Die val van Rome: Hoe, wanneer en waarom het dit gebeur?
Geskiedenis en Kultuur Rome
Verstaan ​​die einde van die Romeinse Ryk
Die frase " die val van rome " dui daarop dat sommige rampspoedige gebeurtenisse die Romeinse Ryk wat van die Britse Eilande tot Egipte en Irak gestrek het, geëindig het. Maar aan die einde was daar geen spanning by die hekke nie, geen barbaarse horde wat die Romeinse Ryk in een keer gelaai het nie.
Inteendeel, die Romeinse Ryk het stadig gedaal as gevolg van uitdagings van binne en buite en het oor die loop van honderde jare verander totdat sy vorm onherkenbaar was.
As gevolg van die lang proses het verskillende historici 'n einddatum op baie verskillende punte op 'n kontinuum geplaas. Miskien is die val van Rome die beste verstaan ​​as 'n sindroom van verskeie mishandelinge wat oor baie honderde jare 'n groot deel van menslike bewoning verander het.
Wanneer het Rome val?
In sy meesterwerk, "The Decline and Fall of the Roman Empire", het historikus Edward Gibbon 476 gekies, 'n datum wat die meeste deur historici genoem word. Daardie datum was toe die Germaanse koning van die Torcilingi Odoacer Romulus Augustulus, die laaste Romeinse keiser, om die westelike deel van die Romeinse Ryk te heers, laat val het. Die oostelike helfte het die Bisantynse Ryk geword, met sy hoofstad in Konstantinopel (moderne Istanbul).
Maar die stad Rome het voortgegaan om te bestaan, en natuurlik is dit steeds. Sommige sien die opkoms van die Christendom as 'n einde aan die Romeine; Diegene wat nie daarmee saamstem nie, vind die opkoms van Islam 'n meer gepaste boekend tot aan die einde van die ryk - maar dit sal die val van Rome in 1453 in Konstantinopel plaas!
Op die ou end was die aankoms van Odoacer maar een van die vele barbaarse invalle in die ryk. Sekerlik, die mense wat deur die oorname geleef het, sal waarskynlik verbaas wees oor die belangrikheid wat ons op die bepaling van 'n presiese gebeurtenis en tyd bepaal.
Hoe het Rome geval?
Net soos die val van Rome nie deur 'n enkele gebeurtenis veroorsaak is nie, was die manier waarop Rome geval het ook kompleks.
Trouens, gedurende die tydperk van imperiale agteruitgang, het die ryk eintlik uitgebrei. Daardie instroming van verowerde volke en lande het die struktuur van die Romeinse regering verander. Keisers het ook die hoofstad van die stad Rome verhuis. Die skeuring van ooste en weste het nie net 'n oostelike hoofstad in Nicomedia en dan Konstantinopel gemaak nie, maar ook 'n skuif in die weste van Rome na Milaan.
Rome het begin as 'n klein, heuwelagtige nedersetting langs die Tiberrivier, in die middel van die Italiaanse laars, omring deur meer kragtige bure. Teen die tyd dat Rome 'n ryk geword het, het die gebied wat deur die term "Rome" gedek word, heeltemal anders gelyk. Dit het sy grootste mate in die tweede eeu bereik. Sommige van die argumente oor die val van Rome fokus op die geografiese diversiteit en die territoriale uitspansel wat Romeinse keisers en hul legioene moes beheer.
En waarom het Rome geval?
Maklik die mees beredeneerde vraag oor die val van Rome is, hoekom het dit plaasgevind? Die Romeinse Ryk het meer as 'n duisend jaar geduur en het 'n gesofistikeerde en aanpasbare beskawing verteenwoordig. Sommige historici beweer dat die verdeling in 'n oostelike en westelike ryk wat deur afsonderlike keisers regeer word, Rome laat val het.
Die meeste klassici glo dat 'n kombinasie van faktore soos die Christendom, dekadensie, die metaal wat in die watervoorsiening gelei het, monetêre probleme en militêre probleme die val van Rome veroorsaak het.
Keiserlike onbevoegdheid en toevalligheid kan by die lys gevoeg word. En nogtans bevraagteken ander die aanname agter die vraag en beweer dat die Romeinse ryk nie soveel geval het om aan te pas by veranderende omstandighede nie.
Toe die Romeinse Ryk begin het, was daar nie so 'n godsdiens as die Christendom nie. In die 1ste eeu het Herodus hul stigter Jesus vir verraderlike gedrag uitgevoer. Dit het sy volgelinge 'n paar eeue geneem om genoeg spanning te kry wat hulle kon wen oor imperiale steun. Dit het in die vroeë 4de eeu begin met keiser Konstantyn , wat aktief betrokke was by die Christelike beleidmaking.
Toe Konstantyn 'n godsdienstige verdraagsaamheid in die Romeinse Ryk gevestig het, het hy die titel van Pontif aangeneem. Alhoewel hy nie noodwendig 'n Christen self was nie (hy is nie gedoop totdat hy op sy sterfbed was nie), het hy Christene se voorregte gegee en groot Christelike godsdienstige geskille nagekom.
Hy het nie verstaan ​​hoe die heidense kultusse, insluitend dié van die keisers, in stryd was met die nuwe monoteïstiese godsdiens nie, maar hulle was en mettertyd het die ou Romeinse godsdienste verloor.
Met verloop van tyd het Christelike kerkleiers toenemend invloedryk geword en die keiser se magte erodeer. Byvoorbeeld, toe biskop Ambrose gedreig het om die sakramente te weerhou, het keiser Theodosius die boete wat die biskop aan hom gegee het, gedoen. Keiser Theodosius het die Christendom die amptelike godsdiens in 390 CE gemaak. Aangesien Romeinse burgerlike en godsdienstige lewe diep verbind was, het priesteresse die fortuin van Rome beheer. Profetiese boeke het aan leiers gesê wat hulle nodig het om oorloë te wen en keisers is verwerp. Christelike geloof en geloof strydig met die werking van die ryk.
Barbarians en Vandals
Die barbarians, wat 'n term wat 'n gevarieerde en veranderende groep buitestaanders dek, is omhels deur Rome, wat hulle as verskaffers van belastinginkomste en liggame vir die weermag gebruik het. Hulle het hulle selfs tot magsposisies bevorder. Maar Rome het ook grondgebied en inkomste aan hulle verloor, veral in Noord-Afrika, wat Rome op die tydstip St. Augustine , in die vroeë 5de eeu, verloor het aan die Vandale.
Terselfdertyd het die Vandale die Romeinse grondgebied in Afrika oorgeneem, Rome het Spanje verloor aan die Sueves, Alans en Visigoths . 'N Volmaakte voorbeeld van hoe alle "oorsake" van Rome se val onderling verband hou, is dat die verlies van Spanje beteken dat Rome inkomste verloor het met die gebied en administratiewe beheer. Daardie inkomste was nodig om die leër van Rome te ondersteun en Rome het sy weermag benodig om te hou watter grondgebied dit nog onderhou het.
Decadence and Decay of Rome's Control
Daar is geen twyfel nie dat verval - die verlies aan Romeinse beheer oor die weermag en bevolking - die vermoë van die Romeinse Ryk beïnvloed het om sy grense heeltemal te hou. Vroeë kwessies sluit in die krisisse van die Republiek in die eerste eeu vC onder die keisers Sulla en Marius , sowel as dié van die Brothers Gracchi in die tweede eeu. Maar in die vierde eeu was die Romeinse Ryk eenvoudig te groot om maklik te beheer .
Die verval van die weermag, volgens die 5de-eeuse Romeinse historikus Vegetius , het van binne die weermag gekom. Die weermag het swak geword van die gebrek aan oorloë en het opgehou om hul beskermende pantser te dra. Dit het hulle kwesbaar gemaak vir vyandwapens en 'n versoeking gegee om van die geveg te vlug. Sekuriteit kan tot die staking van die streng bore gelei het. Vegetius sê die leiers het onbevoeg geword en belonings is onregverdig versprei.
Daarbenewens het die Romeinse burgers, insluitende soldate en hul gesinne wat buite Italië woon, mettertyd minder gereken as Romeine in vergelyking met hul Italiaanse eweknieë. Hulle het verkies om as naturelle te leef, selfs al beteken dit armoede, wat op sy beurt bedoel het, het hulle na diegene wat kon help - Duitsers, Brigande, Christene en Vandale.
Loodvergiftiging en Ekonomie
Sommige geleerdes het voorgestel dat die Romeine aan loodvergiftiging gely het. Die teenwoordigheid van lood in die drinkwater wat uit waterpype lek, word gebruik in die groot Romeinse waterbeheerstelsel, lei glasure op houers wat in aanraking gekom het met kos en drank, en voedselvoorbereidingstegnieke wat tot swaarmetaalvergiftiging kon bydra.
Die voorsprong is ook in skoonheidsmiddels gebruik, alhoewel dit ook in die Romeinse tyd as 'n dodelike gif bekend was en in kontrasepsie gebruik is.
Ekonomiese faktore word ook dikwels as 'n belangrike oorsaak van die val van Rome aangehaal. Van die belangrikste faktore, soos inflasie, oorbelasting en feodalisme word elders bespreek. Ander mindere ekonomiese kwessies sluit in die grootskaalse versameling van bullion deur Romeinse burgers, die wydverspreide plundering van die Romeinse tesourie deur barbare, en 'n massiewe handelsstekort met die oostelike streke van die ryk. Saam is hierdie kwessies gekombineer om die finansiële stres tydens die ryk se laaste dae te eskaleer.
> Baynes NH. 1943. Die afname van die Romeinse Krag in Wes-Europa: Sommige Moderne Verduidelikings. Die Tydskrif vir Romeinse Studie 33 (Deel 1 en 2): 29-35.
> Dorjah AP en Born LK. 1934 Vegetius op die verval van die Romeinse leër. Die Klassieke Tydskrif 30 (3): 148-158.
> Phillips III CR. 1984. Ou Wyn in Ou Loodflesse: Nriagu aan die Val van Rome. Die Klassieke Wêreld 78 (1): 29-33.