Emilia Pardo Bazán. 100 jaar na sy dood. Verhaalfragmente | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | skrywers, Geskiedenis van die literatuur, Nuus, Novela, stories
Portret van Emilia Pardo Bazán. Deur Joaquín Sorolla.
Emilia Pardo Bazan sterf op 'n dag soos vandag 100 jaar gelede. Sy figuur is een van die grootste eksponente, nie net literêr nie, maar ook kultureel in die algemeen tussen die XNUMXde en XNUMXste eeu. Miskien kom sy grootste erkenning en roem uit sy werk Die pazos de Ulloa, maar dit het al die stokke aangeraak, van naturalisme tot realisme, wat deur die kort roman, kortverhaal, koerantberigte en kortverhale. Van sommige hiervan maak ek 'n stukkie keuse as 'n lesing om te onthou.
1.1 Die verlore hart
1.2 Die meermin
2 Binne verhale
2.1 Van 'n nes
3 Sacroprofan verhale
3.1 Die geldeenheid van die wêreld
Die verlore hart
Toe ek een middag deur die strate van die stad gaan stap, sien ek 'n rooi voorwerp op die grond; Ek het afgeklim: dit was 'n bloedige en lewendige hart wat ek versigtig versamel het. 'Daar moes 'n vrou verlore gegaan het,' dink ek terwyl ek die witheid en fynheid van die sagte binnegoed waarneem, wat met die aanraking van my vingers klop asof dit binne-in die bors van die eienaar is. Ek het dit versigtig in 'n wit lap toegedraai, dit beskut, onder my klere weggesteek en probeer om uit te vind wie die vrou is wat haar hart op straat verloor het. Om dit beter te ondersoek, het ek 'n paar wonderlike bril aangeskaf wat my in staat gestel het om deur die lyfie, onderklere, vleis en ribbes te sien - soos deur die relikwieë wat die borsbeeld van 'n heilige is en 'n klein glasvenster op die bors het - die plek van die hart.
Dit is nie moontlik om die sorg en waaksaamheid te skilder waarmee die moedermuis haar rommel muise versorg het nie. Vet en snoek het hy hulle grootgemaak, vrolik en lewendig en met 'n asbont so blink dat dit vreugde verskaf; en omdat hy nie die goddelike vir die mens wou oorlaat nie, het hy morele, wyse en regop waarskuwings aan sy nageslag toegesnou en dit op die hoede gestel teen die strikke en gevare van die skelm wêreld. "Dit sal muise van die brein en goeie oordeel wees," het die muis vir haarself gesê toe sy aandagtig na haar geluister het en hoe hulle hul snoete aangenaam kreukel in 'n teken van gelukkige goedkeuring.
Maar ek sal jou hier in die geheim vertel dat die muise so formeel was omdat hulle nog nie hul koppe uit die gat gesteek het waar hul ma hulle vermaak het nie. Die holte wat in die stam van 'n boom gemaak is, het hulle wonderlik beskut en warm in die winter en koel in die somer, altyd sag en so verborge dat die skoolkinders nie eens vermoed het dat daar 'n muisgesin woon nie.
Van 'n nes
Om na Madrid te moet gaan om 'n belangrike saak te bestuur, een van diegene waarby groot belangstellings betrokke is en wat dwing om maande lank die stof van die voorbankbanke skoon te maak met die sitplek van die broek, het ek uitgevind oor 'n goedkoop losieshuis en daarin het ek my in 'n "ordentlike" kamer gevestig , met uitsig oor die straat van Preciados.
Die metgeselle van die ronde tafel het probeer om die bekendheid in slegte smaak tussen ons vas te stel, die skiet van grappies en geskille wat gewoonlik ontaard in 'n werklike belangrikheid of onbeskoftheid. Ek het in die dop gekom. Die enigste gas wat reservaat getoon het, was 'n seun van ongeveer vier-en-twintig, baie stilswyend, met die naam Demetrio Lasús. Hy het altyd laat by die tafel aangekom, vroeg afgetree, min geëet, oor die hele plan; Hy het water gedrink, beleefd gereageer, maar nooit geskinder nie, nooit nuuskierig of indringend nie, en hierdie eienskappe het my simpatiek gemaak.
Die geldeenheid van die wêreld
Daar was eens 'n keiser (ons hoef nie altyd 'n koning te sê nie) en hy het net een seun gehad, goed soos goed brood, openhartig as 'n nooi (van die wat naïef is) en met 'n siel vol vleiende hoop en baie teer en soet oortuigings. Nie die skaduwee van twyfel nie, en ook nie die geringe sweem van skeptisisme, het die jeugdige en suiwer gees van die prins, wat met oop arms na die mensdom, met 'n glimlag op sy lippe en geloof in sy hart, 'n pad met blomme getrap het nie.
Sy keiserlike majesteit, wat natuurlik ouer as sy hoogheid was, en, soos hulle sê, 'n meer gedraaide slagtand gehad het, was egter vererg dat sy enigste seun so vuis geglo het in goedheid, lojaliteit en gehegtheid van al die mense wat ek daar uitgevind. Om hom te waarsku teen die gevare van so 'n blinde vertroue, het hy die twee of drie bekendste wyse manne van sy ryk geraadpleeg, wat boeke gekrap het, figure opgetrek het, horoskope geteken en voorspellings geweef het; Dit gedoen het, het hy die prins geroep en hom in 'n verstandige en baie gesamentlike toespraak gewaarsku om die geneigdheid om almal goed te oordeel, te matig en te begryp dat die wêreld niks anders as 'n groot slagveld is waar belange teen belange en passies veg nie. teen passies, en dat, volgens die mening van baie bekende antieke filosowe, die mens 'n wolf vir die mens is.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » skrywers » Emilia Pardo Bazán. 100 jaar na sy dood. Storiefragmente