Enorme 2000 jaar oue Keltiese muntskaal stel nuwe wêreldrekord - Geskiedenis Podcasts - 2022
Aanhoudende argeologiese skattejagters het 'n nuwe Guinness -wêreldrekord opgestel vir die grootste muntstuk wat ooit op die Britse eilande ontdek is.
Hierdie skatverhaal begin vroeg in die tagtigerjare nadat Reg Mead en Richard Miles a gelees het rapporteer oor 'n boer op Jersey wat baie jare tevore silwer muntstukke in 'n erdepot ontdek het terwyl hy 'n boom uit 'n heining gehaal het. Die metaaldetektoriste het daarna drie dekades lank gesoek na die heining en die vermoedelike skat daarvan, en in 2012 het hulle uiteindelik 'n massiewe gekorrode klomp goud en silwer muntstukke drie voet onder 'n heining wat uit die eerste eeu vC ontdek is, ontdek.
'N Cool £ 10miljoen vir die Celtic Coin Hoard
Volgens 'n 2012 BBC Mead het tydens die ontdekking gesê dat hulle 'afgegrawe en 'n massa muntstukke gevind het, so groot soos 'n voetbal, en as hulle na die rande soek, gaan dit aan en aan.' Toe besef hulle dat so iets nog nooit in Brittanje ontdek is nie, "of van hierdie aard oral in die wêreld," het hy gesê.
Metaalverklikkers Reg Mead, links, en Richard Miles, regs, wat die Keltiese muntstuk by die opgrawingsplek gevind het. ( Jersey Heritage )
Daar word vermoed dat die muntstukke in 'n veld begrawe is deur lede van 'n Curiosolitae -stam wat omstreeks 50 tot 60 vC op die vlug van Julius Caesar se leër gevlug het. Maar die ontdekking van die Guinness -wêreldrekord was nie maklik om op te grawe of te ontleed nie, aangesien dit in 'n dik kleiblok van 140 x 97 x 20 cm (140 x 97 x 20 cm) en driekwart ton gevind is. Die sogenaamde 'The Grouville Hoard', met 'n totaal van 69 347 Romeinse en Keltiese munte, is na raming ongeveer £ 10 miljoen werd.
Keltiese muntstukke opgegrawe wat die groot grootte van die vonds toon. ( Jersey Heritage )
Geen verrassing deur die Guinness -toekenning nie
Die Grouville Hoard word uitgestal by La Hougue Bie Museum op die eiland Jersey, en benewens die Romeinse en Keltiese muntstukke, bevat die voorraad: silwer armbande, fyn silwerdraad, goue wringkragte, plaatgoud en 'n aantal glaskrale. Kurator van argeologie by Jersey Heritage, Olga Finch, vertel Die Telegraaf dat die Guinness -toekenning "hulle nie verbaas nie" en dat die instelling verheug is dat so 'n indrukwekkende argeologiese item "in Jersey ontdek, ondersoek en vertoon is."
Die bedrag van £ 10miljoen wat vroeër genoem is, kom van mnr. Mead, wat gesê het dat die "minste waardevolle" muntstukke in die voorraad waarskynlik £ 100 elk werd sal wees, wat ekstrapoleer na 'n waardasie van etlike miljoene pond. Boonop is kosbare juweliersware in die skatkis gesoldeer, wat dieselfde waarde as die munte kan hê, afhangende van wat dit blyk te wees.
Goue wringkragte gevind saam met die Keltiese muntstuk in Jersey. ( Jersey Heritage )
Wie se skat is dit in elk geval?
Tradisioneel in Engeland is vondste soos hierdie dikwels na plaaslike museums geneem om dit op te neem, maar met 'n gebrek aan hulpbronne en 'n nasionale verslagdoeningstelsel, is baie soortgelyke vondste nie opgeneem nie. Om dit te bekamp, ​​het die Skattewet is aanvaar ter vervanging van die middeleeuse wet van Treasure Trove in Engeland en Wallis, wat beskerming bied aan argeologiese vondste wat, hoewel dit nie amptelik 'skat' is nie, belangrik is om 'n akkurate argeologiese prentjie van Engeland en Wallis te bou.
Wat is dan 'skat' volgens Engelse erfeniswette? Die Skattewet 1996 het verskeie definisies van 'skat', insluitend 'prehistoriese voorwerpe en muntstukke wat goud of silwer bevat en minstens 300 jaar oud is.' As 'n vonds as 'skat' verklaar word, moet die vinder dit volgens wet aan 'n museum te koop aanbied teen 'n prys vasgestel deur die British Museum se skatwaarderingskomitee , en 'n beloning word vervolgens aangebied aan die vinders, grondeienaars en enige ander partye wat met die vonds verband hou.
Metaalverklikkers Ontdek Stash van 550 ou muntstukke ter waarde van £ 150,000
Versteekte vullis van meer as 6 000 silwer muntstukke wat in die bos in Pole gevind is
Silwer/goue Romeinse en Keltiese munte wat by die opgrawingsplek in Jersey opgegrawe is. ( Jersey Heritage )
Wat dit werklik beteken, is dat die munte amptelik aan die koningin behoort, hoewel die vinders geregtig is op 'n beloning. Maar soms is skatte net 'te groot' en 'n artikel in die Daaglikse pos sê daar is gepraat oor die aantal seldsame munte wat tans die prys nadelig beïnvloed deur die mark te oorstroom.
Tegnologie vorder antieke vondste
Namate die metaaldetektor -tegnologie vir verbruikers vorder en elkeen vir minder as $ 500 dollar nou 'n 'spoel' kan koop wat amper 'n meter diep kan deurdring, is daar nie net 'n toename in die frekwensie van vondste die afgelope dekade nie, maar ook 'n toename in die groottes van vondste. Dit was slegs vyf maande gelede deur metaalverklikkers in die Chew -vallei, noordoos van Somerset, nog 'n groot skare van 2528 silwer muntstukke wat dateer uit die nasleep van die Slag van Hastings.
Die British Museum het gesê dit is die tweede grootste vonds van Normandiese munte ooit in die Verenigde Koninkryk. Lisa Grace en Adam Staples, wat die grootste deel van die vullis opgegrawe het, het aan die BBC 'Ons droom al 15 jaar hieroor, maar dit word uiteindelik waar. Dit was heeltemal ongelooflik - om een ​​te vind, sou 'n buitengewone dag wees om metaal op te spoor. "
Maine -paartjie vier tweejarig bestaan ​​met verborge skat
Kersfees het in September aangebreek vir 'n Britse voëltjie wat op 'n kas van miljoene dollars ou Keltiese muntstukke afgekom het terwyl hy 'n "dogfight " op die Engelse platteland dopgehou het.
Die goue medaljes - byna verwar met 'n ou masjinerie - dateer uit meer as 2000 jaar na die ouderdom toe die kwaai Keltiese koningin Boudicca met Rome in oorlog was, volgens waardeerders, wat die prys skat op £ 845,000, of ongeveer $ 1,144,000.
Dit is 'n lewensveranderende som vir die gelukkige vinder, na berig word in sy 50's, wat verkies het om anoniem te bly in 'n onlangse onderhoud met die tydskrif Treasure Hunting.
" Daardie aand was ek bietjie voëlkyk, en hy het gesê. Nadat ek na 'n hondegeveg tussen 'n buizerd en 'n paar eksters gekyk het, staar ek af en sien iets lê in 'n bietjie van die diep geploegde grond wat om die rand van die veld loop. "
Hy het byna daar verby gegaan en gedink die metaalskyfie is 'n ou wasser. Toe vryf hy dit en voel hoe dik dit is. "
Ek het die glans van goud gesien en besef dat dit 'n pragtige Keltiese goue stater was, wat my in 'n skok laat sit het, en hy het gesê. Ek sien toe die tweede munt twee meter verder en jaag huis toe om my [metaalverklikker] te kry.
Na ongeveer 18 duim se grawe, het hy 'n koperarmband opgegrawe - waarskynlik die handvatsel van 'n kruik goue muntstukke. Saggies, ", lig hy die vaartuig op en daar kom 'n " kaskade " goud - "a visie wat my die res van my lewe sal bybly, " onthou hy. Ek moes gaan sit om my asem terug te kry. Ek het net 'n entjie gaan stap en 'n Keltiese vullis gekry. "
Asof dit vir 'n film geskryf is, loop 'n nabygeleë hondewandelaar by die man verby en skree, skertsend, "Jy het nog goud gevind? " beweer hy. As jy net weet, dink hy.
Die man het gesê dat hy bid dat sy twee inkopiesakke vol 1300 goue muntstukke - elk ter waarde van tot $ 880 - die pad huis toe sou hou. Daarna het hy die plaaslike lykskouingskantoor in kennis gestel, wat toesig hou oor die protokol in ooreenstemming met die Britse skatwet van 1996, insluitend die besluit van wie die muntstuk wil behou: die vinder, die grondeienaar of 'n plaaslike museum.
Treasure Hunting se redakteur, Julian Evans-Hart, het in 'n verklaring gesê: "Die muntstukke lewer 'n aansienlike, indien nie enorme bydrae tot ons akademiese numismatiese kennis nie, en sal ongetwyfeld in die komende jaar baie beoordeel word."
Dit is moontlik dat hulle 'n deposito kan vorm as 'n warborskas vir Boudicca se oostelike veldtogte, en#8221 het voortgegaan.
Die vorige rekord was 850 en dit was die Wickham Market Hoard wat in 2008 gevind is.
Weeklikse World Numismatic News vir 9 Februarie 2020
Vorm wat gebruik is om die matte te maak vir die Carson City Mint Sesquicentennial -medalje. Beeld met vergunning van die Nevada State Museum.
Alhoewel hy vernoem is na Henry Comstock, het hy nie die silwer myne in die omgewing ontdek nie. Comstock het die onderskeid dat hy 'n aandeel in die krediet sal eis voordat hy sy belang vir duisende dollars, destyds 'n onredelike bedrag, verkoop en hom in Carson City vestig. Comstock het 'n paar ondernemings begin. Sy onbeskaamdheid en teenwoordigheid het sy naam aan die ontdekking verleen.
Comstock is nie 'n held nie. Hy was bekend daarvoor dat hy ongeduldig, onverskillig, lui was, en sommige beskuldig hom dat hy kranksinnig was. Comstock het in 1870 selfmoord gepleeg en verskeie mislukte ondernemings, 'n mislukte huwelik en skuld agtergelaat.
Na die ontdekking was dit duur om die silwer vir verwerking na San Francisco te vervoer. Politici in Nevada het 'n kongres gedoen vir die vorming van 'n takmunt om munte te bepaal en te slaan. Die kongres het 'n munt in 1868 vir die nabygeleë Carson City goedgekeur. Die gebou is in 1870 vir produksie geopen. Die munt van die tak in Carson City het silwer- en goue muntstukke geslaan, maar in minder hoeveelhede as die ander muntstukke, wat hul muntstukke baie versamelbaar en duurder gemaak het vanweë hul skaarsheid.
Baie beskou die muntstukke wat in Carson City geslaan is, as die mooiste van al die muntstukke. Met die laer produksietotale hoef myntwerknemers nie met die produksie te jaag nie, sodat hulle behoorlike stakings kon maak. Natuurlik gebeur daar foute, en die verskeidenheid muntstukke wat by die Carson City Mint geslaan is, is een van die gewildste.
'N Beduidende onderskeid tussen die munte wat in Carson City geslaan is, is dat hulle die "CC " -myntmerk dra. Dit is die enigste muntstuk van twee karakters wat op Amerikaanse munte gebruik word.
Die produksie eindig in 1893 met die verminderde opbrengs van silwermyne in die omgewing. Die gebou het as 'n toetskantoor gedien vanaf 1895. Dit het gesluit na die goue herroeping van 1933. Die staat Nevada het die gebou in 1939 gekoop.
Vandag huisves die gebou die Nevada State Museum, waar Coin Press No. 1 elke maand steeds 'n half-ons silwer medaljes herdenk. Daar is slegs vier bekende weergawes van hierdie muntpers en die museum het die enigste werkende model.
Vir die viering van die sesde herdenking het die museum 'n gedenkmedalje vir die besoekers ingepalm. Besoekers kon 'n halwe gram silwer planete by die museum se geskenkwinkel koop en dit na die Coin Press No. 1 bring om dit op te slaan. Omdat dit 'n proses op aanvraag was, moes u by die museum wees om een ​​te koop.
Lewis Hoad [a] is op 23 November 1934 gebore in die werkersklas se voorstad Glebe, die oudste van drie seuns van die elektrisiën Alan Hoad en sy vrou Ailsa Lyle Burbury.  Hoad het op vyfjarige ouderdom begin tennis speel met 'n raket wat deur 'n plaaslike sosiale klub geskenk is.  As 'n jong kind sou hy om 05:00 wakker word en tennisballe teen 'n muur en motorhuisdeur slaan totdat die bure kla, en hy kon oefen op die bane van die Hereford -tennisklub agter die huis.   Op 10 -jarige ouderdom neem hy deel aan die seestoernooi by Manly in die kategorie onder 16. 
In sy jeug het Hoad gereeld Ken Rosewall gespeel, en hulle het bekend gestaan ​​as die 'tweeling' van Sydney, hoewel hulle baie verskillende liggaamsbou, persoonlikhede en speelstyle gehad het. Hul eerste wedstryd in Sydney in Januarie 1947 (toe albei 12 jaar oud was) is gespeel as 'n openingswedstryd vir 'n uitstallingswedstryd tussen Australië en Amerika. Rosewall wen met 6–0, 6–0.  Hoad het groot fisieke krag opgebou, veral in sy hande en arms, deur te oefen by 'n polisie seunsklub, waar hy naam gemaak het as bokser. Hoad was ongeveer 12 toe hy kennis gemaak het met Adrian Quist, 'n voormalige Australiese tenniskampioen en toe hoofbestuurder van die Dunlop -sportgoedemaatskappy. Quist het 'n paar stelle met Hoad gespeel en was onder die indruk van sy natuurlike vermoë. Toe Hoad 14 was, het hy die skool verlaat en by die Dunlop -betaalstaat aangesluit, volgens die patroon van daardie 'shamateur' -era toe die meeste van Australië se helderste tennisvooruitsigte by sportondernemings aangewend is. 
Hoad het pas 15 geword toe hy en Rosewall gekies is om vir Nieu -Suid -Wallis te speel in 'n interstate wedstryd teen Victoria.  In November 1949 wen Hoad die junior titel by die New South Wales Championships, en dieselfde naweek neem hy ook deel aan die eindstryd van die junior tafeltenniskampioenskap in Sydney.  
Hoad se eerste Grand Slam -toernooi was by die Australiese kampioenskappe in 1951 wat in Januarie by die White City -tennisklub in Sydney gehou is. Hy het sy eerste wedstryd teen Ronald McKenzie in regstelle gewen, maar verloor in die daaropvolgende ronde van die verdedigende kampioen en landgenoot Frank Sedgman.  Dit was die enigste Grand Slam -toernooi wat hy daardie jaar gespeel het. Hoad het sy eerste enkelspeltitel vir mans, die Brisbane Exhibition -toernooi op Milton, op gras, op 11 Augustus 1951 gewen en Rosewall in die eindstryd in vier stelle verslaan. 
In 1952 bereik Hoad die derde ronde van die Australiese kampioenskappe in Adelaide. In April is hy deur die Australasian Lawn Tennis Association gekies as lid van die span om aan oorsese toernooie te speel.  In Mei, voor hy na Europa vertrek het, het hy die enkelspeltitel by die Australiese Hardcourt-kampioenskappe op klei gewen na 'n oorwinning van vyf stelle in die eindstryd teen Rosewall.  Hoad, wat nog nooit 'n toernooi op Europese rooi kleibane gespeel het nie, het in die eerste ronde van die Franse kampioenskappe 'n oorslaap gekry en in regstelle verloor teen die sesde gekeurde en 1947 en 1951 finalis Eric Sturgess.   In slegs hul tweede verskyning as dubbelspan tydens 'n Grand Slam -byeenkoms, het Hoad en Rosewall die Franse halfeindronde gehaal.  Hoad verloor vroeg in Junie in die kwarteindronde van die Belgiese kampioenskappe in Brussel, waar hy deur Budge Patty verslaan is.  Hoad se eerste inskrywing by die grasbaan Queen's Club -kampioenskap in Junie 1952 eindig in die kwarteindstryd teen die uiteindelike kampioen Frank Sedgman.  'n Week later speel hy sy eerste wedstryd by die Wimbledon-kampioenskappe en verslaan Beppe Merlo in 'n senuweeagtige en onindrukwekkende ontmoeting met vyf stel.   Oorwinnings teen Rolando del Bello en Freddie Huber is gevolg deur 'n verlies in die vierde ronde teen die tweede gekeurde en uiteindelike finalis Jaroslav Drobný.  Hoad en Rosewall veroorsaak ontsteltenis toe hulle die tweede gekeurde Gardnar Mulloy en Dick Savitt in die derde ronde van die dubbelspelbyeenkoms verslaan het, maar in die halfeindstryd teen Vic Seixas en Eric Sturgess verloor het.   
Na 'n halfeindstryd by die Sweedse kampioenskappe in Julie en 'n uitstalling tussen Australië en Wes -Duitsland, het Hoad en die Australiese span na die Verenigde State gereis onder leiding van afrigter Harry Hopman.   As voorbereiding vir sy eerste Amerikaanse kampioenskappe speel hy die Meadow Club Invitational (Southampton), Eastern Grass Court Championships (South Orange) en Newport Invitational voordat hy saamwerk met Rosewall om die halfeindronde van die US National Doubles te haal Kampioenskappe in Brookline.    Hoad was die agtste gekeurde buitelandse speler tydens die Amerikaanse kampioenskappe. [b]  Hy wen vier wedstryde om sy eerste Grand Slam -kwarteindstryd te haal, maar deels as gevolg van die maak van 64 foute, kon hy Sedgman nie oorwin wat die toernooi sou wen sonder om 'n stel te verloor.    Met Thelma Coyne Long haal hy die eindstryd van die gemengde dubbelspelbyeenkoms, die eerste Grand Slam -eindstryd van sy loopbaan, maar hulle verloor in 'n regstreekse stel vir Doris Hart en Frank Sedgman.  'n Vroeë verlies tydens die Pacific Southwest Championships in September het sy eerste oorsese toer afgesluit.  In September was hy gesamentlik op die 10de plek in die wêreld vir 1952 met Rosewall deur Lance Tingay van Die Daily Telegraph.  
Hoad het 1953 swak in die enkelspel begin met 'n uitgang in die tweede ronde teen Clive Wilderspin by die Australiese kampioenskappe in Melbourne nadat hy 'n kenmerkende basisspel gespeel het.   Hy was meer suksesvol in dubbelspel, waar hy en Rosewall die jongste span geword het om die Australiese dubbelspeltitel te wen ná 'n oorwinning in die eindstryd teen Mervyn Rose en Don Candy.  In Maart verdedig Hoad sy enkelspeltitel by die Australiese Hardcourt-kampioenskappe en verslaan Rosewall in 'n halfeindstryd van vyf stelle waarin hy ses wedstrydpunte oorleef het, en die 34-jarige John Bromwich in die eindstryd.    Twee weke later verloor Hoad die eindstryd van die N.S.W. Hardcourt -kampioenskappe teen Mervyn Rose.  Hoad se tweede oorsese toer begin einde April, en na 'n uitstalling in Kaïro by die Gezira Sporting Club, haal hy die eindstryd by die Italiaanse kampioenskappe in Rome en verloor hy in 'n reguit reeks met Drobný, maar wen die dubbelspel met Rosewall.    By die Franse kampioenskappe in Mei het Hoad vierde geëindig en deurgedring na die kwarteindronde waarin hy teen Vic Seixas verloor het weens oorverhitting en 'n onbetroubare opslag.   Hoad en Rosewall het die dubbelspeltitel gewen met 'n oorwinning van drie stel in die eindstryd teen die landgenote Rose en Wilderspin.  In Junie was Hoad se aanvallende serveer-en-volley-wedstryd te goed vir Wimbledon se gunsteling Rosewall in die eindstryd van die Queen's Club-kampioenskap, en hy het die toernooi gewen sonder om 'n stel te verloor.   By Wimbledon is Hoad sesde ingepalm, en net soos by die Franse verslaan Vic Seixas hom in die kwarteindronde, hierdie keer in 'n noue wedstryd van vyf stel wat eindig op 'n dubbele fout van Hoad.   In 'n all-Australiese dubbelspel-eindstryd verslaan Hoad en Rosewall Hartwig en Rose om hul derde Grand Slam-dubbelspeltitel van die jaar te wen.  Hoad verloor middel Julie in die eindstryd van die Nederlandse kampioenskappe teen Enrique Morea.  Hy het middel Augustus sy eerste titel op Amerikaanse bodem in South Orange op die Eastern Grass Court Championships gewen en landgenoot Rex Hartwig in die eindstryd verslaan.   In die halfeindronde teen Rosewall trek hy 'n rugspier.  Hoad en Rosewall se hoop om die Grand Slam -dubbelspel te wen, twee jaar nadat die mede -Australiërs Ken McGregor en Frank Sedgman die prestasie vir die eerste keer behaal het, het in die derde ronde van die Amerikaanse dubbelspelkampioenskappe verrassend verloor.  As die tweede gekeurde buitelandse speler, was Hoad een van die gunstelinge vir die enkelspeltitel by die Amerikaanse kampioenskappe. Hy het vier wedstryde gewen om die halfeindronde te haal, waar hy vir die derde keer in 1953 in 'n Grand Slam -byeenkoms teen Vic Seixas verloor het.  Na sy nederlaag, en dié van Rosewall in die ander halfeindstryd, was daar kritiek in die pers dat beide die 18-jarige spelers fisiek en geestelik verslete was weens die intensiewe skedule wat afrigter Harry Hopman opgelê het.   In September klop Seixas weer vir Hoad, hierdie keer in die halfeindronde van die Pacific Southwest Championships in Los Angeles. 
Hoad het 'n paar weke met sy terugkeer na Australië gerus en het vroeg in November die Queensland-kampioenskappe gewen in 'n eindstryd van 41 minute teen Hartwig.   Twee weke later wen Hoad die N.S.W. Kampioenskappe na oorwinnings oor vier stel oor Tony Trabert in die halfeindstryd en oor Rosewall in die eindstryd voor 'n 10 000 Sydney-skare, maar het probleme ondervind met 'n seer regter-elmboog.    Sy goeie vorm het vroeg in Desember voortgeduur tydens die Victoriaanse kampioenskappe toe hy Rosewall weer in die eindstryd verslaan het.  Die langverwagte Davis Cup -uitdaagronde teen die uitdagende span uit die Verenigde State het einde Desember in die Melbourne Kooyong -stadion plaasgevind. Hartwig is verbasend gekies om saam met Hoad in die dubbelspel te werk in plaas van Rosewall, 'n besluit wat wyd in die pers gekritiseer word.  In die eerste enkelspelwedstryde het Hoad Seixas, sy vyand daardie seisoen, in regstelle verslaan, terwyl Trabert Rosewall, ook in regstelle, verslaan het. Hoad en Hartwig het die dubbelspelwedstryd teen Seixas verloor, en Trabert en Australië het aan die begin van die laaste dag met 1–2 agtergeloop.     Hoad word onthou vir sy wedstryd as 'n 19-jarige amateur teen die Amerikaanse kampioen Tony Trabert. Voor 'n skare van 17 000 het Hoad Trabert in vyf stelle verslaan om sy land te help om die beker te behou. [c]   Dit is beskou as een van die beste Davisbeker -wedstryde in die geskiedenis.   Direk na die eindstryd ontvang Hoad sy oproeppapiere vir die nasionale diens. 
Hoad was volgens Lance Tingay op sy 5de plek in die wêreld vir 1953 op sy ranglys in September [d]   Aan die einde van die jaar, na die Australiese seisoen, was Hoad vir die eerste plek in die wêreldranglys seisoen van 1953 deur die redakteurs van Tennis de France, uitgegee deur Philippe Chatrier, die enigste hedendaagse ranglys vir die volle seisoen.   Tingay verklaar in September 1954 dat Hoad in 1953 "so goed gespeel het gedurende die Australiese seisoen dat sy status as die beste ter wêreld aksiomaties was." Hy het bygevoeg dat sy vorm sedertdien byna rampspoedig was vir die 1954 -seisoen. Hoad se agteruitgang was 'n raaisel.  Hoad was op 19 jaar 38 dae die jongste tennisspeler ooit wat 'n wêreldranglys behaal het, 'n rekord wat nog steeds staan.
In Januarie het Hoad slegs een toernooi gespeel voordat hy sy nasionale diensopleiding begin het. By die Suid-Australiese kampioenskappe in Adelaide het hy die eindstryd gehaal, maar subparres het tot 'n regstreekse nederlaag teen Trabert gelei.  Op 13 Januarie het Hoad vir 'n tydperk van 98 dae by die 13de National Service Training bataljon in Ingleburn aangesluit en gesê dat "Dit sal 'n welkome wegbreek van tennis wees".  Gevolglik kon Hoad nie aan die Australiese kampioenskappe deelneem nie. Einde Februarie het Hoad diens verlof gekry om vir die Australiese span te speel in die derde toetswedstryd teen Suid -Afrika voor die koningin en hertog van Edinburgh. Hy het 'n enkelwedstryd gespeel, 'n dubbelspelwedstryd met Rosewall en 'n gemengde dubbelspel met sy vriendin Jenny Staley.   Toe Hoad terugkeer na diens, is hy deur 'n spinnekop gebyt terwyl hy op maneuvers was, wat veroorsaak het dat hy siek word en hom tien dae lank in die hospitaal opgeneem het.  Hy was twee dae in 'n koma wat nie openbaar gemaak is nie. 
Terwyl hy in diens was, het Hoad 'n gewigoptel-oefening opgedoen, wat hy opgestoot het met 'n gewig van ongeveer 50 kg op sy rug, wat Hoad later geglo het waarskynlik sy rugprobleme veroorsaak het. Hoad het einde April die nasionale diens verlaat en sy derde oorsese toer saam met 'n Australiese span het op 5 Mei begin.  Vir die eerste keer in sy loopbaan was Hoad die top-gekeurde speler tydens 'n Grand Slam-toernooi by die Franse kampioenskappe, maar hy verloor in die vierde ronde van die 40-jarige Gardnar Mulloy.   Hoad verloor die dubbelspel -eindstryd met Rosewall vir Seixas en Trabert in 56 minute. Saam met Maureen Connolly, wat die enkelspeltitel vir vroue verower het, het Hoad die eindstryd vir gemengde dubbelspel gewen teen Jacqueline Patorni en Rex Hartwig.  In Junie het Hoad die landgenoot Rose in die eindstryd van die Queen's Club -kampioenskap oorwin om sy titel suksesvol te verdedig.  Hoad is tweede agter Trabert geplaas tydens Wimbledon -kampioenskappe.  In die vierde ronde het Hoad sy verlies vir Mulloy by die Franse kampioenskap gewreek en hom in vier stelle verslaan.  In die kwarteindronde was die kragtige diens en uitstekende opbrengste van Drobný te veel vir Hoad, en hy is binne 'n uur in reguit stelle geklop.  Hoad en Rosewall kon nie hul dubbelspeltitel in Wimbledon verdedig nadat hulle in vyf stelle in die halfeindronde teen Seixas en Trabert verloor het nie.  'n Verrassingsverlies teen Roger Becker in die halfeindronde tydens die Midlands Counties-kampioenskappe in Birmingham is middel Julie gevolg deur die enkelspeltitel by die Switserse kampioenskappe in Gstaad te wen.   Net soos die vorige jaar het Hoad Rosewall ontmoet in die Eastern Grass Court Championships in Augustus, hierdie keer in die eindstryd, en weer was die titelhouer seëvierend, wat Rosewall oorrompel het om die enkelspeltitel in drie opeenvolgende stelle te wen.  By Newport, middel Augustus, is Hoad geklop deur die 17-jarige landgenoot, Roy Emerson, wat die beslissende stel met 8–6 gewen het.   Vir die derde keer in 1954 verslaan Seixas en Trabert Hoad en Rosewall tydens 'n Grand Slam -dubbelspelbyeenkoms en wen die Amerikaanse dubbelspelkampioenskappe in Brookline. 
Hoed, nee. 1 buitelandse saad tydens die Amerikaanse kampioenskappe, verloor teen Ham Richardson in 'n kwarteindronde met vyf stelle.   Sy gebrekkige vorm het voortgegaan toe hy middel September in die kwarteindronde van die Pacific Southwest Championships deur die ongesaaide Luis Ayala verslaan is.  Nadat hy aan die einde van September na Australië teruggekeer het, het Hoad ekstra oefening beplan om aan sy opslag en vlug te werk, maar verloor daarna vir Don Candy in die halfeindronde van die Sydney Metropolitan Championships.   Begin November het sake kortliks verbeter. In die eindstryd van die Queensland -kampioenskappe in Brisbane het hy 'n sonskoot en die verlies van stelle drie en vier met 0–6 oorkom om Hartwig in vyf stelle te verslaan.  Middel November is hy ontsteld oor die veteraan John Bromwich wat die winderige toestande in die kwarteindronde van die N.S.W. Kampioenskappe.   By die Victoriaanse kampioenskappe, die laaste belangrike toernooi voor die Davisbeker -uitdaagronde, is Hoad in die halfeindstryd deur Seixas verslaan. Soos in die vorige wedstryd teen Sven Davidson, het hy so 'n swak voorkoms en soms 'n gebrek aan belangstelling getoon dat hy deur die skare gespot is en 'n paar weg is nadat hy 'n bal op die staanplek geslaan het.    Die Davisbeker -uitdaagronde in 1954 is op 27–29 Desember op die grasbane in die White City -stadion in Sydney tussen die titelhouers Australië en die Verenigde State gespeel. Hoad verloor die eerste rubber aan Trabert, voor 'n rekordskare van 25 000, in 'n wedstryd van vier stelle van hoë gehalte.   Rosewall het ook sy enkelspelwedstryd verloor en die Verenigde State het die beker terug gewen nadat Seixas en Trabert Hoad en Rosewall in vier stelle in die dubbelslag verslaan het. 
In September het Hoad se wêreldranglys tot die 7de plek in Tingay se posisie gedaal. Tingay, Chatrier en ander skrywers was Hoad se wêreldranglys 5 op 'n gesamentlike ranglys.    [e] In 'n seisoenoorsigartikel in die Dunlop Lawn Tennis Annual & amp; Almanack redakteur en voormalige tennisspeler G.P. Hughes noem dat "veral Hoad 'n slegte jaar gehad het".  In 'n 1956-onderhoud erken Hoad dat hy veral in 1954 dikwels keelvol was vir tennis en nie omgee of hy speel of nie. 
Hoad kon vroeg in Januarie nie die Suid -Australiese tenniskampioenskap speel nie weens 'n geskeurde ligament.  Tot 'n verrassing betree hy die gemengde dubbelspelbyeenkoms tydens die Australiese kampioenskappe in 1955 saam met sy vriendin Jenny Staley en die paar eindig as naaswenners van Thelma Coyne Long en George Worthington.  In die enkelspelbyeenkoms bereik Hoad sy eerste Grand Slam -toernooi -eindstryd ná stewige oorwinnings oor Seixas (kwarteindstryd) en Hartwig (halfeindstryd). In die eindstryd was die akkuraatheid en beheer van Rosewall te sterk vir hom en verloor hy in drie agtereenvolgende stelle.  Hoad het nie aan die Franse kampioenskappe deelgeneem nie, aangesien die Davisbeker -span waarvan hy deel was, eers einde Mei tydens die kampioenskappe na Europa vertrek het.  In die enkelspel-eindstryd van die Queen's Club-kampioenskap middel Junie het Hoad, wat vroeër die dag getroud was, sy diens sewe keer verloor en in twee opeenvolgende stelle vir Rosewall verloor, maar het die dubbelspelbyeenkoms met Hartwig gewen.   Hoad was einde Junie die vierde gekeurde speler by die Wimbledon-kampioenskappe. In sy kwarteindrondewedstryd teen die sewende gekeurde Budge Patty, het sy spel nie akkuraatheid gekry nie en het hy 'n onderbreking in elke stel afgestaan, wat 'n verlies in regstelle tot gevolg gehad het. 
Nadat hy die Davisbeker in 1954 verloor het, moes Australië deur die voorronde van die Davisbeker -toernooi in 1955 speel om die Verenigde State te hou. In Julie het Australië Mexiko, Brasilië en Kanada verslaan om die Americas Zone te wen en daarna Japan en Italië in die Inter-zone wedstryde in Augustus te klop.  In die uitdaagronde by die West Side -tennisklub, Forest Hills, van 26 tot 28 Augustus, verslaan Hoad die Franse en Wimbledon -kampioen Trabert in vier stelle in sy eerste enkelspel en met Hartwig wen hy die dubbelspel om die Davisbeker terug te wen. vir Australië. Dit was die eerste tenniswedstryde wat ooit in kleur uitgesaai is, op 'n nasionale uitsending deur NBC -televisie.   
Hoad was nr. 2 buitelandse saad tydens die Amerikaanse kampioenskappe wat van 2 tot 11 September gehou word, onmiddellik na die Davis Cup -uitdaagronde, op die modderige bane van Forest Hills. In die kwarteindstryd verloor hy sy diens drie keer agtereenvolgens in die derde stel en kry hy 'n nederlaag in 'n vaste stel in 50 minute teen Trabert, die eerste gekeurde Amerikaanse speler, en uiteindelik kampioen.  In sy eerste belangrike toernooi ná die Amerikaanse kampioenskappe het Hoad in November die New South Wales -kampioenskappe gewen ná 'n oorwinning in die eindstryd teen Rosewall.   In Desember verower hy die enkelspeltitel by die Victoriaanse kampioenskappe na 'n taai eindstryd van vyf stelle oor die 19-jarige Ashley Cooper.  In September was hy volgens Tingay op die derde plek in die wêreld. 
Hoad het die jaar begin met 'n nederlaag van vyf stel in die eindstryd van die Suid-Australiese kampioenskappe teen die landgenoot Neale Fraser.  By die daaropvolgende Manly-toernooi het die skare tydens die eindstryd die staanplekke oorstroom, wat Rosewall se basisspel meer as die van Hoad belemmer het, wat 'n oorwinning in 35 sekondes vir Hoad tot gevolg gehad het.  By die Australiese kampioenskappe in Brisbane het Hoad 'n agterstand van twee stelle teen Mervyn Rose in die kwarteindronde oorwin en Neale Fraser in die halfeindstryd geklop om sy tweede agtereenvolgende Australiese eindstryd te haal, waar hy die titelhouer Rosewall in vier stelle oorwin het om sy wen te wen eerste Grand Slam -enkelspeltitel.   Hy verower die dubbelspeltitel met Rosewall teen Don Candy en Mervyn Rose. Begin Maart vertrek Hoad en sy vrou na 'n oorsese privaat toer ('n toer wat goedgekeur is, maar nie deur die Australiese tennisfederasie gereël word nie).   Die eerste stop van die toer was Kaïro, waar Hoad die enkelspeltitel op die Egiptiese kampioenskappe teen Sven Davidson gewen het, gevolg deur 'n toernooi -oorwinning in Alexandria oor Fred Kovaleski.   By Monte Carlo aan die einde van Maart is hy verrassend deur Tony Vincent in die kwarteindstryd geklop.  In die Australiese ranglys wat in April gepubliseer is, wat die seisoen tot einde Maart weerspieël, het Hoad Rosewall ingehaal as nr.  Enkeltitels by die Libanese kampioenskappe en by die Connaught Club in Essex het in April gevolg, maar die maand geëindig met 'n halfeindstryd teen Ham Richardson tydens die British Hard Court Championships in Bournemouth.   
Hoad het vroeg in Mei sy eerste Italiaanse kampioenskappe op rooi klei by die Foro Italico in Rome gewen toe hy Sven Davidson in reguit stelle gespeel het.  By die Franse kampioenskappe op Roland Garros het Hoad in die derde ronde 'n skrik van vyf stelle teen Robert Abdesselam oorleef voordat hy die eindstryd teen Sven Davidson in regstelle gewen het om sy tweede agtereenvolgende Grand Slam-enkelspeltitel te wen.   Onbekend vir die publiek, Hoad het die nag voor die eindstryd wakker gebly, uitgenooi deur 'n Russiese diplomaat, en was dronk toe hy by die huis kom. 'N Intensiewe oefensessie deur Rod Laver het hom in 'n toestand gebring wat hom in staat gestel het om die eindstryd te speel.  Na die oorwinning in Parys, verklaar Hoad dat hy voornemens is om na 1956 amateur te bly: "Selfs as ek die drie groot toernooie wen, al sou Kramer sy aanbod aanbied, sou ek ten minste twee of drie seisoene steeds nie 'n pro word nie. . "  In Mei wen Hoad die Internasionale Golden Ball-toernooi in Wiesbaden, Wes-Duitsland, na 'n regstreekse sege in die eindstryd oor Art Larsen, maar by die Trofeo Conde de Godó in Barcelona verloor hy in die kwarteindronde vir Bob Howe.   As voorbereiding vir Wimbledon speel Hoad die enkelspelbyeenkoms by die Noordelike Kampioenskappe in Manchester, maar verloor in die beslissende stel met die 34-jarige Jaroslav Drobný.   Hoad is eerste gekeur vir die Wimbledon-kampioenskappe en was die gunsteling voor die toernooi. Hy verloor twee stelle op pad na die eindstryd, waarin hy Rosewall pak. In die eerste Australiese eindstryd sedert 1922 het Hoad in vier stelle gewen om sy eerste Wimbledon- en derde agtereenvolgende Grand Slam-kampioenskapstitel te behaal.    Hoad het ook die dubbelspeltitel verower met Rosewall, hul derde Wimbledon -titel, wat Orlando Sirola en Nicola Pietrangeli in die eindstryd in regstelle verslaan het.  Na sy Wimbledon -titel verloor hy in die halfeindstryd van die Midlands -toernooi vir Mike Davies.  In Augustus wen Hoad die enkelspeltitel by die Duitse kampioenskappe, op klei in Hamburg, met 'n nederlaag van vier stelle van Orlando Sirola in die eindstryd. 
Kort na Wimbledon het Hoad erge pyn en styfheid in sy onderrug ervaar, op 'n vlak hoër as voor die toernooi.  Hy het gereël om per boot na die VSA te reis op die RMS Koningin Mary eerder as om 'n lang vliegtuigreis te ondergaan.  Die pyn het egter voortgegaan en die spelvlak vir die res van die jaar en tot in 1957 verminder. 
Na sy transatlantiese reis in Augustus, speel Hoad direk in die Amerikaanse kampioenskappe, nadat hy die voorbereidende grasbaan -toernooi in Newport misgeloop het.  Nadat hy die eerste drie fases van die Grand Slam gewen het, het Hoad die voorkeur gekry om die vierde te wen en dan professioneel te word vir 'n winsgewende kontrak wat Jack Kramer bied, hoewel Hoad self beweer het dat hy nooit aan die Grand Slam gedink het nie en nie gehoor het nie daarvan voordat hy in New York aangekom het. In 'n ontsteltenis verloor hy egter die eindstryd in vier stelle vir Rosewall in die Amerikaanse kampioenskappe op Forest Hills.  Hoad en Rosewall verower die dubbelspeltitel teen Seixas en Richardson.  In September verslaan Hoad Luis Ayala in die halfeindstryd en Sven Davidson in 'n eindstryd van vier stel by die O'Keefe Invitational by die Toronto Lawn Tennis Club in Rosedale, Toronto op rooi klei  en by die Pacific Southwest Championships, die Hoad se laaste been van sy oorsese toer is in die derde ronde deur Alex Olmedo geklop.   Begin November verloor hy die eindstryd van die Queensland -kampioenskappe met Ashley Cooper in vyf stelle en word belemmer deur gevoelloosheid in die opdienarm tussen die elmboog en die pols.  ​​Die volgende week tree Hoad uit die New South Wales Championships tydens sy eerste ronde wedstryd teen Ross Sherriff weens 'n seer arm.  Middel Desember neem Hoad en Rosewall deel aan die eindstryd van die Victoriaanse kampioenskappe, wat hul laaste eindstryd as amateurs was, aangesien Rosewall aan die einde van die maand professioneel geword het. Die eindstryd het laat begin weens reën en is gestop weens duisternis by twee stelle teen een vir Hoad, maar die volgende dag wen Rosewall die laaste twee stelle en die titel.   Einde Desember was Hoad deel van die Australiese Davisbeker -span wat die beker suksesvol in die uitdaagronde verdedig het teen die Verenigde State wat verswak is deur die afwesigheid van Tony Trabert (nou 'n pro). In sy laaste Davisbeker -verskyning het Hoad beide sy enkelspelers, teen Herbie Flam en Seixas, sowel as sy dubbelspel met Rosewall gewen om Australië met 'n oorwinning van 5-0 te help.  Hoad was vir twee dae voor die Davisbeker -wedstryde in die bed met rugpyn, en hy was verlig toe hy agterkom dat hy goed kan speel.  In September was Hoad deur Lance Tingay op die nommer 1 in die wêreld  en aan die einde van die jaar was dit die eerste plek deur Tennis de France.  Hoad het 16 toernooie in 1956 gewen, en 17 dubbelspeltitels. 
Jack Kramer se eerste poging om Hoad en Rosewall vir sy professionele toer te teken, kom in September 1954 toe albei spelers in Los Angeles was vir die Pacific Coast Championships. Albei het 'n kontrak geteken, maar later van mening verander en verkies om amateurs te bly. [f]   'n Hernieude aanbod in Oktober 1955 is ook van die hand gewys.  Na die Davisbeker -eindstryd in Desember 1956 was dit Ken Rosewall wat die eerste keer 'n professionele kontrak gesluit het.
Hoad het vroeg in 1957 weens rugprobleme swak gespeel en is ses weke lank in 'n bolyf gegooi, waarna hy stadig terugkeer na die tenniskompetisie in April 1957.  Hy het daarna 'n tydperk van pynvrye spel beleef 11 maande. Hoad het sy tweede opeenvolgende Wimbledon-enkelspeltitel gewen en Ashley Cooper verslaan in 'n eindstryd in 'n vaste reeks wat 57 minute geduur het.
Professionele loopbaan: 1957–1972
Nadat hy die Wimbledon-titel in 1957 gewen het, het Hoad professioneel geword deur 'n kontrak van twee jaar met Kramer te teken vir 'n rekordwaarborg van US $ 125,000, oftewel AUS £ 55,500, wat 'n bonus van $ 25,000 ingesluit het vir die wen van die Wimbledon-enkelspeltitel in 1957.    Hoad se sakeverhouding met Kramer in 1957 en later was aangenaam en glad in vergelyking met die ervarings van Pancho Gonzales. Hoad sou later beweer: "Ek het nooit 'n probleem met Jack Kramer gehad nie." 
Op 14 Julie 1957 wen Hoad sy debuutwedstryd as prof teen Frank Sedgman tydens die Forest Hills Tournament of Champions, wat nasionaal op die CBS -televisienetwerk uitgesaai is.   Hy wen sy volgende wedstryd, teen Pancho Segura, maar verloor die laaste drie om gesamentlik derde te eindig in die rondomtalie agter Gonzales en Sedgman.   Na Forest Hills het Hoad kommentaar gelewer op die verskil tussen amateur- en professionele tennis: "Dit is 'n heel ander liga. Hierdie voordele maak foute, maar hulle maak dit nie op belangrike punte nie. Dit is die verskil.".  By die volgende Masters Round Robin -toernooi wat op sementbane by die Los Angeles Tennisklub gespeel is, het hy al ses sy wedstryde verloor om op die laaste plek te eindig.    Na hierdie nederlae het Kramer gesê dat Hoad sy speelstyl moet verander: "Sy tweede opslag is te vlak. Sy teenstanders vermoor dit. Hy moet sy agterhand verkort of dieper speel in sy terugkerende diens." Kramer het verwag dat Hoad die komende binnenshuise baan sou verbeter. 
In September begin Hoad saam met Kramer (Sedgman vervang Kramer in Australië), Rosewall en Segura 'n vier maande lange vierman-toer deur Europa, Afrika, die Midde-Ooste, Asië en Australië. Kramer en Hoad is regstreeks op BBC -televisie ondervra. Kramer het in daardie onderhoud sy skatting van Hoad se spel verklaar: "Ek voel dat hy moontlik die beste speler is wat tennis ooit kon hê." Kramer noem Hoad se onlangse marathon -oorwinning oor Rosewall in Den Haag op rooi klei as bewys van verbetering in sy spel.  By die Wembley Indoor Pro -kampioenskappe einde September het Kramer Hoad uitgeskakel en hom in regstelle verslaan,   en Kramer het Gonzales ook om die derde plek verslaan. Die twee spelers sou Kramer se hoofrolspelers wees in die komende wêreld -pro -tennistoernooi. In die 4-man-toer van 1957 eindig Hoad met effense rande bo die ander spelers, 16–15 oor Rosewall, 16–14 oor Kramer, 13–9 oor Segura, 4–2 oor Sedgman.    
In 1958 begin 'n geprojekteerde reeks van 100 wedstryde tussen Hoad en die regerende kampioen van professionele tennis, Pancho Gonzales, tesame met 'n onderkaartreeks tussen Trabert en Segura.   Die reeks begin in Januarie in 'n aantal Australiese stede in stadions op grasbane met meestal 'n best-of-five set-formaat, en in Nieu-Seeland vir drie wedstryde met 'n best-of-three set-formaat, en aan die einde van die Australasiese subtoer was Hoad met 8–5 voor. Die meeste plekke het rekordgetalle gerapporteer, waaronder die eerste Kooyong-ontmoeting, wat Hoad in 'n 3 en 3/4 uur, vier stelle, 80-wedstryde-marathon voor 12 000 toeskouers gewen het.   Van 5-4 onder in Nieu-Seeland het Hoad 'n reeks van 15 tot 3 teen Gonzales geloods (insluitend die nie-toer Kooyong Tournament of Champions beslissende wedstryd en die derde plek by Sydney Masters ) . In Februarie het die reeks in die Verenigde State voortgegaan, meestal in binnenshuise plekke en plaaslike gimnasiums met 'n best-of-three set-formaat, gespeel op 'n draagbare seiloppervlak.  Hoad sou in Mei en Junie 'n bobeenbesering opdoen.  Maar Hoad het 18 van die eerste 27 wedstryde gewen, en einde Februarie het Gonzales volgens Kramer die voorkoms van 'n "geslaan man".  Nadat hulle egter op 1 Maart op 'n koue aand in Palm Springs 'n buitelugwedstryd gespeel het, het Hoad se rug verstewig, wat hom aansienlik geraak het vir die res van die reeks. Twee keer moes Hoad verlof neem om sy rug te rus, en in sy afwesigheid is Rosewall en Trabert vervang. Van 9-18 het Gonzales 'n voorsprong van 26-23 bereik, en aan die einde van die reeks op 8 Junie het hy Hoad met 51 wedstryde verslaan tot 36.   
Aan die einde van 1958 is Jack Kramer gevra watter een van die vele "Wêreldberoepskampioenskappe" wat hy die titel verdien, en hy het vier toernooie onder sy eie regies aangewys: Forest Hills, L.A. Masters, Kooyong en Sydney White City.  Hoad het drie van hierdie agt toernooie in 1958/59 gewen.  Vir die 1958/1959 seisoene het Kramer 'n groep professionele kampioene gehad wat 11 Hall of Fame -spelers insluit, [g] onder kontrak, en hy het 'n reeks toernooie ontwerp om 'n formaat te bied waaraan hulle almal kon deelneem. In Januarie 1958 wen Hoad die Kooyong Tournament of Champions in Melbourne, die rykste toernooi van die jaar. Die toernooi is befonds deur die Australiese oliemaatskappy Ampol.  Hoad verslaan Gonzales en Sedgman in beslissende wedstryde en wen al vyf sy wedstryde in die rondte. Tydens die wêreldkampioenskapstoer in Mei in die VSA het die vier spelers aan die Cleveland -byeenkoms deelgeneem. In die eindstryd op 5 Mei in Cleveland verloor Hoad 'n voorsprong van twee stel teen Gonzales terwyl hy met sy been-spierbesering sukkel.  Hoad het einde Mei uit die toer geval om sy bobeenbesering te laat rus.  By die Forest Hills Tournament of Champions in Junie 1958 het Hoad se bobeenbesering betyds genees vir sy laaste wedstryd wat hy op die laaste dag teen Gonzales gewen het in 'n naweekwedstryd wat op CBS landwyd uitgesaai is.  Die verslaggewer van die L.A. Times noem hierdie Hoad/Gonzales -uitsending "een van die mees sensasionele tennisuitstallings wat ek kan onthou."  Gonzales het egter die byeenkoms gewen met 'n beter algehele rondomtalie-rekord. Op Roland Garros in September wen Hoad sy kwarteindstryd teen Trabert en sy halfeindstryd teen Gonzales.  Terwyl hy in die eindstryd teen Rosewall gelei het, het Hoad met sy rug na 'n bal geruk en kon hy nie goed speel in die res van die wedstryd nie.  Hy moes die Wembley Pro -toernooi in September as gevolg van 'n 'artritiese' rug terugtrek.  Hoad het die volgende drie maande gerus en eers weer in 1959 gespeel.  Jack March het Hoad wêreldwyd die tweede professionele tennisspeler agter Gonzales vir 1958 gerangskik. 
Vroeg in 1959 is aangekondig dat die Australiese oliemaatskappy Ampol, [h] 'n toekenning van AUS £ 2,500 (US $ 5,600), plus die Ampol Ope Trofee, sou verleen aan die 'erkende beste tennisspeler ter wêreld', beoordeel uit die wêreld reeks toernooie bestuur deur Jack Kramer, wat al die beste voordele insluit wat volgens 'n puntestelsel gerangskik is.  [i] Die eerste vyf toernooie van die reeks is in Australië gespeel op 'n draagbare houthoutbaan,  wat stadig op 'n sand-/verfoppervlak speel vir trekkrag, maar sonder dat dit gly.  Hoad begin die reeks stadig, belemmer deur 'n elmboogbesering.  Einde Januarie verslaan Hoad Rosewall en Cooper om in Perth te wen, en in Februarie 1959 verslaan hy Rosewall in drie stelle om die South Australian Pro  toernooi op die Norwood Cricket Oval in Adelaide te wen.  Dit het Hoad die voorsprong in Ampol -bonuspunte gegee na die eerste groep van vyf toernooie, 'n voorsprong wat hy nie sou laat vaar totdat die Ampol Open Trophy -reeks in Januarie 1960 geëindig het nie.  Die Ampol -reeks sou in Noord -Amerika hervat word in Junie.
Tydens die vier-man Kramer World Professional Championship Tour van 1959, wat van 20 Februarie tot 31 Mei in Noord-Amerika plaasgevind het, het Hoad 'n voorsprong van 12 tot 5 in sy reeks wedstryde teen Gonzales opgebou, na 'n oorwinning in Newcastle, Pennsylvania aan die einde van April .  Gonzales verklaar dat "ek blase onder my blase gehad het van die straf" op daardie toer.  Die daaglikse inspanning van die toer het egter 'n hernuwing van Hoad se rugprobleme begin veroorsaak,  en hy het uiteindelik teen Gonzales gewen met 15 wedstryde tot 13. Hy het ook sy kop-aan-kop-wedstryde gewen met die nuutgedraaide pro Ashley Cooper (18–2) en Mal Anderson (9–5). Met 'n wen-verlies-rekord van 42–20 eindig hy tweede in die vierman-toer agter Gonzales (47–15).   Die kampioenskap was gebaseer op geld wat gewen is.  Dit sou die enigste vier-man-wêreldkampioenskapstoer wees waarin die wenner 'n verloorrekord teen een van die ander spelers sou hê, en die tweede plek wat die tweede plek behaal het, wenrekords teen al die ander spelers sou hê. Wêreldkampioenskapstoere met vier mans is in 1942, 1954, 1959 en 1960 gehou.  Aan die einde van April het die spelers in die vierman-toernooi in die Cleveland-byeenkoms gespeel, en Hoad het die eindstryd teen Gonzales in drie opeenvolgende stelle verloor.  Dit sou Hoad se laaste verskyning by die Cleveland -byeenkoms wees.
Die Ampol -reeks hervat in Junie met drie toernooie in Noord -Amerika. By die LA Masters rondomtalie van 5–14 Junie, gehou by die LA Tennisklub op beton, en 'n deel van die Ampol -reeks, eindig Hoad en Gonzales albei met vyf oorwinnings en een verlies, maar Gonzales het die titel gewen weens sy oorwinning oor Hoad in hul kop-aan-kop-wedstryd, wat die eerste wedstryd vir albei was.   Tydens die toernooi het Hoad verskeie Hollywood -aanbiedings vir skermtoetse ontvang, maar dit van die hand gewys met die opmerking "Wat wil ek met geld?".  By die O'Keefe Professionele Kampioenskappe op rooi klei by die Toronto Lawn Tennis Club van 16–21 Junie, ingesluit in die Ampol -reeks, verloor Hoad teen Sedgman en Rosewall verloor teen Trabert. Gonzales het die toernooi gewen deur Cooper, Trabert en Sedgman te klop. 
Die Forest Hills Tournament of Champions van 23–28 Junie, wat op die gras gespeel is in die Forest Hills -stadion in New York, en deel van die Ampol -reeks, is nasionaal op die CBS -televisienetwerk uitgesaai. Hoad het Rosewall in die halfeindstryd verslaan en Gonzales in die eindstryd, albei in vier stelle, om die titel op te eis.  In die uitgawe van World Tennis in Augustus 1959 skryf Riggs oor die Forest Hills -eindstryd, "die wedstryd dui op die einde van 'n era. Die groot Gonzales wat vier jaar lank oor professioneel tennis gedomineer het, was beslis deurslaggewend."   Daar is opgemerk dat Hoad op Forest Hills nr. 1 gesaai is en Gonzales nr. 2 op grond van Ampol -punte.   Volgens tennisjoernalis en skrywer Joe McCauley was dit die hoogtepunt van Hoad se loopbaan. 
In Augustus 1959 verslaan Hoad Cawthorn en Worthington om die eindstryd van die Slazenger Pro -kampioenskappe in Eastbourne te haal, maar verloor in die eindstryd vir Cooper.    In September verloor Hoad vir Sedgman in die halfeindronde van die French Pro op Roland Garros, deel van die Ampol -reeks, maar verslaan Rosewall in 'n uitspeelwedstryd om die derde plek. By die Wembley Binne -kampioenskappe, wat deel uitmaak van die Ampol -reeks, is Hoad in die tweede ronde deur Segura ontsteld, en Segura het uiteindelik die eindstryd teen Anderson verloor in 'n noue wedstryd. Tydens die Grand Prix de Europe -streeptoer na Europese plekke van Augustus tot Oktober, wat Roland Garros en Wembley uitgesluit het, eindig Hoad op die derde plek agter Sedgman en Rosewall (Gonzales het die Europese toer standaard), en aan die einde van 1959 plaas Kramer Hoad op die vierde plek in sy persoonlike wêreldwye professionele gradering, terwyl Robert Roy in die Franse sportblad L'Équipe het Hoad teen middel Desember vyfde ingedeel voordat die Ampol-reeks voltooi is, agter Gonzales, Sedgman, Rosewall en Trabert.   Kramer se Australiese tennisagent Bob Barnes het Hoad op die eerste plek geplaas, wat ooreenstem met Hoad se posisie op die amptelike Ampol -ranglys. 
Die Ampol Open Trophy -reeks het van Europa na Australië verhuis, waar dit voltooi is met vyf toernooie in November en Desember/Januarie wat in stadions op grasbane gespeel is. Hoad het die Perth- en Adelaide -byeenkomste gewen om die laaste groep toernooie te begin.  By die Sydney White City Tournament of Champions van 8–13 Desember verslaan Gonzales Rosewall in die halfeindronde en Hoad in die eindstryd, beide in regstelle.  Op Brisbane van 15–19 Desember verslaan Rosewall Hoad in die halfeindronde en Gonzales in die eindstryd in lang wedstryde.  Die laaste byeenkoms van die Ampol Open Trophy -reeks, die Qantas Internasionale Kooyong -kampioenskappe, het op 26 Desember 1959 begin.  Met 'n oorwinning op Kooyong sou Hoad óf Gonzales die reeks gewen het, maar Gonzales besluit om terug te keer na die VSA vir die vakansie om saam met sy verloofde te wees, hoewel Kramer gewaarsku het dat "dit Gonzales AUS £ 5 000 kan kos deur huis toe te gaan vir Kersfees."   Gonzales het daarmee die Ampol -reeks by Hoad in gebreke gebly. Op 24 Desember, die dag na Gonzales se vertrek, het Hoad aangekondig dat hy nie aan die komende 4-man-toer in Januarie 1960 sal deelneem nie.  Op 2 Januarie 1960 verslaan Hoad Rosewall in 'n drie-en-'n-half uur , wedstryd in vier stel om die Kooyong-toernooi te wen, [j]  'n wedstryd wat Kramer aangewys het as een van die bestes wat ooit gespeel is.  Met Hoad se suksesvolle verdediging van die Kooyong -titel het ook die Ampol Open Trophy -oorwinning en bonusgeldtoekenning gekom. 
Die Ampol Open Trophy "wêreldreeks"   of "wêreld se oop tenniskampioenskap"  het tussen 10 Januarie 1959 en 2 Januarie 1960 uit 15 toernooie regoor die wêreld bestaan. [K] Hoad eindig eerste in die reeks met 51 bonuspunte, voor Gonzales (43 punte) en Rosewall (41 punte).    [l] Die Melbourne Age op 4 Januarie 1960 verklaar dat Hoad "as die nuwe wêreldkampioen vir professionele toernooie in Kooyong gekroon is" deur die Ampol -wêreldreeks te wen.  Die Sydney Morning Herald op 10 Januarie 1960 berig dat Hoad "die titel van die wêreld se voorste professionele tennisspeler" gewen het en "die beste geldverdiener van die spel" was.   Franse taal "L'Impartial" op 6 Januarie 1960 verklaar "Lewis Hoad wêreldkampioen", die oorwinning op Kooyong "stel hom in staat om terselfdertyd die wêreldtitel vir 1959 op te eis".  Daar was ook baie verwysings na Gonzales tussen Januarie en April 1960 wat uiteenlopend beskryf word dat hy "wêreldwye professionele tenniskampioen was, sy titel sal verdedig",  "Wêreldkampioen",   " gaan na 'n ongekende sesde opeenvolgende wêreldkroon ",  was" meerjarige professionele kampioen ",  word in UPI nuuswire -verslae beskryf as" wêreldwye professionele tenniskampioen sedert 1954 ",  " titelhouer "van die "World Professional Tennis Championship"  en dat Gonzales met "vyf wêreldreeks -kampioenskappe as rekord, Ken Rosewall gisteraand in Cairns in regstelle verslaan het en verder bygedra het tot sy aansprake op sy sesde agtereenvolgende wêreldtitel".  Op 15 Januarie 1960 het Lawn Tennis en Badminton gesê Hoad neem ses maande rus en in die artikel word gesê: "J. Kramer doen 'n beroep op Hoad om nie hierdie stap te neem nie, want gedurende hierdie jaar het hy die beste kans om te neem RA Gonzales se wêreld professionele titel van hom ".  Die opvolger van die 4-man pro-toer van 1959 was die 4-man pro-toer van 1960, waar Gonzales sy 1959-titel verdedig het, en dit was nie 'n opvolger van die 1959 Ampol-reeks nie. Daar was 'n 1960 -toernooireeks van Mei tot November waarop Kramer 'n puntestelsel geheg het, maar die finale uitslae is onbekend.  Hoad sou aan die toernooireeks van 1960 deelneem, maar Gonzales sou onttrek aan toernooi. Hoad en Gonzales sou in 1960 nie teen mekaar speel nie.
Die eindvolgorde van die 12 professionele persone op die Ampol -wêreldreeks is deur Kramer aangewys as die amptelike ranglys vir 1959 en het die saallys vir alle toernooie bepaal.   Dit was die enigste wêreldkampioenskapstoernooireeks en volledige velduitslagresultate wat tussen 1946 en 1964 vir die profs gerapporteer is  en Hoad eindig as wêreld nommer 1 op die puntelys en saailys.
Kramer se kantoor het berig dat Hoad in 1959 sy persoonlike reeks wedstryde teen Gonzales 24 tot 23. gewen het.   Hoad onttrek hom aan die wêreldkampioenskapstoer van 1960, met verwysing na 'n behoefte aan gesinstyd. 
Hoad het aan die begin van 1960  drie maande ontslag geneem om sy rug te rus en tyd saam met sy gesin deur te bring.  Toe hy terugkom om te speel, was hy verroes, stadig en het 'n ekstra gewig gedra, maar hy het geleidelik sy vorm herstel. Hy het in April 'n toer na Nieu -Seeland gewen oor Anderson, Sedgman en Cooper.  In Mei verloor hy 'n eindstryd van vyf stelle teen Rosewall by die Melbourne Olympic Pool, waar 'n baan op die afgetapte swembadvloer opgerig is.  Hoad het toernooi -eindstryde in Junie in Santa Barbara, Kalifornië en in September in Genève, Switserland, gewen, albei oor Rosewall, maar verskyn uit toestand in die Roland Garros -eindstryd teen Rosewall.  By die Wembley Binnenshuise Kampioenskappe daardie jaar is Hoad weer ontsteld deur Segura in die tweede ronde. Aan die einde van 1960 het Hoad die eerste Japanse professionele kampioenskappe in Tokio gewen en Rosewall, Cooper en Gimeno geklop om die toernooi te wen.  In die eindstryd het Hoad met 13–11 in die vyfde stel oor Rosewall geseëvier. 
Hoad het 'n paar wedstryde in 'n stel op die 1961 Professional World Series-toer in Januarie gespeel, maar het hom gou teruggetrek weens 'n gebreekte linkervoet en eers deur Trabert en daarna Sedgman vervang.   Hy eindig vierde in 'n toer deur vyf Sowjet -stede in Julie, agter Trabert, Buchholz en Segura, en keer terug om te speel nadat sy gebreekte voet genees is.  In September verloor Hoad in die eerste ronde van die French Pro vir Luis Ayala.  Ook daardie maand het Hoad en Gonzales 'n toer van die beste van drie stelle van tien stelle deur Brittanje en Ierland gespeel, met Buchholz en Davies wat die onderkaartwedstryde gespeel het.  Hoad het sy reeks teen Gonzales gewen met 'n telling van ses wedstryde teen vier.   Hoad het vier van die vyf wedstryde in die reeks wat op gras gespeel is, gewen.   By die Wembley Pro verslaan Hoad Gonzales in 'n halfeindstryd in vier stelle, maar verloor in 'n eindstryd van vier stelle vir Rosewall, en lyk styf en traag.  In November wen Hoad die vyfde en beslissende rubber vir Australië teen die Verenigde State in die eindstryd van die eerste Kramerbeker (die pro -ekwivalent van die Davisbeker) deur Trabert in vier stelle te klop. Trabert het daarna gesê: "Om Lew in die laaste stel te probeer keer, was soos om met 'n masjiengeweer met 'n rubbermes te veg".  Robert Roy in L'Équipe het Hoad as die derde beste speler van die jaar beskou.  In Julie 1961 beoordeel Gardnar Mulloy Hoad as die wêreldranglys voor Gonzales, en die gunsteling om 'n voornemende ope Wimbledon te wen. 
In Januarie 1963 het Hoad en Rosewall die kontrak van die nuwe pro Rod Laver gewaarborg, en Hoad het Laver met 8–0 m verslaan tydens 'n Australiese toer, 'n paar van hul wedstryde met die beste van vyf gespeel en televisie uitverkoopte stadions.    Met Laver se pro -debuut op 5 Januarie het Hoad Laver in die White City -stadion in Sydney op 'n "gladde" grasoppervlak geklop.  Hulle wedstryd in die Kooyong -stadion in Melbourne op gras was 'n noue wedstryd, met Laver wat Hoad tot vyf stelle uitgebrei het voordat hy verloor het. Ná die Australiese reeks was Hoad vyf maande lank onaktief weens 'n skouerbesering.  By sy terugkeer in Junie verloor hy teen Laver in die halfeindronde van die Adler Pro, en by die Forest Hills U.S.Pro -toernooi het hy in die eerste ronde teen Buchholz verloor. Die Forest Hills -geleentheid het nie 'n televisiekontrak nie, was 'n finansiële mislukking, en die spelers, met die uitsondering van Gonzales, is nie betaal nie.   By die Franse Pro-binnenshuise byeenkoms in Stade Coubertin in September, is Hoad in die halfeindronde in 'n vaste stel deur Rosewall verslaan en het die uitspeelwedstryd teen die derde plek teen Sedgman verloor. By die Wembley Pro het hy die eindstryd gehaal nadat hy 'n marathon -halfeindstryd teen Buchholz oorleef het waarin hy sy beenspier gespan het en gedurende die grootste deel van die wedstryd gehink het. McCauley het die halfeindstryd bekroon met Buchholz "een van die beste wedstryde wat ooit op Wembley opgevoer is".  Hoad was moeg en traag in die eindstryd,  wat hy weer teen Rosewall verloor het, hierdie keer in vier stelle.  Aan die einde van die Wêreldkampioenskapstoernooi vroeër die seisoen het Laver tweede geëindig en was hy amptelik die nommer 2 professionele speler agter Rosewall.  Hoad het weens die besering nie in die Wêreldtoernooi gespeel nie en is nie amptelik ingedeel nie.
In Februarie en Maart 1964 speel Hoad saam met Laver, Rosewall en Anderson 'n 16 dae lange beste van drie stelle van 24 wedstryde. Hoad en Laver eindig albei bo met sewe oorwinnings en vyf verliese, maar Hoad behaal die eerste plek met 'n telling van 3 tot 1 teen Laver.   Aan die einde van September 1964 speel Hoad en Gonzales 'n vier-wedstryd se beste van drie stelle in Brittanje, in Brighton, Carlyon Bay (Cornwall), Cardiff (Wales) en Glasgow ( Skotland). Hoad wen in Carlyonbaai en Cardiff, terwyl Gonzales in Brighton en Glasgow wen.    Hoad het in 1964 voetprobleme ondervind en eindig in die sesde plek in die puntestelsel van die toernooi -reeks.  Vroeg in 1965 is 'n groot deel van sy groot regter toon verwyder, en hy kon daarna slegs 'n beperkte skedule speel.  Hoad het sy laaste oorwinning teen Laver op 24 Januarie 1966 in White City in Sydney, sy geboortedorp, behaal en hom in 'n reguit reeks verslaan. 
Na die verstryking van sy kontrak van sewe jaar op 14 November 1966  onttrek Hoad hom vir tien maande aan kompeterende spel. Hoad en sy vrou belê in die ontwikkeling van 'n tennisklub en vaste eiendom in die suide van Spanje. Hy het onverwags teruggekeer om aan die Wimbledon Pro-toernooi einde Augustus 1967 deel te neem.  Die Wimbledon Pro was 'n driedaagse BBC-televisietoernooi wat deur die All-England Club gereël is as 'n proef vir "oop" tennis en as sodanig die eerste Wimbledon toernooi oop vir manlike professionele tennisspelers. Hoad was een van die agt spelers wat na die enkelspelbyeenkoms genooi is, en ondanks die feit dat hy in die pensioen was en tien maande lank sonder mededingende spel was, het hy sy eerste wedstryd teen die 39-jarige Gonzales in drie stelle gewen.  Die BBC -televisiekommentator noem dit "die beste wedstryd wat ooit op hierdie heilige terrein gesien is."  Dit sou die laaste wedstryd op die gras tussen Hoad en Gonzales wees, met Hoad wat 'n leeftydvoorsprong op gras oor Gonzales van 21 wedstryde tot 14.    behaal het. Met min energie oor het hy die halfeindstryd verloor Rosewall in twee reguit stelle.  Hoad speel in 1967 vir 'n tydperk van agt weke op die pro-toer, en tree dan permanent uit gereelde tennisspel. 
Rugprobleme het Hoad gedurende sy loopbaan geteister en sy uittrede uit die tennistoer in Oktober 1967 gedwing, maar die koms van die Open Era het hom gelei om sporadiese optredes by toernooie te maak.  Hoad verloor in die eindstryd van die Ierse kampioenskappe in Dublin in Julie 1968 van Tom Okker in reguit stelle, belemmer deur 'n bobeenbesering.  In November 1969 wen Hoad die Dewar Cup Aberavon -enkelspeltitel, deel van die Dewar Cup binnenshuise baan, en verslaan Mark Cox in die halfeindstryd  en Bob Hewitt in die eindstryd, albei wen in twee opeenvolgende stelle.   By die Italiaanse Ope in 1970 verloor hy in die derde ronde in vier stelle vir Alex Metreveli. By die Franse Ope van 1970 verslaan hy Charlie Pasarell in vier noue stelle en bereik die vierde ronde voordat hy voor die uiteindelike finalis Željko Franulović geswig het. Op Wimbledon het hy daardie jaar in die tweede ronde teen Ismail El Shafei verloor. 
Hoad verower sy laaste tennistoernooi in enkelspel op 7 Augustus 1971, die Playmon Fiesta 71, op rooi klei in Benidorm, Spanje.  Hy verslaan Antonio Muñoz in die halfeindronde en Manuel Santana in die eindstryd met identiese tellings van 9–7, 6–3. Dit was 'n tydperk van twintig jaar waartydens Hoad mans-enkelspeltitels in die ouderdom van 16 tot 36 jaar gewen het, wat dateer uit die Brisbane-toernooi in Augustus 1951. In die lente van 1972 speel Hoad die dubbelspel-eindstryd op die Italiaanse Ope met Frew. McMillan teen Ilie Năstase en Ion Ţiriac. Hoad/McMillan het met 2–0 in stelle voorgeloop, maar het in die vyfde stel met 3–5 afgetree uit protes teen die swak ligstoestande en die manewales van die Roemeense paar.   Einde Junie, op 37 -jarige ouderdom, het Hoad sy laaste voorkoms in Wimbledon verloor in die eerste ronde teen Jürgen Fassbender in vier stelle. 
Van 1970 tot 1974 was Hoad die afrigter van die Spaanse Davisbeker -span. 
Volgens navorsing wat vir 'n Britse Pathé -dokumentêre film uit 1970 oor Hoad se tennisplaas gedoen is, het Hoad 'ongeveer 350 000 pond as 'n professionele persoon verdien'.  Volgens 'n koerantonderhoud in 1977, "het Hoad gedurende sy loopbaan 'n totaal van £ 250,000 verdien, minder as wat baie voordele in 'n jaar verdien. Hy het £ 150 vir sy oorwinnings in Wimbledon ontvang, en die uitbetaling is nou £ 17,500. " 
Arm en pols het 'n belangrike rol in Hoad se spel gespeel, aangesien hy gereeld na wenners gery het eerder as om bymekaar te kom en op die 'regte' geleentheid te wag, hoewel hy ook die vaardigheid gehad het om die Franse kampioenskappe op die stadiger kleibaan te wen. Hoad het regshandig gespeel en 'n kragtige opslag en grondslag gehad. Daar word berig dat Hoad se spel in sommige rekeninge nie konsekwent was nie.    Hoad het soms probleme ondervind om konsentrasie te behou.    Volgens Kramer het "Hoad die losste spel gehad van enige goeie kind wat ek ooit gesien het. Daar was absoluut geen patroon vir sy spel nie. Hy was die enigste speler wat ek ooit gesien het wat ses of sewe kon staan. voete agter die basislyn en druk die bal hard terug, kruisbaan. Hy sou vir wenners van alles probeer, van goeie bedienings af, van moeilike kort balle, van lae vlugte af. hom om tyd te gee oor belangrike punte. " 
Hoad was naaswenner van die Australiese junior tafeltenniskampioenskap in 1951, en het sterk polse en arms ontwikkel deur swaar gewigstootregimes. Hoad gebruik polssterkte in sy beroertes om die laaste breuk-sekonde veranderinge in rakketrigting aan te bring. Hy sou ongeveer 'n sentimeter van die punte van sy rakethandvatsels af, wat eers te kort was, afsny en die greep hoër beweeg om sy rakette te dra asof dit tafeltennisvlermuise was. 
Hoad behaal wêreldranglys in vyf verskillende jare op hedendaagse ranglys, 1953 (Tennis de France volledige jaarranglys), 1956 (Tingay September -ranglys, Tennis de France volledige jaarranglys), 1959/1960 (Ampol -puntelys), 1961 ( Gardnar Mulloy -posisie), 1962 (UPI -peiling van 85 sportredakteurs).
Hoad se wen/verlies -verhouding vir 1956 in alle wedstryde was 114/129 of 88%.  Sy oorwinningsverhouding in 1958 was 41% (wen 64 van 155 wedstryde). ] en op die vierman -toer van 1960 (56%).  In die 1959 Ampol Open Trophy -toernooireeks was Hoad se wenpersentasie 71% (36/51) in vergelyking met Gonzales se 72% (26/36) en Rosewall se 62% (26/42). Gonzales het drie Ampol -toernooie in gebreke gebly en 15 minder wedstryde as Hoad in die toernooi -reeks gespeel.  Vir die hele 1959 -seisoen het Hoad 'n voorsprong van 24 tot 23 behaal teen Gonzales, 'n konsekwentheid wat enige ander teenstander van Gonzales tydens sy wêreldkampioenjare oortref.  Hoad se leeftydvoorsprong bo Gonzales op gras was 21 oorwinnings tot 14 verliese (60%).  Hoad loop Rosewall se leeftyd in grasveldwedstryde, 19 tot 26, Hoad se uitslae daal na 1961.  Hoad het 15 oorwinnings en 18 verliese teen Rosewall se leeftyd in grasbaan -toernooi (1951–1967) behaal. Hoad was 8 oorwinnings en 10 verliese leeftyd op klei teen Rosewall, en 11 oorwinnings en 11 verliese leeftyd op klei teen Trabert.   Leeftyd op alle oppervlaktes, hoofsaaklik binne, Hoadroetes Gonzales 78–104 en roetes Rosewall 51–84.  Op buite -oppervlaktes (gras, klei en sement) het Gonzales 'n lewensduur van 36 tot 32 jaar bo Hoad gehad, oftewel 53%.  In die vyf Tournament of Champions-byeenkomste van 1957 tot 1959 waarin beide spelers ingeskryf is, het Hoad 'n voorsprong van 3 tot 2 bo Gonzales gehou in kop-aan-kop-spel, alles op gras. 
Op die kop-aan-kop-toere van die era (1958, 1959, 1961) het Hoad 57 oorwinnings en 68 verliese teen Gonzales behaal, die beste kop-aan-kop vertoning van enige pro teen die regerende kampioen Gonzales. In die Ampol -reeks van 1959 was Hoad se rekord 3 oorwinnings en 5 verliese teen Gonzales.   Hoad was egter meer konsekwent as Gonzales teen die ander tien spelers in die Ampol -reeks en wen 33 van 43 wedstryde (77%), terwyl Gonzales 21 van 28 (75%) wen, en dit gee Hoad die algehele oorwinning in die reeks. Hoad het ses toernooie gewen in vergelyking met Gonzales se vier, en hy het 6 oorwinnings en 2 verloor teen Rosewall in die Ampol -reeks van 1959, terwyl Gonzales 1 oorwinning en 3 verliese teen Rosewall behaal het. Hoad het 'n voorsprong van 15-13 op Gonzales gehad tydens hul vergaderings op die 4-manstoernooi van 1959, maar Hoad is van die algehele oorwinning op hierdie toer ontneem omdat hy minder konsekwent was as Gonzales toe hy die nuwelinge, Mal Anderson en Ashley Cooper, in die gesig staar. . Hoad se gesamentlike rekord teen die nuwelinge was 27–7 in vergelyking met Gonzales se 34–0. 
Max Robertson, tennisskrywer en kommentator, het Hoad in sy boek uit 1977 aangewys as die beste Wimbledon-speler na die oorlog, gevolg deur Gonzales en Laver Wimbledon 1877–1977.  In die tweede uitgawe (1981) was sy lys onveranderd, maar in die derde uitgawe (1987) noem hy Hoad tweede agter Boris Becker.   In Die ensiklopedie van tennis (1973) Die veteraan -sportskrywers Allison Danzig en Lance Tingay sowel as die tennisafrigter, skrywer en voormalige speler, Harry Hopman, noem hul tien grootste spelers. Slegs Tingay het Hoad in sy lys opgeneem, [n] het hom in die vyfde posisie geplaas, agter Tilden, Budge, Laver en Gonzales. 
In 100 grootste van alle tye, 'n televisiereeks uit 2012 wat deur die Tennis Channel uitgesaai is, was Hoad die 19de grootste manlike speler.
In 'n 1963 -artikel in Wêreld Tennis Rosewall het Gonzales as 'n kerf bo Hoad beoordeel, maar verklaar dat ". laasgenoemde is die grootste van alle tye wanneer hy 'aan' is.",  'n mening weergegee deur Frew McMillan.  In 2010 het Rosewall Hoad bo -aan sy persoonlike lys van die top vier grootste tennisspelers van alle tye beoordeel, voor Gonzales, Laver en Federer. [379 ] In 2017 is Rosewall egter in Italiaanse publikasie Corriere della Sera die vraag gevra of hy van mening was dat Roger Federer die grootste van alle tye was en hy het geantwoord: "daar bestaan ​​geen twyfel nie. Ek daag iemand uit om anders te argumenteer. " Earth vs Mars wedstryd, en ek moes een man stuur om die planeet te verteenwoordig, ek sou Hoad stuur. " Buchholz het die onderkaart wedstryde gespeel op Hoad se Britse toer in 1961 teen Gonzales, en Hoad se Australiese toer van 1963 teen Laver. In Julie , 1961, het Gardnar Mulloy Hoad aangewys as die grootste speler van die tyd, gebaseer op sy uitslae teen Gonzales, en Hoad aangewys as die gunsteling om 'n voornemende ope Wimbledon te wen. 
Gonzales het gesê dat Hoad die moeilikste, vaardigste teëstander was wat hy ooit teëgekom het en het in 'n 1995 -onderhoud gesê dat "Hy was die enigste ou wat my steeds kon klop as ek my beste tennis gespeel het.".   "Ek dink sy spel was die beste wedstryd ooit. Beter as myne. Hy kon meer skote maak as enigiemand anders. Sy twee sakke was puik. Sy bokoste was enorm. Hy het die mees natuurlike tennisverstand gehad met die mees natuurlike tennismassa." In 'n 1970 -onderhoud het hy gesê dat"Hoad was waarskynlik die beste en moeilikste speler toe hy wou wees. Na die eerste twee jaar op die toer, het sy rugbesering hom so geteister dat hy die begeerte om te oefen verloor het. Hy was die enigste man wat my in 'n kop-aan-kop-toer van 15 tot 13 geklop het." Kramer het egter gemengde gevoelens oor Hoad se vermoë gehad. Ten spyte daarvan dat hy hom een ​​van die 21 beste spelers van alle tye genoem het, alhoewel in die tweede klas, skryf hy ook dat"As jy Hoad opsom, moet jy sê dat hy oorskat is. Hy was miskien die beste, maar van dag tot dag, van week tot week, was hy die mees inkonsekwente van al die beste spelers." Kramer het Hoad met Ellsworth Vines vergelyk."Albei was baie sterk ouens. Albei het op 'n baie jong ouderdom daarin geslaag. Beide was ook baie lui ouens. Vines het belangstelling in tennis (vir gholf) verloor voor hy dertig was, en Hoad blyk nooit baie geïnteresseerd te wees nie. Ten spyte van hul groot natuurlike vermoë, het hulle nie die uitstekende rekords opgestel waartoe hulle in staat was nie. Ongelukkig was laasgenoemde grotendeels waar omdat albei fisiese probleme gehad het." 
Kramer verklaar in 1981: "Almal was lief vir Hoad, selfs Pancho Gonzales. Hulle moet dit op Lew se grafsteen neerlê as die uiteindelike lofprysing vir die man. Selfs toe Hoad besig was om Gonzales te bekruip, wou Gorgo sy respek en vriendskap hê."  In 'n 1975 -uitgawe van Sports Illustrated, word Arthur Ashe aangehaal oor 'n opmerking wat Pancho Gonzales vir hom gesê het: 'As daar ooit 'n Universe Davis Cup was, en ek een man moes kies om Planet Earth te verteenwoordig, sou ek sou Lew Hoad in sy fleur kies. " 
Hoad het sy eie ranglys in 'n onderhoud van 1980 gegee, en Emerson en Borg was boaan die hoogste toernooie. Hoad beweer egter dat "die enigste manier om spelers regtig te beoordeel, is om hulle te speel", en Gonzales beskou as die beste speler van diegene teen wie hy gespeel het. 
Rod Laver het Hoad in 2012 aangewys as die grootste speler in die tennis -era van die verlede, terwyl hy Federer as die beste speler van die Open Era beskou het. Laver beskryf Hoad se sterk punte van "krag, volley en plofbaarheid" as regverdiging van sy lof.  In Julie 2012, toe Federer sy sewende Wimbledon -enkelspelkampioenskap gewen het, het Laver gesê: "Roger Federer is beslis my aanspraak om die beste van alle tye te wees as daar so iets is"  en in Januarie 2018 by die Australiese Laver, wat deur Federer gewen is, het gesê: "Vir my dink ek dat Roger Federer beslis die beste speler is wat gekom het" en "Hy het die toets van tyd deurstaan ​​- dit is waarskynlik die een ding wat jou in die kategorie van die beste ooit plaas. "   In 'n onderhoud van Januarie 2019 het Laver egter gesê dat Hoad "die beste speler was wat ooit 'n raket gehou het. Hy het elke hou in die boek gehad en hy kon enigiemand oorweldig. Hy was so sterk."  Pancho Gonzales maak 'n soortgelyke opmerking oor Hoad: "Hy was so 'n sterk seun ****. Toe hy probeer, kon jy hom net nie klop nie. Hy het die bal harder geslaan as enige iemand wat ek ooit gespeel het." 
Hoad stel sy vriendin, die Australiese tennisspeler Jenny Staley, voor op haar 21ste verjaardagpartytjie in Maart 1955 en hulle beplan om hul verlowing in Junie in Londen aan te kondig terwyl albei op 'n oorsese toer was.  Na sy aankoms in Londen ontdek Jenny dat sy swanger is en die egpaar besluit om dadelik te trou.  Die huwelik vind die volgende dag op 18 Junie 1955 plaas in die St Mary's Church, Wimbledon, in Londen, op die vooraand van Wimbledon.    Hulle het twee dogters en 'n seun gehad.
Nadat hy in 1967 aangekondig het dat hy uittree, weens aanhoudende rugprobleme, verhuis Hoad na Fuengirola, Spanje, naby Málaga, waar hy en sy vrou 'n tennisoord besit en bedryf, Lew Hoad se Campo de Tenis.   Vir meer as dertig jaar het hulle persoonlike vriende vermaak soos die akteurs Stewart Granger, Sean Connery, Richard Burton, Deborah Kerr en haar manskrywer Peter Viertel, akteur Kirk Douglas, sanger Frank Sinatra en saxofonis Stan Getz.   Hoad se seun Peter het gesê: "My pa was baie goed verbind." 
In September 1978 is Hoad se rugprobleem suksesvol behandel met spinale samesmeltingsoperasie, en hy is van pyn verlig. Daar was twee gebreekte skywe en 'n hernia. Die dokter vra een van Hoad se vriende: "Hoe op aarde het hierdie man geloop, laat staan ​​tennis speel?"  In 'n onderhoud van 1980 beweer Hoad dat "my rug nou wonderlik is. Dis nou perfek." 
Hoad is op 13 Januarie 1994 met 'n seldsame en ongeneeslike vorm van leukemie gediagnoseer, wat sy dood op 3 Julie 1994 veroorsaak het. Persberigte oor 'n hartaanval was verkeerd. Hoad se spesialis vir persoonlike dokters was sy eie skoonseun, dr. Manuel Benavides, wat die oorsaak van die dood verduidelik het.     'n Boek wat saam met Jack Pollard geskryf is en getiteld is My spel ("The Lew Hoad story" in die VSA) is in 1958 gepubliseer. In 2002 werk Pollard saam met sy weduwee, Jenny, om te skryf My lewe met Lew.
Hoad is in 1980 opgeneem in die International Tennis Hall of Fame in Newport en in Desember 1985 is hy opgeneem in die Sport Australia Hall of Fame.  In Januarie 1995 is hy saam met vriend en mededinger Ken Rosewall postuum in die Tennis Australia Hall of Fame opgeneem.  Die ITF organiseer 'n seniortoernooi ter ere van hom Die Lew Hoad Memorial ITF Veterane -toernooi, wat aangebied word deur die Lew Hoad Campo de Tenis. 
Die Kooyong Classic in die Kooyong-stadion, die belangrikste opwarmingsgeleentheid vir die Australiese Ope, ken die Lew Hoad-gedenktrofee toe aan die wenner van die enkelspel vir mans.  Kooyong -stadion was die plek van sommige van Hoad se grootste oorwinnings.
Hoad het in 1957 by die professionele tenniskring aangesluit en is gevolglik verbied om aan 42 Grand Slam -toernooie deel te neem tot die aanvang van die Open Era by die Franse Ope van 1968.
Grand Slam -toernooie
Australies 2R 3R 2R A F W SF kwalifiseer nie A A A A 1 / 6 15–5 75%
Frans A 2R QF 4R A W 3R kwalifiseer nie A A 4R A A 1 / 6 16–5 76%
Wimbledon A 4R QF QF QF W W kwalifiseer nie 3R A 2R A 1R 2 / 9 32–7 82%
VSA A QF SF QF SF F kwalifiseer nie A A A A A 0 / 5 21–5 81%
Pro Slam -toernooie
Amerikaanse Pro A A A A A A A F F A A A QF QF A QF A 0 / 5 6–5 55%
Frans Pro NH NH NH NH NH A NH F SF F 1R 1R SF QF A A QF 0 / 8 12–8 60%
Wen - Verlies 1–1 8–4 13–4 10–3 12–3 24–1 10–3 5–2 5–3 3–2 3–2 3–2 5–3 2–3 0–0 3–2 1–2 2–1 0–0 4–2 0–0 0–1 4 / 48 114–44 72%
Grand Slam -eindstryde (4–2)
Verlies 1955 Australiese kampioenskappe Gras Ken Rosewall 7–9, 4–6, 4–6
Wen 1956 Australiese kampioenskappe Gras Ken Rosewall 6–4, 3–6, 6–4, 7–5
Wen 1956 Franse kampioenskappe Klei Sven Davidson 6–4, 8–6, 6–3
Wen 1956 Wimbledon Gras Ken Rosewall 6–2, 4–6, 7–5, 6–4
Verlies 1956 Amerikaanse kampioenskappe Gras Ken Rosewall 6–4, 2–6, 3–6, 3–6
Wen 1957 Wimbledon Gras Ashley Cooper 6–2, 6–1, 6–2
Pro Slam -eindstryde (0–7)
Verlies 1958 Frans Pro Klei Ken Rosewall 6–3, 2–6, 4–6, 0–6
Verlies 1958 Amerikaanse Pro Binne Pancho Gonzales 6–3, 6–4, 12–14, 1–6, 4–6
Verlies 1959 Amerikaanse Pro Binne Pancho Gonzales 4–6, 2–6, 4–6
Verlies 1960 Frans Pro Klei Ken Rosewall 2–6, 6–2, 2–6, 1–6
Verlies 1961 Wembley Pro Binne Ken Rosewall 3–6, 6–3, 2–6, 3–6
Verlies 1962 Wembley Pro Binne Ken Rosewall 4–6, 7–5, 13–15, 5–7
Verlies 1963 Wembley Pro Binne Ken Rosewall 4–6, 2–6, 6–4, 3–6
Dubbelspel: 13 (8 titels, 5 naaswenners)
Wen 1953 Australiese kampioenskappe Gras Ken Rosewall Don Candy
Wen 1953 Franse kampioenskappe Klei Ken Rosewall Mervyn Rose
Wen 1953 Wimbledon Gras Ken Rosewall Rex Hartwig
Verlies 1954 Franse kampioenskappe Klei Ken Rosewall Vic Seixas
Verlies 1954 Amerikaanse nasionale kampioenskappe Gras Ken Rosewall Vic Seixas
Verlies 1955 Australiese kampioenskappe Gras Ken Rosewall Vic Seixas
Wen 1955 Wimbledon Gras Rex Hartwig Neale Fraser
Wen 1956 Australiese kampioenskappe Gras Ken Rosewall Don Candy
Verlies 1956 Franse kampioenskappe Klei Ashley Cooper Don Candy
Wen 1956 Wimbledon Gras Ken Rosewall Orlando Sirola
Wen 1956 Amerikaanse nasionale kampioenskappe Gras Ken Rosewall Hamilton Richardson
Wen 1957 Australiese kampioenskappe Gras Neale Fraser Mal Anderson
Verlies 1957 Wimbledon Gras Neale Fraser Budge Patty
Gemengde dubbelspel: 4 (1 titel, 3 naaswenners)
Verlies 1952 Amerikaanse nasionale kampioenskappe Gras Thelma Coyne Long Doris Hart
Wen 1954 Franse kampioenskappe Klei Maureen Connolly Jacqueline Patorni
Verlies 1955 Australiese kampioenskappe Gras Jenny Staley Thelma Coyne Long
Verlies 1956 Amerikaanse nasionale kampioenskappe Gras Darlene Hard Margaret Osborne
Jongste speler wat as die wêreld se nommer 1 1953  aangewys is Ouderdom: 19 jaar 38 dae
April 2020 Numismatiese wetgewingoorsig
Alhoewel die kalender die vierde Mei (saam met jou) en Cinco de Mayo geslaag het, loop die dae saam dat die een ding wat ek vergeet het, einde April was. Dae word vervaag tot die punt dat ek vergeet het dat Donderdag senior dag by sommige plaaslike winkels was. Ek steur my nie aan die etiket van 'n senior burger nie. Dit beteken dat ek oorleef het om die naam te dra.
Sodat ek hierdie senior oomblik kan regstel, is dit tyd om te praat oor die wetsontwerp wat verband hou met numismaties wat in April in die Huis van Verteenwoordigers voorgelê is.
HR 6555: United States Semiquincentennial Quarter Series Act
Die United States Semiquincentennial Quarter Series Act (HR 6555) sou 'n vyfkwartierprogram vir die viering van die Amerikaanse Semiquincentennial (250 jaar) in 2026 opstel. 'n teken van die halfhonderdjarige bestaan ​​van die Verenigde State. Een van die kwart -dollar -ontwerpe moet tekenend wees van die bydrae van 'n vrou of vrou tot die geboorte van die nasie of die onafhanklikheidsverklaring of enige ander monumentale oomblik in die Amerikaanse geskiedenis.
Volgens die wetsontwerp kan die sekretaris '$ 1 -muntstukke' slaan met ontwerpe wat kenmerkend is van die halfhonderdjarige bestaan ​​van die Verenigde State.
H.R. 6555 volg 'n ander benadering as die twee -eeuse munt. Vir die twee-eeufees duur die program twee jaar, 1975-1976. Die munte is gedateer 1776-1976, en die agterkant van die kwartaal, half-dollar en dollar-munte is herontwerp. Die vorige ontwerpe het in 1977 teruggekeer.
Die land is besig met ander kwessies eerder as om hom te bekommer oor die halfjaarlikse bestaan ​​van die land. Maar dit is lekker om aan 'n viering te dink as die bekommernisse waardeur ons vandag gaan.
1976-S Silwer Bewys Bicentennial Handtekeningstel
Tweeduisend jaar gelede was die Kanaaleiland - wat steeds 'n gewilde plek is om groot bedrae te stoor - 'n toevlugsoord vir stamme wat uit die huidige Noord -Frankryk ontsnap het uit die indringende Romeinse leërs.
Namate die legioene van Julius Ceasar nader kom, word daar vermoed dat die skat begrawe is deur 'n Keltiese stam genaamd die Coriosolitae, in die hoop dat dit opgegrawe kan word sodra die gevaar verby was.
Vasberade Reg Mead en Richard Miles het dekades lank 'n veld in Jersey deursoek nadat hulle gerugte gehoor het dat 'n boer silwer muntstukke ontdek het terwyl hy op sy grond gewerk het. Hierdie beeld van 2012 wys hoe hulle 'n deel van die vullis vind
En daar het die muntstukke - in klei verpak en 'n ton weeg - tot verlede week ongestoord gebly.
Die mans wat hulle ontdek het, mnr. Mead (70) en mnr. Miles, 'n doeanebeampte in die veertigerjare, vermoed dat die skat drie dekades gelede in die omgewing was, toe hulle gerugte hoor dat 'n boer 'n paar silwerstukke op sy grond gevind het. Na 'n reeks grootliks onsuksesvolle uitstappies in die omgewing, het hulle in Februarie 'n voorraad van 120 munte opgegrawe.
Mnr. Mead, 'n oupa wat saam met sy vrou Ruth in St Clement, Jersey, woon, het gesê: 'Richard het die eerste een gevind en dit was ongelooflik - as jy sien hoe hy sy hand bo sy kop uitsteek en sê' hy het '.'
Die paartjie het 'n kragtige metaalverklikker, bekend as 'n diepsoeker, gebruik om na meer skatte in die veld te soek en was gelukkig verlede week.
Richard Miles en Reg Mead het eers in Februarie vanjaar 'n vonds van 60 silwer en 'n goue muntstuk - vermoedelik deel van dieselfde stuk - raakgeloop.
Die span berei hom voor om die trek uit die grond te lig, 'n sy -aansig wat aantoon hoe groot die muntstukbundel is
Metaalverklikker Reg Mead (middel, agterkant, blou polohemp) kyk hoe argeoloë die Keltiese muntstuk in 2012 ontdek
'Die masjien het 'n baie sterk sein gekry - daarom het ons onmiddellik kontak gemaak met professionele argeoloë,' het mnr. 'Hulle het begin grawe en ons kon nie glo hoeveel muntstukke daar was nie.
'Almal was vas aan mekaar. Ek het sedert 1959 na sulke dinge gesoek en nog nooit iets op hierdie skaal gevind nie.
'Ons het die grond al 30 jaar gesoek.'
Na vier dae van deeglike grawe is die vullis per kraan na die oppervlak gehaal. Daar sal nou 'n geregtelike doodsondersoek gedoen word om eiendomsreg te bepaal.
Neil Mahrer van Jersey Heritage ondersoek 'n deel van Europa se grootste skare van ystertydmuntstukke wat in Jersey opgegrawe is en tot £ 10 miljoen werd kan wees
Mnr. Mahrer, 'n konservator van die Jersey Heritage Museum, ondersoek die groot stuk sorgvuldig
Mead het bygevoeg: 'Ek is op die oomblik absoluut gevoelloos. Dit is selde om een ​​stuk muntstukke in 'n leeftyd te vind, maar om twee te vind, is ongehoord. '
Die ligging van die vonds word geheim gehou.
Neil Mahrer van Jersey Heritage Museum, wat gehelp het om die geld op te grawe, het gesê: 'Dit is die grootste Keltiese muntstuk wat nog ooit gevind is, wat baie opwindend is.'
Die vorige rekordvonds was in 1935 in La Marquanderie in Jersey toe meer as 11 000 ontdek is.
Kenners voorspel dat een van die versamelings van Armorikaanse oorsprong is - hedendaagse Bretagne en Normandië - uit 'n stam genaamd die Coriosolitae wat in die moderne omgewing van St Malo en Dinan gevestig was
Mnr. Mahrer het bygevoeg dat die munte, wat staters en kwartstaters genoem word, tot 50 stuk weeg.
'Al die muntstukke is silwer en 'n algemene tema is 'n prentjie van 'n man of god se kop aan die een kant van die munt en 'n perd aan die ander kant,' het hy gesê. 'Hulle is bedek met groen korrosie omdat die silwer met koper en koper korrodes gemeng word. Maar hulle moet weer in 'n goeie toestand opkom. '
Dr Philip de Jersey, 'n voormalige Keltiese muntkenner aan die Universiteit van Oxford, het gesê: 'Die vonds is baie belangrik. Dit sal 'n groot hoeveelheid nuwe inligting byvoeg, nie net oor die muntstukke self nie, maar ook oor die mense wat dit gebruik het. '
GELD uit die eerste eeu v.C.
Daar word geglo dat die muntstukke omstreeks 50 vC begrawe is om onder die veldtogte van Julius Caesar beskerm te word (foto)
Die eerste eeu vC was 'n tyd van onrus vir die nedersettings van die Ystertydperk wat deur die oprukkende Romeinse leërs na die rand van Europa gedwing is.
Terwyl die troepe van Julius Caesar in die noorde van Gallië stoot, word die Coriosolitae - die Keltiese stam wat die muntstuk in Jersey begrawe het - uit hul tuisgebied gedwing.
Gallië - wat die hedendaagse Frankryk en dele van omliggende lande gedek het - het uiteindelik in 51 vC die Romeine te beurt geval.
Die noordelike deel daarvan, wat by die Romeine bekend was as Armorica, maar wat die huidige Bretagne en Normandië dek, het noue bande met Suid -Brittanje gehad.
Julius Caesar het opgemerk dat leërs uit Britannia dikwels in bondgenootskap met stamme uit Gallië teen sy manne sou veg.
Huis vir die Kelte was tipies 'n ronde huis met grasdakke van strooi of heide en mure van wattle en daub wanneer daar volop hout was.
Pap, bier en brood van rog en gars word algemeen geëet en gedrink uit horings uit horings.
Die beeld van langharige, moustachioed Kelte wat in die tekenprente van Asterix en Obelix uitgebeeld word, het eintlik 'n basis in historiese verslae.
Klassieke tekste noem dat beide Keltiese mans en vroue lang hare gehad het, terwyl die mans baard of snorre dra.
Een Romein, Diodorus Siculus, het geskryf: 'As hulle eet, raak die snor in die kos verstrengel, en as hulle drink, gaan die drank as' t ware deur 'n soort sif '.
Aangesien die Christendom eers in die 6de eeu nC na Noord -Europa gekom het, het die Kelte 'n verskeidenheid heidense gode aanbid en poligamie beoefen.
Belangrike godsdienstige feeste was Beltane, 1 Mei, die begin van die warm seisoen, en Lugnasad, 1 Augustus, ter viering van die rypwording van die gewasse.
Ander feeste sluit in Imbolc, 1 Februarie, wanneer skape begin lakteer, en Samhain, 1 November, 'n fees waar geeste tussen die wêrelde kon verbygaan, wat volgens die tradisie van Halloween voortgeduur het.
Wat ontspanningsaktiwiteite vir jonk en oud betref, is glasspelstukke in latere begrafnisse van die Ystertydperk gevind, wat daarop dui dat die Kelte bordspeletjies gespeel het.
Kinders het moontlik hul vrye tyd gebruik deur hul vaardighede by die slingervel te oefen - 'n algemene ystertydwapen.
VIDEO: Opgrawing hemel! Kyk hoe die 2 000 jaar oue muntstukke deur kundiges opgegrawe word.
The Mint at Carson City is 'n simbool van die Amerikaanse geskiedenis. Dit is waar die ou weste moderne handel ontmoet. Uit die berigte klink dit asof die viering goed afgeloop het. Ek hoop om die museum op 'n stadium te kan besoek.
Die groot muntstuk weeg vyf kilogram (Foto: The Goldsmiths & rsquo Company/SWNS) 'n Pond van 5000 pond wat vyf kilo weeg en groot genoeg is om u aandete af te eet, is deur die Royal Mint vervaardig as deel van 'n tradisie wat meer as 700 teruggaan jaar. & rarr Lees meer op metro.co.uk 'n Reuse ontdekking van byna 70 000 muntstukke uit die ystertydperk het 'n Guinness -wêreldrekord opgestel omdat dit die grootste in sy soort is wat op die Britse eilande ontdek is. Die versameling van 69 347 munte wat in Januarie 2012 ontdek is, is in Jersey gevind deur die metaalverklikker -entoesiaste Reg Mead en Richard Miles, berig die Britse nuusagentskap SWNS. & rarr Lees meer op foxnews.com Dit is gebore uit die silwer oplewing van Nevada. Die Carson City Mint het dekades lank ons ​​geld geskep, tot 1893 toe dit gesluit het en die heliplater die Nevada State Museum geword het. Maar die museumkurator Robert Nylen het my vertel dat dit nog steeds bekend is vir die muntstukke: & quot Die muntstukke wat uit Carson City gekom het. & rarr Lees meer op ktvn.com (via Kamloops RCMP) Kamloops RCMP het deesdae 'n bietjie ekstra geld. & rarr Lees meer op kamloopsmatters.com (Kitco News) Die verkoop van goudmuntstukke in die Amerikaanse munt het in Januarie sterk herstel na die swakste rekordjaar in 2019. & rarr Lees meer by kitco.com Volgehoue ​​argeologiese skattejagters het 'n nuwe Guinness -wêreldrekord opgestel vir die grootste muntstuk wat ooit op die Britse eilande ontdek is. Hierdie skatverhaal begin vroeg in die tagtigerjare nadat Reg Mead en Richard Miles 'n berig gelees het oor 'n boer op Jersey wat jare gelede silwer muntstukke in 'n erdepot ontdek het terwyl hulle 'n boom uit 'n heining gehaal het. & rarr Lees meer op ancient-origins.net 'n Inwoner van PORTLAND het nog 'n 'liefde-teken ' by Church Ope Cove ontdek, wat teorieë aangevoer het oor wat eens op die sanderige oewers plaasgevind het. Edward Dahl het die eerste keer 'n silwer sespen gekry, wat dateer uit 1696 tydens die bewind van William III, in 2018. & rarr Lees meer op dorsetecho.co.uk Dit is die tweede keer in die geskiedenis dat 'n muntstuk uitgereik deur Latvijas Banka die munt erken word van die jaar. Die innoverende Honey Coin, geskep deur die ontwerper Art ūrs Analts, het met 'n baie groot marge gewen, en met verwysing na die persverklaring van 1 Februarie 2020 van die Numismatic News, was die dag soet soos heuning vir Latvijas Banka. & rarr Lees meer op baltictimes.com
Danksy die voëls het die Britse goue skatouderdom 2000 jaar gevind
Die gevindde skatte kon aan die legendariese Boudicca behoort het.
Voëlkyker uit die Verenigde Koninkryk, wie se naam nie genoem is nie, het ongeveer 1300 goue munte van 2000 jaar oud gevind terwyl hy 'n buizerd in 'n veld gewaar het.
Voëlkyker struikel op £ 800 000 skare van 2000 jaar oue Keltiese goue muntstukke wat dateer uit die tyd dat Boudicca in oorlog was met die Romeine.
Kenners meen dat elke muntstuk tot £ 650 werd is en moontlik aan Boudicca behoort het.
Die gelukkige vinder het gesê 'n kaskade muntstukke het geval en 'n urn wat hy opgegrawe het.
Die ywerige metaalverklikker, wat nog nie genoem is nie, het 'n glinstering van goud opgemerk terwyl hy na 'n buizerd kyk in 'n onlangs geploegde veld in die ooste van Engeland.
Nadat hy die modder afgevee het om 'n 2 000 jaar oue goue stater-muntstuk te onthul, het hy huis toe gegaan om sy metaalverklikker op te tel en terug te gaan soek.
Na 'n paar uur, en tot sy totale ongeloof, het hy ongeveer 1300 muntstukke opgegrawe, wat almal ongeveer 40-50 nC dateer.
Kenners meen dat elke muntstuk tot £ 650 werd kan wees, wat die waarde van die vullis op £ 845,000 beloop.
Die gelukkige vinder sê dat hy 'n goue muntstukke sien val het uit 'n urn wat hy opgegrawe het uit 'n veld wat onlangs in die ooste van Engeland opgeploeg is
Dit oortref gemaklik die vorige rekord van die Keltiese skare van 850 munte wat in 2008 deur 'n ander speurder in Wickham Market, Suffolk, gevind is.
Die gelukkige vinder bly anoniem, maar hy is in die vyftigerjare en sê die moontlike meevaller sou vir hom lewensveranderend wees.
Die terreinman het aan die tydskrif Treasure Hunting gesê: Alhoewel ek 'n kranige speurder is, het ek die aand 'n bietjie voëlkyk gehou.
Nadat ek na 'n hondegeveg tussen 'n buizerd en 'n paar eksters gekyk het, staar ek af en sien iets wat in 'n bietjie van die diep geploegde grond lê wat om die rand van die veld loop.
Ek buk en tel wat ek gedink het 'n ou wasser was, vryf dit en voel hoe dik dit is.
Ek het die glans van goud gesien en besef dat dit 'n pragtige Keltiese goue stater was, wat my in 'n skok laat sit het.
Ek sien toe die tweede muntstuk 2 meter verder en jaag huis toe om my (detektor) te gaan haal.
Hy het teruggekeer en die toestel oor dieselfde gebied gesweef en 'n baie sterk sein gekry.
Die voëlkyker, wat in sy 50's is, het aanvanklik gedink die eerste muntstuk was 'n ou wasser, maar het vinnig ontdek dat dit 'n goue munt was. Kenners sê elkeen is ongeveer £ 650 werd, en hy het daarin geslaag om ongeveer 1300 te ontdek
Nadat hy ongeveer 18 sentimeter ingegrawe het, het hy 'n koperarmband gevind, maar dit was eintlik die rand van 'n kruik of urn wat die muntstukke gehuisves het.
Hy het gesê: 'Hy het liggies 'n kaskade muntstukke opgetel, 'n visioen wat my die res van my lewe sal bybly.
Ek moes gaan sit om my asem terug te kry. Ek het net 'n entjie gaan stap en 'n Keltiese vullis gekry. '
Op daardie oomblik het 'n vriendelike hondestapper wat 'n openbare voetpaadjie langs die veld gebruik, vir hom geskreeu: 'Het jy al goud gevind?'
Die vinder het gesê: ' Ek het gedink, " as net jy dit ken ".
Boudicca, oftewel Boadicea, het 'n opstand teen die Romeine gelei tussen 60-61 nC. Daar word vermoed dat die muntstukke wat in die ooste van Engeland ontdek is, 'n deposito van haar oorlogskis kon wees
Ek kom van die veld af met 'n graaf, 'n detektor en twee swaar swaaiende boodskappersakke wat bid dat die dun plastiekhandvatsels die gewig sal behou. '
Hy het die goue trek huis toe in twee draagbare sakke van die supermark huis toe gebring en sy plaaslike lykskouingskantoor in kennis gestel wat handel oor enige skatkis in Brittanje.
Gedurende die middel van die eerste eeu was die Keltiese kryger Boudicca in oorlog met die besetende Romeinse magte.
Dit is moontlik dat die munte 'n ' -deposito ' uit haar oorlogskis was vir haar oostelike veldtogte.
Die vulling gaan tans deur die skatproses in ooreenstemming met die Treasure Act 1996.
Die lykskouer sal besluit of die voorwerper die items teen 'n vasgestelde prys aan 'n museum moet verkoop of dat hy dit kan bewaar.
Enige opbrengs wat hy verdien, moet met die eienaar van die veld gedeel word.
Jules Evans-Hart, redakteur van die tydskrif Treasure Hunting, het gesê: 'Dit is 'n wonderlike ontdekking.
Tot dusver blyk dit dat die getalle tussen 950 en 1300 muntstukke aangehaal is, aangesien baie nog in die sakke van die supermark was.
Die muntstukke vorm 'n aansienlike, indien nie enorme bydrae tot ons akademiese numismatiese kennis nie en sal ongetwyfeld in die komende jare baie beoordeel word.
Dit is moontlik dat hulle 'n deposito kan vorm as 'n oorlogskis vir Boudicca se oostelike veldtogte.
Die vorige rekord was 850 en dit was die Wickham Market Hoard wat in 2008 gevind is. ' Bron 1, bron 2
DIE BOUDICCAN REVOLT
Die Boudiccan-opstand het van 60 tot 61 nC gewoed en het gesien hoe Britse stamme, onder Boudicca van die Iceni, die Romeinse leër tevergeefs verslaan het.
Boudicca was koningin van die Iceni -mense, 'n Britse stam wat gewoon het in die huidige Norfolk en dele van Suffolk en Cambridgeshire.
Haar naam is 'n vroeë naam van die meer algemeen bekende naam Victoria Victoria 8217.
Haar man, Prasutagus, was heerser oor die Iceni -mense, en die Romeine het Prasutagus toegelaat om as koning voort te gaan, namens hulle.
Maar toe Prasutagus sterf, het die Romeine besluit om die Iceni direk te regeer en hulle het die eiendom van die voorste Iceni -gesinne gekonfiskeer.
Daar word ook gesê dat die Romeine Boudicca gestroop en geslaan het en haar dogters verkrag het.
Die opstand het daartoe gelei dat Camulodunum, nou Colchester, Londen en Verulamium, nou St Albans, tot op die grond afgebrand het terwyl duisende mense aan beide kante hul lewens verloor het.
Colchester was die eerste teiken van die Boudiccan -leër en baie van die inwoners was in die nabygeleë bosse opgeoffer en opgeoffer.
Dink u dat u vriende sou belangstel? Deel of reblog hierdie verhaal!
Die wraak van 'n roofdier is 'n stad-waaksaam epos beter as Death Wish 'N LEOPARD IN LIVERPOOL , 55 uitbundig geïllustreerde eerstehandse verhale deur 'n matroos uit Liverpool DIE VERLATING VAN LIVERPOOL, Nuutste moordenaar-riller van Michael Walsh the City Vigilante Supremo Die Stigma Enigma , 'N Kragtige, paranormale romanse wat tot nadenke kan prikkel Die siel ontmoet, Hoe om 'n stoute menasie 'n trois te vorm DIE DOVETAILS en SEKSFEES BY TIFFANY'S.
Laaste Michael Walsh -topverkopers: Diegene wat die slagoffer word van die tollenaar, banke en geldskieters, is slagoffers van wettige roof SKULDENAAR se opbrengs, Die Business Booster wys u hoe u u wins kan verdubbel, nie u werk nie DIE BUSINESS BOOSTER
MICHAEL WALSH is 'n joernalis, skrywer en omroeper. Sy 70 boeke bevat die topverkoper RHODESIA SE DOOD EUROPA SE BEGRAFNIS, AFRIKA SE DODENDE VELDE, DIE LAASTE GLADIATEURS, 'N Luiperd in Liverpool, OPKOM VAN DIE SONWIEL, EUROPA STAAN OP, VIR DIE WAT NIE KAN SPREEK NIE, DIE ALL LIES INVASIE, INSPIREER 'N NASIE Deel I, INSPIREER 'N NASIE Deel II, en vele ander boektitels. Hierdie geïllustreerde topverkoperboeke is noodsaaklik vir die biblioteke van ingeligte lesers.
Die boeke van die skrywer kan gekoop word deur sy webwerf BOEKWINKEL, en POESIE -skakels te besoek.
Ons is skuldig aan ons donateurs wat die verspreiding van werklike nuus sonder omskakeling finansier en vreesloos uitgespreek is.
HOU REGTE NUUS OOP: Skenk met Western Union, MoneyGram, Ria, geregistreerde pos of kontak Michael Walsh: [email protected] of [email protected] 2) Volg ons blog. 3) Deel ons verhale en 4) koop ons boeke wat deur die skrywer onderteken is. 5) Ontvang gratis nuusbriewe deur in te skryf [email protected]
BOEKE WAT UITDAG, INSPIREER, INLIGTIG Michael Walsh, 'Skrywer van die Jaar' met 'n sterk wêreldwye aanhang. Byna 70 interessante Amazon -boektitels wat bekend is vir die verandering en verbetering van lewens. KLIK OM TE KYK
Die naam "Norfolk"kom van terme wat" die noordelike mense "beteken het. Dit word die eerste keer genoem in Angelsaksiese testamente wat dateer uit 1043–5 en later as Norðfolc in die Angelsaksiese kroniek (die inskrywing vir 1075) en as Nordfolc in die Domesday Book. 
Paleolitiese tot Chalcolithic Edit
(2 500 000 tot 300 000 v.C.)
In 2005 is ontdek dat Norfolk een van die vroegste vondste van 'n Europese mens bevat.  Die vonds het vuurwerktuie onthul, soortgelyk aan dié wat aan die Suffolk -kus by Pakefield gevind is, wat omstreeks 668 000 vC gedateer is  en 'n vonds in Happisburgh in die "Cromer Forest Bed"is ongeveer 900 000 jaar oud en dateer ons vuurstene, voetspore en die oudste byl wat in Noordwes-Europa gevind kan word.  
(300 000 tot 30 000 vC) In 2002 was daar 'n groot ontdekking van een van die belangrikste plekke van die Neanderthaler, gedateer tot ongeveer 58,000 vC, in die Thetford Forest in Lynford. David Miles, die hoofargeoloog van English Heritage, het gesê: "Dit is uiters skaars om bewyse van Neanderthalers te vind en selfs nog skaarser om dit te vind in samewerking met reusagtige oorblyfsels. Ons het moontlik 'n slaghuis ontdek, of wat nog meer opwindend sou wees. getuienis in Brittanje van 'n Neanderdal -jagterrein wat ons baie sou vertel oor hul organisatoriese en sosiale vermoëns. " 
Daar is gevind dat die perseel organiese materiaal bevat en dat 'n Mousteriaanse byl in 'n goeie toestand is. 'N Verdere 30 Mousteriaanse byle is gevind saam met rendierbene bedek met snymerke. Die dierlike oorskot het die teenwoordigheid van wollerige mammoete, wollerige renosters, bruinbere, gevlekte hiënas en ander kleiner oorblyfsels soos visbekke, padda -bene en verskillende soorte weekdiere onthul.  Alhoewel die terrein sulke eksotiese diere bevat, was die temperature steeds laer as wat vandag gevoel word, aangesien Norfolk nog steeds in die kloue was van die oorblyfsels van 'n ystydperk. Die gemiddelde temperatuur in Julie word geraam as 13 ° C en die gebied sou die grootste deel van die wintermaande onder vriespunt gewees het.  Uit plant- en insekreste is afgelei dat die gebied moerasagtig was en bedek was met klein gedeeltes oop stil water, soortgelyk aan die hedendaagse breë. 
(40 000 tot 10 000 v.C.) Gedurende die laaste ystydperk, wat die grootste omvang bereik het tussen 22 000 en 17 000 jaar gelede, was die sogenaamde Last Glacial Maximum (LGM) die hele Groot-Brittanje óf ys of polêre woestyn, wat die hele geen uitwis swembad. Die terugkeer van pioniergroepe, wat blyk uit die sogenaamde Creswelliaanse kultuur, het ongeveer 15 000 jaar gelede begin. 
Neolitiese en kalkolitiese
(9500 tot 3000 vC)
Hierdie tydperk dek die stadiums van verandering van die aardewerk van die klipsteen tot die ouderdom van metale. Die Chalcolithic Age is die begin van die Kopertydperk en dit is die einde van die tyd toe mense slegs metale elemente soos silwer, tin, koper en goud kon werk. Die kopertydperk gaan die Bronstydperk toe metallurgie ontwikkel het tot 'n wetenskap wat metale in brons en ander verbindings kan saamsmelt.
Norfolk was 'n middelpunt van metaalbewerking en teen die laat bronstydperk het Noord -Norfolk tot 'n groot produksiegebied ontwikkel. Daar was ook teruggrype na die vroeëre eeue, en een van hierdie tipe was die monumente. 'N Beduidende vonds is in 1998 ontdek tussen die hoog- en laagwatergrense aan die noordwestelike kus van Norfolk by Holme-next-the-Sea. Daar is 'n ring hout gevind en daarin 'n boomstomp met sy wortels bo die sand. Die oorskot is in 1999 opgegrawe en die monsters wat geneem is, dateer uit 2049 vC.  'n Vonds in Sutton (naby Stalham) op 7 Julie 1875 het 'n koperlegeringsskild onthul wat onder turf begrawe lê en bedek was met wit sand.  Daar was talle vondste uit alle periodes van die Bronstydperk, maar een van die opvallendste was 'n vonds van 141 byle by Foulsham  en erdewerk, insluitend kraagvarings uit die Witton Wood -kruiwa.  
Grimes Graves is 'n groot en goed bewaarde groep neolitiese vuursteenmyne op 'n plek naby Brandon, bestaande uit 400 putte. Dit is eers genoem Grim's Graves deur die Angelsakse en is die eerste keer in 1870 opgegrawe toe die putte die eerste keer geïdentifiseer is as myne wat meer as 5 000 jaar gelede gegrawe is. 
Daar is bewyse dat 'n groot deel van Norfolk gedurende die laat ystertyd intensief deur mense geboer is. Die Cenimagni stam wat aan die keiser in 54 vC onderwerp is, was teen hierdie tyd gevestig in beide die laagland en Norfolk. Hulle is moontlik in die noordweste van Norfolk gesentreer, waar hope muntstukke en torke ontdek is, soos dié wat by Snettisham gevind is. Muntstukke in die suide van die graafskap dui aan dat die Iceni-stam teen die middel van die 1ste eeu nC rondom Thetford gesentreer was. 
Die kuslyn van Norfolk verskil aansienlik van die kuslyn wat bestaan ​​het toe die Romeine die eerste keer beset het wat tans die graafskap Norfolk is. Die noordelike kus van Norfolk het die afgelope twee millennia geërodeer, en dele daarvan het moontlik tot 2 kilometer teruggetrek. Die oostelike kus is oorheers deur 'n enorme monding, die eiland Flegg en 'n skiereiland (moderne Lothingland). Die Wash was baie groter en die gebied wat nou bekend staan ​​as die Fens was 'n ondeurdringbare moeras met geïsoleerde eilande omring deur water. Die rivier Waveney tussen Norfolk en Suffolk was op daardie stadium 'n belangrike kenmerk. 
Nadat die Romeine Brittanje in 43 nC verower het, is forte en paaie aangelê rondom Norfolk toe die Romeinse leër tot stand gekom het. Belangrike Romeinse paaie in die graafskap sluit die Peddars Way en Pye Road in. Na 'n geringe opstand deur die Iceni in 47 nC, kon koning Prasutagus onafhanklik as 'n kliëntekoning regeer. By sy dood in 60 nC is Romeinse heerskappy op die gebied opgelê en sy weduwee Boudica mag hom nie opvolg nie, aangesien die Romeinse wet slegs manlike erfgename toegelaat het om die titel van 'n kliënt te eis. Nadat Boudica verneder en haar dogters verkrag is, het sy 'n opstand gelei waarin die dorpe Colchester (Camulodunum), Londen (Londinium) en St. Albans (Verulamium) afgedank is.
Na die nederlaag van Boudicca herstel die Romeine die orde in die streek deur 'n administratiewe sentrum te vestig by Venta Icenorum (die huidige Caistor St. Edmund), 'n klein dorpie wat by Brampton gebou is en ander nedersettings wat by rivierkruisings of padkruisings ontwikkel is. Die meestal landelike bevolking het in verspreide opstal, dorpe of meer gegoede Romeinse villa's gewoon. Die seevlak het gedurende die Romeinse tyd gedaal en die moerasse in die weste van Norfolk het stadig uitgedroog. Die grond kon toe omskep word in vrugbare landbougrond waar skape-teel en soutproduksie gevestig kon word.
Die Saksiese kusforte is in die 3de eeu nC deur die Romeine gebou as 'n verweer teen buitelandse plunderaars. In Norfolk is die ruïnes van die forte wat by Burgh Castle gebou is (Roman Gariannonum), wat die monding oorkant die eiland Flegg bewaak, bestaan ​​nog steeds, maar daar is nou min oor van die forte by Brancaster (Branodunum) gebou aan die noordkus, en by Caister-on-Sea, aan die ooskus en naby Burgh Castle. Nadat die laaste van die leërs van Rome in 410 nC vertrek het, het die meeste sigbare oorblyfsels van Romeinse Brittanje stadig verdwyn. 
Beroep en nedersetting Redigeer
Die gebied het gedurende die vierde eeu 'n ontvolking beleef, moontlik as gevolg van aanvalle van Sakse en Pikte.  Omstreeks 410 nC begin Germaanstalige setlaars uit Noordwes-Europa aankom, en plaas sodoende die eerste fases van die Angelsaksiese nedersetting Norfolk voor die vermeende landing van Hengist en Horsa in Kent in 449. Die migrasie hierheen is waarskynlik Dit het egter op groot skaal plaasgevind, maar argeoloog Toby Martin het beklemtoon dat die setlaars nie as deel van 'n samehangende stamgroep aangekom het nie, en dat die selfidentifisering van die mense in die streek soos Angles blykbaar uit 'n latere tydperk ontstaan ​​het. etnogenese. 
Die nuwe kultuur van die Angelsaksers het die kultuur van die Romeine en ou Britte vervang. Die aantal Brittoniese plekname in hierdie gebied is uiters laag.  Alhoewel die eerste geskrewe rekord van die meeste plekname in die graafskap die 11de-eeuse Domesday Book is, is die meeste op 'n baie vroeër datum geskep. Plekke met name wat eindig op -ham in Norfolk (maar nie die einde nie -ingham) word oor die algemeen gunstig geplaas deur riviere of naby vrugbare grond en het van belang geword van groot villa's tot die moderne markdorpe in die provinsie. Betreklik minder belangrike nedersettings eindig gewoonlik met die agtervoegsels -ton, -wyk of -staan.  Opgrawings en pleknaambewyse dui daarop dat die vroeë Angelsakse (voor 800 nC) die suide en suidweste van Norfolk die digste beset het, met nedersettings wat langs rivierstelsels gekonsentreer was. 'N Nedersetting en 'n begraafplaas op Spong Hill, wat grafte en inhumasiepotte bevat, is 'n voorbeeld van een van die vroegste Angelsaksiese terreine wat in Norfolk gevind is.  Gedurende die 7de eeu het East Anglia die Christendom aangeneem en die gebruik om grafgoed wat op talle plekke gevind is, te begrawe, het uiteindelik opgehou. Bewyse van vroeë Angelsaksiese nedersetting bestaan ​​in die vorm van Ipswich-erdewerk en munte (sceattas) wat uniek is vir die tydperk. 
Die Angelsakse het uiteindelik oor Norfolk uitgebrei. Teen 850 nC is die meerderheid van die land se huidige voor-Deense plekname geskep, hoewel slegs twee name- Deorham (moderne West Dereham)  en Cnobheresburgh (die plek van 'n ongeïdentifiseerde klooster aan die ooskus)-bestaan ​​in vroeë Angelsaksiese dokumente. Bewyse van die belangrikheid van die opkomende handelsnedersettings Thetford en Norwich word nog steeds ontdek. Talle ander terreine in die graafskap het bewyse onthul van Angelsaksiese nedersetting, byvoorbeeld in North Elmham (waar daar bewyse is van houtgeboue en paaie), of in Bawsey (met vonds van aardewerk, muntstukke en metaalwerk).  Ses laat Angelsaksiese silwer borsspelde is in Pentney in 1978 ontdek, wat moontlik aan 'n plaaslike vervaardiger of handelaar behoort het. 
Voorstelle is gemaak dat hoër konsentrasies Britte in die Fenlands bly woon. Daar kan 'n paar plekname met vermoedelik Keltiese elemente gevind word, soos King's Lynn. 
Die koninkryk van die East Angles Edit
Norfolk was gedurende die grootste deel van die Angelsaksiese tydperk deel van die koninkryk van die East Angles. Die geskiedenis daarvan is grootliks duister: baie inligting is gebaseer op middeleeuse kronieke en kan dikwels nie geverifieer word nie.  Die geskiedenis van Norfolk, die noordelike helfte van die koninkryk, kan nie gedurende hierdie tydperk van die res van East Anglia onderskei word nie.
East Anglia is die eerste keer regeer deur semi-historiese konings uit die Wuffings-dinastie, wat volgens die 9de eeu Historia Brittonum van Nennius, van Wōden afgestam na Wuffa van East Anglia.  In die Angelsaksiese kroniek, die belangrikste historiese bron vir die Angelsaksiese tydperk, word slegs Rædwald van East Anglia en sy opvolgers Eorpwald, Anna, Æthelberht en Edmund die Martelaar genoem.  'n Belangrike inligtingsbron is die van Bede Historia ecclesiastica gentis Anglorum, wat gebeurtenisse beskryf tydens die bewind van verskeie konings in die Oos -Anglië, waaronder Raedwald, die eerste koning wat meer as 'n naam bekend is. 
Die enigste oorblywende lyste van die konings van East Anglia is dié wat deur middeleeuse bronne geskryf is, soos William van Malmesbury.  Niks is bekend oor enige van die konings van 664 tot 747 nie, waarna die opvolging en genealogie van die konings van East Anglia na hierdie tyd onseker is. Die Vikings val Norfolk in 865 aan en val vier jaar later Edmund, die laaste koning van die Ooshoeke, dood. Dorpe op die voormalige eiland Flegg met name soos Scratby, Hemsby en Filby lewer bewys van Viking-nedersetting: ander plekname van Viking-oorsprong is versprei oor Norfolk. Daar word vermoed dat Viking -nedersetting die groei van dorpe soos Norwich en Thetford gestimuleer het. Nadat Edward die Ouere Oos -Anglia verower het en die Viking -oorheersing in c. 917, is die streek opgeneem in die koninkryk van Engeland.  
Ten tye van die Normandiese verowering, het Norfolk deel uitgemaak van die graafskap van Harold I van Engeland en het William William the Conqueror geen aktiewe weerstand gebied nie, wat die graafskap van East Anglia aan Ralph de Gael geskenk het. Na die opstand van die grawe in 1075, is die boedels van graaf Ralph verbeur en aan Roger Bigod oorgedra.
Middeleeuse Norwich Edit
Die aankoms van die Normandië in 1066 het gelei tot die vernietiging van 'n groot deel van die Angelsaksiese Norwich. Nadat Ralph de Gael in opstand gekom het teen die koning, is 'n groot deel van die stad deur die Normandië verbrand in vergelding. Daarna het hulle Norwich begin ontwikkel tot 'n welvarende internasionale hawe en 'n sentrum van Normandiese mag. Norwich Castle is gebou teen 1075. Dit was van 'n motte- en bailey -tipe en is voor 1200 in klip herbou. Werk aan die katedraal het in 1096 begin. Daarbinne is 'n katedraalkerk, 'n versterkte biskopspaleis en ander kloostergeboue gebou. Die vorming van die gebied het 'n groot deel van die stad in 'n onbevolkte gebied van steengroefputte en bouwerwe verander. 
Vroeë Middeleeue het Norwich uitgegroei tot 'n kosmopolitiese stad en uitgebrei rondom die waterfront en weswaarts langs St. Benedict's Street. Gedurende die 12de eeu was daar 'n florerende Joodse gemeenskap, maar dit was ongewild onder die Christelike bevolking. In 1144 word die Jode beskuldig van die rituele moord op 'n jong seun met die naam William, wat daarna heilig verklaar is. Hulle sinagoge is in 1286 vernietig en vier jaar later is al die Jode in Engeland uit die land verdryf (sien Edict of Expulsion). 
Die spanning tussen die katedraalpriory en die burgers van Norwich (deels oor die jurisdiksie van grond in die stad) het 'n hoogtepunt bereik in die oproer van 1272, waarin dertien lede van die klooster vermoor is en die poorte en die St. Ethelbert -kerk vernietig is. As straf is die belangrikste anargiste doodgemaak en die stad het sy vryhede verloor en moes hy betaal vir die bou van 'n nuwe hek vir die priory. 
Tussen 1297 en 1344 is 'n nuwe verdedigingsmuur op die groot oewers wat die stad omring het, gebou om die vroeëre palissade en hekke te vervang. Die omheinde gebied was die grootste vir enige stad in Engeland, hoewel daar 'n aansienlike hoeveelheid weiveld was wat stadig geabsorbeer is toe nuwe kloostersettings, huise, markte en industriële terreine verskyn het. Teen 1400 het Norwich gegroei tot 'n groot stad met miskien 10 000 inwoners. 
Die Swart Dood het moontlik twee vyfdes van die stad se bevolking doodgemaak. Dit het gelei tot pogings om die onhigiëniese toestande te verbeter, maar dit het min invloed gehad. Immigrasie uit die omliggende platteland herstel spoedig getalle voor die plaag, deels as gevolg van die groeiende tekstielbedryf. Groeiende burgerlike rykdom en trots word weerspieël in nuwe groot geboue, soos die Guildhall, wat van 1407 tot 1453 gebou is. Gedurende die latere middeleeue het Norwich se lotgevalle afgeneem. Beide die brande van 1412 en 1413 (wat baie van die stad se geboue vernietig het) en die Roses Wars het bygedra tot die agteruitgang daarvan. Die tydperk word gekenmerk deur 'n groeiende kloof tussen die rykes en die armes van Norwich. 
Landelike Norfolk tydens die Middeleeue Redigeer
In die 14de eeu was Norfolk die digste bevolkte en intensief geboude gebied in Engeland. Die land was hoofsaaklik bewerkbaar, baie meer as in vorige eeue. Waar grond nie maklik geploeg kon word nie, is dit as weiding bestuur. Die bosveld van 'n groot deel van Norfolk is gedurende die middeleeuse tyd skoongemaak. Die gronde van die graafskap was afwisselend lig, swaar en - die waardevolste - matig. Die matig swaar gronde is in sentrale en oostelike dele gekonsentreer. Gewasse wat gekweek is, sluit in gars (vir die maak van bier), rog, hawer en ertjies. Perde is vroeër in Norfolk bekendgestel as elders en wisselbou het gehelp om die verbouing te versterk. Uit die herinneringsboek word getoon dat die tipe gewasse wat verbou word en diere wat in voorraad is, afhang van toegang tot markte, arbeidsvoorsiening, vryheid van gemeenskaplike beheer en vervoerkoste, sowel as grondsoort. In vergelyking met die bewerkbare grond was die weivelde en weilande van Norfolk minder produktief. 
Soos met die res van die land, was die kerk sentraal in die middeleeuse lewe in Norfolk. Veel meer middeleeuse kerke is gebou as in enige ander graafskap in Engeland-Norwich alleen het eens twee en sestig kerke gehad. Met verloop van tyd het die getalle stadig afgeneem weens ontvolking, mededinging of plaaslike herorganisasie. Baie nuwe kloostergemeenskappe is gedurende die Middeleeue gestig. Uitgebreide oorblyfsels van verskeie godsdienstige huise kan rondom Norfolk gesien word, soos in North Creake, Binham, Little Walsingham, Castle Acre en Thetford Priory.
Meer as twintig kastele is gedurende die Middeleeue in Norfolk gebou, waarvan die indrukwekkendste die kasteel van Norwich is, wat kort ná die Normandiese verowering gebou is. Baie kastele, soos dié in Great Yarmouth en Lynn, bestaan ​​nie meer nie: die meeste vroeë kastele was klein en sou van hout gemaak gewees het. Die oorblyfsels van klipkastele in Norfolk sluit die in Castle Rising, Castle Acre en Buckenham in: talle voorbeelde van aardbewings bestaan ​​nog.
Die Norfolk Broads het hul bestaan ​​te danke aan die grootskaalse ontginning van turf en klei gedurende die Middeleeue. Dit was eens diep kuile, tot 4,6 m diep, waaruit 'n enorme hoeveelheid turf oor 'n tydperk van eeue gegrawe is. Veenwinning het moontlik gedurende die Angelsaksiese tydperk begin, maar die eerste bewys van die bedryf in Norfolk is uit die middeleeuse abdijrekords. John van Oxnead is die eerste kroniekskrywer wat die groot vloede wat gedurende hierdie tydperk herhaal het, aangeteken het toe die see die kwesbare ooskus oortree en die land verwoes het. As gevolg van oorstromings het die ontginning van turf afgeneem en die rekords verander van turfgrafrekeninge na beskrywings van fen, moeras, visserye en die invoer van steenkool uit die noordooste van Engeland. Oor 'n lang tydperk het die stryd om turf en klei uit die kuile ​​te kry, geleidelik verlore gegaan, aangesien dit water-versuip en dan permanent oorstroom word en alle herinneringe aan die oorsprong van die nuwe 'breë' verlore geraak het. 
In die oorloë tussen koning John en sy baronne het Roger Bigod die kasteel van Norwich opgehou teen die koning, wat in 1216 op sy terugtog van Lynn sy bagasie in The Wash verloor het.
Norfolk het lede in 1290 na die parlement teruggekeer, en in 1298 het die graafskap en die distrikte Kings Lynn, Norwich en Great Yarmouth elke twee lede teruggestuur.
Die verhaal van Julianus van Norwich (1342 - ongeveer 1429) dateer ook uit hierdie tydperk. Sy word opgemerk as die eerste vrou wat 'n boek in Engels geskryf het.
Die Slag om Noord -Walsham het op 25 of 26 Junie 1381 plaasgevind.  Dit was die einde van militêre verset in Norfolk tydens die Boereopstand. Die rebelle onder leiding van die 'King of the Commons' Geoffrey Litster is verslaan deur 'n mag onder leiding van Henry le Despenser, biskop van Norwich: die terrein is een van slegs vyf bekende slagvelde in Norfolk. 
'N Ander legende uit Norfolk wat uit hierdie tydperk dateer, is die Pedlar of Swaffham. Die nalatenskap van hierdie verhaal kan tot vandag toe in die koorgebied van die kerk gesien word. Hier staan ​​twee houtbanke. Die een het die kerfwerk van 'n pedler en sy hond, die ander van 'n vrou wat oor die deur van 'n winkel kyk.
Ketts Rebellion (1549) Redigeer
Nadat die omhulsels van plaaslike grondeienaars rondom Norfolk vernietig is, het duisende mense saam met Robert Kett 'n optog op Norwich aangeneem en in Julie 1549 'n groot georganiseerde kamp by Mousehold Heath gevorm. Die opstand was grotendeels in reaksie op die omheining van grond, diefstal gemeenskaplike hulpbronne en die algemene magsmisbruik deur die adel. Na 'n mislukte poging van die owerhede om dit te versprei op die aanbod van 'n algemene kwytskelding, was die stadspoorte van Norwich gesluit vir die rebelle, wat nietemin daarin kon slaag om die verdediging te verbreek en die stad te beset. In Londen reageer die regering op die krisis deur die markies van Northampton te stuur om Norwich terug te kry, wat aanvanklik onbestrede die stad binnegekom het, maar deur die rebelle gedwing is om met sy leër na Cambridge terug te trek.
Vanaf hierdie punt was Kett minder suksesvol. Hy het misluk in 'n poging om die opstand na Great Yarmouth te versprei. Die graaf van Warwick het Norwich bereik en met 'n groot mag toegang tot die stad verkry. Alhoewel hulle in die minderheid was, het Kett se mans 'n aanbod van vergiffenis van die hand gewys, en na bloedige straatgevegte moes hulle na Mousehold Heath terugkeer. Kett het probeer om die stad te herower, maar die aankoms van huursoldate ter ondersteuning van Warwick het hom genoop om die kamp te laat vaar. In 'n bloedige geveg buite die stad op 27 Augustus 1549, is die rebelle ontwrig en Kett gevange geneem.  Hy is later skuldig bevind aan verraad en aan die mure van Norwich Castle gehang.   
Norfolk tydens die Engelse Burgeroorlog Edit
Die graafskap ondersteun die parlement tydens die Engelse burgeroorlog, hoewel daar 'n sterk element van Royalistiese steun was. Die verdediging van Norwich en die belangrikste hawens is versterk en in Desember 1642 is die Eastern Association gestig om die gebied op 'n oorlogsposisie te plaas, maar daar is min bloed gestort in Norfolk, wat deur die parlement gedurende die oorlog gehou is.  In September 1643 het 'n anti-Papist-skare aansienlike skade aangerig aan die katedraal van Norwich, wat die volgende jaar deur troepe beset is. Volgens Joseph Hall,
'In 'n soort heilige en godslasterlike optog was al die orrelpype, kledingstukke, albei die kopers, tesame met die houtkruis wat nuut van die Green Yard -kansel af gesaag is, en die bedieningsboeke en sangboeke wat ons kon kry. na die vuur op die openbare mark gebring. By die openbare kruis moet al hierdie monumente van afgodery aan die vuur geoffer word. " 
Die enigste ernstige gevegte in Norfolk tydens die burgeroorlog was by King's Lynn, waar Royalistiese simpatie die sterkste was. In April 1643 het die parlement King's Lynn ondersoek en beveel dat die prominente Royaliste in die stad aangehou word. In Augustus, met die versekering dat die Royalistiese magte binnekort sou aankom, verklaar die stad openlik vir die koning. Dit is beleër deur die graaf van Manchester en het skade gely as gevolg van bombardemente, maar die parlement se pogings om genoegsame magte in te samel, is deur probleme bemoeilik en die stad gee eers oor nadat Manchester verklaar het dat hy op 16 September die verdediging sou bestorm. Enige Royalistiese hoop om die koning in Norfolk by te staan, het geëindig. 
In 1646 begin 'n reeks gebeurtenisse wat sou lei tot een van die mees noemenswaardige rampe in Norfolk. Die spanning het in die provinsie toegeneem as gevolg van stygende belasting weens die stygende graanpryse, tesame met die toenemende inmenging deur die sentrale regering in landelike aangeleenthede.  Dit het in 1646 tot talle weerstandsdade in die hele land gelei, waaronder oproer in Norfolk en King's Lynn.  Die grootste stad van die graafskap, Norwich, was verdeel tussen ondersteuners van die tradisionele kultuur en Puriteine. In 1647 het die stad se burgers John Utting verkies, 'n daad wat die plaaslike Puriteine ​​kwaad gemaak het, wat daarin geslaag het om bevele vir hom om in Londen aangehou te word.  Alhoewel sommige historici na Utting as 'n royalis verwys, voer Scott E. Hendrix aan dat die situasie ingewikkelder was as dit. In sy studie van 2012 oor gebeure in die graafskap, voer hy aan dat Utting 'n voorstander was van die tradisionele kultuur eerder as 'n ondersteuner van die koning, wat goeie gemeenskap insluit in tavernes, toneelstukke en ander tradisionele vorme van vermaak. Verder sien hy geen rede om tradisionele vakansiedae, soos Kersfees, te verbied nie, 'n stap wat deur baie van die stad se vakleerlinge ondersteun word, hoewel dit die Puriteine ​​van Norwich woedend maak.  Toe 'n parlementêre verteenwoordiger Utting probeer arresteer, het die situasie letterlik plofbaar geword. Op 24 April 1648 het woedende stedelinge in Norwich oproer gemaak en die huise van prominente Puriteine ​​aangeval. Die nuus oor die aankoms van troepe om die orde te herstel, het die mense ontstel en in hul soeke na wapens het hulle die hoofkwartier van die County Committee bestorm. Daar volg 'n tydperk van groot verwarring, waartydens oproeriges die huise van vooraanstaande Puriteinse wethouers en die van balju Thomas Ashwell geheg het. 'N Klein groepie parlementêre troepe het aangekom en daarin geslaag om toegang tot die stad te verkry, wat gelei het tot gevegte langs die St. Stephensstraat. Gedurende hierdie deurmekaar tydperk het oproeriges wat die wapenrusting in die Royalist Committee House in Bethelstraat in besit geneem het, per ongeluk die vate swart poeier wat daar gestoor is, aangesteek, wat gelei het tot 'n geweldige ontploffing wat die stad enorme vernietiging en lewensverlies veroorsaak het.  Hierdie ontploffing staan ​​bekend as "The Great Blow", wat die oproer in die stad skielik tot stilstand bring.
In 1785 en 1786 was die eerste lugvaartaktiwiteit in die graafskap Norfolk, toe verskeie bemande gasballonvlugte vanuit Quantrell's Gardens in Norwich uitgevoer is.
Enorme 2000 jaar oue Keltiese muntstuk hou nuwe wêreldrekord-geskiedenis
Die enigste goue dubbele arend van $ 1933 wat in 1933 besit is, verkoop binne 8 minute op slegs 'n vyf minute in 'n Sotheby -veiling wat $ 18 872 250 beloop het, wat 'n rekord behaal het vir enige munt wat op 'n veiling verkoop word. Volle storie
Die American Eagle 2021 One-Tenth Ounce Gold Two-Coin Set Designer Edition, met een muntstuk elk van die jaar se ontwerpe, sal beperk word tot een bestelling per huishouding wanneer die verkope begin op 29 Julie. Volledige verhaal
Wilma Mankiller, Adelina Otero-Warren en Anna May Wong sluit aan by Dr Sally Ride en Maya Angelou as onderwerpe wat op die vyf Amerikaanse kwartale van 2022 verskyn. Volle storie
Aankondiging van vertragings vir toekomstige verkoop van Morgan en Peace -dollar in 2021 en die komende verkoop van Chris Dempsey's Hobo -nikkelversameling het lesers se aandag getrek. Volle storie
Die Anti-Counterfeiting Educational Foundation en sy Task Force Anti-Counterfeiting is deur federale agente om hulp gevra by die identifisering van vals munte wat in Kalifornië gekonfiskeer is. Volle storie