Hierdie lied is nogal baie geskik vir ‘n begrafnis. Dit verwys na die skadu’s wat daal, die lewensdag wat alreeds begin kwyn en na die glans wat besig is om te verdwyn. Verder is die lied deur Henry Francis Lyte op sy sterfbed geskryf. Hy het tering gehad en het hierdie woorde as ‘n gebed neergeskryf. In die lied vervat hy die woorde van die dissipels toe hulle die opgestane Jesus op die pad na Emmaus ontmoet het. Dit is vir ons opgeteken in Lukas 24.
Hierdie lied herinner ons daaraan om die Here te vra om by ons te bly. Om as die Onveranderlike daar te wees wanneer alles om ons verander. Om met ons te wees soos die woorde van die lied sê: “U wat ons nooit verlaat nie, goeie Heer, weet om met swakke mense te verkeer.” Wanneer ons na sy teenwoordigheid verlang, openbaar Hy Homself aan ons, netsoos Hy Homself op die pad na Emmaus aan die dissipels geopenbaar het. En Hy verseker ons verder soos Hy sy dissipels in Matteus 28:20 verseker het: “En onthou: Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld.”