Wat nie te betwyfel val nie, is dat die kontak met Louw ’n baie vrugbare uitwerking op die kunstenaarskap van beide gehad het. Kort nadat sy Nienaber verlaat het, het sy alleen in Stadionplein gaan woon.
Louw se vers word opgeneem in Tristia (1962) & handel in breë trekke oor die einde van ’n verhouding: die “jy” het vertrek & die spreker agtergelaat in ’n Europese winterlandskap. Teenoor die koesterende, sprokiesagtige “silwer herberg” word gestel die ysige verlatenheid van die plein, met die “drie blink oë” van die vensters tegelyk herinnering aan die geliefde se afwesigheid én beeld van die spreker se verlatenheid.
Die herhaling beklemtoon ook die eenselwigheid van die spreker se alleenbestaan. Die “iemand” wat “die meeue” voer kan op vervreemdende wyse die spreker sélf wees, of kan gewoon verwys na nóg ’n persoon wat, nes die spreker, enkel & alleen is, ’n naam- & gesiglose waarmee die spreker kan identifiseer.
J.C. Steyn skryf in sy biografie van Louw dat Louw die gedig “Jy’t weggegaan” vir Truida Louw geskryf en as ’n soort soenoffer aangebied het, maar mens sou eweneens ’n saak daarvoor kon uitmaak dat Cussons die aangesprokene is, ’n siening wat versterk word deur die feit dat Cussons hierdie “antwoord” geskryf het. In ’n gesprek met Amanda Botha sê Cussons sélf dat Louw dié vers saam met twee ander, “Groet in bruin”, & “Groot ode”, vir haar gegee het. Hy sal nie die eerste digter wees wat dieselfde gedig vir twee geliefdes aanbied nie!
Sy identifiseer ook “Mei-fees in Amsterdam” met die refrein “my fees is Een April” as ’n vers wat verwys na die datum waarop hulle verhouding begin het: 1 April 1950, hoewel Louw die gedig eers op 1 Mei geskryf het.
Van kritici gaan veelal fel & uiteenlopende reaksies in hierdie verband uit. Die ooreenkomste wat betref interpunksie, woordeskat & idioom met verál Tristia is vir Kannemeyer ’n aanduiding “dat Van Wyk Louw haar vers tot in sy vesels aantas, iets wat versterk word deur die tematiese ooreenkoms (die eensaamheid van die mens, die Katolieke wêreld, die lewens van die heiliges en die suidelike Mediterreense landskap)” (Kannemeyer 1983: 198). Hy verwys voorts in sy bespreking van Die swart kombuis op die “tematiese verwantskap met verál Nuwe verse & Tristia”, & op die “gebruik van woorde & begrippe “wat of regstreeks uit Van Wyk Louw se werk kom of ten nouste by sy idioom aansluit.”
Vir hom kan haar verse “nouliks as gesprekke met Van Wyk Louw gesien (kan) word omdat sy nooit tot ’n werklike dialoog met of antwoord aan hom kom nie. Dit is eerder ’n geval dat sy in die ban van sy poësie verkeer en... haar nie volkome aan sy bedwelmende invloed kan ontworstel nie.” (Kannemeyer 1983: 198)
In sy resensie van die Versamelde gedigte van Cussons skryf André Brink: “In dié opsig tree sy in haar poësie voortdurend in gesprek met Louw, veral sy Tristia. Dit gaan veel, veel verder as die biografiese feite van hul verhouding; in wese gaan dit om ’n soort dubbeldoor-digterskap, waarvan Louw één pool, vermoedelik ’n “manlike”, en Cussons ’n tweede, noem dit ’n “vroulike”, sou kan verteenwoordig. Vir albei, en vir die twee sáám, word die poësie dan ritueel en beswering: ’n doodernstige bedryf wat tegelyk ook ’n hoogspél is (vergelyk maar “Himne in Wit” in Die Swart Kombuis).”
Twee afskeidsverse wat Cussons na die einde van die verhouding met Louw geskryf het, bly ongepubliseer tot sy dit in 1982 in Omtoorvuur laat opneem: