My laaste vyf dae in Duitsland het ek aan die uitruilprogram se fietstoer deelgeneem. In daardie stadium het dié 180 km na ’n onmoontlike Tour de France al om die Bodensee gevoel. Hel, as Lance Armstrong my pokkellyf gehad het, sou hy ook ’n redelike benoude bors ontwikkel het.
En, sommer met die eerste miershoop (wat ek natuurlik dadelik as ’n berg gesien het) in sig het hierdie einste bors ’n asmatiese reaksie begin toon. Die feit dat die fietstoer my binne vyf dae deur drie lande (Duitsland, Switserland en Oostenryk) sou kry, het grootliks tot ’n entoesiatiese getrap bygedra. Die voortvarende getrap het natuurlik ’n parmantige spul kuitkrampe ontlok.
Moeder Aarde het die “blou-gedrog” ingesluk. Ek en die paar ouens wat saam gesoek het, moes stert tussen die bene terugsuiker kamp toe.
“Jy moet München toe! Die Suid-Afrikaanse Konsulaat gaan daar vir jou ’n noodpaspoort moet uitreik. Iemand daar sal ’n treinkaartije hê. Dan praat jy Afrikaans en niks anders nie. As jy op die stasie aankom stap jy uit en soek ’n huurmotor . . .” Ons toerleier (FSA-Leerlinguitruilprogramdirekteur, Lodie de Jager) se instruksies spook nou nog by my. Die huurmotorbestuurder het my daardie oggend op die verkeerde plek afgelaai.
Saldanha word dikwels as die stiefkind van die Weskus aangesien. Dit is ’n kleurvolle dorp wat om een van die wêreld se grootste natuurlike baaie gebou is. Met die neem van dié foto het ek op die voorstoep
As mens die agterpad vanaf Saldanha vat en deur Tabakbaai ry, kom jy by Jacobsbaai uit. Tydens oudpres. Nelson Mandela se begrafnis het ek myself afgesny van die media. Vir my was hy ’n vryheidsvegter wat verder kon sien as die oënskynlike vier mure waarbinne hy vasgevang was. Ek wou my eie gedenkdiens vir hom hou in die uitkyktoring naby Moerie-se-Baai in Jacobsbaai. Vanuit die ruïne het ’n mens ’n 360̊ -uitsig oor die see en die kusdorp, Jacobsbaai. Mandela se legende leef voort en staan so sterk soos die radar-observasiepos wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog gebruik is om duikbote op te spoor.
Gedurende die wintermaande hardloop die snoek aan die Weskus. As jy op ’n Vrydagmiddag afry na die kaai
toe, tref jy ’n swetterjoel bedrywighede daar aan. Die vissermanne en snoekvlekkers spartel om die vis gereed te
Dié foto is by die Paternoster-hotel geneem, waar hulle dikwels saamkloek. As die kwaai antie egter haar verskyning maak, kies hulle gou die hasepad.
Die verre Weskus naby Port Nolloth is die diamantstreek. Net voor Port Nolloth het ek die skaapwagter Martin raakgeloop. Martin pas saam met sy hond Tyson skape vir dae op ’n slag op. Maar hy is nie alleen
Langebaan is wêreldbekend onder vlieërbranderplankryers wat hierheen kom om in die winde en waters van
die Langebaan-strandmeer te baljaar. Ek het die foto by Shark Bay geneem. Die vlieërs pronk helder in
Die oom wat buite Vioolsdrif bly se been is in die Grensoorlog afgeskiet. Op sy hoed staan “Jesus is koning” en sy hond verlaat nooit sy sy nie. Al lyk die streek so dor, trek ’n blymoedigheid oor die landskap, veral wanneer die reën kom. Hy sê hy is gelukkig, al is hy die vorige week aangerand want hier is hy is nooit, nooit alleen nie.