“Soos spreeus dryf die wind ons vlugtend tot die bepeinsing van die skadu’s”? (“zur Zeit” is hier implisiet). M. <A. Furýghñ & Q. Ghanñ, with an introduction by B.D. Khurramshæhñ, Tehran: Næhñd, 1994. “Afskeid en vertrek” het ek erg bewonder, en daar is tonele wat gewoon aangrypend is. ‘n Baie negatiewe resensie deur Andre Brink het my egter in my spore gestuit en laat wonder oor die roman se omgaan met die politieke situasie vd tyd, maar ek het dit sedertdien nog nooit weer in geheel gelees nie. En die stad het die son of die maan nie nodig om in hom te skyn nie, want die heerlikheid van God het hom verlig, en die Lam is sy lamp” (Op. 21:2, 9-14, 22-23). J.L. Marais werk hierdie keer met die see as ontginningsbodem waarin sy gedigte oor dié ‘bloute’ met al sy lewenswesens, veral gesien binne die opdrag en idee van die wetenskaplike navorser en versamelaar, tog uniek aan die woord kom: