Hierdie subjekposisie suggereer dat Cloete 'n intellektueel is wat boeke skryf oor die Ander en hulle ekonomiese stryd om oorlewing binne die nuwe bestel van bevrydheid. Hy skryf sy idees neer en is in die bevoorregte posisie dat sy tekste voorgeskryf word aan "skoolkinders en studente / van die elite". Skryf staan sentraal in sy intellektuele projek en, soos De Jong (2011:2) aandui, staan die volgende gegewe by so iets inbereken: "[o]m tot skrif en die gedrukte media toegang te hê, beteken vir die inheemse, nie-Europese of gekoloniseerde subjek om die oormag van 'n oorgeplante taal te aanvaar". Die inheemse subalterne in Cloete se gedig blyk nie toegang tot die gedrukte media te hê nie en moet op die gesproke woord staatmaak om sy kritiek te kan hoor. In haar oorsig oor die werk van Cloete meen Pretorius (1998:348) dat "Cloete se intellek die stramien van sy verse [vorm]", naamlik soos dit voortspruit uit sy "ensiklopediese kennis, sy beheersing van die gekompliseerde wondere van die mens, van 'boeke - ons verlengstukke'"; en soos dit tot uitdrukking kom in Cloete se "verbasende leksikale toerusting".
In die Cloete-teks hier onder beskouing is, gegewe die Suid-Afrikaanse konteks, ook juis hierdie ondergeskiktes wat binne die post-koloniale bestel steeds slagoffers is van 'n hegemoniese staatsapparaat, daar dit hulle geensins ekonomies bevoordeel nie. Die kritiek op die hegemonie word uitgespreek in 'n diskoers gekenmerk deur uitinge soos "sinkkaias" en "vodde". Hierteenoor word die nuwe staatsmaghebbers beskryf as "die elite" wat toegang het tot beter basiese dienste en opvoeding. Die elite is, volgens Rancière (2004:165), verantwoordelik vir die skep van 'n gevoel van verwerping by die armes, vir die skep van 'n behoefte ('n "want") en vir die oprigting van grense. Dié sienings eggo die woorde van Ngugi (1993:91) wanneer hy post-koloniale samelewings beskryf as "a perfect replica of colonial practices".
Die Ander as homogene groep wat deel uitmaak van die nuwe politieke bestel word feitlik deur die subjek ondervra, naamlik in 'n poging om die mislukkings van die postkoloniale projek aan te dui. Die skrywende subjek enumereer daardie aspekte van die ander se bestaanservaring waaroor hy wel skryf: "die rommelhope op julle straathoeke julle kaalvoetkinders / wat in vodde loop en met beespense / vir sokkerballe speel in julle velde / vol stof en klippe". Die diskoers van die subjek word gekenmerk deur tekens wat eie is aan die leefwêreld van die Ander, maar vanuit sy bevoorregte posisie gebruik hy hierdie tekens om oor sy sogenaamde nuttelose verse te skryf.
Die subjek in hierdie gedig skryf weer oor die armes, die subalterne Ander, en spreek kritiek uit jeens die nuwe, post-koloniale hegemonie. In hierdie intertekstuele gesprek met Ingrid Jonker se gekanoniseerde gedig "Die kind", tree daar, myns insiens, egter 'n verandering in by die subjek en is daar 'n poging om sy bevoorregte posisie al skrywende te bevraagteken. Die intertekstuele skakel met Ingrid Jonker se "Die kind wat doodgeskiet is deur soldate by Nyanga" word myns insiens nie net geaktiveer deur die "trace" in die titel nie, maar ook deur die openingsreël, wat Jonker s'n eggo.