Pers en groen, rooi en oranje, teen die agtergrond van skakerings van blou met die son wat goue strale oor alles vee.
“Is seker nie te bad nie, ek het seker te lank hier gebly om te sien waaroor jy tekere gaan” erken Neels darem en doen sowaar die moeite om ‘n draai deur die dorp te ry. “Sien jy, daar is beslis iets in die lug as selfs jy geduldig raak,” waag ek die kans.
Dan slaan hy skielik remme aan, gryp sy kamera en spring uit die bakkie uit. Ek het dit ook gesien, maar is verlam deur die prentjie. Sit en staar oopmond na die ongelooflikste sonsondergang wat ek in my lewe gesien het. ‘n Reuse helderoranje vuurbal wat in ‘n pastelmengsel sweef en die hele wêreld in ‘n droom omtower.