Die papierboek is dood, lank lewe die papierboek! - ONDERWERPE - 2022
Deur Paco Puche
Die papierboek, in sy lineariteit en eindigheid, in sy wesenlikheid en teenwoordigheid daarvan, vorm 'n stille ruimte wat die kultus van spoed laat misluk en die verlies van kritiese sin. Dit is 'n ankerpunt, 'n inskripsie-objek vir 'n samehangende en geartikuleerde gedagte, buite die netwerk van onophoudelike vloei van inligting en versoek: dit bly een van die laaste plekke van weerstand.
Die boekhandelaars was nog altyd 'n spesie wat in gevaar was om uit te sterf: voorheen, omdat u heterodokse idees kon versprei, kon u dit met die Heilige Inkwisisie sien, en u lewe kon daarin gaan; nou omdat virtuele winkels sê dat ons uitgawes is. P. Puche, 2000
Die verhaal is afhanklik. Dit beteken dat die toekoms nie vooraf bepaal word nie, dat dit nie uniek is nie, dat daar verskillende toekoms kan wees ("daar is ander wêrelde, maar dit is in hierdie een", soos die digter Paul Éluard sê; of "'n ander wêreld is moontlik") soos die kritici voorstaan. van enkele gedagtes).
Niemand het dit beter gestel as W. Faulkner om sy Nobelprys vir literatuur in te samel nie. Hy het vir die nageslag gesê dat 'die stem van die digter nie bloot die rekord van die mens hoef te wees nie (soos hy is), dit kan een van die steunpunte wees, die pilare wat hom help om te weerstaan ​​en te seëvier.' Die konteks waarin hy in 1949 gepraat het, was die groeiende kernbedreiging, maar dit is op baie ander van toepassing.
Daarom bestaan ​​'selfvervullende profesieë' uit die probeer om die toekoms te vorm wat iemand interesseer, of wat byvoorbeeld ooreenstem met 'n ekonomiese stelsel. Diegene wat hierdie metode gebruik, speel met die veronderstelde tegnologiese determinisme en met 'n groot vermoë tot propaganda. Deur 'oortuigend' te wees dat daar geen terugkeer is nie, dat wat hulle sê gaan gebeur, die weerstandige gedagtes uiteindelik wen, en in 'n proses van positiewe terugvoer kry hulle 'n blote hipotese om uiteindelik bekragtig te word.
Maar die profesieë is nie net die toekomsverwagtinge nie, maar die ontkennings van die toekoms wat gaan kom as dinge voortgaan soos dit is. Om hierdie rede word hulle "selfweersprekende profesieë" genoem, want as die klagtes voorspoedig is en die gang van sake verander, word die profetiese afwagting ongeldig, aangesien dit veroorsaak het dat die katastrofe nie plaasgevind het nie: dit gebeur nie omdat dit gebeur het nie suksesvol aan die kaak gestel het hoeveel rampspoedig dit kan gebeur, en het daartoe bygedra om die stelsel te verander.
Hierdie noodsaaklike aanhef kan in die nabye toekoms toegepas word op die profesie van die einde van die papierboek (en op pad na die boekwinkels) as gevolg van die digitalisering van die hele proses, uitgawe en verspreiding.
Dit is bekend dat daar aan die begin van die eeu gepoog is om e-boeke te implementeer wat onsuksesvol was. Ons is tans getuie van die tweede poging waarin baie (uitgewers en boekverkopers) glo dat hulle dinge ernstig sien kom en almal sidder as hulle probeer om aan te pas by die nuwe en revolusionêre tyd.
En hy is ernstig, want twee multinasionale reuse posisioneer hulself in die hoek van die mark.
Daar is redes om te glo dat digitale media 'n paar deugde bevat wat dit baie kragtig maak. Koste kan byvoorbeeld voorlopig aansienlik daal en dus ook die pryse van boeke (wat hul naam begin verloor en 'inhoud' genoem word). En as sommige tussengangers (verspreiders en boekhandelaars) uitgeskakel word, kan hierdie koste selfs laer wees. Dit het 'n baie belangrike uitwerking in u guns.
Daar kan ook gebruik gemaak word van die fotoniese spoed waarmee 'n boek na die huis van 'n toekomstige koper gestuur kan word met betrekking tot die parsimonie om dit te gaan koop, of die week wat dit neem as dit bestel moet word.
Daar sal in 'n bespreking oor ondersteunings onthou word dat bosse wat ekologies bewaar word, byna niks vermors sal word nie en dat die ekologiese koste van vervoer amper tot nul verminder word.
Iemand wat meer gesofistikeerd is, sou redeneer dat die hipertextualiteit wat implisiet is in die digitale teks, gekoppel aan die netwerk, die 'diktatuur' van die lineêre lees van die papierboek waaraan die skrywer ons onderwerp, verbreek.
Dit is 'n tegnologie wat 'n wêreldwye konsentrasie van tekste toelaat en ook 'n gesentraliseerde verspreiding, ook teen baie lae koste in verhouding tot die huidige verspreiding wat gekenmerk word deur fisies baie lywige, swaar, verre en gedesentraliseerde logistiek (meerdere stoor- en verkoopspunte). En dat die neiging van alle ekonomiese sektore is na wêreldwye oligopolisering (byvoorbeeld, Monsanto beheer 90% van die GMO's).
Iemand wat ook besorg is oor die kleinheid van die huise, kan redeneer dat die las van boeke oral in die huis sou eindig.
Maar laat ons iets aan die betroubare verdedigers van die digitale boek oorlaat.
Gaan hulle reg wees en is die profesie meer as selfvervulling?
Umberto Eco het reeds opgetree en 'n geslote verdediging van papier gemaak, met sy boek "Moenie van boeke ontslae raak nie." Hy voer 'n aantal argumente aan wat dien om teen te werk wat ons hierbo ontwikkel het:
- die duur sê dat dit moeilik is om digitale steun vir 500 of 1000 jaar in stand te hou, aangesien dit moontlik is met papier. Wat meer is, ons sien hoe bergingstegnologieë kortstondig en wisselvallig is.
- die saambestaan, sê dat baie vorms en tegnologieë nie verlore gegaan het met die nuwighede nie, byvoorbeeld die radio en die teater met die voorkoms van die televisie en die bioskoop. (Ons sou sê dat outomatiese deure die skarnier nie nutteloos gemaak het nie)
- Die verpersoonliking sê dat ons in 'n boek of in 'n toneelstuk weet wie die outeur of die neiging is, maar dat ons op die internet (laat ons nie vergeet dat e-boeke hipertekstualiseerbaar is nie) 'n soort kommunikatiewe konfyt bied waarin almal wat hulle praat dieselfde as wat 'n paar jaar gelede met radiostasies gebeur het ".
Ons verstaan ​​dat, benewens Eco se argumente, daar ook enkele kernpunte moet word wat ondersoek moet word en wat die toekomstige ryk van digitaal weerspreek. Dit is soos volg:
1º Die fisiese karakter van die papierboek. Sy uiteenlopende formaat, sy sensualiteit, die emosie om dit op die rak te sien, sy simboliese karakter wat vyfhonderd jaar van kultuur en skepping oproep, sy tasbaarheid, outonomie, sinestesie, funksionaliteit, duur, kortom skoonheid, maak dit onvervangbaar.
2º Ekologies is papierboeke gebaseer op hernubare materiale, dus die probleem is nie die uitputting nie, maar die onvolhoubaarheid. Met ander woorde, papierproduksie moet afwaarts reggestel word en herwin word.
Rekenaars, e-boeke, gebruik egter voortdurend energie en nie-hernubare materiale en doen dit in aansienlike hoeveelhede. Die chips van 'n Pentium-rekenaar benodig byvoorbeeld 11,4 m3 water, 12 kg chemikalieë en 120 m3 suurstof, wat 14 m3 water, 4 kg gevaarlike afval (insluitend radioaktiewe afval) en 0,82 m3 afval as afval genereer. gasse. Maar 'n persoonlike rekenaar gebruik meer as 700 verskillende stowwe wat tussen 16 en 19 ton materiaal bymekaar tel, dit is 'n paar duisend keer die gewig van die rekenaar, dit wil sê slegs 0,1% van die materiaal wat in die vervaardiging gebruik word, word deel. rekenaar self (Carpintero, 2005: 94). Wat energie betref, is die vervaardiging van 'n rekenaar vier keer die van 'n kleurtelevisie, en die fase van vervoer van die materiaal wat by die produksieproses van lang afstande betrokke is, is veral verbruikend. Wat die bedryfsenergie betref, is Internet-toestelle, rekenaars en ander kantoortoerusting in die VSA verantwoordelik vir 2% van die totale elektrisiteitsverbruik in daardie land.
3 Die Franse boekwinkelunie het voorgestel dat die boekwinkel alle digitale geleenthede ten volle kan benut en dat boekhandelaars en uitgewers hul rol as bemiddelaars nog beter kan speel. Inderdaad, as ons aandag gee aan Puche (2004: 146), bly al hierdie take vir die boekhandelaars in hul vestigings, ongeag die medium:
1.- Die verslagdoeningsfunksie. Dit gaan oor al die nodige databasisse, of om toegang tot hulle aanlyn te hê.
2.- Die aanbevelingsfunksie. Dit gaan oor die oordra van opvallende en geloofwaardige kennis oor die inhoud van die boeke, wat met liefde en ervaring geleer word.
3.- Die byeenkomsfunksie. Die tasbare boekwinkel sal altyd 'n ontmoetingsplek vir mense wees en 'n sporadiese kruising van mense.
4.- Die kulturele funksie. Dit gaan oor 'n aktiewe houding in die verspreiding van kultuur en denke.
5.- Die beskawingsfunksie. In hierdie tye moet die waardes van nie-geweld, solidariteit, wysheid en spaarsamigheid bevorder word.
6.- Die weerstandfunksie. Die gate is daar, maar dit moet gevul word.
7.- Die endogene funksie. Die boekwinkel se kulturele onderneming moet in sy sosiale omgewing geïnkardeer word.
8.- Die funksie van etnodiversiteit. Plaaslike tale en kulture moet bevorder word en agtergrondboeke gehou word.
9.- Die veeldoelige diensfunksie. Die tasbare biblioteek het alle dienste, insluitend virtuele, in sy hand.
10.- Liggaamsfunksie. Ons bevorder die vermoë om mekaar aan te raak in hierdie tye van virtualiteit en verwerping.
11. - Die arbeidsfunksie. Ons het die middele om werk waardig te maak.
12.- Die besigheidsfunksie. Ons kan voedingspale op menslike skaal voorstel.
13.- Die poëtiese funksie. Ons kan aanhou om drome te versprei.
4de Die rol van klein ondernemings in stede. Inderdaad kan 'n stad vanuit twee perspektiewe gesien word: een wat dit beskou as 'n bloot fisiese omgewing waarin die menslike lewe 'plaasvind', wat iemand die geometriese paradigma van stedelikheid genoem het; en 'n ander wat dit beskou as 'n kompleks van menslike aktiwiteite van 'n plaaslike samelewing, wat, alhoewel van groot belang, die konstruksie van die scenario uitvoer wat dieselfde aktiewe menselewe ontwikkel, en wat die historiese paradigma van stedelikheid genoem word. .
In die eerste geval oorheers die tegnokrasie en in die tweede geval die burgerskap. In die eerste geval, binne die scenario wat hulle geskep het, ontwikkel mense sekere vorme van stedelike lewe, dit is 'lewe in die stad'; in die tweede geval is die stad 'n georganiseerde stelsel van menslike aktiwiteite wat die sosiale en fisiese strukture skep wat sy eie ontwikkeling en vernuwing moet toelaat, dit is 'die stad as lewe'.
Die stad as 'n lewe het, andersins, klein ondernemings nodig wat saambestaan ​​en die gemeenskapslewe bevorder, wat hul eie persoonlikheid het, wat werk bevorder ('vandag word elke permanente werk vernietig in plaaslike winkels vir elke benarde werk wat in die groot verspreiding geskep word) ", Ridoux, 2009: 30), wat nie nie-plekke soos supermarkte is, wat die nabyheid bevoordeel en wat behoort aan mense uit die omgewing self.
5de Die neiging tot monopolie en die gevaar van kreatiewe en kritiese vryheid.
In sy huidige fase het die kapitalisme 'n onbeperkte neiging tot die konsentrasie van kapitaal, ondanks die prediking van die 'vrye mark'. Adam Smith, vader van die liberale ekonomie, het dit al opgemerk, en het die dinamika van wins beter as enigiemand geken. Hy het in 1785 in sy klassieke werk getiteld "The Wealth of Nations" gewaarsku dat "Die belang van die handelaar is om altyd die mark uit te brei en mededinging te verminder. Die uitbreiding van die mark val gewoonlik saam met die openbare belang, maar die verminderingskompetisie is altyd teen genoemde belang, en dien slegs vir handelaars (...) om, vir hul eie voordeel, 'n absurde belasting op die res van die burgers op te lê "
Om hierdie rede hanteer 500 multinasionale maatskappye vandag 25% van die hele wêreldproduksie en 50% van die handel, en in die massamedia-sektore word die wêreldwye kommersiële media gedomineer deur ongeveer tien vertikaal geïntegreerde konglomerate, waarvan die meerderheid in die VSA gevestig is. Nog 30 of 40 belangrike aanvullende maatskappye haal die beduidende posisies in die stelsel uit "(Herman, 1999: 107). Hierdie algemene konsentrasie lei slegs tot die vermeerdering van werkloosheid. In Frankryk het werkloosheid byvoorbeeld met 50% gegroei in vergelyking met 1980, terwyl die BBP met 156% toegeneem het (Ridoux: 56)
Die twee multinasionale ondernemings wat baie op die digitale boek wed, is Google en Amazon, wat albei die grootste deel van die mark of alles wil behou. Hierdie monopolie sou die beheer van die skepping impliseer (met die mag om te verkoop, sou hulle die skepping lei en alle onenigheid van die stelsel en alle kritiek wegstoot), onder die aannames om wins te handhaaf, dit wil sê die gevestigde orde.
6de. Kognitiewe gebrek. Hierdie tegnologie bevorder nuwe leesgewoontes. 'Internet bevorder doeltreffendheid, onmiddellikheid en die groot hoeveelheid inligting. Die lesing is daar meer gefragmenteerd, gesegmenteerd en ononderbroke. Die digitale - hiperteks en multimedia - veroorsaak die hiperaandag wat sommige Amerikaanse sielkundiges teenstaan ​​teen die diep aandag wat lineêre lees op papier benodig. Ons sal dan die likwidasie van die kognitiewe fakulteit bywoon, vervang deur inligtingvermoë ... want die laaste ding wat internetondernemers wil hê, is om stadige, ledige of gekonsentreerde lees aan te moedig. Sy ekonomiese belang is om afleiding aan te moedig "(Biagini, www.Rebelión.org, geraadpleeg op 10.24.2009)
Om hierdie rede is afgelei uit die werke wat deur Noorse pedagoges uitgevoer is, dat skoolkinders wat op digitale media studeer, minder begrip het as diegene wat op papierboeke studeer, juis vanweë die verspreide aard wat die digitale hantering van tekste vergemaklik.
Dit word goed verklaar deur die sielkundige werke wat op aandag en inspanning uitgevoer word, waarin die gevolgtrekking gemaak kan word dat 'sommige tipes inligtingverwerkingsaktiwiteite slegs kan begin vanaf 'n inset van inligting. Ander benodig ekstra aandag of moeite. Aangesien die totale hoeveelheid inspanning wat op een slag gedoen kan word, beperk is, is die gelyktydige aktiwiteite wat aandag verg, geneig om mekaar in te meng (Kahneman, 1997: 45)
Soos die beroemde neuroloog Damasio (2001: 234) sê, "mense is al geruime tyd in 'n nuwe fase van evolusie, 'n denkfase waarin die verstand en die brein beide slawe en meesters van hul liggame en die samelewings kan wees hulle vorm "
Die krag van die digitale word weerstaan ​​deur die krag van die papierboek, dus as hy weet hoe hy homself moet verdedig, sal dit met gemak saamleef, kom ons sê dit in minstens 50% van sy huidige gebied. In hierdie saak word geen kulturele uitsondering opgelê nie en dus 'n besliste proteksionistiese openbare ingryping ten gunste van die papierboek.
Net so kan die boekwinkel steeds sy teenwoordigheid in die stad bly verdedig, en as dit ook daarin slaag om digitale boeke te administreer en almal die funksies in sy eie in te sit, sal dit voortgaan gekonsolideer te word.
Soos Wilson sê (1999: 393) "ons verdrink in inligting, terwyl ons sterf weens gebrek aan wysheid. In die toekoms sal die wêreld bestuur word deur sinteseerders, mense wat in staat is om die regte inligting op die regte tyd te versamel en krities daaroor te dink. en maak belangrike keuses verstandig "
Om hierdie rede kan ons met die besoekte Biagini tot die gevolgtrekking kom dat vir Gutenberg se sekte "die papierboek, in sy lineariteit en sy eindigheid, in sy wesenlikheid en sy teenwoordigheid, 'n stille ruimte vorm wat die kultus van snelheid en verlies aan betekenis krities laat misluk. . Dit is 'n ankerpunt, 'n inskripsie-objek vir 'n samehangende en geartikuleerde gedagte, buite die netwerk van onophoudelike vloei van inligting en versoeke: dit bly steeds een van die laaste plekke van verset ".
Soos dinge gestel kan word, kom die papierboek na vore as 'n noodsaaklike voorwaarde vir demokrasie.
Paco puche, Oktober 2009
- Carpintero, O. (2005), Die metabolisme van die Spaanse ekonomie. Natuurlike hulpbronne en ekologiese voetspoor (1955-2000), César Manrique Foundation.
- Damasio, A. (2001), Die fout van Descartes, kritiek.
- Herman, E. en Mcchesney, R. (1999), wêreldwye media. Die nuwe sendelinge van korporatiewe kapitalisme, Cátedra.