Afrikaans Rebekka Vertrou Die Here - Rebekah Trusts The Lord - By Linda Sue Pochodzay Edwards
"Vertrou my net . . . alles sal reg wees . . . Ek belowe!"
Het iemand al ooit daardie woorde vir jou gesê? As iemand het, was alles regtig reg?
Soms is dit moeilik om te weet wie vertrou kan word en wie nie.
Maar onthou: Ons kan altyd God en sy Woord vertrou om ons te lei op die regte pad.
Sonstraaltjies het die kamer gevul terwyl Rebekka met haar oggendgebede besig was. Die voëltjies se gesing buite haar kamervenster het haar laat begeer om ook haar mond wyd oop te maak en saam met hulle lofliedere tot God te sing. "Dit gaan 'n wonderlike dag wees," het Rebekka gedink. "Elke dag is 'n spesiale geskenk van die Here."
'n Luide, bekende stem van buite die deur het Rebekka se gedagtes onderbreek. "Dit is reeds daglig! KOM NOU! Ons het take wat verrig moet word!"
"Reg so, Laban," het Rebekka haar broer toegeroep. "Ek kom nou-nou uit, sodra ek hierdie laaste vlegsel klaar gevleg het."
"Simpel meisies en hulle hare," het Laban gemor en sy kop geskud. "As sy nie die hele tyd met haar hare gekarring het nie, kon ons al lankal klaar gewees het."
Rebekka was gou aan haar broer se sy en het gehelp met die take wat hulle saam moes doen. "Rebekka, kan jy asseblief 'n bietjie meer versigtig wees?" het Laban gekla. "Jy mors al weer die hoenderkos."
"Ek is jammer," het sy gesê. "Ek veronderstel ek was net te haastig. Ek wou hierdie werk klaarkry, sodat ek na die put toe kan gaan."
"Gaan dan maar voort en gaan soontoe. Ek sal hier klaarmaak," het Laban geantwoord terwyl hy heimlik gedink het die werk sou makliker wees sonder haar hulp. Rebekka het presies geweet wat haar broer sou sê en het reeds heel opgeruimd met die pad af gehuppel voor hy nog klaar gepraat het.
Hoewel die waterkruike nogal swaar was, was om na die put te gaan een van Rebekka se gunsteling take. Al die jong meisies van die stad en omliggende gebied het op dieselfde tyd na die put gegaan. Dit was soveel pret om met die ander meisies te gesels en die nuutse nuus te hoor. Hulle was druk besig om te gesels, te giggel en hulle waterkruike vol te maak. Nie een van hulle het die die vreemdeling, wat naby gestaan en na hulle gekyk het, raakgesien nie.
Die vreemdeling was Abraham se dienaar, Eliëser. Hy was daarheen gestuur vir 'n spesiale doel; om 'n bruid vir Abraham se seun, Isak, te kry. Hy het net klaar gebid toe die meisies na die put begin aankom het. Eliëser het spesiale aandag geskenk aan een sterk, mooi jong meisie. Hy het haar stadig genader om haar nie skrik te maak nie. "Ek het 'n lang pad gereis en ek is dors. Mag ek asseblief 'n slukkie water kry?" het hy gevra.
Sy het geglimlag en geantwoord, "Ja. Ek sal vir jou water gee om te drink en ek sal ook vir jou kamele water gee om te drink." Sy het vinnig haar kruik met water gevul en vir Eliëser aangegee. Toe hy klaar was, het sy weer die kruik volgemaak en die water in 'n drinkbak gegooi en dit vir die leierkameel gegee. Toe het sy weer teruggegaan na die put en die kruik weer volgemaak vir die volgende kameel. Sy het dit oor en oor herhaal totdat al tien van die man se kamele genoeg water gehad het om te drink.
Eliëser het haar fyn dopgehou terwyl sy die kamele water gegee het. Hy het pas klaar tot die Here gebid en gevra om hom te wys watter van die jong meisies hy moes vra om saam met hom terug te gaan om 'n vrou vir Isak te wees. Hierdie meisie was die eerste een met wie hy gepraat het en al het sy presies gereageer soos wat hy gebid het, was hy nog steeds nie heeltemal seker sy was die regte een nie.
Toe al tien kamele genoeg water gehad het en opgehou drink het, het Eliëser 'n goue oorbel en twee goue armbande uit 'n sak gehaal en vir haar as 'n dankie sê geskenk gegee. Hy het toe haar naam gevra en gevra of haar pa plek by sy huis gehad het, sodat hy die nag daar kon deurbring.
"My naam is Rebekka" het sy geantwoord. "Ek is die oudste dogter van Bétuel. Nahor is my oupa en ons het baie plek by ons huis. Ek is seker my pa sal nie omgee as jy die nag by ons oorslaap nie. En moenie eers bekommerd wees oor die kamele nie. Ons het oorgenoeg hooi en kos vir hulle."
Rebekka het verbaas gekyk toe Eliëser sy kop neerbuig en net daar by die put die Here aanbid.
Rebekka het skoon vergeet om vir haar vriendinne "totsiens" te sê, haar swaar waterkruike opgetel en so vinnig as sy kon haar huistoe gehaas. "Laban! LABAN!" het sy hardop uitgeroep. "KOM KYK! KOM KYK!"
Laban kon homself nie indink waaroor al die opgewondenheid gegaan het nie. Hy het gehardloop om by sy suster te kom.
"Kyk, Laban!" het sy uitgeroep. "Ek het sy kamele water gegee en hy het vir my 'n goue oorbel gegee! Kyk na die pragtige goue armbande! Hy het God aanbid net daar by die put! Hy kom agter my aan met kamele en wil die nag hier deurbring!" Rebekka was so opgewonde oor die pragtige, duur geskenke dat sy skaars haar woorde reg kon uitspreek.
Laban het gesukkel om alles wat sy probeer sê het te verstaan, maar hy het die vreemdeling met die kamele gesien en nader geloop om hom te verwelkom. "Kom! Kom in!" het hy joviaal vir die vreemdeling gesê. "Jy is welkom om die nag by ons deur te bring en ons het baie plek in die stal vir die kamele." Laban het voortgegaan om die diere te versorg en water te bring sodat Eliëser sy stowwerige voete kon afwas voor hy die huis binnegaan het.
Toe hy eers binne was, kon Eliëser sien dat daar 'n maaltyd voorberei was en dat Rebekka en haar moeder reeds 'n plek aan tafel vir hom gedek het.
"Kom asseblief tafel toe. Jy kan daar sit." Laban het na 'n stoel gewys terwyl hy gepraat het, "En ons kan praat terwyl ons die maaltyd geniet."
"Ek kan nie gaan sit en eet voordat ek vir julle die rede waarom ek gekom het, vertel het nie," het die vreemdeling hoflik gesê, "Ek is Eliëser, Abraham se dienaar. Die Here het hom oorvloedig geseën met kuddes grootvee, troppe kleinvee dienaars en rykdom. Abraham het my laat belowe om 'n jong meisie van hierdie stad saam terug te bring om 'n bruid vir sy seun, Isak, te wees. Toe ek by die put was, het ek gebid dat God vir my sou wys watter jong meisie die regte een sou wees.
"Net toe ek klaar gebid het, het jou suster na die put gekom en alles het gebeur net soos ek gebid het. Sy het my 'n slukkie water gegee en het ook water vir die kamele gegee. Toe sy my vertel sy is die kleindogter van Nahor, het ek onmiddellik geweet dat sy die regte een was en dat God my gebed verhoor het. Ek het my hoof neergebuig en God aanbid. . . . Nou. . . moet ek weet of julle sal toelaat dat Rebekka saam met my teruggaan en met Isak trou. Indien nie, moet ek verkeerd wees en moet ek vertrek voor dit te laat word."
Terwyl die familie na Eliëser se storie geluister het en die opgewondenheid op Rebekka se gesig gesien het, het hulle geen twyfel gehad dat alles deur die Here beplan was nie. Beide haar broer Laban en haar pa Bétuel het saamgestem dat dit die Here was wat Eliëser na hulle huis gebring het en hulle het ooreengekom om Rebekka saam met hom te laat gaan.
Toe Eliëser hulle woorde gehoor het, het hy op sy knieë neergekniel en God gedank vir sy suksesvolle reis. Nadat hy gebid het, het hy sy hande in sy sakke gesteek en nog pragtige geskenke uitgehaal om vir Rebekka te gee. Toe het Eliëser, Rebekka en die hele familie gaan sit om die heerlike maaltyd wat op die tafel vir hulle gewag het, te nuttig.
Rebekka het daardie nag bed toe gegaan, maar kon skaars slaap. Wat 'n vreemde, wonderlike dag was dit nie! Sy het daardie oggend opgestaan as 'n eenvoudig plaasmeisie, maar teen die einde van die dag, was sy verloof aan 'n baie ryk jong man. Dit was alles net te wonderlik! "Dit moet 'n droom wees," het sy gedink. Sy het haarself geknyp om te kyk of sy regtig wakker was.
'n Miljoen vrae het op dieselfde tyd deur haar gedagtes geflits. "Watter soort mens is hy?" het sy gewonder. "Is hy stil en sag of luidrugtig en uitbundig? Sal hy goed wees vir my? Sal ons gelukkig saam wees?" Selfs al was daar baie onsekerhede, was sy seker van een ding: Die Here het dit beplan en Hy sou vir haar sorg. Sy was nie bekommerd nie, nie eers 'n bietjie nie.
Die volgende oggend het Eliëser vroeg opgestaan met die doel om sy terugreis saam met Rebekka aan te pak. Sy werk hier was klaar en hy was angstig om terug te gaan. Laban en Rebekka se ma wou egter niks daarvan weet nie. "Ons is gewillig om haar saam met jou te laat gaan, maar nog nie nou al nie," het hulle verduidelik. "Laat haar nog 'n paar dae hier bly . . . ten minste nog tien dae. Ons wil dit vier en vir haar 'n genotvolle tyd gee voor sy ons verlaat. Ons weet nie wanneer en of ons haar ooit weer sal sien nie."
Eliëser was glad nie gelukkig oor die toedrag van sake nie. "Julle weet dat God my hierheen gelei het. Julle weet God wil hê Rebekka moet by Isak wees. Waarom probeer julle ons verhinder om te vertrek?" het hy gevra.
Dit was duidelik dat hierdie argument nie tussen hulle besleg sou word nie en daarom het hulle Rebekka gevra om in die kamer in te kom. "Rebekka, wil jy saam met hierdie vreemdeling gaan of wil jy 'n bietjie langer by die huis bly?" het haar ma gevra.
"Ek sal saam met hom gaan," het Rebekka sonder aarseling geantwoord. Toe dit afgehandel was, het hulle almal gehelp om haar besittings te pak en op die kamele te laai. Rebekka was egter nie die enigste een wat sou gaan nie . . . sy het 'n oppasser gehad wat na haar gekyk het sedert sy 'n klein babatjie was. Die oppasser het ook al haar besittings opgepak en voorberei om op die reis saam met Eliëser te gaan.
Nadat die twee vroue gereed was en alles op die kamele gelaai is, het Rebekka se familie beurte geneem om haar te omhels en haar geluk en voorspoed toe te wens. Hulle het vir haar gebid en haar geseën. Toe het Rebekka en haar oppasser op die kamele geklim en gou het hulle Eliëser gevolg na 'n plek wat hulle nog nooit gesien het nie. Rebekka het God vertrou om te weet wat die beste vir haar was en sy was op pad na 'n vreemde land om met 'n man te trou wat sy nog nooit ontmoet het nie!
Dit was 'n stil, lang reis en om op 'n homperige, stampering, lompering kameel te ry, is nie baie gerieflik nie, maar niemand het gekla nie. Rebekka het geweet dat dit presies was wat God vir haar beplan het en sy het geweet dat as God dit beplan het, dan sou dit goed gaan. Sy het opgewonde uitgesien na wat ook al op haar gewag het.
Baie ure later terug in Kanaän het Isak na die veld gegaan om oor dinge te dink en te bid. Hy het geweet dat Eliëser gegaan het om vir hom 'n vrou te bring en hy het angstig op sy terugkeer gewag. Na sy gebed, het sy kop opgelig en die kamele sien aankom. Hy was 'n bietjie senuweeagtig oor die hele saak en het gewonder of Eliëser se reis suksesvol was.
As hy 'n jong meisie teruggebring het om sy vrou te wees, watter soort meisie sou sy wees? Sou sy stil en skugter wees? Sou sy vreugdevol en borrelend wees? Sou sy ooit van hom hou? Daar was net soveel vrae wat tegelykertyd in sy kop gemaal het.
Wat as Eliëser nie 'n vrou, wat gewillig was om van haar huis af weg te trek, gekry het nie? "Dit is baie gevra van enige jong meisie om weg te trek van haar familie vir wie sy haar hele lewe lank lief was en met 'n man te gaan trou wat sy nog nooit ontmoet het nie. Miskien sal ek nooit 'n vrou kry nie," het Isak gedink.
Isak het bly kyk terwyl die kamele nader gekom het. Uiteindelik was hulle naby genoeg dat hy iemand op die tweede kameel kon sien ry en nog iemand op die derde kameel. Toe hulle nader gekom het, kon hy sien dat die twee mense vrouens was en hy het geweet dat Eliëser teruggekom het met 'n jong meisie wat sy bruid sou wees.
Isak het nie langer gewag nie. Hy het elke spier in sy liggaam gebruik om so vinnig as wat hy kon te hardloop om die karavaan tegemoet te gaan.
Rebekka het haar oë wyd oop gehou en die uitsig ingeneem. Sy het gewonder waar haar nuwe tuiste sou wees. Toe sy iemand in die verte na hulle toe sien hardloop, het sy vir Eliëser, "gevra, "Wie is dit?"
"Dit is Isak," het hy geantwoord.
Sy wou nie nog 'n sekonde verspil nie en het versigtig van die kameel afgegly, haar gesig met haar sluier toegemaak en grasieus na hom toe begin loop.
Toe Eliëser en die kamele hulle ingehaal het, het hy die nodige bekendstellings gedoen en vir Isak alles vertel wat op die reis gebeur het. Hy het hom vertel hoe hy gebid het en dat God sy gebede verhoor het. Hy het vertel hoe God hom na Rebekka gelei het en hoe sy ingestem het om saam met hom te kom.
Isak was baie bly om so 'n pragtige bruid te hê, maar nog belangriker, hy was baie bly dat Rebekka 'n jong meisie was wat op die Here vertrou het. Hy was bly dat sy vader Abraham en die dienaar Eliëser beide oor die situasie gebid het en dat God hulle gebede verhoor het.
Al die vrae wat hulle oor mekaar gehad het, het eenvoudig in die niet verdwyn. Isak en Rebekka het geweet dat God bedoel het dat hulle saam moes wees en hulle het daardie selfde dag getrou. Isak het Rebekka baie liefgehad en hulle het albei uitgesien om 'n lang en gelukkige lewe saam te hê.