PressReader - Baba & Kleuter: 2017-08-01 - Wa­re ver­haal
Om ’n kind te ver­loor is ’n ou­er se groot­ste vrees. Ja­c­que­li­ne Gel­der­blom deel hul­le s­to­rie van hart­seer ... en vreug­de.
Baba & Kleuter - 2017-08-01 - INHOUND - DEUR SHANDAL LUYT
“Mie­ke het haar pa se blas vel ge­had en my don­ker oë en ha­re. Sy was ’n stroop­soet, be­trek­lik ge­son­de ba­ba. As peuter het sy só mooi ge­luis­ter. Ek kan glad nie ont­hou dat sy stout was nie ... Sy was net ’n per­fek­te dog­ter­tjie vol lag en vrien­de­lik­heid. En slim vir haar ou­der­dom. Sy het selfs be­gin En­gels praat van die te­le­vi­sie af!
“My jong­ste, Kar­mi (18 maan­de), is baie be­dry­wi­ger as Mie­ke. Sy is glad nie soos haar sus­sie nie, maar ek glo hul­le sou me­kaar vrees­lik ge­niet het.”
Ja­c­que­li­ne Gel­der­blom van die mooi dor­pie La­di­smith in die Klein-Ka­roo ge­sels graag oor haar dog­ters, al sit die tra­ne soms vlak, want in 2014 het Ja­c­que­li­ne en haar man, Cor­né, vir Mie­ke ver­loor aan ’n ag­gres­sie­we brein­kan­ker. Hul dro­me vir haar is in ’n oog­wink kort­ge­knip: Net vyf we­ke na­dat die eer­ste simp­to­me waar­ge­neem is, moes Ja­c­que­li­ne en Cor­né haar fi­naal groet. Hier is hul s­to­rie ...
’N BIE­TJIE KOPSEER?
Ein­de Ju­nie 2014, net na­dat Mie­ke (toe 2) klaar ge­bad het, het sy vir Ja­c­que­li­ne ge­wys haar kop is ag­ter seer.
“Ek het haar ’n bie­tjie Pa­na­dos­troop ge­gee. Oor die vol­gen­de twee we­ke kon ek ag­ter­kom iets pla steeds, maar sy het niks ge­sê of ge­huil nie, en ek het ge­dink dis dalk ’n nek­spier wat sy ver­lê het.
“La­ter het sy haar kop­pie na die een kant be­gin hou. Die vol­gen­de dag, ’n Woens­dag, het ek haar na ’n pe­di­a­ter op Wor­ces­ter ge­neem. Hy het tor­ti­kol­lis (’n soort nekspas­ma) ge­di­ag­no­seer en an­ti­bi­o­ti­ka ge­gee.
“Die na­week sy be­gin op­gooi en ek het ver­moed dis van die me­di­ka­sie. Ek het die pe­di­a­ter aan diens ge­bel, maar hy kon nie veel help nie. Die Maan­dag is ek te­rug na haar oor­spronk­li­ke pe­di­a­ter. Sy is op­ge­neem en hul­le het ’n lum­ba­le punk­tuur uit­ge­voer om te kyk of sy dalk brein­vlies­ont­ste­king het. Bloed­toet­se is ook ge­doen, haar spier­to­nus is ge­toets en x-stra­le is ge­neem. Die toet­se het niks ge­wys nie.”
Teen Woens­dag het Mie­ke min­der op­ge­gooi en is sy ont­slaan, maar die na­week het sy weer be­gin braak. “Sog­gens wou sy nie op­staan nie, want haar kop is seer. Toe kom ek ag­ter sy be­gin met haar kop skeef en hol­rug loop en kan nie meer plat op haar sit­vlak sit son­der om haar rug­gie hol te trek nie. Sy het ook met wye be­ne ge­buk.”
Die Maan­dag het Ja­c­que­li­ne die pe­di­a­ter weer ge­kon­tak. Hy het ’n MRI-skan­de­ring vir die Vry­dag ge­re­ël, maar ge­sê as sy sleg voel, moet sy hos­pi­taal toe.
“Maan­dag het al­les goed by die skool­tjie ver­loop. Dins­dag het hul­le ver­tel sy en ’n maat­jie het sag­gies kop­pe ge­kap ter­wyl hul­le ge­speel het en sy het vrees­lik ge­huil. Sy het in die kar da­de­lik ge­slaap en ek het be­sef dis nie nor­maal nie. Ek het die pe­di­a­ter ge­kon­tak om te sê ons is op pad. Sy is Woens­dag in die og­gend­u­re hos­pi­taal toe.”
Steeds kon die dok­ters nie vas­stel wat fout was nie. Mie­ke het dood­stil ge­lê en kon geen kos bin­ne­hou nie, dus is ’n drup op­ge­sit. Ja­c­que­li­ne kon sien sy het pyn.
“In ’n sta­di­um het sy vrees­lik ge­skree. Die pe­di­a­ter aan diens is laat kom en het haar da­de­lik vir ’n skan­de­ring ge­stuur. Dit het ge­wys dat Mie­ke on­ge­loof­lik baie vog op­ge­bou het, wat die pyn ver­oor­saak. Die drup is uit­ge­haal en ’n ‘sout’ in­ge­sit om die vog te ont­trek. Hul­le het die bo­kant van haar bed ge­lig en al­ler­han­de din­ge ge­doen.
“S­kie­lik het ’n klomp goed ge­beur. Die pe­di­a­ter het ge­sê haar pols is baie swak. Ek was in skok. Jy kry nie ge­huil nie. Ek het net daar ge­staan en nie ge­weet
wat aan­gaan nie. Ek het heel­tyd na haar ge­roep as ek sien haar hart­klop daal – dan tel dit weer op.”
VEG OM ’N LE­WE
Daar is be­sluit om Mie­ke oor te plaas na Rooi Kruis-kin­der­hos­pi­taal in Kaap­stad om die vog te laat drei­neer. “Dit was die lang­ste wag ooit. Hul­le was bang dat Mie­ke nie die rit daar­heen sou oor­leef nie. Sy is aan ’n ven­ti­la­tor ge­kop­pel om haar kuns­ma­tig aan die le­we te hou en ge­sta­bi­li­seer ter­wyl ons in die wag­ka­mer ge­wag het. Die sus­ter het haar nag­kle­re vir my ge­bring ... daar­die oom­blik kom jou hart om­trent tot stil­stand, maar sy mag nie kle­re aan­hê nie so­dat hul­le haar mak­li­ker kan be­han­del.
“Die am­bu­lans­rit het soos ’n e­wig­heid ge­voel. By die Rooi Kruis is ons da­de­lik na die in­ten­sie­we­sorg-een­heid toe. Hul­le het haar da­de­lik be­gin be­han­del om haar weer ‘wak­ker’ te kry. Ons moes bui­te in die wag­ka­mer wag. Die wag was on­draag­lik. Dit het ge­voel of hul­le iets in­ge­druk het op el­ke plek waar hul­le ’n aar kon kry.”
Die hoof van die een­heid het hul­le een­kant ge­roep. “Ek sal dit nooit ver­geet nie. Hy het net vir ons ge­sê: ‘Dit lyk nie goed nie. Jul­le moet maar ge­reed wees vir die erg­ste.’ Daar­na het ’n neu­ro­loog met ons kom ge­sels en het ons die eer­ste keer ge­hoor Mie­ke het brein­kan­ker.
“Daar was ’n groot ge­was aan die ag­ter­kant van haar kop, ’n kan­ker wat baie vin­nig groei. Al die vog het die ge­was in haar rug­graat be­gin af­druk, waar a­sem­ha­ling en so meer be­heer word. Hul­le het toe ’n gaat­jie in haar ske­del ge­maak om vog te drei­neer en die druk­king te ver­lig. Hier­na het hy ge­sê gee hul­le haar agt uur om te re­a­geer.”
Mie­ke was kri­tiek. “Nog py­pies is ge­kop­pel om haar te pro­beer wak­ker kry en haar bloed­gas­se is ge­mo­ni­tor. Die plak­ker op haar kop was ge­kop­pel aan ’n ma­sjien vir brei­nak­ti­wi­teit, maar dit het geen re­ak­sie ge­wys nie. Ons kon sien haar u­ri­ne word ál lig­ter en haar ly­fie was so koel.
“Ek en Cor­né kon al die te­kens sien, maar ons wou dit nie glo nie. Die neu­ro­loog was kort-kort daar op soek na re­ak­sie. Men­se kom en praat met jou, deel tyd­skrif­te uit, maar jy doen niks nie, jy staar net na jou kind.”
Die ge­was, ’n me­dul­la­blas­toom, was groot en het baie ska­de ver­oor­saak. “As Mie­ke sou wak­ker word en ge­o­pe­reer moes word, sou dit ’n ne­ge uur lan­ge o­pe­ra­sie wees wat sy moei­lik sou oor­leef. Die kans was ook baie groot dat daar reeds ska­de was soos blind­heid – en dat die ge­was kon te­rug­keer.”
Die me­di­ci het be­sluit om die laas­te toet­se te doen om te kyk of Mie­ke ’n re­ak­sie toon. So nie, sou hul­le die le­wens­on­der-steu­nen­de ma­sjie­ne af­ska­kel.
“Daar was drie dok­ters wat ge­toets het, maar daar was geen re­ak­sie nie – nie die knip van ’n oog of e­nig­iets nie. Toe het die neu­ro­loog kom sê sy re­a­geer nie. Ons het die wê­reld se vrae ge­had, maar op daar­die oom­blik weet jy nie wat om te sê nie.
“Hul­le het al die py­pies en naal­de ver­wy­der. Ons het Mie­ke ge­was, haar aan­ge­trek en haar ge­groet. Ons ou­ers, ons fa­mi­lie en vrien­de het ook kans ge­had om te groet. Mie­ke is om 15:15 daar­die Don­der­dag oor­le­de ver­klaar – pre­sies die­self­de tyd en dag van die week as wat sy ge­bo­re is. Dit was net vyf we­ke na­dat sy daar­die eer­ste aand vir my ge­sê het haar kop is seer.
“Die neu­ro­loog wou ag­ter­na weet of Mie­ke e­ni­ge an­der simp­to­me ge­toon het, want vol­gens die groot­te van die ge­was moes haar een o­gie al skeel ge­wees het, die een kant van haar ly­fie lam of haar voet moes sleep of hand­jie hang – maar daar was niks. Geen waar­sku­wing nie. Sy was so prag­tig soos el­ke an­der dag van haar le­we tot net voor sy op­ge­neem is.”
Par­ty dae is mak­lik en an­der dae gaan dit nie so goed nie, sê Ja­c­que­li­ne. Sy en Cor­né het baie ge­sels ná Mie­ke se dood.
“Ons het dit pro­beer uit­re­de­neer. Maar ek het ge­sê: Ons kan pro­beer re­de­neer soos ons wil. Ons moet ont­hou die wê­reld gaan aan. Nie­mand gaan stil­staan om­dat ons stil­staan nie. Ons moet dus be­sluit om ook aan te gaan. Ons het baie og­gen­de tot twee­uur ge­sels. As ons nie vir me­kaar ge­had het nie, sou dit bit­ter erg ge­wees het. Ons was vir me­kaar baie goed – en is dit steeds.”
Daar­na het ’n neu­ro­loog met ons ge­sels en het ons vir die eer­ste keer ge­hoor Mie­ke het brein­kan­ker.
Ja­c­que­li­ne Gel­der­blom en haar man, Cor­né, by die be­dry­wi­ge klein Kar­mi (18 maan­de), wat ná Mie­ke se dood ge­bo­re is.
Mie­ke Gel­der­blom (2) is in 2014 oor­le­de aan ’n ag­gres­sie­we brein­kan­ker – net vyf we­ke na­dat sy die eer­ste keer hoof­pyn ge­kry het.