Chennai Joernaal: March 2008
Na 'n bietjie meer as 'n maand in Chennai, het ek nog nie ander Suid-Afrikaners raakgeloop nie. Baie ander nationaliteite, hier is 'n groot expat gemeenskap, maar geen van SA nie. So tans is my opsomming ons is die enigstes van SA...... en toe daag die SA krieketspan op. Siende dat ons bietjie stadig was, kon ons geen kaartjies vir die wedstryd te koop kry nie en Japie kon ook nie by die werk kry nie. Japie, die ewige optimis, ry dus een aand na werk by die krieketspan se hotel om (toevallig dieselfde een as waar ons gebly het vir ons look-see) en los sy besonderhede daar en vra hulle moet ons kontak, want ons, hulle enigste ondersteuners in Chennai, soek kaartjies. Ons wag nou nog vir daai oproep !!
In elk geval, Japie het bietjie meer ernstig by die kantoor begin rondvra en siende dat almal hier krieketmal is, het hy baie simpatie en kaartjies te leen gekry. Hy het dus Donderdag saam met 'n paar ouens van die kantoor oor middagete gaan kyk en daarna vir my gese ek moet die Vrydag saamgaan - dis 'n belewenis. Wat 'n ervaring en wat 'n rumoer. Die stadion was volgepak (almal sit gelukkig in die skadu, want dit was bitterlik warm) en die Indiers was in 'n baie jolly bui. Toeters en fluitjies is aanhoudend geblaas. Indie was besig om te kolf en die een rekord na die ander het gespat. Terwyl ons daar was het Sehwag sy 200 tal (eers op 319 kon SA hom uitkry) bereik, Indie 300, die huidige partnership 50, viere en sesse is geslaan en elke keer was dit 'n groot gejuig. Na 'n uur en met 'n effe hoofpyn, het ons besluit om maar die aftog te blaas en bietjie stilte te gaan soek.
Ek het nie veel van die krieket gesien nie, maar sal nogals weer wil gaan - net vir 'n rukkie. Op pad terug het ons oral mense om winkel vensters sien saamdrom, besig om krieket op die TV in die winkel te kyk. Dis meer as net 'n sport hier.
Posted by Elmarie at 10:24 pm
Nee, ek het nie skielik 'n groot aanhanger van die realiteitsprogram geraak nie, maar kon nie anders as om die naweek aan die naam te dink elke keer as ek 10+ Indiers na hulle kameras sien gryp as Inge en Jean verbystap nie. Baie mense het ons gewaarsku dat die kinders baie aandag gaan trek. Tot nou toe was dit egter heel hanteerbaar - gewoonlik net iemand wat hulle hand wil skud of aan hul hare wil vat en net soms het ek gesien mense probeer hulle ongemerk met hulle selfone afneem.
Ons is die naweek na Coonoor, naby die meer bekende Ooty, in die Nilgiri berge. Nog steeds in Tamil Nadu (die staat waarin ons bly) net heeltemal aan die westekant. Coonoor is 'n lieflike plek - hoog in die berge, omring met teeplantasies, indrukwekende plantegroei oa bouganvillas en heel verrassend jakaranda's wat blom en 'n groot verskeidenheid voels. 'n Heerlike naweek bestemming om te ontsnap van Chennai se gewoel en hitte. Wel, dis nie net ons wat wil ontsnap nie, dis ook baie, baie Indiese toeriste van oral oor en dis hier waar die moeilikheid gekom het. Oral kom daar mense na ons toe wat vra om die kinders af te neem - of op hulle eie, of saam met hulle, of saam met hulle kinders of ons hele gesin en dan word die 2 opgetel en kry knypies in die gesig !! Jean was nog heel tevrede om iemand se hand te skud, maar as 'n kamera uitgehaal word het hy omgedraai en "no, no, no !!" begin skreeu. Inge het net pal agter my weggekruip. Later het ons dus maar begin nee se vir foto's waaroor ek so half skuldig gevoel het, want ek is self 'n kranige fotograaf wat alles en almal wil afneem, maar ek knyp darem niemand na die tyd in die gesig nie !!
Posted by Elmarie at 8:04 am
Japie het 'n goeie job gedoen. Soos julle weet was hy aanvanklik baie bekommerd dat hy op sy eie vir ons hier in Chennai 'n huis moet soek en dat ek dan later soos vroutjie vink sal kom en die plek uitmekaar gaan trek. Wel, ek is baie tevrede en eergister was dit omtrent soos Kersfees hier, want al ons aardse goed het ook hier aangekom !! Na amper 2 maande van kamp in huise en oorslaap by familie, vriende of hotelle was dit 'n baie groot en opwindende dag.
24 en 25 Januarie het 3 Engelse manne van Robinsons International by ons huis in Westcott aangekom en baie koppies tee later het hulle alles ingepak en opgelaai. 147 items/bokse vir skeepsvrag en net 7 vir lugvrug. En dis hier wat ek die groot oordeelsfout gemaak het, want ek het die verhuisingsmaatskappy geglo toe hulle gese het 4-6 weke vir die skeepsvrag deur tot deur, maw alles sou net betyds wees vir as ons hier intrek. Volgende keer pak ek bietjie meer in die lugvrag. Aan die anderkant dit begin vir my lyk of 2 weke laat die norm in Indie is. Dit het 2 weke geneem om ons broadband te kry en van die eerste dag word daar aan my gese "tomorrow madam". Nou verstaan ek "tomorrow" is maar net 'n manier van se dat iets in die toekoms gaan gebeur, nie letterlik more nie. 'n Soortgelyke uitdrukking het ek ook in Malawi raakgeloop - maybe tomorrow - kaya mawa. (Sommer terloops- more is ons troudag herdenking en Kaya Mawa in die Malawi-meer was deel van ons honeymoon-vakansie : http://www.kayamawa.com).
Aanvanklik sou Mr Sjramitami (of iets soortgelyk) van Starworld ons goed in Chennai hawe ontvang, maar nadat Japie reeds met die lugvrug 'n paar ure in doeanne saam met hom moes spandeer, 101 papiere moes teken en baie warm gekry het (waarom het mens dan 'n agent as jy alles self moet doen ?) het hy aangedring by Robinsons dat 'n ander agentskap ons skeepsvrag moet "clear" - een wat dit op sy eie kan doen. Na 2 maande in Indie vat Japie nie meer nonsens nie. 'n Nuwe agentskap Writer&Co het oorgeneem en Dinsdag het 8 baie professionele Indiers ons goed afgelaai, aanmekaargesit en uitgepak. Die kinders was uit hulle velle toe hulle na skooltjie hier aankom en hulle beddens en speelgoed staan en wag ! Iets ouliks wat hulle ons in Engeland laat doen het, is om vir elke kind 'n A4 grootte sticker te gee wat elkeen kon inkleur, naam opskryf en op 'n boks met speelgoed plak. Gister het hulle toe elkeen hulle bokse uitgepak.
Hier staan nog 'n hele paar bokse wat uitgepak moet word, oa die 4 met duvets en komberse. Japie het gese ons stoor niks in Engeland nie en ek wou nie weggee of verkoop nie, want eendag het ons dit hopelik weer nodig. Oor die 90 rolle Sainsbury Super Soft toiletpapier is ons almal baie bly, die hier is effe hard en met 270 doeke vir Jean sal hy maar eers moet wag met potty training.
Geseende paastyd vir almal.
Posted by Elmarie at 9:16 am
Hello uit Chennai
Vanoggend het ons in 'n koel, nat gereende Chennai wakker geword - nog 'n nuwe ervaring !! Gewoonlik is ac's aansit die eerste ding wat ek in die oggende doen, maar vanoggend kon ek die deure wyd oopmaak om die vars, koel lug te laat inkom.
Ons bly nou al 'n bietjie meer as 'n week in ons nuwe plek - groot en ruim, so baie plek vir kuiermense. Weereens kamp ons, elke keer as ons met die verskepingsagente praat hoor ons dat die skip met nog 'n week vertraag is. Laas wat ek gehoor het, is die skip darem oppad van Malaysia, Chennai toe (klink vir my ook na 'n grootte ompad....).
Met die kinders gaan dit goed. Jean het aanvanklik gesukkel met die hitte - het vreeslik uitslag en koors gehad, maar is stukke beter. Hy en Inge gaan 4 oggende in 'n week na 'n speelgroepie. Inge was aanvanklik nie baie beindruk nie, sy voel dis 'n agteruitgang van die 'grootskool' in Westcott, maar het besluit om tog saam te gaan om vir Jean te help.
Ons het bietjie probleme met ons kar en driver - tot groot vreugde van Inge en Jean. Die kar lek diesel, so vanoggend het die driver ons met 'n ander karretjie kom haal en die opwinding is dat die Happy Birthday se deuntjie uitbasuin as ons agteruit ry, so Inge het heerlike saamgesing en Jean kamstig kersies uitgeblaas. Later het die driver verdwyn en ek moes 'n auto rickshwa (geel 3 wiel motorfietsie) vat om die kinders by die skool te gaan haal. Hulle was albei baie opgewonde en het vir almal gewaai, maar my senuwees was klaar toe ons by die huis stilhou, dankbaar ons leef nog almal. Die auto rickshwa is heeltemal oop aan die kante, maar almal ry maar hier so in die besige verkeer - nie soos ons met die kinders agter vasgemaak in hulle karstoeltjies nie (skat ons is die enigste in Chennai wat so ry).
Hier gebeur dinge maar stadig. Ons wag nog steeds vir ons internet by die huis, so sal laat weet as dit aan is. Ek skryf nou van internet kafee, terwyl die kinders by Amudha (nog 'n nuwe ervaring) by die huis gebly het.
Posted by Elmarie at 12:18 pm
Uitendelik. More breek die groot dag aan en ek, Inge en Jean vlieg Indie toe. Die 4 weke sonder Japie het maar by tye rof gegaan, maar miskien ook goed, want dit maak die afskeid hier makliker. Ons almal kan nie wag om daar te kom nie. Wel, alles is nou so te se afgehandel hier in Engeland. Die huurders is in, gister het ek my kar verkoop en al ons goed pas net-net in die tasse. So more gaan ek Heathrow aandurf met 4 tasse, 3 rugsakkies, 2 karstoeltjies, 1 buggie en 2 kinders - gelukkig met die hulp van Ciska en Sharon !!
Ek moet se die gemak waarmee die kinders alles (die oppak, kat weggee, kamp in die huis, oorslaap en kuier by mense) tot nou toe hanteer verbaas my elke keer. Hulle mis Japie baie, maar 'n bietjie gesels op die foon met hom, 'n briefie skryf vir hom of 'n lekker tantrum gooi maak alles weer reg. Jean is wel op 'n eet en bad staking, maar ek is nie seker of dit net "lent" is wat jy bietjie ver vat en of dit sy manier is om te protesteer oor die trekkery Indie toe nie. Nie te min sy tas sal maklik met 'n regte Engelsman verwar kan word - dis vol blikkies Heinz baked beans (een van die min dinge wat hy wel not eet !).
Hier in Engeland het ek die eerste keer gehoor mense beskryf die weer as "glorious" en het dit intussen self begin gebruik. Die week het ons pragtige sonskyn dae, blou lug en afodille wat oopgaan beleef - nog steeds ysig koud - so amper "glorious". 'n Heerlike afskeidsweek na amper 6 jaar hier op die einland. Baie dankie vir al die lekker saamkuiers, liefde, hulp en ondersteurning. Ons gaan Engeland en almal hier baie, baie mis. En vir almal in SA - hoop om julle Mei maand te siene te kry.