So dan en wan verskyn daar 'n boek oor die Bybel wat fundamentaliste en vele kerklike teoloë se aansprake oor die Bybel op 'n wyse ondermyn soos geen vorige een nie. Thom Stark se boek The Human Faces is die jongste een in hierdie reeks. Dit het vanjaar by die uitgewery Wipf & Stock verskyn. Die boek staan vir my op dieselfde vlak as Fundamentalism en Escaping from fundamentalism van James Barr. Hy het laasgenoemde twee boeke respektiewelik in 1977 en 1984 gepubliseer en baie Christene se Bybelbeskouing in die vorige eeu radikaal verander. Stark se boek behoort dit ook reg te kry. Sy hoofdoel is om uit te wys dat die oortuiging dat die Bybel onfeilbaar is, nie steek hou nie. Diegene wat dié oortuiging deel, weier doodgewoon om die waarheid aangaande die Bybel vierkantig in die oë te kyk. Daardie waarheid is dat die Bybel 'n doodgewone menslike boek is en dat die perspektiewe wat daarin voorkom, doodgewone menslike perspektiewe is en dit geld selfs van Jesus van Nasaret.
Hy skop af deur in drie hoofstukke die probleem rondom die onfeilbaarheid van die Bybel op tafel te sit en deeglik te bespreek. Hy omskryf mense wat in die onfeilbaarheid van die Bybel glo, soos volg: "An inerrantist, simply put, is someone who believes that everything the Bible affirms is true, and good, and that it comes from the mind of a kind, loving, merciful, and just God" (2011:15). In Suid-Afrika is daar baie Christene wat hierdie oortuiging deel en daarom hoor 'n mens dat hulle met oortuiging verkondig dat "die God van die Bybel" liefdevol en regverdig is. Wanneer 'n mens egter indiwiduele Bybelboeke bestudeer, blyk die teendeel waar te wees. Dit is presies wat Stark in die res van die boek uitwys. Na die drie inleidende hoofstukke volg daar vyf hoofstukke waarin hy uitwys dat die Bybel nie onfeilbaar en die godkarakter van menige Bybelboeke nie onkreukbaar is nie. Die boek sluit met twee kort hoofstukke waarin hy sy argumente kortliks saamvat en stel waarom hy nie van die Bybel kan en wil afskeid neem nie.
Ek gee die hoofstukke en hul opskrifte hieronder weer en omdat ek na enkele hoofstukke gaan verwys. Van die hoofstukke dra titels wat menige Bybelleser se oë sal laat rek. Let maar net op die titels van hoofstukke 5, 6 en 8.
Weinig Christene is daarvan bewus dat heelwat Ou-Testamentici nie meer die idee huldig dat Israel se godsdiens aan die begin monoteïsties was nie. Met "begin" bedoel ek "sedert die tyd van die uittog uit Egipte". Hierdie siening is weer onlangs deur Willie Esterhuyse in sy boek God en die Gode van Egipte (2009:158) as 'n feit verkondig. Die Israeliete het egter soos alle ander Wes-Semitiese volke in 'n panteon van gode geglo. Hulle het geglo dat daar 'n oppergod was wat 'n vrou en kinders gehad het. Voorts dat hulle 'n hofhouding gehad het met bediendes en stuurjonge. Elkeen van hierdie groepe was gode van 'n laer rang. Heel bo aan die leer van gode was die oppergod en sy vrou. Heel onder aan die leer was die stuurjonge en ons ken hulle as die "engele". Stark bespreek in hoofstuk 4 die nuwere siening baie kursories, maar goed genoeg sodat gewone lesers sal besef dat hulle hul oorspronklike sienings sal moet heroorweeg.