Februarie | 2013 | Bileam se Donkie
Dinsdag se dankbaarheid…
Posted on Februarie 5, 2013 by Ewald Schmidt
Sekere dae in 'n mens se lewe is mos net totaal anders as alle ander dae…
Vanoggend het begin met 'n baie lekker Bybelstudie saam met my gemeentelede oor Johannes 13- Jesus wat voete was, en sê as jy belangrik wil wees in sy koninkryk, sal jy jou naaste dien.
Daarna was ek en kollega by die dame wat more 100 jaar oud word. Dit was aangrypend- die eerste persoon in beide die ouetehuis en ons gemeente wat 100 jaar oud word. Daar is in haar hart soveel dankbaarheid vir soveel mooi tye.
Ek het huisbesoek gedoen by 'n paar uiteenlopende gesinne deur die dag. Verskillende stories gehoor van hoop en hartseer, van drome en nagmerries- ervarings van menslike bestaan oor die hele spektrum.
Vanaand was die groentjiekonsert van hierdie jaar se nuwe Graad 8' ies in die Hoërskool, 'n klug gebasseer op Romeo en Juliette, wat plaasvind in 'n groentetuin. Talent was daar dalk nie so baie nie, maar entoesiasme in emmers vol.
En toe… die hoogtepunt- ek lees al hoe lank in boeke verwysings na die fliek "Il Postino"- die Posman. OM beslis nie te verwar met Kevin Costner se gelyknamige poging nie. Ek het baie lank gesoek na "Il Postino". Ek kry hom nie in een van die DVD winkels nie. Ook op ebay ontglip hy my elke keer.
UIteindelik het ek dit maar op die Internet opgespoor, en op my laptop gekyk. Ek is seker besig om oud te word, of my kind se kunstenaarsgene het my seker teruggeklap. Deesdae is ek baie meer lus vir vreemde taal kunsflieks met Engelse onderskrifte- dis dalk net 'n fase. Op die oomblik doen flieke soos Trois Coleurs Blue (Three Colors Blue) met Juliette Binoche dit vir my. Ek het al drie in die reeks op ebay gekoop. Ek het uiteindelik ook Babette's Feast in die hande gekry verlede jaar.
Maar hierdie Italiaanse fliek is voorwaar 'n meesterstuk. 'n Mens wil omtrent 'n afdruk hê van elke raampie, so mooi is die fotografie. Die menslike interaksie, die plotontwikkeling, die emosie, die musiek, die danse- dit het sommer net dadelik diep in my hart gekruip.
Toe praat ek met my vriend in Melkbosstrand. Nou het ek heimweë vir die Kaap! Vir die vriende, vir die berg, vir die yskoue water, vir die bier op Blue Peter se stoep as die son sak agter Robbeneiland, vir Ons Huisie se snoek en patatkoekies, vir die rum en coke by Moyo's, vir die wyn daar by Villiera, vir die koffie by Oom Samie saam met Son, vir die boekefees, vir die Suidooster wat my op my motorfiets rondpluk. Ek verlang nou Kaap toe…
Posted in Dankbaarheid, Dominee se werk
Posted on Februarie 3, 2013 by Ewald Schmidt
Wat 'n naweek!
Ek het Vrydag verjaar, en baie van julle het vir my pragtige boodskappe op facebook gesit- baie dankie! Kollega het my ook vroegoggend kom haal, en daarna is ons met die motorfietse na die buurdorp, waar ons in die Groen Weivelde gaan sit en koffie drink het, ekke met 'n heerlike wafel, hy met 'n ontbyt… (ek is in die bed verras deur my gesin met 'n heerlike ontbyt, sien…)
Ons het lekker deur die Bosveld se kronkelpaaie gery met ons motorfietse, en die BMW purr tog te lekker met daardie lieflike Boxerenjin van haar, hierdie Duitste skelmpie begin net so diep in my hart kruip soos my Italiaanse skelmpie, ou Huisbesoek… Die BMW kort nog steeds 'n wonderlike bynaam…
Net so rondom middagete het nog twee van my baie goeie vriende, kollegas van buurdorpe, by my opgedaag. Ons het lekker saam geëet, die een bly oor vir die nag, die ander een is op pad huis toe. So hartseer, albei van hulle se vroue was in baie ernstige ongelukke oor die Desember vakanse- die een was in 'n rollende bakkie en het 'n arm sleg gebreek, die ander het van 'n krans afgeval, en haar been baie sleg seergemaak.
Ons het Vrydagaand 'n heerlike braai by my huis gehad. Die rumpsteak was perfek gebraai, almal se slaai was mooi, en ons het die Hugenote Kollege se verslag in diepte hanteer… Wat 'n verjaardag! Ek is so dankbaar dat ek sulke fantastiese vriende in my lewe het! Ek dink as ek volgende maand in die Kaap kom moet ons maar weer 'n Paartie êrens gooi, ek het julle mal Stormers ondersteuners (en goeie Bloubulle van Brakkevel!) ook baie intens gemis!
Ek is so dankbaar vir my liewe vrou wat soveel moeite gedoen het om my verjaardag baie spesiaal te maak. En veral vir my dogter wat dit nie hierdie jaar soos verlede jaar opgedonder het deur haar kar om 'n Jetta te vou nie- dit was ook baie spesiaal, dankie Ousus!
Saterdagoggend moes ons toe na Gomorrah vertrek. Skoonsussie uit Ierland verjaar vandag, en word 40. As 'n geskenk het haar man vir haar 'n vliegkaartjie saam met die Maagdelike redery gekoop, en sy het gisteroggend in Suid Afrika aangekom. Vandag was daar 'n baie groot familiesaamtrek daar naby die Wilgers hospitaal. Een van die nefies se meisies was verstom om my skoonfamilie in aksie te sien- my skoonma was daar, al vyf haar kinders, vier van die skoonkinders, vyftien van die 20 kleinkinders, en albei agterkleinkinders… wat 'n geseënde gesig om so baie gelukkige mense saam te sien op een rustige paartie… In my gesin is dit net my ma, my sussie en ekke- met natuurlik vroulief en my vier monstertjies.
Ons het vanaand veilig tuis gekom, na 'n naweek van groot feesvier. Familie is baie kosbaar, en baie belangrik!
Net 'n laaste opmerkingtjie: ek het toe my doelwit in die fietsry gehaal, met 505 km vir Januarie gery. Donderdag was dit nogal rof- ek het tussen 12 en 14h00 44 km gery in 34 grade Celsius. Daarna het ek gaan bloed skenk. Die bloedskenk personeel het die naald nie mooi ingehad nie, en die sakkie wou nie vol nie. Toe karring die suster die naald maar tot daar weer bloed vloei terwyl ek deur die dak klim. Daarna het ek nog nooit weer heeltemal reg gevoel nie! My oë brand vreeslik die hele naweek al, en ek sal seker maar erens net die tyd moet vind om my oë ordentlik te laat toets- bril hier kom ek!
Ek is nou verby halfpad 90 toe…
Maar ek is diep dankbaar, vir die mense in my lewe, vir die wonderlike seëninge wat ek daagliks ervaar, en vir al die slegte dinge wat ek vrees, wat nooit gebeur nie.