Voor sonsopkoms op 25 Januarie 1902 het 'n groot klomp toeskouers reeds vergader by 'n driffie deur die Boschrivier op die Pearston- pad net buite Somerset-Oos. Volgens die Somerset East Budget het die skare "vrywillig" vergader. Op die wal van die rivier was daar reeds 'n oop graf met 'n leë stoel en twee sakke ongebluste kalk.
Om sesuur die môre nader 'n ambulanswa met twee muile vooraan die terrein. Veertien soldate van die Royal Fusiliers neem 25 tree van die graf of stelling in. Toe die wa naby die graf in 'n modderpoel vasval en die onhandige drywers nie die wa kon uitkry nie, vra die veroordeelde nog: "Gee vir my die leisels. Ek is 'n goeie drywer." Na 'n groot gesukkel kry die soldate die wa uit en hou by die graf stil. Die veroordeelde klim uit en gaan sit op die stool. Dan speel hierdie grusame ritueel hom af:
Die veroordeelde word in 'n sittende posisie op 'n stoel vasge¬bind. Sy voete word aan die voorpote vasgemaak en die arms aan die leuning. 'n Tou word styf om sy middel getrek en om die stoel vasgemaak. Dan word by geblinddoek. Die stoel staan op die rand van die graf en leun ver agteroor. Die vuurpeloton lê aan. Hulle is uitgesoekte skuts. Nie een van hulle weet wie loskruitpatrone en wie lewendige patrone in hulle gewere het nie. Op die bevel van die offisier vuur hulle. 'n Sug gaan op deur die skare. Die veroordeelde se kop ruk agteroor en hy stort met stoel en al in die graf. Dr. Legge ondersoek die man vlugtig om seker te maak dat hy dood is, want 'n doodsertifikaat is 'n vereiste. Twee sakke ongebluste kalk word oor die lyk gestrooi. Die pote van die stoel is so lank dat dit nog bo die grond uitsteek toe die vlak graf toegegooi word. Dan gaan die toeskouers swygend uiteen.
Dit is hoe Francois Davis, die deserteur uit Nesbitts Hors, aan sy einde gekom het — net soos 'n rebel.
Davis was vroeër lid van "Nesbitt's Horse", 'n Oos-Kaapse regiment van Koloniale troepe wat in 1899 gestig is. In Maart 1901 het hy op Struishoek in die Somerset-Oos-distrik by die Boeremagte aangesluit en is saam met hulle na die Vrystaat. Op 15 Oktober 1901 is hy saam met vier burgers op 'n plaas in die Wepener-distrik in die Vrystaat gevange geneem.
Uit die tronk het Davis hierdie roerende brief aan sy familie geskryf die aand voordat die doodsvonnis oor hom uitgespreek is, want 'n engel het die nag in 'n gesig aan horn verskyn en hom meegedeel dat hy sou sterf:
Dan vertel hy van die gesig wat hy die nag gehad het en skryf verder: Broers en Susters, ek is nou gereed om te sterwe en ek is nie bang nie. God is met my en ek is met Hom versoen. Ek het slegs die begeerte om my vrou weer te sien. Ek is bereid om my dood te ontmoet. Ek weet ek moet sterwe …
Ek begeer nou maar om by God te wees. Die oorlog is nie net om ons 'n volk van die wêreld te maak nie, maar ook 'n volk van God.
Davis se broers het gehoor gegee aan sy smeking om sy vrou weer te kon sien voordat die vonnis oor hom uitgespreek word. Op 24 Januarie het sy en hul dogtertjie verlof van die kommandant gekry om hom in die tronk te besoek.
Toe sy die vrees uitspreek dat hy dalk doodstraf opgelê kon word, het hy haar getroos met die woorde: "Jesus is opgehang en wat is ek beter as Hy? Hy was vir my gekruisig en ek sterf vir ons Volk."
Hy het haar toe vertel van die gesig wat hy die vorige nag gehad het. Om middernag was sy sel skielik helder verlig. Hy dog eers iemand het 'n lamp ingebring, maar toe sien hy 'n engel in wit met twee vlerke soos 'n duif. Voordat hy 'n woord kon sê, het die engel gesê hy het 'n boodskap gebring dat hy hom gereed moes maak, want hy sou ter dood veroordeel word.
Hy het in 'n beswyming geval en toe hy weer bykom, was alles vir hom duidelik: God het hom lief. Hy is 'n sondaar, maar hy is verlos. Hy moes sterf, maar hy was nie meer bang nie. Hy kon nou sy vrou en kindjie groet...totdat hulle mekaar eendag weer in die hemel ontmoet.
Hy het toe sy kind in sy arms geneem en gesê dat hy spyt was dat hy haar nie kon grootmaak en leer om God vroeg te soek nie, "want daar is niks so mooi as om 'n kindjie van God te wees nie." Sy vrou het beloof om hom weer te kom sien nadat sy vonnis uitgespreek is, maar hy het haar versoek om nie weer die kindjie saam te bring nie.
Davis is nog dieselfde dag as 'n droster ter dood veroordeel. Hy en nog 'n burger van Lötter se kommando is saam op die markplein gevonnis, maar terwyl die ander veroordeeldes deur Kitchener begenadig is, sou Davis die volgende dag tereggestel word.
Ten spyte van die opdrag aan Kitchener ses maande vantevore wat openbare teregstellings verbied het, het 'n skare mense die teregstelling "vrywillig" bygewoon volgens die Somerset East Budget. Die koerant het ook 'n beroep op die regering gedoen om die graf te identifiseer en die oortreding van die veroordeelde daarop te meld, sodat politici wat die rebellie aangeblaas het, daardeur herinner kon word aan die erns van die misdaad van wapen opneem teen die wettige owerheid en aan die prys wat rebelle daarvoor betaal het.
Davis se graf is onbekend. Daar is geen gedenksteen vir hom en Claassen, wat ook in Somerset-Oos tereggestel is, nie. Al aandenking aan hulle is hulle name wat saam met ander veroordeeldes verskyn op 'n wandelstaf wat deur 'n geïnterneerde in Port Alfred gemaak is en wat in die museum op Somerset-Oos bewaar word.