Die waardige statuur van Nelson Mandela was histories die gesig van die ANC. Sy internasionale ikoniese status was die versinnebeelding van die beeld van Suid-Afrikaanse swartmense as die verdruktes en witmense as die verdrukkers. Die lang tronkstraf wat hy as leier van die ANC uitgedien het, het hom die simbool gemaak van die ANC se stryd om demokrasie en die bevryding van swartmense.
Deur die jare is die ingewikkelde Suid-Afrikaanse problematiek vereenvoudig tot ‘n stryd tussen die goeie en die slegte – ‘n stryd vir en teen demokrasie en menseregte. Daar is nie ruimte gelaat vir die moontlikheid dat die Afrikaner self ook geldige aansprake, regte en vrese kon hê nie. Die skadukante en donker kolle van die ANC is gaandeweg ignoreer, vergewe of verswyg, in kontras met die ou Suid-Afrika wie se foute dawerend uitbasuin is. In die oë van die wêreld kon die een kant niks verkeerd doen nie, en die ander kant niks reg nie. Die een kant is onder die mikroskoop geplaas, vir die ander is die oë toegeknyp. Die wit Afrikaner het mettertyd die teenpool van die morele onverwondbaarheid van die Mandela-beeld geword, die simbool van uitbuiting en onderdrukking. Die Afrikaner was vir die Weste die gesig van hulle eie skuldige koloniale gewetes, waarop hulle alles wat sleg is projekteer het.
Die Koue Oorlog en die alliansies wat dit onderlê het, het enige makro politieke beweging vir jare bevries, omdat daar nie die politieke bewegingsruimte was om oplossings te onderhandel nie. Die partye was net te ver uitmekaar. Na die val van die Sowjetunie kon die onderhandelde skikkingsproses hier begin, en die uiteindelike ooreenkoms is deur die wêreld as ‘n wonderwerk verwelkom- met Mandela as die gemoedelike en gematigde gesig daarvan. Die ANC het daarna stadigaan begin om sy greep op die land te verkry, onder die reënboogkleurige rookskerm van die Madiba-magic. Suid-Afrika se geskiedenis en status as die vasteland se ekonomiese reus, het saamgewerk om die Mandela-beeld nou verder te laat groei tot die simbool van hoop van die hele Afrika.
Die bekende joernalis Brian Pottinger, het in sy boek oor Mbeki sy nalatenskap beskryf as die “demodernisering van Suid-Afrika.” Om dit kort te stel, het Mbeki nie aan die verwagtinge voldoen nie. Maar die waarheid is veel erger. Mbeki het ‘n werkende staat met ‘n moderne infrastruktuur geërf, maar die staatsdiens só transformeer dat die staat toe mnr Zuma oorgevat het nie meer kón doen wat die regering wóu nie.
Die politieke wittebrood van die Mandela-era is ongelukkig nou lankal verby, en almal wat lief is vir hierdie mooi land en sy mense sal die hand aan die ploeg moet slaan om nie die “laaste hoop van Afrika” te beskaam nie. Suid-Afrika verdien beter.
Pretoria News berig dat die egpaar in hofstukke aanvoer dat hulle baie lief is vir die klein seuntjie en dat hy hulle “daddy” en “pappa” noem. Die 4-jarige seuntjie bly sedert 2010 by die paartjie nadat hy hulle “gekies het” toe hulle hom in Augustus 2010 by ŉ weeshuis gesien het. Die paartjie is reeds vier jaar getroud. Die seuntjie se biologiese ouers is glo alkoholiste wat op straat bly. Die paartjie sien intussen ook om na die seuntjie se sussie nadat hulle deur die owerheid gevra is om dit te doen. Die paartjie het aansoek gedoen om die seuntjie aan te neem maar die voortsittendebeampte by die Meyerton kinderhof wou dit glo nie toestaan nie. Die beampte het glo aangevoer hy twyfel of dit in die beste belange van die kind is om saam met ŉ gay paartjie te bly. Daar is ook gevra dat ŉ kenner moet getuig oor die gevolge wat dit vir die seuntjie sal hê en of hy “ook gay sal raak” indien hy by die egpaar bly. Regter Bill Prinsloo het intussen die kinderhof beveel om die aanneming te oorweeg in die lig van ŉ verslag wat opgestel is, wat aanvoer dat geen bewyse is dat die paartjie nie goeie ouers sal wees nie.