'n Manstudent het eenmaal vir my gesê dat om een erediens te mis, vir hom fataal is. Toe ek hom 'n bietjie verder hieroor uitvra was sy woorde: ek mis mos dan die seën van die Here! Hoe kan ek daarsonder wil lewe?!
Toe Hy na hierdie 400 jaar egter besluit om weer met sy volk te praat stuur Hy Gabriël eerstens na die plek van gebed, na die reukofferaltaar in die tempel. Hy begin ook weer praat op die die uur van gebed. Die volk was juis toe in gebed buite die tempel en die priester Sagaria besig met die gebedsoffer in die tempel. Sy eerste woorde rig God dan ook aan die man van gebed, Sagaria. O, hy en sy vrou het die Here so innig om 'n kindjie gesmeek. Dit was vir hulle 'n ernstige gebedsaak omdat kinderloosheid destyds gesien is as 'n breuk in die lyn waaruit die Messis gebore sou word.
Toe God vir Sagaria sê dat daar 'n kindjie vir hom en Elizabet gebore sou word, ja dat die tyd van die heerlikste en grootste gebedsverhoring op hande is, toe glo hierdie priester dit nie. Toe God sy gebed onthou, vergeet hy van God se almag om lewe te wek uit die verdorwe moederskoot van Elizabet. Die wonder van God se genade is te goed om waar te wees. Hier is 'n tipiese trek van die sondaar: as God se genadewoord nie klop met jou logika nie, gaan dit maar swaar om gelowig te wees. Oor sy ongeloof is Sagaria tydelik met stomheid geslaan.
Dit is wat ongeloof doen: God se seën kan nie deurkom nie. Daardie dag was 'n stom Sagaria 'n magtige noodkreet na díe Priester, na díe Liturg, na díe bedienaar van God se seën. Iemand wat God se seën tot ons kan laat deurkom. Is daar so iemand?
Die antwoord kry ons 23 hoofstukke later in die Lukas Evangelie. Terwyl Hy opvaar na die hemel hef Jesus sy hande op en seën sy dissipels. Ja al seënend is Hy opgeneem. God se seën kom weer deur na sy volk. Die onvoltooide word voltooi en die dissipels is die hele tyd by die tempel om God te prys en te dank. Met die hemelvaart van Jesus gaan die hemele oop en drup God se seën op sy kinders.
Daar het Hy aan sy eie Persoon beleef wat dit beteken as God se seën nie deurgaan nie. God se toorn oor ons ongeloof in sy beloftes het op Hom neergebrand. Hy moes betaal vir 'n gebroke en gestolde priesterdiens wat die mens nie werklik by God en sy diens kon uitbring nie. As ons Hoëpriester het Hy hierdie offer gebring sodat Hy ons kan laat leef en werk onder die ryke seën van die Here. Hiervan getuig sy uitgestrekte seënende hande toe Hy opgevaar het na die hemel.
Wat 'n ryke betekenis kry ons eredienste nie nou nie. Kan 'n mens nou nog vra: Waarom moet ek kerk toe gaan? Waarom elke keer – oggend en aand - as God sy kinders bymekaar roep? Dit is dan die plek waar die seën van die Here Jesus Christus op sy volk gelê word.
Nee, 'n kind van God gaan die seën van die Here met blydskap soek. Hy gaan kyk as die seën uitgespreek word en dit indrink, Hy gaan God se seënende hande sien en weet dit is vir hom bedoel. Hy gaan daaronder jubel en bly wees.
So geliefdes, word die seën vir 'n gelowige 'n uitkykpunt vanwaar ek hoog en ver en diep sien, vanwaar ek terug kyk en vorentoe kyk en boontoe kyk.
Kyk ek terug sien ek in die uitgestrekte hande my geseënde verlede – van 'n verlorene tot 'n kind van God in Jesus Christus