Die Amerikaanse avontuur van Sergei Eisenstein - Die versamelings
Titel: Russiese verhoogbestuurder Sergej M. Eisenstein by Upton Sinclair in Hollywood
Skrywer: ERICH Salomon (1886 - 1944)
Skeppingsdatum : 1930
Datum getoon: 1930
Stooring plek: Berlinische Galerie (Berlyn)
Kontak kopiereg: © BPK, Berlyn, Dist. RMN-Grand Palais / BPK-beeld
Prentverwysing: 09-521242 / SaE001
Russiese verhoogbestuurder Sergej M. Eisenstein by Upton Sinclair in Hollywood
Links, die Sowjet Sergei Mikhailovich Eisenstein (1898-1948), 'n bekende filmmaker wat die USSR verlaat het ses maande nadat die aanvalle op sy film begin het. Oktober en die werkswyse daarvan. Aan die regterkant is die Amerikaanse Upton Sinclair (1878-1968), beroemde skrywer van Die woud (1905) en sy Dantesk-beskrywing van Chicago-slaghuise. In die herfs van 1930 het hierdie twee embleme van linkse intellektuele 'n vriendelike en artistieke alliansie gevorm met die doel om 'n film oor Mexiko te vervaardig.
Eisenstein is al vier jaar die bekendste verteenwoordiger van die nuwe golf filmvervaardigers uit die USSR, saam met die dokumentêre filmmaker en teoretikus Dziga Vertov, en regisseurs Vsevolod Poudovkin of Boris Barnet. Nadat hy saam met Vsevolod Meyerhold in die teater begin het, het die jong meertalige Jood bekendheid verwerf Slagskip Potemkin (1925). Sy volgende films is mislukkings (Oktober, 1928) of semi-skaak (Die algemene lyn, 1929), en in hierdie konteks van die oorname van die bioskoopbedryf deur die enkele party, het Eisenstein 'n reis van etlike jare in Europa en die Verenigde State begin. Die Duitse fotograaf Erich Salomon (1886-1944), bekend daarvoor dat hy geweet het hoe om belangrike gebeure te fotografeer (ondertekening van die Briand-Kellog-verdrag in 1928) of ontoeganklike plekke (die Hooggeregshof van die Verenigde State) het ook 'n paar pragtige portrette tot sy eer. politici en filmsterre.
Die foto is deur Erich Salomon geneem op die luukse Hollywood-eiendom, Upton Sinclair, op sy privaat tennisbaan. Die donker agtergrond, die skaduwees en die beligting op die gesigte argumenteer vir 'n nagopname wat 'n bietjie chiaroscuro moontlik maak. Die stadskostuums en die posisies van die twee bekendes wat op die sentrale net leun, dui op 'n noukeurige georganiseerde pouse in 'n konteks van luuksheid en ontspanning. Terwyl hy die geometrie van die wit lyne doelbewus gebruik om perspektief op sy beeld te gee, het die fotograaf sy lens effens geskuif om frontaliteit te vermy. Die feit dat die ervare Amerikaner en die jong Sowjetman in dieselfde bedieningsgebied sit, hul blik in mekaar gedompel, vertel die verhaal van die samekoms van geslagte en vastelande. Die twee akteurs van hierdie toneelstuk speel egter nie die nabyheid en medepligtigheid oor nie.
Kulturele diplomasie, 'n tweesnydende swaard
In 1928 het Eisenstein die geleentheid aangegryp deur die Sowjet-owerhede wat van plan was om sy roem te gebruik om die regime en sy revolusionêre kuns bekend te maak. Vir baie maande het die filmmaker konferensies en besoeke aan Groot-Brittanje, Frankryk, Duitsland en Switserland vasgehou voordat hy 'n filmprojek deur die Amerikaanse hoof Paramount aangebied is. Dit was uiteindelik in November dat die Sinclairs, aangebied deur Charlie Chaplin, vrywillig wou vervaardig As Viva Mexiko!. Die film kon nooit deur Eisenstein verwerk word nie, aangesien Sinclair beslag gelê het op die beelde wat in 1932 geskiet is. Die regisseur het daarom in 1933 vernederd en depressief teruggekeer en die owerhede het tyd geneem om hom te vergewe vir hierdie nuwe mislukking.
Dit sluit geensins die herhaling van kunstenaars op missies uit nie, soos die skilder Alexander Deïneka in 1935 na Italië of die satirici Ilf en Petrov na die Verenigde State in 1934-1935. Dit is inderdaad nodig om die wêreldrevolusie te kon laat seëvier. Die Sowjetunie het in die middel van die 1920's 'n baie dinamiese beleid van propaganda deur middel van kultuur gehad, wat beide die werkersklas (teenkultuur) aanspreek. internasionaal) en intellektuele (revolusionêre kultuur). Die Sowjet-paviljoen wat deur Konstantin Melnikov ontwerp is en deur Alexander Rodchenko versier is vir die uitstalling van Parys in 1925 in Parys, het in die argitektoniese geskiedenis verval. Sommige kunstenaars en groepe (die Surrealiste) tel aan die begin van die dertigerjare onder die 'reisgenote' wat die Sowjetunie verdedig het sonder om noodwendig by die Kommunistiese Party van hul land aan te sluit. Sowjet-skeppers word aangemoedig om direkte, persoonlike bande te handhaaf met die groot linkse figure wat, soos Chaplin, Bernard Shaw of Henri Barbusse, swaar weeg in nasionale menings. Vriendelike filmverspreidingskringe, uitgewerye en galerye gee ook 'n noukeurig uitgesoekte kulturele produksie waar werke in die lyn meng met meesterwerke wat uit die kanonne ontsnap, soos die films van Eisenstein. .
Bartholomew Amengual, Lank lewe Eisenstein!, L'Âge d'Homme, Parys, 1990. Oksana Bulgakowa, Sergei Eisenstein. 'N Biografie, Londen, PotemkinPress, 2002. Jean-François Fayet, VOKS. Geskiedenis van die Sowjet-kulturele diplomasie in die tussenoorlogse periode, Georg, Genève, 2014. Harry Geduld, Ronald Gottesman, (red.), Sergei Eisenstein en Upton Sinclair: The Making & Unmaking van Que Viva Mexico!, Bloomington, Indiana University Press, 1970.