Hierom het Suid-Afrika ‘n woedeprobleemAgtien jaar ná die geboorte van ons “Nuwe Suid-Afrika” is groot dele van ons land bloedbevlek. Dit het ‘n siek en beseerde land geword waar groepe en organisasies hul messe uit het om mekaar leed aan te doen. Dit wil voorkom of daar iewers nog ‘n groot seer is wat van 1994 nog nie genees het nie. Ná die geboorte van ons “Nuwe Suid-Afrika” in 1994, het almal ‘n wonderwerk verwag. Ons wen immers die Rugby Wêreldbeker in 1995 en Bafana Bafana die Afrikabeker. Nelson Mandela, ons hero, word wêreldwyd besing en vereer. ‘n Nuwe demokrasie spring weg met groot verwagting en hoop. Maar, na agtien jaar van demokrasie, het Suid-Afrika nog nie sy sosio-ekonomiese krisisse onder beheer gekry nie, inteendeel, dit het egter verswak. Ons onderwysstelsel onderpresteer ondanks groot besteding, terwyl armoede en werkloosheid hemelhoog is. As jy die gebeure in Suid-Afrika vanaf Januarie 2012 tot nou ontleed, sal jy een gemeenskaplike negatiewe gevoel, naamlik woede, in ons totale samelewing waarneem. Waar kom die woede vandaan en hoekom het dit vererger sedert 1994? Myns insiens is woede die gevolg van onderdrukte frustrasie en aggressie! Om die vraag na die oorsaak van hierdie woede te beantwoord moet ons na die redes kyk vir die volgende onaanvaarbare gebeure sedert Januarie 2012: Al die bogenoemde voorvalle het een gemeenskaplike eienskap, hetsy as oorsaak of reaksie, naamlik woede. Die lojaliteit teenoor ons Vaderland het gekwyn. Moraliteit het getaan en selfverryking en selfsug het sterk toegeneem. Dit word aangevuur deur die bogenoemde golf van woede. Waar moet ons begin om die woedeprobleem vas te vat? Hier volg ‘n paar statistieke en feite tot agtergrond: Die belangrike vraag wat gevra moet word is: Hoe meet ons die staatspresident en sy besluite aan bogenoemde feite? Hoewel alle flaters sedert 1994 nie voor een leier se deur gelê kan word nie, is sy persoonlike sowel as professionele voorbeelde beide gebrekkig in hierdie meting. Onder meer stel dit ‘n swak voorbeeld as ‘n president aanhou om kinders buite die eg te verwek en ook as hy stilbly oor die maatskaplike probleme in die land of lippediens daaraan te bewys. Sy nonchalance om beleide uit te vaardig om hierdie probleme doeltreffend aan te spreek is onrusbarend. Hoe nou gemaak? ‘n Paar voorstelle ten opsigte van drastiese aksies om ons land se woede en geweld te verminder: Die debat wat ek wil begin gaan eintlik oor die vraag: “Hoe gaan ons die woede uit ons SA gemeenskap kry?” U reaksie hierop sal hoog waardeer word.