voer: February 2011
Ek staan vroeg op. Die kombuistoonbank lê vol eiers, suurlemoene, suiker. Fyn meelpatroontjies orals. Die madeleinepan word ingewy, met 'n baksel suurlemoen madeleines wat ek wil werk toe neem. Na ek die resep onder oë gehad het besluit ek daar's te min suurlemoen in, en verdubbel die hoeveelhede skil en sap. Net voor ek gaan stort haal ek die pan uit die oond, elke madeleine met 'n mooi opgepofte middeltjie. Maar die oordosis suurlemoen was 'n fout – dis nou so suur niemand gaan dit geniet nie. Inderhaas soek ek rond vir donkersjokolade, smelt dit vinnig en doop een kant van elke madeleine daarin. Die soet lagie red die dag. Werk toe.
Posted by arcadia at 9:15 PM 1 comments
Tags: Franse heerlikhede, koek en poeding
Die oggende word koeler hier in Pretoria, die aande minder bedompig, sodat mens hopelik binne 'n paar weke nie meer in die aand sal lê en jou lakens natsweet terwyl jy wag om aan die slaap te raak nie. Maar dit merk ook die stadige kwyning van die somer. Die waatlemoene in die winkels raak al minder, ons begin weer avokados raakloop. Mens begin dink aan jou gebrek aan 'n ordentlike wintersjas, die moontlikheid van 'n tafel vol gaste om 'n fonduepot vol gesmelte kaas.
Maar vir eers is daar die laaste paar weke van ordentlike hitte en die kans om alles wat nog op jou somerslysie is vir die jaar, af te handel. Ek wil nog 'n paar swemsessies inwerk in my vintage polkadot swembroek, 'n ordentlike piekniek hou, 'n keer of wat 'n lang staptog deur Arkadia se strate onderneem. 'n Paar kere heerlik braai, die onwettige drag races in Voortrekkerstraat bywoon en op die sypaadjie staan en kyk na die jaagduiwels, meer linte in my hare dra. Ek wil nog 'n paar somerdranke maak, en my hand slaan aan semifreddo, en 'n bak lensieslaai eet, a là Lyon, met 'n bordjie charcuterie en agurkies langs die kant. En tot vanmiddag nog wou ek 'n ordentlike resep vind vir sweetcorn fritters.
Dis nie dat ek nie al probeer het hierdie somer nie. Daar was 'n paar probeerslae, almal teleurstellend. Die slegste van die klomp het my basies gelaat met 'n plaatkoekie, met 'n paar soetmieliepitjies wat plek-plek uitsteek. Dit was nie die idee nie – ek was op soek na iets geurig en lig van tekstuur, met die degie as 'n bysaak. Die soetmielies moes die aandag trek.
Wat ons tot by vandag bring. Via The Wednesday Chef vind ek Bill Granger se resep. Dis nie woerts-warts nie (jy maak eers 'n soetrissiesousie om saam met die fritters te eet), en dan die fritterbeslag, maar dis heerlik. Die soetmielies word aangevul met heelwat groenuie, 'n bietjie koljander en komyn, en net-net genoeg meel en eier om als te bind.
Somer op 'n skinkbord.
Posted by arcadia at 6:54 PM 1 comments
Posted by jvdh at 6:08 PM 3 comments
Vandat ek helfte van my dag op kantoor spandeer is middagetes 'n veel minder elaborate affair as in die verlede. Na my paar uur op kampus het ek gewoonlik nog 'n draai of wat om te ry, dikwels moet ek eers gym toe gaan voor ek na die huis terugkeer. Teen die tyd wat ek tuiskom is ek so honger ek sal enige iets verorber, en wat behels dat ek 'n laat-middagete moet kan aanmekaar slaan in 'n paar minute, voor ek flou val. Die laaste paar weke is dit pasta van een of ander aard – soms met preie konfit, dikwels met tuisgemaakte basiliepesto. Of songedroogde tamatiepesto. Met songedroogde tamaties, geroosterde soetrissie, en gerookte paprika. Dan ook pesto se usual suspects – baie knoffel, parmesaan, en kasjoeneute in stede van dennepitjies. 'n Goeie paar glugs olyfolie. Beter as enige iets wat jy in die winkel gaan opspoor. En 'n kwart van die prys. I'm sold.
Posted by arcadia at 6:52 PM 0 comments
Tags: pasta, stapelvoedsel, viva italia
This post is another opportunity for gratuitous close-up pictures of cured pork. By now you should have made your peace with it. I have.
The first official application of my guanciale was in a carbonara. The second and third official uses were too, so that should tell you something. (The unofficial incidents involved a few uncooked slivers, which brought back too many memories of Spain.) But back to the pasta. Paper-thin slivers of guanciale are briefly exposed to a not very warm pan to render and crisp. Cooked spaghetti alla chitarra (square ones: I'm being extravagant!) joins the bits, to meet and make friends with the fat and flavour. Remove the pan from heat, stir/flick/miracle in the egg and Parmesan mixture to coagulate into a soft cream.
The flavour is sweet, unlike any bacon-thing I've had before. More meaty, more creamy. Much better too. Much, much better.
Posted by jvdh at 6:00 PM 1 comments
Tags: charcuterie, pasta, viva italia
Vanaand se ete: 'n Varkfilet wat gemarineer is, volgens Elisabeth Luard se aanwysings, in baie pimenton, origanum, tiemie en knoffel. Jy maak die kruie en speserye fyn, gooi 'n lourierblaartjie en genoeg sout en peper by, en maak als nat met olyfolie. Smeer oor die lang stuk vleis, en draai in foelie toe. Los hom in die yskas vir 'n paar dae, tot hy gaargemaak moet word. Baie goedkoop, ongelooflik geurig en sag, en alhoewel ek myne op die stoof braai kan ek jul nie laat gaan sonder Elisabeth se beskrwing nie -
Grilled over vineyard clippings and popped into a crisp-crusted, dense crumbed white roll, this is the fast food of Rioja.
(Lyk my als is beter in Spanje, selfs die kitskos.)
Ns: Die resep is uit Luard se The Food of Spain and Portugal, wat my elke jaar ure lank besig hou by J se ouerhuis in Simonstad.
Posted by arcadia at 6:50 PM 4 comments
Tags: dierlike eiwit, Elisabeth Luard, Spanje, spice
After four days the cheeks moved from the fridge to my room. Long debate and extensive research identified a spot above my desk as ideal. On the clothes line, open, airy, and I can control the temperature.
So I turned down the radiator, tied up the meat, and waited. So did my laundry, slightly to one side.
And on the fifth day, and I had guanciale.
Lots of guanciale. And it was good.
Posted by jvdh at 5:54 PM 4 comments
Tags: charcuterie, dierlike eiwit
Afgeneem in my paisley huisrokkie. Als is pretty selfverduidelikend, behalwe dalk die stukkie kaas net bo die rosies (haloumi), en die verskeidenheid groenigheid – kruisement, koljander, en wilde rocket. En die paar elemente wat nie die foto gemaak het nie, maar ook gekoop is – hoenderdytjies, room (vir sjokolade eclairs later hierdie week, yay!), 'n verskeidenheid slaaiblare en suurlemoene.
Posted by arcadia at 5:31 PM 2 comments
somersaandete, middel van die week
Ek het die jaar sonder nuwejaarsvoornemens begin, maar nou, amper twee maande te laat, het ek van plan verander. My voornemens vir hierdie nuwe jaar is om te probeer om een keer 'n week mense oor te nooi vir ete. Nie met vyftien mense aan tafel soos my reuse dinner parties wat gewoonlik ly aan 'n gebrek aan stoele en parkering by die woonstel nie, maar met een gas, of drie of vier, sommer in die middel van die week. En nie vyf gange soos die groot dinner parties waaraan ek gewoonlik weke lank beplan en dae lank kook nie, maar net hoofgereg en poeding, maklik-maklik, en billik, en wat nie te tydrowend is nie sodat ek dit nog kan inpas tussendeur die eindelose lesery en klasse en flieks wat moet gekyk word.
Daar sal steeds die super size dinner parties wees, met temas en fanfare, maar nou is daar meer dikwels mense in my huis, en om my tafel.
Soos Donderdagaand, met Ami, haar man, en ons vriend A. Ek het Casa Moro se flatbreads gebak, en ons het dit geëet saam met heerlike tahina, stukkies komkommer, groen uie, sumac en warm, bros falafelballetjies. Daar was wyn, en 'n yskoue beker hibiskustee en 'n sjokoladetruffelkoek vir poeding. En gesprekke. Oor Mummenschanz, die trauma van tuisgeboortes, en die wonder van WWE rofstoei. Ja. Sulke aande sal van nou af veel meer dikwels gebeur. Dis nou maar wors.
Posted by arcadia at 6:25 PM 4 comments
Tags: koek en poeding, Midde-Oos, partytjies en dinner parties, Sam and Sam Clark
Posted by arcadia at 7:13 PM 7 comments
Posted by arcadia at 6:26 PM 5 comments
It's been awhile. Ek is besig om te skryf aan my M en aan eerstejaars te verduidelik dat Wikipedia nie 'n geldige akademiese bron is nie, met 'n huis wat lyk asof 'n orkaan dit getref het en 'n behoefte om vir 'n week lank net op die bed te lê en 'n boek te lees (spesifiek hierdie boek, vir die wat wonder). En na 'n maand van jammer voel vir myself en emo posts skryf oor hoe die afstand tussen my en J my vang, het ek besluit om myself reg te ruk en te fokus op ander dinge. Sommige dae is makliker as ander, soms voel ek net doodgewoon gatvol. Dalk moet ek meer koek eet.
Buiten die feit dat dinge so dol was dat ek by geen bloglesery uitgekom het die laaste week en 'n half nie, en waarvoor jul my opregte apologie moet aanvaar, het ek ook niks besonder nuuts en interessants gekook nie. In tye soos hierdie val ek terug op disse wat gemaak kan word sonder dat ek veel daaroor hoef te dink – pasta met tuisgemaakte pesto, pasta met preie confit, kool met sambal oelek. Ek het bakke lasagne gemaak vir 'n vriend se verjaarsdag verlede week, en 'n sjokolade espessokoek, en tussendeur was daar 'n tuisgemaakte burger of wat langs die pad, dalk van die lekkerstes wat ek nog gemaak het.
Maar binnekort is ek terug. Met, hopelik 'n Nutella tert van Pierre Hermé, die tipe ding wat gewaarborg is om my voete onder my uit te slaan. Eintlik is ek vreeslik voorspelbaar.
Posted by arcadia at 5:56 PM 0 comments
Olympia Café maak 'n heerlike melitzanosolata. Hul verkoop dit in klein bakkies agter in hul deli, baie glad en geurig, wonderlik op 'n stukkie roosterbrood. My eie probeerslag is allesbehalwe suksesvol. Die rou knoffel in die resep is so skerp 'n mens se hele mond brand na 'n happie, die eiervrug kan skaars geproe word. Niks wat ek byvoeg maak 'n verskil nie, selfs nie toe ek 'n bietjie in 'n pan warm maak om die knoffel gaarder te kry nie. Asblik toe dan. Sug.
Posted by arcadia at 10:33 PM 1 comments
Tags: flop, greek, groente
Lang dag by die werk. Irriterende studente met simpel vrae, 'n eindelose hoeveelheid werk wat moet klaar. En 'n mismoedigheid oor die afstand tussen my en J, hoe ver alles tans voel. Aandete is 'n stukkie steak, vinnig in die pan gebraai in bietjie botter en olyfolie, en uieringe. Die uieringe word nie gebraai nie maar in die oond gebak, net na hul gedoop is in karringmelk en gerol is in fyngemaakte aartappelskyfies en 'n paar speserye. Geëet voor die televisie, op die bank.
Posted by arcadia at 10:01 PM 3 comments
Tags: comfort food, groente