Hoekom ek vind Hillary Clinton betroubaar
Hillary Clinton se 6-punt voorsprong oor Donald Trump in verlede maand se CBS News poll het nou verdamp. Vanaf middel Julie (selfs voor Trump geniet 'n voorspelbare na-konvensie-stamp in die stembusse) is sy vasgebind met hom. Elkeen kry die ondersteuning van 40 persentasie kiesers.
Dit is verstommend, aangesien Trump se veldtog in die wiele is terwyl haar 'n goed-geoliede masjien is; dat hy amper geen advertensies gedoen het nie, terwyl sy die maand bestee het $ 500,000 per dag op advertensies; en dat die Republikeinse leiers hom verlaat terwyl die democraten agter haar staan.
Die nabygeleë das is veral verstommend aangesien Trump geen ondervinding het nie en nie 'n samehangende stel beleide of praktiese idees bied nie, maar slegs giftige dwangarbeid en onophoudelike xenofobie. Hillary Clinton het 'n bootlading ondervinding, 'n pakhuis van versigtig vervaardigde beleid en 'n diep begrip van wat die nasie moet doen om bymekaar te kom en die wêreld te lei.
Wat het gebeur? Klaarblyklik het die FBI se onlangse verslag oor Clinton se e-pos versterk wat reeds openbare bekommernisse oor haar eerlikheid en betroubaarheid betref. Verlede maand, op dieselfde CBS-peiling, het 62 persent van die kiesers gesê sy is nie eerlik en betroubaar nie; nou 67 persent van die kiesers het die siening.
Dus, soos die Republikeinse Konvensie voorberei om die minste gekwalifiseerde en mees verdelende kandidaat in die Amerikaanse geskiedenis te benoem, is die Demokrate op die punt om onder die mees gekwalifiseerde en tog ook die meeste vertroude te nomineer.
Wat verduidelik hierdie onderliggende wantroue?
Ek ken Hillary Clinton sedert sy 19 was. Vir vyf en twintig jaar het ek gekyk toe sy en haar man steengroewe van die media geword het - veral, maar nie net die regse media nie.
Ek was daar in 1992 toe sy haar man verdedig teen Jennifer Flower se aanklagte van ontrouheid. Ek was in die kabinet toe sy van bedrieglike verrigtinge in Whitewater beskuldig is en toe aangekla is van die onreg in die reeksmolens van Travelgate en Troopergate, gevolg deur die kritiek op haar rol as voorsitter van Bill Clinton se taakgroep vir gesondheidsorg.
Ek het haar gesien as beskuldig van sameswering in die tragiese selfmoord van Vince Foster, haar vriend en voormalige kollega, wat nie toevallig nie, geskryf kort voor sy dood dat "hier [in Washington] ruïneer word mense as sport beskou."
Rush Limbaugh beweer dat "Vince Foster vermoor is in 'n woonstel wat deur Hillary Clinton besit word," en die New York Post berig dat administrasie amptenare "frantically scrambled" te verwyder van Foster se kantoor veilige 'n voorheen ongemelde stel lêers, sommige van hulle verwant aan Whitewater.
Ek het gesien dat Kennth Starr se Whitewater-ondersoek in die seep-opera van Bill Clinton se tweede termyn gematasiseer word, waaronder Monica Lewinsky, Paula Jones en Juanita Broaddrick, wat uitloop op Bill Clinton se impeachment en Hillary se baie openbare (en vermoedelik intensiewe private) vernedering.
Toe het onlangs die storm oor Benghazi gekom, wat gelei het tot navrae oor haar e-posbediener, gevolg deur die vraag of of hoe die Clinton-stigting liefdadigheid werk en die Clintons se eie winstoogmerk toesprake met haar werk by die Staatsdepartement.
Dit is opmerklik dat ten spyte van al die stories, bewerings, beskuldigings, insinuasies en ondersoeke oor 'n kwart eeu versprei het. Daar was nog nooit bevinding dat Hillary Clinton betrokke was by onwettige gedrag nie.
Maar dit is verstaanbaar waarom iemand wat onder so 'n meedoënlose aanval was vir 'n groot deel van haar volwasse lewe, onwillig wees om elke geringe fout of misstap wat in 'n ander "skandaal", 'n ander media-sirkus opgeblaas kan word, te ontbloot, 'n ander onbeperkte stel ondersoeke. die skep van halfgebakte samesweringsteorieë en skynbaar eindelose implikasies van oortreding.
Gegewe hierdie geskiedenis, kan enige gesonde persoon reflektief probeer om klein toesig te verminder, onskuldige dade van onverskilligheid op te los, of nie foute te openbaar wat nie klaarblyklik gevolg het nie, omdat vrees om die volgende aanvalhonde los te maak. So 'n persoon kan selfs huiwerig wees om hulle te beskerm en betrokke te raak by impromptu nuuskonferensies of te ver van script.
Tog kan daardie refleksiewe impuls self wantroue opwek wanneer sulke reaksies uiteindelik aan die lig kom, soos hulle dikwels doen - soos wanneer Hillary byvoorbeeld minder as reguit oor haar e-posse getoon word. Die kumulatiewe effek kan die indruk skep van iemand wat in die ergste geval skuldig is aan serial cover-ups, of ten beste die waarheid skaker.
So terwyl Hillary Clinton se impuls verstaanbaar is, is dit ook selfverslawing, soos dit nou bewys word deur die groeiende deel van die publiek wat haar nie vertrou nie.
Dit is van kritieke belang dat sy dit herken, dat sy haar verstaanbare impuls beveg om potensiële aanvallers in die baai te hou, en dat sy van nou af baie meer oop en toeganklik maak - en duidelik en vreesloos vertel almal.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Hoekom ek vind Hillary Clinton betroubaar