Dit is duidelik 'n moeilike gebied vir landbouproduksie. Maar tussen die 800 en 1200 AD, het die Chacoans 'n komplekse streekstelsel van klein dorpies en groot sentrums geskep, met besproeiingstelsels en tussenpaaie.
Chaco Canyon is ook bekend vir 'n stelsel van paaie wat sommige van die groot huise verbind met sommige van die klein plekke sowel as met gebiede buite die canyon perke.
Hierdie netwerk, wat deur die argeoloë genoem word, het die Chaco-wegstelsel as funksionele sowel as 'n godsdienstige doel beskou. Die konstruksie, instandhouding en gebruik van die Chaco-padstelsel was 'n manier om mense wat oor 'n groot gebied woon, te integreer en vir hulle 'n gevoel van gemeenskap te gee, asook kommunikasie en seisoensbyeenkoms te fasiliteer.
Bewyse uit argeologie en dendrochronologie (boomring dateer) dui daarop dat 'n siklus van groot droogtes tussen 1130 en 1180 saamgeval het met die afname in die Chacoan-streekstelsel. Gebrek aan nuwe konstruksie, verlaat van sommige webwerwe en 'n skerp afname in hulpbronne deur AD 1200, bewys dat hierdie stelsel nie meer as sentrale nodus funksioneer nie. Maar die simboliek, argitektuur en paaie van die Chacoan-kultuur het vir 'n paar eeue lank uiteindelik net 'n herinnering aan 'n groot verlede vir latere puebloan-samelewings geword.