Kan alle jong kinders - of net wonderkinders - musiek opstel? Nick Oliver, CC BY-ND
Ek is 'n musiekopvoeder. Om studente se kreatiewe musiekvervaardiging te fasiliteer, moedig ek 'n verkenning van kontekstuele raamwerke in die werklike wêreld aan, wat dikwels in die klaskamerprogram ondersoek word.
Dit is wonderlike om die wêreld te kyk geleidelik oop te stel vir ander buite familie en toerisme-aantreklikhede deur die krag van uitvinding vir ons hier gebring van ver af te sluit. Geleidelik het die wêreld lyk aansienlik groter en individue moet hul plek te onderhandel daarin. Sommige neem op hierdie uitdaging meer geredelik as ander, selfs in die volwasse lewe.
Ons skep ons wêreld. Ons probeer dit aan ons behoeftes te vorm - miskien 'n babelaas uit ons kindagtige egoïsme.
Wanneer kinders 'n bietjie ouer is, vra ek hulle om die kamer rond te kyk en my te laat weet van alles wat nie deur mense uitgevind is nie. Na baie veronderstelling, kry hulle gewoonlik stof, wat 'n eerlike oproep is. Ek herinner hulle dat ons nie ons planeet sou hê sonder dit nie.
Hul ander tipiese reaksie is lug. En dan wys ek na die lugversorging. So stof reëls. Maar dit lei tot 'n bespreking oor die belangrikheid van kreatiewe aktiwiteit vir die mens en ook vir toevallige kreatiewe oomblikke; die lugverkoeler verhit ook die planeet.
Musiese kreatiwiteit bied 'n medium waardeur studente hul gehoorsinnigheid van self en hul omgewing kan verken. Musiek is suiwer abstraksie, die beeld van klank in 'n soort betekenisvolle vorm.
Groei in samestelling
Ek het mettertyd geleer dat kinders deur 'n verskeidenheid prosesse in hul samestelling beweeg. Hulle beweeg nie almal in dieselfde tempo of selfs op dieselfde manier nie, maar hulle kan hulle begelei in die vermoë om musikale tegnieke en begrippe van toenemende kompleksiteit te gebruik, wat musiekopvoeders Jackie Wiggins en Magne I Espeland beskryf as "kunstige steierwerk".
Baie jong kinders het nog nie die verband tussen hul liggame, hul sintuie en kognisie (hul beliggaamde self) ontleed nie en hulle is lief vir die gevoel, die sensasie van 'n verskeidenheid geluide.
Kinders in die voorbereidende jaar van skool dalk nog swaartekrag na 'n groot drom selfs al is die taak is gebaseer op die navolging van die geluid van stadig vloeiende water. Maar hulle word aangemoedig om maniere te speel die drom om gepaste klanke te ontdek vir die onderwerp wat ondersoek word te vind.
Op hierdie stadium verkies kinders om musikale vertellings of geluidsimitasies te ontwikkel. Ek moedig 'n bewustheid van die elemente van musiek aan, deur groepe te vra om te werk aan kontrasterende kenmerke van die een tema.
Ons luister na musiek, of kyk na film met gepaardgaande musiek sodat studente verder deur die onderwerp betrek word en idees kan optel oor hoe komponiste gesonde keuses maak. Ons kan kyk na kontrasterende omgewings, soos die woestyn en 'n reënwoud, of vergelyk kleiner en groter diere muzikaal.
Ons gaan deur 'n proses waarmee kinders bekend word. Breinkaarte word opgestel en dan word groepe gevorm om 'n plan te ontwikkel. Daar word eksperimenteer met idees en instrumente totdat konsensus bereik word in die formulering van 'n stuk.
Studente oefen. Klanke of afdelings word gewysig. Daar is meer repetisie.
Komposisies word aangeteken en advies word gegee, dikwels op die speel van tegniek of balans tussen dele. Na verfyning is daar meer tapering en studente reflekteer oor hul werk. Hulle word vertroud met hierdie roetine en as gevolg hiervan, word hulle dikwels dikwels leer om hul eie leer te verrig.
Musiek en empatie
Filosoof Matthew Beard geskryf verlede jaar op The Conversation oor die vereiste verbeeldingryke kapasiteit vir empatie. Maar verbeelding kan veelvlakkig wees.
Musikante is geneig om goeie ruimtelike bewustheid te hê. Hulle kan die herkonfigurasie van 'n 3D-voorwerp in die ruimte konseptualiseer. Dit vereis verbeelding - maar nie emosie nie. Empatie vereis beide.
Uiteindelik wil ons musiek ervaar omdat dit ons beweeg as luisteraars, kunstenaars en komponiste. Komponiste moet maniere van die kombinasie van verbeeldingryke denke en die vervoer van gevoelens te vind.
Ek bied studente in boonste primêre aan met moeiliker musikale uitdagings. Hoe empatie ons met, en musikaal uitdruk, stil, kalm, hartseer, vreugde, honger?
Vreemd genoeg vind ek dat dit aangemoedig word om abstrakte konsepte te verken deur middel van 'n abstrakte medium, ontwikkel studente die tegnieke om te weet hoe hulle die luisteraar kan verduister in die gevoel van iets.
Hulle word dan meer in staat om hierdie tegnieke te gebruik wanneer hulle op minder abstrakte temas werk. Hulle kan die momentum van treine of die ontsag van die Pillars of Creation uitbeeld. Hulle dink soos komponiste.
Samestelling betrek studente in kreatiewe denke, identiteitsbou, selfreflektering, empatie, verbintenis, onderhandeling, samewerking, uitdrukking en kommunikasie. Alles voel ek, belangrike menslike eienskappe.
En ek het nog nie 'n student wat nie ten volle betrokke is by hierdie proses nie, ontmoet.
Mandy Stefanakis is dosent in musiekopvoeding aan Deakin Universiteit. Sy was voorheen direkteur van musiek by die Christ Church Grammar School. Sy het musiek op voor-, primêre en post-primêre vlakke aangebied en ook in musiekopvoeding aan die Universiteit van Melbourne aangebied waar sy haar Meester van Onderwys verwerf het.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Hoe jong studente nuwe musiek skep en waarom hulle moet