8 Bekende seerowers uit die 'goue era van seerowery' - Geskiedenis Podcasts - 2021
8 Bekende seerowers uit die 'goue era van seerowery'
Die tydperk in Amerika van 1689 tot 1718 word algemeen beskou as die 'Goue era van seerowery'. Namate die skeepvaart oor die Atlantiese Oseaan en in die Karibiese Eilande toegeneem het, kon suksesvolle seerowers, van wie baie hul loopbane as privaatpersoneel begin het, op handelsvaartuie prooi om 'n bestaan ​​te maak.
Namate hul fortuin floreer en hul aptyt vir skatte toeneem, was plunderingstekens spoedig nie meer eksklusief vir klein handelskepe nie. Seerowers het groot konvooie aangeval, hulle kon teen groot vlootskepe afveg en 'n algemene mag geword om mee rekening te hou.
Hieronder is 'n lys van enkele van die berugste en berugste van hierdie seerowers wat vandag nog steeds die verbeelding van die publiek vang.
Edward Teach, oftewel "Blackbeard". Beeldkrediet: Publieke domein
Edward Teach (ook bekend as "Thatch") is gebore in die Engelse hawestad Bristol omstreeks 1680. Alhoewel dit onduidelik is wanneer Teach presies in die Karibiese Eilande aangekom het, is dit waarskynlik dat hy as 'n matroos op privaat skepe vertrek het tydens die Spaanse opvolgingsoorlog by die draai van die 18de eeu.
Aan die einde van die 17de en vroeë 18de eeu het baie privaat skepe 'n lisensie van die Britse monargie ontvang, onder leiding van die oorlog, wat die plundering van vaartuie van 'n mededingende nasie moontlik maak.
Teach het moontlik 'n privaat persoon gebly tydens die oorlog, maar dit was nie voordat die matroos hom op die sloep van die seerower Benjamin Hornigold bevind het nie, wat ook aanvalle op Jamaika geloods het. Die belangrikste verskil was dat Teach sy ou werkgewers, die Britte, gesteel en vermoor het.
Rebecca Simon sluit aan by Dan op die podcast om te praat oor die Goue Eeu van Piraterij in die Brits-Atlantiese wêreld.
Teach het duidelik naam gemaak. Sy meedoënlose aard en ongeëwenaarde moed het daartoe gelei dat hy vinnig in die geledere gestyg het totdat hy gelyk was aan die bekendheidsvlak van Hornigold. Terwyl sy mentor 'n aanbod van amnestie van die Britse regering aanvaar het, het Blackbeard in die Karibiese Eilande gebly en kaptein was van 'n skip wat hy gevang en herdoop het Queen Anne's Revenge.
Blackbeard het die berugste en gevreesde seerower van die Karibiese Eilande geword. Volgens die legendes was hy 'n reuse -man met 'n donker skemer baard wat die helfte van sy gesig bedek het, met 'n groot rooi jas om hom nog groter te laat lyk. Hy het twee swaarde om sy middel gedra en bandoleers vol pistole en messe oor sy bors.
Sommige berigte sê selfs dat hy tydens 'n geveg stukkies buskruit in sy lang hare gesteek het om hom nog meer skrikwekkend te laat lyk.
Ons sal waarskynlik nooit presies weet hoe hy gelyk het nie, maar daar is geen twyfel dat hy suksesvol was nie, aangesien onlangse navorsing ontdek het dat hy meer as 45 vaartuie gevang het, ondanks sy relatiewe kort loopbaan as seerower.
Blackbeard se laaste stand. Beeldkrediet: Publieke domein
Op 22 November 1718, met 'n enorme oorvloed op sy kop, is Blackbeard uiteindelik dood in 'n swaardgeveg met Royal Marines op die dek van sy skip. As 'n kragtige simbool vir almal wat dit in sy voetspore wou volg, is Blackbeard se afgesnyde kop na die goewerneur van Virginia teruggebring.
Kaptein Benjamin Hornigold (gebore 1680), miskien die bekendste vir die mentorskap van Edward Teach, was 'n berugte seerowerkaptein wat gedurende die vroeë 18de eeu in die Bahamas opereer het. As een van die invloedrykste seerowers op die eiland New Providence, het hy beheer oor Fort Nassau gehad en die baai en die ingang van die hawe beskerm.
Hy was een van die stigterslede van die Konsortium, die los koalisie van seerowers en handelaars wat die semi-onafhanklike Pirates Republic in die Bahamas wou behou.
Die Pirate Republic of Nassau. Beeldkrediet: Publieke domein
Toe hy 33 jaar oud was, het Hornigold sy seerowerloopbaan in 1713 begin deur handelskepe in die Bahamas aan te val. Teen die jaar 1717 was Hornigold die kaptein van die Ranger, een van die swaarste gewapende skepe in die streek. Dit was in daardie tyd toe hy Edward Teach as sy tweede in bevel aangestel het.
Hornigold is deur ander beskryf as 'n vriendelike en bekwame kaptein wat gevangenes beter behandel het as ander seerowers. As oud-privaat sou Hornigold uiteindelik die besluit neem om sy voormalige metgeselle sy rug te keer.
In Desember 1718 aanvaar hy 'n King's Pardon vir sy misdade en word 'n seerowerjagter, wat sy voormalige bondgenote namens die goewerneur van die Bahamas, Woodes Rogers, agtervolg.
Charles Vane. Beeldkrediet: Publieke domein
Soos met baie van die beroemde seerowers op hierdie lys, word geglo dat Charles Vane in 1680 in Engeland gebore is. Vane se onverskrokke aard en indrukwekkende gevegsvaardighede, wat beskryf word as 'n onseker en grillige seerowerkaptein, het van hom 'n ongelooflike suksesvolle seerower gemaak, maar sy wisselvallige verhouding met sy seerowerbemanning sou uiteindelik tot sy afsterwe lei.
Net soos Blackbeard, het Vane sy loopbaan as privaatman begin op 'n skip van Lord Archibald Hamilton tydens die Spaanse opvolgingsoorlog. Hy was betrokke by Henry Jennings en Benjamin Hornigold tydens 'n beroemde aanval op die bergingskamp vir die vernielde Spaanse skatvloot uit 1715. Hier het hy 'n buit bymekaargemaak ter waarde van 87 000 pond goud en silwer.
Vane het in 1717 besluit om 'n onafhanklike seerower te word, wat in Nassau werk. Sy merkwaardige navigasievaardighede, behendigheid en vegvaardigheid het hom tot 'n vlak van ongeëwenaarde bekendheid in die Karibiese Eilande gedryf.
Toe die pirate die boodskap bereik dat koning George I van Groot -Brittanje 'n aanbod van vergifnis aan alle seerowers wat wou oorgee, gerig het, het Vane die seerowers gelei wat gekant was teen die kwytskelding. Hy is in Nassau deur die Britse vlootmagte gevange geneem, maar op advies van die voormalige privaat Benjamin Hornigold is Vane vrygelaat as 'n teken van goeie trou.
Jamie L.H. Goodall het saam met Dan op die pod gekom om seerowers van die Chesapeakebaai te bespreek.
Dit was nie lank nie, voordat Vane weer tot seerowery oorgegaan het. Hy en sy bemanning, wat die beroemde seerower Jack Rackham ingesluit het, het in die Karibiese Eilande weer verwoesting aangerig en talle vaartuie in Jamaika gevang.
Probleme het vir Vane begin toe die goewerneur Woodes Rogers in Nassau aankom waar hy as goewerneur aangestel is. Rogers het Vane en sy klein vloot in die hawe vasgekeer en Vane gedwing om sy groot vaartuig in 'n vuurskip te verander en dit na Rogers se blokkade te lei. Dit het gewerk, en Vane het daarin geslaag om op 'n klein skoenertjie te ontsnap.
Ondanks die feit dat hy vir die tweede keer gevangenskap vermy het, sou Vane se geluk binnekort opraak. Nadat sy bemanning 'n vaartuig aangeval het wat 'n kragtige Franse oorlogskip was, besluit Vane om te vlug vir veiligheid. Sy kwartiermeester, "Calico Jack" Rackham, het hom daarvan beskuldig dat hy 'n lafaard was voor die bemanning van Vane en het die beheer van Vane se skip oorgeneem en Vane agtergelaat in 'n klein, gevange sloep met net 'n paar van sy getroue seerowerbemanning.
Govenor Woodes Rogers. Beeldkrediet: Publieke domein
Nadat hy skipbreuk gely het op 'n afgeleë eiland na die heropbou van 'n klein vloot en daarna erken is deur 'n Britse vlootbeampte wat tot sy redding gekom het, is Vane uiteindelik verhoor in 'n hof waar hy skuldig bevind is aan seerowery, en daarna in November 1720 opgehang.
Jack Rackham, of "Calico Jack". Beeldkrediet: Publieke domein
John "Jack" Rackham, meer algemeen bekend as Calico Jack, gebore in 1682, was 'n gebore Britse seerower wat in die vroeë 18de eeu in Wes-Indië gewerk het. Alhoewel hy in sy kort loopbaan nie daarin geslaag het om ongelooflike rykdom of respek te versamel nie, het sy omgang met ander seerowers, waaronder twee vroulike bemanningslede, hom tot een van die bekendste seerowers van alle tye gemaak.
Rackham is miskien die bekendste vir sy verhouding met die vroulike seerower Anne Bonny (wat ons later sal ontmoet). Rackham het 'n verhouding begin met Anne, wat destyds die vrou was van 'n matroos wat in diens was van goewerneur Rogers. Anne se man James het van die verhouding te wete gekom en Anne na goewerneur Rogers gebring, wat haar beveel het dat hy op egbreuk gepleeg word.
Toe Rackham se aanbod om Anne in 'n 'egskeiding te koop' streng koop geweier word, het die paar uit Nassau gevlug. Hulle ontsnap saam na die see en vaar twee maande lank oor die Karibiese Eilande en neem ander seerowerskepe oor. Anne het gou swanger geword en is na Kuba om die kind te kry.
Graham Faiella gesels met Dan oor legendes en ware verhale uit die Age of Sail. Kannibalisme, seerowers en muitery.
In September 1720 het die goewerneur van die Bahamas, Woodes Rogers, 'n proklamasie uitgereik waarin verklaar word dat Rackham en sy bemanning seerowers soek. Nadat die lasbrief gepubliseer is, het die seerower en bounty -jagter Jonathan Barnet en Jean Bonadvis begin jaag na Rackham.
In Oktober 1720 val Barnet se sloep Rackham se skip aan en vang dit na 'n geveg vermoedelik onder leiding van Mary Read en Anne Bonny. Rackham en sy bemanning is in November 1720 na Spanish Town, Jamaika, gebring, waar hulle verhoor en skuldig bevind is aan seerowery en gevonnis is om opgehang te word.
Rackham is op 18 November 1720 in Port Royal tereggestel, en sy lyk is op 'n baie klein eilandjie by 'n hoofingang van Port Royal, nou bekend as Rackham's Cay, vertoon.
Anne Bonnie. Beeldkrediet: Publieke domein
Gebore in County Cork in 1697, het die vroulike buccaneer Anne Bonny 'n ikoon geword van die Golden Age of Piracy. In 'n era waarin vroue min regte gehad het, moes Bonny enorme moed toon om 'n gelyke bemanningslid en gerespekteerde seerower te word.
Bonnie, die buite -egtelike dogter van haar pa en 'n bediende, is as 'n jong kind na die nuwe wêreld geneem nadat haar pa se ontrouheid in Ierland bekend gemaak is. Daar is sy op 'n plantasie grootgemaak tot op die ouderdom van 16, toe sy verlief geraak het op 'n privaat genaamd James Bonny.
Nadat sy met James getrou het, tot groot afkeuring van haar vader, vestig Bonny haar in die seerower -skuilplek van New Providence. Die uitgebreide netwerk wat sy met talle seerowers opgebou het, het haar huwelik binnekort in die gedrang gebring, aangesien James Bonny 'n seerower -informant geword het. Haar gevoelens teenoor die berugte seerower Jack Rackham het ook niks gehelp nie, en die twee het saam in 1719 weggehardloop.
Aan boord van Rackham se vaartuig Wraak, Het Bonny 'n intieme persoonlike verhouding ontwikkel met Mary Read, 'n ander seerower wat haar as 'n man vermom het. Volgens die legende het Bonny verlief geraak op Read only om bitter teleurgesteld te wees toe sy haar ware geslag onthul het. Daar word ook geglo dat Rackham uiters jaloers geraak het op die intimiteit van die twee.
Die twee seerowers, Anne Bonny en Mary Read. Beeldkrediet: Publieke domein
Nadat sy swanger geraak het met Rackham se kind en dit in Kuba afgelewer het, keer Bonny terug na haar geliefde. In Oktober 1720, Wraak is aangeval deur 'n Royal Navy -skip terwyl die meeste van Rackham se bemanning dronk was. Bonny en Read was die enigste bemanning wat hulle teëgestaan ​​het.
Die bemanning van Revenge is na Port Royal geneem om verhoor te word. Tydens die verhoor is die ware geslag van die vroulike gevangenes onthul. Anne en Mary het dit egter reggekry om teregstelling te vermy deur voor te gee dat hulle swanger was. Read sou in die tronk aan koors sterf, terwyl die lot van Bonny tot op hede nog onbekend is. Ons weet net dat sy nooit tereggestel is nie.
Mary Read. Beeldkrediet: Publieke domein
Die tweede van die beroemde en legendariese vroulike seerower -duo was Mary Read. Read, gebore in Devon in 1685, is grootgemaak as 'n seuntjie, en het voorgegee dat sy haar ouer broer is. Van kleins af besef sy dat om haar as 'n man te vermom, die enigste manier is waarop sy werk kan kry en haarself kan onderhou.
Read het in verskillende rolle en vir verskillende instansies gewerk, en word dikwels baie vinnig verveeld. Uiteindelik het sy as 'n ouer tiener by die weermag aangesluit, waar sy haar toekomstige man ontmoet het. Nadat hulle haar geslag aan hom bekend gemaak het, hardloop die twee saam en trou in Nederland.
Deur haar hele lewe lank deur ongeluk belas, het Read se man kort na die huwelik siek geword en is hy dood. In 'n toestand van wanhoop wou Read van alles ontsnap en het weer by die weermag aangesluit. Hierdie keer het sy aan boord gegaan van 'n Nederlandse skip wat na die Karibiese Eilande gevaar het. Byna by die bereiking van sy bestemming, is Mary se skip aangeval en gevange geneem deur die seerower, Calico Rackham Jack, wat alle Engelse gevange matrose as deel van sy bemanning geneem het.
Eerste episode van 'n dubbelrekening oor Queen Elizabeth's Pirates.
Onwillekeurig het sy 'n seerower geword, maar dit was nie lank nie of Read het begin om die seerower -leefstyl te geniet. Toe sy die kans kry om die skip van Rackham te verlaat, besluit Mary om te bly. Dit was op die skip van Rackham dat Mary Anne Bonny (wat ook as 'n man aangetrek was) ontmoet het, en die twee het 'n hegte en intieme verhouding gevorm.
Na maande se seevaart aan boord van Revenge saam met Anne, sou hulle uiteindelik gevange geneem en tereggestel word, net om tereggestel te word deur 'die maag te pleit'. Alhoewel die lot van Anne nog nooit ontdek is nie, sterf Mary in die tronk nadat sy 'n geweldige koors opgedoen het. Sy is op 28 April 1721 in Jamaika begrawe.
William Kidd, of "Captain Kidd". Beeldkrediet: Publieke domein
William Kidd, of "Captain Kidd", soos hy gereeld onthou word, was net voor die aanbreek van die Goue Eeu een van die bekendste privaat en seerowers van die laat 17de eeu.
Soos soveel seerowers voor en na hom, het Kidd oorspronklik sy loopbaan as privaatman begin, in opdrag van die Britte tydens die negejarige oorlog om sy handelsroetes tussen Amerika en Wes -Indië te verdedig. Hy was later werksaam op 'n seerowerjagekspedisie in die Indiese Oseaan.
Soos die geval was met baie ander seerowerjagters, was die versoekings van plundering en buit te groot om te ignoreer. Die bemanning van Kidd het meermale met muitery gedreig as hy hom nie tot seerowery verbind het nie, wat hy in 1698 toegegee het.
Kidd se relatief kort loopbaan as seerower was baie suksesvol. Kidd en sy bemanning het 'n aantal skepe gevang, waaronder 'n vaartuig genaamd die Queda wat hulle gevind het aan boord van 'n vrag ter waarde van 70,000 pond - een van die grootste sleepwaens in die geskiedenis van seerowery.
Ongelukkig vir Kidd was dit nou twee jaar sedert hy met sy oorspronklike reis begin het, en hoewel sy houding teenoor seerowery klaarblyklik versag het, het die houding in Engeland baie strenger geword. Piratery sou uit die weg geruim word en word nou as 'n kriminele daad verklaar.
Wat gevolg het, was een van die berugste seerowerjagte in die geskiedenis. Kidd het uiteindelik in April 1699 in die Wes -Indiese Eilande aangekom net om te sien dat die Amerikaanse kolonies deur seerowerkoors gryp. Op en af ​​langs die kus was almal op soek na seerowers, en sy naam was boaan die lys.
Kaptein Kidd in die hawe van New York. Beeldkrediet: Publieke domein
Die jag op kaptein Kidd was die eerste wat regstreeks in koerante regoor die Atlantiese wêreld gedokumenteer is. Die Skotse seerower het daarin geslaag om 'n kwytskelding van die Engelse owerhede te onderhandel vir sy dade, maar hy het geweet sy tyd is verby. Kidd vaar na Boston en stop langs die pad om buit op Gardiners Island en Block Island te begrawe.
Die goewerneur van New England, lord Richard Bellomont, self 'n belegger in die reis van Kidd, het hom op 7 Julie 1699 in Boston laat arresteer. Hy is in Februarie 1700 aan boord van die fregat Advice na Engeland gestuur.
Kaptein William Kidd is opgehang op 23 Mei 1701. Die eerste tou wat om hierdie nek gesit is, het gebreek, sodat hy 'n tweede keer gespan moes word. Sy lyk is in 'n gibbet by die monding van die Teemsrivier geplaas en laat vrot, as 'n voorbeeld vir ander toekomstige seerowers.
Bartholomew Roberts, of 'Black Bart' Beeldkrediet: Public Domain
Drie eeue gelede het 'n Walliese seeman (gebore in 1682 in Pembrokeshire) hom tot seerowery gewend. Hy wou nooit eers 'n seerower word nie, maar binne 'n jaar was hy die suksesvolste van sy era. Tydens sy kort, maar skouspelagtige loopbaan het hy meer as 200 skepe verower - meer as al sy seerower -tydgenote saam.
Tans word seerowers soos Blackbeard beter onthou as hierdie jong Wallieser, want óf hul bekendheid óf hul wilde voorkoms het die openbare verbeelding aangegryp. Tog was Bartholomew Roberts, of 'Black Bart' soos hy bekend was, waarskynlik die suksesvolste seerower van hulle almal.
Omskryf as 'n lang, aantreklike man, wat dol was oor duur klere en juweliersware, het Roberts vinnig as 'n seerower onder die Walliese kaptein Howell Davies gestyg en gou sy eie vaartuig in 1721 gevang, wat hy herdoop het Royal Fortune. Hierdie skip was naby aan ondeurdringbaar, so goed bewapen en beskerm dat slegs 'n formidabele vlootvaartuig kon hoop om teen haar te staan.
Dr Ben Fuggle stel ons bekend aan die lewe aan die Mosquito Coast in die 18de eeu. Ben praat van alle dinge oor Pirates and Smugglers, en ondersoek hoe die gebied ontwikkel het en hoe die Britte uiteindelik vertrek het.
Roberts was deels so suksesvol omdat hy gewoonlik 'n vloot van twee tot vier seerowerskepe beveel het wat slagoffers kon omring en vang. In groot getalle kan hierdie seerowerkonvooi sy perke hoog stel. Black Bart was ook genadeloos en daarom het sy bemanning en vyande hom gevrees.
Sy skrikbewind eindig egter uiteindelik aan die Wes -Afrikaanse kus in Februarie 1722, toe hy in 'n seestryd met 'n Britse oorlogskip dood is. Sy heengaan, en die massaverhoor en ophanging van sy bemanning wat daarop gevolg het, was die ware einde van die 'Goue Eeu'.
Top 9 seerowerskepe uit die goue era van seerowery
The Queen Anne 's Revenge was die vlagskip van die legendariese seerower Blackbeard. Dit was oorspronklik 'n fregat genaamd Concord en is in 1710 in Engeland gebou. In 1711 word dit 'n Franse slaweskip met die naam La Concorde. Op 28 November 1717 het seerowers dit gevang en kort daarna het Edward Teach, ook bekend as Blackbeard, die kaptein geword en dit herdoop tot Queen Anne 's Revenge. Hy het gedurende hierdie tyd slegs 'n paar maande op hierdie skip gevaar, en hy kon baie skat en die reputasie opdoen as die skrikwekkendste seerowers. Queen Anne's 's Revenge was 'n vinnige skip, maklik om te bestuur en het 'n groot bemanning van tot 250 seerowers. Blackbeard het hierdie skip om die oostelike kus van Noord -Amerikaanse kolonies en die Wes -Indiese Eilande, van die weskus van Afrika tot by die Karibiese Eilande, aangeval en Britse, Nederlandse en Portugese handelskepe aangeval wat hy onderweg ontmoet het. Hy stig 'n unie van seerowers en belemmer die hawe van Charleston, Suid -Carolina, in Mei 1718. Na 'n kort krisis loop hy Queen Anne 's Revenge op 'n sandstaaf naby Beaufort, Noord -Carolina.
Die ontdekkingsreisiger Christopher Columbus het kontak gemaak tussen Europa en die lande wat later aan die einde van die 15de eeu Amerika genoem is. Terwyl hy vir die Spaanse monargie gewerk het, word die 'nuwe lande' beweer deur die Spanjaarde, wat hulle gou ontdek het dat dit 'n ryk bron van silwer, goud en edelstene is.
Vanaf die 16de eeu het groot Spaanse skepe, galjoene, na Europa begin vaar, gelaai met kosbare vragte wat seerowers onmoontlik kon weerstaan. Soveel seeroweraanvalle is uitgevoer dat galjoene noodgedwonge saam in vloot met gewapende vaartuie moes vaar ter beskerming. Aangesien Spaanse koloniste nuwe dorpe op die Karibiese eilande en die Amerikaanse vasteland opgerig het, het ook hulle onder seeroweraanval gekom.
Anne is gebore as Anne Cormac in 1702 in Cork, Ierland, en was die dogter van 'n bediende vrou met die naam Mary Brennan en 'n welgestelde advokaat met die naam William Cormac. In 'n poging om sy verhouding weg te steek, sou Cormac Anne laat aantrek as 'n seuntjie en hom as sy advokaat voordoen. Toe sy verhouding ontdek word, het Cormac sy vrou verlaat en saam met Anne en haar ma na Londen verhuis waar Cormac handelaar geword het.
Anne se ma is dood toe Anne twaalf was. Omtrent dieselfde tyd het die humeur van Anne net so rooi begin word soos haar hare. Op dertienjarige ouderdom het Anne 'n bediende meisie met 'n tafelmes gesteek. Kort daarna trou sy met 'n klein seerowernaam James Bonny. Cormac het sy dogter hiervoor verloën en in weerwraak het Anne Cormac se plantasie afgebrand. Anne en Bonny verhuis na New Providence Island in die Bahamas, wat bekend was as 'n heiligdom vir seerowers. Hier ontmoet Anne John �lico Jack " Rackham, die kaptein van die seerowerskip Wraak. Anne het verlief geraak op die suksesvolle seerower en het Bonny verlaat om meesteres van Rackham te word.
Aan boord Wraak, Het Anne gevind dat sy 'n natuurlike seerower was. Vinnig met 'n pistool, 'n skoot rum en met haar humeur, het Anne 'n reputasie vir haarself gekry en het sy die eerste stuurman van Rackham geword. In Oktober 1720 is die skip van Anne aangeval deur 'n King 's skip. Die meeste van die bemanning was te dronk om te veg, slegs Anne en mede -seerower Mary Read het probeer om van die King's#vloot af te veg. Ondanks hul pogings is die skip gevang. Anne blameer Rackham vir die vaslegging. Haar laaste woorde aan hom is in die gevangenis opgeteken, jammer om jou daar te sien, maar as jy soos 'n man baklei het, sou jy nie soos 'n hond gehang gewees het nie. "
Rackham en sy geselskap is as seerowers gehang, maar Anne en Read het 'n uitstel tereggestel toe bevind is dat hulle albei swanger is. Die einde van Anne se lewe is 'n raaisel. Daar is geen rekord van haar teregstelling nie, en ook nie van kwytskelding nie. Daar word gerugte dat die pa van Anne vir haar losprys betaal het, dat sy na haar man Bonny teruggekeer het, of dat sy ontsnap het en teruggekeer het na 'n seerowery onder 'n nuwe identiteit.
Terwyl moderne kunstenaars Grace met lang, rooi hare uitbeeld, het Grace eintlik haar hare kortgeknip. Toe sy 12 was, het haar pa geweier om haar te laat vaar omdat haar lang hare in die mas vasgekeer sou word. Dus, Grace sny haar hare kort en hou dit so.
8 Bekende seerowers uit die 'goue era van seerowery' - geskiedenis
Cindy Vallar, redakteur en resensent
Tuis Pirate -artikels Pirate Links Boekresensies Distels en seerowers
Die goue era van seerowery
Deur Cindy Vallar
Toe die einde van die sewentiende eeu nader kom, het vrede in die grootste deel van Europa gekom. Privateers was sonder werk, net soos baie seemanne. Hierdie 'goue era' was die grootste opswaai in seerowery ooit. Anders as hul voorgangers, die buccaneers, het hierdie seerowers op handelskepe gejag eerder as Spaanse galjoene belaai met goud en silwer. Die meeste het die Karibiese en Atlantiese kus van Noord -Amerika besoek, maar sommige het hul handel aan die Weskus van Afrika en in die Indiese Oseaan gedoen.
Die hoogte van die plundering duur ongeveer 'n dekade van 1715-1725. Die meeste seerowers was Engels (35%), maar ander nasionaliteite was ook verteenwoordig: kolonialiste uit Amerika-25%, kolonialiste uit Wes-Indië-20%, Skotte-10%, Wallies-8%en Sweeds/Nederlands/Frans/Spaans -2%. 'N Redelike aantal swartes het ook by die seerowers aangesluit. Toe Bartholomew Roberts vaar, het 48 swartes tussen sy bemanning van 228 mans gedien. Teen die tyd dat hulle gevang is, het dit tot 75 toegeneem.
Alhoewel seerowers vóór hierdie tyd vlae gewaai het, behoort die Jolly Roger wat ons ken aan die seerowers van hierdie tydperk. Hulle was lus vir sloepe en ketches om hul prooi te jag. Terwyl New Providence in die Bahamas hulle 'n tyd lank 'n veilige hawe gebied het, het Woodes Rogers dit verander na sy aanstelling as goewerneur. Hy het die seerowers vergifnis gebied, en dan diegene wat dit aanvaar het, in diens geneem om ander seerowers te jag. Die gevangenes het gehang.
Die seerowers van die Goue Eeu het algemene eienskappe gehad. Hulle slagoffers het gewoonlik oorgegee. Die seerowers het hul identiteit vrymoedig verklaar eerder as om met taktieke soos die ruse de guerre besig te wees. Hulle val skepe van die land af aan en neem die tyd om hul buit bymekaar te maak. Die meerderheid van die buit wat geneem is, was nie goud en silwer nie, maar benodigdhede om hul skepe en alle daaglikse items (soos kos en drank) te onderhou. Die suksesvolste ondernemings het plaasgevind toe twee of meer seerowerskepe hul prooi konfronteer.
Miskien was die bekendste seerower 'n meester in intimidasie. Swartbaard het drie stutte pistole gedra, 'n rokende hennepkoord in sy baard gesit, rum gedrink met kruit gedrink en met wilde, starende oë na mense gekyk. Om sy naam te noem was genoeg om enige seevaarder uit die agtiende eeu bang te maak.
Soos baie seerowers uit die Goue Eeu, was Blackbeard 'n privaat persoon voordat hy seerower geword het. Toe vrede uiteindelik in Europa kom, het hy seerowery omhels en in sy eie tyd 'n charismatiese legende geword. Aanvanklik het hy met Benjamin Hornigold geteken, 'n seerower wat Blackbeard gekweek het en hom 'n sterk reputasie geleer het, sou hom beter in staat stel as marteling om sy doel te bereik. Hulle het hul bedrywighede in Nassau gevestig en die kuswaters van die Amerikaanse kolonies gebruik. Op pad huis toe vang hulle 'n Franse vaartuig met die naam Concorde. Dit sou die laaste prooi wees wat Hornigold geneem het, want hy het besluit om die vergifnis van die koning te vra. Uiteindelik het hierdie begenadigde seerower 'n seerowerjagter geword.
Blackbeard het die Concorde in 'n seerowerskip beman deur driehonderd man en met veertig gewere. Hy het haar naam verander na die Queen Anne's Revenge (QAR) en het haar gekies vir sy vlagskip. Op advies van Hornigold het hy 'n bloeddorstige en goddelose reputasie opgebou. Sy suksesvolle aanvalle op skepe van die Britse Royal Navy het die beeld verder versterk. Hy het nie opsetlike moord en chaos gepleeg nie, tensy sy slagoffers daarteen verset was.
Gedurende die eerste drie maande van 1718 het Blackbeard verdwyn. Daar bestaan ​​geen rekords om te vertel waarheen hy gegaan het of wat hy gedoen het nie. Toe hy weer opdaag, lei hy sy vloot van agt vaartuie na die hawe van Charleston, blokkeer die hawe en hou 'n paar van die voorste burgers van die stad vir losprys. In plaas daarvan om juwele en geld te eis, het hy 'n kis medisyne ter waarde van 300 gevra. Toe vier dae verloop en die goewerneur van Suid -Carolina nog steeds nie aan sy vereistes voldoen nie, het Blackbeard al sy gewere op die stad gerig en sou dit geweer het as die seerowers wat die losprysbrief afgelewer het, nie saam met die medisyne teruggestuur is nie.
Uiteindelik vaar Blackbeard na Ocracoke Island aan die buitekant van Noord -Carolina met die doel om die koning se vergifnis te soek. Hy het egter geweet dat te veel seerowers hom vergesel, en daarom het hy 'n plan uitgemaak om van sommige ontslae te raak. Hy het doelbewus die QAR en 'n ander skip, en stuur 'n paar manne aan wal met bevele om vergifnis vir almal te soek. Nadat hulle vertrek het, vaar hy en die oorblywende seerowers na Bath Towne, kry vergifnis van die goewerneur en tree terug by seerowery.
Blackbeard is getroud met 'n jong vrou, het in 'n huis ingetrek en 'n plaaslike bekendheid geword. Hy was betrokke by 'n smokkeloperasie, wat hy op Ocracoke Island gebaseer het. Onrustigheid het hom spoedig geteister, en weer keer hy terug na seerowery. Met sy terugkeer na Ocracoke het 'n seerower hom besoek en hulle het aan wal gegaan. Kort voor lank het ander seerowers by die feeste aangesluit en vreesbevange koloniste het gevra dat iemand Blackbeard en sy vriende stop voordat hulle 'n seerowervesting vestig.
Op 21 November 1718 het luitenant Maynard en agt-en-vyftig mans teen Blackbeard en twintig ander seerowers op die dek van Maynard se sloep geveg. Hy het Blackbeard geskiet, maar Blackbeard het Maynard se swaard gebreek. 'N Highlander het die lewe van Maynard gered deur Blackbeard dood te maak voordat hy die noodlottige slag toegedien het. Met sy terugkeer na Williamsburg het Maynard Blackbeard se onthoofde kop aan die boegspriet van sy skip gehang. Hy het die lyk oorboord gegooi.
Vandag is dit moeilik om mite van die werklikheid te skei wat Blackbeard betref. Sommige verhale sê dat hy veertien vroue gehad het, waarvan sommige met ander gedeel het. Hy is bekend onder verskeie name - waaronder Drummond, Thatch en Tash - maar Edward Teach word as sy amptelike naam beskou. Daar is min besonderhede van sy vroeë lewe bekend, maar hy is moontlik in Bristol, Engeland, gebore. Dertien maande lank terroriseer hy mense langs die kus van Noord -Amerika en in die Karibiese Eilande. Aan die einde van die negentigerjare het argeoloë 'n onderwaterwrak ontdek wat volgens hulle die QAR. Hul opgrawings is aan die gang.
Ander opvallende seerowers van die Goue Eeu
In November 1720 het Calico Jack Rackham en sy bemanning in die beskuldigdebank van die Admiraliteitshof op Jamaika gestaan. Wat het die verhoor sensasioneel gemaak? Twee van die beskuldigdes was vroue. Alhoewel die geskiedenis gevalle van vroulike seerowers aanteken, is Anne Bonny en Mary Read die bekendste. Rackham arriveer twee jaar voor sy gevangenskap in New Providence en dien as kwartiermeester aan boord van die seerowerskip van Charles Vane. Die bemanning het met Vane gestry en 'n nuwe kaptein gekies - Jack Rackham - toe sit hulle Vane aan wal. In 1719 verleen Woodes Rogers Rackham 'n kwytskelding. Kort daarna ontmoet hy Anne Bonny, die buite -egtelike dogter van 'n Ierse prokureur wat in Suid -Carolina gewoon het.
Anne het na New Providence gekom nadat sy met 'n behoeftige seeman met die naam James Bonny getrou het en met hom weggehardloop het. Uiteindelik het sy die meesteres van Calico Jack geword, haar in mansklere vermom en by sy bemanning aangesluit. Op 'n dag het hulle 'n skip gevang en haar bemanning genooi om by hul geledere aan te sluit. Ten minste een het. Volgens die legende het Anne die nuutste seerower gekies, maar toe sy hom nader, onthul die man dat hy eintlik 'n vrou was met die naam Mary Read.
Mary, wat as kind grootgemaak is, het 'n tyd lank by die vloot aangesluit voordat sy by die Britse leër aangesluit het. Tydens haar diens het sy verlief geraak op 'n ander soldaat, met wie sy getrou het. Hulle het afgetree en 'n taverne oopgemaak. Toe haar man sterf, keer Mary terug na die see.
Toe die gewapende vloot in 1720 'n verrassingsaanval op die skip van Rackham begin, het Anne en Mary baklei terwyl Calico Jack en die ander dronk was of onder die dek geslaap het. By hul verhoor het die slagoffer Dorothy Thomas gesweer: "Twee vroue, gevangenes by die kroeg, was toe aan boord van die genoemde Sloop, en het 'n mensbaadjie gedra, en lang truzers en sakdoeke om hul koppe vasgemaak en dat elkeen 'n masjien gehad het en Pistool in hul hande, en vervloek en gesweer by die manne om haar verder te vermoor. Twee addisionele getuies het getuig dat Anne en Mary baie aktief was aan boord en bereid was om alles te doen wat Ann Bonny geweerpoeier aan die manne oorhandig het, dat wanneer hulle 'n vaartuig sien, Chase gee of aanval, hulle mans gedra het Kleredrag dat hulle blykbaar nie deur geweld gehou of aangehou is nie, maar uit hul eie vrye wil en toestemming.
Die hele bemanning is skuldig bevind en gevonnis om op te hang, maar Anne en Mary pleit hul maag (wat beteken dat hulle swanger was). Aangesien Engelse howe 'n onskuldige kind nie sou doodmaak nie, het die vroue berou gekry. Die mans is op 27 November tereggestel. Mary sterf vyf maande later in die tronk. Anne se lot is onbekend.
'N Ander seerower wat nie heeltemal by die stereotipe van 'n gewone seerower pas nie, was die Walliese seerower, Bartholomew Roberts. Hierdie heerlike seerower geniet musiek en geniet tee bo alkohol, terwyl sy neiging om flambojante klere te dra, hom bekend maak. Een verslag beskryf hom as 'aangetrek in 'n ryk, karmosynrooi damestrok en broek, 'n rooi veer in sy hoed, 'n goue ketting om sy nek, met 'n diamantkruis daaraan.' 'N Ander een het gesê dat hierdie lang donker seerower' van goeie natuurlike aard 'was dele en persoonlike dapperheid .
Hy is gebore as John Roberts en het in 1719 'n seerower geword toe Howell Davis die slaaf waarop John gewerk het, gevange geneem het. Hy het gou die respek van sy mede -seerowers gewen en by die dood van Davis tydens 'n hinderlaag, het hulle John as hul nuwe kaptein verkies. He changed his name to Bartholomew, and eventually earned the nickname Black Bart.
Tew should have quit while he was ahead. When he attacked a Mughal ship quite capable of defending itself near the mouth of the Red Sea the following year, the Amity – and Tew – got the worst of it. According to one account, a cannon ball ripped into Tew's midsection, disemboweling him. After he was killed, his men gave up the chase and sailed to Madagascar. Met die Amity in bad shape, and a slow sailer even under the best of conditions, the crew set off down the coast, where they found another vessel and commandeered it. These remnants of the Amity's crew continued their pirating, never again returning to New York.
On February 5th, 1722, the HMS Swallow which was commanded by pirate hunter named Captain Chaloner Ogle found Roberts and his three pirate ships, the Royal Fortune, die Ranger en die Little Ranger anchored at Cape Lopez. Soos die Swallow turned to avoid a shoal, the pirates thought it was a merchant ship and the Ranger captained by James Skyrme gave chase.