, het die Konfederate die tydskrif Ship & rsquos aan die brand gesteek en haar opgeblaas.
Die Maeda Escarpment, ook bekend as Hacksaw Ridge, was bo-op 'n vertikale krans van 400 voet geleë. Die Amerikaanse aanval op die rand het op 26 April begin. Dit was 'n wrede stryd vir beide kante.
Om die platorand te verdedig, het Japanse troepe in 'n netwerk van grotte en uitgrawings neergedaal. Hulle was vasbeslote om die rant vas te hou en het 'n paar Amerikaanse peloton uitgeskakel totdat net 'n paar manne oorgebly het.
Baie van die gevegte was hand-aan-hand en besonder genadeloos. Die Amerikaners het uiteindelik op 6 Mei Hacksaw Ridge geneem.
Alle Amerikaners wat in die Slag van Okinawa geveg het, was heldhaftig, maar een soldaat by die platorand het opgemerk korporaal Desmond T. Doss. Hy was 'n weermagmedisyn en Sewendedag-Adventis wat geweier het om 'n geweer teen die vyand te lig.
Tog het hy op die platorand gebly nadat sy bevelvoerders 'n terugtog beveel het. Omring deur vyandige soldate, het hy alleen die stryd aangeval en 75 van sy gewonde kamerade gered. Sy heldhaftige verhaal is in 2016 in die film op die grootskerm lewendig gemaak Hacksaw Ridge en hy het 'n Medal of Honor gewen vir sy dapperheid.
d. 8000 Baktriese kavallerie. Waarskynlik 'n mengsel van gewapende manne met spies en boog, baie deels gepantser op meestal ongewapende perde (dié op gepantserde perde wat waarskynlik die Saka hierbo ondersteun). Die moraal is gemiddeld tot goed, en hulle is bereid om naby te veg. Dit word moontlik die beste verteenwoordig deur 1/3 van die "eenhede" van die goeie moreel en 2/3 van die gemiddelde of die "eenhede" van die gemengde moreel. DBM Irr Cv (S) en Irr Cv (O) of LH (S). Die linkervleuelbevelvoerder Bessos moet aanvanklik met hierdie troepe ontplooi word.
e. 1000 Dahai -kavallerie. Onbewapende skermutseling van perdeboogskutters van gemiddelde moraal. Onwillig om in noue gevegte betrokke te raak en nie goed toegerus om dit te doen nie. DBM Irr LH (F).
f. 1000 Arachosiërs. Spieswapen het ongewapende skermutselinge van gemiddelde moraal gewapen. Onwillig om naby te veg en swak toegerus om dit te doen. DBM Irr LH (O).
g. 4000 Persiese kavallerie. Spies gewapen en gepantser in gedeeltelike pantsers soos linne of lamellêre korsette. Ook gewapen met ander nabygevegswapens soos swaarde en byle. Swak moraal, swak in noue gevegte en beperkte skermutseling. DBM Irr Cv (I).
h. 2000 Persiese infanterie. Waarskynlik gemengde ongewapende vuurwapens met boë en slingers. Onwillig om in noue gevegte te veg en nie toegerus daarvoor nie. Waarskynlik in 'n relatief verspreide formasie. DBM Irr Ps (O).
ek. 1000 Susiaanse kavallerie. Soos Persiese kavallerie hierbo.
j. 1000 Kadusiese kavallerie. Soos Perse hierbo.
Antieke Persië : Militêre geskiedenis
Achaemenidiese leër Nadat Kuroush (Cyrus) Astayges omvergewerp het, wat die Mediane en die Persiese stamme verenig het, met homself aan die stuur, het hy voortgegaan om sy ryk uit te brei. Alhoewel Kuroush in die bybel verewig is vir sy groot verdraagsaamheid, het sy militêre genie hom gehelp om baie vyande in die geveg te oorkom. Hy het sy soldate deur stewige roetines opgelei om hulle vir gevegte te kondisioneer. Tydens sy uitbreiding weswaarts het Kuroush geveg teen die leërs van Croseus, koning van Lydia. Babilon was skrikwekkend, maar Kuroush het op 'n daad van suiwer politieke vaardigheid Babilon verseker dat hy dit nie oorweeg om hulle aan te val nie. In daardie tyd was oorlog in bergagtige streke seisoenaal. Deur die somers veg en 'n blaaskans neem tydens die harde lang winters. Kuroush het besluit om vroeg in die lente aan te val, toe die bergpasse oopgemaak het, maar die Lydiërs was nog steeds niksvermoedend nie. Die Lydiërs het 'n formidabele kavallerie gehad. Om hierdie probleem op te los, stel Kuroush kamele voor sy leër. Die afskuwelike reuk van die kamele het die Lydiese perde wat gevlug het, laat skrik en hul meesters hopeloos gelaat. Nadat hy Lydia verower het, terwyl Babilon vir eers rustig was, het Kuroush sy visier op sy oostelike gebied gerig. Aanval op stamme in Afghanistan en Sentraal -Asië totdat sy ryk uitgebrei het tot koninkryke soos Bactria en Sogdiana. Kuroush was voorbereid op Babilon en het besluit om Babilon aan te val. Die meeste mense was ontevrede met hul koning Nabonidus. Die geveg was kort, aangesien Nabonidus gou gevlug het.
Achaemenidiese keiserlike leër Die Achaemeniaanse/Achaemenidiese leër is bekend deur beskrywings van Herodotus, Xenophon en Arrianus, sowel as illustrasies oor Persepolitiese en Grieks-Persiese monumente. Van besondere belang vir die onderwerp is die Griekse voorstellings van Persiese krygers en die getuienis van die sogenaamde Alexander Sarcophagus uit Sidon. word voorgestel deur die ruggraat, die 'militêre mag', sodat die twee woorde sinoniem gebruik is in een Ou -Persiese term, k �gra (verwant aan Lithuaniank �grias/k �gris "oorlog, weermag," Gotiese harjis "leër", en Duitse Heer "weermag", 'n gevoel wat steeds in die Nuwe Persiese term kas-o k �gr "familielede en ondersteuners" behoue ​​bly.
Alexander verslaan die Perse, 331 vC Alexander begin sy oorlog teen die Perse in 334 vC. Destyds was die Masedoniese leier twee en twintig jaar oud. By sy dood elf jaar later regeer Alexander die grootste ryk van die antieke wêreld. Sy oorwinning tydens die slag van Gaugamela op die Persiese vlaktes was 'n beslissende verowering wat die nederlaag van sy Persiese mededinger koning Darius III verseker het.
Slag van Cunaxa 410 v.C. Die koning van Achaemenid, Darius II, sterf in 404 v.C. en is opgevolg deur sy oudste seun, Artaxerxes II. Die dood van Darius het 'n magstryd tussen Artaxerxes II en sy broer 'Cyrus, die jonger', die satrap van Anatolië, tot gevolg gehad wat uitgeloop het op die slag van Cunaxa 401 v.C. naby Babilon. 'N Beskrywing van die geveg word in detail deur Xenophon bewaar in sy klassieke Anabasis sowel as in Plutarchus - Artaxerxes II.
Slag van Mycale Die Slag van Mycale was een van die twee groot gevegte wat die Persiese oorloë beëindig het en die vryheid aan die Griekse stadstate terugbesorg het. Die geveg het plaasgevind op of ongeveer 27 Augustus 479 vC buite die Ioniese stad Samos. Mycale het gelei tot die vernietiging van die belangrikste Persiese magte in Ionia, sowel as hul Mediterreense vloot. Die Slag van Plataea op dieselfde dag op die Griekse vasteland was ook 'n oorwinning, en die Perse was gedwing om Griekeland en Ionia te verlaat en na die binneland terug te trek en sodoende die Persiese bewind te beëindig. Die stryd is in die geskiedenis bekend deur die geskrifte van Herodotus van Halicarnassus.
Slag van Salamis Na die Slag van Thermopylae was Athene wanhopig. Die Atheners het geweet dat hulle stad beslis deur die Perse vernietig sou word. Daar was eenvoudig geen plek tussen die Perse en Athene waar die Grieke die stryd gewaag het nie. Die meeste Atheners vlug na die eiland Salamis, waar hulle kyk hoe hul stad brand en hul vertroue in die vloot stel.
Gevegte van Kores II Onder leiding van Kores II het die Perse in opstand gekom teen die mediane heerskappy en die Median King Astages verslaan en hul vryheid verkry. Die oorwinning is begin deur Harpagus ('n mediaan -generaal) wat wraak gesoek het vir die dood van sy seun deur Astages. Harpagus het ander in die mediane adel oortuig om die harde heerskappy van hul koning ten gunste van Kores omver te werp. Die mediane leër is verslaan na 'n kort geveg, aangesien baie van kant verander of gevlug het, Astages is gevange geneem. Die Mediane het hul vryheid van Astages verkry, maar het nou die onderdane van Persië geword.
Veldtogte van Achaemenidiese Persië 550 - 330 vC Die Achaemenidiese konings en hul Satraps was voortdurend betrokke by die organisering van veldtogte óf om hul ryk uit te brei óf om te verdedig. Sodoende het hulle hulself baie georganiseerd getoon en in staat om deeglik te beplan om groot en heterogene kragte te mobiliseer.
Veldtogte van Darius I - Ioniese opstand Ionia, aan die sentrale westelike kus van Klein -Asië en die aangrensende eilande, is ongeveer 1000 vC deur die Grieke gevestig. Between the 8th and 6th centuries BC, the Ionian cities of Miletus, Shmos, Ephesus, led the rest of Greece in trade, colonization, and culture. The region was dominated by Lydia from 550 BC and then by Persian rule after Cyrus the Great's conquest in 546 BC. The Ionian revolt against Persian rule in 499 BC was to last for 6 years and end, not only in defeat for the Ionians but with the enslavement of much of its people, economic ruin, subjugation, and the comparative eclipse of a once thriving culture.
Persian Wars of Conquest V.C. 550-512. Persian Empire versus Medes, Lydia, Babylon, Egypt and Scythia. The Persian Empire was the great rival of Ancient Greece during its Golden Age. It came to prominence under Cyrus the Great in 550 B.C., and lasted until it was overthrown by the Macedonians under Alexander the Great in 331 B.C.. During this period, Persia was the largest, richest and most powerful empire the world had known, encompassing the formerly great kingdoms of Medes (modern Iran), Babylon (modern Iraq and Syria), Lydia (modern Turkey), and Egypt, and at its peak stretched from Thrace in Europe to India.