Seldsame maanopstelling Vanaand op die Amerindiese terrein, by die grootste meetkundige aardwerke - Inligting
Seldsame maanopstelling Vanaand op die Amerindiese terrein, by die grootste meetkundige aardwerke
'N Sterrekundige gebeurtenis wat ongeveer 2000 jaar gelede vir die inheemse mense van Ohio van groot belang sou gewees het, vind vanaand en môre plaas, wanneer die maan in lyn sal kom met die grootste prehistoriese meetkundige aardwerke ter wêreld.
Die Hopewell -mense het tussen 100 vC en 500 nC gebou wat die moderne mense die Newark Earthworks noem. Op 27 en 28 November sal die maanopkoms ooreenstem met die strukture van die grondwerke in 'n noordelike minimum maanopkoms, wanneer die maan op die laagste stygende punt is. Hierdie maanbelyningsgebeurtenis vind eers weer 18,6 jaar weer plaas.
Emmy Beach, die woordvoerder van die Ohio History Connection, het aan Ancient Origins gesê dat kenners dink dat die mense dit gebou het vir kultuur, seremoniële en astronomiese funksies.
'Die naweek pas die maan perfek in pas met die mure van die Octagon -grondwerke,' het sy gesê. Die Octagon is een van drie groot grondwerke wat nog op die Newark -terrein oorbly. Die Octagon -grondwerke is spesifiek ontwerp om die maan ten toon te stel. Die ander twee groot grondwerke op die terrein sal die maanopkoms nie beklemtoon nie.
Die publiek kan die maanbelynings om 18:15 sien. vanaand en 7:15 28 November 2015, op 125 N. 33 rd St, Newark, Ohio.
"Gebou deur die prehistoriese Hopewell -kultuur tussen 100 v.C. en 500 nC, was hierdie argitektoniese wonder van antieke Amerika gedeeltelik katedraal, deels begraafplaas en deels astronomiese sterrewag, "sê 'n blog by die Ohio History Connection. 'Die hele Newark Earthworks het oorspronklik meer as vierkante kilometer beslaan. Deur die jare het die groei van die stad Newark baie van die Newark Earthworks vernietig, maar drie groot segmente het oorleef as gevolg van die pogings van belangstellende plaaslike burgers. "
A 19 ste eeuse gravure wat die uitleg van die Newark Earthworks in Licking County, Ohio ( Wikimedia Commons )
Die drie segmente is:
Die Great Circle Earthworks, wat voorheen die Moundbuilders State Memorial genoem is. Dit is byna 366 meter in deursnee en is waarskynlik deur die bouers as 'n seremoniële terrein gebruik. Die mure rondom dit is 2,4 meter hoog en bevat 'n graaf van 1,5 meter diep. Die afmetings by die ingang is selfs groter.
Die Octagon -grondwerke, wat 20,2 hektaar groot is en agt mure van ongeveer 168 meter lank het, wissel van 1,5 tot 1,83 meter. Binne die Octagon is 'n sirkelwal wat ongeveer 8 hektaar groot is, lui die blog. Die Octagon Earthworks is nou op grond wat die Mound Builder Country Club -gholfbaan besit.
Die Wright Earthworks bestaan ​​uit 'n fragment van 'n byna volmaakte vierkantige omhulsel van 940 tot 950 voet lank (ongeveer 288 meter), met 'n oppervlakte van ongeveer 20 hektaar. Die bouers bevat 'n muur wat 'n stel parallelle walle vorm. Die walle lei na die vierkantige omhulsel, waarbinne 'n groot ovaal omhulsel was.
'N Paar artefakte van die Hopewell -kultuur, insluitend punte, 'n pyp en 'n oorrol; dit is gevind naby Serpent Mound, nog 'n groot grondwerk van die Hopewell Culture. (Foto deur Heironymous Rowe/ Wikimedia Commons )
'Alhoewel ons nooit met sekerheid kan weet wat die doel van Hopewell met die ontwerp van die grondwerke is nie, is een teorie dat die Hopewell hierdie grondwerke op groot skaal gebou het vir astronomiese akkuraatheid - lang, reguit walle bied langer geringe lyne wat die akkuraatheid van astronomiese belynings verhoog . In 1982 het professore Ray Hively en Robert Horn, van Earlham College in Indiana, ontdek dat die Hopewell -bouers hierdie grondwerke in lyn gebring het met die ingewikkelde siklus van opgang en ondergang van die maan. Hulle het 'n merkwaardige rykdom aan inheemse kennis met betrekking tot meetkunde en sterrekunde herwin wat in die ontwerp van hierdie grondwerke gekodeer is. Veral die Octagon-aardwerke is in lyn met die vier maanopkomste en vier maanstelle wat die perke van 'n ingewikkelde 18,6 jaar lange siklus aandui. "
Die Hopewell -kultuur het vanaf 100 vC in Ohio en ander dele van Oos -Amerika floreer. Dit is onbekend wat hulle hulself genoem het, maar hulle is vernoem na Mordecai Hopewell, op wie se gronde die heuwels in die 1800's opgegrawe is. Hulle het met ander mense handel gedryf, fyn kunswerke gemaak en in klein dorpies gewoon met huise van paaltjies, watt- en muurmure en grasdakke. Hulle het onder meer gewasse grootgemaak, pampoen, sonneblomme, hoendervoet en gras. Hulle het wild gejag, vis gevang en ook wilde plante versamel. Hulle het gereedskap, messe en projektielpunte gemaak uit obsidiaan en vuursteen en hake en prille van been gemaak. Hulle het fyn erdewerk gemaak, insluitend bakke en potte, sê 'n artikel op Archaeology.org. Dit is onbekend waarom die kultuur omstreeks 400 nC geëindig het.
Die webwerf is die amptelike prehistoriese monument van Ohio, die Amerikaanse nasionale historiese monument en word beskou as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied.
Voorgestelde foto: Die oorblyfsels van die Octagon Earthworks kan nog gesien word op die huidige gholfbaan in Newark, Ohio. Die mense van die Hopewell -kultuur het hierdie struktuur en ander daar tussen 100 vC en 500 nC gebou. (Foto deur Jubileejourney/ Wikimedia Commons )
Deur: Mark Miller
Lys met meetkundige vorms - 3D -vorms
Hier is 'n paar algemene 3D -vorms wat u moet ken.
Saam met 'n prentjie van elke vorm word ook die aantal vlakke, rande en hoekpunte gegee.
Algemene eienskappe van die 3D -vorms word ook gegee.
Let daarop dat daar 'n mate van meningsverskil bestaan ​​oor die definisies en eienskappe van 3d -vorms.
Sommige wiskundiges laat toe dat 'n gesig geboë word en ander nie.
Sommige wiskundiges laat toe dat 'n rand geboë word en ander nie.
Kubusse het 6 vlakke, 12 rande en 8 hoekpunte.
Alle kante van 'n kubus is ewe lank.
Alle gesigte is vierkantig van vorm.
'N Kubus is 'n tipe kubus.
Kuboïede het 6 vlakke, 12 rande en 8 hoekpunte.
Al die vlakke op 'n kubus is reghoekig.
Sfere het 0 of 1 vlakke, 0 rande en 0 hoekpunte.
Ellipsoïede het 0 of 1 vlakke, 0 rande en 0 hoekpunte.
Silinders het 2 of 3 vlakke, 0 of 2 rande en 0 hoekpunte.
Kegels het 1 of 2 vlakke, 0 of 1 rande en 1 punt (wat deur sommige wiskundiges as 'n hoekpunt beskryf word).
Driehoekige prisma's het 5 vlakke, 9 rande en 6 hoekpunte.
Die twee vlakke aan weerskante is driehoeke, en die res van die vlakke is reghoekig.
Seshoekige prisma's het 8 vlakke, 18 rande en 12 hoekpunte.
Die twee vlakke aan weerskante is seshoeke, en die res van die vlakke is reghoekig.
Driehoekige piramides het 4 vlakke, 6 rande en 4 hoekpunte.
Die basis is 'n driehoek. Al die vlakke is driehoekig.
As die driehoekige vlakke van die prisma almal gelyksydig is, word die vorm ook a genoem Tetraëder.
Vierkantige piramides het 5 vlakke, 8 rande en 5 hoekpunte
Die basis is 'n vierkant. Al die ander vlakke is driehoekig.
Seshoekige piramides het 7 vlakke, 12 rande en 7 hoekpunte.
Die basis is 'n seshoek. Al die ander vlakke is driehoekig.
Die 5 platoniese vaste stowwe
Die platoniese vaste stowwe vorm 'n stel van 5 veelvlakke met die volgende spesiale eienskappe:
die oppervlaktes van die platoniese vaste stowwe moet gereeld en kongruent wees.
dieselfde aantal gesigte by elke hoekpunt.
Hulle is vernoem na die Griekse filosoof Plato wat in sy filosofiese besprekings daaroor geskryf het.
Daar is slegs 5 platoniese vaste stowwe:
Kubus of gewone heksahedron
'N Tetraëder is dieselfde as 'n driehoekige piramide.
Hulle het 4 driehoekige vlakke, 6 rande en 4 hoekpunte.
'N Gereelde tetraëder het gelyksydige driehoeke vir sy vlakke en is een van die 5 platoniese vaste stowwe.
'N Kubus is 'n tipe kuboïede en is een van die 5 platoniese vaste stowwe.
Oktaedrons is 'n vorm met 8 vlakke, 12 rande en 6 hoekpunte.
'N Gewone oktaeder het gelyksydige driehoeke vir sy vlakke en is een van die 5 platoniese vaste stowwe.
Dodecahedrons is 'n vorm met 12 vlakke, 30 rande en 20 hoekpunte.
'N Gewone dodekaëder het gereelde vyfhoeke vir sy gesigte en is een van die 5 platoniese vaste stowwe.
Icosahedron is 'n vorm met 20 vlakke, 30 rande en 12 hoekpunte.
Al die vlakke is driehoeke.
'N Gewone icosahedron is een van die 5 platoniese vaste stowwe, met alle vlakke gelyksydige driehoeke.
Drukbare lys met meetkundige vorms 2D
Hier is 'n paar drukbare 2d -vormvelle wat 'n reeks 2d -vorms toon.
U kan kies om die eienskappe van die 2d -vorms te laat vertoon of nie.
Die velle is verdeel in Amerikaanse vorms en Britse vorms, aangesien daar 'n verskil is in die terminologie wat gebruik word.
Drukbare meetkundige 3D -vorms
Hier is 'n paar drukbare 3 d -vormvelle wat 'n reeks 3D -vorms toon.
U kan kies om die vel in kleur of swart te laat druk.
Meer aanbevole wiskunde werkkaarte
Kyk na nog 'n paar van ons werkkaarte soortgelyk aan hierdie.
Meer drukbare vormblaaie - 2D- en 3D -vormblaaie
Hier vind u 'n verskeidenheid afdrukbare 2d- en 3d -vormvelle.
Elke vel is beskikbaar in kleur of swart en wit, en geëtiketteer of ongemerk.
Die gebruik van hierdie lakens sal u kind help om:
herken en noem 'n reeks 2d- en 3d -vorms
herken gereelde en onreëlmatige vorms.
Hier vind u ons ondersteuningsbladsy oor verskillende meetkundeformules, insluitend formules oor driehoeke, sirkels, vierhoeke en veelhoeke, sowel as 3D -vormformules.
In die Geometry Cheat Sheet -afdeling vind u 'n reeks drukbare meetkundevelle met formule en inligting oor hoeke, 2d en 3d vorms.
Hoe u hierdie velle kan druk of stoor
Het u hulp nodig met die druk of besparing?
Volg hierdie 3 maklike stappe om u werkkaarte perfek uit te druk!
Die Math Salamanders hoop dat u dit geniet om hierdie gratis drukbare wiskundige werkkaarte en al ons ander wiskundige speletjies en hulpbronne te gebruik.
Ons verwelkom enige kommentaar oor ons webwerf of werkkaarte in die Facebook -kommentaarblokkie onderaan elke bladsy.
Keirns: The Mystery in Our Midst by die Newark Earthworks
Ek besoek die Newark Earthworks al meer as vyftig jaar, en elke keer as ek om hulle loop, is ek weer verbaas. Hoe meer ek leer oor hierdie ou heuwels, hoe meer geheimsinnig lyk dit.
Almal wat baie tyd spandeer het om in Newark te ry, is waarskynlik bekend met die Great Circle Earthworks in South 21st Street en die Octagon Earthworks by Moundbuilders Country Club in North 30th Street. Dit is maklik om te vergeet dat hierdie twee skouspelagtige grondwerke slegs oorblyfsels is van 'n veel groter groep onderling gekoppelde heuwels wat hier eens bestaan ​​het.
Die Groot Sirkel- en Octagonheuwels lê ongeveer 'n kilometer van mekaar af. Vandag, geskei deur 'n stedelike landskap, lyk dit na onverwante terreine. Maar oorspronklik was hulle verbind met mekaar en met verskeie ander ewe indrukwekkende heuwels via parallelle erdmure wat wye paaie gevorm het. Hierdie heuwels bevat 'n groot vierkantige omhulsel, kleiner sirkelvormige omhulsels en 'n groot ellips wat verskeie grafheuwels omring.
Die meeste van hierdie heuwels is nou weg, plat en platgemaak tydens die bou van die stad. Die oorspronklike groep grondwerke beslaan ongeveer vierkante myl of ongeveer 2 500 hektaar in die huidige suidweste van Newark. Dit word beskou as die grootste kompleks van onderling verbind geometriese grondwerke wat ooit deur prehistoriese mense op enige plek op die planeet gebou is.
Alhoewel die enorme omvang van hierdie ou terrein werklik verbasend is, is die grootte en presisie van die reuse erdevorms wat dit bevat nog meer so. Die Groot Sirkel is byvoorbeeld 1,200 voet in deursnee. Die Octagon omvat 50 hektaar. Die plein was ongeveer die grootte van nege stadsblokke. Elkeen van hierdie vorms was uiters presies - 'n wonderlike prestasie, aangesien dit na raming ongeveer 2000 jaar gelede gebou is.
Daar is meer. Die Octagon Earthwork is ontwerp as 'n maankalender. Die mure strook perfek met spesifieke punte op die horison wat 'n ingewikkelde siklus van maanopkoms en instellings aandui wat 18,6 jaar neem om te voltooi.
Aaron Keirns is die skrywer van Black Hand Gorge, An Illustrated Guide en verskeie ander boeke oor geskiedenisgeskiedenis in Ohio. (Foto: ingedien)
Elkeen van hierdie feite is op sigself ongelooflik. Saam onthul hulle 'n antieke verlede wat soveel vrae as antwoorde bied. Dit is onmoontlik om nie te wonder oor die mense wat hierdie raaiselagtige strukture gebou het nie. Wat het hulle gemotiveer om soveel tyd en moeite te spandeer om reuse geometriese vorms op die landskap te skep? Hoe kon hulle die gesofistikeerde meetkundige metings en astronomiese belynings in die heuwels bereik? Hoe het hulle die arbeidsmag georganiseer en bestuur om miljoene mandjies aarde te grawe en te vervoer? Dit is slegs enkele van die vele raaisels wat met die Newark Earthworks verband hou.
Die Newark Earthworks is deel van 'n groep Ohio -terreine wat genomineer is vir die inskrywing op die UNESCO -wêrelderfenislys (UNESCO is die United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization). As dit afgehandel is, sal ons plaaslike grondwerke aansluit by 'n uiters gesogte lys van terreine regoor die wêreld wat erken word vir hul uitstaande universele waarde en menslike kreatiewe genie. Ander webwerwe wat reeds op die lys is, sluit in Stonehenge, die Piramides van Giza en vele meer.
The Great Circle is daagliks oop vir die publiek. Op 18 Oktober het die publiek 'n seldsame geleentheid om tydens die Octagon Open House -geleentheid die Octagon Earthworks op die terrein van die Moundbuilders Country Club binne te loop. As u nie onlangs die Newark Earthworks besoek het nie, is dit 'n ideale geleentheid om hierdie geheimsinnige skatte te herontdek.
Vir meer inligting oor die Octagon Open House, besoek www.ohiohistory.org.
Aaron Keirns is die skrywer van Black Hand Gorge, An Illustrated Guide en verskeie ander boeke oor Ohio -geskiedenisonderwerpe.
Die konsortium van die Empire State Inc. is in Augustus 1929 aan die publiek bekend gemaak.    Terselfdertyd het Smith die bou van 'n gebou van 80 verdiepings op die perseel aangekondig om groter te wees as enige ander gebou.   Empire State Inc. het William F. Lamb, van die argitekfirma Shreve, Lamb en Harmon, gekontrakteer om die bouontwerp te skep.   Lamb het die boutekeninge in slegs twee weke vervaardig met die vroeëre ontwerpe van die firma vir die Reynolds-gebou in Winston-Salem, Noord-Carolina as basis. Terselfdertyd het Lamb se vennoot Richmond Shreve 'foutdiagramme' van die projekvereistes gemaak.  Die soneringswet van 1916 het Lamb genoodsaak om 'n struktuur te ontwerp wat terugslae insluit wat tot gevolg het dat die onderste verdiepings groter is as die boonste verdiepings. [e] Gevolglik is die gebou van bo na onder ontwerp,  wat dit 'n "potlood" -agtige vorm gegee het.  Die planne is bedink binne 'n begroting van $ 50 miljoen en 'n bepaling dat die gebou binne 18 maande na die aanvang van die konstruksie gereed is vir inwoning. 
Terwyl die planne vir die Empire State Building afgehandel is, was 'n intense kompetisie in New York om die titel 'hoogste gebou ter wêreld' aan die gang. 40 Wall Street (destyds die Bank of Manhattan -gebou) en die Chrysler -gebou in Manhattan het albei vir hierdie onderskeid meegeding en was reeds in aanbou toe met die werk aan die Empire State -gebou begin is.  Die 'Race into the Sky', soos die gewilde media dit destyds genoem het, was verteenwoordigend van die land se optimisme in die 1920's, aangevuur deur die bouboom in groot stede.  Die wedloop is gedefinieer deur ten minste vyf ander voorstelle, hoewel slegs die Empire State Building die Wall Street Crash van 1929 sou oorleef.  [f] Die 40 Wall Street -toring is in April 1929 hersien van 840 voet (260 m) tot 282 m (925 voet), wat dit die langste ter wêreld maak.  Die Chrysler-gebou het in Oktober 1929 sy staalpunt van 185 voet (56 m) aan sy dak gevoeg, wat dit op 'n hoogte van 319 m (316 m) en die hoogte van Wall Street 40 oorskry het.  Die ontwikkelaar van die Chrysler -gebou, Walter Chrysler, het besef dat die hoogte van sy toring ook die Empire State -gebou sou oorskry, nadat hy sy argitek, William Van Alen, opdrag gegee het om die oorspronklike dak van die Chrysler te verander van 'n stompe Romaanse koepel na 'n smal staalspits .  Raskob, wat wou hê dat die Empire State -gebou die hoogste in die wêreld is, het die planne hersien en vyf verdiepings bygevoeg, sowel as 'n spits, maar die nuwe vloere moet teruggestel word weens die geprojekteerde winddruk op die uitbreiding.  Op 18 November 1929 verkry Smith 'n erf in West 33rd Street 27–31, en voeg 23 voet by tot die breedte van die voorgestelde kantoorgebou.   Twee dae later kondig Smith die opgedateerde planne vir die wolkekrabber aan. Die planne bevat 'n waarnemingsdek op die dak van die 86ste verdieping op 'n hoogte van 1050 voet (320 m), hoër as die waarnemingsdek van die Chrysler se 71ste verdieping.  
Agressiewe bemarkingspogings het die status van die Empire State Building as die hoogste ter wêreld versterk. Die sterrewag is geadverteer in plaaslike koerante sowel as op treinkaartjies.  Die gebou het 'n gewilde toeriste -aantreklikheid geword, met een miljoen mense wat elk een dollar betaal het om in 1931 met hysbakke na die uitkykplatforms te gaan.  In sy eerste bedryfsjaar het die waarnemingsdek ongeveer $ 2 miljoen se inkomste verdien, aangesien soveel as wat sy eienaars daardie jaar gehuur het.   Teen 1936 was die waarnemingsdek daagliks vol, met kos en drank aan die bokant , en teen 1944 het die gebou sy vyfmiljoenste besoeker ontvang.  In 1931 neem NBC huur, en huur ruimte op die 85ste verdieping vir radio -uitsendings.   Van die begin af het die gebou skuld gehad en teen 1935 $ 1 miljoen per jaar verloor. Seymour Durst, eiendomsontwikkelaar, onthou dat die gebou in 1936 so onderbenut was dat daar geen hysbak bo die 45ste verdieping was nie, aangesien die Die gebou bo die 41ste verdieping was leeg, behalwe die NBC -kantore en die Raskob/Du Pont -kantore op die 81ste verdieping. 
Volgens die oorspronklike planne was die spits van die Empire State -gebou bedoel om 'n aanlegstasie vir 'n lugskip te wees. Raskob en Smith het voorstelbare kaartjieskantore en wagkamers vir passasiers op die 86ste verdieping voorgestel, terwyl die lugskepe self aan die spits vasgemaak sou word, gelykstaande aan die gebou se 106de verdieping.   'n Hysbak sal passasiers van die 86ste na die 101ste verdieping [g] vervoer, nadat hulle op die 86ste verdieping aangemeld het, , waarna passasiers die steil lere sou klim om aan boord van die lugskip te gaan.  Die idee was egter onprakties en gevaarlik as gevolg van kragtige opstuwings wat deur die gebou self veroorsaak is,  die windstrome oor Manhattan,  en die torings van nabygeleë wolkekrabbers.  Selfs al sou die lugskip al hierdie struikelblokke suksesvol navigeer, sou sy bemanning ballas moes afskakel deur water op die strate hieronder te laat los om stabiliteit te behou en die neus van die vaartuig aan die spits vas te bind sonder om vas te lê lyne wat die stertkant van die vaartuig verseker.    Op 15 September 1931 het 'n klein kommersiële Amerikaanse vlootskip 25 keer in 'n wind van 45 kilometer per uur (72 myl per uur) gedraai.  Die lugskip het daarna probeer om by die mas op te dok, maar die ballas het gemors en die vaartuig is deur onvoorspelbare wervels geruk.   Die byna-ramp het die planne omskep om die spits van die gebou in 'n lugskipterminaal te verander, alhoewel 'n blimp daarin geslaag het om 'n enkele koerantaflewering te lewer.  
Die art deco -ontwerp van die Empire State Building is tipies van die argitektuur voor die Tweede Wêreldoorlog in New York. Die fasade is beklee met kalksteenpanele van Indiana afkomstig van die Empire Mill in Sanders, Indiana,  wat die gebou sy kenmerkende blonde kleur gee.  Volgens amptelike feiteblaaie gebruik die fasade 200 000 kubieke voet (5,700 m 3) kalksteen en graniet, tien miljoen stene en 730 kort ton (650 lang ton) aluminium en vlekvrye staal.  Die gebou bevat ook 6,514 vensters. 
Die hoofingang, wat bestaan ​​uit drie stelle metaaldeure, is in die middel van die fasade van die vyfde laan, omring deur gegote piere wat met arende bedek is. Bo die hoofingang is 'n spieël, 'n driehoekige spieëlvenster met geometriese patrone, en die goue letters empire staat bo die vensters op die vyfde verdieping.   Daar is twee ingange elk op 33ste en 34ste straat, met modernistiese roestvrye staal afdakke wat uit die ingange op die 33ste en 34ste straat daar uitsteek. Bo die sekondêre ingange is drievoudige vensters, minder ingewikkeld in die ontwerp as dié in Fifth Avenue.    Die winkelvensters op die eerste verdieping bevat deure en vensters van aluminium met 'n swart granietbekleding.   Die tweede tot vierde verdiepings bestaan ​​uit vensters afwisselend met breë kliphoute en nouer kliproosters. Die vyfde verdieping bevat vensters afwisselend met breë en smal rande en word bedek met 'n horisontale klippie. 
Vroeg in 1994 is 'n bewegingsimulator -aantrekkingskrag op die 2de verdieping gebou,  as 'n aanvulling op die uitkykdek. Die oorspronklike filmvertoning het ongeveer 25 minute geduur, terwyl die simulasie ongeveer agt minute duur. 
Die elemente in Aristoteles se kosmiese model
In die kosmologie van Aristoteles het elk van hierdie vier elemente (aarde, water, vuur en lug) 'n gewig. Die aarde was die swaarste, water minder, en lug en vuur die ligste. Volgens Aristoteles het die ligter stowwe wegbeweeg van die middel van die heelal en het die elemente in die middel in die middel gevestig. Terwyl hierdie elemente probeer het om hulself uit te sorteer, om hierdie orde te bereik, het die meeste ervaring gemengde entiteite behels.
Alhoewel ons aarde, vuur, lug en water gesien het, word alles anders in die wêreld as 'n mengsel van hierdie elemente verstaan. In hierdie perspektief was oorgang en verandering in ons wêreld die gevolg van die vermenging van die elemente. Vir Aristoteles is die aardse 'n plek van geboorte en dood, gebaseer op hierdie elemente. Die hemele is 'n aparte koninkryk wat deur hul eie reëls beheer word.
Seldsame maanopstelling Vanaand op die Amerindiese terrein, by die grootste meetkundige aardwerke - geskiedenis
"Seminole Rest" deur Martin Pate. Hierdie skildery beeld 'n prehistoriese mosselversamelings- en verwerkingsgebied aan die Atlantiese kuslyn naby die grens tussen Florida en Georgië. Die Seminoles was afstammelinge van die Creek Indiane, wat op hul beurt afstammelinge was van die Muscogee Indiane. Die Creek was deel van 'n suidoostelike alliansie van inheemse Amerikaanse mense, bekend as die Creek Confederacy, wat op sy beurt deel was van die groter Mississippiese heuwelboukultuur wat die streek eeue lank regeer het nadat die bouers van die Serpent Mound in die geskiedenis oorgegaan het. Die voorvaders van die Seminoles en hul Creek -voorouers, die Muscogee, het oorspronklik van die Amerikaanse suidweste gemigreer om te integreer met die veelvoud van kulture wat die Mississippiese kultuur uitmaak, wat op 'n tydstip van die Mississippirivier na die Atlantiese kus versprei het. Die Seminole is dus 'n goeie voorbeeld van hoe Amerika deur sy geskiedenis 'n diverse, dinamiese kulturele "smeltkroes" was. Beeld van die Suidoos -argeologiese sentrum.
Die antieke geskiedenis van Noord -Amerika en spesifiek#151, die deel wat begin het toe baie mense glo dat die mensdom ongeveer 12 000 jaar gelede eers na die Amerikas begin migreer het, en#151 het verskeie belangrike periodes deurgemaak. Hierdie tydperke is rofweg gebaseer op die relatiewe vlak van beskawing en tegnologiese prestasies wat die Indiane gedurende elke periode ontwikkel het. 'N Begrip van hierdie' pre-historiese 'geskiedenis van Noord-Amerika is nodig om die betekenis van die Slangheuwel en die mense wat dit gemaak het, volledig te verstaan. Boonop kan ons tydens die ontdekking van die identiteit van hierdie ou sterrekundiges, meetmeters en towenaars van antieke Amerika ontdek dat die mens se bewoning in Noord -Amerika moontlik baie ouer was en baie meer gevorderd as die meeste voorheen gedink.
Perfekte luister terwyl u ons artikels oor Slangheuwel lees! (Met vergunning van Amazon.com):
'N Wollerige mammoet, een van die megafauna's wat eens in Noord -Amerika en baie van die res van die wêreld geheers het tydens die Pleistoseen -tydperk. Sommige glo dat die mammoete doodgemaak is deur die vele rampspoedige oorstromings en soortgelyke gebeurtenisse wat die einde van die laaste ystydperk gekenmerk het, en die res is deur die Paleo-Indiërs tot uitsterwing gejag. Beeld van BBC - Walking with Beasts.
Gedurende die argaïese tydperk het hierdie primitiewe jagter-versamelaars oorgeskakel van 'n suiwer nomadiese lewenstyl na 'n meer vaste bestaan, en hulle beperk tot 'n handjievol gemeenskaplike kampeerplekke wat hulle bewoon het op grond van die beskikbaarheid van wild in die streek. Aan die einde van die argaïese tydperk het hierdie inheemse Amerikaners meer betrokke geraak by landbou en handel met ander naburige stamme, en stamidentiteite begin ontwikkel.
Na die argaïese tydperk, wat omstreeks 1000 v.C. eindig, kom die bosveldtydperk. Die Woodland -tydperk sou meer as twee millennia duur, tot ongeveer 1400 n.C., afhangende van hoe 'n mens die begin- en einddatum van die periode dateer. 1 Baie kulture het gedurende hierdie tyd gekom en gegaan, wat kosbare bewyse agtergelaat het, maar genoeg om ons te vertel dat die inheemse Amerikaners gedurende hierdie tyd al hoe meer beskaafd begin raak het. Hulle het gewasse begin plant, hulle in gereelde jag- en visvanggebiede gevestig en selfs uitgebreide handelsnetwerke ontwikkel wat op hul hoogtepunt van die Atlantiese kus tot by die Rotsgebergte gestrek het. Die belangrikste vir ons huidige studie is dat hulle heuwels begin bou het, insluitend beelde.
Kopervalk -beeld, ca. 1-350 n.C. Hierdie beeld, gemaak van suiwer inheemse koper van die noordelike oewer van Lake Superior, is gevind as deel van 'n uitgebreide deposito van Hopewell -voorwerpe by die Mound City Group, naby Chillicothe, Ohio. Die bestaan ​​daarvan dui op relatief gevorderde vermoëns op die gebied van metaalbewerking en metaalbewerking, meer gevorderd as wat voorheen vermoed is.
Beeld van National Park Service.
Die Woodland -kulture moet onderskei word van die Mississippiese kulture, wat aan die einde van die Woodland -periode begin verskyn het, hoofsaaklik in die vloedvlaktes van riviere soos die Mississippi, en daarom die naam "Mississippian". Die Mississippiese kulture is gekenmerk deur meer gesentraliseerde "hoofde" sosiale strukture, georganiseer rondom Temple Mound -komplekse soos Aztalan en Cahokia, hoofsaaklik geleë in die sentrale Verenigde State, veral rondom die Mississippirivier.
Die Woodland -periode was egter hoofsaaklik gesentreer in die ooste van die Verenigde State, spesifiek rondom die gebied van die suide van Ohio en die noorde van Kentucky. Gedurende hierdie tydperk het drie groot boskulture opgestaan ​​en geval in die oostelike Verenigde State, waarvan laasgenoemde gelyktydig was met die opkoms van die Mississippiane:
Hopewell -kunstenaars het seremoniële pype in die vorm van diere gesny. Hierdie eksemplare sluit 'n uil, 'n padda en 'n wasbeer in.
Beeld van Ohio History Central.
Alhoewel die Fort Ancient -mense meer onlangs was, blyk dit uit argeologiese bewyse dat hulle 'n groot deel van hul kultuur van die Hopewell geërf het. Die Hopewell -kultuur was meer tegnies gevorderd, veral op die gebied van sterrekunde, wiskunde en landbou, maar dit lyk asof hul relatief hoë vordering agteruitgegaan het teen die tyd dat die mense van die Fort Ancient -periode op die toneel verskyn het. Net soos die Egiptenare van die Dinastiese Tydperk, blyk dit dat die Fort Ancient -mense die strukture van hul voorgangers geërf het, maar moontlik nie die betekenis en doel daarvan heeltemal verstaan ​​het nie.
'N Reproduksie van' Hopewell Man ', versier met 'n koperen kopstuk, inwendige koptelefoon en drie stringe varswaterpêrels versier met koper en silwer hangertjies. Beeld van The Field Museum of Natural History.
Die Hopewell was 'n besonderse volk wat in 'n groter mate as enige van die mense in Oos -Noord -Amerika wat dit voorafgegaan het, die geheime van meetkunde ontsluit het, 'n gesofistikeerde metingstelsel ontwikkel het en selfs die groot siklusse van die son en maan. Dit was geweldige prestasies van die gees en gees wat amper vergete is, amper verlore gegaan het in die skadu van die tyd. Uit wat ons kan sien, het die Hopewell in klein, verspreide gehuggies gewoon wat hul groot seremoniële sentrums omring het. Die Hopewell was jagters en versamelaars. Maar hulle was ook landbouers. Trouens, in 'n groter mate as enige ander in die ooste van Noord -Amerika, was die Hopewell verantwoordelik vir die versnelling van die verandering van voedselversameling na voedselproduserende ekonomieë. Die Hopewell was boere. Maar dit beteken nie dat hulle parogiaal of provinsiaal was nie. Inteendeel. Die Hopewell was wyd uiteenlopend in hul kontakte, met 'n hulpbronnetwerk wat honderde myl in alle rigtings bereik het en#151 noord tot by Superior Lake, suid tot by die Golfkus van Florida, oos na die Carolinas en wes tot by die Rocky Mountains. Vanuit hierdie verre plekke het die Hopewell groot hoeveelhede kosbare materiale ingevoer, waaronder koper, silwer,
'N Slang uit die Adena- of Hopewell -era gemaak van suiwer mika. Mika was een van die talle minerale wat uniek was in die Amerikaanse suidooste, wat 'n belangrike bron was vir handwerk of handel. Beeld van die Universiteit van Misssouri-Kansas City.
mika, obsidiaan, kwarts, en selfs krokodil- en haaitande. Die Hopewell omskep hierdie materiaal dan in 'n paar van die beste voorbeelde van vakmanskap wat nog ooit gesien is, en#151 pragtige skeppings wat delikate musikale panpype, pyprookpype, koperborsplate, ringe en armbande, met pêrel bedekte komberse, versierde hooftooisels en ander seldsame werke insluit van kuns. Ons weet dat die Hopewell bereik is in landbou en vakmanskap. Maar nou eers begin ons die volle omvang van hul prestasies op ander gebiede, soos vliegtuig meetkunde, meting, rekenkunde en waarnemende sterrekunde, waardeer. 3
Die Hopewell was 'n relatief gevorderde en beskaafde volk, terwyl die Romeinse Ryk op sy hoogtepunt was. Hulle beheersing van sterrekunde en meetkunde, en meting en tel, bewys die vermoë om die soort komplekse godsdienstige, sosiale, ekonomiese en politieke stelsels te skep wat nodig is vir die ontwikkeling van 'n relatief gevorderde en stabiele samelewing. Dit was hierdie betreklik gevorderde en stabiele samelewing wat hulle op sy beurt die luukse gegee het om langdurige en gedetailleerde waarnemings van die hemele te maak, en om 'n komplekse godsdienstige wêreldbeeld te ontwikkel wat gebaseer was op die bewegings van hul gode — van die son, maan, sterre en planete — in die hemel.
Wintersonstilstand ondergaan in ooreenstemming met die Marietta, Ohio "Sacra Via", geneem op 21 Desember 1996. Beeld deur William F. Romain, uit Mysteries of the Hopewell.
Romain meen dat die antieke Hopewell talle sirkelvormige, vierkantige en selfs agtkantige grondwerke geskep het en dit so gereël het dat dit hul 'kosmologie' weerspieël, of 'n idee van hoe die heelal georden is: 'Ou mense het hul tempels, heiligdomme en selfs stede om op 'n kleiner skaal die geometriese volgorde te weerspieël wat hulle vermoedelik in die heelal in die algemeen bestaan. . " 5 Hierdie praktyk was wydverspreid in die antieke wêreld, insluitend Angkor Wat in Suidoos -Asië, Teotihuacan in Mexiko, natuurlik die piramides in Egipte, Stonehenge, en nog vele meer oor die hele wêreld, insluitend die grondwerke van Noord -Amerika.
Volgens Romain was daar drie belangrike 'gode' wat vooraanstaande was in die Hopewell -kosmologie: die son, die maan en die aarde. Boonop meen hy dat die drie hooftipes aardwerk wat die Hopewell geskep het — vierkantig, agthoekig en sirkelvormig — bedoel was om hierdie drie groot gode van hul panteon te simboliseer. Kom ons kyk elkeen in detail:
Hierdie seremoniële strukture wat son, maan, aarde en miskien ander sterre en sterrebeelde voorstel, was meer as blote ornamente in die gedagtes van die antieke Hopewell. Dit was heilige ruimtes wat as deure na die ander wêreld gedien het, as magiese middele waarmee hulle met die geesteswêreld kon skakel. In die gedagtes van die Hopewell was dit heilige geometriese strukture wat 'n deur oopgemaak het na die geheimsinnige wêreld buite die vyf sintuie, wat hulle geglo het dat hulle die wêreld kon transendeer en beheer. Soos Romain verduidelik: "Alhoewel die magiese simbole wat deur die middeleeuse alchemiste en towenaars gebruik word, in grootte kan verskil van die geometriese aardwerk van Hopewell, is die beginsel dieselfde. Deur manipulasie van sulke simbole verwag die sjamaan of die towenaar om die natuurkragte te beïnvloed of te beheer. of die heelal. In hierdie sin kan die geometriese aardwerk van Hopewell beskou word as toorkuns wat ons meer gewoond is om te sien. " 11 Met hierdie in gedagte, laat ons nou na die beroemdste terrein van die Woodland -tydperk, die Groot Slangheuwel, kyk:
Die oorsprong van die Groot Slangheuwel is in 'n geskil. Dit is oorspronklik aanvaar dat die slangheuwel deur die Adena gebou is weens die bestaan ​​in die omgewing van Adena -begrafnisse. Ander meen egter dat dit waarskynlik die oorsprong van Hopewell is, aangesien dit blykbaar meer ooreenstem met hul vaardigheidsvlak en voorliefde in sy vorm en funksie. Onlangs is meer brandstof by die debat gevoeg met die koolstofdatering van 'n paar houtskool wat uit die heuwel geneem is, wat die gebou van die heuwel gedurende die Fort Ancient -periode geplaas het: 'Twee monsters houtskool is verkry uit ongestoorde dele van Serpent Mound Beide het 'n datum van ongeveer AD1070 opgelewer, wat daarop dui dat die beeld eintlik deur mense uit die Fort Ancient -kultuur gebou is. " 12
Dit is egter nie 'n definitiewe bewys nie, soos Romain verduidelik: 'Dit kan wees dat houtskoolmonsters wat deur Fletcher en Cameron se span gevind is, per ongeluk herwin is van lae aarde wat deur Frederick W. Putnam van die Peabody Museum bygevoeg is in 'n poging om die slangheuwel tot sy oorspronklike hoogte te herstel ". 13 Putnam, 'n prominente argeoloog in die laaste helfte van die negentiende eeu, is in 1883 beskuldig van die opmeting van die heuwel en was later 'n belangrike rol in die herstel van die heuwel van verdere vernietiging deur die boerdery. Putnam het baie moeite gedoen om die heuwel in sy oorspronklike vorm en hoogte te herstel, maar tydens die herstel van die heuwel het vuil van nabygeleë bronne bygevoeg. As gevolg hiervan was die monster besmet en, soos Romain korrek afgelei het, 'n meer deeglike toetsing nodig om die veranderlike in ag te neem. Daarom, om hierdie rede en nog vele meer, bly Romain oortuig dat die Slangheuwel van Hopewell -oorsprong is.
In 1985 het Romain 'n gedetailleerde fisiese ondersoek van die grondwerk begin. Deur die gedetailleerde metings wat met behulp van die nuutste opmetingstoerusting bereik is, ontdek hy talle, duidelike maanbelynings en een ongewone sonbelyning wat baie ooreenstem met die belyning wat gevind is in die talle Hopewell-grondwerke wat voorheen ondersoek is. in die streek. Net soos die agthoekige en ander heuwels, toon die slangheuwel dieselfde vlak van astronomiese gesofistikeerdheid as wat slegs die Hopewell kon produseer. Dit was dus logies dat die Hopewell die Slangheuwel geskep het, want dit was blykbaar net hulle wat dit kon bou.
Maanbelynings stem ooreen met ses van die sewe spoele van die slangbeeld. Die spoele na regs wys na die maksimum noordelike, suidelike en sentrale stygpunte van die maan, en die spoele na links wys na die mane se maksimum noordelike, suidelike en sentrale setpunte. As sodanig word die slang nou geïdentifiseer met die maan en met die onderwêreld. Die kop en ovaal wys ook na die maksimum noordelike ondergang van die son tydens die somersonstilstand, en dit lyk asof die son simbolies deur die slang 'ingesluk' word. Die slang is ook in lyn met die ware noord via 'n lyn wat van die middel van sy opgerolde stert tot by die basis van sy kop beweeg.
Beeld met vergunning Serpent Mound Mysteries.
Romain het gevind dat die drie groot "spoele" van die slang netjies in lyn is met die maksimum noordelike, suidelike en sentrale stygende punte van die maan en sy "belangrikste stilstande". Boonop het hy gevind dat die slange van die slang met so 'n presisie gereël is dat hul teenoorgesteldes ook ten nouste aansluit by die maksimum noordelike, suidelike en sentrale instelling punte van die maan. So 'n prestasie verg 'n buitengewoon hoë mate van astronomiese vaardigheid, plus 'n begrip van die 19-jarige metoniese siklus van die maan, wat eers deur die Grieke ontdek is in die 5de eeu v.C., slegs 400 jaar voor die tyd van die Hopewell. Die kop en die ovaalwal wys ook na die noordelikste ondergangspunt van die son, op die somersonstilstand, en die monument in sy geheel blyk op die ware noord gerig te wees, via 'n lyn getrek vanaf die middel van sy opgerolde stert tot by die basis van sy horingskedel. Romain vat sy ontdekking so saam: "Samevattend toon hierdie gegewens aan dat agt astronomiese belynings in die slangheuwel gevind word. Die mees akkurate belyning is na ware noorde, terwyl die volgende sekerste belyning deur die ovaalwal tot die sonsondergang van die somer is. Ses maanbelynings is ook gevind. " 15
'N Cherokee -steenhoutsny van die leidende slang met groot horings wat bekend staan ​​as' Uktena '. Die Groot Slangheuwel het ook een keer projeksies aan weerskante van sy kop gehad, wat volgens sommige bedoel was om horings voor te stel. Beeld met vergunning Serpent Mound Mysteries.
Die Groot Slangheuwel was dus nou verbonde aan die maan in die gedagtes van die antieke Hopewell, en die veelvuldige krommes wat die maan se gewone spook in die naghemel duidelik omskryf. As sodanig pas dit duidelik in by die Hopewell se obsessie met heilige meetkunde, sterrekunde en argitektuur. Tog bly daar 'n paar vrae. Waarom die vorm van 'n slang kies om die onderwêreld te simboliseer? En waarom sluk die slang blykbaar die son in? Romain glo dat die slang verteenwoordigend kan wees van die 'Great Horned Serpent of the Underworld' van die inheemse Amerikaanse mite en legende, wat ook die son aanval en verswelg. 16
Die Groot Slangheuwel was dus waarskynlik die raamwerk vir 'n jaarlikse ritueel waarin die eertydse Hopewell (en moontlik die Fort Ancient volks) gereeld hul belangrikste jaarlikse seremonie hervat het om 'n harmoniese balans tussen hemel en aarde te handhaaf en die voortgesette vrugbaarheid te verseker van die land. Deur die simbool van die slang te gebruik, probeer die Hopewell blykbaar simpatiek die magte van die onderwêreld, nag, duisternis, winter en dood, beheer deur 'n simboliese beeld te skep van hulle wat min of meer onder hulle beheer was. In hul wêreldbeskouing was hul jaarlikse erkenning van die magte van die onderwêreld en hul vermoë om die lig met duisternis en die somer met die winter te vervang absoluut noodsaaklik om harmonie met die kosmos te handhaaf en te verseker dat die lig, somer en lewe sou terugkeer die volgende jaar weer. As hulle dit nie doen nie, sou dit in hul wêreldbeskouing moontlik lei tot hul totale vernietiging en, miskien, die van hul hele wêreld.
Sulke oortuigings was algemeen in die antieke wêreld, aangesien die antieke mens probeer het om homself in noue omgewing met sy omgewing te integreer. In die ou Noord -Amerika is die magte van die duisternis tipies gesimboliseer deur slange, of "watergeeste", terwyl die ligkragte tipies deur die Thunderbird voorgestel word. Dit dui aan dat die inheemse Amerikaanse wêreldbeskouing in wese dualisties van aard was. Lig en duisternis, somer en winter, Thunderbird en slang, sulke konsepte was sentraal in die inheemse Amerikaanse wêreldbeskouing. Maar een vraag bly staan. Wie was die geheimsinnige Hopewell, en waarom was hulle soveel meer gevorderd as hul bure?
Soos ons in Deel I gesien het, is die Slangheuwel gebou op 'n prominente klipoppervlak in 'n gebied wat in verskeie opsigte belangrik en ongewoon is. Boonop lei die hoeveelheid tyd, energie en kundigheid wat nodig is om die heuwel te bou, sowel as die belangrike inligting wat dit blykbaar oorgedra het, tot die gevolgtrekking dat die Groot Slangheuwel een van die grootste seremoniële sentrums van die Hopewell was, en van antieke Amerika.
Besoek die slang in sy natuurlike habitat en voel self die magie. Serpent Mound State Memorial is 10 myl noord van die stad Peebles in Adams County, Ohio, geleë. Serpent Mound is van die State Route 73, ses myl noord van die State Route 32 en 32 km suid van Bainbridge geleë. Die park is die hele jaar oop van 10:00 tot 17:00, behalwe vir danksegging, Kersfees en Nuwejaarsdag. Daar is 'n parkeergeld van $ 6 per motor, $ 2 per motorfiets, $ 8 per motorwa en kommersiële bussie, $ 30 per skoolbus en $ 60 per kommersiële bus, maar parkering is gratis vir OHS -lede.Vir meer inligting, kontak Serpent Mound by die volgende adres: Serpent Mound, 3850 State Route 73, Peebles, OH 45660 telefoon: 937-587-2796 gratis: 1-800-752-2757 e-pos: [email protected] webwerf: http://www.ohiohistory.org/places/serpent/.
1 Die presiese begin- en einddatums vir die Bosveldperiode wissel dramaties, soms met baie eeue. Dit is te wyte aan baie faktore, waaronder die feit dat verskillende dele van Noord -Amerika teen verskillende snelhede gevorder het, hoe 'n mens die tydperk definieer in terme van oorblyfsels soos pylpunte en pottebakkies, ensovoorts. Oor die algemeen het ons die standpunt ingeneem dat die Woodland -periode ongeveer 1000 v.C. begin het, met die voorkoms van die Adena -kultuur, en eindig rondom 1400 v.C., om vervang te word deur die Oneota -kultuur. As sodanig het dit tot 'n mate oorvleuel met die Mississippiese kultuur, wat dit blykbaar geleidelik oor 'n tydperk van eeue vervang het.
2 Susan L. Woodward en Jerry N. McDonald, Indiese heuwels van die Midde -Ohio -vallei (Blacksburg, VA: The McDonald & Woodward Publishing Company, 2002), 23.
12 Jessica A. Saraceni, "Redating Serpent Mound", Argeologie 49 nr. 6, November/Desember 1996.
Mysteries of the Hopewell: Sterrekundiges, meetmeters en towenaars van die Eastern Woodlands (geskiedenis en kultuur van Ohio)
Onder die huidige Midwest -dorpe begrawe, onder verskeie lae aarde en die opgehoopte puin van tweeduisend jaar, is die leidrade tot 'n ou raaisel. 'N Inheemse Amerikaanse volk, nou bekend as die Hopewell, woon en bewerk hierdie lande en bou grondwerke wat in sommige gevalle die ruïnes by Stonehenge verdwerg. Meer beduidend, is hierdie reusagtige grondwerke in verskillende meetkundige vorms gebou, met behulp van 'n standaard meeteenheid en in lyn met die siklusse van die son en die maan. Met die basis van die bestaande beurs, bied Mysteries of the Hopewell nuwe ontdekkings aan wat die prestasies van die heuwelbouers in sterrekunde, meetkunde, meting en tel toon. William Romain gaan dan 'n stap verder om teoretiseer waarom generasies mense geswoeg het om miljoene tonne aarde te beweeg om hierdie presiese strukture te vorm, wat by die geledere van die Egiptenare, Maya's, Grieke, Chinese en ander gevorderde antieke kulture aansluit. (Uit die boekbeskrywing)
Klik hier om hierdie boek te koop.
Mound Builders: Edgar Cayce se vergete rekord van antieke Amerika
Gregory L. Little, John Van Auken, Lora Little, Lora H. Little
'N Aantal akademiese argeologiehandboeke verwerp Edgar Cayce se uitsprake oor antieke geskiedenis onbeskof. Vir hulle was Cayce 'n 'kultus -argeoloog' wat nie verdere ondersoek werd was nie. Die skrywers van die boeke, almal geleerdes en argeoloë, beweer dat hulle Cayces se voorlesings gelees het en dit verkeerdelik, plagiaat of vol foute en bisarre bewerings gevind het. In Mound Builders begin die skrywers deur die argeoloë se 'wetenskaplike' en wetenskaplike assessering van Cayce noukeurig te evalueer. Wat onthul word, is net so verstommend soos die bewerings wat Edgar Cayce self gemaak het. Byna alles oor Cayce wat deur die geleerdes in hul boeke uiteengesit is, is 'n reguit versinsel of 'n monumentale fout deur hierdie vermeende geleerdes. Toe hulle gekonfronteer word met hul ooglopende foute, het die reaksies van twee van die argeoloë getoon hoe diep hulle gebied vandag verdeeld is. Een het die foute ten volle erken en belowe om sy geskrifte te verander. 'N Ander weier om arrogant te verander, ondanks die feit dat hy in sy boek geskryf het waaraan hy hom toewy.' Ongelooflik, byna alles wat Cayce oor die heuwelbouers en die patrone van migrasies na antieke Amerika vertel het, is waar. (Uit die boekbeskrywing)
Die geheimsinnige Serpent Mound, in die Ohio -vallei, is 'n meesterstuk van prehistoriese argitektuur. Die enorme omvang daarvan alleen stimuleer ontsag en eerbied. Selfs dieper betekenisse kan verborge bly in die dimensies en verlore funksies van hierdie ou godsdienstige struktuur. Navorser Ross Hamilton het verskeie lae geheime ontbloot wat in die grondwerke van die Slangheuwel versteek is, en sy ontdekkings dra by tot 'n nuwe begrip van prehistoriese wetenskap en ingenieurswese. (Van die agterblad)
Indian Mounds of the Middle Ohio Valley: 'n Gids vir heuwels en grondwerke van die Adena, Hopewell, Cole en Fort Ancient People
Deur die geskiedenis heen het die heuwelbouersgenootskappe van die baie inheemse Amerikaanse kulture baie mense se aandag getrek. Die inheemse heuwelbouvereniging in Wisconsin, bekend as die Ho-Chunk, of Winnebago, en die Ioway-mense was twee van die produktiefste in die VSA Weens die toenemende versoeke om inligting, het Birmingham en Eisenberg een van die omvattendste voltooi gidse na die heuwels van Wisconsin. Voorheen was geen van die inligting oor die heuwels of hul bouers in 'n volledige volume beskikbaar nie. Dit werk begin met die vroeë bewoners van Wisconsin, en bevat 2000 jaar geskiedenis, van groepe voor die bouer tot die moderne era. Regdeur die boek is daar foto's, kaarte en gedetailleerde tekeninge van artefakte, mense en die heuwels. In die bylae is 'n lys van terreine wat oop is vir die publiek ingesluit. Indian Mounds is 'n belangrike en noodsaaklike toevoeging tot enige versameling oor inheemse Amerikaanse kulture en die vroeë geskiedenis van die Midde -Weste. (Resensie deur Amazon.com)
Serpent Mound Adams County, Ohio 1907
Misterie van die heuwel en die geskiedenis van die slang, wat verskillende teorieë bevat oor die beeldhope en die bouers. Die skrywer beweer dat hierdie monografie nie 'n wetenskaplike verhandeling oor die slangheuwel is nie, maar eerder 'n poging om in gewilde vorm alles te publiseer wat waardig is om te publiseer oor Ohio se mees unieke prehistoriese relikwie, waarvan die oorsprong en doel nog steeds 'n raaisel is. (Uit die boekbeskrywing)
"Ons voorvaders, wat groot, onbegryplike grondwerke in die Mississippi-vallei versprei het, het geweier om te glo dat dit gebou is deur die inboorlinge wat nog steeds deurmekaar geraak het en die nedersetting belemmer het. van bespiegeling wat hierdie monumente aan Fenisiërs toegeskryf het, verdwaalde Vikings, die verlore stamme van Israel, vlugtelinge uit Atlantis, 'n uitgestorwe ras van reuse en Walliesers. Die boek, wat bekoorlik geskryf is, eindig met 'n geskiedenis van die argeologiese werk wat die hoop terug na die Indiane. " (Resensie deur The Atlantic Monthly)
Ou monumente van die Mississippi -vallei (Classics in Smithsonian Anthropology)
Edwin H. Davis, David J. Meltzer (Redakteur), Ephraim G. Squier
Ancient Monuments (meer bekend as "Squire en Davis") is die onbetwiste primêre verwysingsbron op Indiese heuwels in die ooste van die VSA tot in die middel van die 1800's. Terwyl daar nog 'n paar ander was (soos Caleb Atwater se boek), bied Squire en Davis die wonderlikste illustrasies van wat oorgebly het van die ongelooflike beskawings wat hierdie kontinent bewoon het. Selfs toe hulle in 1848 gepubliseer het, is honderde heuwels in die vergetelheid geploeg, so min bestaan ​​nog, dat hulle die enigste riglyn is vir wat verlore gegaan het. Die teks is op baie vlakke aangenaam en kan vergewe word vir enige verval van wetenskaplike akkuraatheid. Hulle het oor Ohio getrek in 'n tyd toe ons nie eers seker was wie die heuwels gemaak het nie, so alles wat hulle opgeteken het, is goud. Die ingenieursvernuf, die grootheid en omvang van sommige van die werke, is verstommend. (Resensie deur Amazon.com)
The Eagle's Voice: Tales vertel deur Indian Effigy Mounds
Gary J. Maier
Gary Maier's The Eagle's Voice: Tales Told By Indian Effigy Mounds is 'n soort antropologiese speurverhaal wat gebaseer is op Maier se navorsing wat 'n groep van ongeveer vyftig Indiese beelde en koniese berge aan die noordelike oewer van die Lake Mendota, in Madison, Wisconsin, behels. In sy verkennings het Maier 'n nuwe begrip en insig ontwikkel in hierdie strukture wat Europeërs en Amerikaners van die 1830's tot vandag toe gefassineer en verbaas het. Uitsonderlik "leservriendelik", word The Eagle's Voice met entoesiasme aanbeveel om te lees vir die nie-spesialis-algemene leser met 'n belangstelling in die inheemse Amerikaanse kultuur in die algemeen, en die beeldhope van Wisconsin in die besonder. (Resensie deur Amazon.com)
Deur argeologiese ondersoeke van die heuwels van die Mississippiriviervallei, rekonstrueer Blanche Busey King die lewens van die prehistoriese inwoners van die streek wat hierdie heuwels gebou het. Hoofstukke is toegewy aan die verskillende voorwerpe wat in die heuwels ontdek is, insluitend klere, fetisjse, vuurstene, koper- en beenwerktuie, en baie van die artefakte word geïllustreer deur foto's wat in die teks ingesluit is. King vergelyk ook die Amerikaanse heuwelbouers kortliks met die prehistoriese inwoners van Europa.
Die Amerikaanse Woodland Indiane
Michael G. Johnson, Richard Hook (Illustrator)
Die Woodland -kultuurgebiede van die oostelike helfte van Amerika was die belangrikste in die vorming van sy geskiedenis. Hierdie bundel beskryf die geskiedenis, kultuur en konflikte van die 'Woodland' Indiane, 'n naam wat toegeken word aan al die stamme wat oos van die Mississippirivier tussen die Golf van Mexiko en Jamesbaai woon, insluitend die Siouans, Iroquians en Algonkians. In ten minste drie groot gevegte tussen Indiese en Euro-Amerikaanse militêre magte is meer soldate dood as tydens die slag van Little Bighorn in 1876, toe George Custer sy bevel verloor het. Met die hulp van talle illustrasies en foto's, waaronder agt volbladplate van Richard Hook, ondersoek hierdie titel die geskiedenis en kultuur van die Amerikaanse Woodland -Indiane.
Die heropbou en argeoastronomie van 'n Hopewell geometriese aardwerk in Ohio
Die Salisbury -broers het in 1862 'n artikel geskryf waarin verskeie argeologiese terreine in Ohio beskryf word. Een daarvan was 'n 'Ancient Symbolic Earth Works' in Northern Perry County. Die koerant bevat 'n verhaal- en plotkaart van 'n bergwerk en drie verwante kenmerke. Hulle het lineêre metings, kruisingshoeke en heuwelhoogtes aangeteken. Hulle beskryf vyf strukture met plat toppe wat hulle 'platforms' noem en 'n ander as 'n oop 'C' vormige struktuur (Salisbury en Salisbury 1862). Die staatsargeoloog Warren K. Moorehead het in 1896 'n kort artikel gepubliseer waarin hy die webwerf beskryf as die naam "Frank Yost's Mounds" na die grondeienaar. Die enigste belangrike inligting wat hy by die Salisbury -koerant gevoeg het, was om as te vind in wat hy die 'voëlbeeld' genoem het in 'n groot sirkelomhulsel. (Moorehead 1896).
Moorhead se verslag bevat nie die detail of beskrywings van die hele struktuur soos beskryf in die Salisbury -dokument nie. Dit dui daarop dat erosie en opsetlike landbouvernietiging in die laaste helfte van die 19de eeu begin het. Tot onlangs is die groot sirkel met 'n interne sekel en 'n klein heuwel in die omgewing die enigste kenmerke wat in die moderne tyd bestaan ​​het. Dit is duidelik dat die perseel 'n groot meetkundige aardwerk was, soortgelyk aan ander Hopewell -terreine in Ohio. Sommige funksies en dus funksies is anders as enige ander bekende Hopewell -webwerf, wat dit 'n baie unieke en belangrike webwerf maak.
Hierdie artikel bevat die herontdekking van verlore funksies, digitale rekonstruksie van die webwerf en ondersoek na die funksies daarvan. Ek sal wys hoe die webwerf verre aardse kenmerke integreer en my navorsing bied oor die doel van hierdie driedimensionele meetkundige aardwerk. Ek sal demonstreer hoe die presiese konstruksie en ruimtelike oriëntasie van die struktuur ooreenstem met die hemelse liggaam se styging en setpunte. Ek sal die visuele illusies beskryf wat veroorsaak word deur die opgang van die hemelliggaam en instellings met betrekking tot die grondwerk en 'n verre aardse kenmerk. Ek sal ook hipoteses voorstel vir die kognitiewe voorlopers vir hierdie inheemse Amerikaners om so 'n uitgebreide struktuur te bou.
Heropbou van die werf:
Die geografiese sentrum van die terrein, 33Pe5 in die Ohio Site Register, wat vandag bekend staan ​​as die 'Yost Works', is op 'n heuwel geleë op koördinate 35 ° 54'02 "N x 82 ° 20'31" W in Northern Perry County , Ohio. Ten suide van die sentrum is 'n ongeskonde groot sirkelomhulsel en 'n klein heuwel in die omgewing, bedek met bome en kwaste. Binne die omhulsel aan die suidelike binnekant is 'n erde halfmaan met 'n sentrale 'bult', wat van bo af lyk soos 'n beeld van 'n verspreide vleuelvoël. Tot onlangs is dit die enigste kenmerke van die geometriese struktuur wat bekend is om te oorleef. Die bou van 'n akkurate kaart van die terrein het begin met die invoer van die lineêre metings wat deur die Salisbury's gegenereer is in 'n Computer Aided Design Program (CAD). Skaal en oriëntasie moes geverifieer word voordat 'n akkurate rekonstruksie voltooi kon word. Dr William F. Romain verskaf lugfoto's van LiDAR, beelde van die webwerf. LiDAR is 'n akroniem vir Light Detection and Ranging. Deur die digitale LiDAR -data in kaal aarde -modus te filter, is blare uitgeskakel en subtiele terreinhoogtes is omlyn. (2008a, 2008b. Romain en Burks).
Figuur 1 LiDAR -beeld wat grondfunksies onthul. Beeld deur W. F. Romain, Interpretation, R. Moats
Ontleding van die LiDAR -beelde het die groot sirkel, die nabygeleë heuwel en die oorblyfsels van die oorspronklike struktuur onthul. Die bykomende oorblyfsels van die grondwerk wat afgebaken is, was die punte en oorblyfsels van twee lang lineêre omhulsels. 'N' Platform 'aan elke kant word ook onthul. (Figuur 1). Die CAD -beeld is daarna groot gemaak en geregistreer by die LiDAR -beelddatapunte. Dit het gelei tot 'n akkurate tweedimensionele skaal van lugfoto, hoofsaaklik gebaseer op die LiDAR -data. (Figuur 2).
Figuur2 ComputerAidedDesign, CAD, plot van die webwerf geregistreer om in lyn te wees met die LiiDAR -datapunte. CAD Image, R. Moats en D. Hill
Die Salisbury's het magnetiese kompasmetings gebruik om die oriëntasie van die terrein te bepaal. Aangesien die hoek van die deklinasie vir hierdie ligging in 1862 nie bekend is nie, is oriëntasie bewerkstellig deur die nuwe plot op 'n lugbeeld van die webwerf in Google EarthTM te registreer
rekenaar program. Daarna is azimutte, middellyne en siglyne gemeet en gemaak om die uiteindelike plotkaart te voltooi. (Figuur 3). Hierdie nuwe plotkaart is toe geregistreer by 'n huidige lugfoto van die webwerf. (Figuur 4).
Figuur 3 Voltooide perseelkaart. Beeld, R. Moats
Dr Jarrod Burks het geofisiese opnames van die webwerf uitgevoer met behulp van magnetiese en elektriese weerstandstegnologieë. Die opnames het nie bygedra tot die databasis nie as gevolg van uitgebreide landbouvernietiging. Die plasing van 'n ondergrondse ysterolie -lyn deur die middel van die terrein in die middel van die 20ste eeu het ook baie van die data skeefgetrek. Die minimale data wat herstel is, word ondersteun deur bekende data.
Figuur 4 Terreinperseel geregistreer vir lugfoto van 2012. Lugfoto, Google Earth
Sonder 'n koolstof 14 -datum vir die webwerf en inaggenome die gevorderde vorm en kompleksiteit daarvan, word vermoed dat hierdie webwerf in die middel tot laat Hopewell -kulturele era gebou is. Om hierdie rede is 'n verwysingsdatum vir alle belynings van 250 AD gekies. 'N Variasie van ± 500 jaar is nie 'n beduidende faktor nie, gegewe die toleransies in hierdie navorsing. Son- en maanbelynings word nie beduidend beïnvloed deur tydvariasies van minder as ± 1000 jaar nie. Daarom is 'n verwysingsdatum van 250 AD goed binne die parameters vir akkurate toetsing.
Die Salisburys beskryf vyf funksies in die grondwerke as 'platforms'. Dit word aangedui as P1, P2, P3, P4 en P6 op die plotkaart. Hierdie vyf platforms was dieselfde hoogte as die lineêre grondmure van vier voet. Die plat boonste oppervlaktes bied 'n beperkte plek vir 'n akkurate kyklyn. P5 is 'n "C" -vormige omhulsel met die binnekant op terreinvlak. Hierdie ses kenmerke word beskou as 'waarnemingsplatforms en kykpunte' vir hemelse belyning. (Figuur 3).
Die Global Positioning System, GPS, is gebruik om terreinhoogtes bo die gemiddelde seevlak te bepaal. Dit was dan moontlik om 'n driedimensionele aansig van die meetkundige struktuur weer te gee. Dit onthul dat die grondwerk oor die kruin van 'n heuwel gebou is met behulp van terreinhoogte om 'n driedimensionele struktuur te skep met ses verskillende hoogtes op ses waarnemingsplekke. (Figuur 5). Die grondwerk was baie groot met 'n totale grootte van 1054 voet by 1180 voet by 1015 voet. Hierdie afmetings kom voor in ander geometriese grondwerke van Hopewell. Dit dui sterk daarop dat die bouers van hierdie werf, ons uit die Hopewell -kulturele era, 'n meeteenheid gebruik wat in ander Hopewell -grondwerke voorkom. (Romain, 2010).
Die middelpunt van die sentrale sirkel is op die hoogste terreinhoogte. Die sentrale sirkel op die kruin van die heuwel was plat en gelyk. Terreinafwykings is vergoed vir die aanpassing van die hoogte van die grondwerk, wat die gemiddelde walverhogings van die grondwerk 4 voet bo die terreinhoogte maak. 'N Uitsondering is die suidoostelike muur wat twee tot drie voet bo die gemiddelde hoogte van die terrein was. Die deursnee van die sentrale sirkel was 121 voet, ± 5 voet van kruin tot kruin. Die deursnee van die groot sirkel is 197 voet ± 2 voet van kruin tot kruin. Die verhouding tussen hierdie twee erdesirkels is 1: 1,628 ± 0,05. Hierdie verhouding is baie naby aan die "Golden Ratio" van 1: 1.618. Die Golden Ratio word gevind in erdekringe op verskeie ander Hopewell -terreine. (Hamilton, 2012).
Die afstand tussen die twee sirkels is 318 voet. Dit is die gesamentlike diameters van die sentrale sirkel "A" en die groot sirkel "B". Dit dui sterk op die gebruik van Phi -funksie op hierdie plek waar diameters A + B tot A is soos A by B = Phi. (Figuur 5).
Figuur 5 Die goue verhouding Phi geïntegreer in die werfgeometrie. Discovery, Ross Hamilton
In 'n uitsig direk vanaf die perseel, figuur 2, word die vertikale dimensie van die struktuur uitgeskakel. Analise van hierdie aansig toon die snypunt van die middellyne en die mure van die twee paaie wat in 'n hoek van 90 grade sny. Dit was nodig om die gewenste belyning op drie -dimensionele terrein te bereik. Dit dui op die toepassing van Pythagorese geometriese prinsipale wat gebruik word by die bou van die terrein.
'N Breër weergawe van die LiDAR -beeld omskryf drie kenmerke op afstand wat deur die Salisburys beskryf word, die "Noordheuwel", "poel" en "Theuwel". Die beeld is 'n 90 ° bo -saamgestelde aansig wat lineêre vervorming uitskakel. (Figuur 6).
Figuur 6 Triedimensionele tekening van die grondwerk wat terrein en platformhoogtes bo seevlak toon. Beeld, R. Moats
Figuur 7 Mosaïese LiDAR -beelde wat die grondwerke en afgeleë strukture toon. LiDAR -beelde W.F.Romain, Interpretation and overlays, R. Moats
Figuur 8 Gemerk "Noordheuwel". Beeld, R. Moats
Die "Noordheuwel", (figuur 8), is 'n elliptiese heuwel van 36 x 60 voet wat noord/suid deur die middellyn van die lang as gerig is. Die middel van hierdie heuwel op Az360/0 grade ± .05 ° noord van die platform, P3. (Figuur 7).
'N "Pool", (figuur 9), gevorm deur 'n lae erdam wat water van afloop en 'n fontein weerhou, lê op 'n azimut van 58 ° ± 2 ° vanaf die middel van die sentrale sirkel, deur platform P3 en op die uitgebreide middellynas van die noordoostelike omhulsel. (Figuur 7).
Die 'T -heuwel' (figuur 10), of soos die Salisburys dit 'mensvormige simboliese heuwel' genoem het, lê oos van platform P3. (Figuur 7). Vanweë landbouvernietiging word die vorm daarvan nie goed onderskei nie. Daar is ook 'n moderne grondfietsbaan deur die heuwel gebou wat meer van die struktuur vernietig het. Op grond van die beskrywing in die Salisbury -teks en huidige waarnemings, was die "T" -vormige heuwel gerig op die kardinale rigtings. Die langste middellyn, 80 voet, is in lyn met 'n oos/wes -as en die dwarslyn, 36 voet, is in lyn met 'n noord/suid -as, met die bokant van die "T" in die weste.
Figuur 9 Gemerk "Pool en dam". Beeld, R. Moats
Figuur 10 Gemerk "T -heuwel". Beeld, R. Moats
Die drie afgeleë strukture, die Noordheuwel, die swembad en die heuwel, word duidelik verbind met die groot grondwerk deur hul nabyheid en ligging op beduidende asimute. Die Noordheuwel bevat waarskynlik Hopewell -begrafnisse, maar is nog nooit opgegrawe nie. Daar is geen bekende rekord van die "T" heuwel wat opgegrawe word nie. Landbouvernietiging begin voor 1860. (Salisbury 1862). Die swembad is nog nooit ondersoek nie en die doel daarvan is nie bekend nie.
Figuur 11 Die Robertsheuwel, winter 2010. Beeld, R. Moats
Op azimut 090 ° oos ± .5 ° op 'n afstand van 12,672 voet sit 'n koniese heuwel op 'n rant. Die basis is op 'n horisonhoogte van minder as +1o, gesien vanuit die middel van P6. (Figuur 11).
Figuur 12 Plot wat die belyning van P6 met die verre Robertsheuwel toon. Beeld, R. Moats
Hierdie kenmerk, bekend as die Roberts -heuwel, is in 1904 opgegrawe deur W.K. Moorehead. (Moorehead 1906). Voor opgrawing was die hoogte van die heuwel 27 voet. Die huidige hoogte bo grondvlak is 18 voet soos dit in 1904 gelaat is. Moorehead het 'n oorvloed as en 'n gedeeltelik veras skelet gevind in samewerking met 'n uitgebreide middelpunt in die hoop. Hierdie assosiasie is 'n bewys dat hierdie heuwel Adena is en dus ouer as middel tot laat Hopewell -grondwerke is. Die oos/west -belyning wat tussen P6 en die Roberts -heuwel geskep is, is 'n bewys vir die doelbewuste plasing van waarnemingshoop P6 om in lyn te kom met die ouer Robertsheuwel op 'n azimut van 090 °/270o. (Figuur 12). Die azimut van 090o oos is die middelpunt tussen die sonstilstandstilstand en verteenwoordig die twee equinox -sonsopkomspunte op nul grade horisontale hoogte die vernal rondom 21 Maart en die herfs rondom 21 September, beide ± 2 dae. 'N Studie van terreinhoogtes minus obstruktiewe bome dui aan dat die Robertsheuwel heeltemal sigbaar was uit waarnemingshoop P6. Op 'n hoogte van meer as 27 voet was die heuwel prominent teen die oostelike hemel gesilhouet vanaf P6.
Om na argeoastronomiese belynings te soek, was dit nodig om kykpunte, siglyne en horisonne te bepaal. Die standpunte is die "platforms" P1, 2, 3, 4, en amp 6 en die "C" -vormige struktuur P5. Die horisonhoogtes is bereken vir 'n waarnemer met 'n grond- tot ooghoogte van 5,5 voet. Die formule is: raaklyn A = VD /HD waar A die hoek van die voorwaartse siglyn na die horison is, VD beteken die verskil in terreinhoogte tussen die waarnemingshoogte plus 5.5 voete en die horisonterreinhoogte, en HD beteken horisontale afstand tussen die waarnemingsplek en die horison. Die siglyne is almal versiendingslyne vanuit die oogpunte.
Die horison styg en setpoints is getoets in twee rekenaar planetarium programme, Winstar TM en Stellarium TM. Kalibrasies is gemaak vir elke waarnemingshoogte en horisonhoogte en vir die jaar 250 nC. Hierdie programme korrek vir Delta T, breking en presessie.
Aangesien die grondwerk grootliks vernietig word, moontlike foute in lineêre metings, vertaling, metodes en registrasie van die oorleggings tydens die rekonstruksieproses, word die marge vir foute in die belynings geskat op ± 1o vir azimutte en ± .5o vir hoogte. Gestel die fokus van die waarnemer was op die visuele illusies wat veroorsaak word deur hemelsliggaamstygings en -verhoudings in verhouding tot die aardwerk en nie presiese astronomiese metings nie, is die genoteerde toleransies goed binne aanvaarbare perke. Son-, maan-, sigbare planete en die
die konstellasie Orion se styging en setpunte is waargeneem. Son belyning word geïllustreer in figuur 13 en maan belyning word geïllustreer in figuur 14.
Figuur 13 Plot wat sonopstellings van die terrein toon. Beeld, R. Moats
Die sentrale sirkel was 'n oop omheining met 'n interne halfmaan. Die posisie was die middelpunt van die meetkundige struktuur en op die hoogste terrein van alle ander kenmerke. Die aansighoek van P1 na die bokant van die sentrale sirkel is +3o. As dit van P1 af gesien word, sny azimutte van 118 ° en 133 ° met die omtrek van die sirkel en val dit saam met die minimum en maksimum maan suid stygpunte by +3 ° horisonne. Vanaf platform P3, azimute 229o en 244o, sny die minimum en maksimum maan suid setpunte op +1o hoogte ook die omtrek van die sentrale sirkel. Dit dui daarop dat die afstande van P1 en P3 van die sentrale sirkel vasgestel is op grond van die styging en setpunte van die maan. Van bo af lyk dit asof die beeld in die sentrale sirkel 'n sekelmaan of 'n halfmaan verteenwoordig wat gevorm word deur 'n verduistering van die maan of son.
Figuur 14 Plot wat maanbelynings van die terrein toon. Beeld, R. Moats
Die maksimum noordelike opkoms van die son en maan is vanaf P4 en moontlik vanuit die middel van die sentrale sirkel gesien. Toe die son opkom op Az 057.5o, die boonste ledemaat raak tot 058.2o raak die onderste ledemaat op 'n horisonhoogte van nul grade, was dit die langste dag van die jaar, die Somersonstilstand. Die parallelle mure en middellyn van die noordoostelike weg is in lyn met azimut 058o/238o. Die illusie, gesien vanaf P4, was die son wat opgekom het in lyn met die suidwand van die oostelike weg. (Figuur 15). As die uitkykpunt vanuit die middel van die sentrale sirkel was, het die son blykbaar opgekom oor die middel van die einde van die weg en perron P3. (Figuur 16).
Figuur 15 en amp 16: (bo) Summer Solstice Sunrise vanaf P4 in lyn met die suidwand van die oostelike omhulsel. (onder) Summer Solstice Sonsopkoms uit die middel van die sentrale sirkel wat langs die middellyn van die oostelike omhulsel kyk. Beelde, R. Moats
Die maan sou soms styg binne die 10o -kykhoek van die einde van die weg, vanuit die middel van die sentrale sirkel. Die maanbaan verander voortdurend as gevolg van die Metoniese siklus. Een keer elke 18,6 jaar sou die maan by Az 053o opkom vanaf P4. As dit by hierdie maksimum noordstygpunt styg, sou die maan oor P3 aan die middelkant van die oostelike weg beweeg. (Figuur 17). Hierdie azimut is die stilstand van die maanbaan na die noorde, die Noord -sonnetjie.
Figuur 17 Die noordelike sonskyn by maksimum noordelike styging vanaf P4. Beeld, R. Moats
Maksimum Suid -styging van die son en maan is vanaf P1 gesien. Die kruising van die ekliptiese vlak by maksimum suid op 'n nulgraad horisonhoogte is Az121o. As die son opkom by hierdie maksimum suidelike opkomspunt, is dit die Wintersonstilstand. Met 'n horisonhoogte van +3o vanaf P1, word die maksimum suidelike stygpunt Az 124o, die boonste middelpunt van die sentrale sirkel. As dit van P1 af gesien word en langs Azimuth 124o op 'n +3o -horisonhoogte gesien word, het die son op die oggend van die Wintersonstilstand uit die sentrale sirkel verskyn. (Figuur 18).
Figuur 18 Wintersonstilstand sonsopkoms uit die sentrale sirkel, gesien vanaf P1. Beeld, R. Moats
Met 'n kijkhoek van 15o tussen die omtrek van die sentrale sirkel, gesien vanaf P1, het die maan by baie geleenthede gedurende die jaar uit die sirkel tussen Az 118o en Az133o gestyg. Die suidelike stygpunt, die South Lunistice, het die maanopkoms op 133o op +3o horisonnehoogte geplaas. Dit blyk dus dat die maan van die Suid -Lunistice uit P1 van die regterkant van die sentrale sirkel opkom. (Figuur 19). Op ander tye in die Metoniese siklus sou die maan tydens die transito op die laagste hoogte in die suide teen +20o oor die groot sirkel verskyn, vanaf P2. Dit was 'n dramatiese verskil van die hoogste wentelbaan van bykans regstreekse bokoste. Toe die maan op hierdie lae hoek van P2 af gesien word, kan 'n brand op die sentrale bult van die interne sekel veroorsaak dat rook opkom en die maanskyf oorsteek. As is op hierdie plek deur Moorehead in 1896 aangemeld. (Figuur 20).
Figuur 19 Die maan wat uit die sentrale sirkel opkom by Southern Lunistice, gesien vanaf P1. Beeld, R. Moats
Op Wintersonstilstand in die middel van die dag is die ekliptiese vliegtuig op sy laagste hoogte op die suidelike horison by +26,5o. Op hierdie kortste dag van die jaar, toe die siglyn langs Az 180o op -1o horisonnehoogte van P4 was en die son reg bo die groot sirkel gesien word. Dit was die presiese oomblik van die wintersonstilstand, die meridiaan -transito van die son. (Figuur 21). Net soos met die maan wat bo die groot sirkel beweeg, op die laagste hoogte, kan 'n brand op die bult in die interne sekel rook oor die sonskyf stuur.
Dit wil voorkom asof dele van die grondwerk aan die westekant van die suidoostelike mure afgekap is, sodat 'n kyker wat op P2 staan, oor die nabye terrein en in die groot sirkel kan sien op 'n nulgraadse horisonhoogte. Hierdie siglyn vanaf P2 deur die middel van die opening gaan deur die middel van die sirkel en is in lyn met die sentrale uitstulping in die interne sekel op azimut 197o. (Figuur 22).
Figuur 20 Die maan oor die groot sirkel op sy laagste mediaan -transithoogte in die metoniese siklus, gesien vanaf P2. Rook van 'n vuur sny met die maanskyf. Beeld, R. Moats
Maksimum Suid -instellings is vanaf P3 gesien en langs Az 238o gesien. Hierdie siglyn gaan deur die middel van die sentrale sirkel op 'n horisonhoogte van +1o in die boonste middel van die sentrale sirkel. Die kykhoek vir die omtrek van die sirkel is 'n smal 7,5 grade ½ die hoek as dit vanaf P1 gesien word. Vanuit die perspektief van P3 het dit gelyk asof die son in die middel van die sentrale sirkel op die winterstilstandaand op Az 238o op +1o hoogte, onderkant raak raak raak. (Figuur 23).
Die maksimum en minimum suidelike setpunte van die maansiklus is tussen Az 229o en Az244o onderskeidelik. Vanaf P3 en langs die middellyn van die weg op Az 238o, word die maan gereeld waargeneem om in die sentrale sirkel te val. By die opstel van Az 229o, die suidelike omtrek van die sentrale sirkel, was dit die South Lunistice -stel.
Figuur 21 As die son langs die azimut 180o vanaf P4 sien, is die son direk oor die groot sirkel op die oomblik van die meridiaan -transito, die Wintersonstilstand. Beeld R. Moats
Equinox Rises is vanaf P6 langs Az 090o bekyk. Daar is twee eendag -sonsopkoms in 'n jaar, die herfs rondom 21 Maart en die herfs rondom 21 September, albei ± 2 dae. As dit vanaf P6 gesien word, op of naby hierdie datums, het die son opgekom agter die verre Roberts -heuwel 12,672 voet oor die vallei. Dit het 'n skouspelagtige illusie geskep. Die Roberts -heuwel was teen die sonskyf afgeteken, sodat die son bo -op die heuwel in die middel van die sonsiklus verskyn het. As gevolg van die hemelvaart van die son langs die ekliptiese vlak, moes enige belyning wat die son op presies die regte punt plaas om die illusie te skep, kort na die werklike vernal of kort voor die werklike herfs -equinox plaasvind. Dit dui sterk daarop dat die Roberts -heuwel gebruik is as 'n merker vir die middelpunt tussen die stilstand van die son. Die illusie van die son agter die Roberts -heuwel met die punt van die heuwel wat die onderste ledemaat van die sonskyf oorvleuel, blyk in die binnekant van die groot sirkel in die aarde te wees. (Figuur 24).
Figuur 22 As ons van P2 af na azimut 197o kyk, hang die son bo die sirkel om die middag van die Wintersonstilstand op 'n hoogte van 26o. Rook uit 'n vuur bedek die son. Beeld, R. Moats
Maanstygings kan ook 'n soortgelyke illusie van die verre heuwel bied. As gevolg van die vereiste tydsberekening en die veranderende maanbaan, was 'n maanbelyning agter Roberts -heuwel egter baie skaars. 'N Halfmaan wat agter die heuwel aanpas, kan slegs plaasvind as die son onder die horison en naby Az 090 is. As die halfmaan regs van die waarnemer gekantel word, moet die son onder die horison en links van Az 090 wees Die maan moes voor sonop op dieselfde dag tussen Az088 en Az089 opkom vir die toppunt van die heuwel om die bult in die sentrale deel van die halfmaan te skep. Die seldsaamheid van hierdie presiese belyning was moontlik op sigself die motivering vir die analoog van die illusie in die groot sirkel. Een so 'n belyning het vroeg in die oggend van 12 Oktober, in die jaar 255, plaasgevind. Hierdie presiese belyning kan slegs een keer elke 18,6 jaar plaasvind.
Figuur 23 Die son sak in die sentrale sirkel op Wintersonstilstand -aand vanaf P3. Beeld, R. Moats
Gegewe die beperkings en moontlikhede, hoewel dit lyk asof die beeld in die groot sirkel 'n sekelmaan of maan wat agter die Roberts -heuwel opkom, herhaal, is dit meer waarskynlik dat die analoog die illusie is van die sonskyf wat twee keer per jaar agter die heuwel opkom. Die vergelykende frekwensies weeg ten gunste van die analoog van 'n sonbelyning. 'N Gedeeltelike verduistering wat veroorsaak dat 'n son- of maanmaan die illusie veroorsaak, is hoogs onwaarskynlik weens die uiterste ongereeldheid. Die vorm van 'n halfmaan met 'n sentrale uitstulping in 'n erde sirkelvormige omhulsel is baie skaars, en dit is moontlik die enigste in sy soort. (Figuur 25).
Figuur 24 Die illusies wat veroorsaak word deur die maan en son wat agter die Robertsheuwel opkom. Figuur 25 'n Skuins aansig van die grondwerk en 'n LiDAR -beeld van die groot sirkel.
Beelde, R. Moats, LiDAR -beeld, W.F.Romain
Figuur 26 Illustrasie van die son en/of maan wat in die sentrale sirkel om die tye van equinox in P5 kyk. Beeld, R. Moats
Equinox -stelle kom op Az 270o voor by 'n horisonne van nul grade. Funksie P5, die "C" -vormige omhulsel aan die suidwand, is op Az 090o/270o in verhouding tot die sentrale sirkel. 'N Toeskouer wat in hierdie omhulsel staan ​​en wes langs Az 270o kyk, sou die bokant van die sentrale sirkel op die nabye horison op 'n hoogte van +1o sien. Die sieningshoek tussen die omtrek van die sentrale sirkel vanaf P5 is 20o. Op die aand van 'n equinox sak die son op Az 270o. Die illusie van P5 was die son wat in die sentrale sirkel sak. Die maan word gereeld gesien om in die sentrale sirkel te gaan wanneer die waarnemer binne P5 was. By sommige geleenthede, wanneer die baan van die mane naby die ekliptiese vlak rondom ewewigstye was, lyk dit asof die maan die son in die sirkel volg. (Figuur 26). Op hierdie tye is die son en maan albei waargeneem wat relatief naby aan mekaar in die sentrale sirkel sak, gesien vanaf P3 of P5. Die interval tussen hierdie toevallige instellings kon nie waargeneem word as die interval kort was as gevolg van die sonlig wat die maan verbloem nie.
Figuur 27 'n Skermskoot wat die ekliptiese en ekwatoriale vliegtuie toon ten tyde van die herfs -equinox sonopkoms in die jaar 250. Image, WinstarsTM
Die hoek van die ekliptiese vlak is 17o regs van vertikaal as dit op azimut 090o gesien word tydens die herfs equinox sonsopkoms. (Figuur 27). Hierdie hoek van die ekliptiese vlak op 17o van vertikaal kom weer voor in die aand van die lente -equinox. (Figuur 28). Die hoek van die middellyn van die groot sirkelopening van ware noorde is ook 17o. Hierdie middellyn val saam met die vooruitskoulyn van P2 na die sentrale sirkel. (Figuur 29). Dit dui sterk daarop dat die bouers van die terrein die ekliptiese vlak verstaan ​​en die posisie van P2 in verhouding tot die beeld geplaas het om die hoek van die ekliptiese vlak op die twee genoemde son -equinox -tye te herhaal.
Planete, sterre en sterrebeelde kon waargeneem en gemonitor word, soortgelyk aan die opgang en ondergang van die son en maan. Die wentelbane van die sigbare planete is nou in lyn met die ekliptiese vlak. Die opkoms en setpunte vir die planete kan dus op enige tyd van die jaar byna dieselfde wees as vir die son. Die planete het langer periodes as die son of die maan en sal dus oor 'n langer tydperk, miskien maande of selfs jare, waargeneem word soos in die geval van Mars en Venus. Verskeie helder sterre soos Procyon, Betelgeuse, Sirius, Spika en Rigel het ten minste een keer per jaar agter die heuwel opgestaan. Enige konstellasie wat in lyn is met die grondwerke, kan toevallig wees. 'N Helder planeet, ster of sterrebeeld wat opkom of in 'n skynbare belyning met die grafheuwel of grondwerk is, het waarskynlik groot betekenis gehad. Enige helder hemelliggaam wat geïnterpreteer word as uit die Roberts -heuwel opstaan, sou dit van P6 af gesien word, sou 'n groot betekenis gehad het. Aangesien die heuwel as 'n voorvaderlike begraafplaas beskou is, kon die belangrikheid van 'n hemelliggaam wat uit die heuwel opstaan, in ooreenstemming wees met 'n geloofstelsel wat begrafnispraktyke, die beweging van voorvadergeeste en lewe na die dood insluit.
Figuur 28 'n Skermskoot van die ekliptiese en ekwatoriale vliegtuie ten tyde van die vernal -ewenaarson in die aand van die jaar 250. Image, WinstarsTM
Rondom die tyd van die wintersonstilstand, lyk dit asof die winterkonstellasie Orion vanuit die middel van die westelike weg uit P1 styg. Later in die nag, vanaf P4, is Orion direk bokant die groot sirkel. In die vroeë oggendure verskyn Orion oor die middel van die oostelike weg, vanaf P3. En net voor die oggendlig lyk dit asof die drie sterre wat die gordel van Orion vorm, in die sentrale sirkel beland het vanaf P5.
Figuur 29 Die terreinkaart word op skermskote 26 en 27 oorgetrek wat die toevalligheid van die P2 -gesiglyn by Az017o toon met die afwykingshoek van die ekliptiese vlak op equinox -tye. Image, WinstarsTM en R. Moats
Opsomming en interpretasie:
Gegewe die ingewikkelde konstruksie, presiese oriëntasie en die driedimensionele eienskappe wat nodig was om die aangetoonde belyning te bereik, is my gevolgtrekking dat hierdie webwerf 'n unieke Hopewell Celestial Observatory was. Die webwerf is gebruik om die jaarlikse en lang periodesiklusse van hemelse voorwerpe waar te neem. Die visuele illusies van die son, maan, helder planete en opstande en konstellasies van die konstellasie in verhouding tot die grondwerk en 'n verhewe grafheuwel was die funksie van die struktuur. Die betekenis wat aan hierdie illusies en die gepaardgaande praktyke geheg word, is baie meer problematies om te bepaal.
Die bou van hierdie grondwerk het tyd, mense en kennis verg.Die tyd wat nodig was vir die bou, het veelvuldige mense nodig gehad om die aanwysings te volg van een of meer individue wat kennis gehad het met betrekking tot die siklusse van hemelliggame. Die motivering wat nodig was vir so baie om 'n gemeenskaplike doel te bereik, moes gewortel wees in 'n gemeenskaplike geloofstelsel. Dit is die geloofstelsel wat die arbeidsmag gemotiveer het om die konstruksie uit te voer onder leiding van die kundige elite.
Die geloofstelsel kom tot uiting in die struktuur. Die betekenis van elke waarneming en illusie hou verband met die geloofstelsel. Die voorspelbaarheid en herhaling van gebeure van jaar tot jaar en oor lang periodes bevestig die geloofstelsel, versterk die mag van die elite en verseker die voortgesette siklusse. Die begrip van die geloofstelsel moet dan gebaseer wees op interpretasie van die visuele illusies wat die waarnemers sien.
Die belangrikste kennis om so 'n struktuur te bou, was gebaseer op wiskunde, meetkunde, en die bepaling van die minimum en maksimum kruisings noord en suid van die ekliptiese vlak met die horison in beide die ooste en die weste. Die inkorporering van derde dimensies het die konstruksie ingewikkeld, maar dit is natuurlik suksesvol en elegant gedoen. Kennis van die opkoms van die son en die maan en setpunte en die begrip van die ekliptiese vlakte kon deur langtermynwaarnemings bepaal word. Die kennis wat nodig was om hierdie driedimensionele struktuur met al die inherente hemelse belynings te bou, moes bestaan ​​voordat die terrein gebou is. Eksperimentering met groot hoeveelhede grondbeweging is nie aanneemlik nie. Omdat waarnemings van die son en die maan gedurende ten minste 18,6 jaar moes plaasvind, kom die kennisbasis wat nodig is vir die bou van hierdie webwerf waarskynlik buite die onmiddellike hoofskap.
Die plasing van waarnemingsheuwel P6 om binne .5 grade op azimut 090/270 te pas by die Robertsheuwel, vereis vooraf kennis van die equinoxes. Die konstruksie van die groot sirkel en die interne sekelbeeld is gemodelleer na 'n ewenaar -sonsopkoms of die seldsame geleentheid dat 'n sekel of maan agter die heuwel in lyn was. Die oriëntasie van die opening van die groot sirkel en die posisie van P2 dui op 'n verband tussen die grafheuwel en die ekliptiese vlak. Kennis van hemelse gebeure vorm die grondslag van die geloofstelsel. Die illusies wat veroorsaak word deur bewegings van die hemelliggaam wat 'n grafheuwel insluit, en opstygings en instellings uit en in die grondwerk dui alles op 'n verband met dood, begrafnis, wedergeboorte en geloof na die lewe.
Die Hopewell het 'n sjamanistiese wêreldbeskouing van drie vlakke. In hierdie siening bestaan ​​die kosmos uit drie vlakke: die boonste wêreld, hul sirkelvormige aardse wêreld en die laer wêreld. In hierdie kosmologie bevat die Bo -wêreld die son, maan en sterre sowel as voëls. Die aardse wêreld is as sirkelvormig beskou, deur die kardinale rigtings in vier kwadrante verdeel en bevat al die eienskappe van die fisiese werklikheid. Die Laerwêreld is as onder die aarde beskou en bevat water, al die waterdiere, insluitend slange, krokodille en mitiese karakters. Hierdie drie vlakke word verbind deur 'n vertikale as wat 'as' mundi 'of' pad 'genoem word. (Eliade, 1964 Furst, 1976 Romain 2009).
Die vertikale as mundi kan 'n rookkolom wees. (Romain, 2009). Op hierdie pad wat met die Bo -wêreld verbind word, kon kommunikasie in die vorm van gebede en smekinge vir die voortsetting van die lewensiklus plaasgevind het. Die visuele illusie van rook wat hul versoeke na elemente in die boonste wêreld gebring het, was moontlik 'n integrale funksie van die geloofstelsel. Bewyse van brande wat Moorehead in die groot sirkel aangemeld het, dui daarop dat hierdie hipotese van toepassing kan wees.
Die Hopewell het die Upperworld moontlik as 'n toeganklike en beïnvloedbare koninkryk beskou. As hemelse gebeurtenisse herhaal het soos versoek, gehoop en/of voorspel is, was hul persepsie van sukses moontlik in hul eie pogings gebaseer. Met die primêre fokus van aktiwiteite op die wintersonstilstand, die mees bedreigende tyd in die sonsiklus met betrekking tot oorlewing, het hulle moontlik geglo dat hulle die son kan beïnvloed om weer hoog in die lug op te staan ​​en die hemelse siklus voort te sit. As gebede en smekinge tot 'n hoër wese of voorvader
geeste is aangebied vir die voortsetting van die lewensiklus, hernuwing en voortsetting bewys dat hul pogings suksesvol was, hul versoeke is gehoor en eerbiedig. Vernuwing van die Upperworld -siklus het hul geloofstelsel bevestig.
Die illusies van hemelliggame wat uit en in die sentrale sirkel opkom, was deel van die geloofstelsel. Hulle doel was moontlik om die Bo -wêreld op die aarde te bring. Die aksioma van 'soos hierbo, so onder' kan hier werk. Die 'vang' of 'saamvoeg' van die son en maan kan ook hierby betrokke wees. As hulle geglo het dat die halfmaan of skywe die geeste van hul voorouer dra, was die praktyke moontlik gerig op die opstanding van die dooies. Hierdie soort kognitiewe argeologie is beslis betwisbaar en aanneemlik. Die ware oortuigings en motiewe van hierdie inheemse Amerikaners is moeilik, indien nie onmoontlik nie, om te begryp.
Tussen die jaar 100AD en 300AD was daar 59 gedeeltelike en 60 totale maansverduisterings van begin tot einde sigbaar op hierdie webwerf. In dieselfde tydperk was daar 79 gedeeltelike sonsverduisterings. Hiervan was slegs agt 90% tot 97%. Een het plaasgevind op 1 Maart 192 nC met 99,2% okklusie en het die sonkorona geskep. Dit was die enigste visueel totale verduistering wat in hierdie tydperk van hierdie lokaal sigbaar was voor die moontlike bou van die terrein. (NASA 2012). Omdat die halfmaan so min was, is dit onwaarskynlik dat dit die voorloper was van die sentrale sirkelbeeld of die groot sirkelbeeld. Die middelste sirkeldiameter dui die minimum en maksimum suidelike styging en setpunte aan. Daarom is die sentrale sirkel heel waarskynlik 'n beeld wat die maan voorstel. 'N Enkele verduistering wat op azimut 090 op hierdie of enige ander plek opkom, is so skaars dat dit nie aanneemlik was nie, dit was die gebeurtenis wat die bou van die groot sirkelbeeld veroorsaak het. Die beeld is waarskynlik gemodelleer na 'n belyning van die son -equinox. Eclipse -voorspelling is waarskynlik nie die funksie van die webwerf nie, maar dit kan nie uitgeskakel word nie.
Die oënskynlike toepassing van die Golden Ratio en Phi dui sterk daarop dat kennis van buite die geïsoleerde hoofskap wat die webwerf gebou het, ingevoeg word. Aangesien die Goue Verhouding oënskynlik eers bekend was tot die gebruik deur die klassieke Grieke, is die kennis van hierdie verhouding deur die Hopewell omstrede, alhoewel dit op ander Hopewell -webwerwe verskyn. (Hamilton, 2012). Omstrede is ook die skynbare toepassing van gevorderde meetkunde soos Pythagorese meetkunde. Wat ongelooflik is, is dat die bouers van hierdie sit nie net terreinhoogte gebruik het om die gewenste belyning te bereik nie, maar ook daarvoor vergoed met gevorderde meetkunde soos toegepas op sterrekunde.
Die deursnee van die sentrale sirkel was blykbaar gebaseer op die minimum en maksimum styging in die suidelike maan en setpunte. Die deursnee van die groot sirkel hou verband met die son. Die verhouding tussen die diameters kan die gevolg wees van die visuele verskille van die twee skywe, hoewel dit eintlik dieselfde diameters is as wat dit van die aarde gesien word. Die goue verhouding en die toepassing van trigonometrie werk moontlik nie hier nie, maar dit kan ook nie geïgnoreer word nie.
Dit lyk asof die Wintersonstilstand meer weeg as ander hemelse siklusgebeurtenisse. Die sonsopkoms en sonsondergang van die wintersonstilstand word nie net waargeneem nie, maar ook die gemiddelde deurgang van die wintersonstilstandson oor die groot sirkel en later ondergaan dit in die sentrale sirkel. Hierdie veelvoudige illusies rondom die wintersonstilstand dui sterk daarop dat die lewensiklusvernuwing 'n belangrike rol in die geloofstelsel gespeel het.
Die inheemse Amerikaners wat ons die Hopewell noem, het hierdie driedimensionele grondwerk hoog op 'n heuwel gebou, nader aan die lug, nader aan die wêreld daarbo. Hulle is gemotiveer deur 'n geloofstelsel wat monitering insluit en moontlik die voortgang van die hemelse siklus en dus hul eie lewensiklus beïnvloed. Hierdie geloofstelsel behels die Bo -wêreld, die lewe na die dood en miskien die geeste van hul voorouers. Hulle het moontlik waarnemings en praktyke uitgevoer om te keer dat die son in die winter 'weggaan', sodat dit weer na die lewe kan terugkeer, wat 'n hoë bokant kan plaasvind. Toe waarnemers sien dat 'n helder voorwerp 'uit 'n grafheuwel' opstaan ​​', het hulle dit miskien as 'n sigbare voorvadergees beskou. Oor opeenvolgende nagte het hulle gesien hoe dit deur die lug trek en uiteindelik in die sterreband van die Melkweg ingaan. Met die terugkeer van die lewegewende son en die aankoms van voorouers in die Melkweg, was die praktyke wat hulle op die terrein uitgevoer het, voltooi. Hulle was weer eens getuie van die voortsetting en voltooiing van die menslike lewensiklus vanaf geboorte, dood, tot wedergeboorte en aankoms in die 'Grootrivier' van voorvadergeeste in die 'Bowereld'.
1964. Sjamanisme: Argaïese tegnieke van ekstase. Pantheon Boeke.
1976. Sjamanistiese oorlewings in die Meso -Amerikaanse geloof. Actas del XLI Congreso Internacional de Americanistas
2012 Aardkyk- en meetprogram: Google Corporation, freeware
Romain, William F., en Jarrod Burks
2008a LiDAR Imaging of the Great Hopewell Road. Huidige navorsing in Ohio Argeology 2008.
2008b LiDAR -beoordeling van die Newark Earthworks. Huidige navorsing in die argeologie van Ohio 2008.
Romain, William F., PhD.
2010, Mysteries of the Hopewell, University of Akron Press.
2009. Shamans Of The Lost World, Bladsy 85, pers Altamira.
1896. Frank Yost's Mounds, Ohio Archaeological and Historical Quarterly, Vol. 5, bl. 17. Ohio Historical Journal, seisoen 1896, Vol.5, Bladsy 165.
1906. Die sogenaamde "gorgets", Peabody en Moorehead, Andover Press, Bladsy 89 National Aeronautics and Space Administration, NASA,
Eclipse Data -webwerf, www.nasa.gov
WinstarsTM, www.winstars.net en StellariumTM, www.stellarium.com, freeware.
2012, Star Mounds, Legacy of a Native American Mystery, North Atlantic Books.
Salisbury, James H., MD en Charles B. Salisbury
1862. Ou monumente en inskripsie van en naby die beraad tussen die hoofwaters van die Hocking and Licking Rivers, Ohio, Bladsy 23, Ancient Symbolic Earth Works. Afskrifte -afskrif van dr. Jarrod Burks: Oorspronklik op lêer American Antiquarian Society, Worchester, Mass.
5. East Coast GO FAST -video (2015)
Toe nuus in 2017 uitlek oor die Advanced Aviation Threat Identification Program, verskyn daar 'n video wat 'n ontmoeting tussen 'n F/A-18 Super Hornet en 'n ongeïdentifiseerde lugverskynsel onthul het. Langs die ooskus op 'n Raytheon Advanced Targeting Forward-Looking Infrared (ATFLIR) pod, was die vaartuig soortgelyk aan die wat in 2004 in San Diego opgemerk is: 'n vinnig bewegende ovaal van ongeveer 45 voet lank sonder vlerke of uitlaatpluim.
Die vlieëniers het die voorwerp op 25 000 voet bo die Atlantiese Oseaan opgespoor toe dit wegvlieg en gelyktydig om sy as draai. Geen verduideliking het ooit na vore gekom nie.
KYK: Volledige episodes van Unidentified: Inside America en besoek UFO-ondersoeke nou aanlyn en skakel Saterdag op 10/9c in vir nuwe episodes.
Kyk die video: basisoefeningen meetkundige lichamen
'N Republikeinse "eend" (1833)
7 Historiese Amerikaanse waaghalse wat die dood verweer
Argeoloë ontdek die Asteke -trofee -rek vir menslike skedel in die tempel in Mexiko
330 Eskader (RAF): Tweede Wêreldoorlog
Copyright © salvadoryoscar.com | Seldsame maanopstelling Vanaand op die Amerindiese terrein, by die grootste meetkundige aardwerke...