'Omdat die ekspressionisme 'n emosionele rigting is waar elke individuele kunstenaar, wat dit betref, sy eie vryheid kan geniet, omdat dit ook met die lewe self innerlik verbonde is, omdat dit nie net met die natuurrealiteit in sy lewe bots nie en juis dikwels sy laaste krag daaruit kan put, omdat dit 'n dinamiese en - vir wie dit pas - ook dramatiese rigting is, kan die nuwe ekspressionisme juis ook die geskikste rigting wees...'
Soos sy tydgenote wat in die Suid-Afrikaanse ekspressionistiese idioom skep, wil Meintjes gestalte gee aan die verhouding tussen 'eie innerlike' en die omringende 'uiterlike realiteit'.
'Wanneer 'n skildery natuurgetrou tot in die kleinste besonderhede is ... dan kan ons dit nie meer as skildery beskou nie... Enige skildery moet die stempel van die persoonlikheid van die skilder dra om goed te wees... Die gehalte van die werk sal afhang van die intellektuele diepte, van die gevoelsdiepte van die kunstenaar... Van belang is die reaksie wat die skildery by u wek, die gevoelsreaksie.'
Jong Man met Pouvere (1977) demonstreer die aard van die ekspressionistiese inslag in Meintjes se kuns. Die emosionele wêreld van die seun word subtiel tot uitdrukking gebring in veral die helder kleur - let op hoe die gesig omraam word deur 'n rooi agtergrondsvlak, 'n blou hoed, en les bes, 'n groen hemp - asook 'n verwringing in die anatomiese weergawe, byvoorbeeld die te lang nek en die vreemde posisie van die hand (die 'ekspressiewe' hande wat algemeen in Meintjes se figuurstudies voorkom, is in sommige ander werke, soos bv. Weeklag (1958) lomp en ongeïntegreerde clichés). Die geportretteerde seun, met eweneens 'n uitdrukkingslose gesig wat tiperend is van Meintjes se portretgesigte, word weergegee in terme van die onsekerheid, maar ook die effens pretensieuse - 'n mens kan nie die pouvere in al hulle eksotiese prag miskyk nie! - van sy jeugdige ervaringswêreld.
Slegs indien 'n mens aanvaar dat die surrealistiese tradisie na die Tweede Wêreldoorlog 'n baie losse verband met die oorspronklike beweging hou en dat die begrip 'surrealisties' vandag dikwels nie meer as bloot 'vreemd', of 'onlogies', of 'onverklaarbaar' (die nie-rymende aspekte van 'n nog min-of-meer representatiewe weergawe) beteken nie, openbaar Meintjes se kuns veral vanaf die laat vyftigerjare tot met sy dood 'surrealistiese' elemente. Sy vroeëre werke het kritici ook soms verkeerdelik tot die besluit gebring dat hy surrealisties werk, maar dit was tog 'n ekspressionistiese benadering wat Meintjes weggelei het van die natuurlike voorkoms van dinge; die afgetrokke, dromend-en-verwyderd-van-die-wêreld stemming van sy werk is eerder romanties as visioenêr. (By die jong en onontwikkelde Die Verlate Plaas van 1946 hoef 'n mens seker nie te veel van die 'surrealistiese' plasing van 'n gebeeldhoude kop in 'n tradisionele plaastoneel te maak nie).
In Die Wit Beker (1978) is die ruimtelike en inhoudelike samehang tussen die drie vroue in die landskap waarop die venster uitkyk en die groot, wit beker met bloeiseltakke op die vensterbank in die voorgrond nie voor-die-handliggend nie. Die jukstaponering van 'n stillewe, wat die prentvlak oorheers, met drie uiteengeplaasde sittende figuurtjies wat staties en identiteitsloos, elk op 'n stoel, in 'n kaal, morbiede landskap vasgevang is, het die droombeeld-karakter wat dikwels surrealisties genoem word (vgl. Vorster 1959). Die Wit Beker gee sekerlik aanleiding tot verskeie interpretasies, maar grotendeels gaan dit myns insiens, soos in meeste van sy ander 'surrealistiese' werke, om die opwekking van 'n misterieuse stemming, 'n emosie van vreemdheid, wat die toeskouer betrek, vergelykbaar met die verontrustende plek-misterie van De Chirico se stadsgesigte. Romantiese simboolbegrippe, waarna vervolgens verwys sal word, is essensieel op gevoel en persoonlike belewing gebou en nie op 'n bewuste idee nie (Hofstätter 1973 : 33). Ten slotte is dit waarskynlik minder belangrik of 'n verganklikheidsgedagte, of moontlik 'n spiritualistiese ervaring, verbeeld is.
Meintjes het ook enkele werke geskilder in die fantasie-idioom van Chagall wat elemente van die surrealistiese tradisie omsluit. In Perd in Maanlig (1967) is 'n middernagtelike toneel verbeeld wat tegelyk 'n nagmerrieagtige stemming uitdra en 'n afwagtingsgevoel opwek. (Sien ook Duifveer in Landskap (1974) in hierdie verband).
Die belang van gevoelswaarde in Meintjes se oeuvre, wat in onderwerp- en motiefkeuse, asook in die uiteindelike formeeltegniese eienskappe van die weergawe beslag vind, hou verband met 'n rigtinggewende romantistiese instelling. Uiteenlopende werke soos die sensitiewe Seun met Aronskelke (1951) waarin die doodsgedagte verbeeld word, Die Leë Stoele (1969) met die tema van (morbiede) alleenheid, Broers (1955), 'n weergawe van twee omhelsende jongelinge wat vasgevang is in 'n melankoliese stemming en Karnaval (1952), met twee dromerige karnavalgangers; is almal wesenlik romaties. Die skrywer Pieter Marincowitz het in 1948 'n waarneming verwoord wat geldig gebly het: