Ordes vir die gewone mense‘n Toekenning vir die gewone mense. Foto: HarryLustig/Pixabay.com Deur Annelize Jansen van Rensburg Ek het die president vergewe. Miskien was daar seinprobleme toe hulle my probeer bel het. Dalk het my uitnodigingskaartjie in Siberië beland. Ek verstaan. Hulle hoef egter nie wakker te lê van selfverwyt nie, want ek het reeds ŉ onthou-nou (reminder) op my slimfoon gestel vir 2017 wanneer die volgende nasionale ordes uitgedeel word. Hierdie ordes is die land se hoogste eerbewyse wat deur die president toegeken word aan persone wat betekenisvolle bydrae gelewer het op die terreine van vryheid, voorspoed en demokrasie. En wraggies, meneer die president, ek probeer. Party dae verdien ŉ mens eervolle vermelding net omdat jy uit die bed opstaan as jy eerder met ŉ laventellappie op jou voorkop in stilte wil bly lê. Sulke dae is dit prysenswaardig as jy onthou om in één rit brood, melk én jou bloedjies by die skool te kry. Gewone mense hoort soms op verhoë, maar hulle verbleik op die agtergrond. Geen handeklapgeleenthede vir hulle nie. Mense soos enkelma’s wat lang ure moet werk omdat hulle alleen vir hul kinders moet sorg, is onsigbaar. Geduldige onderwysers wat daagliks probeer om basiese vaardighede aan verstandelik gestremde kinders te leer in die soms vergeefse hoop dat daardie kind iets daarmee sal kan doen, verdien spesiale toekennings. En waar is die eer aan onderwysers by arm skole wat ŉ ewigbrandende vlam van hoop en menswaardigheid in en kind se hart aansteek? Dek ook asseblief deftige tafels met die koningin se eetgerei vir: Die president moet my dus volgende jaar ŉ halfuur vroeër verwag sodat ek die ekstra ordes kan kry wat hulle my skuld vir vanjaar. Al is dit dan tog net ŉ ou badsepie of ŉ sjokoladeruiker vir volharding. Ek stuur vir jou ook een.