Operasie Barbarossa - Definisie, opsomming en Tweede Wêreldoorlog - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Operation Barbarossa - Definisie, opsomming en Tweede Wêreldoorlog
Op 22 Junie 1941 het Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog sy inval in die Sowjetunie geloods, met die kodenaam Operasie Barbarossa. Die Nazi -leier Adolf Hitler het 'n vinnige oorwinning voorspel, maar na aanvanklike sukses het die wrede veldtog voortgesit en uiteindelik misluk as gevolg van strategiese foute en strawwe winterweer, sowel as 'n vasberade Sowjet -weerstand en uitputting wat die Duitse magte gely het.
In Augustus 1939 onderteken Duitsland 'n verdrag met die Sowjetunie, toe gelei deur Joseph Stalin, waarin die twee nasies ooreengekom het om vir 'n tydperk van 10 jaar nie militêre optrede teen mekaar te neem nie. Gegewe die geskiedenis van bitter konflik tussen die twee nasies, het die Duits-Sowjet-nie-aggressie-verdrag die wêreld verras en Frankryk en Brittanje ontsteld, wat hul eie ooreenkoms met Hitler se regime onderteken het net om te sien dat dit oortree word toe Duitse troepe Tsjeggo-Slowakye vroeër daardie jaar binnegeval het.
Hitler wou 'n bestaande onderlinge verdedigingsverdrag tussen Frankryk en die Sowjetunie neutraliseer en verseker dat die Sowjets bystaan ​​wanneer Duitsland sy volgende doelwit binnedring: Pole. Die pakt het geheime planne ingesluit om Pole in invloedsfere te verdeel, met Duitsland wat die westelike helfte van die land annekseer en die Sowjetunie die ooste.
Hitler beweeg na 'n inval in die Sowjetunie
Op 3 September 1939, twee dae nadat Nazi -magte Pole binnegeval het, het Frankryk en Brittanje oorlog teen Duitsland verklaar. Na agt maande van die sogenaamde valse oorlog, het Duitsland sy blitzkrieg (bliksemoorlog) deur Wes-Europa geloods en België, Nederland, Luxemburg en Frankryk binne ses weke vanaf Mei 1940 verower.
Met Frankryk wat verslaan is en slegs Brittanje in Duitsland teen Europa staan, draai Hitler na sy uiteindelike doel - die uitbreiding van Duitsland na die ooste en die Lebensraum (leefruimte) wat die voortbestaan ​​van die Duitse volk sou verseker. Per definisie het dit die nederlaag van die Sowjetunie en die kolonisering van sy gebiede, veral die hulpbronryke Oekraïne, deur "Ariese" Duitsers vereis eerder as die inheemse Slawiese bevolking, wat Hitler as ras-minderwaardig beskou het.
Teen die einde van 1940 het Hitler die Führer -richtlijn 21 uitgereik, 'n bevel vir die beplande inval van Duitsland in die Sowjetunie. Kodenaam Operasie Barbarossa-na die bynaam van die magtige Middeleeuse Heilige Romeinse keiser Frederik I (1122-1190)-het die inval daartoe gelei dat Duitse troepe voortgaan langs 'n lyn wat noord-suid loop van die hawe van Aartsengel na die hawe van Astrakhan aan die Wolga Rivier, naby die Kaspiese See.
Operasie Barbarossa begin - Junie 1941
Hitler het gehoop om die sukses van die blitsoorlog in Wes -Europa te herhaal en 'n vinnige oorwinning te behaal oor die massiewe nasie wat hy as die geswore vyand van Duitsland beskou het. Op 22 Junie 1941 het meer as 3 miljoen Duitse en as-troepe die Sowjetunie binnegeval langs 'n 1,800 myl lange front, wat Operasie Barbarossa geloods het. Dit was Duitsland se grootste invalsmag van die oorlog, wat ongeveer 80 persent van die Wehrmacht, die Duitse weermag en een van die magtigste invalsmagte in die geskiedenis verteenwoordig.
Ondanks herhaalde waarskuwings wou Stalin nie glo dat Hitler 'n aanval beplan nie, en die Duitse inval het die Rooi Leër onvoorbereid betrap. Met 'n drieledige aanval op Leningrad in die noorde, Moskou in die middel en Oekraïne in die suide, het die Duitse wapenafdelings (tenk) en Luftwaffe (lugmag) Duitsland gehelp om 'n vroeë voordeel te behaal teen die talle maar swak opgeleide Sowjet-troepe. Op die eerste dag van die aanval alleen het die Luftwaffe daarin geslaag om meer as 1 000 Sowjetvliegtuie neer te skiet.
Duitse magte het aanvanklik vinnig langs die uitgestrekte front beweeg en miljoene Sowjet -soldate as gevangenes geneem. Die Einsatzgruppen, of gewapende SS -doodsgroepe, het in die nasleep van die weermag gevolg en baie burgerlikes, veral Sowjet -Jode, gesoek en vermoor. Die voorskrifte van Hitler vir die inval sluit die kommissarisorde in, wat die onmiddellike teregstelling van alle gevange vyandelike offisiere gemagtig het. Baie Sowjet -krygsgevangenes (krygsgevangenes) is ook onmiddellik dood nadat hulle gevange geneem is, 'n ander praktyk wat internasionale oorlogsprotokolle oortree het.
Die aanval op Moskou
Terwyl hulle territoriale winste behaal het, het die Duitse magte ook swaar ongevalle opgedoen, aangesien die getallevoordeel van die Sowjets en die sterkte van hul weerstand groter was as wat verwag is. Einde Augustus, met die Duitse panzer -afdelings net 220 kilometer van die Sowjet -hoofstad, beveel Hitler - oor die protes van sy generaals - dat die opstand teen Moskou vertraag moet word ten gunste van die fokus op die Oekraïne in die suide.
Kiev het teen die einde van September op die Wehrmacht geval. In die noorde het Duitsers daarin geslaag (met die hulp van Finse bondgenote) om Leningrad van die res van Rusland af te sny, maar hulle was nie sterk genoeg om die stad self in te neem nie. In plaas daarvan het Hitler sy magte beveel om Leningrad onderdanig te maak en 'n beleg te begin wat ongeveer 872 dae sou duur.
Begin Oktober het Hitler beveel dat Operation Typhoon, die Duitse offensief teen Moskou, van stapel gestuur moet word. Die vertraging het die Sowjette tyd gegee om die verdediging van hul hoofstad te versterk met ongeveer 1 miljoen troepe en 1 000 nuwe T-34 tenks. Na 'n suksesvolle aanvanklike aanval het die modderige paaie van die herfs - bekend as Rasputitsa, of moerasseisoen - letterlik die Duitse offensief buite Moskou tot stilstand gebring, waar hulle die verbeterde Russiese verdediging raakgeloop het.
Middel November het panzer-afdelings 'n laaste poging probeer om Moskou te omsingel, binne 20 km van die stad. Maar versterkings uit Siberië het die Rooi Leër gehelp om die aanval te verslaan, en die Duitse offensief vir altyd gestop toe die wrede winterweer aanbreek. Sowjet -magte het vroeg in Desember 'n verrassende teenaanval uitgevoer, wat die Duitsers in die verdediging plaas en hulle terugtrek.
Die mislukking van operasie Barbarossa
Ondanks sy territoriale winste en die skade wat die Rooi Leër aangerig het, het Operasie Barbarossa sy primêre doel misluk: om die Sowjetunie te dwing om te kapituleer. Alhoewel Hitler die winterweer die skuld gegee het vir die mislukking van die Moskou-offensief, het die hele operasie gely onder 'n gebrek aan langtermyn strategiese beplanning. Op 'n vinnige oorwinning, het die Duitsers versuim om voldoende toevoerlyne op te rig om die groot afstande en die harde terrein te hanteer.
Hulle het ook die sterkte van die Sowjet -verset onderskat, wat Stalin vaardig aangemoedig het met sy oproepe om 'Moeder Rusland' te verdedig. Hitler se kommissarisorde en ander meedoënlose optrede van die Duitsers het ook die Rooi Leër se vasberadenheid om tot die einde te veg, versterk.
Gevegte was nog lank nie verby op die Oosfront nie, en Hitler beveel nog 'n groot strategiese offensief teen die Sowjetunie in Junie 1942. Danksy soortgelyke struikelblokke het dit uiteindelik ook misluk, en die Slag van Stalingrad in 1943 het die gety beslis help draai. na die Geallieerde Magte in die Tweede Wêreldoorlog.
Operasie Barbarossa en die mislukking van Duitsland in die Sowjetunie. Imperial War Museums.
Anthony Beevor, "Operasie Barbarossa: waarom Hitler se inval in die Sowjetunie sy grootste fout was." Extra History, 3 Maart 2021.
Norman Stone, Tweede Wêreldoorlog: 'n kort geskiedenis. (Basiese boeke, 2013).
Operation Barbarossa – Definisie, opsomming & WWII
Die Duitsers het begin om die Duitse troepe in die Sowjetgrens te versamel, selfs toe die veldtog op die Balkan nog nie voltooi was nie. Die Duitse weermag het reeds met Brittanje in die Westelike front geveg en Duitsers het nou 'n nuwe front van die oorlog geopen.
Aangesien 3 miljoen Duitse troepe en ongeveer 690.000 as -troepe by die Sowjet -grensstreke aangekom het, en ook Luftwaffe het ook aangekom en baie maande voor die oorlog het hulle met lugbewaking begin.
Die oorspronklike naam van die operasie was die Operasie Fritz Maar later is dit deur Hitler herdoop as Operasie Barbarossa as die naam van die Heilige Romeinse Middeleeuse keiser Frederick Barbarossa.
Die operasie is besluit om middel Mei te begin, maar 'n onvoorsiene inval in Joegoslavië in April die Duitsers gedwing om die invalplan van die Sowjetunie tot 22 Junie 1941 uit te stel.
Strategiese bombardement van die USSR
Op 22 Junie 1941 het die Duitse lugmag begin met 'n strategiese bombardering van Sowjet -lug- en vlootbasisse. Hulle het daarin geslaag om ongeveer 'n kwart van die Sowjet-lugmag te vernietig. Die Duitsers het hul drievoudige taakgroepe na Rusland gestuur, en voordat die Rooi Leër selfs tyd gehad het om te reageer, het die Duitse offensief 'n duisend myl voor gehad. Binne 'n week verklaar bondgenote van Duitsland oorlog teen die Sowjetunie, wat nou teen Duitsland, Italië, Roemenië, Finland, Hongarye en Albanië veg.
Destyds kon niemand dit geweet het nie, maar Hitler se besluit om die Sowjetunie aan te val en die enorme stryd wat vir die komende vier jaar gevoer sou word, het 'n monumentale impak op die res van die oorlog en die uiteindelike nederlaag van Duitsland tydens die hande van die Geallieerdes.
Rassebeleid van Nazi -Duitsland Redigeer
Reeds in 1925 verklaar Adolf Hitler vaagweg in sy politieke manifes en outobiografie Mein Kampf dat hy die Sowjetunie sou inval en beweer dat die Duitse volk dit moes beveilig Lebensraum ('leefruimte') om die voortbestaan ​​van Duitsland vir die komende generasies te verseker.  Op 10 Februarie 1939 het Hitler aan sy leërbevelvoerders gesê dat die volgende oorlog 'bloot 'n oorlog van Weltanschauungen ['wêreldbeskouing']. heeltemal 'n volksoorlog, 'n rasseoorlog ". Op 23 November, toe die Tweede Wêreldoorlog reeds begin het, verklaar Hitler dat" rasseoorlog uitgebreek het en hierdie oorlog sal bepaal wie Europa en daarmee saam die wêreld sal regeer ". [ 32] Die rassebeleid van Nazi-Duitsland het die Sowjetunie (en die hele Oos-Europa) uitgebeeld as bevolk deur nie-Ariërs Untermenschen ('submense'), regeer deur Joodse Bolsjewistiese samesweerders.  Hitler beweer in Mein Kampf dat die lot van Duitsland was om 'na die Ooste te draai' soos 'seshonderd jaar gelede' (sien Ostsiedlung).  Gevolglik is verklaar dat die Nazi -beleid die meerderheid van die Russiese en ander Slawiese bevolkings doodmaak, deporteer of verslaaf en die land onder Germaanse volke herbevolk, onder die Generalplan Ost.  Die geloof van die Nazi's in hul etniese meerderwaardigheid deurdring amptelike verslae en pseudowetenskaplike artikels in Duitse tydskrifte, oor onderwerpe soos "hoe om met uitheemse bevolkings te gaan". 
Terwyl ouer geskiedenisse die neiging het om die idee van 'n "Clean Wehrmacht" te beklemtoon wat die eer ten spyte van Hitler se fanatisme handhaaf, merk die historikus Jürgen Förster op dat "die militêre bevelvoerders in werklikheid vasgevang was in die ideologiese karakter van die konflik en betrokke was in die uitvoering daarvan as gewillige deelnemers. "  Voor en tydens die inval van die Sowjetunie was Duitse troepe sterk geïndoktrineer met anti-Bolsjewistiese, antisemitiese en anti-Slawiese ideologie via films, radio, lesings, boeke en pamflette.  Deur die Sowjets met die magte van Genghis Khan te vergelyk, het Hitler aan die Kroaties militêre leier Slavko Kvaternik gesê dat die 'Mongoolse ras' Europa bedreig.  Na die inval het Wehrmacht -offisiere hul soldate aangesê om mense te teiken wat beskryf word as "Joodse Bolsjewistiese submense", die "Mongoolse hordes", die "Asiatiese vloed" en die "Rooi dier".  Nazi -propaganda het die oorlog teen die Sowjetunie uitgebeeld as 'n ideologiese oorlog tussen die Duitse Nasionaal -Sosialisme en die Joodse Bolsjewisme, en 'n rasseoorlog tussen die gedissiplineerde Duitsers en die Joodse, Gypsy en Slawiese Untermenschen.  'n 'Opdrag van die Führer' verklaar dat die Einsatzgruppen sou alle Sowjetfunksionarisse wat "minder waardevolle Asiatiese, Sigeuners en Jode" was, teregstel.  Ses maande na die inval in die Sowjetunie, het die Einsatzgruppen het reeds meer as 500 000 Sowjet -Jode vermoor, 'n getal groter as die aantal Rooi Leërs soldate wat gedurende die tyd in gevegte gedood is.  Duitse leërbevelvoerders het die Jode as die belangrikste oorsaak van die 'partydige stryd' beskou.  Die belangrikste riglyn vir Duitse troepe was "Waar daar 'n partisan is, daar is 'n Jood, en waar daar 'n Jood is, is daar 'n partisan", of "Die partisaan is waar die Jood is".   Baie Duitse troepe beskou die oorlog in Nazi-terme en beskou hul Sowjet-vyande as sub-menslik. 
Nadat die oorlog begin het, het die Nazi's 'n verbod op seksuele omgang tussen Duitsers en buitelandse slawe -werkers uitgevaardig.  Daar is regulasies ingestel teen die Ost-Arbeiter ('Oosterse werkers') wat die doodstraf vir seksuele omgang met 'n Duitser insluit.  ​​Heinrich Himmler, in sy geheime memorandum, Besinning oor die behandeling van mense van uitheemse wedrenne in die Ooste (gedateer 25 Mei 1940), beskryf die Nazi-planne vir die nie-Duitse bevolkings in die Ooste.  Himmler het geglo dat die germaniseringsproses in Oos -Europa voltooi sou wees wanneer "in die Ooste slegs mans woon met werklik Duits, Germaans bloed". 
Die Nazi -geheime plan Generalplan Ost ('Algemene plan vir die Ooste'), wat in 1941 opgestel en in 1942 bevestig is, het 'n 'nuwe orde van etnografiese betrekkinge' in die gebiede wat deur Nazi -Duitsland in Oos -Europa beset is, gevra. Dit het etniese suiwering, teregstellings en slawerny van die bevolkings van verowerde lande beoog, met baie klein persentasies wat germanisering ondergaan, uitdryf in die dieptes van Rusland of ander lotgevalle, terwyl die verowerde gebiede germaniseer sou word. Die plan het twee dele: die Kleine Planung ('klein plan'), wat aksies dek wat tydens die oorlog onderneem moet word, en die Große Planung ('groot plan'), wat beleid gedek het nadat die oorlog gewen is, en geleidelik oor 25 tot 30 jaar geïmplementeer moet word. 
'N Toespraak wat deur generaal Erich Hoepner gehou is, demonstreer die verspreiding van die Nazi -rasseplan, aangesien hy die 4de Panzergroep meegedeel het dat die oorlog teen die Sowjetunie' 'n noodsaaklike deel van die Duitse volksstryd is '(Daseinskampf), wat ook verwys na die dreigende stryd as die 'ou stryd van Duitsers teen Slawiërs' en selfs gesê het: 'die stryd moet ten doel hê om die huidige Rusland te vernietig en moet dus met ongeëwenaarde hardheid gevoer word'.  Hoepner het ook bygevoeg dat die Duitsers veg vir "die verdediging van die Europese kultuur teen Moskou-Asiatiese oorstroming en die afstoting van die Joodse bolsjewisme. Geen aanhangers van die huidige Russies-Bolsjewistiese stelsel moet gespaar bly nie." Walther von Brauchitsch het ook aan sy ondergeskiktes gesê dat troepe die oorlog as 'n "stryd tussen twee verskillende rasse moet beskou en met die nodige erns moet optree".  Rasmotiewe was sentraal in die Nazi -ideologie en het 'n sleutelrol gespeel in die beplanning vir Operasie Barbarossa, aangesien beide Jode en kommuniste as gelykwaardige vyande van die Nazi -staat beskou is. Nazi -imperialistiese ambisies het die algemene menslikheid van beide groepe verwerp,  wat die opperste stryd om Lebensraum om 'n te wees Vernichtungskrieg ('vernietigingsoorlog'). 
Duits-Sowjet-verhoudings van 1939–40 Edit
In Augustus 1939 onderteken Duitsland en die Sowjetunie 'n nie-aggressieverdrag in Moskou, bekend as die Molotov-Ribbentrop-pakt. 'N Geheime protokol vir die ooreenkoms bevat 'n ooreenkoms tussen Duitsland en die Sowjetunie oor die verdeling van die Oos -Europese grensstate tussen hul onderskeie "invloedsfere": die Sowjetunie en Duitsland sou Pole verdeel in geval van 'n inval deur Duitsland, en die Sowjette sou toegelaat word om die Baltiese state en Finland te oorskry.  Op 23 Augustus 1939 het die res van die wêreld van hierdie verdrag geleer, maar was nie bewus van die bepalings om Pole te verdeel nie.  Die pakt verstom die wêreld as gevolg van die partye se vroeëre onderlinge vyandigheid en hul teenstrydige ideologieë.  Die sluiting van hierdie verdrag is gevolg deur die Duitse inval van Pole op 1 September wat die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in Europa veroorsaak het, toe die Sowjet -inval in Pole wat gelei het tot die anneksasie van die oostelike deel van die land.  As gevolg van die pakt het Duitsland en die Sowjetunie twee jaar redelik sterk diplomatieke betrekkinge gehandhaaf en 'n belangrike ekonomiese verhouding gekoester. Die lande het in 1940 'n handelsverdrag aangegaan waardeur die Sowjets Duitse militêre toerusting en handelsgoedere ontvang het in ruil vir grondstowwe, soos olie en koring, om die Nazi's te help om 'n Britse blokkade van Duitsland te omseil. 
Ten spyte van die partye se oënskynlik hartlike verhoudings, was elke party baie agterdogtig oor die ander se bedoelings. Die Sowjet -inval in Bukovina in Junie 1940 het byvoorbeeld hul invloedsfeer oortref soos ooreengekom met Duitsland.  Nadat Duitsland die as -pakt met Japan en Italië aangegaan het, het dit onderhandel oor 'n moontlike Sowjet -toetrede tot die pakt.  Na twee dae se onderhandelinge in Berlyn van 12 tot 14 November 1940, het Duitsland 'n skriftelike voorstel voorgelê vir 'n Sowjet -toetrede tot die as. Op 25 November 1940 bied die Sowjetunie 'n skriftelike teenvoorstel om by die as aan te sluit as Duitsland sou instem om nie in te meng op die invloedsfeer van die Sowjetunie nie, maar Duitsland reageer nie.  Aangesien beide kante in Oos -Europa met mekaar begin bots het, het konflik waarskynliker gelyk, hoewel hulle wel 'n grens- en handelsooreenkoms onderteken het wat verskeie oop kwessies aangespreek het in Januarie 1941. Volgens historikus Robert Service was Joseph Stalin oortuig dat die algemene militêre sterkte van die USSR was van so 'n aard dat hy niks hoef te vrees het nie en verwag 'n maklike oorwinning as Duitsland ook sou aanval, het Stalin geglo dat aangesien die Duitsers nog teen die Britte in die weste sou veg, dit onwaarskynlik was dat Hitler 'n tweevooroorlog sou begin en het die heropbou van defensiewe versterkings in die grensstreke vertraag.  Toe Duitse soldate oor die Bugrivier swem om die Rooi Leër van 'n dreigende aanval te waarsku, is hulle soos vyandelike agente behandel en geskiet.  Sommige historici [ who? ] glo dat Stalin, ten spyte van 'n vriendskaplike front aan Hitler, nie bondgenote met Duitsland wou bly nie. Stalin het eerder die bedoeling gehad om van Duitsland af te breek en sy eie veldtog teen Duitsland voort te sit, gevolg deur een teen die res van Europa. 
Duitse invalplanne Edit
Stalin se reputasie as 'n wrede diktator het bygedra tot die regverdiging van hul aanvalle deur die Nazi's en hul geloof in sukses. Baie bekwame en ervare militêre offisiere is tydens die Groot Reiniging van die 1930's vermoor, wat die Rooi Leër 'n relatief onervare leierskap gelaat het. van hul Duitse teëstander. Die Nazi's beklemtoon dikwels die brutaliteit van die Sowjet -regime toe hulle die propaganda van die Slawiërs rig.  Hulle beweer ook dat die Rooi Leër besig was om voor te berei om die Duitsers aan te val, en hul eie inval word dus as 'n voorkomende aanval voorgehou. 
In die middel van 1940, na die toenemende spanning tussen die Sowjetunie en Duitsland oor gebiede op die Balkan, was 'n uiteindelike inval in die Sowjetunie die enigste oplossing vir Hitler.  Hoewel daar nog geen konkrete planne gemaak is nie, het Hitler in Junie aan een van sy generaals gesê dat die oorwinnings in Wes -Europa uiteindelik sy hande bevry het vir 'n kragmeting met Bolsjewisme.  Met die suksesvolle einde van die veldtog in Frankryk, kry generaal Erich Marcks die taak om die aanvanklike invalplanne van die Sowjetunie op te stel. Die eerste gevegsplanne was geregtig Operasie Konsep Oos (in die volksmond bekend as die Marcks Plan).  Sy verslag bepleit die A-A-lyn as die operasionele doel van enige inval in die Sowjetunie. Hierdie aanval sou strek vanaf die noordelike stad Arkhangelsk aan die Arktiese See deur Gorky en Rostov tot by die hawestad Astrakhan by die monding van die Wolga aan die Kaspiese See. Die verslag het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie militêre grens, sodra dit gevestig is, die bedreiging vir aanvalle deur vyandelike bomwerpers op Duitsland sou verminder. 
Alhoewel Hitler deur sy algemene personeel gewaarsku is dat die besetting van 'Wes -Rusland' meer 'n drein sal veroorsaak as 'n verligting vir die ekonomiese situasie van Duitsland ', verwag hy kompenserende voordele, soos die demobilisering van hele afdelings om die akute arbeidstekort in Duits te verlig bedryf die uitbuiting van die Oekraïne as 'n betroubare en enorme bron van landbouprodukte die gebruik van dwangarbeid om die algehele ekonomie van Duitsland te stimuleer en die uitbreiding van grondgebied om die pogings van Duitsland om die Verenigde Koninkryk te isoleer, te verbeter.  Hitler was oortuig dat Brittanje vir vrede sou eis sodra die Duitsers in die Sowjetunie sou seëvier,  en as hulle dit nie gedoen het nie, sou hy die beskikbare hulpbronne in die Ooste gebruik om die Britse Ryk te verslaan. 
Op 5 Desember 1940 ontvang Hitler die laaste militêre planne vir die inval waaraan die Duitse opperbevel sedert Julie 1940 gewerk het onder die kodenaam "Operasie Otto". Hitler was egter ontevrede met hierdie planne en het op 18 Desember Führer-richtlijn 21 uitgevaardig, [i] wat 'n nuwe gevegsplan, wat nou met die naam 'Operasie Barbarossa' genoem word, gevra het.  Die operasie is vernoem na die Middeleeuse keiser Frederick Barbarossa van die Heilige Romeinse Ryk, 'n leier van die Derde Kruistog in die 12de eeu.  Op 30 Maart 1941 verklaar die Barbarossa -dekreet dat die oorlog 'n uitwissing sou wees en het die uitwissing van alle politieke en intellektuele elite voorgestaan.  Die inval was op 15 Mei 1941 ingestel, hoewel dit meer as 'n maand vertraag is om verdere voorbereidings en moontlik beter weer moontlik te maak.  (Sien Redes vir vertraging.)
Volgens 'n opstel van die Duitse historikus Andreas Hillgruber uit 1978, is die invalsplanne wat deur die Duitse militêre elite opgestel is gekleur deur hubris wat voortspruit uit die vinnige nederlaag van Frankryk aan die hand van die 'onoorwinlike' Wehrmacht en deur tradisionele Duitse stereotipes van Rusland as 'n primitiewe, agterlike "Asiatiese" land. [j] Rooi leërsoldate is as dapper en taai beskou, maar die offisierkorps is minagtend gehou. Die leiding van die Wehrmacht het min aandag gegee aan politiek, kultuur en die aansienlike industriële kapasiteit van die Sowjetunie ten gunste van 'n baie eng militêre siening.  Hillgruber het aangevoer dat omdat hierdie aannames deur die hele militêre elite gedeel is, Hitler kon deurdring met 'n 'vernietigingsoorlog' wat op die onmenslikste manier moontlik sou gevoer word met die medepligtigheid van 'verskeie militêre leiers', al was dit duidelik dat dit in stryd was met alle aanvaarde norme van oorlogvoering. 
In die herfs van 1940 het Duitse hooggeplaastes 'n memorandum opgestel oor die gevare van 'n inval in die Sowjetunie. Hulle het gesê dat Oekraïne, Wit -Rusland en die Baltiese state slegs 'n verdere ekonomiese las vir Duitsland sal wees.  Daar word aangevoer dat die Sowjets in hul huidige burokratiese vorm onskadelik was en dat die besetting Duitsland nie sou baat nie.  Hitler was dit nie eens met ekonome oor die risiko's nie en het aan sy regterhand Hermann Göring, die hoof van die Luftwaffe, gesê dat hy nie meer na bedenkinge oor die ekonomiese gevare van 'n oorlog met Rusland sou luister nie.  Daar word bespiegel dat dit deurgegee is aan generaal Georg Thomas, wat verslae gelewer het wat 'n netto ekonomiese drein vir Duitsland voorspel het in geval van 'n inval in die Sowjetunie, tensy die ekonomie daarvan ongeskonde was en die olievelde van die Kaukasus beslag gelê het. die eerste keer dat Thomas sy toekomstige verslag hersien het om aan Hitler se wense te voldoen.  Die ongeskiktheid van die Rooi Leër tydens die Winteroorlog teen Finland in 1939–40 het Hitler oortuig van 'n vinnige oorwinning binne 'n paar maande. Nie Hitler of die algemene personeel verwag 'n lang veldtog wat tot in die winter duur nie, en daarom is daar nie voldoende voorbereidings getref nie, soos die verspreiding van warm klere en die winterwintering van voertuie en smeermiddels. 
Vanaf Maart 1941 het Göring se Groen Folder na die verowering die besonderhede van die Sowjet -ekonomie uiteengesit. Die Hunger Plan het uiteengesit hoe die hele stedelike bevolking van verowerde gebiede tot honger sou sterf, en sodoende 'n landbou -oorskot geskep om Duitsland en stedelike ruimte vir die Duitse hoër klas te voed.  Nazi -beleid het ten doel gehad om die Sowjetunie as 'n politieke entiteit te vernietig in ooreenstemming met die geopolitieke Lebensraum ideale tot voordeel van toekomstige geslagte van die "Nordiese meesterras".  In 1941 het die Nazi -ideoloog Alfred Rosenberg - later aangestel as Rykse minister van die besette oostelike gebiede - voorgestel dat die verowerde Sowjet -gebied in die volgende Rykskommissariaat ('Rykskommissarisse'):
Duitse militêre beplanners het ook ondersoek ingestel na Napoleon se mislukte inval in Rusland. In hul berekeninge het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat daar min gevaar bestaan ​​vir 'n grootskaalse terugtrekking van die Rooi Leër na die Russiese binneland, aangesien dit nie sou kon bekostig om die Baltiese state, die Oekraïne of die Moskou- en Leningrad-streke prys te gee nie. was noodsaaklik vir die Rooi Leër om voorsieningsredes en sou dus verdedig moes word.  Hitler en sy generaals was dit nie eens oor waar Duitsland sy energie moet fokus nie.   Hitler het in baie gesprekke met sy generaals sy opdrag van "Leningrad eerste, die Donbas tweede, Moskou derde" herhaal , maar hy beklemtoon konsekwent die vernietiging van die Rooi Leër oor die bereiking van spesifieke terrein doelwitte .  Hitler het geglo dat Moskou van "geen groot belang" was in die nederlaag van die Sowjetunie nie [k] en het in plaas daarvan geglo dat die oorwinning sou kom met die vernietiging van die Rooi Leër wes van die hoofstad, veral wes van die Westelike Dvina en Dnieper riviere, en dit het die plan vir Barbarossa deurdring.   Hierdie oortuiging het later gelei tot geskille tussen Hitler en verskeie Duitse senior offisiere, waaronder Heinz Guderian, Gerhard Engel, Fedor von Bock en Franz Halder, wat geglo het dat die beslissende oorwinning slegs in Moskou gelewer kon word.  Hulle was nie in staat om Hitler, wat in sy eie militêre oordeel te veel selfversekerd geraak het as gevolg van die vinnige suksesse in Wes -Europa, te laat swaai nie. 
Die Duitsers het begin troepe naby die Sowjet -grens versamel nog voordat die veldtog op die Balkan voltooi was. Teen die derde week van Februarie 1941 was 680 000 Duitse soldate bymekaar in vergaderingsgebiede aan die Roemeens-Sowjet-grens.  Ter voorbereiding van die aanval het Hitler in die geheim meer as 3 miljoen Duitse troepe en ongeveer 690.000 as -soldate na die Sowjet -grensstreke beweeg.  Bykomende Luftwaffe -operasies het talle lugbewakingsmissies oor die Sowjet -gebied baie maande voor die aanval ingesluit. 
Alhoewel die Sowjet -opperbevel hieroor ontsteld was, het Stalin se oortuiging dat die Derde Ryk waarskynlik slegs twee jaar na die ondertekening van die Molotov -Ribbentrop -verdrag sou aanval, gelei tot 'n stadige Sowjet -voorbereiding.  Hierdie feit ter syde gestel, die Sowjets het die bedreiging van hul Duitse buurman nie heeltemal oor die hoof gesien nie. Kort voor die Duitse inval het marskalk Semyon Timoshenko na die Duitsers verwys as die "belangrikste en sterkste vyand" van die Sowjetunie, en reeds in Julie 1940 het die stafhoof van die Rooi Leër, Boris Shaposhnikov, 'n voorlopige drieledige plan van aanval op hoe 'n Duitse inval sou lyk, merkwaardig soortgelyk aan die werklike aanval.  Sedert April 1941 het die Duitsers begin met die oprigting van Operasie Haifisch en Operasie Harpune om hul bewerings dat Brittanje die werklike teiken was, te staaf. Hierdie gesimuleerde voorbereidings in Noorweë en die Engelse Kanaalkus het aktiwiteite soos skipskonsentrasies, verkenningsvlugte en opleidingsoefeninge ingesluit. 
Die redes vir die uitstel van Barbarossa vanaf die aanvanklik beplande datum van 15 Mei tot die werklike invaldatum van 22 Junie 1941 ('n vertraging van 38 dae) word bespreek. Die rede wat die meeste genoem word, is die onvoorsiene gebeurlikheid om Joegoslavië en Griekeland in April 1941 binne te val.  Historikus Thomas B. Buell dui aan dat Finland en Roemenië, wat nie by die aanvanklike Duitse beplanning betrokke was nie, ekstra tyd nodig gehad het om voor te berei om deel te neem aan die inval. Buell voeg by dat 'n buitengewoon nat winter riviere tot laat in die lente vol hou.  [l] Die vloede het moontlik 'n vroeëre aanval ontmoedig, selfs al het dit voor die einde van die Balkan -veldtog plaasgevind.  [m]
Die belangrikheid van die vertraging word nog bespreek. William Shirer het aangevoer dat Hitler se Balkan -veldtog die begin van Barbarossa met 'n paar weke vertraag het en dit daardeur in gevaar gestel het.  Baie latere historici voer aan dat die begindatum van 22 Junie voldoende was vir die Duitse offensief om Moskou teen September te bereik.     Antony Beevor het in 2012 geskryf oor die vertraging wat veroorsaak is deur Duitse aanvalle op die Balkan dat "die meeste [historici] aanvaar dat dit min verskil maak" aan die uiteindelike uitkoms van Barbarossa. 
Die Duitsers het een onafhanklike regiment, een aparte gemotoriseerde opleidingsbrigade en 153 afdelings vir Barbarossa ontplooi, wat 104 infanterie-, 19 -panser- en 15 gemotoriseerde infanteriedivisies in drie weermaggroepe ingesluit het, nege veiligheidsafdelings om in verowerde gebiede te werk, vier afdelings in Finland [n ] en twee afdelings as reserwe onder die direkte beheer van OKH.  Dit was toegerus met 6 867 pantservoertuie, waarvan 3 350–3 795 tenks, 2 770–4 389 vliegtuie (wat 65 persent van die Luftwaffe beloop), 7 200–23 435 artilleriestukke, 17 081 mortiere, ongeveer 600 000 motorvoertuie en 625 000– 700 000 perde.      Finland beplan 14 afdelings vir die inval, en Roemenië bied 13 afdelings en agt brigades aan gedurende die loop van Barbarossa.  Die hele asmagte, 3,8 miljoen personeel,  ontplooi oor 'n front wat strek van die Arktiese Oseaan suidwaarts tot by die Swart See,  is almal beheer deur die OKH en georganiseer in Army Norway, Army Group North, Army Groepsentrum en weermaggroep suid, saam met drie Luftflotten (lugvlote, die lugmag -ekwivalent van weermaggroepe) wat die weermaggroepe ondersteun het: Luftflotte 1 vir Noord, Luftflotte 2 vir Sentrum en Luftflotte 4 vir Suid. 
Weermag Noorweë sou opereer in die verre noorde van Skandinawië en grens aan Sowjet -gebiede.  Army Group North sou deur die Baltiese state na Noord -Rusland marsjeer, óf die stad Leningrad inneem of vernietig en met die Finse magte skakel.   Army Group Center, die weermaggroep wat met die meeste wapenrusting en lugmag beskik , sou van Pole na Wit-Rusland en die westelike sentrale streke van Rusland, toeslaan en na Smolensk en dan Moskou vorder.  Army Group South sou die swaarbevolkte en landbougrond van Oekraïne tref en Kiev neem voordat hulle ooswaarts oor die steppe van die suide van die USSR na die Wolga sou gaan met die doel om die olie-ryke Kaukasus te beheer.  Army Group South is in twee afdelings ontplooi deur 'n gaping van 319 km. Die noordelike deel, wat die enigste panzergroep van die weermaggroep bevat, was in die suide van Pole, net langs die Army Group Center, en die suidelike deel was in Roemenië. 
Die Duitse magte agter (meestal Waffen-SS en Einsatzgruppen eenhede) sou in verowerde gebiede opereer om enige partydige aktiwiteite in gebiede wat hulle beheer, teë te werk, asook om gevange Sowjet -politieke kommissarisse en Jode tereg te stel.  Op 17 Junie het die hoof van die Reich Security Main Office (RSHA), Reinhard Heydrich, ongeveer dertig tot vyftig ingelig Einsatzgruppen bevelvoerders oor "die beleid om Jode in Sowjetgebiede uit te skakel, ten minste in algemene terme".  Terwyl die Einsatzgruppen is toegewys aan die Wehrmacht se eenhede, wat hulle voorsien het van voorrade soos petrol en voedsel, is hulle deur die RSHA beheer.  Die amptelike plan vir Barbarossa het aanvaar dat die weermaggroepe gelyktydig sou kon vorder na hul primêre doelwitte, sonder om dun te word, sodra hulle die grensgevegte gewen het en die Rooi Leër se magte in die grensgebied vernietig het. 
In 1930 stuur Mikhail Tukhachevsky, 'n prominente militêre teoretikus in tenkoorlogvoering in die tussenoorlogsperiode en later maarskalk van die Sowjetunie, 'n memorandum aan die Kremlin wat steun vir kolossale belegging in die hulpbronne wat nodig is vir die massaproduksie van wapens, en druk op die saak vir "40,000 vliegtuie en 50,000 tenks".  In die vroeë 1930's is 'n moderne operasionele leerstelling vir die Rooi Leër ontwikkel en afgekondig in die 1936 Veldregulasies in die vorm van die Deep Battle Concept. Defensie -uitgawes het ook vinnig gegroei van slegs 12 persent van die bruto nasionale produk in 1933 tot 18 persent teen 1940. 
Tydens die groot suiwering van Stalin aan die einde van die dertigerjare, wat teen die tyd van die Duitse inval op 22 Junie 1941 nog nie geëindig het nie, is 'n groot deel van die offisierkorps van die Rooi Leër tereggestel of opgesluit, en hul vervangings, wat om politieke redes deur Stalin aangestel is, ontbreek dikwels militêre bevoegdheid.    Van die vyf marshalle van die Sowjetunie wat in 1935 aangestel is, het slegs Kliment Voroshilov en Semyon Budyonny die suiwering van Stalin oorleef. Tukhachevsky is in 1937 vermoor. Vyftien van 16 leërbevelvoerders, 50 van die 57 korpsbevelvoerders, 154 van die 186 afdelingsbevelvoerders en 401 van 456 kolonels is dood, en baie ander offisiere is ontslaan.  In totaal is ongeveer 30 000 personeel van die Rooi Leër tereggestel.  Stalin het sy beheer verder beklemtoon deur die rol van politieke kommissarisse op afdelingsvlak en hieronder te herbevestig om toesig te hou oor die politieke lojaliteit van die weermag aan die regime. Die kommissarisse beklee 'n posisie gelyk aan die van die bevelvoerder van die eenheid onder wie hulle toesig gehou het.  Maar ten spyte van pogings om die politieke onderdanigheid van die weermag te verseker, na die swak prestasie van die Rooi Leër in Pole en in die Winteroorlog, is ongeveer 80 persent van die offisiere wat tydens die Groot Reiniging ontslaan is, teen 1941 herstel. Tussen Januarie 1939 en Mei 1941 is ook 161 nuwe afdelings geaktiveer.   Hoewel ongeveer 75 persent van alle offisiere aan die begin van die Duitse inval in 1941 vir minder as een jaar in hul posisie was, kan baie van die kort ampstermyne egter nie net aan die suiwering toegeskryf word nie, maar ook die vinnige toename in die skepping van militêre eenhede. 
In die Sowjetunie, in gesprek met sy generaals in Desember 1940, noem Stalin Hitler se verwysings na 'n aanval op die Sowjetunie in Mein Kampf en Hitler se oortuiging dat die Rooi Leër vier jaar sou neem om homself gereed te maak. Stalin verklaar "ons moet baie vroeër gereed wees" en "ons sal probeer om die oorlog nog twee jaar te vertraag".  Reeds in Augustus 1940 het Britse intelligensie slegs 'n week nadat Duitse informele goedkeuring die planne vir Barbarossa en die Sowjetunie dienooreenkomstig gewaarsku.  Maar Stalin se wantroue teenoor die Britte het daartoe gelei dat hy hul waarskuwings geïgnoreer het in die oortuiging dat dit 'n truuk was wat bedoel was om die Sowjetunie aan hul kant in die oorlog te bring.   Vroeg in 1941 het Stalin se eie intelligensiedienste en Amerikaanse intelligensie gereeld en herhaaldelik waarskuwings gegee oor 'n dreigende Duitse aanval.  Sowjet -spioen Richard Sorge het Stalin ook die presiese Duitse bekendstellingsdatum gegee, maar Sorge en ander informante het voorheen verskillende invaldatums gegee wat vreedsaam verloop het voor die werklike inval.   Stalin het die moontlikheid van 'n aanval in die algemeen erken en het daarom beduidende voorbereidings getref, maar besluit om nie die risiko te loop om Hitler uit te lok nie. 
Vanaf Julie 1940 het die Algemene Staf van die Rooi Leër oorlogsplanne ontwikkel wat die Wehrmacht as die gevaarlikste bedreiging vir die Sowjetunie geïdentifiseer het, en dat die Wehrmacht se hoofaanval in die geval van 'n oorlog met Duitsland deur die gebied noord van die Pripyat -moerasse na Wit -Rusland,  , wat later korrek was.  Stalin was dit nie eens nie, en in Oktober het hy toestemming gegee vir die ontwikkeling van nuwe planne wat veronderstel was dat 'n Duitse aanval sou fokus op die gebied suid van Pripyat -moerasse in die rigting van die ekonomies belangrike gebiede in die Oekraïne. Dit het die basis geword vir alle daaropvolgende Sowjet -oorlogsplanne en die ontplooiing van hul gewapende magte ter voorbereiding van die Duitse inval.  
Vroeg in 1941 het Stalin die Staatsverdedigingsplan 1941 (DP-41) goedgekeur, wat saam met die Mobilisasieplan 1941 (MP-41) 'n beroep op die ontplooiing van 186 afdelings, as die eerste strategiese reeks, in die vier militêre distrikte [ o] van die westelike Sowjetunie wat die gebiede van die as in die gesig gestaar het en die ontplooiing van nog 51 afdelings langs die Dvina- en Dnjeprrivier as die tweede strategiese vlak onder beheer van Stavka, wat in die geval van 'n Duitse inval die taak gehad het om 'n Sowjet -teenoffensief aan die spits te staan met die oorblywende kragte van die eerste vlak.  Maar op 22 Junie 1941 bevat die eerste vlak slegs 171 afdelings, [p] wat 2,6–2,9 miljoen    tel, en die tweede strategiese vlak bevat 57 afdelings wat nog mobiliseer, waarvan die meeste nog steeds te sterk.  Die tweede vlak is deur die Duitse intelligensie ontdek tot dae nadat die inval begin het, in die meeste gevalle slegs toe Duitse grondmagte hulle teëgekom het. 
Aan die begin van die inval was die mannekrag van die Sowjet -militêre mag wat gemobiliseer was 5,3–5,5 miljoen,   en dit het steeds toegeneem namate die Sowjet -reserwemag van 14 miljoen, met ten minste basiese militêre opleiding , bly mobiliseer.   Die Rooi Leër was versprei en was steeds besig om voor te berei toe die inval begin het. Hulle eenhede was dikwels geskei en het nie voldoende vervoer gehad nie.  Terwyl vervoer onvoldoende gebly het vir die Rooi Leërmagte, het Operasie Barbarossa, toe hulle afgeskop het, ongeveer 33 000 stukke artillerie besit, 'n getal veel groter as wat die Duitsers tot hul beskikking gehad het.  [q]
Die Sowjetunie het ongeveer 23 000 tenks beskikbaar, waarvan slegs 14 700 gevegsklaar was.  Ongeveer 11 000 tenks was in die westelike militêre distrikte wat die Duitse invalsmag teëgekom het.  Hitler verklaar later aan sommige van sy generaals: "As ek van die Russiese tenksterkte in 1941 geweet het, sou ek nie aangeval het nie".  Die instandhoudings- en gereedheidstandaarde was egter baie swak ammunisie en radio's was 'n tekort, en baie gepantserde eenhede het nie die vragmotors vir voorraad nie.   Die mees gevorderde Sowjet-tenkmodelle-die KV-1 en T-34-wat beter was as alle huidige Duitse tenks, sowel as alle ontwerpe wat nog in die somer 1941 ontwikkel is,  was nie was in groot getalle beskikbaar toe die inval begin het.  Verder, in die herfs van 1939, het die Sowjette hul gemeganiseerde korps ontbind en hul tenks gedeeltelik versprei na infanteriedivisies , maar na hul waarneming van die Duitse veldtog in Frankryk, het hulle laat in 1940 begin om die grootste deel van hul gepantserde bates terug in gemeganiseerde korps met 'n teikensterkte van 1031 tenks elk.  Maar hierdie groot gepantserde formasies was onhandig, en verder was dit versprei in verspreide garnisoene, met hul ondergeskikte afdelings tot 100 kilometer van mekaar.  Die herorganisasie was nog aan die gang en onvolledig toe Barbarossa begin.   Sowjet tenk eenhede was selde goed toegerus, en hulle het nie opleiding en logistieke ondersteuning gehad nie. Eenhede is in die stryd gewerp sonder dat daar reëlings getref is vir die hervulling, ammunisievoorraad of vervanging van personeel. Na 'n enkele verlowing is eenhede dikwels vernietig of ondoeltreffend gemaak.  Die Sowjet -numeriese voordeel in swaar toerusting word deeglik vergoed deur die voortreflike opleiding en organisasie van die Wehrmacht. 
Die Sowjet -lugmag (VVS) het die numeriese voordeel behaal met 'n totaal van ongeveer 19,533 vliegtuie, wat dit in die somer van 1941 tot die grootste lugmag ter wêreld gemaak het.  Ongeveer 7,133–9,100 hiervan is in die vyf westelike militêre distrikte, [o]    en 'n bykomende 1445 was onder vlootbeheer. 
Ontwikkeling van die Sowjet -weermag
Saamgestel deur die Russiese militêre historikus Mikhail Meltyukhov uit verskillende bronne 
1 Januarie 1939
Afdelings bereken 131.5 316.5 140.7%
Personeel 2,485,000 5,774,000 132.4%
Gewere en mortiere 55,800 117,600 110.7%
Tenks 21,100 25,700 21.8%
Vliegtuie 7,700 18,700 142.8%
Geskiedkundiges het gedebatteer of Stalin 'n inval in die Duitse gebied in die somer van 1941 beplan het. Ysbreker waarin hy beweer het dat Stalin die uitbreek van oorlog in Wes -Europa gesien het as 'n geleentheid om kommunistiese revolusies oor die hele vasteland te versprei, en dat die Sowjet -weermag ontplooi is vir 'n dreigende aanval ten tyde van die Duitse inval.  Hierdie standpunt is ook voorgehou deur voormalige Duitse generaals na die oorlog.  Die tesis van Suvorov is heeltemal of gedeeltelik aanvaar deur 'n beperkte aantal historici, waaronder Valeri Danilov, Joachim Hoffmann, Mikhail Meltyukhov en Vladimir Nevezhin, en het openbare aandag getrek in Duitsland, Israel en Rusland.   Dit is sterk verwerp deur die meeste historici,   en Ysbreker word algemeen beskou as 'n 'anti-Sowjet-kanaal' in Westerse lande.  David Glantz en Gabriel Gorodetsky het boeke geskryf om Suvorov se argumente te weerlê.  Die meerderheid historici glo dat Stalin in 1941 probeer om oorlog te vermy, aangesien hy van mening was dat sy weermag nie gereed was om die Duitse magte te beveg nie. 
Stavka Reserweërs (tweede strategiese rang) 
Totale aantal Roemeense afdelings: 14 
Omstreeks 01:00 op 22 Junie 1941 is die Sowjet -militêre distrikte in die grensgebied [o] ingelig deur die NKO -richtlijn nr. 1, laat op die nag van 21 Junie.  Dit het 'n beroep op hulle gedoen om 'alle kragte te help om gereedheid te bestry', maar om 'uitlokkende optrede van enige aard te vermy'.  Dit het tot twee uur geneem voordat verskeie van die eenhede ondergeskik aan die fronte die bevel van die richtlijn ontvang het,  en die meerderheid het dit nie ontvang voordat die inval begin het nie.  'n Duitse woestyn, Alfred Liskow, het om 21:00 op 21 Junie die grense oorgesteek en die Sowjets meegedeel dat 'n aanval om 04:00 sou plaasvind. Stalin is ingelig, maar het dit blykbaar as disinformasie beskou. Liskow word nog ondervra toe die aanval begin het. 
Op 21 Junie, om 13:00, kry Army Group North die kodewoord "Düsseldorf", wat aandui dat Barbarossa die volgende oggend sou begin, en gee sy eie kodewoord "Dortmund" deur.  Omstreeks 03:15 op 22 Junie 1941 het die Asmoondhede die inval in die Sowjetunie begin met die bombardement van groot stede in die deur Sowjet besette Pole  ​​en 'n artillerieversperring op die verdediging van die Rooi Leër op die hele front.  Lugaanvalle is uitgevoer tot by Kronstadt naby Leningrad, Ismail in Bessarabia en Sevastopol in die Krim. Intussen het grondtroepe die grens oorgesteek, vergesel in sommige plekke deur Litause en Oekraïense vyfde rubriekskrywers.  Ongeveer drie miljoen soldate van die Wehrmacht het in aksie getree en op die grens met effens minder Sowjet -troepe te staan ​​gekom.  ​​Die Duitse magte tydens die aanvanklike inval was ook Finse en Roemeense eenhede. 
Rondom die middag is die nuus van die inval deur die Sowjetse minister van buitelandse sake, Vyacheslav Molotov, aan die bevolking uitgesaai: ". Sonder 'n oorlogsverklaring het Duitse magte op ons land geval, ons grense op baie plekke aangeval. Die Rooi Leër en die hele nasie sal 'n oorwinnende Patriotiese Oorlog voer vir ons geliefde land, vir eer, vir vryheid. Ons saak is regverdig. Die vyand sal geslaan word. Die oorwinning sal ons s'n wees! "   Deur die bevolking se toewyding aan hul volk eerder as die Party aan te roep, slaan Molotov 'n patriotiese koord wat 'n verstomde volk gehelp het om die verpletterende nuus te absorbeer.  Binne die eerste paar dae van die inval is die Sowjet -opperbevel en die Rooi Leër ingrypend gereorganiseer om dit op die nodige oorlogsposisies te plaas.  Stalin het die nasie eers aangespreek oor die Duitse inval tot op 3 Julie, toe hy ook 'n 'Patriotic War. Van die hele Sowjet -volk' gevra het. 
In Duitsland het die Nazi -propagandaminister Joseph Goebbels die oggend van 22 Junie die inval by die wakker nasie aangekondig in 'n radio -uitsending met Hitler se woorde: 'Op hierdie oomblik vind 'n optog plaas wat in sy omvang vergelyk met die grootste die wêreld nog ooit gesien het. Ek het vandag besluit om die lot en toekoms van die Ryk en ons mense in die hande van ons soldate te plaas. Mag God ons help, veral in hierdie stryd! "  Later dieselfde oggend het Hitler aan sy kollegas uitgeroep: "Voordat drie maande verstryk het, sal ons getuie wees van 'n ineenstorting van Rusland, waarvan nog nooit in die geskiedenis gesien is nie."  Hitler spreek ook die Duitse volk via die radio aan en stel hom voor as 'n man van vrede, wat die Sowjetunie teësinnig moes aanval.  Na die inval het Goebbels opdrag gegee dat Nazi-propaganda die slagspreuk "Europese kruistog teen bolsjewisme" gebruik om die oorlog te beskryf, en daarna het duisende vrywilligers en dienspligtiges by die Waffen-SS aangesluit. 
Die aanvanklike momentum van die Duitse grond- en lugaanval het die Sowjet -organisasiebeheer en -beheer binne die eerste paar uur heeltemal vernietig en elke vlak van bevel van die infanteriepeloton tot die Sowjet -hoëkommando in Moskou verlam.  Moskou het nie net die omvang van die katastrofe wat die Sowjet -magte in die grensgebied konfronteer, begryp nie, maar Stalin se eerste reaksie was ook ongeloof.  Omstreeks 07:15 het Stalin die NKO -richtlijn nr. 2 uitgevaardig, wat die inval by die Sowjet -weermag aangekondig het, en 'n beroep op hulle gedoen om asmagte aan te val waar hulle ook al die grense oortree het en lugaanvalle in die grensstreke van Duitse grondgebied.  Omstreeks 09:15 het Stalin die NKO -richtlijn nr. 3 uitgevaardig, onderteken deur marskalk Semyon Timoshenko, wat nou 'n algemene teenoffensief op die hele front gevra het "sonder enige grense" wat beide mans gehoop het dat die vyand sou wegvee Sowjet -gebied.   Stalin se bevel, wat Timoshenko gemagtig het, was nie gebaseer op 'n realistiese beoordeling van die huidige militêre situasie nie, maar bevelvoerders het dit aangeneem uit vrees vir vergelding as hulle nie 'n paar dae sou gehoorsaam voordat die Sowjet -leierskap daarvan bewus geword het nie. van die omvang van die eerste nederlaag. 
Luftwaffe -verkenningseenhede het die konsentrasie van die Sowjet -troepe beplan, voorraadhope en vliegvelde voorsien en dit vir vernietiging aangeteken.  Bykomende Luftwaffe -aanvalle is uitgevoer teen Sowjet -bevel- en beheersentrums om die mobilisering en organisasie van Sowjet -magte te ontwrig.   Daarteenoor het die Sowjet -artillerie -waarnemers aan die grensgebied die strengste instruksies gehad om nie voor die inval op Duitse vliegtuie te skiet nie.  Een aanneemlike rede vir die Sowjet -huiwering om terug te skiet, was Stalin se aanvanklike oortuiging dat die aanval sonder Hitler se magtiging begin is. Aansienlike hoeveelhede Sowjet -gebied het saam met die Rooi Leërmagte verlore gegaan, en dit het 'n paar dae geneem voordat Stalin die omvang van die ramp begryp het.  Die Luftwaffe het na berig word 1 489 vliegtuie vernietig op die eerste dag van die inval  en meer as 3 100 gedurende die eerste drie dae.  Hermann Göring, minister van lugvaart en opperbevelhebber van die Luftwaffe, wantrou die verslae en beveel dat die syfer nagegaan word. Personeel van Luftwaffe het die wrak op Sowjet -vliegvelde ondersoek, en hul oorspronklike getal was konserwatief, aangesien na raming meer as 2 000 Sowjetvliegtuie op die eerste dag van die inval vernietig is.  In werklikheid was die Sowjet -verliese waarskynlik hoër. 'N Sowjet -argiefdokument bevat die verlies van 3,922 Sowjet -vliegtuie in die eerste drie dae teen 'n geraamde verlies van 78 Duitse vliegtuie.   Die Luftwaffe meld die verlies van slegs 35 vliegtuie op die eerste dag van geveg.  'n Dokument van die Duitse federale argief stel die verlies van die Luftwaffe op die eerste dag op 63 vliegtuie. 
Teen die einde van die eerste week het die Luftwaffe lugheerskappy bereik oor die slagvelde van al die weermaggroepe, , maar was dit nie in staat om hierdie lugoorheersing oor die groot uitgestrektheid van die westelike Sowjetunie te bewerkstellig nie.   Volgens die oorlogsdagboeke van die Duitse hoëkommando het die Luftwaffe teen 5 Julie 491 vliegtuie verloor met 316 meer beskadigdes, wat slegs 70 % van die sterkte agtergelaat het aan die begin van die inval. 
Baltiese state Redigeer
Op 22 Junie val die weermaggroep Noord die Sowjet -Noordwesfront aan en breek deur sy 8ste en 11de leër.  Die Sowjette het onmiddellik 'n kragtige teenaanval teen die Duitse 4de Panzergroep met die Sowjet 3de en 12de Gemeganiseerde Korps geloods, maar die Sowjet -aanval is verslaan.  Op 25 Junie is die 8ste en 11de leër beveel om terug te trek na die westelike Dvina -rivier, waar dit beplan is om met die 21ste gemeganiseerde korps en die 22ste en 27ste leërs te vergader. Op 26 Junie het Erich von Manstein se LVI Panzer Corps egter eers die rivier bereik en 'n brugkop daaroor verseker.  Die Noordwes -Front moes die rivier se verdediging laat vaar, en op 29 Junie het Stavka die Front beveel om terug te trek na die Stalinlyn oor die benaderings na Leningrad.  Op 2 Julie het Army Group North sy aanval op die Stalinlyn begin met sy 4de Panzergroep, en op 8 Julie Pskov verower, die verdediging van die Stalinlyn verwoes en die Leningrad -oblast bereik.  Die 4de Panzer -groep het sedert die begin van die inval ongeveer 450 kilometer (280 myl) gevorder en was nou slegs ongeveer 250 kilometer (160 myl) van sy hoofdoel Leningrad af. Op 9 Julie begin dit sy aanval op die Sowjet -verdediging langs die Luga -rivier in die Leningrad -oblast. 
Oekraïne en Moldawië Redigeer
Die noordelike deel van die weermaggroep suid kyk uit na die suidwestelike front, wat die grootste konsentrasie Sowjet -magte gehad het, en die suidelike deel na die suidelike front. Boonop het die Pripyat -moerasse en die Karpatenberge 'n ernstige uitdaging gebied vir die noordelike en suidelike dele van die weermaggroep.  Op 22 Junie val slegs die noordelike deel van Army Group South aan, maar die terrein belemmer hul aanval, wat die Sowjet -verdedigers genoeg tyd gee om te reageer.  Die Duitse 1ste Panzergroep en 6de Leër het die Sowjet -5de Leër aangeval en gebreek.  Vanaf die nag van 23 Junie val die Sowjet 22ste en 15de gemeganiseerde korps op die flanke van die 1ste Panzergroep uit onderskeidelik noord en suid. Alhoewel hulle bedoel was om saam te werk, is Sowjet -tenke eenhede stuk -stuk gestuur weens swak koördinasie. Die 22ste gemeganiseerde korps het die eerste gemotoriseerde korps van die 1ste Panzer -weermag raakgeloop en is doodgemaak en sy bevelvoerder is dood. Die 1ste Panzer -groep het 'n groot deel van die 15de gemeganiseerde korps omseil, wat die Duitse 6de leër se 297ste infanteriedivisie betrek het, waar dit verslaan is deur vuurwapenvuur en Luftwaffe -aanvalle.  Op 26 Junie het die Sowjette 'n ander teenaanval op die 1ste Panzergroep van noord en suid geloods, gelyktydig met die 9de, 19de en 8ste Gemeganiseerde Korps, wat altesaam 1649 tenks gelewer het, en ondersteun word deur die oorblyfsels van die 15de Gemeganiseerde Korps. Die geveg duur vier dae en eindig in die nederlaag van die Sowjet -tenkeenhede.  Op 30 Junie beveel Stavka die oorblywende magte van die Suidwestelike Front om terug te trek na die Stalinlyn, waar dit die naderings na Kiev sou verdedig. 
Op 2 Julie het die suidelike deel van die weermaggroep Suid - die Roemeense 3de en 4de leër, saam met die Duitse 11de leër - die Sowjet -Moldawië binnegeval, wat deur die Suidelike Front verdedig is.  Teenaanvalle deur die Front se 2de gemeganiseerde korps en die 9de weermag is verslaan, maar op 9 Julie het die as -opmars langs die verdediging van die Sowjet -18de leër tussen die Prut- en Dniesterrivier gestop. 
Wit -Rusland Redigeer
In die openingstye van die inval het die Luftwaffe die lugmag van die Wesfront op die grond vernietig, en met die hulp van Abwehr en hul ondersteunende antikommunistiese vyfde kolomme wat aan die agterkant van die Sowjet werksaam was, het die front se kommunikasielyne lamgelê, wat veral die Sowjetse hoofkwartier van die 4de leër van die hoofkwartier daarbo en onder.  Op dieselfde dag het die 2de Panzergroep die Bugrivier oorgesteek, deur die 4de weermag gebreek, Brest -vesting omseil en na Minsk gedruk, terwyl die 3de Panzergroep die grootste deel van die 3de weermag omseil en verder gedruk het na Vilnius.  Terselfdertyd betrek die Duitse 4de en 9de leër die magte van die Westelike Front in die omgewing van Białystok.  Op bevel van Dmitri Pavlov, die bevelvoerder van die Westelike Front, het die 6de en 11de Gemeganiseerde Korps en die 6de Kavalleriekorps op 24-25 Junie 'n sterk teenaanval in die rigting van Grodno geloods in die hoop om die 3de Panzergroep te vernietig. Die 3de Panzer -groep het egter reeds voortgegaan, met sy voorwaartse eenhede wat die aand van 23 Junie Vilnius bereik het, en die gepantserde teenaanval van die Westelike Front het in plaas daarvan infanterie- en antitank -vuur van die V Army Corps van die Duitse 9de leër raakgeloop, ondersteun deur Luftwaffe lugaanvalle.  Teen die nag van 25 Junie is die Sowjet -teenaanval verslaan en is die bevelvoerder van die 6de Kavaleriekorps gevange geneem. Dieselfde nag beveel Pavlov al die oorblyfsels van die Wesfront om na Slonim na Minsk terug te trek.  Daaropvolgende teenaanvalle om tyd te koop vir die onttrekking is teen die Duitse magte geloods, maar almal het misluk.  Op 27 Junie het die 2de en 3de Panzer -groepe naby Minsk vergader en die stad die volgende dag verower en die omsingeling van byna die hele Westelike Front in twee sakke voltooi: een rondom Białystok en 'n ander wes van Minsk.  Die Duitsers het die Sowjetse 3de en 10de leër vernietig terwyl hulle die 4de, 11de en 13de leër ernstige verliese berokken het, en na berig word, het hulle 324,000 Sowjet -troepe, 3300 tenks, 1800 artilleriestukke ingeneem.  
'N Sowjet -opdrag is op 29 Junie uitgereik om die massiewe paniek onder die burgerlikes en die weermagpersoneel te bestry. Die bevel het vinnige, ernstige maatreëls bepaal teen iemand wat paniek aanwakker of lafhartig is. Die NKVD het saam met kommissarisse en militêre bevelvoerders gewerk om moontlike onttrekkingsroetes van soldate wat sonder militêre magtiging terugtrek, te soek. Doelgerigte algemene howe is ingestel om te gaan met burgerlikes wat gerugte en militêre woestyne versprei.  Op 30 Junie onthef Stalin Pavlov van sy bevel en probeer hom op 22 Julie saam met baie personeellede teregstel op aanklagte van 'lafhartigheid' en 'kriminele onbevoegdheid'.  
Op 29 Junie het Hitler, deur die opperbevelhebber van die Duitse leër Walther von Brauchitsch, die bevelvoerder van die Army Group Center Fedor von Bock opdrag gegee om die vordering van sy pansers te stop totdat die infanterieformasies wat die sakke likwideer, inhaal.  Maar die bevelvoerder van die 2de Panzergroep Heinz Guderian, met die stilswyende steun van Fedor von Bock en die hoof van OKH Franz Halder, ignoreer die opdrag en val ooswaarts aan in die rigting van Bobruisk, al meld hy die opmars as 'n verkenning in krag. Hy het ook op 30 Junie persoonlik 'n luginspeksie van die Minsk-Białystok-sak gedoen en tot die gevolgtrekking gekom dat sy pansergroep nie nodig was om dit te bevat nie, aangesien Hermann Hoth se 3de Panzer Group reeds in die Minsk-sak betrokke was.  Op dieselfde dag het sommige van die infanteriekorps van die 9de en 4de leër, wat die Białystok -sak voldoende gelikwideer het, hul opmars na die ooste hervat om die panzergroepe in te haal.  Op 1 Julie het Fedor von Bock die pansergroepe beveel om die oggend van 3 Julie hul volle offensief ooswaarts te hervat. Maar Brauchitsch, wat Hitler se opdrag handhaaf, en Halder, wat onwillig daarmee saamgaan, het Bock se bevel gekant. Bock dring egter aan op die bevel deur te verklaar dat dit onverantwoordelik sou wees om bevele wat reeds uitgereik is, terug te keer. Die pansergroepe hervat hul offensief op 2 Julie voordat die infanterieformasies voldoende ingehaal het. 
Noordwes -Rusland Redigeer
Tydens Duits-Finse onderhandelinge het Finland geëis om neutraal te bly, tensy die Sowjetunie hulle eers aanval. Duitsland het dus probeer om die Sowjetunie uit te lok tot 'n aanval op Finland. Nadat Duitsland Barbarossa op 22 Junie gelanseer het, het Duitse vliegtuie Finse lugbasisse gebruik om Sowjet -posisies aan te val. Dieselfde dag begin die Duitsers Operasie Rentier en beset die Petsamo-provinsie aan die Fins-Sowjet-grens. Terselfdertyd het Finland die neutrale Åland -eilande herremilitiseer. Ondanks hierdie optrede het die Finse regering via diplomatieke kanale aangedring dat hulle 'n neutrale party sou bly, maar die Sowjet -leierskap het Finland al as 'n bondgenoot van Duitsland beskou. Daarna het die Sowjette op 25 Junie 'n massiewe bomaanval geloods teen al die groot Finse stede en industriële sentrums, waaronder Helsinki, Turku en Lahti. Tydens 'n nagsitting op dieselfde dag het die Finse parlement besluit om oorlog te voer teen die Sowjetunie.  
Finland is in twee operasionele gebiede verdeel. Noord -Finland was die opvoeringsgebied vir Army Norway. Die doel daarvan was om 'n tweeledige knypbeweging op die strategiese hawe van Murmansk, genaamd Operation Silver Fox, uit te voer. Suid -Finland was nog steeds onder die verantwoordelikheid van die Finse leër. Die doel van die Finse magte was aanvanklik om die Finse Karelië by die Ladogameer sowel as die Karelse Isthmus, wat Finland se tweede grootste stad Viipuri insluit, te herower.  
Op 2 Julie en gedurende die volgende ses dae het 'n reënbui wat tipies was van Wit -Russiese somers, die vordering van die panzers van die Army Group Center vertraag, en die Sowjet -verdediging het verstewig.  Die vertragings het die Sowjette tyd gegee om 'n massiewe teenaanval teen die Army Group Center te reël. Die uiteindelike doel van die weermaggroep was Smolensk, wat die pad na Moskou beveel het. Teenoor die Duitsers was 'n ou Sowjet -verdedigingslinie wat deur ses leërs gehou is. Op 6 Julie het die Sowjette 'n massiewe teenaanval geloods met behulp van die V en VII Gemeganiseerde Korps van die 20ste Leër,  wat in botsing was met die Duitse 39ste en 47ste Panzer Corps in 'n geveg waar die Rooi Leër 832 tenks van die 2 000 verloor het werksaam tydens vyf dae van hewige gevegte.  Die Duitsers het hierdie teenaanval grootliks te danke aan die toevallige teenwoordigheid van die Luftwaffe se enigste eskader van tenkvliegtuie.  Die 2de Panzergroep het die Dnieperrivier oorgesteek en vanuit die suide op Smolensk toegesluit, terwyl die 3de Panzergroep, nadat hulle die Sowjet -teenaanval verslaan het, Smolensk uit die noorde gesluit het. Tussen hul knypers was drie Sowjet -leërs. Die 29ste gemotoriseerde afdeling het Smolensk op 16 Julie ingeneem, maar daar was 'n gaping tussen die Army Group Center. Op 18 Julie het die pansergroepe binne tien kilometer (6,2 myl) gekom om die gaping te sluit, maar die lokval het eers 5 Augustus toegemaak, toe meer as 300 000 soldate van die Rooi Leër gevange geneem is en 3 205 Sowjet -tenks vernietig is. 'N Groot aantal soldate van die Rooi Leër het ontsnap om tussen die Duitsers en Moskou te staan ​​terwyl weerstand voortduur. 
Vier weke na die veldtog besef die Duitsers dat hulle die Sowjet -sterkte onderskat het.  Die Duitse troepe het hul aanvanklike voorraad gebruik, en generaal Bock het vinnig tot die gevolgtrekking gekom dat die Rooi Leër nie net sterk opposisie gebied het nie, maar dat die Duitse probleme ook te wyte was aan die logistieke probleme met versterkings en voorsienings.  Bedrywighede is nou vertraag om voorsiening te maak vir hervoorsiening, maar die vertraging moet gebruik word om die strategie aan te pas by die nuwe situasie.  Hitler het intussen die vertroue in die omsingelingsgevegte verloor namate 'n groot aantal Sowjet -soldate aan die knypers ontsnap het.  Hy het nou geglo dat hy die Sowjet -staat met ekonomiese middele kon verslaan en hulle die industriële kapasiteit sou ontneem om die oorlog voort te sit. Dit beteken die beslaglegging op die industriële sentrum van Kharkov, die Donbas en die olievelde van die Kaukasus in die suide en die vinnige verowering van Leningrad, 'n belangrike sentrum van militêre produksie, in die noorde. 
Die hoof van die OKH, generaal Franz Halder, Fedor von Bock, die bevelvoerder van die Army Group Center, en byna al die Duitse generaals wat by Operasie Barbarossa betrokke was, het ten sterkste gepleit dat die strewe na Moskou voortgesit moet word.   Behalwe die sielkundige belangrikheid van die verowering van die Sowjet -hoofstad, het die generaals daarop gewys dat Moskou 'n belangrike sentrum vir wapenproduksie was, die middelpunt van die Sowjet -kommunikasiestelsel en 'n belangrike vervoersknooppunt. Volgens intelligensieverslae is die grootste deel van die Rooi Leër naby Semyon Timoshenko naby Moskou ontplooi vir die verdediging van die hoofstad.  Panzer -bevelvoerder Heinz Guderian is deur Bock en Halder na Hitler gestuur om hul saak te argumenteer vir die voortsetting van die aanval op Moskou, maar Hitler het 'n bevel deur Guderian uitgevaardig (omseil Bock en Halder) om die tenks van die Army Group Center na die noorde en suide te stuur tydelik die rit na Moskou gestaak.  Oortuig deur Hitler se argument, keer Guderian terug na sy bevelvoerders as 'n bekeerling van die Führer -plan, wat hom hul minagting besorg het. 
Noord -Finland Redigeer
Op 29 Junie het Duitsland sy poging aangewend om Murmansk in 'n knypaanval te vang. Die noordelike tang, uitgevoer deur Mountain Corps Norway, het Murmansk direk genader deur die grens by Petsamo oor te steek. Na die beveiliging van die nek van die Rybachy-skiereiland en die opklim na die Litsa-rivier, is die Duitse opmars egter teen die middel van Julie gestuit deur swaar weerstand van die 14de Sowjet-leër. Opnuut aanvalle het niks tot gevolg gehad nie, en hierdie front het 'n dooiepunt geword vir die res van Barbarossa.  
Die tweede knyptangaanval het op 1 Julie begin met die Duitse XXXVI -korps en die Finse III -korps wat die Salla -streek vir Finland sou herower en dan ooswaarts kon voortgaan om die spoor van Murmansk naby Kandalaksha te sny. Die Duitse eenhede het baie probleme ondervind met die Arktiese toestande. Na hewige gevegte is Salla op 8 Julie geneem. Om die momentum te behou, het die Duits-Finse magte ooswaarts gevorder totdat hulle deur die Sowjet-weerstand by die stad Kayraly gestop is. Verder suid het die Finse III Corps 'n onafhanklike poging aangewend om die Murmansk -spoorlyn deur die Arktiese terrein te bereik. Teen slegs een afdeling van die 7de Sowjet -leër kon dit vinnig vorder. Op 7 Augustus het dit Kestenga verower terwyl dit die buitewyke van Ukhta bereik het. Groot versterkings van die Rooi Leër het toe verdere winste op beide fronte verhoed, en die Duits-Finse mag moes in die verdediging ingaan.  
Die Finse plan in die suide in Karelië was om so vinnig as moontlik na die Ladogameer te vorder en die Sowjet -magte in die helfte te sny. Dan sou die Finse gebiede oos van die Ladogameer herwin word voordat die opmars langs die Kareliese landengte, insluitend die herowering van Viipuri, begin het. Die Finse aanval is op 10 Julie geloods. Die Army of Karelia het 'n numeriese voordeel teenoor die Sowjet -verdedigers van die 7de Army en die 23ste Army, sodat dit vinnig kon vorder. Die belangrike padkruising by Loimola is op 14 Julie vasgelê. Teen 16 Julie bereik die eerste Finse eenhede die Ladogameer by Koirinoja, wat die doel bereik het om die Sowjetmagte te verdeel. Gedurende die res van Julie het die leër van Karelië verder suidoos na Karelië gevorder en tot stilstand gekom by die voormalige Fins-Sowjet-grens by Mansila.  
Aangesien die Sowjet -magte in die helfte gesny is, kan die aanval op die Karelse Isthmus begin. Die Finse weermag het probeer om groot Sowjet -formasies by Sortavala en Hiitola te omsingel deur na die westelike oewer van die Ladogameer te vorder. Middel Augustus het die omsingeling geslaag en beide dorpe is ingeneem, maar baie Sowjet-formasies kon oor die see ontruim. Verder wes is die aanval op Viipuri geloods. Toe die Sowjet -weerstand breek, kon die Finne Viipuri omsingel deur na die Vuoksirivier te vorder. Die stad self is op 30 Augustus ingeneem, tesame met 'n breë vooruitgang op die res van die Kareliese landengte. Begin September het Finland sy grense voor die Winteroorlog herstel.  
Aanstootlik teenoor sentraal -Rusland Edit
Teen die middel van Julie het die Duitse magte binne 'n paar kilometer van Kiev onder die Pripyat-moerasse gevorder. Die 1ste Panzergroep het daarna suid gegaan, terwyl die 17de leër oos geslaan en drie Sowjet -leërs naby Uman vasgekeer het.  Toe die Duitsers die sak uitskakel, draai die tenks noordwaarts en steek die Dnjepr oor. Intussen het die 2de Panzer Group, afgelei van die Army Group Center, die rivier Desna oorgesteek met die 2de Army op sy regterflank. Die twee geweerleërs het nou vier Sowjet -leërs en dele van twee ander vasgekeer. 
Teen Augustus, namate die diensbaarheid en die hoeveelheid voorraad van die Luftwaffe geleidelik afgeneem het weens gevegte, het die vraag na lugsteun net toegeneem namate die VVS herstel het. Die Luftwaffe sukkel om die plaaslike lug superioriteit te handhaaf.  Met die aanvang van slegte weer in Oktober, is die Luftwaffe by verskeie geleenthede gedwing om byna alle lugoperasies te stop. Die VVS het, hoewel hulle met dieselfde weerprobleme te kampe gehad het, 'n duidelike voordeel te danke aan die vooroorlogse ervaring met vlieg in koue weer, en die feit dat hulle vanaf ongeskonde lugbase en lughawens werk.  Teen Desember pas die VVS by die Luftwaffe en dring selfs daarop aan om lug superioriteit op die slagvelde te behaal. 
Vir die laaste aanval op Leningrad is die 4de Panzer -groep versterk deur tenks van die Army Group Center. Op 8 Augustus breek die Panzers deur die Sowjet -verdediging. Einde Augustus het die 4de Panzer -groep binne 48 kilometer (30 myl) van Leningrad binnegedring. Die Finne [s] het aan beide kante van die Ladogameer suidoos gestoot om die ou Fins-Sowjet-grens te bereik. 
Die Duitsers val Leningrad in Augustus 1941 in die daaropvolgende drie "swart maande" van 1941 aan, 400 000 inwoners van die stad werk aan die vesting van die stad terwyl die geveg voortgaan, terwyl 160,000 ander by die Rooi Leër aansluit. Nêrens was die Sowjet nie in massa lewée gees sterker om die Duitsers te weerstaan ​​as in Leningrad, waar reserwe troepe en pas geïmproviseer is Narodnoe Opolcheniye eenhede, bestaande uit werkersbataljons en selfs skoolseunformasies, het by die grawe van slote aangesluit terwyl hulle voorberei het om die stad te verdedig.  Op 7 September het die Duitse 20ste gemotoriseerde afdeling beslag gelê op Shlisselburg en alle landroetes na Leningrad afgesny. Die Duitsers het die spoorweë na Moskou afgesny en die spoorlyn na Moermansk gevang met Finse hulp om die begin van 'n beleg wat vir meer as twee jaar sou duur, te begin.  
Op hierdie stadium beveel Hitler die finale vernietiging van Leningrad sonder om gevangenes te neem, en op 9 September begin die weermaggroep Noord met die laaste stoot. Binne tien dae het dit binne 11 kilometer (6,8 myl) van die stad gevorder.  Die stoot oor die laaste 10 km was egter baie stadig en ongevalle het toegeneem. Hitler, wat nou uit geduld was, het beveel dat Leningrad nie bestorm moet word nie, maar eerder onderdanig moet word. Op hierdie manier het die OKH op 22 September 1941 richtlijn nr. La 1601/41 uitgevaardig, wat Hitler se planne beantwoord.  Ontneem van sy Panzer -magte, het die Army Group Center staties gebly en was hy onderworpe aan talle Sowjet -teenaanvalle, veral die Yelnya -offensief, waarin die Duitsers hul eerste groot taktiese nederlaag gely het sedert hul inval begin het. Hierdie oorwinning van die Rooi Leër het ook 'n belangrike hupstoot te gee aan die Sowjet -moraal.  Hierdie aanvalle het Hitler aangespoor om sy aandag terug te vestig op die Army Group Center en sy ry op Moskou. Die Duitsers het die 3de en 4de Panzer Armies beveel om hul beleg van Leningrad af te breek en Army Group Center te ondersteun in sy aanval op Moskou.  
Voordat 'n aanval op Moskou kon begin, moes operasies in Kiev afgehandel word. Die helfte van die Army Group Center het in die agterkant van die posisie in Kiev na die suide geswaai, terwyl Army Group South van die Dnjepr -brughoof na die noorde beweeg het.  Die omsingeling van Sowjet -magte in Kiev is op 16 September bereik. 'N Slag het gevolg waarin die Sowjets met tenks, artillerie en lugbombardeer gehamer is. Na tien dae van wrede gevegte het die Duitsers beweer dat 665,000 Sowjet -soldate gevange geneem is, hoewel die werklike syfer waarskynlik ongeveer 220,000 gevangenes is.  Sowjet -verliese was 452.720 man, 3.867 artilleriestukke en mortiere uit 43 afdelings van die 5de, 21ste, 26ste en 37ste Sowjetleër.  Ondanks die uitputting en verliese wat sommige Duitse eenhede (meer as 75 persent van hul manne) in die gesig gestaar het weens die intense gevegte, het die massiewe nederlaag van die Sowjets by Kiev en die verliese van die Rooi Leër tydens die eerste drie maande van die aanval bygedra tot die Duitse aanname dat Operasie Typhoon (die aanval op Moskou) steeds kan slaag. 
See van Azov Wysig
Nadat die operasies in Kiev suksesvol afgehandel is, het Army Group South oos en suid gevorder om die industriële Donbas -streek en die Krim te verower. Die Sowjet -suidelike front het op 26 September 'n aanval geloods met twee leërs aan die noordelike oewer van die See van Azov teen elemente van die Duitse 11de leër, wat tegelykertyd na die Krim gevorder het. Op 1 Oktober het die 1ste Panzer -leër onder Ewald von Kleist suidwaarts gevee om die twee aanvallende Sowjet -leërs te omsingel. Teen 7 Oktober is die Sowjetse 9de en 18de leërs geïsoleer en vier dae later is hulle vernietig. Die Sowjet -nederlaag was in totaal 106,332 mans wat gevange geneem is, 212 tenks vernietig of alleen in die sak gevang is, asook 766 artilleriestukke van alle soorte.  Die dood of gevang van twee derdes van alle troepe aan die suidelike front in vier dae het die linkerflank van die front losgemaak, sodat die Duitsers Kharkov op 24 Oktober kon verower. Kleist se eerste Panzer Army het dieselfde maand die Donbas -streek ingeneem. 
Sentraal- en Noord -Finland Wysig
In Sentraal-Finland is die Duits-Finse voorskot op die Murmansk-spoorlyn in Kayraly hervat. 'N Groot omsingeling uit die noorde en suide het die verdedigende Sowjetkorps vasgekeer en XXXVI -korps toegelaat om verder na die ooste te vorder.  Begin September bereik dit die ou versterkings van die Sowjet-grens van 1939. Op 6 September is die eerste verdedigingslyn by die Voyta -rivier verbreek, maar verdere aanvalle teen die hooflyn by die Vermanrivier het misluk.  Met Army Norway wat sy hoofpoging verder suid oorgeskakel het, het die front in hierdie sektor gestamp. Verder suid het die Finse III Corps op 30 Oktober 'n nuwe offensief in die rigting van die Murmansk -spoorweg geloods, versterk deur nuwe versterkings van Army Norway. Teen Sowjet -weerstand kon dit binne 30 km (19 myl) van die spoorlyn kom, toe die Finse hoëkommando op 17 November beveel dat alle offensiewe operasies in die sektor stopgesit moet word. Die Verenigde State van Amerika het diplomatieke druk op Finland uitgeoefen om nie die geallieerde hulpvervoer na die Sowjetunie te ontwrig nie, wat veroorsaak het dat die Finse regering die voorskot op die Murmansk -spoorweg stopgesit het. Met die Finse weiering om verdere offensiewe operasies uit te voer en die Duitse onvermoë om dit alleen te doen, het die Duits-Finse poging in Sentraal- en Noord-Finland tot 'n einde gekom.  
Duitsland het Finland onder druk geplaas om sy offensiewe aktiwiteite in Karelië te vergroot om die Duitsers te help met hul operasie in Leningrad. Finse aanvalle op Leningrad self bly beperk. Finland het sy opmars net voor Leningrad gestaak en was nie van plan om die stad aan te val nie. Die situasie was anders in Oos -Karelië. Die Finse regering het ingestem om sy offensief weer in die Sowjet -Karelië te begin om die Onegameer en die Svirrivier te bereik. Op 4 September is hierdie nuwe rit op 'n breë front bekendgestel. Al was dit versterk deur vars reservetroepe, het groot verliese elders aan die voorkant beteken dat die Sowjet -verdedigers van die 7de leër nie die Finse opmars kon weerstaan ​​nie. Olonets is op 5 September geneem. Op 7 September het Finse voorseenhede die Svirrivier bereik.  Petrozavodsk, die hoofstad van die Karelo-Finse SSR, het op 1 Oktober geval. Van daar af het die weermag van Karelië noordwaarts langs die oewer van die Onegameer beweeg om die oorblywende gebied wes van die Onegameer te beveilig, terwyl dit terselfdertyd 'n verdedigingsposisie langs die Svirrivier gevestig het. Met die aanvang van die winter, het hulle in die daaropvolgende weke nietemin stadig vorder. Medvezhyegorsk is op 5 Desember gevange geneem en Povenets val die volgende dag. Op 7 Desember het Finland 'n einde gemaak aan alle aanvallende operasies, met die verdediging.  
Na Kiev was die Rooi Leër nie meer in die getal as die Duitsers nie en was daar nie meer opgeleide reserwes beskikbaar nie. Om Moskou te verdedig, kon Stalin 800,000 man in 83 afdelings oprig, maar nie meer as 25 afdelings was ten volle effektief nie. Operasie Typhoon, die rit na Moskou, het op 30 September 1941 begin.   Voor die Army Group Center was 'n reeks uitgebreide verdedigingslinies, die eerste op Vyazma en die tweede op Mozhaysk.  Russiese kleinboere begin vlug voor die oprukkende Duitse eenhede, verbrand hul geoesde oeste, jaag hul vee weg en vernietig geboue in hul dorpe as deel van 'n verskroeide aarde-beleid wat bedoel was om die Nazi-oorlogsmasjien van benodigde voorrade en voedsel te ontken . 
Die eerste slag het die Sowjets heeltemal verras toe die 2de Panzergroep, terugkeer uit die suide, Oryol, net 121 km (75 myl) suid van die eerste hoofverdedigingslyn van die Sowjet, geneem het.  Drie dae later het die Panzers na Bryansk gestoot, terwyl die 2de leër vanuit die weste aangeval het.  Die Sowjetse 3de en 13de leër was nou omsingel. In die noorde val die 3de en 4de Panzer -leërs op Vyazma en val die 19de, 20ste, 24ste en 32ste leër vas.  Moskou se eerste verdedigingslinie was verpletter. Die sak het uiteindelik meer as 500 000 Sowjet -gevangenes opgelewer, wat die telling sedert die begin van die inval op drie miljoen te staan ​​bring. Die Sowjette het nou slegs 90 000 man en 150 tenks oor vir die verdediging van Moskou. 
Die Duitse regering voorspel nou in die openbaar die dreigende gevangenskap van Moskou en oortuig buitelandse korrespondente van 'n dreigende Sowjet -ineenstorting.  Op 13 Oktober dring die 3de Panzer Group tot binne 140 km (87 myl) van die hoofstad deur.  Krygswet is in Moskou verklaar. Byna vanaf die begin van Operasie Typhoon het die weer egter versleg. Temperature het gedaal terwyl daar steeds reënval was. Dit het die onverharde padnetwerk in modder verander en die Duitse opmars in Moskou vertraag.  Bykomende sneeu val, gevolg deur meer reën, wat 'n kleinerige modder skep wat Duitse tenks moeilik kon deurkruis, terwyl die Sowjet T-34, met sy breër loopvlak, beter geskik was om te navigeer.  Terselfdertyd versleg die aanbodsituasie vir die Duitsers vinnig.  Op 31 Oktober beveel die Duitse leër se hoë bevel om operasie Typhoon te stop terwyl die leërs gereorganiseer word. Die pouse het aan die Sowjetunie, veel beter voorsien, tyd gegee om hul standpunte te konsolideer en formasies van nuut geaktiveerde reserviste te organiseer.  In net meer as 'n maand het die Sowjets elf nuwe leërs georganiseer wat 30 afdelings Siberiese troepe insluit. Hulle is uit die Sowjet -Verre Ooste bevry nadat Sowjet -intelligensie Stalin verseker het dat daar nie meer 'n bedreiging van die Japannese bestaan ​​nie.  Gedurende Oktober en November 1941 het meer as 1 000 tenks en 1 000 vliegtuie saam met die Siberiese magte aangekom om die stad te verdedig. 
Met die verharding van die grond as gevolg van die koue weer, hervat die Duitsers die aanval op Moskou op 15 November.  Alhoewel die troepe self nou weer kon vorder, was daar geen verbetering in die aanbodsituasie nie. Teenoor die Duitsers was die 5de, 16de, 30ste, 43ste, 49ste en 50ste Sowjetleërs. Die Duitsers was van plan om die 3de en 4de Panzer -leërs oor die Moskou -kanaal te skuif en Moskou uit die noordooste te omhul. Die 2de Panzer -groep sou Tula aanval en dan Moskou uit die suide sluit.  Terwyl die Sowjette op hul flanke reageer, sou die 4de leër die sentrum aanval. In twee weke se gevegte, sonder voldoende brandstof en ammunisie, kruip die Duitsers stadig na Moskou. In die suide word die 2de Panzer Group geblokkeer. Op 22 November val die Sowjet -Siberiese eenhede, aangevul deur die 49ste en 50ste Sowjetleërs, die 2de Panzergroep aan en lê die Duitsers 'n nederlaag. Die 4de Panzer -groep het die Sowjet -16de leër egter teruggedruk en daarin geslaag om die Moskou -kanaal oor te steek in 'n poging om Moskou te omsingel. 
Op 2 Desember het 'n deel van die 258ste Infanteriedivisie tot binne 24 km (15 myl) van Moskou gevorder. Hulle was so naby dat Duitse offisiere beweer het dat hulle die torings van die Kremlin kon sien,  maar toe het die eerste sneeustorms begin.  'n Verkenningsbataljon het daarin geslaag om die stad Khimki te bereik, slegs ongeveer 8 km (5,0 myl) van die Sowjet -hoofstad. Dit het die brug oor die Moskou-Volga-kanaal sowel as die treinstasie verower, wat die oostelikste opmars van die Duitse magte was.  Ten spyte van die vordering wat gemaak is, was die Wehrmacht nie toegerus vir sulke ernstige winteroorlogsvoering nie.  Die Sowjet -leër was beter aangepas vir gevegte in wintertoestande, maar het 'n tekort aan produksie van winterklere ondervind. Die Duitse magte het slegter gevaar, met diep sneeu wat toerusting en mobiliteit verder belemmer het.   Weerstoestande het die Luftwaffe grotendeels gegrond, wat grootskaalse lugoperasies verhinder het.  Nuutgeskepte Sowjet -eenhede naby Moskou het nou meer as 500 000 man getel, en op 5 Desember het hulle 'n massiewe teenaanval as deel van die Sowjet -winter -teenoffensief geloods. Die offensief het op 7 Januarie 1942 gestop nadat die Duitse leërs 100–250 km (62–155 myl) van Moskou teruggedruk het.  Die Wehrmacht het die Slag om Moskou verloor, en die inval het die Duitse leër meer as 830,000 man gekos. 
Met die mislukking van die Slag van Moskou, moes alle Duitse planne vir 'n vinnige nederlaag van die Sowjetunie hersien word. Die Sowjet-teenaanvalle in Desember 1941 het swaar ongevalle aan beide kante veroorsaak, maar uiteindelik die Duitse bedreiging vir Moskou uitgeskakel.   In 'n poging om sake te verduidelik, het Hitler richtlijn N. 39 uitgevaardig, wat die vroeë aanvang van die winter en die erge koue as die rede vir die Duitse mislukking noem,  terwyl die hoofrede die Duitse militêre onvoorbereidheid was so 'n reuse -onderneming.  Op 22 Junie 1941 het die Wehrmacht as geheel 209 afdelings tot sy beskikking gehad, waarvan 163 aanvallend bekwaam was. Op 31 Maart 1942, minder as een jaar na die inval van die Sowjetunie, is die Wehrmacht tot 58 offensief bekwame afdelings gereduseer.  Die hardnekkigheid en vermoë van die Rooi Leër om teenaanvalle effektief te maak, het die Duitsers net so verras as hul eie aanvanklike aanval op die Sowjets. Deur die suksesvolle verdediging en in 'n poging om die Duitsers na te volg, wou Stalin sy eie teenoffensief begin, nie net teen die Duitse magte rondom Moskou nie, maar teen hul leërs in die noorde en suide.  Woede oor die mislukte Duitse offensiewe het veroorsaak dat Hitler veldmaarskalk Walther von Brauchitsch van bevel onthef het en in sy plek het Hitler op 19 Desember 1941 persoonlike beheer van die Duitse leër oorgeneem. 
Die Sowjetunie het swaar gely onder die konflik, groot gebiede verloor en groot verliese aan mense en materiaal. Die Rooi Leër was egter in staat om die Duitse offensiewe teë te werk, veral omdat die Duitsers onvervangbare tekorte aan mannekrag, wapens, voorraad en brandstof begin ondervind het.  Ondanks die vinnige verskuiwing van die produksie van die Rooi Leër se wapenrusting oos van die Oeral en 'n dramatiese toename in produksie in 1942, veral wapens, nuwe vliegtuigtipes en artillerie, kon die Wehrmacht in Julie 1942 nog 'n grootskaalse offensief onderneem, hoewel op 'n baie verminderde front as die vorige somer. Hitler, nadat hy besef het dat Duitsland se olietoevoer 'ernstig uitgeput' was,  het ten doel gehad om die olievelde van Bakoe in 'n offensiewe, kodenaam Case Blue vas te lê.  Weereens het die Duitsers vinnig groot gebiede van die Sowjet -gebied oorskry, maar hulle kon nie hul uiteindelike doelwitte bereik nie na die nederlaag in die Slag van Stalingrad in Februarie 1943. 
Teen 1943 was die produksie van die Sowjet -bewapening ten volle operasioneel en het die Duitse oorlogsekonomie toenemend geproduseer.  Die laaste groot Duitse offensief in die Oostelike teater van die Tweede Wêreldoorlog het gedurende Julie - Augustus 1943 plaasgevind met die bekendstelling van Operasie Zitadelle, 'n aanval op die Koersk -opvallende.  Ongeveer een miljoen Duitse troepe het 'n Sowjetmag van meer as 2,5 miljoen sterk gekonfronteer. Die Sowjette het die oorhand gekry. Na die nederlaag van Operasie Zitadelle, het die Sowjets teen-offensiewe geloods met ses miljoen mans langs 'n front van 2 400 kilometer in die rigting van die Dnjepr-rivier terwyl hulle die Duitsers weswaarts dryf.  Deur toenemend ambisieuse en takties gesofistikeerde offensiewe te gebruik, saam met operasionele verbeterings in geheimhouding en misleiding, kon die Rooi Leër uiteindelik 'n groot deel van die gebied wat die Duitsers voorheen in die somer van 1944 beset het, bevry.  Die vernietiging van die Army Group Center, die uitkoms van operasie Bagration, was 'n beslissende sukses. Bykomende Sowjet -offensiewe teen die Duitse weermaggroepe Noord en Suid in die herfs van 1944 het die Duitse oorlogsmasjien teruggetrek.  Teen Januarie 1945 was die Sowjet -militêre mag op die Duitse hoofstad Berlyn gerig.  Die oorlog eindig met die totale nederlaag en kapitulasie van Nazi -Duitsland in Mei 1945. 
Alhoewel die Sowjetunie nie die Geneefse Konvensie onderteken het nie, het Duitsland die verdrag onderteken en was dit dus verplig om Sowjet -krygsgevangenes menslike behandeling aan te bied volgens die bepalings daarvan (soos gewoonlik met ander Geallieerde krygsgevangenes).  Volgens die Sowjette het hulle nie die Geneefse konvensies in 1929 onderteken nie weens artikel 9, wat, deur rasseskeiding van krygsgevangenes in verskillende kampe, die Sowjet -grondwet oortree het.  Artikel 82 van die konvensie het bepaal dat "As een van die strydlustiges nie tydens die oorlog 'n party by die konvensie is nie, sal die bepalings daarvan steeds van krag bly tussen die strydlustige partye."  Ondanks sulke mandate het Hitler gevra dat die stryd teen die Sowjetunie 'n 'stryd om bestaan' is en beklemtoon dat die Russiese leërs 'vernietig' moet word, 'n ingesteldheid wat bygedra het tot oorlogsmisdade teen Sowjet -krygsgevangenes.  In 'n memorandum van 16 Julie 1941, wat deur Martin Bormann opgeteken is, word Hitler aangehaal: "Die reuse [besette] gebied moet natuurlik so vinnig as moontlik pasgemaak word, dit sal ten beste gebeur as iemand wat net snaaks lyk, geskiet moet word".   Gemaklik vir die Nazi's speel die feit dat die Sowjets nie die konvensie kon onderteken nie, omdat hulle hul gedrag daarvolgens regverdig. Selfs as die Sowjette onderteken het, is dit hoogs onwaarskynlik dat dit die Nazi's se volksmoordbeleid teenoor vegters, burgerlikes en krygsgevangenes sou stopgesit het. 
Voor die oorlog het Hitler die berugte kommissaris -bevel uitgereik, waarin gevra is dat alle Sowjet -politieke kommissarisse wat aan die voorkant gevange geneem word, onmiddellik sonder verhoor geskiet word.  Duitse soldate het saam met lede van die SS-Einsatzgruppen, soms onwillig, beweer dat dit "militêre noodsaaklikheid" is.   Aan die vooraand van die inval is Duitse soldate meegedeel dat hul geveg "genadelose en kragtige maatreëls vereis teen Bolsjewistiese aanhitsers, guerrillas, saboteurs, Jode en die volledige uitskakeling van alle aktiewe en passiewe verset". Kollektiewe straf is toegestaan ​​teen partydige aanvalle as 'n oortreder nie vinnig geïdentifiseer kon word nie, en brandende dorpe en massa -teregstellings word as aanvaarbare vergelding beskou.  Alhoewel die meerderheid Duitse soldate hierdie misdade as geregverdig aanvaar het vanweë Nazi -propaganda, wat die Rooi Leër uitgebeeld het as Untermenschen, 'n paar prominente Duitse offisiere het openlik daaroor betoog.  Na raming sterf slegs twee miljoen Sowjet -krygsgevangenes aan hongersnood tydens Barbarossa alleen.  Teen die einde van die oorlog is 58 persent van alle Sowjet -krygsgevangenes in die Duitse gevangenskap dood. 
Georganiseerde misdade teen burgerlikes, insluitend vroue en kinders, is op groot skaal uitgevoer deur die Duitse polisie en militêre magte, sowel as die plaaslike medewerkers.   Onder bevel van die hoofkantoor van die Reich Security, het die Einsatzgruppen moordgroepe het grootskaalse slagtings van Jode en kommuniste in verowerde Sowjetgebiede uitgevoer. Die Holocaust -historikus Raul Hilberg stel die aantal Jode wat vermoor is deur 'mobiele moordoperasies' op 1,400,000.  Die oorspronklike instruksies om "Jode in party- en staatsposisies" dood te maak, is uitgebrei tot "alle manlike Jode van militêre ouderdom" en daarna weer uitgebrei na "alle manlike Jode, ongeag hul ouderdom." Einde Julie vermoor die Duitsers gereeld vroue en kinders.  Op 18 Desember 1941 bespreek Himmler en Hitler die "Joodse vraag", en Himmler neem kennis van die uitslag van die vergadering in sy afspraakboek: "Om as partisane vernietig te word." Volgens Christopher Browning was "die uitwissing van Jode en die oplossing van die sogenaamde 'Joodse vraag' onder die dekmantel van die moord op partisane die ooreengekome konvensie tussen Hitler en Himmler".  In ooreenstemming met die Nazi -beleid teen 'minderwaardige' Asiatiese mense, is die Turkmeens ook vervolg. Volgens 'n naoorlogse verslag deur prins Veli Kajum Khan, is hulle in verskriklike omstandighede in konsentrasiekampe opgesluit, waar diegene wat na bewering "Mongoolse" kenmerke het, daagliks vermoor is. Asiërs is ook geteiken deur die Einsatzgruppen en was die onderwerp van dodelike mediese eksperimente en moord by 'n "patologiese instituut" in Kiev.  Hitler het berigte ontvang van die massamoorde wat deur die Einsatzgruppen wat eers aan die RSHA oorgedra is, waar dit saamgevoeg is in 'n opsomming van die Gestapo -hoof, Heinrich Müller. 
Brandende huise wat vermoedelik partydige vergaderplekke is en waterputte vergiftig, het 'n algemene gebruik geword vir soldate van die Duitse 9de leër. By Kharkov, die vierde grootste stad in die Sowjetunie, is voedsel slegs voorsien aan die klein aantal burgers wat vir die Duitsers gewerk het, terwyl die res bestem was om stadig te verhonger.  Duisende Sowjette is na Duitsland gedeporteer om as slawe -arbeid te begin vanaf 1942. 
Die burgers van Leningrad is onderworpe aan hewige bombardemente en 'n beleg wat 872 dae lank sou duur en meer as 'n miljoen mense van die honger sou laat honger ly, waarvan ongeveer 400 000 kinders jonger as 14 was.    Die Duitser -Die Finse blokkade het toegang tot voedsel, brandstof en grondstowwe afgesluit, en die rantsoene het vir die nie-werkende bevolking 'n laagtepunt van vier onse (vyf dun snye) brood en 'n bietjie waterige sop per dag bereik.  Uitgehongerde Sowjet -burgers het hul huisdiere begin eet, saam met haartonika en vaseline. Sommige desperate burgers het hulself tot kannibalisme geneem. Sowjet -rekords bevat 2 000 mense wat tydens die beleg gearresteer is vir "die gebruik van menslike vleis as voedsel", 886 van hulle gedurende die eerste winter van 1941–42.  Die Wehrmacht was van plan om Leningrad af te sluit, die bevolking uit te honger en dan die stad heeltemal te vernietig. 
Seksuele geweld Redigeer
Verkragting was 'n wydverspreide verskynsel in die Ooste, aangesien Duitse soldate gereeld gewelddadige seksuele dade teen Sowjet -vroue gepleeg het.  Hele eenhede was af en toe betrokke by die misdaad, met meer as een derde van die gevalle wat bendeverkragting was.  Historikus Hannes Heer vertel dat in die wêreld van die oosfront, waar die Duitse weermag Rusland gelykgestel het aan kommunisme, alles 'regverdig' was, sou verkragting nie aangemeld word nie, tensy hele eenhede betrokke was.  In die geval van Joodse vroue is hulle onmiddellik vermoor na aanleiding van seksuele geweld.  Historikus Birgit Beck beklemtoon dat militêre bevele, wat op groot vlakke brutaliteit gemagtig het, in wese die grondslag vernietig het vir enige vervolging van seksuele misdrywe wat deur Duitse soldate in die Ooste gepleeg is.  Sy beweer ook dat die opsporing van sulke gevalle beperk is deur die feit dat seksuele geweld dikwels in die konteks van billets in burgerlike behuising veroorsaak is. 
Operasie Barbarossa was die grootste militêre operasie in die geskiedenis - meer mans, tenks, gewere en vliegtuie is ontplooi as in enige ander offensief.  Die inval het die Oostelike Front oopgemaak, die grootste teater van die oorlog, wat vier jaar lank botsings van ongekende geweld en vernietiging beleef het en 26 miljoen Sowjet -mense doodgemaak het, waaronder ongeveer 8,6 miljoen Rooi leërsoldate.  Meer mense sterf tydens die Tweede Wêreldoorlog tydens die geveg aan die Oosfront as in alle ander gevegte regoor die wêreld.  Die skade aan die ekonomie en die landskap was enorm, want ongeveer 1 710 Sowjet -dorpe en 70 000 dorpe is platgeslaan. 
Operasie Barbarossa en die daaropvolgende Duitse nederlaag het die politieke landskap van Europa verander en dit in Oos- en Westerse blokke verdeel.  Die politieke leemte wat in die oostelike helfte van die kontinent gelaat is, is deur die USSR gevul toe Stalin sy territoriale pryse van 1944–1945 verseker en sy Rooi Leër stewig in Bulgarye, Roemenië, Hongarye, Pole, Tsjeggo -Slowakye en die oostelike helfte geplaas het van Duitsland.  Stalin se vrees vir herlewende Duitse mag en sy wantroue teenoor sy voormalige bondgenote het bygedra tot Sowjet-pan-Slawiese inisiatiewe en 'n daaropvolgende alliansie van Slawiese state.  Geskiedkundiges David Glantz en Jonathan House beweer dat Operasie Barbarossa [u] nie net Stalin beïnvloed het nie, maar ook die daaropvolgende Sowjet -leiers en beweer dat dit hul strategiese denkwyse vir die "volgende vier dekades" gekleur het. As gevolg hiervan het die Sowjette begin met die skepping van ''n uitgebreide stelsel van buffer- en kliëntstate, wat ontwerp is om die Sowjetunie te isoleer van moontlike toekomstige aanvalle'.  As gevolg hiervan het Oos -Europa kommunisties geword in politieke geaardheid, en Wes -Europa het onder die demokratiese invloed van die Verenigde State geval. 
Hedendaagse erkenning Redigeer
Op 19 Junie 2021 het die Duitse kanselier Angela Merkel 'n toespraak gehou vir die Duitse en Russiese mense in 'n video-podcast kort voor die 80ste herdenking van die inval. Merkel noem Hitler se uitroeiingsoorlog (Vernichtungskrieg) vir die Russiese, Oekraïense, Wit -Russiese en Baltiese mense 'n 'rede tot skande' (Anlass für Scham). 
"Ons buig nederig voor die paar oorlewendes van hierdie aggressieoorlog wat vandag nog lewe," het Merkel gesê. "En ons is diep dankbaar dat so baie van hierdie mense met versoening die hand met ons geskud het. Dat hulle gereed was om dit te doen, grens aan 'n wonderwerk na alles wat Duitsers hulle aangedoen het." 
Pearl Harbor: die VSA betree die oorlog
Die Verenigde State het die Tweede Wêreldoorlog betree na die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Vroeg in die oorlog het Japannese magte van die sentrale Stille Oseaan tot by die grens van Indië gewen. Na die groot Amerikaanse vlootoorwinning tydens die Slag van Midway, het Amerikaanse magte egter in toenemende getalle 'n offensiewe strategie genaamd 'eilandhopping' oor die Stille Oseaan aangepak, en die Gemenebest en Amerikaanse magte het die inisiatief op die Asiatiese vasteland aangegryp.
Op 6 Augustus 1945 het 'n enkele Amerikaanse vliegtuig 'n atoombom op die Japanse stad Hiroshima laat val. 'N Tweede atoombom is drie dae later op Nagasaki laat val, en die Japannese het op 2 September 1945 formeel oorgegee aan boord van die slagskip USS Missouri in Tokiobaai.
Operasie Barbarossa - Definisie, opsomming en Tweede Wêreldoorlog - GESKIEDENIS
ALGEMENE REDE VIR INTELLIGENSIE MISLUITING
Alhoewel besonderhede belangrik is om die oorsaak van historiese gebeure toe te skryf (Carr 1961), is dit miskien belangriker om tyd te neem om na te dink oor die probleem van intelligensie -mislukking in die algemeen. Daar is talle bronne wat die algemene redes ontleed het (Laqueur 1985 Lowenthal 2003 BBC 2004) en die hoofoorsake toegeskryf het aan sekere neigings wat inherent is aan die meeste burokrasieë. Die volgende is 'n lys van die oorsake:
VEILIGHEID VAN DIE BUITELAND AS DIE KONTAKKUNDE Koppel
In baie opsigte gaan tuisveiligheid oor die koppeling van die kolletjies, of met ander woorde, oor koördinasie en die saamvoeging van stukkies intelligensie. Soos beide Seidman (1998) en Kettl (2004) uitgewys het, is 'voorwaardelike koördinasie' dat alle ontwykende & quotfilosoof se klip & quot; in regeringswerk. Elke regeringsadministrateur wonder voortdurend of en wanneer die dag sal kom wanneer die 'magiese formule' gevind sal word om die onversoenbare te versoen, mededingende en uiteenlopende belange te harmoniseer, elke gat in die stelsel te stop en die irrasionaliteit van openbare beleid te oorkom. 'N Deel van die aantrekkingskrag agter tuisveiligheid is die opvatting dat almal saamstem oor die harde beleidskeuses wat in die naam van tuisveiligheid gemaak moet word. Dit is die oplossing van die oplossing - verbind die kolletjies, en die probleme sal alles opgelos word.
Dit is net nie so maklik nie. Eerstens wag daar slim terroriste om die kleinste skuiwergat te ontgin. Tweedens, om elke skuiwergat in te sluit, sou stelselbronne waarskynlik oorweldig, 'n groot aantasting van burgerlike vryhede hê en enorme oortydkoste en eise aan eerste -responders plaas. In die derde plek funksioneer burokrasieë eenvoudig nie goed om nuwe maniere om dinge anders te doen op te stel nie, veral as hulle paramilitarisme of 'n militêre model aanneem. Aangesien enige goeie tuisveiligheidsapparaat dit goed sou doen om die lesse te leer van slegte modelle om te volg, laat ons 'n paar standaardhandboekkritieke oor burokrasie en paramilitarisme ondersoek:
Die Duitse sosioloog Max Weber het eers die idee van burokrasie bekendgestel as 'n manier om bestuursmisbruik wat inherent is aan charismatiese modelle van leierskap uit te skakel.Latere skrywers, soos Bennis (1966), het die eienskappe van burokrasie opgesom, en Auten (1985) was een van die eerstes wat die aandag gevestig het op paramilitêre beperkings.
Kenmerke van burokrasie Kenmerke van paramilitarisme
1 - arbeidsverdeling deur funksionele spesialisasie
2 - goed gedefinieerde gesagshiërargie
3 - stelsel van reëls vir regte en pligte van personeel
4 - stelsel van prosedures vir werksituasies
5 - onpersoonlike verhoudings tussen mense
6 - bevordering en keuring volgens bevoegdheid 1 - gesentraliseerde bevelstruktuur
2 - rigiede verskille tussen geledere
3 - militêre terminologie
4 - gereelde gebruik van opdragte en bevele
5 - reëls en dissipline streng toegepas
6 - kreatiwiteit en verandering word nie aangemoedig nie
Funksionele spesialisasie klink goed, en dit is maklik om 'n funksie op te stel via doeltreffende organisasie kaarte, maar dit is moeiliker om dit te spesialiseer. Alle bestuurshandboeke sê dat spesialisering volgens grootte bereik word. Vra maar vir almal wat op die gebied van kuberveiligheid werk, en hulle sal u vertel dat hulle net nie die werk kan doen nie, met 4 of 5 personeellede wat IT -sekuriteit hanteer vir 'n firma van 15 000 mense. Boonop is alle burokrasieë hiërargies, en hiërargiese gesag bepaal kommunikasiekanale. Vertikale, of van bo na onder, kommunikasie word altyd belangriker as horisontale en opwaartse kommunikasie in 'n burokrasie. Dit beteken dat eindelose "pyppype" sal plaasvind waar diegene in die veld (en in die kennis) nooit hul idees kan oordra aan diegene in magsposisies om op te tree nie. Allerhande ander kommunikasieprobleme is inherent, veral met betrekking tot die regte en pligte van personeel Vra maar vir enige menslike hulpbronbeampte. Reëls en prosedures gee burokrasieë hul aspek van formaliteit, maar soms is informaliteit wat u nodig het, veral as u geheime deel of iets in die geheim doen. Onpersoonlikheid is dit wat onder burokratiese omstandighede nie vermy kan word nie, want as u in 'n burokrasie werk, begin u agterkom dat mense kom en gaan (sommige is meer jammer as ander), maar u kyk snags na die gebou as almal weg is , en u begin besef dat u in iets werk wat groter is as die somtotaal van die mense wat daar werk. Hierdie gewaarwording beskryf die gevoel van 'n verwisselbare deel, en dit is bedoel met burokrasie, en het gevolge. Aanstelling en promosie op grond van verdienste of bevoegdheid beteken dat belonings nie veronderstel is om uitgedeel te word op 'n manier wat gebaseer is op vertroudheid, begunstiging of nepotisme nie, maar vra almal wat geslaag is vir promosie omdat 'n familielid van 'n kollega die werk gekry het hoe die smaak voel in hul mond en hoe dit hul persepsie verander. Benewens al hierdie kritiek, sal u dit opmerk burokrasieë is geneig om bevelpersoneel van lynpersoneel en lynpersoneel van die kliënte van die organisasie te isoleer. 'N Tipiese manier om 'n burokrasie te verwar, is om dit 'n onvoorsiene probleem te gee, iets wat nie maklik opgelos kan word of wat nog nooit tevore opgeduik het nie. U sal opmerk dat die probleem in die opdragketting vir leiding en onderrig gelei word, maar die boonste vlakke van die organisasie sal daarop aandring dat die probleem op die laer vlakke opgelos word. Dit lei daartoe dat die probleem op die middelbestuursvlak vertraag word.
So kragtig as wat hierdie kritiek op burokrasie klink, laat ons kyk na 'n paar handboek -kritiek op die militêre model. Gesentraliseerde bevel en rigiede rangverskille is geneig om noukeurige toesig te vergemaklik, soms te nou toesig, wat innovasie versmoor en die vrugte van opleiding oplewer. Militêre terminologie word gebruik (of meer gereeld misbruik) om 'n vegterlike mentaliteit te skep, wat saam met gereelde bevele en bevele, produseer 'n gevoel van vyand om te haat, te vrees en te vernietig. Dit is veral gevaarlik weens die implikasies van burgerlike vryheid. Streng dissipline het baie gevolge, maar sommige van die negatiewe is 'n kode van stilte, 'n ontmoediging van fluitjieblasers en 'n duidelike neiging om op te let vir die kollegas bo en behalwe die kliënte wat u veronderstel is om te beskerm. Ontmoediging van kreatiwiteit is selektief in militaristiese organisasies (maar gesamentlike spesiale operasies kan die uitsondering hierop wees, aangesien dit altyd kreatiwiteit aanmoedig). Niks word ontmoedig as dit die oorsaak van die stryd teen die vyand help nie. Die realiteit is egter dat sommige dinge ontmoedig word as die poging bestaan ​​uit enigiets intellektueel of akademies wat nie 'toegepaste' fokus het nie. As gevolg hiervan sou 'n mens NIE verwag dat tuisveiligheid byvoorbeeld die onderwerp van 'n liberale kunste -nagraadse skoolplan sou wees nie, en dit is jammer. Paramilitarisme ly aan dieselfde soort kommunikasieblokkades en belemmerings as wat burokrasieë ly, behalwe dat besluite nie in die middelbestuur gestrem word nie, dit word op ongeveer 'n dosyn verskillende maniere geïmplementeer, sodat die een hand nie weet wat die ander is nie doen. Militêre organisasies is eintlik ook vol tradisie, hulle aanbid dit. Dit veroorsaak 'n verbintenis tot verouderde werkswyses, en ten slotte het organisasies in militêre styl 'n berugte neiging om talent met posisies en/of poste nie te pas nie. Burokratiese en militêre modelle doen niks om die soort probleme wat Anonymous (2004) byvoorbeeld met die 9/11 mislukking uiteengesit het, te oorkom nie. Ernstige denke behoort waarskynlik gerig te wees op die ontwikkeling van nuwe modelle van interorganisatoriese struktuur en funksie.
PRODUKSIE EN verspreiding van WAARSKUWINGSINTELLIGENSIE
'N Relatief eenvoudige en algemene oplossing vir die probleem van intelligensie-mislukking is die oprigting van onafhanklike intelligensie-entiteite wat gebaseer is op fusie, wat spesialiseer in die vervaardiging en verspreiding van waarskuwingsintelligensie vir tuisveiligheid. Hierdie benadering is nie heeltemal nuut nie, aangesien sommige federale agentskappe soortgelyke entiteite gehad het, en sulke entiteite word gewoonlik a genoem Sentrum teen terrorisme (CTC) of Gesamentlike taakspan van terrorisme (JTTF).
Die CIA se CTC bestaan ​​sedert 1986, maar die FBI het baie langer 'n tegnologie-uitgedaagde JTTF teen terrorisme. Die eerste JTTF het in 1980 in New York begin, met 11 lede van die NYPD en 11 FBI -ondersoekers wat onder 'n memorandum van verstandhouding (MOU) werk dat hulle reageer en proaktief sal wees. Vandag (2005) is daar 16 Joint Terrorism Task Forces landswyd wat wetstoepassing op alle vlakke gebruik en intelligensie -uitreiking uitvoer (ingevolge die Patriot Act -magtiging) wat spesifiek ontwerp is om te sien dat die regterhand weet wat die linkerhand doen. Die JTTF -konsep word algemeen in die wetstoepassingsgemeenskap as 'n goeie idee erken, maar voorstanders van burgerlike vryheid is uiters krities daaroor (vra byvoorbeeld waarom 'n JTTF in 'n klein dorpie of op 'n universiteitskampus werk). Sedert die uitvoerende bevel van 27 Augustus 2004 en bykomende presidensiële opmerkings, het president Bush die CTC -konsep (nie die JTTF -konsep nie) amptelik die belangrikste vennoot van tuisveiligheid gemaak, maar om verskillende politieke redes is die CTC gekoppel aan die mag van 'n NID (nasionale intelligensie -direkteur, of intelligensie -tsaar). Die CIA sal waarskynlik sy top-geheime Bin Laden-eenheid behou, wat 'n soort CTC is. Die departement van binnelandse veiligheid het ook 'n inligtingsanalise en infrastruktuurbeskermingsdirektoraat, of IAIP, wat deur die wet verplig is om tuisdreigemente te ontleed en te integreer om 'kwotasiebare' intelligensie te produseer. "Versmelte" intelligensie sal waarskynlik plaasvind in 'n meer analities-georiënteerde organisasie wat tussen 2003 en 2003 gestig is-die Terroristebedreigingsintegrasie sentrum, of TTIC ('n uitvloeisel van die CIA, wat beteken dat u uit 'n CIA-gebou in die Tyson's Corner-omgewing van Virginia moet werk). Die TTIC -entiteit verseker dat daar inligting gedeel word oor agentskapslyne. Daar is ander verskille, soos volg:
IAIP (Inligtinganalise en infrastruktuurbeskerming) - bestaan ​​uit alle DHS -vermoëns om huidige en toekomstige bedreigings te identifiseer en te evalueer, gekoppel aan kwesbaarhede, met die doel om tydige, uitvoerbare waarskuwing, voorkoming en beskermende aksie te lewer. Die direktoraat verteenwoordig die DHS-deel in die IC (intelligensie-gemeenskap) van agentskappe, en sal hoofsaaklik 'n verbruiker wees van CIA-, NSA- en FBI-intelligensieprodukte, maar sal ook sektorspesifieke advies, waarskuwings, riglyne en beste praktyke uitreik. Personeelgrootte (eindsterkte) is ongeveer 200 ontleders.
CTC - (Sentrum teen terrorisme)-bestaan ​​uit alle antiterrorisme, ontleders van alle bronne wat by die CIA werk en nie aan ander entiteite geleen word nie. Die CIA het duisende ontleders in diens, en alle ontleders van die CIA vervaardig intelligensieprodukte sowel as ondersteuning vir voortgesette bedrywighede, maar die CTC werk 24 uur per dag en is voortdurend besig met operasies wat terroriste voorkom, ontwrig en verslaan. Verskeie tipes navorsing en strategiese dokumente word versprei, en waarskuwingsintelligensie word hoofsaaklik versprei via besonderhede in of van ander agentskappe wat saam met die CTC werk. Personeelgrootte (eindsterkte) van CTC -ontleders word geklassifiseer.
TTIC - (Terreurbedreigingsintegrasie sentrum)-bestaan ​​uit 5 gelyke vennote (CIA, FBI, DHS, DoD, DOS) om inligting oor alle bronne met betrekking tot terrorisme saam te smelt en te ontleed, voer geen eie insamelingsaktiwiteite nie, maar het toegang tot alle intelligensieprodukte, van rou tot klaar, beskikbaar in die Amerikaanse regering. Ontleders van TTIC lewer slegs analise, en hulle speel geen rol in die ondersteuning van terrorismebestrydings nie. TTIC produseer die daaglikse bedreigingsmatriks, die daaglikse situasieverslag en advies oor bedreigings vir die gemeenskap, wat almal voorheen deur die CTC vervaardig is. TTIC hoop om die verspreiding van intelligensieprodukte uit te brei na die & kwetsensitiewe, maar ongeklassifiseerde & quot -vlak met spotkommentare en ander produkte. TTIC is bedoel om oneindige inkopies te bied vir terreurbedreigings, binne en buite. Personeelgrootte (eindsterkte) is ongeveer 300 ontleders.
Vergelyking van die IAIP-, CTC- en TTIC -benadering
Die IAIP -benadering is bedoel om te voorsien uitvoerbare intelligensie, wat 'n militêre intelligensie -term is vir 'n akkurate en tydige beoordeling van die postuur, of aanduidings, van 'n vyand wat hul voorbereidings op vyandighede of geveg weerspieël. 'N Bekende militêre voorskrif hou in dat intelligensie nie die voornemens van 'n teëstander moet skat nie, maar slegs hul vermoëns (Grabo 2002). Uitvoerbare intelligensie is intelligensie wat geskik is vir gebruik, en 'n nuttige analogie is strafreg. Met hierdie analogie, dink u aan 'kwoteerbaar' as die bewysstandaarde wat nodig is om regstappe te ondersteun. Toepaslike intelligensie is egter anders as strafreg in die sin dat 'n mens nie hoef te wag totdat die laaste stuk van die legkaart op sy plek is nie. Dit is uiters gevaarlik om 'handelbare intelligensie' gelyk te stel aan 'volledige intelligensie' of om intelligensie met bewyse gelyk te stel. Intelligente intelligensie berus op situasiebewustheid.
Die CTC -benadering is bedoel om te voorsien skattende intelligensie, wat 'n begrip is van wat terroriste doen, hul motivering, hul organisatoriese bates en hul kwesbaarhede (Kauppi 2002). Dit is strategiese werk wat die toepassing van afleiding en logika op patrone en tendense behels. Waarskuwingsintelligensie is egter 'n deelversameling van skattende intelligensie, en elke CTC -entiteit bevat 'n groot waarskuwingskomponent (Marrin 2003). Waarskuwingsintelligensie fokus gewoonlik op skielike ontwikkelings wat 'n nadelige uitwerking op die Amerikaanse veiligheid kan hê. Die CTC vervul sy waarskuwingsfunksie deur onmiddellik inligting te versprei aan diegene wat die bedreiging die hoof kan bied, en die waarskuwing kan takties (binne ure of dae), operasioneel (binne weke of maande) of strategies (binne maande of jare) wees. Die CTC -benadering vergemaklik ook die uitruil van inligting deur die skepping van persoonlike verhoudings tussen werkers van verskillende agentskappe wat by die sentrum ingeskakel is. Op hierdie manier word die probleem van & quotstovepiping & quot vermy. Inligting in 'n & quotstovepipe & quot is inligting wat slegs binne een agentskap vertikaal styg. Soms word die proses om voltooide waarskuwingsintelligensie te produseer, ingewikkeld deur die behoefte om ondersteuning te bied vir voortgesette operasies, maar dit is 'n algemene probleem binne die CIA tussen die DI (Directorate for Intelligence) en DO (Directorate for Operations).
Die TTIC -benadering is bedoel om te voorsien fusie-intelligensie van alle bronne, dit is inligting wat deur ander agentskappe ingesamel is, maar op die een of ander manier misgekyk of afslag gevind word, en vermoedelik open source -inligting bevat wat gratis beskikbaar is. Dit het toegang tot ongeveer 24 inligtingstelsels en databasisse wat oor die intelligensie-, wetstoepassings-, tuislandveiligheids-, diplomatieke en militêre gemeenskappe strek. Teen die middel van 2004 volg die TTIC ongeveer 100,000 bekende of vermeende terroriste wêreldwyd. As 'n regeringsinisiatief is die TTIC-benadering 'n spanbenadering wat poog om die probleem te vermy van wie 'n verbruiker is en wie 'n vervaardiger van intelligensie is. Hulnick (1986 1997) het hierdie probleem ondersoek en gevind dat dit net so 'n ernstige hindernis is tussen CIA-FBI-samewerking as kulturele faktore. TTIC se primêre kommunikasiemiddel met sy kliënte is deurgaans TTIC Online, miskien die wêreld se mees geheimsinnige webwerf, maar een wat die potensiaal het om net so geklassifiseer te word as LEO. TTIC se doelwit om 'n eenstopwinkelsentrum vir terroriste-inligting te word, word ook bereik deur die aantal dokumente gemerk & quotORCON & quot; wat staan ​​vir Originator Control, te verminder, en is 'n soort kopiereg- of intellektuele eiendomsprosedure wat die intelligensiegemeenskap op 'n groot aantal gebruik van dokumente. ORCON en ander klassifikasie-/verspreidingskontroles veroorsaak ernstige probleme met die deel van inligting, want as 'n dokument deur die CIA (die oorspronklike) vervaardig word, maar deur die FBI verbruik word, en die FBI dit met die staats- en plaaslike wetstoepassing wil deel, moet die FBI dit kry toestemming van die oorspronklike voor verspreiding plaasvind. Een oplossing is om sogenaamde & quot skeurlyne te gebruik waar geklassifiseerde dokumente in afdelings verdeel is. Sommige afdelings bevat opsommingsinligting en ander bevat gedetailleerde inligting, soos bronne en metodes. Die gedeeltes wat opsommende inligting bevat, kan versprei word aan diegene met behoorlike klaring. Die gedeeltes wat bronne en metodes bevat, kan nie versprei word nie.
PROBLEME MET DIE GEBRUIK VAN DIE & quotBESTE & quot -intelligensie
Goeie versameling en goeie oordeel is die belangrikste bestanddele vir die vervaardiging van goeie waarskuwingsintelligensie. Die akkuraatste waarskuwings kom van 'n minderheid individue, so dit is waarskynlik goed dat die VSA (kwessies oor ontslag opsy) die aantal ontleders in verskillende agentskappe verhoog en verhoog. 'N Groot aantal personeellede van intelligensie -ontleders behoort ten minste die kans op 'n verrassingsaanval statisties te verhoog. Daar is egter dieper kwessies aan die werk om die beskerming teen mislukking van intelligensie te voorkom. Kom ons sluit af met 'n paar van die redes waarom die & quotbest & quot -intelligensie nie vir waarskuwingsdoeleindes gebruik kan word nie. 'N Gedeeltelike lys is soos volg:
hoogs akkurate inligting kan deur 'n buitelandse regering of entiteit verskaf word, wat, indien dit gebruik word, die feit dat hulle die Verenigde State bystaan, in die openbaar openbaar, en dit is nie in hul beste belang nie
hoogs akkurate inligting kan afkomstig wees van 'n onbetroubare bron van onbetwisbare karakter of twyfelagtige waarheid, en standaardbedryfsprosedures vir & kwotering & quot of & quotvetting & quot van sulke karakters kan die belangrikheid van hul inligting verklein
hoogs akkurate inligting kan afkomstig wees van 'n ondervraagde bron wat gemartel of op 'n manier gemoedsbeheerde is, dus kan die gebruik van die inligting die regering se betrokkenheid by sulke vuil sake blootstel
hoogs akkurate inligting kan 'n Amerikaanse burger behels wat meer regte het as 'n vreemdeling, en die stadige proses om binnelandse toesig te implementeer of 'n wesenlike getuienisbrief te kry, moet relatief vinnig met tegniese buitelandse toesig verwerk word
hoogs akkurate inligting kan slegs verkry word deur 'n menslike insider binne die vyandelike organisasie te plant, en daar kan 'n totale tekort aan sulke agente wees
hoogs akkurate inligting word verberg omdat die vyand gesofistikeerde beveiligings- en bedrogmaatreëls gebruik om hul werklike bedoelings te verberg
hoogs akkurate inligting is dalk nie bruikbaar nie, want daar is lekkasies binne u eie intelligensie -organisasie, en/of daar is mediaversadiging, en/of daar is vrystellings van inligting
Opsomming van die Tweede Wêreldoorlog
Die Tweede Wêreldoorlog, wat bekend staan ​​as een van die wreedste konflikte in die onlangse geskiedenis, het ses jaar lank verwoesting gesaai, waarby 113 lande van ses kontinente betrokke was. Vanaf 1939 het die geallieerde magte - veral Brittanje, Rusland en die VSA - probeer om Nazi -Duitsland te stop in sy verowering vir Europese oorheersing. Teen 1945 was Wes -Europa besig om te verwoes, het 'n hele ras mense naby uitroeiing gekom, en die dinamika van mag in baie deelnemende lande sou vir ewig verander.
Nadat hy in 1933 tot kanselier van Duitsland aangestel is, het Adolf Hitler die Nazi -party gelei met 'n ideologie van rasse -meerderwaardigheid, nasionalisme en vernietiging van almal wat hulle teëgestaan ​​het. Die nadraai van die Eerste Wêreldoorlog - spesifiek die Verdrag van Versailles - het beteken dat Duitsland beperk was op wat hy op 'n diplomatieke verhoog kon doen, en gedurende die dertigerjare het die Nazi's 'n reeks reëls oortree wat in 1919 neergelê is. Geallieerde lande sou bekommerd raak, en toe die Nazi's Pole in September 1939 binneval, verklaar Frankryk en Brittanje oorlog teen Duitsland.
Wat gevolg het, was ses jaar van onrus. Een van Hitler se belangrikste doelwitte as Fuhrer van Duitsland was die vernietiging van die Joodse ras, en nog voor die oorlog begin het, het die Nazi's 'n aantal wette geïmplementeer wat die Jode gediskrimineer het. Dinge het geleidelik erger geword, met die Nazi's wat in 1940 Joodse ghetto's in Pole opgerig het, en die konsentrasiekampe 1942. Daar word geskat dat 6 miljoen Jode tydens die bewind van Hitler dood is. Ander sosiale minderhede is deur die Nazi's geteiken, waaronder homoseksuele, kommuniste, Romani en mense met gestremdhede.
Die gevegte van die Tweede Wêreldoorlog is op see, in die lug sowel as op die land gevoer. Sommige van die bekendste gevegte sluit in die Slag van Brittanje (1940), Stalingrad (1942-3), El Alamein (1942-3), Iwo Jima (1945) en die Slag om die Bugle (1944-5). Die D-Day-landings in Junie 1944 is ook enkele van die bekendste gebeurtenisse uit die oorlog, aangesien baie mense dit as 'n keerpunt in die loop van die oorlog beskou. D-Day het gelei tot die bevryding van Parys en het die geallieerde magte toegelaat om naby Duitsland in te sluit.Teen 1944 was die Nazi -aanval op die Sowjetunie onsuksesvol, en die Sowjets het die Oosfront nader aan Duitsland gebring, wat beteken dat Hitler in die laaste jaar van die oorlog ophou om sy eie oortreding te beveg en oor te skakel na taktiek van verdediging.
Teen Mei 1945 het Hitler selfmoord gepleeg en die Nazi -regime het in duie gestort. Japan het in Augustus 1945 oorgegee, en die geallieerde magte het die oorwinning behaal. Alle gebiede wat deur Duitsland geëis is, is verdeel tussen die Westerse en Oos -geallieerde lande, en Duitsland self is ook verdeel. Baie ander lande wat voorheen met ryke gespog het, het in die daaropvolgende jare hul eie gebiede verloor, met die kater van die Nazi -diktatuur wat slegte assosiasies met kolonisasie gelaat het. Daar word vermoed dat ongeveer 73 miljoen mense tydens die konflik gesterf het, en die ekonomiese gevolge is dekades lank in die deelnemende lande gevoel nadat vrede verklaar is.
Operasie Barbarossa – Belangrike feite & inligting
Operasie Barbarossa was die beplande inval en besetting van die USSR deur die Duitse weermag. Dit was die mees dodelike militêre konflik in die geskiedenis van oorlogvoering, maar die presiese aantal slagoffers tydens die operasie word sterk betwis, maar word geraam op ongeveer 5,000,000. Hitler het 'n baie kort veldtog verwag, wat ongeveer tussen ses en agt weke sou duur, en die inhegtenisneming van beide Leningrad (nou bekend as St Petersburg) en Moskou sou onvermydelik wees. Dit was nie die geval nie, hoofsaaklik vanweë die ongelooflike strawwe weerstoestande van die Russiese winter waarvoor die Duitse weermag eenvoudig nie toegerus was nie. Die Sowjet -leër is heeltemal onderskat deur die Derde Ryk, en so het die vinnige oorwinning wat Hitler verwag het, nooit gekom nie. Die mislukking om Moskou te verower, kan inderdaad gesien word as die nederlaag wat Hitler se dalende mag op die Europese verhoog begin het.
Een van Hitler se belangrikste doelwitte van die Tweede Wêreldoorlog was om te wen lebensraum - 'leefruimte' – vir Nazi -Duitsland, en hy het dit oral in Europa gesoek, ook in die USSR. Hy het ook geglo dat die USSR deur Jode regeer word - sy berugte minagting vir die Joodse ras het daartoe gelei dat hy so 'n heerskappy van die Sowjet -volk wou verwyder en die land met Duitsers sou herbevolk. As 'n regse leier het hy hom ook gekant teen die kommunistiese beginsels van die Sowjetregering, en het hy dit ook probeer verwyder. Stalin het 'n reputasie gekry vir intense brutaliteit, wat Hitler as sy uiterlike regverdiging vir die veldtog teen hom gebruik het.
Die plan van die operasie was om die USSR vinnig binne te val en te beset en die Duitse leër stadig en verder oos na Eurasië te neem. Die operasie is vernoem na Frederick Barbarossa - die heerser uit die 12de eeu oor die Heilige Romeinse Ryk. Van die magte wat toegewy is aan gevegte aan die Oosfront, is drie afdelings gestig om die groot deel van die gebied te dek: Army Group North, Army Group Center en Army Group South. Hulle doel was om verskillende stede binne die Sowjetregering (veral Leningrad, Moskou en Kiëf onderskeidelik) te verower en mekaar te help om die - wat hulle betref - minderwaardige mag van die Rooi Leër te oorheers.
Voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland en die USSR die Molotov-Ribbentrop-verdrag in Augustus 1939 onderteken, 'n ooreenkoms van nie-aggressie wat beteken dat die twee lande op die Europese verhoog kan bestaan ​​sonder 'n bedreiging van konflik tussen hulle . Op 'n oppervlakkige vlak was dit 'n suksesvolle ooreenkoms, met die USSR en Duitsland wat Oos -Europese gebiede tussen hulle (soos Pole) gedeel het, ondanks hul teenstrydige ideologieë. Dit was hierdie verdrag wat Stalin aanvanklik in 'n valse gevoel van veiligheid gelei het, en geglo het dat Hitler nie hul ooreenkoms so gou sou breek nadat hy dit onderteken het nie. Toe dit geleidelik duideliker word dat Duitsland sy aandag aan die USSR oordra, het Stalin die Sowjet -leër nie onmiddellik voorberei nie. Inderdaad, dit was reeds in Augustus 1940 dat Britse intelligensie verneem het van die onlangs goedgekeurde planne om die USSR binne te val, maar Stalin het die inligting nie geglo toe dit aan hom gestuur is nie. Boonop het Duitse intelligensie vals planne uitgelek om die Verenigde Koninkryk binne te val, en Stalin het die aas gevat. Eers op 5 Mei 1941 het Stalin gesê 'oorlog met Duitsland is onvermydelik'.
In November 1940, Duitsland het die USSR 'n pos in die as -pakt langs Italië aangebied. Die USSR het geweier en spanning in hul verhouding toegelaat. 'N Konflik tussen hulle was van toe af meer waarskynlik, en dit was miskien die keerpunt in Stalin se houding teenoor Hitler en sy bedoelings. Kort voor die invasie, het die Nazi -party propaganda in Duitsland vrygestel wat valslik gesuggereer het dat die Sowjets 'n dreigende aanval beplan. Dit was miskien 'n poging om die Nazi -inval meer geregverdig te laat lyk - 'n verdedigende stap eerder as 'n aanvallende.
Terwyl die militêre vaardigheid van Duitsland teen middel 1941 in Europa bekend was, was die reputasie van die USSR minder indrukwekkend. In werklikheid was die Rooi Leër baie onervare in vergelyking met die Duitser Wehrmacht, maar die USSR was baie meer geïndustrialiseerd as dat Duitsland geglo het dat die Rooi Leër nie so gepoleer en professioneel was as die Wehrmacht, maar dit was ook nie heeltemal nutteloos nie. Die USSR in die dertigerjare het 'n groot deel van die ekonomie in die ontwikkeling van die weermag gefokus, en hoewel die Russies-Finse oorlog van 1939-1940 met groot moeite gewen is, is die vermoëns van die Rooi Leër aansienlik onderskat deur Hitler. In die later jare van die oorlog sou Hitler inderdaad gesê het 'as ek van die Russiese tenk se krag in 1941 geweet het, sou ek nie aangeval het nie' (Barnett, 1989: 456)
Duitsland het olie, arbeid en hulpbronne gesoek, wat alles verkry kon word deur gebied binne die USSR te beset. 'N Suksesvolle besetting sou ook die Verenigde Koninkryk isoleer, aangesien 'n belangrike bondgenoot deur die Duitsers vernietig sou word. Die teorie was dat as die Rooi Leër verslaan sou word, byna die hele vasteland van Europa onder Nazi -beheer sou wees, en die oorgawe van die Verenigde Koninkryk sekerlik sou volg. Hitler was van plan om 'n groot deel van die bevolking dood te maak, wat uiteindelik die hulpbronne sou bevry om 'n nuwe Duitse aristokrasie in Oos -Europa op te bou. Hy het Moskou nie in hierdie veldtog as belangrik geag nie, en het meer klem gelê op die verslaan van die Rooi Leër eerder as om die stad te verower, dit was 'n bron van groot twis in die Duitse opperbevel, aangesien ander Nazi -amptenare intens met hom verskil het oor hierdie kwessie. St Petersburg (wat destyds bekend was as Leningrad) sou die eerste teiken wees, en was die belangrikste gebied waarin hongersnood in werking gestel sou word.
Die doel van Operasie Barbarossa
Die doel was 'n vinnige veldtog wat op 15 Mei 1941 begin en tussen ses en agt weke duur. Die geveg aan die Oosfront sou na verwagting nie in die winter duur nie, en daarom was troepe toegerus met 'n beperkte hoeveelheid klere en voorrade. Daar was ongeveer vyf miljoen mans in die Sowjet -gewapende magte in Julie 1941, waarvan 2,6 miljoen op die voorkant teen Duitsland geplaas is in vergelyking met ongeveer 3,8 miljoen Duitse soldate. Die Rooi Leër kon met 'n groot aantal vliegtuie spog, maar die meeste van hulle was verouderd en oud, en baie van die vlieëniersopleiding was van 'n swak gehalte. Die Rooi Leër het ook baie meer tenks gehad as die Wehrmacht, maar hulle het relatief min ammunisie. Die Wehrmacht oor die algemeen was hy baie ervare as die Rooi Leër, te danke aan die intense militêre ontwikkeling wat in Duitsland in die dertigerjare ondergaan is, en die militêre oorwinnings in Frankryk in 1940. Stalin het die kanse van die Rooi Leër in sy Groot Reiniging van 1936-1938 belemmer, wat die grootste deel van die Sowjet -militêre Opperkommando 'verwyder' het. Dit het beteken dat die figure in beheer van die Rooi Leër in 1941 ontbreek het in die ervaring wat die Nazi -leiers gehad het, en dat die weermag as geheel nie so gepoleer en professioneel was as die Wehrmacht.
Die operasie het eers op 22 Junie 1941 amptelik begin. Die voortgesette veldtog op die Balkan het vereis dat troepe en hulpbronne na Griekeland en Albanië gestuur is, en daar was dus nie genoeg manlike mag om met Operasie Barbarossa op 15 Mei te begin nie. Op 22 Junie het Duitsland gebiede in die Sowjet-besette Pole gebombardeer sonder om 'n waarskuwing te gee of oorlog teen die USSR te verklaar. Op dieselfde oggend het Hitler sy personeel toegespreek en gesê dat 'voordat drie maande verstryk het, ons 'n ineenstorting van Rusland sal sien, waarvan nog nooit in die geskiedenis gesien is nie'. Die Sowjet -volk was totaal geskok en ontsteld oor die skielike en onverwagte aanval, en die regering het mense byeengekom deur 'n beroep op hul gevoel van patriotisme. Dit beteken egter nie dat alle Sowjet -burgers verenig was in die stryd teen Duitsland nie. Interne meningsverskille het aanvanklik die Sowjet -saak geteister: die opstand in Litaue op 22 Junie het die Sowjetregering gekant en daartoe gelei dat Litaue onafhanklik geword het. Verder het die Slag van Estland in Julie intense Estse weerstand teen Sowjet -bevel gehad.
Die Wehrmacht het nie net Duitse burgers nie, maar ook militêre personeel uit baie Nazi-besette lande. Fascistiese Spanje, vers van die oorwinning van die Spaanse burgeroorlog van 1936-1939, het ook ondersteuning gebied. Die Luftwaffe was 'n indrukwekkende lugmag en het onmiddellik lug superioriteit gekry. In die eerste week van die veldtog het die Duitse weermaggroepe aansienlike oorwinnings behaal wat gebied betref, maar ten koste van mensekrag. In getalle is daar meer skade aan die Rooi Leër aangerig (600 000 gewond, vermoor, vermis of gevang), maar in verhouding Wehrmacht die grootste verlies gely het. Die Sowjet -leërs het in elke stadium fel geveg, wat 'n verrassing was vir die Duitse soldate, wat geglo het dat die Sowjets in oorlogvoering baie minder bekwaam was as hulself. Dit was een van die twee grootste kwessies vir Duitsland: die Sowjet -leër is ernstig onderskat (in getalle, vermoëns en industriële sterkte), en Hitler se benadering tot die operasie verskil baie van dié van die Wehrmacht offisierkorps. Daar kom teenstrydige boodskappe uit verskillende afdelings van die Duitse hoëkommando, wat tot verwarring en verkeerde leiding sou lei.
Die tweede fase van operasie Barbossa
Die tweede fase van Operasie Barbarossa - die Slag van Smolensk - het meer as 'n maand plaasgevind tussen 3 Julie en 5 Augustus 1941. Smolensk was 'n belangrike gebied op die pad na Moskou, en daarom was dit noodsaaklik vir die Duitsers om die Sowjette hier suksesvol te oorrompel. om in die hoofstad te wen. Die aanvanklike stoot na Smolensk is belemmer deur die weersomstandighede - harde reënstorms - wat die Duitse weermag vertraag en tyd gegee het vir die Sowjets om hulself voor te berei. Die Wehrmacht Weermaggroep wat hier gewerk het, was Army Group Center, wie se Panzer -groepe die Sowjet -leërs omsingel het, maar weens 'n toenemende gebrek aan voorraad nie 'n volledige oorgawe kon bereik nie. Na slegs twee of drie weke word Hitler se veldtog van ses tot agt weke bedreig deur kwynende hulpbronne. Die onderskatting van die Sowjet -leër het hier duidelik geword, en baie soldate uit die Rooi Leër kon aan die Duitse kloue by Smolensk ontsnap en die getalle in Moskou versterk, wat die posisie van die hoofstad versterk het. Die Wehrmacht offisierkorps het die strewe na Moskou hartstogtelik bevorder, maar Hitler - wat die ongeduld toon wat sy planne van grootheid sou stuit - het beveel dat nuwe taktiek gevolg word en eis dat die weermaggroep sentrum gestuur word om weermaggroepe Noord en Suid te help in plaas van op Moskou te fokus. . Dit word deur baie historici beskou as die fout wat die vloed van Operasie Barbarossa verander het.
Fase drie - Kiev en Leningrad (5 Augustus - 2 Oktober 1941)
Na 'n veldtog van twee maande wat op Kiev en Leningrad gerig is, het die Slag van Moskou uiteindelik op 2 Oktober 1941 begin. Hitler het die operasie herlei na die gebiede wat hy belangriker geag het, en daarmee 'n 29 maande lange begin lang beleg van Leningrad. Hierdie beleg duur van 8 September 1941 tot 27 Januarie 1944, wat die langste Duitse meerderwaardigheid op Russiese gebied was. Die belangrikste taktiek wat tydens die beleg gebruik is, was hongersnood, wat gelei het tot die dood van meer as 1 miljoen burgers. In agt maande tussen 1941 en 1942 is 2,8 Sowjet -krygsgevangenes gevange geneem en vermoor in Leningrad. Die beleg het 'n groot indruk op die Sowjet -psige gelaat, wat die Rooi Leër heeltemal onvergewensgesind teenoor die Duitsers gemaak het toe die gety uiteindelik draai.
Hitler het teen die einde van die jaar sy aandag na Moskou teruggedraai, en hierdie strewe na die hoofstad het sy eie kodenaam gekry: Operation Typhoon. In die tyd tussen 2 Oktober en 5 Desember 1941 kom die Duitse weermaggroepe binne 90 myl van Moskou, maar word weer belemmer deur ongelooflike strawwe weerstoestande. Die modderige paaie op pad na Moskou, vererger deur die intense reënval, was moeilik vir die Duitsers om te navigeer, wat hul vordering vertraag. Op 31 Oktober is die Duitsers beveel om stil te staan ​​sodat die hoë kommando hul strategieë kan hersien, wat die Sowjette ook tyd gegee het om te herstel: hulle kon binne 'n maand 11 nuwe leërs organiseer. Die Duitsers is tot hul uiterste grens gedruk en herinner aan die probleme waarmee die leër van Napoleon in 1812 te kampe het. ondervoorsien.
Net soos die Wehrmacht begin Desember Moskou kon sien, het die weer nog meer versleg. Die intense Russiese winter het aangebreek, waarvoor die Wehrmacht was eenvoudig nie voorbereid nie. Teen hierdie tydstip het die veldtog baie langer geduur as die ses tot agt weke wat Hitler beraam het, en die moraal was baie laag. Die Luftwaffe is deur die sneeustorme gegrond, en 'n groot deel van die Duitse wapens het 'n wanfunksie onder die temperature onder-nul gehad. Die Rooi Leër was baie meer gewoond aan die moeilike weer, en het dus baie beter as die Wehrmacht: die Sowjet -vliegtuig was toegerus met komberse om die enjins in koue weer te isoleer en op te warm. Op hierdie punt, die Wehrmacht groot verliese gely en die Sowjet-teenaanval het die Duitsers 200 myl teruggestoot. Voedseltekorte en onvoldoende voorrade het die gemartel Wehrmacht, en die troepe het nooit herstel nie. As gevolg van hierdie dramatiese wending het die Duitse weermag al hoe meer grondgebied in Rusland begin verloor, wat uiteindelik uitloop op die Sowjets wat die Duitsers binnedring en Berlyn in 1945 binnedring.
David Stahel, 2009, Operasie Barbarossa en die nederlaag van Duitsland in die Ooste. Cambridge: Cambridge University Press.