Interessant, broers en susters, is dat daar net een ander lewende wese op aarde is wat, net soos die mens, baie moeilik tot rus kom. ‘n Skaap. Skape slaap nie maklik nie. Om ‘n skaap aan die slaap te kry, moet alles perfek wees. Daar mag nie roofdiere in die omgewing wees nie. Daar mag geen spanning in die lug wees nie. Geen muggies of muskiete nie. En die skape mag ook nie honger wees nie.
Juis daarom, broers en susters, is die beeld van die skaap en die herder wat sy skape na groen weivelde bring om te rus, in hierdie Psalm so treffend. En wat dit nog meer treffend maak, is wanneer ons in ag neem dat die skaapwagter Dawid dit vir ons sê. En kom ek verduidelik.
As Psalm 23:2 dus sê ‘Hy laat my in groen weivelde rus’, moet ons die ‘Hy’ in hierdie vers nie mis lees nie. Dit is God, sê Dawid, wat dit vir my moontlik maak om te rus. Dit is Hy wat vir my rus gee.
En hoe doen Hy dit? Hy doen dit deur aan ons die vierde gebod (van die Tien Gebooie) te gee. Interessant nogal is dat hierdie gebod die langste van al die gebooie is (lees die gebod).
Die Here ken ons goed, broers en susters. Hy weet hoe ons ons kan laat stuur en beheer deur die lewe en die eise van die lewe. Maar hier praat God met ons darem baie duidelik: Een dag in die week sal jy nee sê vir werk, en ja vir aanbidding. Jy sal jou voet van die petrolpedaal afhaal, briek aandraai – en rus!
En ja, broers en susters, dan begin ons maars. Maar hoe sal die werk klaarkom? Wat van dit wat nog gedoen moet word? Wat van dat wat nog nie klaar is nie? En so gaan ons aan. Maar God bly ons herinner: as die hele skepping nie in duie gestort het toe Ek gerus het nie, sal dit staande bly terwyl jy rus. Jy hoef nie die wêreld aan die gang te hou nie. Ek sal dit doen.
Vat daarom soms net af. Doen net niks. Word bewus van my teenwoordigheid. Weet Ek het alles in beheer. En rus. Want jy mag. Ek het dit ook vir jou gegee.