Essie se ongewone oor – Storiewerf
Essie kyk uit oor die veld wat uitgestrek voor haar lê. Soos sy kyk, soek sy haar ma tussen die kraalbosse, maar sy kan haar nêrens sien nie.
Die dag se hitte put vir Essie uit, en sy voel hoe haar moed begin sak soos sy al hoe nader aan die rivierbank kom. Na 'n stap wat te lank en swaar gevoel het, sien sy uiteindelik die ander klein erdvarkies. Hulle speel met 'n bal in die middel van die rivier se loop. Die bal is amper so groot soos wat hulle is en is gemaak van vleilandriete wat inmekaar gevleg is. Essie is skaars oor die rivierbank toe hulle vir haar begin lag.
"Kyk wie is hier, dis ou skewe oor!" skreeu die een in haar rigting.
"Ja! Sy is nie eens 'n regte erdvark nie, wat maak sy hier?" sê 'n ander een.
Essie se hart klop al hoe vinniger en sy voel hoe haar trane agter haar ooglede brand.
"Ek is 'n regte erdvark," fluister sy so sag dat sy dit self amper nie eens kan hoor nie.
Die ander erdvarkies lag vir haar en speel verder met die vleirietbal.
Snoetsie kyk verward na haar dogtertjie wat uit nêrens onder haar blad kom inkruip.
"Wat is nou fout, my Essie?" vra haar ma bekommerd. Essie huil so erg dat sy nie eens kan praat nie. Haar ma druk haar styf teen haar bors vas en sing vir haar 'n liedjie om haar te kalmeer. Na 'n tydjie van troos, raak Essie darem rustig.
"Hulle was weer lelik met my, Mamma, hulle sê ek is nie 'n regte erdvark nie en dat my oor snaaks lyk."
"Ai my Essie-kind, jy moenie na sulke nare woorde luister nie. Jy is perfek nes jy is," troos haar ma haar verder.
"Maar Mamma, ek het nie eens een vriend nie, almal hardloop vir my weg!"
Sy druk haar voorkop saggies teen Essie s'n en maak haar oë toe.
"Essie…" fluister sy in haar dogtertjie se oor," … solank jy jouself is, is jy perfek, en moet nooit dat iemand anderster vertel nie. Om anders te wees is soms 'n goeie ding." Sy glimlag vir haar ma en vee haar trane met haar stowwerige pootjies af.
"Kom ek en jy gaan kyk of ons nie 'n paar rysmiere kan kry nie."
Essie se hartseer is sommer heeltemal weg toe sy dit hoor. Sy is so honger en is al lank lus vir lekker vars rysmiere.
"Sy kan nie eens ordentlik praat nie!" lag die grootste een soos hulle na 'n ander plek in die rivier beweeg. Essie staan alleen. Dit voel of haar hart in stukkies uit haar borskas gaan val. Sy draai om, en begin eers stadig terug na die holte stap, met haar voete wat dowwe sleepmerke in die warm granietsand los. Maar hoe meer sy dink aan die nare goed wat die ander erdvarkies vir haar gesê het, begin sy hardloop so vinnig soos wat haar vier kort beentjies haar kan dra, terug na die holte. Haar ma is al wakker toe sy daar aankom en sy gaan kruip dadelik onder haar blad in.
Die storie is geskryf deur Lisa Boonzaaier. Lisa is 'n skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2017.