Borgia en The Borgias: watter TV-reeks om te kies? - Interessant - 2022
Verrassingsukses in die herfs 2011 op Canal Plus, die reeks Borgia, mede-vervaardig deur die Franse kanaal en geskep deur Tom Fontana, staar kompetisie vanDie Borgias deur Neil Jordan en vervaardig deur die Amerikaanse Showtime. Kom ons vergelyk die twee reekse, hul manier om hierdie boeiende tydperk te vertel op die kruispad tussen die Middeleeue en die Renaissance, en veral hul benadering tot hierdie mitiese familie wat die Borgias geword het. Intrige, respek vir die groot geskiedenis, verskille tussen karakters, ... uitspraak?
Intrige en groot geskiedenis onder die Borgias
In Borgia, begin die aksie 'n bietjie voor die dood van pous Innocentius VIII, dit wil sê in die middel van die jaar 1492. Dit is dieselfde met Die Borgias, maar die groot verskil is dat die verkiesing tot die pouslike troon baie vinnig versend word, anders as die reeks deur Tom Fontana. In laasgenoemde word die verkiesing met 'n baie slim spanning behandel, wat al die intriges en manipulasies van Rodrigo Borgia toon om sy doel te bereik. Aan die ander kant, by Showtime slaag die karakter wat deur Jeremy Irons gespeel word in die eerste episode, en die shenanigans word vinnig versend ... Ons verkies om op die reaksie van die kardinale aan te dring, en veral op die poging om Borgia te vergiftig Orsini; die huurmoordenaar word uiteindelik opgespoor deur Cesare Borgia, wat hom beveel om sy meester dood te maak. Verbasend egter om so vinnig van iemand ontslae te raak soos Orsini, veral om hom deur Derek Jacobi te laat speel. Die groot verskille tussen die twee programme verskyn dus baie vinnig, en die keuse van Die Borgias om ook van historiese feite los te maak ... En dit is net die begin.
Terwyl Borgia ontwikkel 'n hele klomp parallelle erwe - weliswaar nie altyd opwindend of geloofwaardig nie - danksy baie redelik soliede sekondêre karakters, Die Borgias fokus op die gesin, met enkele uitsonderings. Ons volg byvoorbeeld die peregrinasies van die sluipmoordenaar wat deur Cesare gehuur is om 'n getuie wat 'n verleentheid vir die pous was, stil te maak (sy het gesien hoe hy hom by Julia Farnese in haar woonstelle aansluit), of om 'n direkte poging om Della Rovere te vermoor. Napels. Die probleem is dat hierdie sluipmoordenaar uiteindelik redelik charismaties verdwyn byna uit die vierde episode! Die res van die seisoen, buite die gesin (ons sal hierop terugkom as ons die karakters bespreek), is eintlik net op die Franse gevaar gefokus, met die uitsondering van die Djem-episode (waarop ons ook sal terugkom, dit is die moeite werd) . Dit lei tot 'n plot wat dikwels in sirkels draai, met baie herhalings oor die moeilike konteks, eerder kru geskiedenis ('n lokval wat ook gedeeltelik in Borgia), en uiteindelik 'n trae Franse aankoms (al is dit soms skouspelagtig), vir 'n vinnige einde en in baie opsigte redelik grotesk ...
Ander Borgia, die van Fontana, trek voordeel uit 'n meer gestruktureerde plot, hoewel dit nie episodes vermy wat aan die belaglike grens nie, veral met betrekking tot Cesare en Lucrecia. Maar die historiese konteks, hetsy in die gevolg van die pous, in Rome of op geopolitieke vlak, word baie beter vasgelê (ondanks 'n paar verwarde gedeeltes), en die ietwat leë episodes kom minder voor.
Die belangrikste verskil in die storielyn is die keuse van die einde. In Die Borgias, eindig die seisoen wanneer Charles VIII na Rome verhuis het, en toe hy in Napels aankom, ontdek hy dat die plaag hom voorafgegaan het. Intussen kom die hele Borgia-gesin (insluitend Vanozza en Julia!) Bymekaar ... Lucrecia se baba! Dit is by Fontana met die sluipmoord op Juan en die negatiewe gevolge vir Rodrigo se geestesgesondheid wat die seisoen eindig.
Kom ons kyk nou na die groot geskiedenis. Kom ons begin weer met Die Borgias, wat redelik maklik is gegewe dat historiese feite blykbaar die minste van die skrywers se bekommernisse is! Afgesien van 'n paar lesingspogings (waaronder een wat Della Rovere aan Charles VIII gegee het, wat amper 'n skit kon verloop), word die geskiedenis grotendeels vertrap. Ons het geen idee van die datums, die chronologie en die meeste van die geopolitieke en historiese aangeleenthede nie, en ook nie van die kragte wat daar speel nie (Spanje word skaars genoem). Die omvang is op verskillende vlakke, en te veel om almal op te noem. 'N Pragtige voorbeeld: Machiavelli, die goeie kwarantyn, word aangebied as ambassadeur van Florence of the Medici! Desondanks het die outeurs dit nie gewaag om Leonardo de Vinci in te bed nie, maar na ons mening het hulle daaraan gedink ... Ons kan ander skerp besonderhede oproep, soos die kanons van Charles VIII (waarvan sommige reguit lyk uit Austerlitz), of baie 17de eeuse versierings ...
Die Canal Plus-reeks is meer getrou aan historiese feite, ondanks 'n aantal kortpaaie en benaderings. Daar is geen dinge so skokkend soos Machiavelli nie. Die belangrikste kwessies is op die tydlyn en die feit dat dit nie voel asof die reeks vyf jaar gaan duur nie, en nie vyf maande nie. Ons moet nietemin die pogings van Fontana om die konteks van die begin van die Renaissance, met die ontdekkings van die Laocoon en die Domus Aurea, of selfs die werke van Alexander VI, te groet. Die Amerikaanse reeks gaan heeltemal daaroor.
Die historiese atmosfeer van die twee reekse verskil presies baie. Terwyl Borgia is dikwels te midde van 'n vuil en losbandige volk, in die smal straatjies en bordele van Rome, in 'n sobere Vatikaan wat nog in heropbou is, Die Borgias vind plaas in 'n klein en byna leë Rome, die mense afwesig of ver weg ('n paar tonele uitgesonder), terwyl die versierings rondom die pous, van sy kamer tot by die Sixtynse kapel via sy woonstelle, almal weelderig is, en vir die meestal anakronisties.
Maar, en dit gaan oor albei vertonings, word die verhaal oor die algemeen nog meer misbruik deur die karakters. Karakters wat in albei reekse heeltemal anders kan wees, selfs teenoorgestelde!
Ons kan van skok praat as ons die twee Rodrigo / Alexandre VI vergelyk! Dié van Borgia (gespeel deur John Doman) is solied, charismaties, manipulerend, intelligent, maar ook liefdevol en algehele samehangend, behalwe miskien aan die einde, waar sy 'rocking' miskien 'n bietjie te brutaal is. Dié van Die Borgias, maar tog deur die groot Jeremy Irons gespeel, is brutaal, besluiteloos, redelik swak met vroue, weier die een episode geweld, beveel 'n volgende moord, is soms grootmoedig, soms minder, ... Dit is eintlik baie moeilik om te verstaan ​​hoe dit werk, sy motiverings, sy buie, die rede waarom dit besluit. Die karakter lyk nie gekonstrueer, nie voltooi nie, en veral ver van wat ons weet, net soveel as wat ons van Alexander VI Borgia voorstel. Laat ons eerlik wees: hierdie karakter word heeltemal gemis Die Borgias. Maar is hy die hoofkarakter van die reeks?
In werklikheid nee, dit sou meer van Cesare wees. In Die Borgias, gespeel praat die Kanadese François Arnaud, hy is ... die oudste seun! Hoekom? Sekerlik was Cesare en Juan net een jaar uitmekaar, maar waarom die keuse om hul ouderdom om te keer? Dit is ook heeltemal strydig met die manier waarop hul vader hulle behandel het! Cesare is dus die oudste, en ons het die indruk om die 'voltooide' Cesare te sien wat Machiavelli geïnspireer het (hulle ontmoet mekaar ook in Florence, byna tien jaar voordat hulle mekaar ontmoet het ...): hy weet oor die algemeen waar hy is. gaan, beskerm hy sy vader, wat dus afhanklik van hom lyk, wat nog lank nie die geval is nie Borgia. Sy liefdesverhouding met Ursula, 'n vrou van 'n edelman wat hy doodmaak omdat sy haar moeder beledig het, is van weinig nut, en die jong vrou beland vinnig in die klooster. Rustig en gekomponeerd is hy die omgekeerde van Borgia se Cesare (gespeel deur Mark Ryder). Laasgenoemde is jonk (selfs al is dit twee jaar ouer as in werklikheid), opgewonde, selfs histeries en dikwels ondraaglik. Hy weet nie wat hy wil hê nie, slaag daarin om 'n kind te hê wat hy uiteindelik verlaat en word deur Orsini verkrag. Sy pa doen wat hy wil met hulle, al maak hy hom al hoe jaloers op sy broer Juan. So 'n lafhartige en patetiese Juan in albei reekse, maar miskien 'n bietjie meer gekonstrueer en tragies in Borgia (Weber se seun Stanley het die rol gekry en dit gaan redelik goed). In die Amerikaanse reeks (dit is David Oakes wat hom speel), daarenteen, doen hy nie veel nie, behalwe om by Sancha uit Napels te slaap (sublieme Emmanuelle Chriqui). Die wedywering tussen die twee broers is baie meer gebou in die reeks Fontana, wat dit 'n sentrale plot maak, terwyl Jordanië dit waarskynlik vir die tweede seisoen bespreek.
Lucrecia is ook baie anders. Dié van Borgia (Isolda Dychauk) is 'n goeie deel van die seisoen 'n ware kalkoen, en 'n mens wonder waarvoor sy is. Maar uiteindelik is die resultate nie so negatief nie, want die sielkundige vordering van sy karakter (beïnvloed deur Julia Farnese) blyk baie interessant te wees, ondanks 'n effens oordrewe versnelling aan die einde (poging tot vergiftiging, versoeking met Cesare, ...). Histories lyk dit in elk geval getrouer aan die ware Lucrecia as dié van Die Borgias. Die kunstenaar, Holliday Grainger, is nie ter sprake nie, maar sy Lucrecia is te vinnig volwasse en manipulerend; die feit dat sy deur haar eerste man, 'n Sforza, verkrag is, verklaar waarskynlik baie. Daar is ons baie ver van die geskiedenis af, veral in sy verhouding met sy vader (baie meer ingewikkeld in Borgia). Sy aangetrokkenheid tot Djem is lagwekkend en nie geloofwaardig nie, en sy geskiedenis met die bruidegom lyk direk uit die Arlequin-versameling. En as sy dit regkry om Charles VIII te bamboes, glo ons dit glad nie.
Die gevolg van die Borgias
Sonder om al die sekondêre karakters te beskryf, moet ons terugkeer na die belangrikste. Eers Julia Farnese, bekend as die "Bella", word destyds as die mooiste vrou in Italië beskou. Die keuse van die twee aktrises (Marta Gastini by Fontana, Lotte Verbeek in Jordanië) is baie goed, met 'n klein voorkeur vir dié van Borgia. Dit gaan ook met sy karakter, baie meer ontwikkel deur Tom Fontana. Sy Julia is meer charismaties, het 'n meer opvallende karakter en is bowenal baie aktiewer ('n bietjie te veel) in verskillende intriges, sentimenteel sowel as polities. Die karakter is so belangrik dat sy in die gevolg van die pous bly lank na wat werklik gebeur het (Julia is in werklikheid teruggestuur voordat Charles VIII in Rome aangekom het). Dié van Die Borgias word te min uitgebuit, maar ons kan voorspel dat dit belangriker sal wees in seisoen twee.
Rodrigo se vrou, Vanozza, is 'n bietjie meer aanwesig in Fontana (vertolk deur Assumpta Serna), maar haar karakter lyk na aan dié van Die Borgias (Joanne Whalley). Ons verstaan ​​net nie waarom laasgenoemde haar tweede man (wat deur Juan geslaan word) na Rome bring nie ... Die veragtelike kardinaal Della Rovere (die toekomstige Julius II in elk geval) is 'n bietjie interessanter en teenwoordig in Die Borgias, waar hy gespeel word deur Colm Feore (en deur Dejan Cukic in Borgia). In Fontana se reeks word die Borgias omring deur baie karakters, soos Cesare se kardinale vriende (insluitend Julia se broer, of die jong Giovanni Medicis, toekomstige Leo X), terwyl hulle in Die Borgias, daar is skaars iemand; selfs die beroemde sluipmoordenaar, 'n karakter met potensiaal, word uiteindelik nie uitgebuit nie.
Laat ons laastens fokus op twee historiese figure: Djem en Charles VIII. Die eerste, die vlugtende broer van die Ottomaanse Sultan, is skaars in Borgia. Gespeel deur Nicolas Belmonte, sy voorkoms verbouereerd (hy is kaal), dan min gesien totdat hy saam met Cesare en die Franse troepe na Napels vertrek, mildelik aangebied aan die koning van Frankryk. Sy dood in die kamp weens siekte lyk redelik naby historiese feite. Dit is heel anders met die Djem van Die Borgias (Elyes Gabel): Ons sien hoe hy baie met die gesin kuier, en dit lyk asof Lucrecia selfs 'n sagte plekkie vir hom het. En dan besluit die pous om hom te laat doodmaak omdat sy dood meer sal meebring! Omdat Cesare weier om sy moordenaar te leen, huur Juan (wat blykbaar baie pret met die Turk het) 'n ongeskoolde vergiftiger in. Die werk is slordig, Djem ly martelaarskap, en Juan moet dit self klaarmaak! Die geskiedenis is ver ...
Wat die arme Charles VIII betref ... Wat Fontana betref, was die koning van Frankryk 'n jong aanstootlike, effe uitermate en veral Parkinson (gespeel deur ??? - onmoontlik om sy naam te vind, selfs op IMDB), maklik gemanipuleer en uit vrees vir sy vrou. Vir Neil Jordan het Charles VIII die kenmerke van Michel Muller (Moet hom nie nooi nie!), so byna vyf en veertig (die koning sterf op sewe en twintig ...), en hy was baie lelik (ons dring baie daarop aan, die koning inkluis), vulgêr en onbeskof, eerder van oorlog hou, selfs as hy 'n helder en koue (selfs siniese) visie daarvan gehad het. Aan die ander kant lyk dit 'n bietjie minder hanteerbaar as dié van Borgia. Dit is alreeds dit.
Die mening vanGeskiedenis vir almal seker Borgia en Die Borgias
Wat is die uitslag van die konfrontasie tussen hierdie twee reekse wat aan dieselfde onderwerp gewy word? Die Borgias Sy het die begroting vir haar, dit is voor die hand liggend: die beeld en die instellings is weelderig, en sommige tonele trek voordeel uit 'n toneelopname na die hoogte, veral in die eerste aflewerings. Maar dit het uiteindelik nie asem nie, behalwe vir die groot seremonies (en meer). Selfs die paar gevegte is sag, ondanks 'n welkome uitwerking van bloedvate. Die seks is nie té teenwoordig nie, met die uitsondering van aflewerings ses en sewe, waar die tonele mekaar sonder enige belangstelling volg, vir twee byna nuttelose aflewerings ... Die Borgias, dit is die karakters (selfs al word dit meestal goed geïnterpreteer): dit lyk slordig en onsamehangend, selfs buite die minagting van die historiese karakters. Geskiedenis is in elk geval meer as toevallig, net soos die geskiedenis elders is. Omdat die grootste mislukking van die show wat Neil Jordan geskep het, sonder twyfel die plot is: swak gebou, sonder stert of kop, in sirkels rondloop, met groot druppels in die ritme, veroorsaak dit gewoonlik verveling ...
Fontana se reeks is baie beter gestruktureer, net soos die karakters, hoewel alles nog lank nie perfek is nie. Spesiale vermelding is dieselfde vir Rodrigo Borgia en Julia Farnese (en hul tolke). Cesare is baie minder oortuigend ... Die besef daarenteen, sonder om middelmatig te wees, is 'n bietjie goedkoop in vergelyking met die van Die Borgias, en nie net omdat soberheid meer gerespekteer word as in die Showtime-reeks nie. Slegs die laaste twee aflewerings is meer gepoets en probeer 'n bietjie doen Godfather... Geweld en seks is baie meer rou as in Die Borgias (met die uitsondering by Jordan vir skade aangerig deur Franse gewere, derms in die lug). Wat die respek vir die geskiedenis betref, is die rekord aanvaarbaar, in elk geval heelwat bo Jordan se vertoning.
Die balansstaat is dus ten gunste van die reeks Borgia, deur Tom Fontana. Sonder om uitsonderlik te wees (ons is baie ver daarvandaan Rome byvoorbeeld), dit is op die meeste punte groter as Die Borgias, wat meestal lyk soos die slegte episodes van Jy slaap…