Geskiedenis Skopelos, Kultuur Skopelos, SKOPELOS.COM
lyste >> Verken Skopelos >>Geskiedenis
Skopelos het 'n lang geskiedenis wat meer as agtien eeue strek.
Geskiedenis Skopelos, Culture Skopelos, Peparithos, Wine Skopelos, Agnontas Skopelos, Skopelos het 'n lang geskiedenis wat meer as agtien eeue strek.
Bekop vir sy afrodisiaciese wyn - wat deur seerowers oorgedra is - die tuiste van Olimpiese kampioene, het Skopelos 'n geskiedenis wat meer as agtien eeue strek. Skopelos se bande met die edele druif het aan die begin van die eiland ontstaan. Volgens die bevindings op die naburige eiland Alonissos is dit eers in die Paleolitiese tyd bewoon. Dit is die eerste keer Peparithos genoem, na die seun van Dionysos (wat die wyn van die wyn is) en Ariadne, wat die mitiese eerste inwoner van die eiland was.
Die eerste regte oorblyfsels wat op Skopelos self aangetref word, dateer egter uit die vroeë en middel-Meksenaanse periode gedurende die 16de-14de eeu vC. Hierdie oorblyfsels is gevind op die landstreek wat skeiding tussen Stafylos en Velanio strande In die vyftigerjare is dit die graf van die prins bekend as Stafylos (stafylia beteken druif!). Dit was 'n graf ryk aan skat en artefakte, en die ster-item is die beroemde goue swaard van die prins wat nou in die Argeologiese Museum in Athene te sien is.
Ten spyte van hierdie koninklike begin, floreer Skopelos egter nie tot baie eeue later toe sy beroemde wyn bekend geword het vir sy afrodisiakale effekte, wat saam met sy unieke geur deur sulke liggies genoem word soos die beroemde filosoof Aristoteles! Die wyn, wat veronderstel was om 7 jaar te verouder, was vermoedelik ook taamlik sterk. Aristoteles (weliswaar as 'n karakter in 'n toneelstuk) het gesê: "drie bakkies meng ek vir die gematigde: een vir die gesondheid, wat hulle eerste leegmaak, die tweede vir liefde en plesier, die derde om te slaap. As hierdie bakkie gedrink word, gaan wyse gaste huis toe. Die vierde kom is nie meer van ons s'n nie, maar behoort tot geweld; die vyfde tot oproer, die sesde tot dronk revel, die sewende tot swart oë, die agtste is die polisieman, die negende behoort tot twyfelagtigheid, en die tiende tot waansin en die meubels gooi ".
Wyn was nie die enigste goedere wat in hierdie tyd verhandel is nie, Skopelos was ook bekend vir sy wonderlike olyfolie, wat ook oral in die Egeïese Eilande geneem is en moontlik verder weg is. Die wrak van 'n buitengewoon groot boot, 85 x 35 voet groot, is ongeveer 20 jaar gelede aan die kus van Alonissos gevind, wat tot dusver vanaf 400 vC. Dit het pas vrag by Skopelos gaan haal en honderde flesse wyn, maar moontlik ook olie, vervoer.
Hierdie ontdekking het die mening van baie historici verander wat nie eers besef het dat sulke bote in hierdie tydperk bestaan ​​het nie, en dit plaas Skopelos dus 'n belangrike punt in die handelsroetes van daardie tyd. Dit was ook waar dat die eiland lankal sy eie muntstuk gemunt het wat toon dat dit ook ekonomiese mag het.
Agnontas die Olimpiese kampioen
Sportiewe bekwaamheid het ook bekendheid verleen aan Skopelos as die langafstand hardloper en Olimpiese kampioen Agnondas was 'n Skopeliti en op sy triomfantelike terugkeer na die eiland so gevier, was hy (moontlik in die plaaslike wyn!) dat hulle die hawe waarin hy beland het, na hom genoem het, en dit behou sy naam tot vandag toe baie besoekers by die beskutte hawe beland . Die Christendom bereik uiteindelik die oewers van die eiland in die 2de of 3de eeu n.C. nadat die apostel Paulus in Athene swaai en die Evangelis Luke in Thiva gepreek het.
Die eerste biskop van die eiland (wat 'n martelaar geword het en na wie baie Skopeliti's vernoem is), is volgens St Riginos (Rigas) 'n draak tussen Stafylos en Agnondas ongeveer 347 nC. en toe hy die laaste slag tref, is die land in twee gekloof en vorm die diep seismiese gaping wat vandag nog daar is, waar daar ook 'n kapel met 'n ikoon van die heilige en 'n ewige vlam is.
Dit wil voorkom asof die goue era van Skopelos egter kort daarna tot 'n einde gekom het, en teen die Bisantynse era het die aanvalle van seerowers, wat blykbaar die eiland as 'n basis as 'n basis aangeval of gebruik het, die ekonomie en 'n beduidende gebou drooggemaak up. Boonop het dit gebruik geword as 'n ballingskap, 'n tradisie wat baie eeue geduur het, en die plaaslike bevolking het verrassend gedaal in getalle, wat 'n eiland wat van sy vorige rykdom en posisie afgekrimp het, afgeneem het om 'n wettelose en verre plek te wees.
Dit was 'n 'super-seerower' om die situasie te verander. Marco Sanudo, 'n Venesiër (ook hertog van Naxos), verower die eiland in 1207 net na die val van Konstantinopel en gebruik dit as 'n basis vir die plundering van die vasteland, Evvia en amper oral in die omgewing. Dit het ongetwyfeld dinge vir die Skopelitis nie baie verbeter nie, maar ten minste het hulle 'n mate van stabiliteit gehad, in werklikheid vir net 'n kort periode van 70 jaar, totdat die Bisantynse keiser Michael Paleologos (en sy bewonderaar Alexios Filanthropinos) die eiland ingeneem het en die nou verarmde oorblywende eilandbewoners terug.
Dit was sleg, maar ongelooflik sou dit erger word met die laaste val van Konstantinopel in 1453, wat gelei het tot die drie eilande van die Noordelike Sporades om 'n Venesiese regering (weer) te stem om besetting deur die Turke te vermy. Dit was waarskynlik nie die beste besluit wat die eilandbewoners ooit geneem het nie! Die eilande het 'n aparte biskopaat gemaak met Skopelos, met die grootste bevolking en die basis, maar dit het beteken dat die oorlog tussen die Venesiërs en die Turke (Ottomaanse Ryk) hulle heen en weer tussen die twee magte geswaai het.
Dit het uiteindelik tot die grootste ramp in die geskiedenis van die Sporades gelei toe die Algerynse seerower Heiderin Barbarossa die hawe binnetrek. Baie mense glo dat hy deur die Ottomane gevra is om die konflik te beëindig en dit op die doeltreffendste manier gedoen het deur die hele bevolking van die drie eilande te slag of te slaan! Die paar wat oorleef het toe hulle in die berge weggekruip het, het gebly, maar die Turkse besetting het na die gewelddadige bekendstelling bewys dat hulle goedaardig was en Skopelos het die weg na herstel begin.
Die Turke het nooit die eilande beset nie, en toe hulle met mense van die vasteland, Evvia en Klein-Asië herbevolk het, het die plaaslike aristokrasie 'n vriendelike ooreenkoms met hul Ottomaanse regeerders bereik, deur hulle 'n bietjie goud en matrose vir hul vloot te voorsien. voorregte gegee en toegelaat word om die rykdom van die eiland te herbou.
Die tradisie van seilvaart het die ontwikkeling van 'n groot handelsvloot in staat gestel om Skopelos weer te verower. Natuurlik was die sentrale posisie in die Egeïese See deurslaggewend. Die ryk grond en die relatiewe goeie watervoorsiening het ook die herlewing van die landbou moontlik gemaak, en olywe en olie, amandels, denne hars, pruime en natuurlik wyn, maar nie in die eertydse gehalte nie, vorm die basis van plaaslike rykdom. Die sterkte van hierdie merkwaardige herstel kan gesien word deur die feit dat daar in die 18de eeu konsuls uit Engeland, Frankryk en Venesië in Skopelos was, wat beteken dat dit 'n meer belangrike basis as baie groot vastelandstede beskou het. het sodanige voorstelling.
Hierdie tydperk van afstandsbestuur deur die Ottomane het tot 'n einde gekom met die uitbreek van die rewolusie in 1821. Toe Skopelos die leiers van die rebellie aktief ondersteun met slagskepe en vragbote. Hulle het deelgeneem aan baie van die gevegte in hierdie konflik, wat uiteindelik suksesvol was. Uiteindelik in 1831 het die eiland amptelik deel geword van die nuwe nasie Griekeland. Dus, Skopelos het in die wêreld van die moderne geskiedenis ingetrek en sy lang verlede van tragedie en triomf agtergelaat.