Geskryf deur Matthew Hoffmann en Steven Bernstein
Die Garzweiler-oppervlakmyn het in 35 2017 miljoen ton bruinkool (ligniet) geproduseer. Duitsland beplan om steenkoolaangedrewe krag teen 2038 uit te faseer. (Shutter)
Werkspersoneel het einde November 12 op 2018 pendelparkeerterreine in Toronto afgekom en is op pad na die laaistasies vir elektriese voertuie (EV). Hulle werk het op die hakke van 'n IPCC verslag wat gewaarsku het van ernstige omgewings-, ekonomiese en gesondheidsgevolge as daar teen 2030 geen ernstige momentum vir ontknoping is nie.
Maar die spanne voeg nie by tot die twee laaistasies is in 2013 op elke parkeerterrein geïnstalleer. Hulle het gekom verwyder dit.
Hierdie uitwissing van een provinsiale regering se klimaatprojek deur sy opvolger was slegs die punt van die smeltende ysberg. Die konstante ontrafeling van die klimaatbeleid het begin toe die nuutverkose Konserwatiewe regering kanselleer die provinsiale stelsel vir dop en handel en hernubare energie kontrakte vanaf Ontario se invoer-tariefstelsel. Dit het ook subsidies vir elektriese voertuie (tot $ 14,000 per voertuig onder die vorige regering).
Alhoewel dit as kostebesparings verkoop is, was sommige van die omkerings duur. Kanselleer byvoorbeeld 750 projekte vir hernubare energie Van $ 231 miljoen.
Dit is aanloklik om dit te sien ontspan deur die lens van die gepolariseerde politiek wat baie Westerse demokrasieë teister. Dit mis die groter prentjie.
ons navorsing op meer as twee dosyn klimaatsinisiatiewe regoor die wêreld - van gemeenskapsvlak tot wêreldwyd - het dit aan die lig gebring dat die Ontario-verhaal neerdrukkend bekend is. Daar is geen gebrek aan klimaatsinisiatiewe nie - ons gevallestudies is slegs 'n klein deursnit van duisende. Inteendeel, die probleem is dat hierdie inisiatiewe geneig is om aan die gang te kom, om vordering te maak en dan vas te staan ​​of selfs weer te regruk.
Alles is verbind
Afhanklikheid van fossiele energie beteken dat dit moeilik is om 'n nuwe beleid of tegnologie in isolasie deurbraakveranderings te kataliseer. 'N Deel van die verhaal is die terugslag wat hulle, soos in Ontario, van politieke en ekonomiese belange genereer wat die opposisie mobiliseer.
Maar openlike weerstand is nie die enigste hindernis vir verandering nie. Die verandering van een ding kom dikwels in die traagheid van verwante beleide, tegnologieë, belange en gedragspatrone voor.
Byvoorbeeld, 'n plaaslike of provinsiale beleid om aankope van elektriese voertuie te stimuleer deur gratis parkering toe te staan ​​of subsidies te bied, kan 'n mate van vordering maak om emissies te verminder. Maar as ander dele van die vervoerstelsel nie verander nie, sal die beleid stilstaan ​​of omdraai.
'N Man het in Junie 2018 sy Volkswagen e-Golf by 'n laaistasie in Peterborough, Ont., Ingeprop. THE CANADIAN PRESS / Doug Ives
Sonder laaistasies, mense sal grootskaalse angs hê. As subsidies daal of hoër regeringsvlakke nie strenger brandstofstandaarde oplê nie, moet die markte vir EV's beperk word kan opdroog. As die elektrisiteitsnetwerk deur vuil steenkoolkrag of ander brandstof met 'n hoë koolstofinhoud voorsien word, sal EV-aankope minder invloed op die totale uitstoot hê. As die opname van EV's gevolglik laag bly, kan motorondernemings en die publiek teen sulke beleidsrigtings te staan ​​kom wat duur is vir 'n beperkte impak.
Hierdie uitdagende, interafhanklike dinamika is sigbaar oor beleid en skale. Selfs in Duitsland, wat van die aggressiefste beleid vir hernubare energie geïmplementeer het, ontwatering het tot stilstand gekom ondanks sterk openbare steun. Prys- en beleidsdinamika, soos die skaliegasrevolusie buite Duitsland en die besluit om kernkrag uit te faseer, het daartoe gelei dat steenkool die goedkoopste bron van energie geword het, wat die uitbreiding van steenkoolkragstasies tot gevolg gehad het.
Die Duitse uitfase van steenkoolkrag sal in 2038 voltooi wees (volgens sommige aktiviste te traag) en kom met miljarde euro's vergoed vir steenkoolproduserende state en maatskappye.
Die vagevuur van inkrementele verandering
Klimaatsinisiatiewe raak ook vas omdat die momentum wat hulle genereer nie altyd in die rigting van wesenlike verandering of ontknoping is nie. Byvoorbeeld, om van steenkoolaangedrewe na die produksie van aardgaselektrisiteit te beweeg, kan die uitstoot verminder. Die draai na hierdie brug brandstof versterk egter die afhanklikheid van fossielenergie. Politieke koalisies wat so 'n aanvanklike verandering ondersteun en bevoordeel, sal moontlik nie meer aggressiewe optrede bevorder nie.
'N Voorbeeld hiervan is Colorado se Nuwe beleid vir energie-ekonomie. In die middel van die 2000's het dit 'n verbintenis tot skuif van steenkool na hernubare energie ondersteun deur vakbonde en energieondernemings. Die verbrokkeling-rewolusie het die prys van aardgas egter verlaag en die ontwikkeling van koalisies aangemoedig wat dit as 'n oorgangsbrandstof ondersteun het.
Die staatsregering het die nuwe energie-ekonomie daarna herdefinieer om aardgas in te sluit, wat sy verbintenis tot hernubare energie ondermyn. Hierdie verskuiwing het Colorado op 'n verbeterde, maar tog koolstofintensiewe, pad gevoer. Die staat is te midde van verander weer olie- en gasregulasies.
Werkers neig na 'n boorkop tydens 'n hidrouliese brekingsoperasie buite Rifle, Colo., In Maart 2013. AP Foto / Brennan Linsley
Hierdie dinamika is net so van toepassing op individue. Navorsing toon dat mense hulself aanmoedig om hul daaglikse praktyke te verander verminder hul steun vir breër, transformerende beleide omdat hulle voel hulle het genoeg gedoen.
Ons navorsing het vier vrae geïdentifiseer wat gevra moet word by die ontwerp en implementering van klimaatsaksies om hierdie dinamika teë te werk: Stoor dit die afhanklikheid van fossielenergie? Bou dit koalisies op wat meer aggressiewe optrede verkies? Is dit sensitief vir breër verbande? Ontlok dit klimaatsaksie elders?
Hierdie vrae dui daarop dat dit nodig is om waardeer die transformatiewe potensiaal van enige klimaatsaksie eerder as (slegs) die onmiddellike uitstootverminderings. Vinnige vermindering van vrystellings soos die wat deur brandstofskakeling gegenereer word, is verleidelik, maar kan tot stilstand kom. In plaas daarvan moet beleidmakers klimaatsoptrede evalueer of dit bydra tot die ontwrigting van vertroue op fossielenergie en die versterking van alternatiewe paaie.
Om los te raak, verg ook nadenke bo enkele beleidsrigtings. 'N Suksesvolle EV-beleid soos die van Noorweë let op die hele persoonlike vervoersektor (belasting en subsidies, infrastruktuur, ens.). Dit het selfs verandering in die breër vervoersektor gekataliseer, insluitend elektriese veerbote en lugvaart.
'N Veerboot wat met batterye aangedryf word, vervoer voertuie oor Sognefjorden, die grootste fjord van Noorweë, tien keer per dag. (Wikimalte / Wikimedia), CC BY-SA
Boonop is die politiek om aan die gang te kom anders as die politiek van handhawing en uitbreiding van klimaatsaksie. Een manier om breër koalisies van ondersteuning te skep, is om bou geregtigheid en billikheid in elke klimaataksie. té tegnokratiese klimaatinisiatiewe, soos slim stede, kan vassteek en nie daarin slaag om breë dekarbonisering gedeeltelik te kataliseer nie, omdat hulle nie breë en diverse koalisies kan genereer om op aanvanklike suksesse voort te bou nie.
Die bou van 'n beter samelewing is nie moontlik sonder om klimaatsverandering aan te spreek nie. Klimaatverandering is nie die geval nie polities uitvoerbaar sonder om 'n meer regverdige en billike samelewing na te streef om breë steun te verseker.
Matthew Hoffmann, professor in politieke wetenskap en mededirekteur Lab vir omgewingsbestuur, Universiteit van Toronto en Steven Bernstein, professor in politieke wetenskap en mede-direkteur van die Laboratorium vir omgewingsbestuur, Universiteit van Toronto