Hy begin dan met 'n studie van geloof. Fowler se uitgangspunt is dat geloof 'n universeel menslike verskynsel is. Elke mens word gebore met die vermoë tot geloof net soos hy gebore word met die vermoë om spraak aan te leer. Geloof is gevolglik so fundamenteel dat niemand lank daarsonder kan lewe nie.
Fowler se boek kan in vyf dele opgedeel word. Hy poog om helderheid te bring oor geloof as fassinerende verskynsel. Interessant is die onderskeid wat hy maak tussen geloof, godsdiens en godsdienstigheid. Godsdiens is volgens hom 'n kumulatiewe geloofstradisie wat die geloofsuitdrukkinge van 'n gemeenskap se verlede weergee en wat in tekste, gebruike, verhale, mites, profesieë en dies meer neerslag vind. Geloof is in teenstelling daarmee 'n dieper, ryker en intens persoonlike aangeleentheid, 'n oriëntasie van die totale persoon wat doel en betekenis aan sy lewe gee en wat in godsdiens geanker kan wees, hoewel dit nie noodwendig so hoef te wees nie.
Geloof is volgens Fowler 'n aktiewe bestaanswyse wat die mens se ervaring van die lewe vorm. Hy kyk na dié begrip van vele kante af. Kortliks sou gesê kan word dat hy na geloof verwys as 'n bewuste of onbewuste verhouding met 'n stel norme wat die gelowige se instelling teenoor die werklikheid en optrede teenoor ander bepaal. Vervolgens is geloof ver-beeld-ing in die sin dat dit 'n manier is om die alledaagse lewe in terme van 'n uiteindelike omgewing te sien. Die omgekeerde van geloof is nie twyfel nie, maar 'n onvermoë om enige uiteindelike omgewing te ver-beeld; dit is nie ateïsme nie maar nihilisme.
Vlak 2 is die mities-letterlike geloof. Dit is tipies van die laerskoolkind. Dit is 'n narratiewe stadium waarin stories sonder refleksie ingeneem word en geglo word, sonder enige vermoë om krities daarmee om te gaan. Dit is ook 'n egosentriese stadium waarin die perspektiewe van andere 'n onbeduidende rol speel. God se perspektief en eie perspektief word nie onderskei nie. Morele waardes word letterlik geïnterpreteer.
Vlak 5 is dié van konjunktiewe geloof en neem selde voor die middeljare 'n aanvang. Dit beweeg verby die logika van Vlak 4 waar simbool teenoor betekenis gestel word; dit laat die werklikheid eerder vir homself spreek. Dit word 'n dialektiese logika wat ruimte laat vir paradokse. Simbole word weer met betekenisse geïntegreer omdat die diepte van die werklikheid waarna hulle verwys, besef word. Dit gaan dus verby die ideologie van die geloofstelsel wat in Vlak 4 gekonstrueer is en aanvaar 'n versoening van die bewuste en die onbewuste. Dit erken dat die eie godsdienstige tradisie onvolledig en beperk is en het waardering vir ander geloofsisteme sonder om noodwendig die eie sisteem te verander. Dit is trouens 'n herwinning en versterking van die oorspronklike geloof. Dit handhaaf die kritiese vermoëns van Vlak 4 maar vertrou dit slegs as werktuig om selfbedrog te voorkom. Anders as op Vlak 4 is dit bewus van paradokse. Vlak 5 is gaan dus oor 'n geïntegreerde geloof.
Vlak 6 betree universaliserende geloof. Dit is 'n vlak wat deur min gelowiges bereik word. Dit is meesal 'n ego-lose groeityd. Gelowiges op hierdie vlak het 'n besonder sterk gevoel vir transendente morele waardes. Hulle het boonop visioenêre idees van beginsels soos inklusiwiteit, geregtigheid en 'n wêreld waar die een-wees agter die verskeidenheid raakgesien word. Universaliserende gelowiges stel tipies nie belang in selfbehoud nie en het 'n openheid vir gemeenskap met mense van ander geloofsvlakke en gelowe. As voorbeelde van mense op hierdie vlak word Gandhi, Martin Luther King Jr, Moeder Teresa en die Dalai Lama genoem.
'n Interessante aspek van die ontwikkelingsmodel wat Fowler aanbied, is dat dit nie 'n stapmodel is soos dié van Piaget, Erikson en andere nie, maar 'n spiraalmodel. Dit beteken dat daar nie maar net van een stap na 'n ander gevorder word nie, maar dat elke nuwe vlak die vorige vlakke herkontekstualiseer sonder om dit te ontken. Elke vlak is gemoeid met dieselfde vraagstukke, en verandering kom neer op die aanspreek daarvan op 'n nuwe en wyer vlak van kompleksiteit. Die algehele effek is groter individuasie tot op Vlak 4 en dan 'n neiging terug na die begin, maar nou op 'n hoër vlak van kompleksiteit, differensiasie en inklusiwiteit.