IVF en 'n verhaal van hoop - IVF Babble
Sewe jaar gelede, op 25-jarige ouderdom, is Rebecca Hall met borskanker op stadium 3 gediagnoseer.
Alhoewel dit die opsie gegee is om haar eiers te vries, sou dit beteken dat die lewensreddende chemoterapie wat sy dringend nodig gehad het, uitgestel word. Destyds, sonder enige onmiddellike plan om 'n gesin te stig, het sy die dapper besluit geneem om voort te gaan met haar kankerbehandeling.
Na voltooiing van die uitmergelende kursus van chemoterapie, was Rebecca verheug om een ​​van die min vroue te wees wat dit onder behandeling gedoen het sonder die begin van die menopouse.
Haar droom om eendag 'n mamma te word, leef nog baie.
Die ouderdom van 26 jaar en in remissie het die volgende vyf jaar 'n kritieke medikasie teen hormoon gebruik. Om swanger te raak terwyl u hierdie middel gebruik, was te riskant en dit was dus nie 'n opsie nie. Op hierdie stadium was Rebecca nie te bekommerd nie, want sy moes haar Mr Right nog ontmoet en in elk geval gaan sit! Maar minder as twee jaar in remissie ontmoet Rebecca haar perfekte pasmaat - haar huidige man, Evan. Die onderwerp om vinnig kinders te hê, het vinnig ontstaan ​​toe hulle opgewonde hul toekoms saam beplan het.
Drie weke na hul troue was die geliefde paartjie verpletter om te verneem dat die kanker teruggekeer het - Rebecca het nou terminale borskanker in stadium 4 gehad.
Aangesien die behandeling dringend was, was daar geen keer om haar eiers te vries nie. Die jong pasgetroude paartjie het te kampe met die afskuwelike werklikheid van 'n lewensbedreigende siekte, tesame met die feit dat hulle waarskynlik nooit van nature swanger sou word nie.
Toe dokters 'n finale kans op vrugbaarheidsbehoud bied, het Rebecca en Evan voldoen.
Alhoewel sy nooit self 'n kind sou kon dra nie, was die opsie om 'n swangerskapsdraer te vind, 'n moontlikheid. Nadat hulle duisende pond by haar ouers geleen het, het die paartjie sewe embrio's suksesvol gevries.
Die ouderdom van 29 was die begin van die behandeling, met medikasie wat alle estrogeen uit haar jong liggaam sou verwyder. Rebecca, wat desperaat was om haar gesin te begin, het al die opsies ondersoek. Haar mediese toestand meen dat aanneming onwaarskynlik was, en dat alle hoop op surrogaatskap staatmaak. Jaar na jaar betaal die paartjie om hul sewe embrio's te bewaar.
Met haar borskanker wat versprei het, het Rebecca aan ernstige hoofpyn begin ly. Net 'n week later bevind sy haar in die hospitaal met twee breingumore wat chirurgies verwyder is. As gevolg van die voortdurende bedreiging van die gewasse wat op enige stadium terugkeer, het Rebecca daartoe gelei om die hoop op moederskap heeltemal te laat vaar.
Bekommerd dat sy nie haar kinders sou grootmaak nie, kom die gedagte in haar gedagtes om op te hou om vir die embrio-opslag te betaal en toe te laat dat hulle vernietig word.
Toe die jaarlikse rekening by die vrugbaarheidskliniek opdaag, was dit die beslissingstyd. Rebecca kyk telkens weer na die faktuur en wonder wat om te doen. Die sperdatum het vinnig nader gekom. Met slegs enkele dae oor om te besluit, skryf sy die tjek en stuur dit weg, en hou haar hoop om nog steeds 'n baba te hê.
Rebecca sê verder 'As ek die rekening ignoreer, sou alle hoop op 'n gesin verby wees. Hulle gooi die embrio's sonder die geld. En dit was meer as dit. As ek nie die rekening betaal het nie, het ek gevoel dat my situasie nie sou verbeter nie, dat ek nie beter sou word nie, en dat ek nie sou leef nie. "