September 3, 2017 in Uncategorized
Ek het in Pretoria in die Psigiater se spreekkamer gesit en haar met rooi oë aan gegluur. Nadat ek haar reeks andwoorde beandwoord het het sy vir my gevra wat ek dink is fout. Bi Polêr. Met ‘n groot sug. En sy het dit beam. Dadelik is daar vir my medikasie voor geskryf en denmar is gebel om te hoor of hul dringend ‘n oop bed het vir ‘n jong dame in haar twintigs. “So dit IS wat fout is” het my brein met ‘n uitaseming gesê.
Baie mense dink dat ‘n diagnose nou die lewe maliker maak en tot ‘n mate doen dit. Maar my diagnose het my lewe op gefok. Vir jare daarna het ek my elke denk bevraagteken. “Is dit regtig ek wat hier dink? Is dit die monster wat in my woon?” ek het myself verloor en skielik het mense om my nou die verskoning gehad om my elke nuwe idee te bevraagteken en is ek nie maar eintlik net nou besig om soos ‘n besetene te dink nie? Want dit is wat ek was. ‘n Besente wat deur die duiwel aangeval is. Iemand wat se varkies nie alles op hok is nie. Iemand irrasioneel. ‘n Dromer. Onrealisties. As die handskoen gepas is is daar vir my ‘n sticker opgeplakk om te sê ek hoort by die reject hoop. Want dit is wat ek was. ‘n Masjien wat gemulfunction het. Drade wat nie reg gekonekteer was nie. Iemand wat elke oggend en elke aand moet onthou om hul mal pilletjies te drink net sodat ek kan fuksioneel in die samelewing sonder om weer in een te stort en drie weke in die malhuis te moet gaan sit.
En dan, waneer ek weer in die boks lewe word daar vir my gesê ek kan nie dat bi polêr my lewe oorgeneem het nie want kyk dan net hoe normal lyk ek dan nou? Elke normale oomblik is ‘n battle. Om aan te pas en om te weet jy moet in pas. Geen werkgewer stel jou in diens as jy nie in die boks van ‘n goeie werker pas nie.
Ek weet. Kanker en VIGS maak mense dood na ‘n lang baklei en baie siek wees. Maar ek wens mense daar buite besef, alhoewel jou lewe aangaan, het ek myne verloor. Weens pille het ek my kreatiwiteit verloor en daardeur ook my coping maginism. E het my drome verloor, my kleurvolle idees verloor, my status as sosiale flinder verloor. Ek moet myself nou elke dag met elke besluit bevraagteken. Is hierdie regtig ek? Is dit die ek wat al die jare deur die monster oorheers het. Of is hierdie die ek wat ‘n mengelmoes van gemikalie bemekaar geslaan het. Vir 5 jaar nou al weet ek nie meer wie ek is nie. Ek lewe. Die vraag is wie se lewe lei ek…
&larr Drie jaar later