Model van die Akropolis van Athene (illustrasie) - Inligting
Akropolis, Athene (Griekeland) © UNESCO Unesco Wêrelderfeniswebwerf
Uitstekende universele waarde
Die Akropolis van Athene is die mees opvallende en volledige antieke Griekse monumentale kompleks wat nog in ons tyd bestaan ​​het. Dit is geleë op 'n heuwel van gemiddelde hoogte (156m) wat in die bekken van Athene styg. Die totale afmetings is ongeveer 170 by 350 m. Die heuwel is rotsagtig en steil aan alle kante, behalwe die westekant, en het 'n uitgebreide, amper plat top. Sterk vestingmure omring die top van die Akropolis vir meer as 3300 jaar. Die eerste vestingmuur is gedurende die 13de eeu vC gebou en omring die woning van die plaaslike Mykenese heerser. In die 8ste eeu v.C. het die Akropolis geleidelik 'n godsdienstige karakter verkry met die vestiging van die kultus van Athena, die beskermvrou van die stad. Die heiligdom bereik sy hoogtepunt in die argaïese tydperk (middel van die 6de eeu tot die vroeë 5de eeu vC). In die 5de eeu v.C. het die Atheners, bemagtig uit hul oorwinning oor die Perse, 'n ambisieuse bouprogram uitgevoer onder leiding van die groot staatsman Perikles, bestaande uit 'n groot aantal monumente, waaronder die Parthenon, die Erechtheion, die Propylaia en die tempel van Athena Nike. Die monumente is ontwikkel deur 'n uitsonderlike groep argitekte (soos Iktinos, Kallikrates, Mnesikles) en beeldhouers (soos Pheidias, Alkamenes, Agorakritos), wat die rotsagtige heuwel omskep het in 'n unieke kompleks wat die ontstaan ​​van klassieke Griekse denke en kuns. Op hierdie heuwel is demokrasie, filosofie, teater, vryheid van uitdrukking en spraak gebore, wat tot vandag toe die intellektuele en geestelike grondslag bied vir die hedendaagse wêreld en sy waardes. Die monumente van die Akropolis, wat byna vyf en twintig eeue lank oorleef het deur oorloë, ontploffings, bombardemente, brande, aardbewings, afdankings, ingrypings en veranderings, het aangepas by verskillende gebruike en die beskawings, mites en godsdienste wat mettertyd in Griekeland floreer het.
Kriterium (i): Die Atheense Akropolis is die hoogste uitdrukking van die aanpassing van argitektuur by 'n natuurlike terrein. Hierdie wonderlike samestelling van perfek gebalanseerde massiewe strukture skep 'n monumentale landskap van unieke skoonheid, bestaande uit 'n volledige reeks argitektoniese meesterwerke uit die 5de eeu v.C.: die Parthenon deur Iktinos en Kallikrates met die samewerking van die beeldhouer Pheidias (447-432) die Propylaia deur Mnesikles (437-432) die Tempel van Athena Nike deur Mnesikles en Kallikrates (427-424) en Erechtheion (421-406).
Kriterium (ii): Die monumente van die Atheense Akropolis het 'n buitengewone invloed uitgeoefen, nie net in die Grieks-Romeinse oudheid, waartydens dit as voorbeeldige modelle beskou is nie, maar ook in die hedendaagse tyd. Oor die hele wêreld is neo-klassieke monumente geïnspireer deur al die Akropolis-monumente.
Kriterium (iii): Van mite tot geïnstitusionaliseerde kultus, die Atheense Akropolis, deur sy presisie en diversiteit, lewer 'n unieke getuienis van die godsdienste van antieke Griekeland. Dit is die heilige tempel waaruit fundamentele legendes oor die stad ontstaan ​​het. Vanaf die 6de eeu v.C. het mites en oortuigings aanleiding gegee tot tempels, altare en stemme wat ooreenstem met 'n uiters uiteenlopende kultus, wat ons die Atheense godsdiens in al sy rykdom en kompleksiteit gebring het. Athena is vereer as die godin van die stad (Athena Polias) as die godin van die oorlog (Athena Promachos) as die godin van die oorwinning (Athena Nike) as die beskermende godin van kunsvlyt (Athena Ergane), ens. Die meeste van haar identiteite word verheerlik by die hooftempel wat aan haar opgedra is, die Parthenon, die tempel van die beskermgodin.
Kriterium (iv): Die Atheense Akropolis is 'n uitstekende voorbeeld van 'n argitektoniese ensemble wat belangrike historiese fases sedert die 16de eeu vC illustreer. Eerstens was dit die Mykeense Akropolis (Laat-Helladiese beskawing, 1600-1100 v.C.) wat die koninklike woning insluit en beskerm is deur die kenmerkende Mykeense vesting. Die monumente van die Akropolis is kenmerkende unieke strukture wat die ideale van die klassieke 5de eeu vC ontlok en die toppunt van antieke Griekse argitektoniese ontwikkeling voorstel.
Kriterium (vi): Die Akropolis hou direk en tasbaar verband met gebeure en idees wat in die loop van die geskiedenis nog nooit vervaag het nie. Die monumente daarvan is nog steeds lewendige getuienisse van die prestasies van klassieke Griekse politici (bv. Themistokles, Perikles) wat die stad lei tot die vestiging van demokrasie, die denke van Atheense filosowe (bv. Sokrates, Plato, Demosthenes) en die werke van argitekte (bv. Iktinos, Kallikrates, Mnesikles) en kunstenaars (bv. Pheidias, Agorakritus, Alkamenes). Hierdie monumente is die getuienis van 'n waardevolle deel van die kulturele erfenis van die mensdom.
Die Akropolis van Athene bevat binne sy grense al die belangrikste eienskappe wat die uitstaande universele waarde van die eiendom oordra, as 'n ensemble van unieke prag in 'n uitstekende toestand. Die perfeksie van antieke boutegnieke verseker die weerstand van die monumente teen natuurlike kragte deur die tyd. Ten spyte van die onvermydelike tydskade, vertoon hulle steeds hul skoonheid en dra hulle hul onskatbare artistieke en historiese waarde oor, en behou al die kenmerke wat hulle direk en tasbaar met die gebeure en idees van demokrasie en filosofie verbind. Die wisselvallighede van die geskiedenis tussen die 5de eeu vC en ons dae het onvermydelik groot skade aangerig wat suksesvol aangepak word met die voortgesette herstel- en bewaringswerk, wat die stabiliteit en die leesbaarheid van die monumente verhoog.
Die egtheid van die Acropolis -heuwel, gekroon met die meesterwerke van Griekse klassieke kuns en argitektuur, word goed bewaar. Om die egtheid en strukturele integriteit van die monumente te handhaaf, het 'n geïntegreerde ingryping in 1975 begin en duur vandag voort. Die werke is gebaseer op duidelike teoretiese en wetenskaplike grondslae en volg die beginsels van die Venesiese Handves. Die ingrypings is beperk tot die absoluut noodsaaklike en respekteer die ou strukturele stelsel, terwyl dit in ooreenstemming bly met die beginsel van omkeerbaarheid. Boonop is die tegnieke en gereedskap wat vir die restourasiewerk gebruik word, soortgelyk aan dié van die ou vakmanne, terwyl die wit marmer wat gebruik is vir die voltooiing van die erodeerde argitektoniese elemente, uit dieselfde berg as in die antieke tye (Mount Penteli) ontgin word. Daarom is die restaurasies volledig versoenbaar met die oorspronklike dele van die monumente.
Beskermings- en bestuursvereistes
Die Akropolis werk sedert 1833 as 'n argeologiese terrein, kort na die stigting van die moderne Griekse staat. Deesdae word die eiendom sterk beskerm onder die bepalings van wet nr. 3028/2002 oor die "beskerming van oudhede en kulturele erfenis in die algemeen". Boonop word die Akropolis en sy omgewing, wat op sigself monumente vorm, beskerm deur wetgewende voorskrifte (Ministeriële Besluite F01/12970/503/25.2.82 met betrekking tot die aanwysing van die buffersone en F43/7027/425/29.1.2004 oor die die aanwysing van die perifere gebied van die stad Athene en verpligte beheer oplê voordat 'n bou- of ontwikkelingspermit binne die grense daarvan uitgereik word). Die feit dat die buffersone van die eiendom self 'n beskermde argeologiese gebied is, tesame met die implementering van die streng wetlike raamwerk - veral vir die stedelike weefsel in die historiese sentrum van Athene sedert 2002 - en die intense monitering deur die bevoegde Ephorate, verseker dat stedelike ontwikkelingsdruk voldoende aangespreek word. Spesiale beskerming word verleen deur die presidensiële besluit nr. 24/2007, wat die gebied Akropolis tot 'n vliegvrye gebied verklaar.
Die eiendom is onder die jurisdiksie van die Ministerie van Kultuur, Onderwys en Godsdienssake, deur die Ephorate of Antiquities van Athene, sy bevoegde streeksdiens, wat verantwoordelik is vir die veiligheid en beskerming van die webwerf, sowel as die implementering van 'n doeltreffende webwerf en besoekers se bestuurstelsel. Boonop implementeer die Ministerie van Kultuur, Onderwys en Godsdienssake die wetgewende bepalings betreffende die beskerming van die eiendom en die perifere gebied (wat ooreenstem met die grense van die antieke stad Athene en sy omgewing) en verseker die visuele integriteit van die terrein. Veral vir die herstel, beskerming en monitering van die eiendom, is 'n adviesliggaam, die Committee for the Restoration and Conservation of the Acropolis Monuments, in 1975 gestig en is verantwoordelik vir die beplanning, leiding en toesig oor die ingrypings. In 1999 het die oprigting van die Αcropolis Restoration Service toegelaat om die akademiese en tegniese personeel te vergroot en het die enorme ontwikkeling van die restourasiewerk moontlik gemaak, onder toesig van die voormelde Komitee en in samewerking met die bevoegde Ephorate. Die uitgebreide navorsingsprogram en die toegepaste metodologie is innoverend op hierdie gebied en dien as verwysingspunt vir ander herstelprojekte. Die finansiële hulpbronne vir die werke op die perseel word verkry uit die staatsbegroting sowel as uit die EU -fondse.
Spesiale aandag is gegee aan die toeganklikheid van die terrein, paaie en besoekersgeriewe, veral vir gestremdes. Verder word noodplanne vir besoekersveiligheid en wetenskaplike studies ter beskerming van die terrein uitgevoer, soos die monitering van aardbewingsaktiwiteite.
Lêer: Model van die Akropolis van Athene in die Stoa van Attalus in Athene, van bo af gesien.jpg
huidige 16:25, 13 Junie 2017 2.336 × 4.160 (2,73 MB) Gregor Hagedorn (bespreking | bydraes) Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
'N Blik op antieke Athene deur ongelooflike 3D -modelle (VIDEO)
As u ooit gewonder het hoe die antieke Athene lyk, het die Griekse kunstenaar Dimitrios Tsalkanis ongelooflike 3D-modelle gemaak van die beroemde bakens van die stad, waaronder die wêreldbekende Akropolis, wat u sal laat glo dat u in die tyd teruggetree het.
Tsalkanis het 'n webwerf geloods om die monumente en geboue van Athene vanaf die Mykeense tydperk (1600 v.C.) tot die vroegmoderne tydperk (1833 nC) deur middel van 3D -voorstellings aan te bied.
Dit stel gebruikers in staat om 'n virtuele reis deur Antieke Athene te beleef deur een van die historiese tydperke uit die hoofkieslys te kies. Die tydperke word geskei deur die beduidende veranderinge in argitektuur en stadsbeplanning in ag te neem, en elke periode bevat 'n lys van monumente en gebiede. Die tydperke word verdeel in Mykeense Athene, Argaïese Athene, Klassieke Athene, Hellenistiese Athene, Romeinse Athene, Middeleeuse Athene en Ottomaanse Athene.
Vir elke monument is daar 'n kort beskrywing en ander inligting saam met hul 3D -voorstelling, insluitend 'n panoramiese uitsig op die Akropolis, die Propylaea, die stoa van Braubronia Artemis in 'Π' vorm, die Chalkotheke en die Parthenon. Hierdie monument bevat ook ruïnes van die ouer tempel van Athena en langs hulle, die Erechteum.
Hierdie webwerf is vir opvoedkundige doeleindes geskep en die inhoud word gratis aan almal verskaf.
3. Oprigting van Akropolis -monumente
'N Oorvloed geboue, klein of groot, het een keer op die Acropolis -heuwel gestaan ​​gedurende sy lang geskiedenis. Vandag staan ​​slegs drie ongeskonde: die Parthenon, die tempel van Athena Nike en die Propylaia. Die fondamente van ander ou strukture is egter steeds duidelik sigbaar op die Acropolis -heuwel.
Die meeste van die bogenoemde geboue is direk op natuurlike rots gegrond. In sommige gevalle, hoofsaaklik as gevolg van die onreëlmatige geometrie van die rots op die geselekteerde plek vir die oprigting van elke monumentale struktuur, moes tipiese fondamente van kalkstene egter gebou word. Die besonderhede van die oorblywende monumente op die Akropolis word hieronder bespreek.
3.1 Fundamentbesonderhede van die Parthenon
Die Parthenon is in die middel van die Acropolis -heuwel gebou. Dit staan ​​bo -op die rots. Slegs driekwart van die monument beskik oor fondamente. Die volgende punte beskryf die grondliggende besonderhede van die Parthenon:
Kalksteen -ashlers is gebruik vir die fondament, wat veral vir die konstruksie daarvan ontgin is.
Die hoogste fondamentdiepte is 20 m in die suidoostelike hoek.
Die stigting bestaan ​​uit 22 kursusse. Die onderste baan bestaan ​​uit 'n enkele rek en die tweede baan bestaan ​​uit 'n enkele ry kopstukke. Die derde baan het vier rye brancards, en die vierde baan het twee rye koppe. Hierdie volgorde is weer gevolg vanaf die vyfde kursus tot die 19de kursus.
Die drie topkursusse volg die gewone beginsel. Die derde baan van bo het slegs kopstukke, die tweede baan van bo af het net rekkies, en die eerste baan het ook net kopstukke.
Die binnekant van die fondament is nie toeganklik nie. Die meeste navorsers glo egter dat dit waarskynlik 'n volledige klipblok is.
Vanuit 'n geotegniese ontwerpoogpunt maak hierdie tipe fondament wat op die natuurlike kalksteen gesteun is, hoë dravermoë en neerslag moontlik deur die werking van die strukturele vragte.
Die fondamentontwerp skep 'n stewige basis om die vertikale boonste vragte veilig te dra. Boonop verseker die droë metselwerk 'n relatief buigsame fondamentbasis wat hoë energie kan absorbeer wat voortspruit uit die voortplanting van seismiese golwe.
3.2 Fundamentbesonderhede van die Propylaea
Die Propylaea bestaan ​​uit 'n hoofgebou en twee vleuels aan die noordwestelike en suidwestelike kant. Die suid-westelike vleuel volg die rotsrug waarop dit staan. Die noordwestelike vleuel, die Pinakotheke genoem, is laer as die hoofgebou geleë en staan ​​op 'n hoë podium. Die Pinakotheke bestaan ​​uit 'n reghoekige kamer en 'n stoep met drie Doriese kolomme wat na die suide kyk. Die volgende punte beskryf die grondbesonderhede van die Propylaea:
Die fondament van die noordwestelike gebou is met groot kalkblokke op die gelyke rots gebou, bestaande uit geïsoleerde mure met opvulling.
Aan die westekant is die fondament deel van die Acropolis -muur. Dit word egter beskou as die podium van die Pinakotheke.
Die ou opvulling van die podium was redelik dig en het die struktuur van groot mislukkings verhoed. Die sloping van die Middeleeuse strukture en die intensiewe argeologiese opgrawings wat die vulsel met los grond vervang het, het egter bygedra tot die ophoping van reënwater in die fondament. Daarom het die kans op 'n toename in horisontale aarddruk toegeneem.
Aan die suidekant is die sigbare deel van die gebou 'n luukse perseel en verteenwoordig dit die hoofgedeelte van die Pinakotheke. Die buitenste fondamentblokke van hierdie gedeelte is gemaak van marmer en vorm 'n spesiale vorm van 'n muur. Hierdie muur is gevorm in die voetstuk aan die voorkant en is gevul met groot blokke aan die agterkant.
Vandag ly die Pinakotheke aan strukturele vervormings met 3 cm algemene vestiging en klein horisontale vervorming wat in die noordwand waargeneem word. Daar is ook 'n algemene vestiging van 3 tot 7 cm, uitwaartse verplasing, vate en helling van die westelike muur waargeneem.
In 1955 is 'n betonvloer gebou om die westelike deel van die noordwestelike vleuel te beveilig. Die opgrawingsvulsel is verwyder en putte gevul met gewapende beton is geskep. Onlangs is die vloer herstel met koolstofveselversterking.
3.3 Fundamentbesonderhede van die Athena Nike -tempel
Die tempel van Athena Nike lê aan die suidwestelike rand van die Akropolis. Die kern van die tempelfondasie is 'n sterk toring van 'n muur. Die toringmuur is met kalksteenmure gebou en die binneste deel daarvan is vol grond. Die tempel is diensbaar afgebreek en die lede daarvan is gebruik om 'n verdedigingsmuur rondom die Akropolis te bou. Dit is tot dusver drie keer herstel (1835–1844, 1935–1940, 2003–2010). Tydens die onlangse herstel is vloer onder die tempel aangebring in die vorm van 'n roesvrye staalrooster oor die kelderruimte.
Die Akropolis is geleë in Athene, Griekeland.
Dit is in die 5de eeu gebou.
Die Parthenon is gebou uit 'n messelgrond. Kalksteen is gebruik om die fondament te bou.
Die Acropolis -heuwel bestaan ​​uit die mergels en sandstene van die rots van Athene.
Feite oor Athene
Die woord 'Akropolis' is die vereniging van twee Griekse woorde: Acro + Poli. 'Acro' beteken die buitenste punt en 'Poli' beteken stad. Die Akropolis van Athene is die belangrikste vesting van Griekeland. Dit lê op 'n rots met 'n hoogte van 156 meter (512 voet) bo seespieël. Daar is 'n afgrond aan drie kante en slegs die westekant is toeganklik. Die geskiedenis van die Akropolis van Athene gaan ver terug. Oorblyfsels uit die vroeë Neolitiese era is bo -op en aan die kante van die rots gevind. Gedurende die Myceniese tydperk (1600-1100 v.C.) is die Akropolis versterk met 'Pelasgiese mure'. Hierdie mure bestaan ​​uit enorme plate van 6 meter (20 voet) breed (destyds was die Akropolis die middelpunt van die stad en die koningsbasis). Rondom die paleis was die huise van edeles. As daar vyande was, sou elke burger daarheen vlug vir beskerming.
Namate die jare verbygegaan het, het die stad gegroei en die vorm daarvan verander (die koning is nie meer bo -op die Akropolis geleë nie). Gedurende hierdie tyd word die Akropolis verander in 'n geestelike sentrum (met die naam Heilige Rots) met heilige tempels daar rondom.
Ons bereik die historiese tydperk, waar ons nuutgeboude heiligdomme en die fondamente van die tempel van 'Athena Poliad' (gebou rondom 570 v.C.) onder die Karitat standbeelde. Die beelde van hierdie tempel kan vandag gevind word in die museum van die Akropolis. Argeoloë verklaar dat daar gedurende die tydperk meer geboue, tempels en standbeelde op die Akropolis was. Almal is egter omstreeks 480 v.C. deur Persiese hordes vernietig.
Die kontemporêre vorm van die 'Heilige Rots' het begin ná die Persiese Oorloë omstreeks 450-420 v.C. toe Perikles die heer van Athene was. Pericles het drie topkunstenaars van daardie tyd (Phidias, Iktinos en Kallikratis) 'n groot taak opgedra. Die taak was om alles wat deur die Perse vernietig is, te herbou en om weer die Heilige Rots te versier. Phidias was die algemene toesighouer en Iktinos met Kallikratis was die argitekte. Dit was die tyd van die 'Propilea' (ingang van die Akropolis), die tempel van Athena Nike, die Erechtheion met sy beroemde Karyatiede en laaste die Parthenon wat beskou word as een van die mooiste geboue van alle tye. Die Parthenon is gebou ter ere van 'Athena Parthenos' wat die stad Athene van die Perse gered het. Dit is gebou met Penteliese marmer en was in Doriese styl. Die buitekant was versier met baie beeldhouwerke wat almal uit Phidias en sy leerlinge bestaan ​​het. Binne-in die tempel het die goud-ivoor standbeeld gestaan ​​van die godin Athena wat in haar regtergodin Nike gehou het. Buite die tempel en in die rigting van die 'Propilea' het die bronsbeeld van 'Athena Promachos' gestaan, wat ook 'n skepping van Phidias was. Pericles het nie daarin geslaag om die voltooiing van alles wat hy gesien het, te sien nie. Hy het eers die Parthenon en die 'Propilea' gesien, en alles is na sy dood voltooi.
Tot die Romeinse Ryk het almal die Akropolis gerespekteer. Toe die Christendom as godsdiens die oorhand gekry het, het die Parthenon 'n kerk geword met die naam 'Madonna the Athenian'. Dieselfde gebeur met die Erectheion. Tydens die bewind van die Franken het die Parthenon 'n Katolieke kerk geword en tydens die Ottomaanse verowering van Griekeland is dit omskep in 'n moskee. Gedurende daardie tyd het die Turke die tempels gebruik as 'n opbergplek vir buskruit. Tydens die Venesiese beleg in 1656 en 1687 is 'n groot deel van die Akropolis vernietig deur ontploffings. Die Akropolis is vrygestel van die Turkse besetting en het in 1833 na die Grieke teruggekeer. Sedertdien vind daar opgrawings en bewaring van die ou terrein plaas.
Freud oor die Akropolis
Die tekste wat in hierdie afdeling van die publikasie gekies word, werk soos 'n dominospel. Hulle nooi ons uit om die roetes te volg wat die hoofrolspelers van die kultuurgeskiedenis van Suid -Europa en verder bepaal. Saam vorm hulle 'n moontlike portret van die Suide en die artistieke, politieke of filosofiese inisiatiewe wat dit gevorm het.
Le Corbusier voor 'n stukkende kolom
aan die westekant van die Parthenon, 1911
© Fondation Le Corbusier, Parys
Sigmund Freud was 80 jaar oud toe hy sy vriend Romain Rolland 'n reisgeheue in die vorm van 'n oop brief aangebied het ter geleentheid van die skrywer se 70ste verjaardag op 29 Januarie 1936. In die brief beskryf Freud 'n ongelooflike en spookagtige ervaring wat hy meer as dertig jaar vroeër gehad het, vroeg in September 1904, terwyl hy saam met sy broer Alexander in Athene besoek het.
Freud was 'n groot bewonderaar van Romain Rolland, 'n sentrale figuur vir sy generasie. Hulle begin 'n korrespondensie in 1923. In 'n brief van 20 Januarie 1936 wat aan Arnold Zweig in Haifa gerig is, skryf hy:
Soveel vir Moses en monoteïsme. [...] Ek is baie gesoek om iets te skryf vir Romain Rolland se 70ste verjaardag. [...] Ek het daarin geslaag om 'n kort analise te skryf van 'n gevoel van vervreemding wat my in 1904 op die Akropolis in Athene oorwin het, iets baie intiems. [...] Maar kombineer die twee spreuke oor die skelm wat meer gee en die pragtige meisie wat nie meer sal gee as wat hulle het nie [sic] en jy sal my situasie sien.
'N Nuwe Franse vertaling van hierdie brief is onlangs in Marlène Belilos gepubliseer Freud en ses voyages, Michel de Maule, Parys, 2010, pp. 83-96. Die brief is hier volledig herdruk.
'N Versteuring van die geheue op die Akropolis
Ek is dringend daarop aangedring om 'n skriftelike bydrae te lewer tot die viering van u sewentigste verjaardag, en ek het baie moeite gedoen om iets te vind wat u op enige manier waardig is en my bewondering vir u liefde vir die waarheid kan uitdruk jou moed in jou oortuigings en vir jou liefde en goeie wil teenoor die mensdom of, weer eens, iets wat my dankbaar kan bewys aan jou as skrywer wat my soveel oomblikke van verheffing en plesier besorg het. Maar dit was tevergeefs. Ek is tien jaar ouer as jy, en my produksievermoë is op 'n einde. Al wat ek kan vind om u te bied, is die gawe van 'n verarmde wese wat 'beter dae' gesien het.
U weet dat die doel van my wetenskaplike werk was om lig te werp op ongewone, abnormale of patologiese manifestasies van die gees, dit wil sê, om hulle terug te spoor na die sielkundige kragte wat daaragter werk en om die meganismes aan die werk aan te dui. Ek het begin om dit op myself te probeer, en daarna het ek dit op ander mense toegepas en uiteindelik, met 'n gewaagde uitbreiding, op die mensdom as 'n geheel. Gedurende die afgelope paar jaar het 'n soortgelyke verskynsel, wat ek self 'n generasie gelede in 1904 beleef het, en wat ek nog nooit verstaan ​​het nie, by my opgekom. Ek het eers nie gesien hoekom nie, maar uiteindelik het ek besluit om die voorval te ontleed, en ek bied u nou die resultate van die ondersoek aan. In die proses moet ek u natuurlik vra om meer aandag te gee aan sommige gebeurtenisse in my privaat lewe as wat hulle andersins sou verdien.
Elke jaar, teen daardie tyd, teen die einde van Augustus of begin September, het ek saam met my jonger broer op 'n vakansiereis vertrek, wat 'n paar weke sou duur en ons na Rome of na 'n ander streek van Italië of 'n deel van die Middellandse See. My broer is tien jaar jonger as ek, so hy is op dieselfde ouderdom as jy, en dit was 'n toeval wat my nou eers opgeval het. In daardie spesifieke jaar het my broer vir my gesê dat sy besigheidsaangeleenthede hom nie sou toelaat om lank weg te wees nie: 'n week sou die meeste wees wat hy kon regkry, en ons sou ons reis moes verkort. Daarom het ons besluit om via Trieste na die eiland Korfu te reis en die paar dae van ons vakansie daar deur te bring. By Trieste het hy 'n sakekennis wat daar gewoon het, gebel, en ek het saamgegaan. Ons gasheer het vriendelik navraag gedoen oor ons planne, en toe hy hoor dat dit ons voorneme is om na Korfu te gaan, het ons dit ten sterkste aanbeveel: 'Wat laat u daaraan dink om hierdie tyd van die jaar daarheen te gaan? Dit sal te warm wees om iets te doen. Dit is beter om na Athene te gaan. Die Lloyd -boot vaar vanmiddag, dit sal u drie dae daarheen neem om die stad te sien en u op die terugreis sal haal. Dit sou meer aangenaam en die moeite werd wees. "
Toe ons wegstap van hierdie besoek, was ons albei in 'n merkwaardige depressiewe gees. Ons het die voorgestelde plan bespreek, was dit eens dat dit redelik onuitvoerbaar was en het niks anders gesien as probleme met die uitvoering daarvan nie; ons het boonop aangeneem dat ons nie in Griekeland mag land sonder paspoorte nie.
Ons het die ure wat verloop het voordat die Lloyd -kantore oopgemaak het, in 'n ontevrede en onbesliste gemoedstoestand deur die stad geloop. Maar toe die tyd aanbreek, het ons na die toonbank gegaan en ons gange vir Athene geboek asof dit 'n vanselfsprekendheid was, sonder om die minste te dink oor die vermeende probleme en inderdaad sonder om die redes vir ons besluit met mekaar te bespreek. Sulke gedrag, moet erken word, was die vreemdste. Later het ons besef dat ons die voorstel aanvaar het dat ons onmiddellik en maklik na Athene moet gaan in plaas van Korfu. Maar, indien wel, waarom het ons die interval deurgebring voordat die kantore in so 'n sombere toestand geopen is en niks anders as hindernisse en moeilikhede voorsien nie?
Toe ek uiteindelik, die middag na ons aankoms, op die Akropolis staan ​​en my oë op die landskap rig, kom daar skielik 'n verrassende gedagte in my gedagtes: 'Dit alles bestaan ​​dus regtig, net soos ons op skool geleer het!' Om die situasie meer akkuraat te beskryf, was die persoon wat die opmerking uitgedruk het, baie skerper as wat gewoonlik opvallend was, verdeeld van 'n ander persoon wat kennis geneem het van die opmerking en albei was verbaas, maar nie deur dieselfde ding nie. Die eerste gedra hom asof hy, onder die invloed van 'n ondubbelsinnige waarneming, verplig was om te glo in iets waarvan die werklikheid tot dusver twyfelagtig was. As ek 'n effense oordrywing wil maak, was dit asof iemand, langs Loch Ness, skielik die vorm van die beroemde monster raakgesien wat op die strand gestrand was, gevind het dat hy tot die toelating gedryf word: 'So dit bestaan ​​regtig – die seeslang waarin ons nog nooit geglo het nie! " Die tweede persoon, aan die ander kant, was met reg verbaas, want hy was nie bewus daarvan dat die werklike bestaan ​​van Athene, die Akropolis en die landskap daar rondom ooit twyfelagtig was nie. Wat hy verwag het, was eerder 'n uitdrukking van vreugde of bewondering.
Nou sou dit maklik wees om te redeneer dat hierdie vreemde gedagte wat by my op die Akropolis opgekom het, net daarop dui dat iets met eie oë na iets anders is, anders is as om dit te hoor of te lees. Maar dit sou 'n baie vreemde manier van kleding bly, 'n oninteressante alledaagsheid. Of sou dit moontlik wees om aan te hou dat dit waar was dat ek as skoolseun gedink het ek was oortuig van die historiese werklikheid van die stad Athene en sy geskiedenis, maar dat die voorkoms van hierdie idee op die Akropolis presies getoon het dat in my bewusteloosheid het ek nie daarin geglo nie, en dat ek eers nou 'n oortuiging verkry het wat "tot by die onbewuste gekom het".
'N Uitleg van hierdie aard klink baie diep, maar dit is makliker om te beweer as om boonop te bewys, dit is baie oop vir teoretiese gronde. Nee. Ek glo dat die twee verskynsels, die depressie in Triëst en die idee oor die Akropolis, noue verband hou. En die eerste hiervan is makliker verstaanbaar en kan ons help om die tweede te verduidelik.
Die ervaring in Triëst was, sal opgemerk word, ook maar net 'n uitdrukking van ongeloof: 'Ons gaan Athene sien? Uit die vraag! – dit sal heeltemal te moeilik wees! " Die gepaardgaande depressie stem ooreen met 'n spyt dat dit nie ter sprake was nie: dit sou so heerlik gewees het. En nou weet ons waar ons is. Dit is een van die gevalle van 'te goed om waar te wees' wat ons so gereeld teëkom. Dit is 'n voorbeeld van die ongeloof wat so gereeld ontstaan ​​as ons verras word deur 'n goeie nuus, as ons hoor dat ons byvoorbeeld 'n prys gewen het, of 'n wenner getrek het, of as 'n meisie verneem dat die man met wie sy het in die geheim het haar ouers verlof gevra om sy adresse aan haar te betaal.
As ons die bestaan ​​van 'n verskynsel vasgestel het, is die volgende vraag natuurlik oor die oorsaak daarvan. Ongelooflikheid van hierdie aard is natuurlik 'n poging om 'n stukkie werklikheid te verwerp, maar daar is iets vreemds daaraan. Ons moenie verstom staan ​​as 'n poging van hierdie aard was gerig op 'n stuk werklikheid wat dreig om ontevredenheid te veroorsaak nie: die meganisme van ons verstand is, so te sê, beplan om op dieselfde manier te werk. Maar waarom moet so 'n ongeloof ontstaan ​​in iets wat inteendeel beloof om 'n hoë mate van plesier te bring? Regtig paradoksale gedrag! Maar ek onthou dat ek by 'n vorige geleentheid die soortgelyke geval behandel het van mense wat, soos ek dit stel, 'deur sukses verwoes' is. As 'n reël word mense siek as gevolg van frustrasie, omdat die noodsaaklikheid of begeerte nie vervul is nie. Maar by hierdie mense is die teenoorgestelde die geval dat hulle siek word, of selfs heeltemal stukkend raak, omdat 'n oorweldigend kragtige wens van hulle vervul is. Maar die kontras tussen die twee situasies is nie so groot soos dit aanvanklik lyk nie.
Wat in die paradoksale geval gebeur, is bloot dat die plek van eksterne frustrasie deur 'n interne ingeneem word. Die lyer laat homself nie geluk toe nie: die innerlike frustrasie beveel hom om vas te hou aan die eksterne. Maar hoekom? Omdat – so die antwoord in 'n aantal gevalle uitloop, kan 'n mens nie verwag dat Fate 'n mens so goed sal gee nie. In werklikheid nog 'n voorbeeld van 'te goed om waar te wees', die uitdrukking van 'n pessimisme waarvan 'n groot deel by baie van ons 'n tuiste vind. In 'n ander reeks gevalle, net soos by diegene wat deur sukses verwoes word, vind ons 'n gevoel van skuld of minderwaardigheid, wat vertaal kan word: "Ek is sulke geluk nie waardig nie, ek verdien dit nie." Maar hierdie twee motiewe is in wese dieselfde, want die een is slegs 'n projeksie van die ander. Want, soos lank reeds bekend, is die lot wat ons verwag om ons so sleg te behandel, 'n materialisering van ons gewete, van die erge super-ego in ons, self 'n oorblyfsel van die strafmaatreël van ons kinderjare.
Ek dink dit verklaar ons gedrag in Trieste. We could not believe that we were to be given the joy of seeing Athens. The fact that the piece of reality that we were trying to repudiate was to begin with only a possibility determined the character of our immediate reactions. But when we were standing on the Acropolis the possibility had become an actuality, and the same disbelief found a different but far clearer expression. In an undistorted form this should have been: "I could really not have imagined it possible that I should ever be granted the sight of Athens with my own eyes – as is now indubitably the case!" When I recall the passionate desire to travel and see the world by which I was dominated at school and later, and how long it was before that desire began to find its fulfilment, I am not surprised at its after-effect on the Acropolis I was then 48 years old. I did not ask my younger brother whether he felt anything of the same sort. A certain amount of reserve surrounded the whole episode and it was this which had already interfered with our exchanging thoughts at Trieste.
The Acropolis has been operating as an archaeological site since 1833, shortly after the establishment of the modern Greek State. Nowadays, the property is strongly protected under the provisions of Law No 3028/2002 on the "Protection of Antiquities and Cultural Heritage in general". Moreover, the Acropolis and its surroundings, which constitute monuments op sigself, are protected by legislative decrees (Ministerial Decrees F01/12970/503/25.2.82 concerning the designation of its buffer zone and F43/7027/425/29.1.2004 concerning the designation of the peripheral zone of the city of Athens and imposing obligatory control before issuing any building or development permit within its boundaries). The fact that the property's buffer zone is a protected archaeological area itself, along with the implementation of the strict legal framework – especially for the urban tissue in the historical centre of Athens since 2002 – and the intense monitoring by the competent Ephorate, ensure that urban development pressures are adequately addressed. Special protection is provided by the Presidential Decree No 24/2007, which declares the Acropolis area a no-fly zone.
Historian John Julius Norwich said, "The Parthenon enjoys the reputation of being the most perfect Doric temple ever built. Even in antiquity, its architectural refinements were legendary, especially the subtle correspondence between the curvature of the stylobate, the taper of the naos walls and the entasis of the columns." Entasis refers to the slight bulge of the columns as they rise. Many of its proportions approximate the golden ratio, in which the sides are a deur a+b where (a+b)/a = a/b = &phi (phi). The internal Doric colonnades are in two tiers to support the roof, a total of 19 pillars. It has 46 exterior Doric columns with the corner columns slightly larger in diameter.