Dit was die beste van tye, dit was die kakste van tye
Met Louis de Bernières se nuwe The Autumn of the Ace bars DEBORAH STEINMAIR 'n trilogie by die agterdeur binne. Wat noem 'n mens dié genre, wonder sy – 'n boek of reeks waarin ganse lewens vervat word; die drama, die verveling, die berou.
KYK ek terug oor my 58 jaar, is die verlede 'n ongedefinieerde vlakte met hier en daar 'n herkenbare piek wat uitstaan. Vra jy my wat ek in 2011 gedoen het, moet ek na bakens soek en daarvandaan terugblaai. Dis soos om 'n droom te probeer onthou: Jy gryp aan 'n flarde lap wat bly wapper en probeer die jas weer aanmekaarflans.
Maar as iemand my aan die einde van my lewe vra wat ek in 2020 gedoen het, sal ek onmiddellik, in die fynste besonderheid, onthou.
Dit was 'n vreesaanjaende jaar, sal ek sê, waarin Ouma geleer het om in die oomblik te lewe en oor alles dankbaar te wees. Ek het vasgeklou aan my geliefde en oor en oor "dankie" gesê. Ek het my kat omhels tot hy hik...