Ag hoe oulik… – Bali Drome
Ag hoe oulik…
(foto by Google Images geleen)
Man ja, hy is te oulik. ñ Regte sweetie pie. Kyk die neusie…en die ou ogies…
In Bali pas hulle hom baie mooi op. Sy hok is silwerskoon, bly ook sommer binne-in die ‘compound’ area. Soms in ñ hoek in die kombuis. En hy word gewas, gereeld. En het ñ naampie. Want hy bring sy eienaars geweldig baie vreugde. En o ja, geld. Soos miljoene rupiah.(R1 000 = 1 000 000,000 ruph) Kosbare ou dingetjie.
Babi Guling, of Suckling Pig, is een van Bali se lekkernye. Die jong varkies word vroeg oggend reeds gebraai, ure lank, en teen middagete vind jy al wat ñ Balinees is met sy porsie. Bali mense eet graag alleen, nie om ñ tafel saam met ander soos ons dit doen nie. Elke ou soek ñ hoekie, en daar sit hy heerlik in stilte, lek net lippe af. Skaam nasie.
Bly ek word nie in ñ hok gesit, kos gegee en dan gebraai nie. Klink nou egter na sommige van ons se lewens. Word na ‘iemande’ se hande gevorm, trou net daarna, en word in ñ nuwe hokkie van voor af gevorm na ñ nuwe hand. Word kos gegee, en eet tot ons lê.
Word op ñ dag gebraai.
Kyk, ek het nou maar ñ hengse probleem met getroudes wat mekaar na hul eie hand wil vorm.(Nee, jy kan mos nou nie saam met jou eggenoot groei en ontwikkel nie, ook nie onder die Vader se hand nie, want hoe weet Dié dan nou wat by jou sal pas). En behoede ons dat die ander een verder ñ eie identiteit ontwikkel. Dít is glo nou moeilikheid soek.
Ek praat na albei kante toe, nie net oor vrouens wat deur hul mans beheer word nie. My hart krimp ineen as ek hoor hoe ñ lewensmaat die ander afjak, as ek voel hoe een se woorde die ander se binnekant oopsny. Of as ek aanvoel dat een van die twee nie meer ‘ñ praat’ het nie. Hoekom is ons so onseker van onsself dat ons nie ons lewensmaat sy eie menswees gun binne die huweliksband nie! God met hulle groei vertrou, en nie onsself in Sy posisie plaas nie.
Ek is bevoorreg, ek weet. My manlief het sy foute, ñ paar groottes ook, (sy eie woorde), maar ek kry nog altyd die aanmoediging om God se drome vir mý te ontdek, en uit te leef. God het immers van voor die ontstaan van die aarde af al oor my gedroom, my beplan, en Sy wil vir my in my wese vasgelê…
Oor die jare het ek die voorreg gehad om oorsee te vlieg, en te gaan “explore”. Soms is manlief saam, soms was hy te besig. Maar in sy hart was hy dáár, vir my. Sy applous altyd die hardste. En langste.
Daarom dat ek wegskram van mense af wat ander in hokke wil aanhou. Ok, dalk sien ek ñ hok, en jy ñ paleis. My fout. Tog bly ek sukkel, wonder ek wie jy eintlik is, wat jy sou doen as die hekkie oopgelos word. Uithardloop en skreeu-skreeu die pad afhol na vryheid?
Of ewe gedweë omdraai om weer te gaan lê.
Author travel460Posted on Oktober 21, 2016 November 1, 2017
2 thoughts on “Ag hoe oulik…”
Oktober 24, 2016 om 12:14 nm
Soms is dit juis n koutjie uit die verlede wat die benoudheid bring ten aanskoue van koutjie hier en nou.
Oktober 30, 2016 om 1:03 nm
Pragtig geskryf, so uit jou hart.
Vorige Previous post: Hello. Hoe gaan dit met jou…
Volgende Next post: Ek wens…