Yerma, een van Federico García Lorca se meesterstukke | Huidige literatuur
John Ortiz | | skrywers, Books, Teater
Yerma saamstel met Bloedtroue (1933) y Bernarda Alba se huis (1936) die gevierde "Lorca-trilogie". Dit word in 1934 vrygestel en word na verwys as die meesterstuk van die teater deur Federico García Lorca, waarskynlik die belangrikste Spaanse skrywer van die XNUMXste eeu.
Dit word in drie bedrywe van twee rame elk gebou, en word beskou as 'n kort stuk. Die opvoering daarvan duur egter gemiddeld 90 minute. Die tema: 'n landelike tragedie (baie modieus in Latyns-Amerika gedurende die dertigerjare). Uitermate gebruik deur die in Granada gebore dramaturg om homself bekend te maak in Spanje en 'n groot deel van Latyns-Amerika.
1 Federico García Lorca, die skrywer
2 Die generasie van '27
3 'N Lewe wat deur fascisme gekastreer word
4 Yerma, poësie tot diens van 'n tragedie
4.1 Die argument
4.2 Van machismo, sosiale konvensies en (gebrek aan) kreatiwiteit
4.3 Eer eers, dan die res
4.4 Nog 'n toets van lojaliteit
4.5 Die einde van Yerma
Federico García Lorca, die skrywer
Hy is in 1898 in Fuente Vaqueros, Granada, gebore. Seun van 'n welgestelde gesin wat hom toegelaat het om in die middel van die veld groot te word sonder die verpligting om dit te bewerk om te oorleef. Sy moeder het van kleins af 'n smaak vir letterkunde - en kuns in die algemeen - gekweek. Om hierdie rede is dit logies dat hy reeds in die adolessensie met 'n goed gevormde estetiese maatstaf hanteer het. Bloedtroue is 'n duidelike voorbeeld daarvan.
Gefrustreerd deur die kulturele verveling van die provinsie, slaag daarin om na Madrid te gaan met die doel om sy akademiese opleiding aan die Studentekoshuis voort te sit. Die betrokke webwerf was 'n baie gesogte instelling, gereeld besoek deur bekende mense en wetenskaplikes soos Albert Einstein en Marie Curie.
Daar het hy hegte vriende geword met Salvador Dalí en Luis Buñuel, onder talle ander figure van nasionale en internasionale naam.. Op hierdie manier is 'n ideale boheemse en intellektuele omgewing geskep vir die volle ontwikkeling van 'n persoon so kreatief soos García Lorca. Omring deur uitsonderlike kunstenaars; 'n stel wat onder die naam van die Generation of 27 in die geskiedenis opgeneem is.
'N Lewe wat deur fascisme gekastreer word
Maar in die vierde dekade van die twintigste eeu, alhoewel dit die beste van Lorca se werk gemaak het, verteenwoordig dit ook een van die donkerste oomblikke in Spanje. Vir die Spaanse burgeroorlog het Francisco Franco die daaropvolgende mag opgeneem. Alhoewel Lorca hy was nooit verbonde aan enige politieke saak nie of het om ideologiese redes teen vriende gediskrimineer nie, hy is gesien as 'n bedreiging.
Gekonfronteer met hierdie situasie bied die ambassadeurs van Colombia en Mexiko hom skuiling, maar hy aanvaar dit nie. In Julie 1936 is hy gevang en na raming is hy op 18 Augustus met dagbreek geskiet (die datum is nie presies bekend nie). Hy is onder meer daarvan beskuldig dat hy homoseksueel is.
Yerma, poësie tot diens van 'n tragedie
As die dramas van García Lorca vir iets uitstaan, is dit vanweë hul poëtiese opvatting. Die dialoë, tesame met die musiek - baie sigeunerliedjies dien as motor van hierdie werk - gee die pas aan. Y, soortgelyk aan die res van die trilogie, die begin van Yerma is 'n stuk (en 'n karakter) vol hoop. Maar die opeenhoping van frustrasies maak van sy bestaan ​​'n ware nagmerrie.
Hierdie duistere afkoms in die gees van sy protagonis dui op die ontwikkeling van die werk. Daarbenewens Terwyl die teks gedryf word deur die plotkrisis, ondersoek die aksie konflik tipies van die Spaanse samelewing. Sonder om 'n reaksionêre manifes te word, handhaaf dit genoeg spesifieke gewig om (die toeskouers) verby te gaan sonder om dit te besef.
yerma, die protagonis is 'n vrou aan wie haar vader 'n huwelik met Juan opgelê het, 'n man wat sy nie wil hê nie. Hy weerstaan ​​egter nie. Deels omdat hy 'n opregte en korrekte persoon is wat geheg is aan die gevoel van eerlikheid. Daarbenewens sien sy in hierdie huwelik die manier om haar diepste doel te bereik: om moeder te wees.
Maar onvrugbaar (dus met die hoofletter in kleinletters) is 'n term wat gebruik word om iets onvrugbaars of droog te identifiseer. Die tyd gaan dus verby ... Yerma, die protagonis kan nie swanger word nie. U begeerte word uiteindelik 'n obsessie en uiteindelik die finale tragedie loslaat. Die veroordeling van 'n dorre en eensame ewigheid.
Van machismo, sosiale konvensies en (gebrek aan) kreatiwiteit
Landelike Spanje waar dit geleë is die stuk is uiters macho. Juan, Yerma se man, verteenwoordig dit net. 'N Man wat onwetend' sy 'vrou onderdruk en seermaak. Net omdat dit is hoe dinge werk. Terselfdertyd is dit 'n machismo wat deur die vroue self aangemoedig en geregverdig word.
Boonop is die fundamentele plig van elke vrou binne aanvaarde sosiale konvensies om te dien en geboorte te gee, anders word sy geminag. Maar Juan het die gemak van 'n rustige lewe en sonder die behoefte aan kinders hom sonder kreatiwiteit gelaat. Dit wil sê sonder 'n ware passie vir die lewe. Hierdie apatie lei tot 'n onderdrukking teenoor die protagonis, wat sy lot verseël.
Eer eers, dan die res
Daar is 'n derde karakter in die middel van die konflik; Sy naam is oorwinnaar. Hy is van kindsbeen af ​​'n vriend van Yerma. Net so is hy een van Juan se werkers. Victor en Yerma was vir ewig verlief. Die blote aanwesigheid van hierdie karakter veroorsaak in haar gevoelens dat sy nie met haar man ervaar nie. Nie eers in oomblikke van intimiteit nie.
Almal in die stad bespeur die aantrekkingskrag tussen Victor en Yerma. Die ergste: selfs wanneer hulle vir eer en lojaliteit afstand doen van hul liefde, begin die vroue fluister oor 'n volkome verraad. Gevolglik maak die beskuldigings van die betrokke persoon nie saak nie ... die saad van twyfel is geplant.
Nog 'n toets van lojaliteit
In die derde bedryf, Teen die einde van die toneelstuk het Yerma die kans om met 'n ander man weg te hardloop - bonkig, hardwerkend, met goeie gesondheid - wat haar alles kan gee wat sy wil hê. Afgesien van die huis en veiligheid, die verlangde seun. Die aanbod kom in 'n bedevaart, uit die mond van 'die ou vrou' (titel wat deur García Lorca gebruik word om die moeder van die nuwe kandidaat te identifiseer).
Maar Yerma buig nie, bly vas in sy beginsels en is ooreenstemmend met sy moraliteit. Sy wil 'n kind hê, net met haar man. Die man wat met haar getrou het en met wie sy haar intieme bed deel ... as haar sy nie kan asemhaal nie, lyk dit nie vir haar relevant nie.
Die einde van Yerma
Die laaste toneel van hierdie stuk is een van die mees ikoniese oomblikke in die Spaanse drama. Die protagonis vermoor haar man deur hom te wurg terwyl hy haar probeer besit. 'N Opstand van die onderdruktes teen die onderdrukkers, waarvan die resultaat nie die gewenste is nie.
Die reeks van Yerma wat deur die verhoog geskree het dat sy self haar seun vermoor het (want net saam met haar man kon sy hom kry) is onvergeetlik vir almal wat 'n opvoering bygewoon het. Tragedie in sy suiwerste vorm. Met die krag wat slegs poësie in die Spaanse taal kan druk. Subliem en pynlik in gelyke dele.