Hubert Robert ~ Rococo Era skilder - Romantiese Kuns - 2020
Hubert Robert ~ Rococo Era skilder
Hubert Robert, (gebore 22 Mei 1733, Parys, Frankryk - is dood op 15 April 1808, Parys), Franse landskapskilder, wat soms Robert des Ruines genoem word as gevolg van sy talle romantiese voorstellings van Romeinse ruïnes wat in 'n idealiseerde omgewing plaasvind.
Robert verlaat Parys vir Rome in 1754 en studeer daar by die Franse Akademie. Hy ontmoet ook die Franse skilder Jean-Honore Fragonard in Rome en in 1760 het hulle saam met die Abbe de Saint-Non deur suidelike Italië gereis op 'n tekende ekspedisie.
Robert het 'n sterk fassinasie met argitektuur en ruïnes ontwikkel, en hy is sterk beïnvloed deur Giovanni Battista Piranesi, die bekende etser van argitektoniese vakke wat toe sy groot versamelings etsings van Romeinse argitektuur publiseer. Onder Robert se bekendste werke uit sy Romeinse tydperk is 'n reeks rooi krijttekeninge van die tuine by die Villa d'Este, wat die tuin se vervalle klassieke styl argitektuur in 'n oorgroeide landskap bevat en geanimeer word met klein menslike figure.
Robert het in 1765 teruggekeer na Parys. Hy het in 1766 by die Franse Koninklike Akademie aangesluit. 'N Begaafde dekoratiewe kunstenaar het sy skilderye op sy Italiaanse tekeninge gegrond en sy gewildheid is vanaf 1767 deur uitstallings by die Salons versterk. Benewens die Italiaanse landskappe, het hy skilderye van Ermenonville, Marly, en Versailles, naby Parys, en van die suide van Frankryk met sy verwoeste Romeinse monumente geverf. In 1778 word hy aangestel as designeur des jardins du roi ("ontwerper van die koning se tuine") En ontwerp 'n nuwe grot vir die tuine in Versailles asook 'n Engelse-styl tuin by die kasteel van Rambouillet vir Louis XVI. In die 1780's en 90's schilderde hy 'n reeks olie sketse van die Grande Galerie van die Louvre as deel van 'n voorgestelde herbeplanning. Hy het ook voortgegaan om Italiaanse landskappe te verf. Hy was in die laaste deel van die Franse Revolusie gevange geneem (1793-94), maar hy het sy werk tydens sy opsluiting gedra. | © Encyclopædia Britannica, Inc.
Sy sukses op sy terugkeer na Parys in 1765 was vinnig: die daaropvolgende jaar is hy ontvang deur die Akademie Koninklike De Peinture et de Sculpture, met 'n Romeinse Capriccio, die hawe van Rome, versier met verskillende monumente van argitektuur, antieke en moderne. Robert se eerste uitstalling by die Salon van 1767 is deur Denis Diderot in druk gegroet, "Die idees wat die ruïnes in my wakker maak, is groot." Hy is agtereenvolgens aangestel as "Designer of the King's Gardens", Bewaarder van die King's Pictures "en" Keeper of the Museum en Raadslid van die Akademie ".
1796 skildery deur Robert wat 'n ontwerp vir die Grand Gallery van die Louvre Museum in Parys toon.
Robert is in Oktober 1793 tydens die Franse Rewolusie in hegtenis geneem. Hy het sy aanhouding by Sainte-Pélagie en Saint-Lazare oorleef deur vignette van die gevangenislewe op plate te skilder voordat hy tydens die val van Robespierre vrygelaat is. Robert het die guillotyn nader gegaan toe 'n ander gevangene in sy plek dood is.
Daarna is hy op die komitee van vyf in beheer van die nuwe nasionale museum in die Palais du Louvre geplaas.
Die Rewolusie het ook gelei tot die vernietiging van sommige van Robert se werk. Robert het die versierings vir 'n klein teater in die nuwe vleuel ontwerp by die ligging van die huidige trap Gabriel in die Paleis van Versailles. Hierdie teater is ontwerp om ongeveer 500 te sit. Die teater is vanaf die somer van 1785 gebou en vroeg in 1786 geopen. Dit was bedoel om as 'n gewone hofteater te dien, wat die teater van die Princes Court vervang het wat te oud en te klein was, maar is vernietig gedurende die tyd van Louis Philippe. 'N Waterverf van Robert se ontwerp is in die Nasionale Argief in Parys. Robert het op 15 April 1808 aan 'n beroerte gesterf.
ROBERT, Hubert - Pittore, die land van 22 Maggio 1733 in Parijs, Donderdag 15 April 1808. Allievo van Michelangelo Slodtz, 1754 'n Romeinse, 17de eeu in die Romeinse Oos-Vrystaat. 'N Roma Divenne Discepolo del Pannini, die studie van Piranesi, 'n poging om duplikaat te maak, en veral om 'n plek in die wêreld te vind. Geniet dit vir jou, want dit is nie die moeite werd om dit te doen nie.Veduta del Campidoglio; Colosseo di Roma); 'n poging om 'n beroep op die Italiaanse regering te lewer, en die kwaliteit van die argeologie is nie net so belangrik nie, maar ook deur die feit dat dit 'n belangrike rol speel in die rolprentverhaal. Soggiornando nella Villa d'Este di Tivoli insieme col Fragonard e il Saint-Non, il R. eseguì celebre sanguigne tracui le più belle sono nel museo di Valence, in cui le architetture di marmo emergono dalla folta vegetazione.
Tornato in Francia nel 1765, wat alles in die Romeinse geskiedenis is, is Porto di Ripetta a Roma (École des beaux-arts). Nee, dit is die beste manier om in Italië te besoek, want dit is die moeite werd om die rooiwyn te proe en die Linguadoca te besoek. Talvolta het 'n goeie gevoel vir die gesindheid van die wêreld.Riunione dei più celebri monumenti antichi della Francia). A Parigi stessa, le demolizioni gli servivano di modello (Rimozione delle armature dal Ponte di Neuilly; Demolizione delle botteghe al Pont-au-Change; Incendio dell'Opera; Demolizione della Bastiglia; Saccheggio della basilica di Saint-Denis).
Fu soprattutto decoratore: e alcuni suoi complessi decorativi si conservano anche in Russia, nel palazzo Stroganov di Leningrado e nel castello d'Archangelskoe presso Mosca. Disegnatore di giardini, disegnò i "Bagni d'Apollo"Die Versailles is 'n goeie voorbeeld van die dorp van Trianon. Primo conservatore die vierkant van die Museo Reale, soos die organiseerders van die Grande Galleria del Louvre, het 'n spesiale verhaal oor die son van 'n Detskoe Selo (prima Carskoe Selo). Fu chiamato "Robert die ruines", ma fu anche il pittore di Parigi, dei suoi monumenti, dei suoi giardini, diei musei, memore sempre dell'Italia, en hulle het nie 'n groot rol gespeel nie, maar hulle het ook 'n groot rol gespeel in die omgewing van Pannini. possedeva molti dipinti. | di Andrée R. Schneider © Treccani Enciclopedia Italiana (1936)