“Op ons dorpie was daar ‘n seuntjie wat, soos ons destyds gepraat het “gebreklik” gebore is. Hannes was ook verstandelik erg uitgedaag. Op skool kon hy nie eintlik vorder nie en het maar jaar na jaar in dieselfde klas gesit. Hy was egter ook vir elke onderwyser ‘n geweldige uitdaging, want hy kon nie stilsit nie en het die hele dag lank gromgeluidjies gemaak wat baie steurend was. Om in sy teenwoordigheid te konsentreer, was baie moeilik. Net soms was dit egter asof hy ‘n helder oomblik gekry het en dan kon hy pront se wat hy wou.
In sy derde jaar in graad 2 het die skool ‘n nuwer juffrou gekry wat van die begin af gedink het dit is nie ‘n goeie ding dat hy in die gewone skool is nie. Nie vir hom nie en ook nie vir die ander 18 kinders in die klas nie… en allermins vir haar senuwees.
Sy het die ouers die volgende middag na skool laat kom en het vir hulle probeer verduidelik dat Hannes nie eintlik in die skool hoort nie. Die ma het net saggies in haar sakdoek gehuil terwyl die pa probeer verduidelik het dat die naaste skool vir gestremdes 1000km ver is, dat Hannes gevoelig is vir sy omgewing, moeilike aanpas en dat hy dolgelukkig in die skool is. “Buitendien dink ons nie ons sal hom vir lank by ons he nie” het die pa gese.
‘n Paar keer het sy een eiertjie eenkant toe geskuif, want sy kon voel daar is niks in nie. Sy het vermoed wie s’n dit is en toe gedink die klas sal nie eens agterkom een eiertjie het onoopgemaak bly le nie.