1.Dit is nie moontlik om in 'n beperkte artikel soos hierdie, die twintigste-eeuse teologiese ontwikkelings in die NG Kerk wat tussen die negentiende en een-entwinti gste eeue sorteer, aan die orde te stel nie. Daar sou uiteraard 'n hele bespreking gevoer kon word oor die Du Plessis-saak van die twintigerjare van die vorige eeu. Laasgenoemde saak kan belangrike aspekte aan die orde stel, maar die kompleksiteite aan so 'n bespreking is byna legio. Een voorbeeld is voldoende. Sakkie Spangenberg, stigter van die sogenaamde Nuwe Hervorming in 2004 (wat later bespreek word), verwys telkemale in openbare lesings na die besonder belangrike rol wat Du Plessis gespeel het in die ontginning van die kritiese Bybelwetenskap en die onhoudbaarheid wat dit vir die belydenisskrifte tot gevolg het. Daar word ook soms in dieselfde asem na die apartheidsteologie van die NG Kerk verwys en geargumenteer dat indien die kritiese Bybelwetenskap reeds vroeër ernstig geneem was, die NG Kerk moontlik nie die weg van apartheid sou gegaan het nie. Hierdie hipotese het egter ernstige tekortkomings, omdat wat die politiek betref, Du Plessis volgens alle aanduidings nie aan die ver-linkse kant was nie; die gewaarwording dat apartheid of afsonderlike ontwikkeling nie teologies regverdigbaar is nie, het hoofsaaklik nie vanuit die Ou-en Nuwe-Testamentiese Bybelwetenskaplikes se insigte na Suid-Afrika gekom nie. Hulle was sonder twyfel van die eerste vakgebiede wat erns met die opkoms van die kritiese insigte van die Bybelwetenskappe gemaak het. Daardie gewaarwordings het aanvanklik uit die geledere van die kerkhistorici en dogmatici gekom, waaronder B.B. Keet, Ben Marais, Beyers Naudé, en andere, alhoewel 'n verskeidenheid teoloë uit uiteenlopende vakdissiplines later bygekom het. Dat daar belangrike sake deur die Du Plessis-saak op die tafel geplaas is, is inderdaad so. Dit is met baie energie sedert die sewentigerjare van die twintigste eeu deur 'n aantal teoloë opgetel, waaronder W.S. Vorster en A.B du Toit, om net enkeles te noem.
7.Die bestek van hierdie artikel laat nie toe om Müller se klem op die ortopraksie ten koste van die ortodoksie te bespreek nie en daarom net een tersaaklike opmerking. Sommige van die teologiestudente wat die verklaring oor Jesus se liggaamlike opstanding opgestel het waarin Müller se standpunte verwerp word, was vir jare lank tydens hulle teologiese opleiding betrokke by 'n plakkerskamp waar 'n HIV-kliniek ontwikkel is, asook 'n kinderhuis in Pretoria (Mulder 2011:99).
9.Billikheidshalwe is 'n nota oor 1 Korintiërs 15:37 nodig. Paulus skryf wel dat die saad wat in die grond sterf, nie die plant is wat uit die saad opgroei nie. In 1 Korintiërs 15 vind ons sowel kontinuïteit as diskontinuïteit. Die soort diskontinuïteit wat 'n mens by die Jesus Seminaar en die Nuwe Hervorming vind, beweeg egter ver verby Paulus en die Skrif. Ongeag watter vrugbare gesprekke 'n mens oor kontinuïteit en diskontinuïteit kan voer, is die belangrikse saak in hierdie artikel dat die HK inderdaad erns maak met die liggaamlike opstanding, wat Müller kategories ontken.
10.In hoofstuk tien in Müller se Opstanding verwys hy weer na die ekonomiese en sober bewoording van ons belydenisskrifte wanneer dit oor die opstanding handel. Hy verklaar: '[b]eide die skeptiese natuurwetenskaplike én die mistieke dromer kan saam sê: "Ek glo in die opstanding", terwyl hulle waarskynlik heel verskillende konsepte daarop nahou' (Müller 2006:89). Vroeër in dieselfde hoofstuk gee Müller toe dat die skeptiese wetenskaplike twyfel oor die bonatuurlike aard van onder meer die opstanding (Müller 2006:87).