Ek en my vrou word aangeval.
Wat gebeur tydens n aanval op jou huis teen 2 uur die nag? Wel nou weet ek en my vrou ook, en ek is darem nog hier om daaroor te skryf.
Die blinde Labrador gee n blaffie binneshuis, vyf sekondes daarna is daar n helse slag van n groot venster wat breek. Al die honde en die bure se honde blaf. n Klip so groot soos n mens se kop is deur die ruit gegooi en drie mans is besig om een na die ander deur die die gat te kom.
My vrou skreeu," Hulle kom in, hulle is binne, hulle is klaar binne."
My geweer lê naby, met kruppel knieë sukkel ek die gang af met my dapper vroutjie skreeuend langs my sy.
"Ons skiet julle dood!!", skreeu sy.
Ek het vier koeëls in die geweer se magasyn. My vinger is op die sneller. Alles klink meteens harder en duideliker, selfs die bloed se geruis deur jou are, die hoor jy. Ek is gereed, ek gaan veg tot ek nie meer kan nie, ek gaan my huis en my vrou beskerm tot die dood.
Die deur is oop, die een wat reeds binne is gooi iets na buite en duik dan self deur die gat agter sy comrades aan. Die twee buite lag, dan vloek hulle op ons. Hulle weet ek mag nie buite skiet nie, dan is ek in die tronk. Ek is kwaad, ek is verskriklik kwaad. Ek skiet n waarskuwingskoot in die grond en hulle laat spaander oor die heining, rats soos wildehonde. Die donker sluk hulle in.
Net my aktestas met my dagboek en n paar lêers is weg. Ons staar na die massiewe klip. Ons bel die polisie, ons bel die kinders wat ook in Bloem woon. Die polisie is eerste hier, binne sewe minute.
Ek gaan troos vir Smooky die blinde hond. Ons is ongedeerd. Smooky het betyds geblaf.
Maar daar is n wrang smaak in my mond vanmore. Ek kan sien my vrou is bang. Sy kon nie weer gaan slaap nie.