Twee Dornier Do 17Z in vlug - Inligting
Foto's van die Dornier Do 17Z. Foto's met vergunning van die webwerf van professor Lluís Belanche Muñoz: http://www.lsi.upc.es/~belanche/personal/do-17.html
42 Pragtige foto's van die Slag van Brittanje!
Die Slag om Brittanje was 'n lugveldtog tussen die Britse Royal Air Force en Luftwaffe. Dit duur van 10 Julie tot 31 Oktober. Die hondegevegte het hoofsaaklik in Sentraal- en Suid -Engeland plaasgevind. Dit was die eerste veldtog wat slegs tussen vliegtuie uitgevoer is.
Nadat Frankryk oorgegee het, het Hitler gehoop dat Gret Britain aan die oorlog sou onttrek en sy vredesvoorstel sou aanvaar. As gevolg van die vaste weiering van die Duitse voorstel, het Derde Ryk voorbereidings gelas vir inval, kriptoniem 'Seelöwe ' (Seeleeu).
Die belangrikste voorwaarde wat nagekom moes word om 'n suksesvolle inval moontlik te maak, was totale heerskappy van die lug. Die RAF kon hierdie planne dwarsboom, en daarom het die Luftwaffe oorgegaan na 'n ander fase van die geveg om die gees van die burgers van Groot -Brittanje te verpletter deur burgerlike teikens te bombardeer.
Deur die verhindering van die Luftwaffe se lug superioriteit oor die Verenigde Koninkryk, het die Britte Adolf Hitler gedwing om die operasie uit te stel en uiteindelik te kanselleer Seeleeu, maar Nazi -Duitsland het voortgegaan met bombardemente teen Brittanje, wat bekend geword het as die Blitz.
Hierdie oorwinning van die RAF word deur baie beskou as die eerste groot nederlaag van die Nazi's en 'n belangrike keerpunt in die oorlog. Die Britse oorwinning in die Slag om Brittanje is egter teen 'n hoë prys behaal.
Totale Britse burgerlike verliese van Julie tot Desember 1940 was 23 002 dood en 32 138 gewondes, met een van die grootste enkele aanvalle op die 19de Desember 1940, waarin byna 3 000 burgerlikes gesterf het.
Na die geveg kon Brittanje sy militêre magte herbou en homself vestig as 'n geallieerde vesting, wat later dien as 'n basis waarvandaan die bevryding van Wes -Europa (Operation Overlord) begin is.
Twee Dornier Do 17Z in vlug - Geskiedenis
Een van die belangrikste tipes bomwerpers wat aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog saam met die Luftwaffe in diens was, was 'n belangrike deel van die vroeë operasies.
Kom ons kyk na 'n bekende en belangrike tipe.
Soos baie Duitse tipes, het die Do 17 begin as 'n hoëspoedvliegtuig en#8221 vir Lufthansa. Die ontwerpwerk het in 1932 begin, voordat Duitsland gereed was om openlik met die Verdrag van Versailles te breek. In hierdie geval is daar moontlik 'n mate van waarheid in die verhaal; dit is blykbaar deur Lufthansa verwerp weens die gebrek aan bruikbare ruimte en kopruimte. Die eerste drie prototipes is in 1935 vir ses maande gehang en ongebruik.
Maar toe vlieg 'n toetsvlieënier van Lufthansa, wat op soek was na meer hardeware van 'n militêre graad, met een van die vliegtuie en was verheug oor die hantering en omvang van die volle aerobatics. Die volgende prototipe het die dubbele stert vir laterale stabiliteit bygevoeg en passasiersvensters is uitgevee, 'n bomwerper is gebore.
'N Vroeë Do 17 met die oorspronklike neus en kajuit. Dit is maklik om te sien hoe die tipe die eerste keer bekend gestaan ​​het as "The Flying Pencil ". [foto van "germanwarmachine.com]
Uiteindelik is die Do 17 en sy afgeleides in 'n verbysterende aantal weergawes vervaardig, waaronder bomwerpers, rekonstrukteurs en nagvegters. Die eerste modelle, "E " tot "U " gebruik die Daimler-Benz Db 600-enjin en het 'n baie skraal vorentoe-romp. Ondervinding in die Spaanse burgeroorlog het gelei tot 'n groot herontwerp vir die Do 17Z. Die bemanningsruimte is herontwerp en vergroot, wat die vlieënier hoër gestel het vir beter sigbaarheid en verhoogde verdedigingsgewere tot ses. Die Db 600 -enjin was nie meer beskikbaar nie en die vervanging daarvan, die Db 601, was gereserveer vir vegters. So skakel Dornier oor na die minder kragtige Bramo 323 radiaal. Geen verrassende aanvanklike "Z "s (Z-0 en Z-1) was onder krag nie en die bomlading het tot 1100 pond gedaal. Werk met Bramo het gelei tot 'n baie verbeterde 1000 pk-enjin vir die Z-2 en die bomlading is tot 2200 pond herstel.
Toe die Tweede Wêreldoorlog begin, was die Do 17 die talrykste taktiese bomwerper in Luftwaffe -diens. Maar dit was duidelik 'n ligte bomwerper en ouer. Van die begin af was meer groepe toegerus met die He 111 en sy swaarder vrag en binnekort die Ju 88 met sy veel hoër prestasie.
Die Do 17 bly in diens, in sekondêre funksies na 1941, tot aan die einde van die oorlog. 'N Uitvoerweergawe is gemerk Do 215, was in wese soortgelyk, behalwe dat Dornier op die een of ander manier Db 601 -enjins daarvoor aangeskaf het. In die geval is die meeste Do 215's behou vir Luftwaffe -diens en word dit meestal in dieselfde rolle as die Do 17. gebruik. swaar bomwerper.
Hierdie spesifieke vliegtuig is tydens die epiese somer van 1940 deur die hoofkwartiervlug van KG 3 gebruik. Dit word getoon soos dit tydens die Slag van Frankryk verskyn het. Dit is afkomstig van die ICM -stel met grootskaalse en kitskaarte. Ek sal ICM -stelle baie waardeer. Pasvorm en detail is uitstaande. Hulle raak 'n bietjie deurmekaar met BAIE te veel detail oor die enjins en die bombaai. Dit is soos om 'n super detail -stel saam met die basiese stel te kry. Maar wie weet, ek kan eendag besluit om nog een oop te bou. Ten minste die bombaai. En die basiese kit is net pragtig.
Dit het my regtig opgeval hoe oop die binnekant is. Daar is geen vloer of strukturele skote nie. Sitplekke, gewere en ander toerusting word net aan die struktuur vasgebout en dikwels in die ruimte laat hang. In kort, dit lyk soos 'n 1930 -ontwerp in die oorgang van vroeë na moderne kenmerke.
Baie binne -detail. Ek hou van die navigator se grasperkstoel! Die belangrikste Duitse bomwerpers aan die begin van die oorlog. Die He 111 is duidelik 'n bietjie groter. Die Bristol Blenheim Mk I vervul 'n soortgelyke rol as die Do 17. Maar dit is duidelik kleiner en dra dieselfde las as die vroeë variëteite van die Do 17Z
Geen verrassing nie, die Do 17 het nie regverdig nie '
goed teen enige soort vegter opposisie.
Deutsche Luft Hansa is op 6 Januarie 1926 in Berlyn gestig. Die naam van die onderneming beteken "Duitse Hansa of the Air". Die Hansa of Hanzebond het honderde jare die maritieme handel in die Oossee -gebied oorheers en word tot vandag toe in Duitsland goed beskou. Die lugredery is geskep deur die samesmelting van Deutscher Aero Lloyd, voorheen Deutsche Luft-Reederei, en Junkers Luftverkehr.  Die twee maatskappye, destyds die grootste lugrederye in Duitsland, is deur die Duitse regering genoodsaak om saam te smelt, terwyl alle ander lugrederye gesluit is. Hierdie herorganisasie was bedoel om die hoeveelheid finansiële steun wat die regering aan die lugredery verleen het, te verminder. Soos baie ander lande, het Duitsland die lugrederye gesubsidieer, wat ook die Duitse regering beheer oor hulle gegee het.
Die gestileerde vlieënde kraansimbool is deur DLR en Deutscher Aero Lloyd gebruik.
Die stigting van die lugredery val saam met die opheffing van beperkings op kommersiële lugoperasies wat Duitsland deur die Verdrag van Versailles opgelê is. Hierdeur kon die roetennetwerk vinnig uitgebrei word om groot Europese stede te dek. Die aanvanklike vloot het bestaan ​​uit 162 vliegtuie, byna almal verouderde tipes van die Eerste Wêreldoorlog, en die onderneming het 1 527 personeel. Die belangrikste vliegveld vir DLH was Berlin Tempelhof. Van daar af het 'n Fokker F.II op 6 April 1926 vertrek vir die eerste geskeduleerde vlug na Zürich via Halle, Erfurt en Stuttgart. In dieselfde jaar, Deutsche Luft Hansa 'n aandeel in Deruluft, 'n gesamentlike Duits-Sowjet-lugredery, verkry en direkte vlugte van Berlyn na Moskou geloods, wat toe as 'n buitengewoon lang afstand beskou is. Kort daarna is begin met vlugte na Parys. Deutsche Luft Hansa was een van die eerste lugrederye wat nagvlugte uitgevoer het, waarvan die eerste Berlyn met Königsberg met Junkers G 24 -vliegtuie verbind het. Hierdie roete was so suksesvol dat die nagtreinverbinding 'n paar jaar later gestaak is. Gedurende sy eerste jaar het die lugdiens meer as ses miljoen vliegkilometers afgelê en 'n totaal van 56,268 passasiers en 560 ton vrag en pos vervoer.
In die daaropvolgende jare het die binnelandse netwerk gegroei tot al die belangrike stede en dorpe van Duitsland. Meer internasionale roetes is bygevoeg deur samewerkingsooreenkomste. Met die nuutgestigte Iberia in Spanje was sy langste geskeduleerde roete 2100 kilometer van Berlyn na Madrid (alhoewel met verskeie tussenstops). Die stigting van Syndicato Condor in Brasilië het die lugredery se belange in Suid -Amerika gedien, waar daar destyds belangrike Duitse minderhede was. Die eerste oos -wes -kruising van die Noord -Atlantiese Oseaan (van Baldonnel Aerodrome in Ierland tot Greenly Island, Kanada) is deur die Luft Hansa -vlieënier Hermann Köhl, Ehrenfried Günther Freiherr von Hünefeld en die Ierse vlieënier James Fitzmaurice met die Junkers W 33 -vliegtuig gemaak Bremen in April 1928. Die lugredery het geskeduleerde meerbeenvlugte na Tokio geloods. 'N Heinkel HE 12 -vliegtuig is (per katapult) van die NDL -voering gelanseer Bremen tydens haar eerste reis oor die Atlantiese Oseaan in 1929, wat die afleweringstyd tussen Europa en Noord -Amerika verkort het. Beide die Bremen en haar susterskip Europa het tot 1935 posvliegtuie op hul geskeduleerde Noord -Atlantiese kruisings gelanseer.
Alhoewel die beginjare van die dekade as gevolg van die Groot Depressie 'n moeilike finansiële situasie beleef het, het Deutsche Luft Hansa sy internasionale roetennetwerk in Suid -Amerika verder uitgebrei en geskeduleerde vlugte van Duitsland na die Midde -Ooste geloods. Polities was die bedryfsleiers gekoppel aan die opkomende Nazi -party, en 'n vliegtuig is gratis aan Adolf Hitler beskikbaar gestel vir sy veldtog vir die presidensiële verkiesing van 1932. Erhard Milch, wat sedert 1926 as hoof van die lugdiens gedien het, is deur Hermann Göring aangestel as hoof van die ministerie van lugvaart toe Hitler in 1933 aan die bewind gekom het  Milch was sedert 1929 lid van die Nazi -party en sou later skuldig bevind word aan oorlogsmisdade.   Volgens 'n toonaangewende geleerde in die geskiedenis van Duitse lugvaart, het Lufthansa vanaf hierdie tydstip gedien as 'n frontorganisasie vir bewapening, wat in die geheim tot 1935 plaasgevind het - dit was 'n vermomde lugmag.  Die historikus Norman Longmate het berig dat die lugredery tydens sy vredestydvlugte in die dertigerjare die hele Britse kuslyn in die geheim afgeneem het as voorbereiding op 'n moontlike inval. 
'N Belangrike belang van Deutsche Luft Hansa in daardie tyd was die vermindering van die afleweringstye van pos. In 1930 word die Eurasia Corporation gestig as 'n gesamentlike onderneming met die Chinese ministerie van vervoer, wat Luft Hansa 'n monopolie-pos vir posvervoer tussen Duitsland en China verleen, asook toegang tot die Chinese mark. Vir die doel is die roete Sjanghai-Nanjing-Beijing in die daaropvolgende jaar van stapel gestuur met behulp van Junkers W 34 wat spesiaal daar ontplooi is. 'N Rekord is in 1930 opgestel toe die posroete van Wene na Istanbul (met tussenstop in Boedapest, Belgrad en Sofia) binne 24 uur voltooi is. Ter vergelyking, die eerste transatlantiese passasiersvlug deur die lugredery (van Warnemünde na New York met 'n Dornier Wal vlieënde boot) het ongeveer 'n week geneem.
Na 'n paar jaar se toetsing, is 'n geskeduleerde posroete tussen Europa en Suid -Amerika in 1934 ingehuldig. Dit was die eerste gereeld geskeduleerde lugdiens oor 'n oseaan ter wêreld. Wal vlieënde bote is gebruik, katapult gelanseer vir die trans-Atlantiese been  Dit is in 1936 vervang deur die Dornier Do 18, wat operasies in nie-visuele toestande moontlik gemaak het. Die Europese netwerk het die Junkers G.38 (destyds die grootste passasiersvliegtuig ter wêreld) op die roete Berlyn-Londen via Amsterdam bekendgestel, asook die Junkers Ju 52/3m en Heinkel He 70, wat voorsiening gemaak het vir vinniger lugreis. Dit is bevorder deur die sogenaamde "Blitz Services" (Duits: Blitsstrecken) tussen Berlyn, Hamburg, Keulen en Frankfurt. In 1935 is die eerste vliegtuig wat nie in Duitsland vervaardig is nie, in die Luft Hansa-vloot ingebring: twee Boeing 247's en een Douglas DC-2.
Die greep op die binnelandse Suid-Amerikaanse markte is in 1937 verder verskerp toe die Sociedad Ecuatoriana de Transportes Aéreos (SEDTA)  en Lufthansa Perú gestig is as Luft Hansa-samewerkings in onderskeidelik Ecuador en Peru, met Junkers W 34-vliegtuie. Die Midde-Oosterse netwerk is uitgebrei met die bekendstelling van die roete Berlyn-Bagdad-Teheran in dieselfde jaar. In 1938 is die Focke-Wulf Fw 200 langafstandvliegtuie bekendgestel wat dit moontlik maak om sonder tussenstop tussen Berlyn en New York en van Berlyn na Tokio te vlieg met slegs een tussenstop. Dit was verlede jaar voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog die suksesvolste in die geskiedenis van die lugredery, met 19,3 miljoen vliegkilometers op die geskeduleerde Europese roetes en 'n totaal van 254,713 passasiers en 5,288 ton pos wat vervoer is.
Vanaf 1936 het Deutsche Luft Hansa roetes uitgevoer om vlugte te bewys om pos oor die Noord -Atlantiese Oseaan te vervoer. Hierdie diens was bedoel om die posvliegtuie wat deur katapult gelanseer is, te vervang deur trans-Atlantiese stoomwaens. Dit het egter nooit gebeur nie, aangesien Duitse vliegtuie om politieke redes die reg geweier is om pos na die land te vervoer.
Op 1 April 1939 het Deutsche Luft Hansa geskeduleerde transatlantiese vlugte na Natal, Rio Grande do Norte en Santiago de Chile geloods met behulp van Fw 200 -vliegtuie, 'n roete wat voorheen deur Syndicato Condor. Met Bangkok, Hanoi en Taipeh is verdere Asiatiese bestemmings by die roetennetwerk gevoeg.
Gedurende die dertigerjare is Luft Hansa -vliegtuie ook op 'n aantal eksperimentele en ondersoekopdragte ontplooi, veral vir die ontwikkeling van die beste kruising deur die Suid -Atlantiese Oseaan, en tydens die Derde Duitse Antarktika -ekspedisie in 1938-1939, toe twee Dornier Wal -vliegtuie 'n fotografiese opname van 350 000 vierkante kilometer gedoen, 'n gebied wat bekend staan ​​as New Swabia.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog Edit
Met die uitbreek van die oorlog op 1 September 1939 het alle burgerlike vlugoperasies van Luft Hansa tot 'n einde gekom, en die vliegtuigvloot het saam met die meeste personeel onder bevel van die Luftwaffe gekom. Die maatskappy fokus op onderhoud en herstel van vliegtuie. Daar was nog steeds passasiersvlugte binne Duitsland en na besette of neutrale lande, maar besprekings was beperk en het aan die eise van oorlogvoering voldoen. Gedurende die latere jare van die oorlog is die meeste passasiersvliegtuie omgeskakel na militêre vragmotors.
Die Luft Hansa-samewerking in die buiteland is geleidelik afgebreek: Deruluft het in Maart 1940 opgehou bestaan, en teen November van daardie jaar moes die Eurasia Corporation gesluit word na 'n ingryping deur die Chinese regering. Syndicato Condor is in 1943 genasionaliseer en herdoop tot Cruzeiro do Sul, in 'n poging om sy Duitse wortels uit te wis.
Die laaste vlug van Deutsche Luft Hansa - van Berlyn na München, het op 21 April 1945 plaasgevind, maar die vliegtuig het  neergestort kort voor die beplande aankoms. 'N Ander (nie-geskeduleerde) vlug is die volgende dag uitgevoer, van Berlyn na Warnemünde, wat die einde van die vlugoperasies beteken het. Na die oorgawe van Duitsland en die daaropvolgende besetting van die geallieerde Duitsland, is beslag gelê op alle vliegtuie in die land en Deutsche Luft Hansa is ontbind. Die oorblywende bates is op 1 Januarie 1951 gelikwideer.
Gebruik van dwangarbeid Wysig
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Deutsche Lufthansa meer as 10 000 dwangarbeiders, waaronder baie kinders, uit besette lande in diens geneem.    Dwangarbeiders is gebruik om radarstelsels te installeer en in stand te hou en om vliegtuie, insluitend militêre vliegtuie, te monteer, te herstel en te onderhou.   Dwangarbeiders was in die kaserne wat deur Lufthansa op die Tempelhof -terrein en elders in Berlyn gehanteer is, en sanitasie in hierdie kampe, wat omring is deur doringdraad en deur owerhede met masjiengewere bewaak is, was swak, net soos die vlak van mediese sorg en voeding.   In 2012 het 'n span argeoloë die terrein van die kamp wat deur Lufthansa op die lughawe Tempelhof bestuur is, opgegrawe. 
Lufthansa, vandag se Duitse vlagskip, het by die stigting in 1953 die naam en logo van die lugredery 1926–1945 verkry en beweer DLH se geskiedenis as sy eie. Daar is egter geen wettige verband tussen die twee maatskappye nie. Tussen 1955 en 1963 werk die nuutgestigte Oos -Duitse nasionale lugredery onder dieselfde naam, maar nadat 'n regsgeding met die Wes -Duitse maatskappy verloor is, is dit gelikwideer en vervang deur Interflug.
Europese passasiersvlugte Edit
Van 1926 tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 het Deutsche Luft Hansa 'n uitgebreide netwerk opgebou wat op sy basis op die Berlynse Tempelhof -lughawe gebaseer is, en dit dek baie Duitse stede en dorpe, sowel as die groot Europese stede. Daar was vroeë interlynooreenkomste wat Luft Hansa -passasiers toegang tot die vlugnetwerk van vooraanstaande Europese lugrederye van daardie tyd gegee het en omgekeerd. Die ooreenkomste was met lugdienste, waaronder Aerotransport, Ad Astra Aero, Adria Aerolloyd, Aero Oy, Air Union, Balair, CIDNA, CSA, DDL, Imperial Airways, KLM, Lignes Aeriennes Latécoère, LOT, ÖLAG, Malert, SABENA, SANA, SGTA , en Ukrvozdukhput, sowel as Syndicato Condor uit Brasilië en SCADTA uit Colombia.
Gedurende daardie tydperk het die volgende Europese bestemmings geskeduleerde passasiersvlugte beleef:  
Passasiersvlugte in die Midde -Ooste Wysig
As gevolg van die oorlog en die de facto einde van kommersiële lugvervoer in Duitsland, het Luft Hansa slegs geskeduleerde passasiersvlugte uitgevoer op sommige binnelandse stamroetes en internasionale dienste op 'n beperkte aantal roetes na besette of as-geaffilieerde lande. Hierdie roetes het tydens die oorlog agteruitgegaan namate Duitsland nader gekom het aan die nederlaag.
Vanaf 1940/41 is die volgende bestemmings bedien. Destyds was interlynooreenkomste van krag met Iberia, Aeroflot, Malert, LARES (Roemenië), Aero Oy (Finland), DDL (beset Denemarke), ABA (Swede) en CSA (beset Tsjeggo -Slowakye).
Daarbenewens was daar geskeduleerde seevliegtuigvlugte langs die Noorse kus (van Trondheim na Kirkenes), wat toe deel was van die Atlantiese Muur.
Gedurende die jare van sy bestaan ​​het Deutsche Luft Hansa die volgende vliegtuigtipes bedryf:
Tyd: 12:10 LT
Tipe: Dornier Do 17Z
Eienaar/operateur: Staffel 8./KG 76 Luftwaffe
Sterftes: Sterftes: 1 / Insittendes: 4
Ander sterftes: 0
Vliegtuig skade: Afgeskryf (beskadig sonder herstel)
Plek: Castle Farm, Shoreham, Kent - Verenigde Koninkryk
Fase: Op pad
Dornier Do-17Z van 8./KG76 (F1+FS) het geforseer naby Castle Farm, Shoreham, Engeland, Slag van Brittanje, 15 September 1940, na 'n lae jaagtog deur twee deur Spitfires van No.609 Squadron Flight Lieutenant Dundas en Pilot Offisier Tobin.
Die 8/KG 76 Dornier 17Z wat deur Feldwebel Heitsch bestuur is, was deel van 'n mag van ongeveer 100 Duitse bomwerpers wat kort voor middagete Londen oor Noord -Kent genader het. Die formasie is gelyktydig deur nege RAF -eskaders onderskep. Die geveg het ontwikkel tot 'n reeks individuele gevegte. Tydens een van hierdie ontmoetings is Heitsch's Dornier aangeval deur Flight Lieutenant Dundas en vlieënieroffisier Tobin van 609 Squadron. Na 'n jaagtog op 'n lae vlak langs die Darentvallei, was Heitsch verplig om sy masjien in 'n veld by Castle Farm, Shoreham, neer te sit, en het die hoogspanningskabels wat oor die veld loop, noukeurig misgeloop.
Die bemanning van die Dornier is deur die plaaslike Tuiswag gevange geneem. Heitsch en Feldwebel Pfeiffer, die waarnemer, is ongedeerd. Feldwebel Sauter, die skieter, is in die enkel gewond en is na die Maidstone -hospitaal geneem. Feldwebel Stephan Schmidt, die draadlose operateur, is dood aan 'n borswond voordat hy na die hospitaal gekom het. 'N Ander slagoffer was 'n hopplukker wat deur 'n verdwaalde koeël van een van die twee laagvliegende Spitfires in die been geskiet is.
Na 'n mate van speurwerk het ek genoeg inligting gevind om af te lei dat John Dundas R6922 (PR-T) vlieg en dat Eugene Tobin K9997 (PR-C) vlieg (Tobin vlieg beslis met hierdie vliegtuig omdat hy by sy terugkeer na die die volgende het plaasgevind: 12:30 uur: Middle Wallop. Spitfire K9997. 609 Squadron Warmwell P/O EQTobin ongedeerd. (vasgery in vliegvragmotor by aanloop).)
Pilot Officer Tobin was 'n Amerikaanse vrywilliger uit Los Angeles. Hy het diens gesien tydens die Slag van Brittanje en was 'n kernlid van die eerste Eagle Squadron (nr.71).
Volgens een bron - sien skakel #6 - is die beskadigde Dornier Do 17Z op 'n RAF "Queen Mary" laaiplaas (vliegtuigvervoervoertuig) geplaas en in die openbaar vertoon in Crown Meadow in Lowestoft, Suffolk (ses sent per keer om te sien! )
Tydperk Tweede Wêreldoorlog [1939-1945]
Tik Dornier Do 217 K-2
Eenheid III. skupina Bombardovací eskadry 100 [1943-1944]
Basis Istres, Letecká základna Istres [1942-1944]
Ons begroting vir 2021: 85.000,- CZK Inkomste tot dusver: 18.944,- CZK
Hoe historici die enigste oorlewende Nazi -vlieënde potlood herwin het
Baie goeie seeverhale begin met 'n visserman wat sy net op 'n onderwatervoorwerp ruk, en hierdie verhaal is nie anders nie.
In 2000 of 2001 het visserman sy net gegryp terwyl hy in die waters van Goodwin Sands gehengel het, voor die White Cliffs of Dover naby die stad Deal in Kent, Engeland. Dover sit aan die Engelse Kanaal se smalste punt en kyk uit na Calais, Frankryk. Hierdie gebied het die grootste deel van die gevegte tydens die Slag van Brittanje (10 Julie - 6 September 1940) en die daaropvolgende Blitz op Londen en omliggende stede (7 September 1940 - 21 Mei 1941) onder die loep geneem. Kent was bekend as "Hell Fire Corner" vir die hoeveelheid vernietiging wat tydens die gevegte op die gebied gereën het.
Skaars kleurbeeld van 'n Do 17Z in vlug. Meer as 1500 voorbeelde van die & quotFlying Pencil & quot is gebou, en meer as 400 het Engeland aangeval tydens die Slag van Brittanje en die daaropvolgende Blitz op Londen. Die Do-17Z-2 (rompkode 5K+AR) is op 26 Augustus 1940 neergeskiet en aan die kus van Dover gesloop. Met vergunning van RAF Museum
Volgens ramings is die aantal skeepswrakke in hierdie gebied van die Engelse kanaal meer as tweeduisend. Om die punt te illustreer, was die gebied die tuiste van twee groot vlootgevegte tydens die Eerste Wêreldoorlog: die Eerste Slag van Doverstraat (26–27 Oktober 1916, toe Duitse magte oor die Britte seëvier) en die Tweede Slag van Dover Strait (20–21 April 1917, 'n Britse oorwinning).
As gevolg van die groot aantal gesinkte skepe in die gebied, was die meeste in die vissersgemeenskap nie verbaas toe die nette gegryp en daarna herstel is nie, en die voorval was gou vergete. In 2004 het die sportduiker Bob Peacock verneem van die ligging van die wrak, maar dit was nog vier jaar, tot September 2008, voordat hy die reis onderneem het om die ruk te soek. Die onderste topologie lê amper vier kilometer van die kus af en is 'n krytbed, tussen vyftig en tagtig voet diep bedek met skuifende sand. Onderwater sigbaarheid in die gebied wissel van vyf -en -twintig voet op die beste dag, tot byna nul wanneer die getye loop.
Sonar-beeld van die Do-17Z voor die herstel deur die Royal Air Force Museum. Die skandering toon die Do-17 wat omgekeerd op die onderkant van die Engelse kanaal rus. Die vliegtuig is in die see gegooi en toe tydens sy afdraande onderstebo gedraai na die onderkant van die kanaal. Uit hierdie skandering kan maklik vasgestel word dat die horisontale stert van die stuurboord en die deure van die bomme ontbreek. Owerheid van die hawe van Londen
In plaas van 'n skipbreuk, het Peacock 'n vliegtuig gevind wat gedeeltelik in die sand begrawe is. Peacock het sy vonds gerapporteer, en Wessex Argeology van Salisbury, Engeland, het die taak gekry om die ongeluk te ondersoek. In Mei en Junie 2009 vind Wessex Archeology 'n tweemotorige vliegtuig wat omgekeerd lê, byna voltooi, vyftig voet onder die oppervlak. Rondom die vliegtuig was 'n puinveld, maar 'n aantal dele ontbreek, insluitend die stuurboord horisontale en vertikale stert, stertkegel en stertwiel, kleppe, enjinkoppe, bomdeure, hoofdeure van die landingsrat en die kajuit.
Uit 'n klein aantal dele wat in 2009 van die wrak herstel is, kon navorsers van die RAF Museum, Hendon, Engeland, vasstel dat die wrak die van 'n Dornier Do-17-Z2 is-die enigste wesenlik volledige voorbeeld van sy soort wat bekend is te bestaan. Die Do 17Z was 'n ligte, vinnige bomwerper, wat na verwys word as die Fliegender Bleistif of & quotFlying Pencil. & Quot Die Duitsers het meer as 200 Do-17's vir alle oorsake verloor tydens die Slag van Brittanje en die daaropvolgende Blitz.
Op 11 Junie 2013 is die Do-17Z uit die see gelig in 'n gebied wat bekend staan ​​as Goodwin Sands, ongeveer vier kilometer van die Engelse kus af.
Duikers het hefbande aan die vliegtuig vasgemaak en dit is van onder af opgehef en op 'n skuit gelig. Met vergunning van RAF Museum.
Andrew Simpson, navorser van die RAF-museum, het die geskiedenis van die Do-17Z opgestel en geglo dat die vliegtuig Werke nr. 1160 wat gebaseer was op 7 Staffel, III/KG3 (7 Staffel or Squadron, 3rd Group, Kampfgeschwaderor Bomber Wing 3). Aan die begin van die Slag om Brittanje het KG 3 108 bomwerpers op sterkte, waarvan 88 gereed was om te veg. Die eenheid was gevestig in St. Trond, België, en op 26 Augustus 1940, Werkeno. 1160, met die rompkodes 5K+AR, was deel van 'n eskader wat gestuur is om die RAF -vliegvelde in Debden en Hornchurch, meer as 60 kilometer noord en oos van Londen, te bombardeer. Die Do-17 vlieg bo die wolke en het van sy eskader geskei en suid gedraai om sy rigting te kry. Die Do-17 is aangeval deur Boulton Paul Deants-laevlerkvliegtuie wat met toerusting toegerus is-van die 264-eskader, gebaseer by RAF Hornchurch. Alhoewel rekords teenstrydig is, is sewe Do-17's van die aanval in die daaropvolgende geveg deur die Deants neergeskiet.
Daar word aanvaar dat Do-17 5K+AR 'n draai gemaak het vir die kus na Calais, Frankryk, omdat die ongeluk ongeveer 80 kilometer suid en oos van die Duitse doelwit geleë is. 'N Direkte lyn terug na St. Trond vereis 'n vlug van meer as tweehonderd myl, terwyl Calais, of die smal kanaalgebied tussen Dover en Calais, 'n beter kans op oorlewing bied vir 'n bomwerper wat probeer huppel, sonder brandstof. As die bemanning van die Do-17 en#x27s moes sloop, het hulle 'n groter kans om opgetel te word deur Duitse ongelukbote wat in die omgewing patrolleer.
Mariene groei dek elke vierkante duim van die Duitse bomwerper. Ondanks hoe sleg dit in hierdie siening lyk, het die groei gehelp om baie dele te bewaar. Met vergunning van RAF Museum
5K+AR wat deur die RAF Deants deur 'n vuur getref is, het in die kanaal geslinger, minder as vier kilometer van die Engelse kus af, nie ver genoeg om te hoop op redding deur die Duitsers nie. Pilot Feldwebel Willi Effmert en bombardier Unterozier Hermann Ritzel is albei gewond in die luggeveg. Nadat die vliegtuig gesloop het, is hulle deur die Britte gered en krygsgevangenes in Kanada. Draadlose operateur Uffz. Helmut Reinhardt en bombardier Gefreiter Heinz Huhn is dood. Hulle liggame spoel daarna aan weerskante van die Kanaal aan, met Reinhardt in Holland begrawe en Huhn begrawe in Engeland. Terwyl die vlieënier en bombardier gered is, het Do-17Z-2 5K+AR onder die Engelse kanaal gegly en onderstebo geland.
In Junie 2010 is nog 'n reeks duike gemaak om toegang tot die toestand van die wrak te kry en om te beplan vir die herstel van die Do-17Z 's. Die plan was om die hele wrak in een stuk deur 'n hokstelsel op te lig. Nadat 'n positiewe potensiaal vir herstel bepaal is, het die projek om die enigste oorblywende Flying Pencil te herstel, vorentoe gegaan.
Die ontdekking en herstel van die Dornier is van nasionale en internasionale belang. Die vliegtuig is 'n unieke en ongekende oorlewende uit die Slag van Brittanje en die Blits, "het Peter Dye, direkteur-generaal van die RAF-museum, gesê.
Die hersteloperasie het meer as £ 345,000 ($ 538,000) van Brittanje se National Heritage Memorial Fund ontvang en die projek is aan die gang. Die RAF -museum het as bestuurder van die herstelprojek gedien met die hulp van Seatech Commercial Diving Services, die Port of London Authority en navorsers van Imperial College, Londen, wat as bewaringskonsultante dien. Bykomende finansiering is verskaf deur WarGaming.net, 328 Support Services GmbH, die EADS -lugvaartkonsortium (waarvan Dornier 'n nalatenskap is), die Society of Friends van die RAF Museum en die algemene publiek.
Vervaardiger se dataplaat soos gevind op die Do-17Z, gesien kort na herstel. Met dank aan RAF Museum
Met alles in plek, het die RAF Museum en Seatech -span in Mei 2013 begin werk. Swak weer in die Kanaal het die span genoop om herstelpogings te staak en vier keer terug te keer na die hawe. Met soveel aborsies het die RAF -museum besluit om die stelsel vir herwinning van hokke te laat vaar ten gunste van die opheffing van tuig direk op die vliegtuig. Duikers het in spanne gewerk en kon slegs veertig minute op 'n slag stilstaan ​​om die nuwe hysstelsel op te rig. Die nuwe tuig sou 'n seeskraan in staat stel om 'n li van die bomwerper te maak, van die bodem van die see tot op die dek van 'n boot.
Op die vooraand van die li, 2 Junie 2013, het Dye, direkteur van die RAF -museum, gesê: "Ons het die ontwerp van die hefraamwerk aangepas om die vragte op die vliegtuigraamwerk tydens die hysbak te verminder, terwyl die herstel binne die beperkte tyd moontlik is. Die RAF -museum het gedurende hierdie proses uiters nou saamgewerk met Seatech en albei organisasies is vasberade om hierdie uitdagende taak te voltooi en te sien hoe die Dornier veilig herstel soos beplan. die weer, wag vir 'n nuwe geleentheid.
Op 10 Junie het die winde gaan lê, die see het bedaar en die RAF Museum en Seatech -span kon 'n suksesvolle lift maak. Na 'n lang dag se toegewyde werk is die Do 17Z om 18:30 op die dek gebring. plaaslike tyd. Die belangrikste landingsbande was nog opgeblaas en die skroewe, wat afsonderlik teruggevind is, was geboë, wat wys dat hulle onder krag was toe die bomwerper losgeslaan het.
Sodra hulle op die dek was, is alle gevaarlike materiale aangespreek en die Do-17 's MG 15-masjiengewere en tydskrifte is beveilig vir latere inspeksie. Toe hulle veilig terug op die beskuldigdebank was, is die tydskrifte met 'n x-straal geneem, maar dit is leeg gevind-'n lewendige herinnering aan die heen-en-weer-geveg in die lug oor Kent.
Tydens die vyf uur lange rit van die herwinningsterrein na die beskuldigdebank by die Ramsgate-hawe, het die span van die RAF-museum gaan werk met die verwydering van die bomwerpervlerke en horisontale stert. Nadat hulle drie-en-sewentig jaar se seegroei verdwyn het, is die hegboute maklik verwyder. Die romp, vlerke en stert is in 'n raam geplaas vir die laai en vervoer van die Duitse bomwerper na die RAF Museum in Cosford vir bewaring. As the frame was being built around the bomber's components, a gel was sprayed and brushed onto the aircraft to keep oxygen from continuing to corrode the metal.
On 3 September 2010, the RAF Museum announced that a Do 17 had been discovered in 50 ft (15 m) of water off the coast of England. The aircraft had been discovered in September 2008 on the Goodwin Sands, a large sandbank 6 kilometres (3.7 mi) off the coast of Kent, but the discovery was kept a closely guarded secret. The Dornier Do 17Z-2, Werknummer 1160, built under license by Henschel  with the full Geschwaderkennung (combat wing aircraft ID code) of 5K+AR, was operated by 7 Staffel, III Gruppe, Kampfgeschwader 3 (KG 3).
On 26 August 1940, 5K+AR was taking part in a raid by KG 2 and KG 3, targeting the RAF stations RAF Debden and RAF Hornchurch. While flying over clouds, the aircraft became separated from the bomber formation and lost its bearings it was then attacked by Boulton Paul Defiant fighters of No. 264 Squadron RAF. One of the Dornier's engines was disabled and the other damaged, so the wounded pilot, Feldwebel (Flight Sergeant) Willi Effmert, elected to make a crash landing on the Goodwin Sands. He and another crew member survived and were taken prisoner. The other two crew were killed one is buried at Cannock Chase German war cemetery and the other in the Netherlands. The identity of the Defiant that shot down the Dornier is not certain – it may have been one of three 264 Squadron aircraft that was shot down soon after in a battle with Bf 109E fighter escorts of the German fighter wing JG 3   or it may have been a Defiant crewed by Fred Dash and Desmond Hughes, who downed two Do 17s on that day in that area. 
This aircraft is one of at least fourteen Dorniers that are known to have crashed in the area,  and crew from another Do17, call sign U5+DM, designating it as being from the 4.Staffel/KG 2, are buried in the local Hamilton Road Cemetery, Deal as well as at Cannock Chase.