10 sleutelgevegte in die Napoleontiese oorloë - Artikels - 2022
Die Napoleontiese oorloë strek oor 12 jaar en verskeie groot konflikte tussen Napoleon Bonaparte se militaristies versterkte Franse Ryk en verskillende koalisies van Europese bondgenote. Die tydperk is gekenmerk deur meedoënlose oorlog en die opkoms van grootskaalse geweergebruik wat gelei het tot sommige van die bloedigste militêre konfrontasies in die geskiedenis. Hier is 10 van die belangrikste gevegte.
1. Slag om die piramides (21 Julie 1798)
Napoleon se militêre ekspedisie na Egipte sou as sy springplank vir politieke mag dien.
Hierdie geveg het eintlik plaasgevind vyf jaar voordat die Napoleontiese oorloë oor die algemeen begin is, maar dit was een van die gevegte wat die toneel sou plaas vir Napoleon se konfrontasies teen verskillende koalisies van nasies tussen 1803 en 1815.
Hierdie aansienlike militêre betrokkenheid, ook bekend as die Slag van Embabeh, het Napoleon - toe 'n generaal in die Franse weermag - gesien en sy troepe beweer Kaïro, 'n groot oorwinning tydens die inval in Egipte. Napoleon se implementering van die afdelingsplein, een van sy groot militêre innovasies, was deurslaggewend in die geveg en die Egiptiese ekspedisie sou help om hom tot politieke mag te dryf.
2. Slag van Marengo (14 Junie 1800)
Die Slag van Marengo, 'n noue en hard oorwinning, het plaasgevind tydens die Oorlog van die Tweede Koalisie - 'n voorloper van die koalisies wat Frankryk in die latere Napoleontiese Oorloë sou beveg.
Dit het 28 000 van die manne van Napoleon teen 31 000 Oostenrykse troepe gekant en word deur Napoleon - nou die hoof van die Franse regering - as een van sy beste triomfe beskou. Victory het gehelp om sy militêre en burgerlike gesag in Parys te beveilig.
3. Slag van Trafalgar (21 Oktober 1805)
Hierdie beroemde seestryd het plaasgevind by Cape Trafalgar aan die suidwestelike kus van Spanje, tussen die Britse koninklike vloot, onder leiding van admiraal lord Nelson, en die vloote van Frankryk en Spanje. Die oorweldigende oorwinning van die Royal's Navy het die Britse oorheersing van Brittanje gevestig, maar dit was ten koste van Lord Nelson se lewe.
4. Slag van Austerlitz (2 Desember 1805)
Hierdie konfrontasie staan ​​ook bekend as die "Slag van die drie keisers".
Miskien is die belangrikste en beslissende stryd van die Napoleontiese oorloë, Austerlitz een van die grootste oorwinnings van Napoleon. In hierdie konfrontasie het 68 000 Franse troepe byna 90 000 Russe en Oostenrykers verslaan, naby Austerlitz in Morawië (nou Tsjeggië) en ook bekend as die 'Slag om die drie keisers'.
Oorwinning vir Frankryk het gelei tot die Verdrag van Pressburg, wat daarop gemik was om 'vrede en vriendskap' te bewerkstellig en Oostenryk se onttrekking uit die Derde Koalisie van lande wat teen Frankryk stry, verseker.
5. Slag van Jena-Auerstädt (14 Oktober 1806)
Die Slag van Jena-Auerstädt was 'n belangrike Franse oorwinning in die War of the Fourth Coalition, tussen 122.000 Franse troepe en 114.000 Pruise en Sakse by Jena en Auerstädt in Sakse. Die troepe van Napoleon het die Pruisiese leër by Jena gedemineer toe Frankryk se marskalk Davout die belangrikste Pruisiese mag verder noord by Auerstädt verslaan het.
6. Slag van Rolica (17 Augustus 1808)
Dan Snow's Our Site herbesoek sy heel eerste episode oor die Slag van Waterloo saam met Dan se pa, die veteraan -omroeper Peter Snow.
Alhoewel dit nie 'n besonder groot stryd was nie, is Rolica opmerklik as die eerste groot aksie van die Britse Skiereilandoorlog, waardeur Brittanje die Franse magte van Napoleon uitgedaag het om die Iberiese skiereiland te beheer.
Rolica het die raamwerk vir die openingsbotsing van die konflik geword toe die Anglo-Portugese troepe van Sir Arthur Wellesley 4 000 Franse agtermagte op pad na Lissabon ontmoet het. Die leër van Wellesley was meer as die Franse drie -tot -een en het hulle uiteindelik tot 'n onttrekking gedwing.
7. Slag van Borodino (7 September 1812)
'N Besondere bloedige stryd tussen 130 000 Franse troepe met meer as 500 gewere en 120 000 Russe met meer as 600 gewere, het die Slag van Borodino gesien hoe generaal Kutuzov se Russiese troepe Napoleon se opmars in Moskou blokkeer. 'N Hewige, aantreklike stryd het gevolg voordat Kutuzov uiteindelik teruggetrek het. 'N Week later beset Napoleon Moskou onbestrede.
8. Slag van Leipzig (16–19 Oktober 1813)
Ongetwyfeld een van die belangrikste nederlae van Napoleon, het hierdie stryd die Franse leër wreedaardige verliese aangerig en Frankryk se teenwoordigheid in Duitsland en Pole min of meer beëindig. Hierdie bloedige verlowing is ook bekend as die 'Slag van die Nasies' in die stad Leipzig in Sakse.
Die magte van Napoleon was effektief omring deur 300 000 geallieerde soldate (insluitend Oostenrykse, Pruisiese, Russiese en Sweedse magte) wat op die omtrek van die stad saamgekom het. Dit was 'n verpletterende nederlaag vir Napoleon, wat ses maande later gedwing sou word om te abdikeer na Parys se kapitulasie by die bondgenote.
9. Slag van Ligny (16 Junie 1815)
Die laaste oorwinning van Napoleon se militêre loopbaan, Ligny kan nietemin as 'n strategiese mislukking beskou word. Alhoewel Napoleon se troepe die Pruisiese leër van veldmaarskalk prins Blucher verslaan het, het baie van die Pruisiese soldate dit oorleef en by die Britse troepe van die hertog van Wellington by Waterloo aangesluit.
10. Slag van Waterloo (18 Junie 1815)
Die stryd wat die gesig van Europa verander het. 'N Anglo-geallieerde leër onder die hertog van Wellington het Napoleon se magte in België gekonfronteer. Met Pruisiese versterkings het die bondgenote die Franse verslaan - hoewel Wellington verklaar dat dit 'die naaste ding was wat u ooit in u lewe gesien het'.
Napoleontiese oorloë: belangrikste sleutels en gevegte
Die Napoleontiese oorloë (1799 en 1815) was 'n reeks gewapende konflikte tussen Frankryk, onder leiding van Napoleon Bonaparte en verskillende Europese nasies. Hierdie veldtogte het gevolg op die Oorlog van die Eerste Koalisie (1792-97).
Byna alle Europese nasies was betrokke by 'n bloedige stryd wat ook na Egipte, Amerika en Suid -Amerika versprei het. Gedurende oorlogstydperke (oorlogvoering was nie konstant nie) het oorlogstaktieke oorgeskakel na moderne oorlogstrategie, en sodoende die idee van die oorlog as 'n koningsport laat vaar om by die konsep van totale oorlog en wapensnasies te bly.
Die Napoleontiese Ryk
Bewapening het ook ontwikkel, al is dit in 'n baie stadiger tempo as die land se idees oor wapens en werwing.
Aan die einde van die tydperk het die meeste Europese leërs gewere gehad (soldate met gewere) en die Britte het vir die eerste keer in Europa Congreve -vuurpyle op groot skaal gebruik.
In beginsel was die uniforms diepblou of donkergroen. Daarna is die militêre kamoefleerdrag bekendgestel. Hierdie tydperk belig ook die bloeitydperk van die Britse leër onder leiding van die hertog van Wellington, erken as die beste van heel Europa.
Die nederlaag van Oostenryk, 1800–01
Alhoewel Bonaparte die veldtogte van 1800 met onvoldoende kragte en fondse moes begin, het die swakhede van die geallieerde strategie ver gegaan om die nadele waaronder hy gewerk het, te vergoed. Oostenryk het op 'n gelyke verdeling van sy krag besluit deur leërs van ongeveer 100,000 man in beide die Duitse en Italiaanse teaters te handhaaf. In plaas daarvan om die Oostenrykse sterkte in Noord-Italië te versterk, waar die meeste hoop op sukses was, bestee die Britse regering sy pogings in beperkte en geïsoleerde ondernemings, waaronder 'n ekspedisie van 6 000 man om Belle-Île aan die kus van Bretagne te verower en nog 'n 5.000 sluit aan by die 6000 wat reeds op die Baleariese eiland Minorca is. Toe hierdie twee magte in Junie herlei word om met die Oostenrykers saam te werk, kom hulle te laat aan die Italiaanse kus om van nut te wees.
Bonaparte se plan was om Italië as 'n sekondêre teater te behandel en 'n beslissende oorwinning in Duitsland te soek. Dit was onmoontlik om die leër van die Ryn van Victor Moreau tot meer as 120 000 te verhoog - 'n te klein marge van superioriteit om die vereiste sukses te verseker. Tog was Bonaparte besig met die oprigting van 'n leër van reserwe wat rondom Dijon gekonsentreer sou word en wat onder sy bevel in Italië sou optree. Totdat hy hierdie mag in die suide aangewend het, sou Bonaparte, indien nodig, dit tot hulp van Moreau kon neem. In Italië sou André Masséna se 30,000-40,000 getalle troepe die Oostenrykers in die Apennines en in die Maritieme Alpe in die gesig staar totdat die leër van die reservaat, wat suid van die Rynleër marsjeer, die Alpe sou oorsteek, op die linies van die Oostenrykers sou val. kommunikasie, sny hul terugtog uit Piemonte af en bring hulle na die geveg. Bonaparte het gehoop dat Moreau die leër van die Ryn in Switserland sou versamel en die rivier by Schaffhausen sou oorsteek om die Oostenrykse sterkte links te draai en 'n beslissende oorwinning te behaal voordat hy 'n deel van sy leër sou stuur om by die mag aan te gaan wat op die agterkant van die Oostenrykers daal. Italië. Moreau het egter verkies om die Ryn met tussenposes oor 'n afstand van ongeveer 100 myl oor te steek en die Oostenrykers teë te kom voordat hy sy eie magte konsentreer.
4. Slag van Bladensburg en Burning of Washington - 24 Augustus 1814
Die Britse magte onder generaal Robert Ross het Amerikaanse magte oorwin tydens die Slag van Bladensburg, Maryland, op 24 Augustus 1814. Vandaar het hulle onbestrede na die Amerikaanse hoofstad Washington, DC, opgeruk. Hulle het Washington beset en verskeie presidensiële geboue aan die brand gesteek. insluitend die Withuis, wat toe bekend gestaan ​​het as die presidensiële herehuis. Die aanval was 'n vergelding in reaksie op die vorige Amerikaanse aanval op Kanadese regeringsgeboue. Op 26 Augustus beveel generaal Ross 'n terugtrekking en president Madison keer terug na Washington waar hy beloof om die stad te herbou.
Brittanje se tien belangrikste vlootgevegte
Vra die meeste mense om die vlootgeskiedenis van Brittanje te oorweeg, en hulle sal instinktief dink aan oorweldigende oorwinnings, veral in die tydperk 1794–1806, toe die Britte sewe groot aksies - teen die Franse, Spaanse, Nederlandse en Deense - beveg het en almal oortuigend gewen het.
Ons sou egter 'n beter begrip van die Britse seemag hê as ons die belangrikste gevegte eerder as die indrukwekkendste oorwinnings sou oorweeg - omdat dit geensins dieselfde is nie en eersgenoemde mislukkings sowel as suksesse insluit.
By die opstel van hierdie lys het ek derhalwe die gevegte met die mees tasbare en breë historiese resultate gekies. Ander sou die besnoeiing gemaak het as die geskiedenis 'n ander pad geloop het. Beskou byvoorbeeld die slag van Beachy Head in 1690, 'n duidelike nederlaag vir die Britse en Nederlandse bondgenote wat die Franse vloot van Louis XIV in beheer van die Kanaal gelaat het. Maar die Franse, kreupel van siekte en besluiteloosheid, het nie daarin geslaag om voordeel te trek nie en het 'n inval geloods wat Jakobus II en VII op die Britse troon kon herstel en die land teruggekeer het tot Katolisisme ...
Die glorieryke eerste van Junie
Datum: 1 Junie 1794
Plek: Mid-Atlantiese Oseaan
Combatants: Brittanje teen Frankryk
Uitkoms: Beide kante het die oorwinning behaal
Sleutelfiguur: admiraal Earl Howe
Dit was die eerste vlootgeveg van die Revolusionêre en Napoleontiese oorloë, wat op die hoogtepunt van die Terreurregering gevoer is. Die Franse vloot het Brest verlaat om 'n graankonvooi uit Amerika by haar op te pas. Die kos was noodsaaklik vir Frankryk, wat verswak is deur revolusie en burgeroorlog.
Ten spyte van sy naam, is die geveg gevoer oor byna 'n week van onderbroke optrede, met aansienlike grootskaalse gevegte wat op 28 en 29 Mei gevoer is, maar die grootste botsing het op 1 Junie plaasgevind. Die Britse vloot, onder leiding van die bejaarde, maar ervare admiraal, Earl Howe, het op verskeie punte deur die Franse strydlyn gesny en hul vorming ontwrig.
Jeanbon Saint-André, 'n verteenwoordiger van die de facto-regering, die Komitee vir Openbare Veiligheid, het saam met die Franse vloot gevaar en sy matrose wat wreed geveg het, aangevuur. Tog het die Britte sewe vyandskepe van die lyn gevang of vernietig - hulle kon nog vier of vyf geneem het - en duisende Franse matrose gevange geneem. Die moraal en mannekrag van die Franse vloot het nooit herstel van hierdie vroeë slag wat 'n direkte invloed op die daaropvolgende generasie Britse vlootoorheersing gehad het nie.
Die Franse vloot het homself egter met vrymoedigheid vrygespreek deur die Britte weg te lok van die graankonvooi, wat veilig na Brest gekom het. Toe die Republiek gekoppel was aan 'n reeks oorwinnings op land, het die Republiek homself nou as militêr veilig geag. Die skrikbewind het geëindig en die Franse rewolusie het oorleef.
Die slag van die Chesapeake
Datum: 5 September 1781
Plek: Virginia Capes, Amerika
Sleutelfiguur: Charles Cornwallis
Dit is beveg tydens die Oorlog van Amerikaanse Onafhanklikheid (1775–83) toe die Amerikaanse rebelle, met geen noemenswaardige vlootmag nie, met die Franse verbonde was.
In 1781 verskuif die fokus van Amerikaanse en Franse pogings van New York na Yorktown in die Chesapeakebaai, wat die Britse generaal Charles Cornwallis beset het in die verkeerde oortuiging dat 'n verowering van Virginia die oorlog tot 'n einde sou bring. In werklikheid het die Britse weermag egter kwesbaar gebly oral waar die Franse plaaslike vloot superioriteit kon bereik. Dit is presies wat in Yorktown gebeur het. Die Franse vloot is op pad na die Chesapeakebaai en George Washington beveel sy Frans-Amerikaanse leër na Yorktown om Cornwallis vas te trek. Die Britse vloot onder admiraal Thomas Graves is gestuur om die Franse vloot aan te val en Cornwallis te verlig, en hulle ontmoet die Virginia Capes.
Britse gebrek aan bevel het gelei tot 'n besluitlose stryd: Cornwallis kon nie verlig word nie en Yorktown het geval. Die oorgawe van Cornwallis was die deurslaggewende oomblik van die Amerikaanse revolusie wat die gebeure in Amerika, die Wes -Indiese Eilande en Europa beïnvloed het. Die Britte se wil om die stryd om die kolonies voort te sit, is verbreek.
Die slag van Sluys
Datum: 24 Junie 1340
Plek: Sluys, Holland
Bestryders: Engeland teen Frankryk, Kastilië en Genua
Sleutelfiguur: Edward III
Dit was die eerste seestryd van die Honderdjarige Oorlog (1337–1453) en die vlootekwivalent van Crecy of Agincourt - gewen deur Engelse langboogmanne en gepantserde ridders, maar veg uit Engelse skepe. Die Franse koning, Philip VI, was besig om voor te berei om Engeland uit Vlaandere binne te val en het die Britse kus na willekeur toegeval. Die Engelse vlootreaksie was aanvanklik nie bestaan ​​nie, en toe baie stadig, maar teen 1340 het die Engelse 'n handjievol suksesse behaal teen die Franse, Castiliaanse en Genoese galeie.
Teen die middel van die somer het Edward III 'n mag van gehandelde handelaars aan die ooskus verenig. Toe hy oor die Kanaal na Vlaandere vertrek, was hy nie bewus daarvan dat hy op pad was na 'n uitgestrekte invalleër nie. Maar Philip het ook nie besef dat die Engelse kom nie.
Die Engelse val uit die ooste aan met die opkomende son wat die Franse kruisboogskutters verblind terwyl hulle hul eie skepe perfek verlig vir die Engelse boogskutters. Selfs die mees konserwatiewe ramings het die Franse verliese êrens rondom 190 skepe en 16-1800 man, insluitend albei hul admirale, geplaas.
Die omvang van die oorwinning was dat die Engelse grappies gemaak het dat die visse Frans praat vanweë die aantal liggame in die see. Dit was eintlik een van die mees verpletterende oorwinnings in die vlootgeskiedenis. Die Franse invlootvloot is vernietig, wat die veiligheid van Engeland gewaarborg het en verseker dat die res van die oorlog op die vasteland geveg sou word.
Die slag van Gravelines en die Spaanse Armada
Datum: 8 Augustus 1588
Plek: Gravelines, Vlaandere
Combatants: Engeland teen Spanje
Uitkoms: Spaanse vloot versprei
Sleutelfiguur: Sir Francis Drake
Dit was die keerpunt van die Armada -veldtog. Die Spaanse koning, Filips II, het hom kwaad gemaak deur die Elizabethaanse buitelandse beleid en het 'n groot Armada geloods om die Engelse troon in Katolisisme te herstel.
Ongeveer 130 skepe wat byna 19 000 mans vervoer het, seil van Lissabon af op pad na die noordkus van Frankryk, waar hulle 'n ontmoeting met die hertog van Parma se binnedringende leër, 17 000 sterk, sou neem. Toe die Armada eers gesien word, word heftige Engelse seelui, soos sir Francis Drake, gehaas wat hul vaardighede in seeroweraanvalle teen die Spaanse rykdom verskerp het.
Die Armada vaar stadig langs die Kanaal in noue vorming, en veg voortdurend teen die Engelse totdat dit van Calais af anker. Daar het die Engelse hulle vuurskepe ingestuur. Wat gevolg het, is moeilik om te verduidelik. Die Spanjaarde was goed voorbereid op 'n vuuraanval. Hulle het 'n skerm van klein skepe opgestel om die vuurskepe te onderskep en na veiligheid te sleep. Dit is met gedeeltelike sukses gedoen en twee is gestaak. Ses het deurgedring, maar slegs ses, en Calais Roads is 'n groot ankerplek: daar was meer as genoeg ruimte vir die Spaanse om uit die pad te beweeg en na veiligheid te kom. Maar die samehorigheid van die Spaanse vloot het verbrokkel en hulle het in wanorde uit die anker gevlug.
Die Engelse val Gravelines aan en dwing die Armada op die Kanaal en die Noordsee in. Die Spaanse skepe moes almal via Skotland en Ierland huis toe reis, wat min van hul kapteins goed geken het. Gevolglik het soveel as 35 op pad terug na Spanje verniel. Engeland het veilig gebly en Protestant.
Die gevegte van Barfleur en La Hogue
Datum: 29 Mei - 4 Junie 1692
Plek: Noord -Frankryk
Combatants: Engeland en Holland teen Frankryk
Sleutelfiguur: Jakobus II en VII
Die Protestantse Nederlandse prins, William, het die Engelse troon in 1688 van die Katolieke Jakobus II en VII in beslag geneem. Nou was die Franse koning, Lodewyk XIV, vasbeslote om James weer op die troon te sit en hy het 'n inval voorberei.
Die invalsvloot is in die Kanaal deur 'n veel groter Engelse en Nederlandse mag ontmoet - en geslaan -. Alhoewel geen van die partye 'n skip in die geveg verloor het nie, is die verlamde Franse skepe, wat deur hul desperate manskappe aan wal gedryf is, die volgende dag verbrand deur Engelse seelui wat in swerms bote aan wal gestuur is.
Die Franse het hul skepe tot op die laaste verdedig, en die hand-aan-hand-gevegte in die vlak was kwaai. Tog is 16 Franse oorlogsmanne, van die grootste en wonderlikste simbole van majesteit wat ooit gebou is, vernietig, en daarmee saam Louis se onmiddellike planne om James op die Engelse troon te herstel.
Die opvallendste gevolg van die gevegte was dat Engeland protestant gebly het. Tog het die botsings ook hul stempel afgedruk op die Franse, wat gedwing was om 'n nuwe vlootstrategie aan te neem - een wat konsentreer op die aanval op Britse handel eerder as inval.
Vanaf 1692, met die bedreiging van die Franse besetting opgehef, kon Brittanje konsentreer op veldtogte verder weg.Baie van die vlootoptrede wat tot 1750 gevolg het, is ver van die Britse waters uitgevoer, met die fokus op die Karibiese Eilande.
Datum: 1–3 Augustus 1798
Plek: Aboukirbaai, Egipte
Bestryders: Brittanje en Frankryk
In die somer van 1798 was Napoleon van plan om Brits -Indië aan te val via 'n verowering van Egipte in die verbrokkelde Ottomaanse ryk, en die Britte was vasbeslote om sy planne te verydel. Admiraal Horatio Nelson is gestuur op soek na die Franse invlootvloot van 13 skepe van die lyn, 280 transporte en 48,662 troepe, wat van Toulon af opgevaar het, na Egipte via Malta. Napoleon verower Malta en vaar daarna na Egipte en land sy troepe naby Alexandrië.
Nelson kon die Franse vloot nie vind nie weens 'n gebrek aan fregatte. Hy het die vertrek van die Franse leër in Alexandrië misgeloop, maar uiteindelik het hy die oorlogskepe voor anker in Aboukirbaai, naby die Rosetta -ingang van die Nyl, gevind. Die Franse bevelvoerder, vise -admiraal de Brueys, het nagelaat om die nodige voorsorgmaatreëls te tref om 'n vloot op anker te verdedig en slegs die gewere aan die een kant van die skepe was gereed vir aksie. Nelson en sy kapteins sien hul kans en vaar tussen die Franse en die land en betrek hulle aan beide kante. In die gevolglike bloedbad is 11 Franse skepe van die lyn en twee fregatte geneem of gesink en 2 000–3 000 Fransmanne het gesterf of is beseer. Die Britte het intussen slegs 218 matrose dood en geen skepe verloor nie.
Die Royal Navy oorheers die Middellandse See vir die res van die oorlog en Napoleon se Egiptiese leër is afgesny, uiteindelik gedoem deur sy isolasie. Napoleon moes sy Egiptiese veldtog laat vaar. Sy rustelose fokus keer terug na Frankryk, waar hy die mag gryp.
Die slag van Taranto
Datum: 11 November 1940
Plek: Taranto, Italië
Bestryders: Brittanje en Italië
Sleutelfiguur: Andrew Cunningham
Die Tweede Wêreldoorlog het 'n dramatiese nuwe fase binnegegaan toe die Duitsers Frankryk in Junie 1940 beset het. Die Middellandse See het 'n deurslaggewende oorlogsgebied geword waar, as die Duitse vloot met hul Franse of Italiaanse ekwivalente verenig sou word, die Royal Navy in die minderheid sou wees.
Die Britte vernietig die Franse vloot by Mers-el-Kebir naby Oran, en laat die Italianers as die volgende teiken. Andrew Cunningham, die Britse opperbevelhebber van die Middellandse See, het 'n nuwe plan gehad om die Italianers te hanteer. Net na 21:00 op 'n koue Mediterreense nag, het 21 Swordfish -torpedobomwerpers van die vliegdek van die Britse vliegdekskip HMS Illustrious opgestyg en na die Italiaanse vlootbasis by Taranto gegaan. Die aanval het die Britte slegs twee vliegtuie en 11 torpedo's gekos, maar die skade was in vergelyking groot. Drie slagskepe is by hul vasmeerplase gesink, wat in een slag die effektiewe vegkrag van die Italiaanse vloot gehalveer het en onmiddellik die balans van maritieme mag in die Middellandse See teenoor die Geallieerdes laat val het.
Dit was ook die eerste suksesvolle aanval deur vliegtuie op 'n groot vloot in die hawe. Dit het getoon dat die vliegdekskip nou 'n hoogs doeltreffende en effektiewe instrument vir seekrag was. 'N Nuwe era van oorlogvoering op see was gebore en die wêreld het gekyk. Een van diegene wat die geveg noukeurig bestudeer het, was Isoroku Yamamoto, wat die Britse aanval op Taranto naboots met sy eie aanval op die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor, Hawaii, wat Amerika in die oorlog gebring het.
Die slag van Quiberonbaai
Datum: 20 November 1759
Plek: Quiberon, Frankryk
Sleutelfiguur: admiraal sir Edward Hawke
Dit is geveg op die hoogtepunt van die Sewejarige Oorlog (1756–63), toe Brittanje 'n aansienlike bedreiging van inval was. Na verskeie vroeë terugslae in die oorlog het die Franse alles in gevaar gestel tydens 'n inval in Engeland. Terwyl die Franse troepe en vervoer in Bretagne versamel het, het die Britte die Franse kus met so 'n doeltreffendheid geblokkeer dat die Brest -vloot drie jaar lank nie die hawe verlaat het nie.
Sulke onaktiwiteit het die bevelvoerder, die moedige Comte de Conflans, te veel geword. Hy het voorgestel om 'n klein Britse eskader aan te val wat die inval in die Morbihan blokkeer en toestemming gekry. Maar toe hulle Brest verlaat, is die Franse ontdek deur 'n veel groter Britse eskader onder bevel van die vurige Edward Hawke, wat hulle in die rots besaai Quiberonbaai gejaag het, waar die Franse gedink het dat hulle veilig sou wees.
Die daaropvolgende geveg het geen gelyke in die vlootgeskiedenis nie. By geen ander is soveel skepe verongeluk nie, en is nooit so 'n gewaagde besluit geneem as wat Hawke geneem het toe hy die Franse in 'n stygende storm teen 'n lee strand jaag nie. Daar het hy sewe Franse skepe vernietig of gevang en hul invalplanne verbreek.
Die Britse marine se meerderwaardigheid bly onbetwis tot die oorlog van Amerikaanse onafhanklikheid in 1775. Een tydgenoot vat dit saam deur te verklaar: "Die glorie van die Britse vlag is edel ondersteun, terwyl die van die vyand in leë lug verdwyn het."
Datum: 21 Oktober 1805
Ligging: buite Kaap Trafalgar, Spanje
Combatants: Brittanje teen Frankryk en Spanje
Sleutelfiguur: Viseadmiraal Horatio Nelson
Hierdie bekendste gevegte is meer as twee jaar gevoer na die ineenstorting van die Vrede van Amiens, wat die Revolusionêre en Napoleontiese oorloë verdeel het. Teen daardie tyd het Napoleon al lankal die planne vir 'n inval in Engeland laat vaar, en tog het die Franse en Spaanse vloot, groot as dit gekombineer word, steeds 'n ernstige bedreiging vir die Britse handel en Britse seemag inhou, en hulle het nog steeds die potensiaal om Napoleontiese landmag te projekteer wêreldwyd. Nelson het hulle aan die suidwestelike punt van Spanje gevang en op twee plekke deur hul vloot gesny, waardeur die Britse Britse kanonne, seemanskap en uithouvermoë die ontwrigte Franse en Spaanse vloot kon oorweldig.
Die geallieerde vloot het 21 skepe van die lyn verloor en die Britte geen, meer as 3000 dooies gely en die Britte minder as 500, maar een daarvan was Nelson self, wie se dood hom tot die status van nasionale held verhef het. Die Franse het hul vloot vinnig herbou, maar die skepe was van swak gehalte. Die Spaanse vloot, wat al agteruitgegaan het toe Trafalgar geveg is, het nooit herstel nie en sodoende die vorm van die Europese vlootmag vir ewig verander.
Die Russiese vloot het die tweede belangrikste vlootmag geword, wat gelei het tot verskeie Baltiese vlootveldtogte. Alhoewel 'n aantal verbintenisse tussen klein eskaders gevolg het, was geen Europese vlootmag weer bereid om die Britte in 'n groot oop vlootgeveg die hoof te bied nie.
Trafalgar het dus die einde aangekondig van die era van vlootoorlogvoering onder seil, terwyl Nelson se dood 'n globale opvatting van Britse vlootmag gevorm het wat die ontwikkeling en strategie van vloote tot in die 20ste eeu beïnvloed het.
Datum: 31 Mei - 1 Junie 1916
Bestryders: Brittanje en Duitsland
Sleutelfiguur: admiraal sir John Jellicoe
In die Slag van Jutland was die grootste vlootbetrokkenheid van die Eerste Wêreldoorlog en die eerste en enigste ontmoeting tussen die Duitse Hoogseevloot en die Britse Groot Vloot.
Admiraal Reinhard Scheer het twee operasies teen Britse skeepsvaart aan die kus van Denemarke bedink, en teen die Engelse ooskus, wat beide ontwerp was om die koninklike vloot in die geveg te lok. Die Admiraliteit het egter sy draadlose seine gelees, en in die nag van 30 Mei het die opperbevelhebber van die Groot Vloot, admiraal sir John Jellicoe, meegedeel dat iets betekenisvol aan die gang was.
Hy seil in die geheim die Noordsee in met die belangrikste Britse gevegsvloot.
Viseadmiraal sir David Beatty het geseil om Jellicoe te ontmoet met 'n eskader vinnige gevegskrywers. Beatty het die Duitsers eers gekonfronteer en hulle toe na Jellicoe gelok. Beide kante het talle geleenthede misgeloop en die Britte het ernstige verliese gely, veral die vernietiging van die gevegskruisers Indefatigable en koningin Mary, en die verlies van nog drie gepantserde kruisers, agt vernietigers en die lewens van meer as 6000 Britse matrose.
Die Duitsers het ongeveer die helfte van die aantal mans en die helfte van die hoeveelheid skepe verloor, maar slegs ses van hul vaartuie het skade vrygespring. Belangriker nog, albei kante het geweet dat daar nie weer 'n vlootgeveg sou wees nie, omdat die Duitsers dit nie kon waag nie. Die High Seas Fleet is teruggedwing in die hawe en die res van die oorlog op see fokus heeltemal op die bedreiging van die U-boot.
Die Napoleontiese oorloë was 'n voortsetting van die Franse rewolusionêre oorloë wat sedert 1796 gelei en oorheers is deur Napoleon Bonaparte en die begin van die 19de eeu begin het. Daar was 'n kortstondige vreedsame onderbreking na die ineenstorting van die 2de koalisie en Vrede van Amiens, maar angs en agterdog wek toe Bonaparte Piedmont en Elba geannekseer het, saam met sy besetting van Switserland en weiering om sy magte uit Holland te ontruim. Die Britte was bang dat sy ontwerpe op die Middellandse See was en weier daarom om hul verbintenisse na te kom en het Britse troepe uit Malta onttrek. Dit was op 18 Mei 1803 dat die vyandelikhede hervat is en die Napoleontiese oorloë begin het. Bonaparte vir die Britte het 'n persoonlike aangeleentheid geword, aangesien hy beskou word as die verpersoonliking van tirannie en bedrog.
Vrede van Amiens 1802
Verdrag ooreengekom tussen Brittanje en Frankryk wat die Franse Revolusionêre Oorloë amptelik beëindig het. Brittanje wat onder die indrukwekkende leierskap van Addington ly, het te veel toegegee vir relatief min beloning. Klik hier vir meer inligting oor die Verdrag van Amiens.
stuur alle maritieme verowerings behalwe Trinidad (geneem uit die Spaanse) en Ceylon (geneem uit Nederlandse beheer) terug en die Kaap de Goede Hoop is aan die Nederlanders teruggestuur.
Frankryk om Suid -Italië en Malta en Egipte te ontruim wat aan die Ottomane terugbesorg moes word
Brittanje het geen kragbasis in die Middellandse See nie, behalwe Gibraltar
Amiens het geen voorsiening gemaak vir die nakoming van die grense van bestaande Europese state nie
Die Britte was op soek na blywende vrede; die Franse onder Napoleër was bloot die toneel vir hul volledige oorheersing van die gebied en het nie afstand gedoen van hul strewe na uitbreiding na die oostelike Middellandse See en die Amerikas nie. Dit was ver van 'n effektiewe verdrag vanuit die Britse perspektief.
Belangrike datums en gebeure van die Napoleontiese oorloë
Bonaparte herstel slawerny in Saint Dominique (moderne Haïti)
Brittanje stel maklik die Robert Emmet -styging in Dublin neer en verhoed dat die Franse inmeng in Indië
Saint Dominque verklaar onafhanklikheid onder leiding van Jean-Jaques Dessalines
Pitt die Jongere keer terug na sy amp, nadat hy in 1801 bedank het, byna op dieselfde tyd as Bonaparte homself arrogant as keiser van Frankryk verklaar. Pitt skep sy derde koalisie terwyl Bonaparte begin met die beplanning en aanvang van 'n inval in Engeland.
Die Franse leër van 150 000 man vergader in Boulogne met 'n vloot vervoer gereed om die kanaal oor te steek. Die arrogansie en selfvertroue van Bonapartes het geen einde gehad nie, hy het al medaljes geslaan om die verowering van Engeland te vier. Voordat 'n enkele skip gevaar het.
Was u voorouers in die Slag van Trafalgar, vind hier uit met die National Archives Database
Verdrag van Presburg gee Venetië (Venesië) af aan die Frans -beheerde Italië en hy state van die Neder -Ryn word die Konfederasie van die Ryn as 'n Franse afhanklikheid.
Napoleon erken die kiesers van Beiere en Wurttemberg as konings onafhanklik van Oostenryk vir 'n swaar oorlogsbydrae van ongeveer 40 miljoen frank.
Brittanje alleen bly uitdagend, klink dit bekend? Die Royal Navy bombardeer die Deense vloot in Kopenhagen om te verhoed dat dit deur Rusland of Frankryk gebruik word.
Die bondgenote beplan om Frankryk vanuit die Suidwes deur die Elsas en Lorraine aan te val. Napoleon besluit om die uiterste regterflank in België aan te val voordat die magte van Wellington en Blucher 's naby Luik kan saamspan.
Die Pruise word in Junie by Ligny verslaan en trek terug na Wavre op 16 Junie 1815. Dieselfde dag weerstaan ​​Wellington weerstand teen Ney 's -aanvalle op Quartre Bras, trek suksesvol terug en berei hom voor met versterkings vir die laaste aanslag.
Die Slag van Waterloo: Napoleon was op die verdediging. Napoleon word verslaan en vlug deur die Britte en Pruise teen die aand van 18 Junie. Hierdie beroemde oorwinning verdien meer aandag as ons weer 'n herdenking nader, maar meer volg en ons versameling poste volg en sal mettertyd groei.
Napoleontiese oorloë die uitkoms en gevolgtrekking
23 jaar oorlog teen die Franse Revolusie en die Napoleontiese episodes was vir almal ontsaglik duur in terme van lewensverlies en groot uitgawes. Brittanje het in hierdie tydperk proporsioneel meer mans verloor as tydens die Eerste Wêreldoorlog. Dit het Brittanje in 'n haglike ekonomiese toestand gelaat; dit het 'n ongekende bedrag van meer as £ 1,500 miljoen gekos deur belasting en lenings wat deur die regering ingesamel is. Die oorlog het waarskynlik vordering ingehou en die Industriële Revolusie vertraag, maar op langer termyn sou handel oorsee grootliks tot nadeel van Frankryk baat.
Napoleon het die mag in 1799 oorgeneem en 'n militêre diktatuur geskep.  Daar is 'n aantal menings oor die datum wat gebruik moet word, aangesien die formele begin van die Napoleontiese oorloë 18 Mei 1803 dikwels gebruik word, toe Brittanje en Frankryk die enigste kort tydperk van vrede tussen 1792 en 1814 beëindig het.  The Napoleonic Oorloë het begin met die Oorlog van die Derde Koalisie, wat die eerste van die Koalisie -oorloë teen die Eerste Franse Republiek was ná die toetreding van Napoleon as leier van Frankryk.
Brittanje het die Verdrag van Amiens beëindig en Frankryk in Mei 1803 oorlog verklaar. Onder die redes was Napoleon se veranderinge aan die internasionale stelsel in Wes -Europa, veral in Switserland, Duitsland, Italië en Nederland. Historikus Frederick Kagan voer aan dat Brittanje veral geïrriteerd was deur Napoleon se bewering oor beheer oor Switserland. Verder voel die Britte beledig toe Napoleon verklaar dat hul land geen stem verdien in Europese aangeleenthede nie, alhoewel koning George III 'n kieser van die Heilige Romeinse Ryk was. Rusland het van sy kant besluit dat die ingryping in Switserland daarop dui dat Napoleon nie op soek is na 'n vreedsame oplossing van sy verskille met die ander Europese moondhede nie. 
Die Britte het haastig 'n vlootblokkade van Frankryk afgedwing om dit van hulpbronne te verhonger. Napoleon reageer met ekonomiese embargo's teen Brittanje en probeer Brittanje se kontinentale bondgenote uitskakel om die koalisies teen hom te verbreek. Die sogenaamde Kontinentale stelsel het 'n bond van gewapende neutraliteit gevorm om die blokkade te ontwrig en vryhandel met Frankryk af te dwing. Die Britte het gereageer deur die Deense vloot vas te vang, die liga te verbreek en later oorheersing oor die see te verseker, sodat hy sy strategie vryelik kon voortsit. Maar Napoleon het die Oorlog van die Derde Koalisie in Austerlitz gewen, wat die Oostenrykse Ryk uit die oorlog gedwing het en die Heilige Romeinse Ryk formeel ontbind het. Binne maande het Pruise oorlog verklaar, wat 'n oorlog van die vierde koalisie veroorsaak het. Hierdie oorlog eindig rampspoedig vir Pruise, verslaan en beset binne 19 dae na die begin van die veldtog. Napoleon het Rusland daarna in Friedland verslaan, kragtige kliëntstate in Oos -Europa geskep en die vierde koalisie beëindig.
Terselfdertyd het die weiering van Portugal om hom tot die kontinentale stelsel te verbind, en die versuim van Spanje om dit te onderhou, gelei tot die Skiereilandoorlog en die uitbreek van die oorlog van die vyfde koalisie. Die Franse beset Spanje en vorm 'n Spaanse kliëntryk, wat die alliansie tussen die twee beëindig. Groot Britse betrokkenheid by die Iberiese Skiereiland het spoedig gevolg, terwyl 'n Britse poging om Antwerpen te verower, misluk het. Napoleon het toesig gehou oor die situasie in Iberia, die Spanjaarde verslaan en die Britte uit die Skiereiland verdryf. Oostenryk, wat gretig was om die gebied wat verlore geraak het tydens die Oorlog van die Derde Koalisie, te herstel, het Frankryk se kliëntstate in Oos -Europa binnegeval. Napoleon het die vyfde koalisie by Wagram verslaan.
Woede oor Britse vlootaksies het daartoe gelei dat die Verenigde State in die oorlog van 1812 oorlog teen Brittanje verklaar het, maar dit het nie 'n bondgenoot van Frankryk geword nie. Griewe oor die beheer van Pole en die onttrekking van Rusland aan die kontinentale stelsel het daartoe gelei dat Napoleon Rusland in Junie 1812 binnegeval het. Die inval was 'n onbeduidende ramp vir Napoleon se verskroeide aardetaktiek, verlatenheid, Franse strategiese mislukkings en die aanvang van die Russiese winter het Napoleon gedwing om trek terug met groot verliese. Napoleon het verdere terugslae ondergaan Die Franse mag op die Iberiese skiereiland is die volgende somer in die Slag van Vitoria verbreek, en 'n nuwe koalisie het die oorlog van die sesde koalisie begin.
Die koalisie verslaan Napoleon in Leipzig, wat sy val van mag en uiteindelike abdikasie op 6 April 1814 neerslaan. Die oorwinnaars verban Napoleon na Elba en herstel die Bourbon -monargie. Napoleon het in 1815 uit Elba ontsnap en genoeg steun ingesamel om die monargie van Lodewyk XVIII omver te werp, wat 'n sewende en laaste koalisie teen hom veroorsaak het. Napoleon is deurslaggewend in Waterloo verslaan, en hy abdikeer weer op 22 Junie. Op 15 Julie gee hy hom oor aan die Britte in Rochefort en word permanent na die afgeleë Saint Helena verban. Die Verdrag van Parys, wat op 20 November 1815 onderteken is, het die oorlog formeel beëindig.
Die Bourbon -monargie is weer herstel, en die oorwinnaars het die kongres van Wene begin om vrede op die vasteland te herstel. As 'n direkte gevolg van die oorlog het die Koninkryk van Pruise opgestaan ​​om 'n grootmoondheid op die vasteland te word,  terwyl Groot -Brittanje, met sy ongeëwenaarde Royal Navy en groeiende Ryk, die wêreld se dominante supermoondheid geword het. Pax Britannica.  Die Heilige Romeinse Ryk is ontbind, en die filosofie van nasionalisme wat vroeg in die oorlog na vore gekom het, het grootliks bydra tot die latere eenwording van die Duitse state en dié van die Italiaanse skiereiland. Die oorlog in Iberië het die Spaanse mag baie verswak, en die Spaanse Ryk het begin ontrafel dat Spanje byna al sy Amerikaanse besittings teen 1833 sou verloor. Die Portugese Ryk het gekrimp, terwyl Brasilië in 1822 onafhanklikheid verklaar het. 
Die oorloë het 'n omwenteling in die Europese oorlog gemaak, die toepassing van massa diensplig en totale oorlog het tot veldtogte van ongekende omvang gelei, aangesien hele nasies al hul ekonomiese en industriële hulpbronne tot 'n gesamentlike oorlogspoging verbind het.  Takties herdefinieer die Franse leër die rol van artillerie, terwyl Napoleon mobiliteit beklemtoon om numeriese nadele te vergoed,  en lugbewaking vir die eerste keer in oorlogvoering gebruik is.  Die uiters suksesvolle Spaanse guerrilla's demonstreer die vermoë van 'n volk gedryf deur vurige nasionalisme teen 'n besettingsmag.  As gevolg van die lang lewe van die oorloë, die omvang van die verowerings van Napoleon en die gewildheid van die ideale van die Franse Revolusie, het die ideale 'n diep impak op die Europese sosiale kultuur gehad.Baie daaropvolgende revolusies, soos dié van Rusland, het die Franse as hul bron van inspirasie beskou,  , terwyl die kernbeginsels daarvan die arena van menseregte aansienlik uitgebrei het en moderne politieke filosofieë wat vandag gebruik word, gevorm het. 
Die uitbreek van die Franse Revolusie is met groot alarm ontvang deur die heersers van die Europese kontinentale moondhede, wat verder vererger is deur die teregstelling van Lodewyk XVI van Frankryk en die omverwerping van die Franse monargie. In 1793 het die Oostenrykse Ryk, die Koninkryk Sardinië, die Koninkryk van Napels, Pruise, die Spaanse Ryk en die Koninkryk van Groot -Brittanje die eerste koalisie gevorm om die groeiende onrus in Frankryk te beperk. Maatreëls soos massa diensplig, militêre hervormings en totale oorlog het Frankryk toegelaat om die koalisie te verslaan, ondanks die gelyktydige burgeroorlog in Frankryk. Napoleon, destyds 'n generaal in die Franse leër, het die Oostenrykers gedwing om die Verdrag van Campo Formio te onderteken, wat slegs Groot -Brittanje teenstaan ​​teen die ontluikende Franse Republiek.
'N Tweede koalisie is in 1798 gestig deur Groot -Brittanje, Oostenryk, Napels, die Ottomaanse Ryk, die pouslike state, Portugal, Rusland en Swede. Die Franse Republiek, onder die Gids, het gely onder ernstige korrupsie en interne twis. Die nuwe republiek het ook nie geld gehad nie en het nie meer die dienste geniet van Lazare Carnot, die minister van oorlog wat Frankryk gelei het tot sy oorwinnings tydens die vroeë stadiums van die rewolusie nie. Bonaparte, bevelvoerder van die Armée d'Italie in die laaste fases van die Eerste Koalisie, het 'n veldtog in Egipte van stapel gestuur om die Britse ekonomiese kragstasie van Indië te ontwrig. Onder druk van alle kante het die Republiek 'n reeks opeenvolgende nederlae opgedoen teen herleefde vyande, ondersteun deur Brittanje se finansiële hulp.
Bonaparte het op 23 Augustus 1799 uit Egipte na Frankryk teruggekeer, en sy veldtog daar het misluk. Hy het op 9 November in 'n bloedlose staatsgreep die Franse regering oorgeneem, die gids vervang met die konsulaat en die republiek in 'n de facto diktatuur.  Hy het die Franse militêre magte verder geherorganiseer en 'n groot reserwe -leër op die been gebring om veldtogte op die Ryn of in Italië te ondersteun. Rusland was reeds uit die oorlog geslaan, en onder leiding van Napoleon het die Franse die Oostenrykers in Junie 1800 beslis verslaan en die Oostenrykse vermoëns in Italië lamgelê. Oostenryk is daardie Desember definitief deur Moreau se magte in Beiere verslaan. Die Oostenrykse nederlaag is vroeg in die daaropvolgende jaar deur die Verdrag van Lunéville verseël, wat die Britte verder gedwing het om die Verdrag van Amiens met Frankryk te onderteken, wat 'n vurige vrede tot stand bring.
Begindatum en nomenklatuur Redigeer
Daar bestaan ​​geen konsensus oor wanneer die Franse Revolusionêre Oorloë geëindig het en die Napoleontiese Oorloë begin het nie. Moontlike datums sluit in 9 November 1799, toe Bonaparte die bewind op 18 Brumaire oorgeneem het, die datum volgens die Republikeinse kalender wat toe gebruik was  18 Mei 1803, toe Brittanje en Frankryk die een kort tydperk van vrede tussen 1792 en 1814 of 2 Desember beëindig het 1804, toe Bonaparte homself as keiser gekroon het. 
Britse historici verwys af en toe na die byna deurlopende oorlogstydperk van 1792 tot 1815 as die Groot Franse Oorlog, of as die laaste fase van die Anglo-Franse Tweede Honderdjarige Oorlog, wat strek oor die periode 1689 tot 1815.  Historikus Mike Rapport (2013) stel voor om die term "Franse oorloë" te gebruik om die hele tydperk van 1792 tot 1815 ondubbelsinnig te beskryf. 
In Frankryk word die Napoleontiese oorloë oor die algemeen geïntegreer met die Franse rewolusionêre oorloë: Les guerres de la Révolution et de l'Empire. 
Duitse geskiedskrywing kan die oorlog van die tweede koalisie (1798/9–1801/2), waartydens Napoleon die mag oorgeneem het, as die Erster Napoleonischer Krieg ("Eerste Napoleontiese Oorlog"). 
In die Nederlandse geskiedskrywing verwys dit gereeld na die sewe groot oorloë tussen 1792 en 1815 as die koalisieoorloë (coalitieoorlogen), met verwysing na die eerste twee as die Franse rewolusieoorloë (Franse Revolutieoorlogen). 
Napoleon se taktiek Redigeer
Napoleon was, en bly, beroemd om sy oorwinnings op die slagveld, en historici het groot aandag bestee aan die ontleding daarvan.  In 2008 het Donald Sutherland geskryf:
Die ideale Napoleontiese geveg was om die vyand deur middel van maneuver en bedrog in 'n ongunstige posisie te manipuleer, hom te dwing om sy hoofmagte op te neem en te reserveer vir die hoofgeveg en dan 'n omvattende aanval met onbevoegde of reserwe troepe op die flank of agterkant te onderneem. So 'n verrassingsaanval sou óf 'n verwoestende uitwerking op die moreel hê óf hom dwing om sy hoofgeveg te verswak. Hoe dan ook, die vyand se eie impulsiwiteit het die proses begin waardeur selfs 'n kleiner Franse leër die vyand se magte een vir een kon verslaan. 
Na 1807 het Napoleon se skepping van 'n hoogs mobiele, goed bewapende artilleriemag die gebruik van artillerie meer takties toegeneem. Napoleon, eerder as om op infanterie te vertrou om die vyand se verdediging weg te dra, kan nou massale artillerie as 'n speerpunt gebruik om die vyand se lyn te breek. Sodra dit bereik is, stuur hy infanterie en kavallerie in. 
Brittanje was geïrriteerd deur verskeie Franse optrede ná die Verdrag van Amiens. Bonaparte het Piëmont en Elba geannekseer, homself president gemaak van die Italiaanse Republiek, 'n staat in Noord -Italië wat Frankryk op die been gebring het, en het nie daarin geslaag om Holland te ontruim nie, soos dit in die verdrag ooreengekom het. Frankryk het voortgegaan om die Britse handel in te meng, ondanks die feit dat daar vrede gekom het en daaroor gekla is dat Brittanje sekere individue huisves en nie teen die Franse pers druk nie. 
Malta is tydens die oorlog deur Brittanje verower en was onderhewig aan 'n ingewikkelde reëling in die 10de artikel van die Verdrag van Amiens, waar dit met 'n Napolitaanse garnisoen aan die Ridders van St. . Die verswakking van die Knights of St. John deur die konfiskering van hul bates in Frankryk en Spanje, tesame met vertragings in die verkryging van waarborge, het die Britte verhinder om dit te ontruim na drie maande soos bepaal in die verdrag. 
Die Helvetiese Republiek is deur Frankryk gestig toe dit Switserland in 1798 binnegeval het. Frankryk het sy troepe teruggetrek, maar gewelddadige twiste het uitgebreek teen die regering, wat baie Switsers as te sentraliseer beskou het. Bonaparte het die land in Oktober 1802 herbeset en 'n kompromisskikking opgelê. Dit veroorsaak wydverspreide woede in Brittanje, wat protesteer dat dit 'n oortreding van die Verdrag van Lunéville is. Alhoewel kontinentale magte onvoorbereid was om op te tree, het die Britte besluit om 'n agent te stuur om die Switsers te help om voorrade te bekom, en beveel ook hul weermag om nie die Kaapkolonie na Holland terug te keer soos hulle in die Verdrag van Amiens onderneem het nie. 
Die Switserse weerstand het in duie gestort voordat iets bereik kon word, en na 'n maand het Brittanje die bevele om die Kaapkolonie nie te herstel nie, teengehou. Terselfdertyd het Rusland uiteindelik by die waarborg aangesluit ten opsigte van Malta. Die Britte was bekommerd dat daar vyandighede sou wees toe Bonaparte uitgevind het dat die Kaapkolonie behoue ​​bly, en het begin uitstel oor die ontruiming van Malta.  In Januarie 1803 publiseer 'n regeringspapier in Frankryk 'n verslag van 'n handelsagent wat die gemak waarmee Egipte kon verower word opgemerk. Die Britte het hierop beslag gelê om tevredenheid en veiligheid te eis voordat hulle Malta, wat 'n maklike trap na Egipte was, ontruim. Frankryk ontken elke begeerte om Egipte te gryp en vra watter bevrediging nodig is, maar die Britte kon nie reageer nie.  Daar was nog steeds geen idee om oorlog toe te gaan nie, het premier Addington in die openbaar bevestig dat Brittanje in 'n toestand van vrede verkeer. 
Begin Maart 1803 het die ministerie van Addington die boodskap ontvang dat Kaapkolonie deur die Britse weermag herbeset is in ooreenstemming met die bevele wat daarna teengewerk is. Op 8 Maart het hulle militêre voorbereidings beveel om hulle te beskerm teen moontlike Franse vergelding en het hulle dit regverdig deur valslik te beweer dat dit slegs was in reaksie op die Franse voorbereidings en dat hulle ernstige onderhandelinge met Frankryk voer. Binne 'n paar dae was dit bekend dat Kaapkolonie oorgegee is volgens die teenbevel, maar dit was te laat. Bonaparte het die Britse ambassadeur voor 200 toeskouers uitgeskel oor die militêre voorbereidings. 
Die Addington -ministerie het besef dat hulle 'n ondersoek sou ondergaan oor hul valse redes vir die militêre voorbereidings, en het gedurende April tevergeefs probeer om die steun van William Pitt die Jongere te beveilig om hulle teen skade te beskerm.  In dieselfde maand het die ministerie 'n ultimatum gestel aan Frankryk waarin geëis word dat Malta vir ten minste tien jaar behoue ​​moet bly, die permanente verkryging van die eiland Lampedusa uit die koninkryk Sicilië en die ontruiming van Holland. Hulle het ook aangebied om Franse winste in Italië te erken as hulle Switserland ontruim en die koning van Sardinië vergoed vir sy territoriale verliese. Frankryk het aangebied om Malta in die hande van Rusland te plaas om Britse bekommernisse te bevredig, uit Holland te gaan toe Malta ontruim is en 'n konvensie te vorm om Brittanje tevredenheid te gee oor ander aangeleenthede. Die Britte het valslik ontken dat Rusland 'n aanbod gemaak het en hul ambassadeur het Parys verlaat.  Wanhopig om oorlog te vermy, het Bonaparte 'n geheime aanbod gestuur waar hy ingestem het om Brittanje Malta te laat behou as Frankryk die Otranto -skiereiland in Napels kon beset.  Alle pogings was tevergeefs en Brittanje verklaar op 18 Mei 1803 oorlog.
Britse motiverings Redigeer
Brittanje het die onrustige wapenstilstand beëindig wat deur die Verdrag van Amiens ontstaan ​​het toe dit in Mei 1803 oorlog verklaar het. Die Britte was toenemend kwaad oor Napoleon se herrangskikking van die internasionale stelsel in Wes -Europa, veral in Switserland, Duitsland, Italië en Nederland. Kagan voer aan dat Brittanje veral ontsteld was oor Napoleon se bewering oor beheer oor Switserland. Die Britte voel beledig toe Napoleon sê dat dit geen stem verdien in Europese aangeleenthede nie (alhoewel koning George 'n kieser van die Heilige Romeinse Ryk was) en wou die Londense koerante beperk wat hom beledig. 
Brittanje het 'n gevoel van verlies aan beheer, sowel as markverlies, en was bekommerd oor die moontlike bedreiging van Napoleon vir sy oorsese kolonies. McLynn voer aan dat Brittanje in 1803 oorlog gevoer het uit 'n "mengsel van ekonomiese motiewe en nasionale neuroses - 'n irrasionele angs oor Napoleon se motiewe en bedoelings." McLynn kom tot die gevolgtrekking dat dit die regte keuse vir Brittanje was, omdat Napoleon se bedoelings op die lange duur vyandig was teenoor die Britse nasionale belang. Napoleon was nie gereed vir oorlog nie, en dit was dus die beste tyd vir Brittanje om hulle te stop. Brittanje het die Malta -kwessie aangegryp en geweier om die bepalings van die Verdrag van Amiens na te kom en die eiland te ontruim. 
Die dieper Britse grief was hul opvatting dat Napoleon persoonlike beheer oor Europa neem, die internasionale stelsel onstabiel maak en Brittanje aan die kantlyn dwing.     is hoogs analities en vyandig teenoor Napoleon. Talle geleerdes het aangevoer dat Napoleon se aggressiewe houding hom vyande gemaak het en hom moontlike bondgenote gekos het.  Reeds in 1808 bevestig die kontinentale moondhede die meeste van sy winste en titels, maar die voortdurende konflik met Brittanje het daartoe gelei dat hy die Skiereilandoorlog en die inval in Rusland begin het, wat deur baie geleerdes as 'n dramatiese wanberekening beskou word.     
Daar was een ernstige poging om vrede te onderhandel tydens Frankryk tydens die oorlog, deur Charles James Fox in 1806. Die Britte wou hul oorwinnings in die buiteland behou en het Hannover na George III laat herstel in ruil vir die aanvaarding van Franse verowerings op die vasteland. Die Franse was bereid om Malta, Kaapkolonie, Tobago en Franse Indiese poste aan Brittanje af te staan, maar wou Sicilië verkry in ruil vir die herstel van Hannover, 'n voorwaarde wat die Britte geweier het. 
Anders as sy vele koalisievennote, het Brittanje gedurende die periode van die Napoleontiese oorloë in oorlog gebly. Beskerm deur vlootoorheersing (in die woorde van admiraal Jervis aan die House of Lords "Ek sê nie, my here, dat die Franse nie sal kom nie. Ek sê net dat hulle nie oor die see sal kom nie"), hoef Brittanje nie te bestee die hele oorlog verdedig homself en kan hom dus toespits op die ondersteuning van sy bondgenote, wat meer as 'n dekade lank op 'n wêreldwye skaal op 'n wêreldwye skaal 'n lae intensiteit onderhou. Die Britse regering het groot bedrae geld aan ander Europese state uitbetaal sodat hulle leërs in die veld teen Frankryk kon betaal. Hierdie betalings staan ​​in die volksmond bekend as die Goue Kavallerie van St George. Die Britse leër het die Spaanse rebellie in die Skiereilandoorlog van 1808–1814 langtermyn steun verleen aan die Spaanse guerrilla-taktiek ('klein oorlog'). Anglo-Portugese magte onder Arthur Wellesley ondersteun die Spanjaarde, wat suksesvol veldtog teen die Franse leërs voer, wat hulle uiteindelik uit Spanje verdryf en Brittanje in staat stel om Suid-Frankryk binne te val. Teen 1815 speel die Britse leër die sentrale rol in die finale nederlaag van Napoleon by Waterloo.
Behalwe klein vlootoptrede teen Britse imperiale belange, was die Napoleontiese oorloë veel minder wêreldwyd as voorgaande konflikte soos die sewejarige oorlog, wat historici 'wêreldoorlog' noem.
Ekonomiese oorlogvoering Redigeer
In reaksie op die seeblokkade van die Franse kuste wat op 16 Mei 1806 deur die Britse regering uitgevaardig is, het Napoleon op 21 November 1806 die Berlynse besluit uitgevaardig wat die Kontinentale Stelsel in werking getree het.  Hierdie beleid het ten doel gehad om die bedreiging van Brittanje uit die weg te ruim deur die gebied wat deur Frans beheer word, vir sy handel te sluit. Brittanje het 'n staande leër van 220 000 gehou op die hoogtepunt van die Napoleontiese oorloë, waarvan minder as die helfte beskikbaar was vir veldtogte. Die res was nodig om Ierland en die kolonies te bevry en Brittanje te beveilig. Frankryk se sterkte bereik 'n hoogtepunt van ongeveer 2,500,000 voltydse en deeltydse soldate, waaronder 'n paar honderdduisend nasionale wagte wat Napoleon indien nodig in die weermag kon opstel. Beide lande het 'n groot aantal sedentêre milisies aangewys wat ongeskik was vir veldtogte en meestal aangewend was om gereelde magte vir aktiewe diens vry te laat. 
Die Royal Navy het Frankryk se buitekontinentale handel ontwrig deur Franse skeepvaart en koloniale besittings in beslag te neem en te bedreig, maar kon niks aan Frankryk se handel met die groot kontinentale ekonomieë doen nie en het die Franse gebied in Europa min bedreig. Die bevolking en landbouvermoë van Frankryk was veel groter as dié van Brittanje. Brittanje het die grootste industriële kapasiteit in Europa, en sy beheersing van die see het hom aansienlike ekonomiese krag opgebou deur handel. Dit het verseker dat Frankryk nooit in vrede sy beheer oor Europa kon konsolideer nie. Baie in die Franse regering was van mening dat die afskaffing van Brittanje van die vasteland sy ekonomiese invloed op Europa sou beëindig en dit sou isoleer.
Finansiering van die oorlog Redigeer
'N Sleutelelement in Britse sukses was die vermoë om die industriële en finansiële hulpbronne van die land te mobiliseer en dit toe te pas om Frankryk te verslaan. Alhoewel die Verenigde Koninkryk 'n bevolking van ongeveer 16 miljoen teenoor Frankryk se 30 miljoen gehad het, word die Franse numeriese voordeel gekompenseer deur Britse subsidies wat baie van die Oostenrykse en Russiese soldate betaal het, met 'n hoogtepunt van ongeveer 450 000 man in 1813.   Onder die Anglo-Russiese ooreenkoms van 1803, het Brittanje 'n subsidie ​​van £ 1,5 miljoen betaal vir elke 100,000 Russiese soldate in die veld. 
Die Britse nasionale produksie het sterk gebly, en die goed georganiseerde sakesektor het produkte in die behoeftes van die weermag gekanaliseer. Brittanje het sy ekonomiese mag gebruik om die Royal Navy uit te brei, die aantal fregatte te verdubbel, 50% meer groot skepe van die lyn by te voeg en die aantal matrose te verhoog van 15,000 tot 133,000 in agt jaar nadat die oorlog in 1793 begin het. Frankryk het dit gesien vloot krimp met meer as die helfte.  Die smokkel van voltooide produkte na die vasteland ondermyn die Franse pogings om die Britse ekonomie te verswak deur markte af te sny. Subsidies aan Rusland en Oostenryk het hulle in die oorlog gehou. Die Britse begroting in 1814 het £ 98 miljoen beloop, insluitend £ 10 miljoen vir die Royal Navy, £ 40 miljoen vir die weermag, £ 10 miljoen vir die bondgenote en £ 38 miljoen as rente op die staatskuld, wat tot £ 679 miljoen gestyg het , meer as dubbel die BBP. Hierdie skuld word ondersteun deur honderde duisende beleggers en belastingbetalers, ondanks die hoër belasting op grond en 'n nuwe inkomstebelasting. Die koste van die oorlog beloop £ 831 miljoen. [s] Daarteenoor was die Franse finansiële stelsel onvoldoende en die magte van Napoleon moes deels op rekwisiete van verowerde lande steun.  [ bladsyreeks te breed ]  
Van Londen in 1813 tot 1815 was Nathan Mayer Rothschild 'n belangrike rol in die finansiering van die Britse oorlogspoging, en organiseer die versending van goud na die leërs van die hertog van Wellington in Europa, asook die betaling van Britse finansiële subsidies aan hul kontinentale reëlings. bondgenote. 
Brittanje het bondgenote bymekaargemaak om die Derde Koalisie teen die Franse Ryk te vorm.  [ bladsyreeks te breed ]  In reaksie hierop oorweeg Napoleon ernstig 'n inval in Groot -Brittanje,   en versamel 180.000 troepe by Boulogne. Voordat hy kon inval, moes hy vloot superioriteit bereik - of ten minste die Britse vloot van die Engelse Kanaal wegtrek. 'N Komplekse plan om die Britte se aandag af te lei deur hul besittings in die Wes-Indiese Eilande te bedreig, het misluk toe 'n Frans-Spaanse vloot onder admiraal Villeneuve terugkeer na 'n besluitlose optrede by Kaap Finisterre op 22 Julie 1805. Die Royal Navy het Villeneuve in Cádiz geblokkeer totdat hy vertrek het Napels op 19 Oktober het die Britse eskader die gekombineerde vyandelike vloot op 21 Oktober gevang en oorweldigend verslaan (die Britse bevelvoerder, lord Nelson, het in die geveg gesterf). Napoleon het nooit weer die geleentheid gehad om die Britte op see uit te daag nie, nóg om 'n inval te bedreig. Hy het weer sy aandag op vyande op die vasteland gevestig.
In April 1805 onderteken Brittanje en Rusland 'n verdrag met die doel om die Franse uit die Bataafse Republiek (ongeveer die huidige Nederland) en die Switserse Konfederasie te verwyder. Oostenryk het by die alliansie aangesluit ná die anneksasie van Genua en die aankondiging van Napoleon as koning van Italië op 17 Maart 1805. Swede, wat reeds ingestem het om die Sweedse Pommere te huur as 'n militêre basis vir Britse troepe teen Frankryk, tree op 9 Augustus in die koalisie.
Die Oostenrykers het die oorlog begin deur Beiere op 8 September  1805 binne te val met 'n leër van ongeveer 70 000 onder Karl Mack von Leiberich, en die Franse leër het laat in Julie 1805 uit Boulogne opgeruk om hulle te konfronteer. By Ulm (25 September - 20 Oktober) omring Napoleon Mack se leër en dwing sy oorgawe sonder noemenswaardige verliese.
Terwyl die belangrikste Oostenrykse leër noord van die Alpe verslaan is ('n ander leër onder aartshertog Charles het teen die Franse leër van André Masséna in Italië geveg), beset Napoleon Wene op 13 November. Ver van sy toevoerlyne het hy 'n groter Oostenryk-Russiese leër onder die bevel van Mikhail Kutuzov gekonfronteer, met die keiser Alexander I van Rusland persoonlik teenwoordig. Op 2 Desember het Napoleon die Oostenryk-Russiese mag in Moravië by Austerlitz verpletter (gewoonlik beskou as sy grootste oorwinning). Hy het 'n numeries superieure vyandelike leër 25,000 slagoffers toegedien terwyl hy minder as 7,000 in sy eie mag opgedoen het.
Oostenryk onderteken die Verdrag van Pressburg (26 Desember 1805) en verlaat die koalisie. Die verdrag vereis dat die Oostenrykers Venetië aan die Frans-gedomineerde Koninkryk Italië en Tirol aan Beiere moet afstaan. Met die onttrekking van Oostenryk aan die oorlog het 'n dooiepunt ontstaan. Die leër van Napoleon het 'n rekord van ononderbroke oorwinnings op land gehad, maar die volle mag van die Russiese leër het nog nie in werking getree nie. Napoleon het nou sy houvas op Frankryk gekonsolideer, beheer geneem van België, Nederland, Switserland en die grootste deel van Wes -Duitsland en Noord -Italië. Sy bewonderaars sê dat Napoleon nou wou ophou, maar gedwing is om voort te gaan om groter veiligheid te verkry van die lande wat geweier het om sy verowerings te aanvaar. Esdaile verwerp die verduideliking en sê in plaas daarvan dat dit 'n goeie tyd was om uitbreiding te stop, want die groot moondhede was gereed om Napoleon te aanvaar soos hy was:
in 1806 was beide Rusland en Brittanje positief gretig om vrede te sluit, en hulle sou heel moontlik ingestem het tot terme wat die Napoleontiese imperium byna heeltemal ongeskonde sou gelaat het. Wat Oostenryk en Pruise betref, hulle wou bloot met rus gelaat word. Om 'n kompromisvrede te verseker, sou dan relatief maklik gewees het. Maar Napoleon was bereid om geen toegewings te maak nie. 
Binne maande na die ineenstorting van die Derde Koalisie, is die Vierde Koalisie (1806–07) teen Frankryk gevorm deur Brittanje, Pruise, Rusland, Sakse en Swede. In Julie 1806 het Napoleon die Konfederasie van die Ryn gevorm uit die baie klein Duitse state wat die Rynland en die meeste ander westelike dele van Duitsland uitgemaak het. Hy het baie van die kleiner state saamgevoeg in groter kiesers, hertogdomme en koninkryke om die regering van nie-Pruisiese Duitsland gladder te maak. Napoleon verhef die heersers van die twee grootste Konfederasie state, Sakse en Beiere, tot die status van konings.
In Augustus 1806 besluit die Pruisiese koning, Frederik Willem III, om onafhanklik van enige ander groot mag oorlog toe te gaan. Die weermag van Rusland, veral 'n Pruisiese bondgenoot, was te ver om te help. Op 8 Oktober 1806 het Napoleon al die Franse magte oos van die Ryn in Pruise losgelaat. Napoleon verslaan 'n Pruisiese leër by Jena (14 Oktober 1806), en Davout verslaan dieselfde dag op Auerstädt 'n ander. 160 000 Franse soldate (met 'n toename in die aantal veldtogte) val Pruise aan en beweeg so vinnig dat hulle die hele Pruisiese leër as 'n effektiewe militêre mag vernietig het. Uit 250 000 troepe het die Pruise 25 000 slagoffers opgedoen, nog 150 000 as gevangenes, 4 000 artilleriestukke en meer as 100 000 muskiete verloor. By Jena het Napoleon slegs 'n deel van die Pruisiese mag beveg. Die slag by Auerstädt behels dat 'n enkele Franse korps die grootste deel van die Pruisiese leër verslaan het. Napoleon het Berlyn binnegegaan op 27 Oktober 1806. Hy het die graf van Frederik die Grote besoek en sy marshals opdrag gegee om hul hoede daar af te haal en gesê: "As hy lewe, was ons nie vandag hier nie". Napoleon het slegs 19 dae geneem vanaf die begin van sy aanval op Pruise om dit uit die oorlog te slaan met die verowering van Berlyn en die vernietiging van sy vernaamste leërs in Jena en Auerstädt. Sachsen het Pruise verlaat, en saam met klein state uit Noord -Duitsland, geallieer met Frankryk.
In die volgende fase van die oorlog het die Franse Russiese magte uit Pole verdryf en baie Poolse en Duitse soldate in verskeie beleërings in Silezië en Pommeren in diens geneem, met die hulp van Nederlandse en Italiaanse soldate in laasgenoemde geval. Napoleon draai daarna noord om die res van die Russiese leër te konfronteer en om die tydelike Pruisiese hoofstad by Königsberg te probeer verower. 'N Taktiese trekking by Eylau (7–8 Februarie 1807), gevolg deur kapitulasie by Danzig (24 Mei 1807) en die Slag van Heilsberg (10 Junie 1807), dwing die Russe om verder noordwaarts terug te trek. Napoleon het die Russiese weermag op Friedland (14 Junie 1807) beslissend verslaan, waarna Alexander vrede moes maak met Napoleon by Tilsit (7 Julie 1807). In Duitsland en Pole is nuwe Napoleontiese kliëntstate, soos die Koninkryk Westfalen, Hertogdom Warskou en Republiek Danzig, gestig.
Teen September het Marshal Guillaume Brune die besetting van Sweedse Pommeren voltooi, sodat die Sweedse weermag met al sy ammunisie kon terugtrek.
Skandinawië en Finland Redigeer
Brittanje se eerste reaksie op Napoleon se kontinentale stelsel was om 'n groot vlootaanval teen Denemarke te loods. Alhoewel dit skynbaar neutraal was, was Denemarke onder swaar Franse en Russiese druk om sy vloot aan Napoleon te verpand. Londen kon nie die kans waag om die Deense bedreiging te ignoreer nie. In Augustus 1807 het die Royal Navy Kopenhagen beleër en gebombardeer, wat daartoe gelei het dat die Dano-Noorse vloot gevang is, en die gebruik van die seebane in die Noord- en Baltiese see vir die Britse handelsvloot verseker is. Denemarke het by die oorlog aan die kant van Frankryk aangesluit, maar sonder 'n vloot het dit min te bied gehad,  , wat 'n verlowing in 'n mariene guerrilla -oorlog begin het waarin klein geweerbote groter Britse skepe in Deense en Noorse waters aanval. Denemarke verbind hulle ook om saam met Frankryk en Rusland aan 'n oorlog teen Swede deel te neem.
By Tilsit het Napoleon en Alexander ooreengekom dat Rusland Swede moes dwing om by die kontinentale stelsel aan te sluit, wat gelei het tot 'n Russiese inval in Finland in Februarie 1808, gevolg deur 'n Deense oorlogsverklaring in Maart. Napoleon het ook 'n hulpkorps, bestaande uit troepe uit Frankryk, Spanje en Nederland, onder leiding van maarskalk Jean-Baptiste Bernadotte, na Denemarke gestuur om aan die inval in Swede deel te neem. Maar die Britse marine se meerderwaardigheid het die leërs verhinder om die Øresund-seestraat oor te steek, en die oorlog moes hoofsaaklik langs die Sweedse-Noorse grens gevoer word. Tydens die kongres van Erfurt (September - Oktober 1808) het Frankryk en Rusland verder ooreengekom oor die verdeling van Swede in twee dele wat deur die Golf van Botnië geskei is, waar die oostelike deel die Russiese Groothertogdom Finland geword het. Britse vrywillige pogings om Swede met humanitêre hulp by te staan, was beperk en het Swede nie verhinder om 'n meer Napoleon-vriendelike beleid aan te neem nie. 
Die oorlog tussen Denemarke en Brittanje het in werklikheid geëindig met 'n Britse oorwinning tydens die slag van Lyngør in 1812, wat die vernietiging van die laaste groot Dano-Noorweegse skip — die fregat behels het. Najaden.
In 1807 het Napoleon 'n kragtige voorpos van sy ryk in Sentraal -Europa geskep. Pole is onlangs deur sy drie groot bure verdeel, maar Napoleon het die Groothertogdom Warskou geskep, wat van die begin af van Frankryk afhang. Die hertogdom het bestaan ​​uit lande wat deur Oostenryk in beslag geneem is en Pruise, die groothertog daarvan was die bondgenoot van Napoleon, die koning van Sakse, maar Napoleon het die bedoelinge aangestel wat die land bestuur het. Die bevolking van 4,3 miljoen is vrygestel van besetting en teen 1814 het ongeveer 200 000 man na die leërs van Napoleon gestuur. Dit het ongeveer 90 000 ingesluit wat saam met hom na Moskou opgeruk het, maar 'n paar het teruggetrek.  Die Russe was sterk gekant teen enige beweging na 'n onafhanklike Pole en een van die redes waarom Napoleon Rusland in 1812 binnegeval het, was om hulle te straf. Die Groothertogdom is in 1815 ontbind Pole het eers in 1918 weer 'n staat geword na die ontbinding van die Russiese Ryk. Napoleon se impak op Pole was groot, insluitend die Napoleontiese wetgewing, die afskaffing van diensbaarheid en die bekendstelling van moderne middelklasburokrasieë.   [ bladsyreeks te breed ]
Die Iberiese konflik het begin toe Portugal ondanks die Franse beperkings handel gehou het met Brittanje. Toe Spanje nie die kontinentale stelsel kon handhaaf nie, eindig die ongemaklike Spaanse alliansie met Frankryk in alle opsigte behalwe naam. Franse troepe het geleidelik die Spaanse gebied binnegedring totdat hulle Madrid beset het en 'n kliëntemonargie geïnstalleer het. Dit het 'n ontploffing van gewilde rebellies in Spanje veroorsaak. Groot Britse betrokkenheid het spoedig gevolg.
Na die nederlae in Spanje wat Frankryk gely het, het Napoleon die leiding geneem en sukses behaal, Madrid teruggeneem, die Spanjaarde verslaan en die noodgedwonge onttrekking van die sterk getalle Britse leër van die Iberiese Skiereiland genoodsaak (Slag van Corunna, 16 Januarie 1809). Maar toe hy vertrek, het die guerrilla -oorlog teen sy magte op die platteland steeds 'n groot aantal troepe vasgebind. Die uitbreek van die War of the Fifth Coalition het Napoleon verhinder om operasies teen Britse magte suksesvol af te handel deur sy vertrek na Oostenryk te noodsaak, en hy keer nooit terug na die Peninsular -teater nie. Die Britte stuur toe 'n nuwe leër onder Sir Arthur Wellesley (later die hertog van Wellington) in.  'n Tyd lank het die Britte en Portugese beperk gebly tot die gebied rondom Lissabon (agter hul onneembare lyne Torres Vedras), terwyl hul Spaanse bondgenote in Cadiz beleër was.
Die Skiereilandoorlog was 'n groot ramp vir Frankryk. Napoleon het goed gevaar toe hy in direkte beheer was, maar ernstige verliese het gevolg op sy vertrek, aangesien hy baie onderskat het hoeveel mannekrag nodig sou wees. Die poging in Spanje was 'n afname in geld, mannekrag en aansien. Die historikus David Gates het dit die 'Spaanse ulkus' genoem.  Napoleon het besef dat dit 'n ramp vir sy saak was, en skryf later: "Die ongelukkige oorlog het my vernietig. Al die omstandighede van my rampe hang saam in die noodlottige knoop." 
Die veldtogte op die Skiereiland het 60 groot gevegte en 30 groot beleërings beleef, meer as enige ander van die Napoleontiese konflikte, en het meer as ses jaar geduur, baie langer as die ander. Frankryk en haar bondgenote het minstens 91 000 dood in aksie en 237 000 gewondes op die skiereiland verloor.  Vanaf 1812 het die Skiereilandoorlog saamgesmelt met die Oorlog van die Sesde Koalisie.
Die vyfde koalisie (1809) van Brittanje en Oostenryk teen Frankryk het ontstaan ​​toe Brittanje besig was met die Skiereilandoorlog in Spanje en Portugal. Die see het 'n belangrike oorlogsteater geword teen die bondgenote van Napoleon. Oostenryk, voorheen 'n bondgenoot van Frankryk, het van die geleentheid gebruik gemaak om sy keiserlike gebiede in Duitsland te herstel soos voor Austerlitz. Gedurende die tyd van die vyfde koalisie het die Royal Navy 'n reeks oorwinnings in die Franse kolonies behaal. Op die land was die belangrikste gevegte Slag van Raszyn, Slag van Eckmuhl, Slag van Raab, Slag van Aspern-Essling en Slag van Wagram.
Op land het die vyfde koalisie min militêre pogings aangewend. Die een, die Walcheren -ekspedisie van 1809, het 'n dubbele poging van die Britse weermag en die Royal Navy behels om Oostenrykse magte onder intense Franse druk te verlig. Dit het in 'n ramp geëindig nadat die bevelvoerder van die weermag, John Pitt, 2de graaf van Chatham, nie die doelwit, die vlootbasis van Frans-beheerde Antwerpen, kon vasvang nie. Vir die grootste deel van die jare van die vyfde koalisie het Britse militêre operasies op land (afgesien van die Iberiese skiereiland) beperk tot tref-en-trap-operasies wat deur die Royal Navy uitgevoer is, wat die see oorheers het nadat hulle bykans alle groot marine-opposisie van Frankryk en sy bondgenote en blokkeer wat oorgebly het van Frankryk se vlootmagte in sterk versterkte Frans-beheerde hawens. Hierdie operasies met 'n vinnige aanval was meestal daarop gemik om die geblokkeerde Franse vloot- en handelsvaart te vernietig en die ontwrigting van Franse voorrade, kommunikasie en militêre eenhede wat naby die kus geleë was. As die Britse bondgenote militêre optrede binne 'n paar kilometer of wat van die see probeer het, sou die koninklike vloot gereeld aankom, troepe en voorrade land, en die landmagte van die koalisie help in 'n gesamentlike operasie. Royal Navy -skepe het selfs artillerieondersteuning teen Franse eenhede gebied toe gevegte naby genoeg aan die kuslyn afgedwaal het. Die vermoë en kwaliteit van die landmagte het hierdie operasies beheer. Byvoorbeeld, toe hy met onervare guerrillamagte in Spanje werk, kon die Royal Navy soms nie sy doelwitte bereik nie weens die gebrek aan mannekrag wat die vloot se guerrilla -bondgenote belowe het om te voorsien.
Oostenryk behaal 'n paar aanvanklike oorwinnings teen die dun verspreide leër van maarskalk Berthier. Napoleon het Berthier met slegs 170 000 man verlaat om die hele oostelike grens van Frankryk te verdedig (in die 1790's het 800,000 man dieselfde taak uitgevoer, maar 'n baie korter front).
In die ooste het die Oostenrykers die Hertogdom Warskou ingery, maar 'n nederlaag gely tydens die Slag van Raszyn op 19 April 1809. Die Poolse leër het Wes -Galisië verower ná sy vroeëre sukses. Napoleon het persoonlike bevel oorgeneem en die leër versterk vir 'n teenaanval op Oostenryk. Na 'n paar klein gevegte het die goed uitgevoerde veldtog die Oostenrykers gedwing om hulle uit Beiere te onttrek, en Napoleon het na Oostenryk gevorder. Sy haastige poging om die Donau oor te steek het gelei tot die groot Slag van Aspern-Essling (22 Mei 1809)-Napoleon se eerste beduidende taktiese nederlaag. Maar die Oostenrykse bevelvoerder, aartshertog Charles, kon nie sy besluitlose oorwinning opvolg nie, sodat Napoleon vroeg in Julie kon voorberei en beslag lê op Wene. Hy verslaan die Oostenrykers op Wagram op 5-6 Julie. (Dit was gedurende die geveg dat marskalk Bernadotte van sy bevel ontslae geraak het nadat hy teruggetrek het in stryd met die bevele van Napoleon. Kort daarna het Bernadotte die aanbod van Swede aangeneem om die vakante pos van kroonprins daar te beklee. Later het hy aktief deelgeneem aan oorloë teen sy voormalige keiser.)
Die Oorlog van die Vyfde Koalisie eindig met die Verdrag van Schönbrunn (14 Oktober 1809). In die ooste het slegs die Tiroolse rebelle onder leiding van Andreas Hofer die Franse-Beierse weermag bly beveg totdat dit uiteindelik in November 1809 verslaan is. In die weste het die Skiereilandoorlog voortgegaan. Ekonomiese oorlogvoering tussen Brittanje en Frankryk het voortgegaan: die Britte het 'n vlootblokkade van Frans-beheerde gebied voortgesit. As gevolg van militêre tekorte en gebrek aan organisasie op die Franse gebied, het baie oortredings van die kontinentale stelsel plaasgevind en was die Franse kontinentale stelsel grotendeels ondoeltreffend en het Groot Brittanje min skade berokken. Beide partye het verdere konflikte aangegaan in pogings om hul blokkade af te dwing. Terwyl Napoleon besef het dat uitgebreide handel deur Spanje en Rusland gaan, val hy die twee lande binne.  die Britte het in die oorlog van 1812 (1812–15) teen die Verenigde State geveg.
In 1810 het die Franse Ryk sy grootste omvang bereik. Napoleon trou met Marie-Louise, 'n Oostenrykse aartshertogin, met die doel om 'n meer stabiele alliansie met Oostenryk te verseker en om die keiser 'n erfgenaam te gee (iets wat sy eerste vrou, Josephine, versuim het om te doen). Sowel as die Franse Ryk het Napoleon die Switserse Konfederasie, die Konfederasie van die Ryn, die Hertogdom Warskou en die Koninkryk Italië beheer. Gebiede wat met die Franse verbonde was, sluit in:
die Koninkryk Denemarke
die Koninkryk Spanje (onder Joseph Bonaparte, die oudste broer van Napoleon)
die koninkryk van Westfalen (Jérôme Bonaparte, Napoleon se jonger broer)
die Koninkryk van Napels (onder Joachim Murat, eggenoot van Napoleon se suster Caroline)
die Prinsdom Lucca en Piombino (onder Elisa Bonaparte (Napoleon se suster) en haar man Felice Baciocchi)
en die voormalige vyande van Napoleon, Swede, Pruise en Oostenryk.
Die Napoleontiese oorloë was die direkte oorsaak van oorloë in die Amerikas en elders.
Die oorlog van 1812 val saam met die oorlog van die sesde koalisie. Geskiedkundiges in die Verenigde State en Kanada beskou dit as 'n oorlog in eie reg, terwyl Europeërs dit dikwels as 'n klein teater van die Napoleontiese oorloë beskou. Die Verenigde State het Brittanje oorlog verklaar weens Britse inmenging met Amerikaanse handelskepe en gedwonge inskrywing by die Britse Royal Navy. Frankryk het ook ingemeng, en die VSA het dit oorweeg om oorlog teen Frankryk te verklaar. Die oorlog eindig in 'n militêre dooiepunt, en daar was geen grensveranderings by die Verdrag van Gent nie, wat vroeg in 1815 van krag geword het toe Napoleon op Elba was.  [ bladsy benodig ]
Latyns -Amerikaanse Revolusies Wysig
Die abdikasie van die konings Carlos IV en Fernando VII van Spanje en die installering van die broer van Napoleon as koning José het burgeroorloë en revolusies veroorsaak wat gelei het tot die onafhanklikheid van die meeste van die Amerikaanse kolonies op die vasteland van Spanje. In Spaanse Amerika het baie plaaslike elites juntas gevorm en meganismes ingestel om te heers in die naam van Ferdinand VII, wat hulle as die wettige Spaanse monarg beskou het. Die uitbreek van die Spaanse Amerikaanse onafhanklikheidsoorloë in die grootste deel van die ryk was 'n gevolg van die destabiliserende optrede van Napoleon in Spanje en het gelei tot die opkoms van sterkmanne in die nasleep van hierdie oorloë.  Die nederlaag van Napoleon by Waterloo in 1815 het 'n uittog van Franse soldate na Latyns -Amerika veroorsaak, waar hulle by die leërs van die onafhanklikheidsbewegings aangesluit het.  Terwyl hierdie amptenare 'n rol gespeel het in verskillende oorwinnings, soos die Capture of Valdivia (1820), word sommige verantwoordelik gehou vir aansienlike nederlae in die hande van die royalist, soos die geval is met die Tweede Slag van Cancha Rayada (1818). 
Daarteenoor het die Portugese koninklike familie na Brasilië ontsnap en die hof daar gevestig, wat politieke stabiliteit vir Portugese Amerika tot gevolg gehad het. Met die nederlaag van Napoleon en die terugkeer van die Braganza -monargie na Portugal, het die erfgenaam in Brasilië gebly en Brasiliaanse onafhanklikheid verklaar en dit vreedsaam bereik met die gebied ongeskonde.
Die Haïtiaanse rewolusie begin in 1791, net voor die Franse rewolusionêre oorloë, en duur tot 1804. Frankryk se nederlaag het gelei tot die onafhanklikheid van Saint-Domingue en het daartoe gelei dat Napoleon die grondgebied van die Louisiana-aankoop aan die Verenigde State verkoop het. 
Tydens die Napoleontiese oorloë het die Verenigde State, Swede en Sicilië geveg teen die seerowers in die Middellandse See.
Die Verdrag van Tilsit in 1807 het die Anglo-Russiese Oorlog (1807–12) tot gevolg gehad. Keiser Alexander I verklaar oorlog teen Brittanje na die Britse aanval op Denemarke in September 1807. Britse oorlogsmanne ondersteun die Sweedse vloot tydens die Finse Oorlog en wen oorwinnings oor die Russe in die Golf van Finland in Julie 1808 en Augustus 1809. Die die sukses van die Russiese weermag op land, het Swede egter gedwing om vredesverdragte met Rusland in 1809 en met Frankryk in 1810 te sluit en om by die blokkade teen Brittanje aan te sluit. Maar die Frans-Russiese betrekkinge het ná 1810 geleidelik erger geword, en die Russiese oorlog met Brittanje het effektief geëindig. In April 1812 het Brittanje, Rusland en Swede geheime ooreenkomste onderteken wat teen Napoleon gerig is.  [ bladsy benodig ]
Die sentrale kwessie vir beide Napoleon en tsaar Alexander I was beheer oor Pole. Elkeen wou 'n semi-onafhanklike Pole hê wat hy kon beheer. Soos Esdaile sê: "Implisiet in die idee van 'n Russiese Pole was natuurlik 'n oorlog teen Napoleon."  Schroeder sê Pole was 'die oorsaak' van Napoleon se oorlog met Rusland, maar Rusland se weiering om die kontinentale stelsel te ondersteun, was ook 'n faktor. 
In 1812, op die hoogtepunt van sy mag, val Napoleon Rusland binne met 'n pan-Europeër Grande Armée, bestaande uit 450 000 man (200 000 Fransmanne en baie soldate van bondgenote of vakgebiede). Die Franse magte het die Niemenrivier op 24 Junie 1812 oorgesteek. Rusland het 'n Patriotiese Oorlog uitgeroep, en Napoleon het 'n Tweede Poolse oorlog uitgeroep. Die Pole het byna 100 000 man vir die invalsmag voorsien, maar teen hul verwagtinge vermy Napoleon enige toegewings aan Pole, met inagneming van verdere onderhandelinge met Rusland.  [ bladsy benodig ]
Die Grande Armée marsjeer deur Rusland, wen 'n paar relatief klein verbintenisse en die groot Slag van Smolensk op 16-18 Augustus. In dieselfde dae is 'n deel van die Franse leër onder leiding van maarskalk Nicolas Oudinot in die Slag van Polotsk gestop deur die regtervleuel van die Russiese leër, onder bevel van generaal Peter Wittgenstein. Dit het die Franse opmars na die Russiese hoofstad, Sint Petersburg, verhinder, die lot van die inval is in Moskou beslis, waar Napoleon sy magte persoonlik gelei het.
Rusland het 'n verskroeide aarde-taktiek gebruik en die Grande Armée met ligte Kosak -kavallerie. Die Grande Armée het nie die operasionele metodes daarvan aangepas nie.  Dit het gelei tot die meeste verliese van die hoofkolom van die Grande Armée, wat in een geval 95 000 mans, insluitend woestyne, in 'n week beloop het. 
Die belangrikste Russiese leër het amper drie maande teruggetrek. Hierdie voortdurende terugtog het gelei tot die ongewildheid van veldmaarskalk Michael Andreas Barclay de Tolly en 'n veteraan, prins Mikhail Kutuzov, is deur die tsaar Alexander I. die nuwe opperbevelhebber gemaak. Uiteindelik het die twee leërs op 7 op die Slag van Borodino gewerk September,  [ bladsy benodig ] in die omgewing van Moskou. Die geveg was die grootste en bloedigste eendaagse aksie van die Napoleontiese oorloë, waarby meer as 250 000 mans betrokke was en ten minste 70 000 slagoffers tot gevolg gehad het. Dit was onbeslis dat die Franse die hoofposisies op die slagveld ingeneem het, maar dit kon nie die Russiese leër vernietig nie. Logistieke probleme het beteken dat Franse slagoffers nie vervang kon word nie, anders as die Russiese.
Napoleon het op 14 September Moskou binnegegaan, nadat die Russiese leër weer teruggetrek het.  Teen daardie tyd het die Russe die stad grotendeels ontruim en misdadigers uit die gevangenisse vrygelaat om die ongemak te veroorsaak dat die Franse, die goewerneur, graaf Fjodor Rostopchin, beveel het dat die stad verbrand moet word.  Alexander I het geweier om te kapituleer, en die vredesgesprekke wat Napoleon probeer het, het misluk. In Oktober, met geen teken van duidelike oorwinning in sig nie, het Napoleon begin met die rampspoedige Great Retreat uit Moskou.
In die Slag van Maloyaroslavets het die Franse probeer om Kaluga te bereik, waar hulle voedsel en voer kon kry. Die aangevulde Russiese leër het die pad versper, en Napoleon moes noodgedwonge terugtrek op dieselfde manier as wat hy na Moskou gekom het, deur die swaar geteisterde gebiede langs die Smolensk -pad. In die daaropvolgende weke het die Grande Armée is 'n katastrofale knou toegedien deur die aanvang van die Russiese Winter, die gebrek aan voorraad en konstante guerrilla -oorlogvoering deur Russiese kleinboere en onreëlmatige troepe.
Toe die oorblyfsels van die leër van Napoleon in November die Berezina -rivier oorsteek, het slegs 27 000 geskikte soldate oorleef, met 380 000 mans dood of vermis en 100 000 gevange geneem.  Daarna verlaat Napoleon sy manne en keer terug na Parys om die verdediging teen die opkomende Russe voor te berei. Die veldtog eindig effektief op 14 Desember 1812, toe die laaste vyandelike troepe Rusland verlaat het. Die Russe het ongeveer 210 000 man verloor, maar met hul korter toevoerlyne het hulle spoedig hul leërs aangevul.
Toe Pruise, Swede, Oostenryk en verskeie ander Duitse state 'n geleentheid sien in die historiese nederlaag van Napoleon, het hulle van kant gekies om Rusland, die Verenigde Koninkryk en ander teenstanders teen Napoleon aan te sluit.  Napoleon het belowe dat hy 'n nuwe leër sou skep soos die een wat hy na Rusland gestuur het, en het vinnig sy magte in die ooste opgebou van 30,000 tot 130,000 en uiteindelik tot 400,000. Napoleon het die Geallieerdes 40 000 slagoffers in Lützen (2 Mei 1813) en Bautzen (20–21 Mei 1813) aangerig. Beide gevegte het meer as 250 000 magte betrek, wat dit tot die grootste konflikte van die oorloë tot dusver gemaak het. Metternich het in November 1813 Napoleon die voorstelle van Frankfurt aangebied. Hulle sou Napoleon toelaat om keiser te bly, maar Frankryk sou tot sy 'natuurlike grense' teruggebring word en beheer oor die grootste deel van Italië en Duitsland en Nederland verloor. Napoleon het steeds verwag dat hy die oorloë sou wen, en het die bepalings verwerp. Teen 1814, toe die Geallieerdes besig was om Parys aan te sluit, het Napoleon wel met die voorstelle van Frankfurt ingestem, maar dit was te laat en hy verwerp die nuwe strenger bepalings wat die Geallieerdes voorgestel het. 
In die Skiereilandoorlog hernu Arthur Wellesley, eerste hertog van Wellington, die Anglo-Portugese opmars na Spanje net na Nuwejaar in 1812, en beleër en verower die versterkte dorpe Ciudad Rodrigo, Badajoz, en in die Slag van Salamanca (wat 'n skadelike nederlaag van die Franse). Terwyl die Franse hergroepeer het, het die Anglo-Portugese Madrid binnegegaan en na Burgos gevorder, voordat hulle teruggetrek het na Portugal toe hernieude Franse konsentrasies dreig om hulle te lok. As gevolg van die Salamanca -veldtog moes die Franse hul lang beleg van Cadiz beëindig en die provinsies Andalusië en Asturië permanent ontruim. 
In 'n strategiese stap was Wellesley van plan om sy voorraadbasis van Lissabon na Santander te verskuif. Die Anglo-Portugese magte het einde Mei noordwaarts gevee en op Burgos beslag gelê. Op 21 Junie, in Vitoria, wen die gesamentlike Anglo-Portugese en Spaanse leërs teen Joseph Bonaparte, wat uiteindelik die Franse mag in Spanje verbreek. Die Franse moes terugtrek van die Iberiese skiereiland, oor die Pireneë. 
Die strydlustiges verklaar 'n wapenstilstand vanaf 4 Junie 1813 (duur tot 13 Augustus) waartydens beide partye probeer herstel het van die verlies van ongeveer 'n kwartmiljoen mans in die voorafgaande twee maande. Gedurende hierdie tyd het koalisie -onderhandelinge Oostenryk uiteindelik in oop opposisie teen Frankryk gebring. Twee belangrikste Oostenrykse leërs het die veld ingeneem en 300 000 man by die koalisie -leërs in Duitsland gevoeg. Die geallieerdes het nou ongeveer 800 000 soldate in die Duitse teater gehad, met 'n strategiese reserwe van 350,000 wat gevorm is om die frontlinie-operasies te ondersteun. 
Napoleon het daarin geslaag om die keiserlike magte in die streek op ongeveer 650,000 te bring - hoewel slegs 250,000 onder sy direkte bevel gekom het, met nog 120,000 onder Nicolas Charles Oudinot en 30,000 onder Davout. Die res van die keiserlike magte kom meestal uit die Konfederasie van die Ryn, veral Sakse en Beiere. Daarbenewens het Murat se koninkryk Napels en Eugène de Beauharnais se koninkryk Italië in die suide 100 000 gewapende mans gehad. In Spanje het 150 000 tot 200 000 Franse troepe geleidelik teruggetrek voordat Anglo-Portugese magte ongeveer 100 000 getel het. So het ongeveer 900 000 Fransmanne in alle teaters ongeveer 1 800 000 koalisiesoldate (insluitend die strategiese reservaat wat in Duitsland gestig is) in die gesig gestaar. Die bruto syfers kan effens mislei, aangesien die meeste Duitse troepe wat aan die kant van die Franse veg, op sy beste onbetroubaar geveg het en op die punt gestaan ​​het om na die Geallieerdes toe te gaan. 'N Mens kan redelik sê dat Napoleon nie meer as 450 000 man in Duitsland kon reken nie - wat hom ongeveer vier tot een in die getal laat staan ​​het. 
Na afloop van die wapenstilstand het Napoleon blykbaar die inisiatief in Dresden (Augustus 1813) teruggekry, waar hy weer 'n getalle beter koalisie -leër verslaan en enorme slagoffers toegedien het, terwyl hy relatief min opgedoen het. Die mislukkings van sy marshals en die stadige hervatting van die offensief van sy kant het hom enige voordeel gekos wat hierdie oorwinning kon verseker. By die Slag van Leipzig in Sakse (16–19 Oktober 1813), ook bekend as die "Slag van die Nasies", het 191 000 Franse meer as 300 000 Geallieerdes geveg, en die verslane Franse moes terugtrek in Frankryk. Na die Franse onttrekking uit Duitsland het Napoleon se oorblywende bondgenoot, Denemarke-Noorweë, geïsoleer geraak en die koalisie te beurt geval. 
Napoleon voer daarna 'n reeks gevegte in Frankryk, waaronder die Slag van Arcis-sur-Aube, maar die oorweldigende getalle van die Geallieerdes dwing hom geleidelik terug. Die Geallieerdes het Parys binnegegaan op 30 Maart 1814. Gedurende hierdie tyd het Napoleon sy Sesdae -veldtog gevoer, waarin hy baie gevegte gewen het teen die vyandelike magte wat na Parys gevorder het. Gedurende hierdie hele veldtog het hy nooit daarin geslaag om meer as 70,000 man teen meer as 'n halfmiljoen koalisiesoldate op te stel nie. By die Verdrag van Chaumont (9 Maart 1814) het die Geallieerdes ooreengekom om die koalisie te behou tot Napoleon se totale nederlaag. 
Napoleon was vasbeslote om te veg, selfs nou, nie in staat om sy val uit die mag te bedink nie. Tydens die veldtog het hy 'n bevel uitgevaardig vir 900 000 nuwe dienspligtiges, maar slegs 'n fraksie hiervan het gebeur, en Napoleon se plan vir oorwinning het uiteindelik plek gemaak vir die werklikheid van sy hopelose situasie. Napoleon abdikeer op 6 April. Af en toe word militêre optrede vroeg in 1814 in Italië, Spanje en Holland voortgesit. 
Die oorwinnaars verban Napoleon na die eiland Elba en herstel die Franse Bourbon -monargie in die persoon van Louis XVIII. Hulle onderteken die Verdrag van Fontainebleau (11 April 1814) en begin die kongres van Wene om die kaart van Europa oor te teken. 
Die Sewende Koalisie (1815) het Brittanje, Rusland, Pruise, Swede, Switserland, Oostenryk, Nederland en verskeie kleiner Duitse state teen Frankryk gekant. Die tydperk bekend as die honderd dae het begin nadat Napoleon uit Elba ontsnap het en in Cannes geland het (1 Maart 1815). Op reis na Parys, terwyl hy hulp kry, het hy uiteindelik die gerestoureerde Lodewyk XVIII omvergewerp. Die Geallieerdes het vinnig hul leërs bymekaargemaak om hom weer te ontmoet. Napoleon het 280 000 man grootgemaak, wat hy onder verskeie leërs versprei het. Om die leër van 90 000 man by te voeg, het hy meer as 'n kwartmiljoen veterane uit vorige veldtogte herroep en 'n bevel uitgevaardig vir die uiteindelike ontwerp van ongeveer 2,5 miljoen nuwe manne in die Franse leër, wat nooit bereik is nie. Dit het 'n aanvanklike koalisiemag van ongeveer 700 000 in die gesig gestaar-alhoewel koalisie-veldtogplanne voorsiening gemaak het vir 'n miljoen voorste soldate, ondersteun deur ongeveer 200,000 garnisoen, logistiek en ander hulppersoneel.
Napoleon het ongeveer 124 000 man van die Army of the North op 'n voorkomende aanval teen die Geallieerdes in België geneem.  Hy was van plan om die koalisie -leërs aan te val voordat hulle saam was, in die hoop om die Britte in die see en die Pruise uit die oorlog te verdryf. Sy opmars na die grens behaal die verrassing wat hy beplan het, deur die Anglo-Nederlandse weermag in 'n verspreide reëling te vang. Die Pruise was meer versigtig en het 75% van hul leër in en om Ligny gekonsentreer. Die Pruise het die Armée du Nord gedwing om die hele dag van die 15de te veg om Ligny te bereik in 'n vertraagde optrede deur die Pruisiese 1ste korps. Hy het Pruise gedwing om op 16 Junie 1815 by Ligny te veg, en die verslane Pruise het wanordelik teruggetrek. Op dieselfde dag het die linkervleuel van die Armée du Nord, onder bevel van maarskalk Michel Ney, daarin geslaag om enige van die magte van Wellington te keer om Blücher se Pruise te help deur 'n blokkeringsaksie by Quatre Bras te beveg. Ney kon nie die kruispaaie skoonmaak nie en Wellington versterk die posisie. Maar met die Pruisiese terugtog, moes Wellington ook terugtrek. Hy het teruggeval na 'n posisie wat voorheen heraangekondig is op 'n platorand by Mont St Jean, 'n paar kilometer suid van die dorpie Waterloo.
Napoleon het die reservaat van die Army of the North geneem en sy magte herenig met dié van Ney om die weermag van Wellington na te jaag, nadat hy beveel het aan maarskalk Grouchy om die regtervleuel van die Army of the North te neem en die hergroepering van die Pruise te stop. In die eerste van 'n reeks wanberekeninge het beide Grouchy en Napoleon nie besef dat die Pruisiese magte reeds gereorganiseer is en bymekaargekom het in die dorp Wavre. Die Franse weermag het niks gedoen om 'n redelik rustige terugtog wat deur die nag en vroegoggend deur die Pruise plaasgevind het, te keer nie. Terwyl die 4de, 1ste en 2de Pruisiese korps deur die stad opgeruk het na Waterloo, het die 3de Pruisiese korps blokkeerposisies oorkant die rivier ingeneem, en hoewel Grouchy besig was om die Pruisiese agterhoede onder bevel van luitenant-generaal von Thielmann in die Slag van Wavre (18–19 Junie) was dit 12 uur te laat. Uiteindelik het 17 000 Pruise 33 000 Franse versterkings van die veld gehou.
Napoleon het die begin van die gevegte by die Slag van Waterloo die oggend van 18 Junie etlike ure vertraag terwyl hy gewag het totdat die grond droog word na die vorige nag se reën. Teen die middag het die Franse weermag nie daarin geslaag om Wellington se magte van die platorand waarop hulle gestaan ​​het, te verdryf nie. Toe die Pruise aankom en die Franse regterflank in toenemende getalle aanval, val die strategie van Napoleon om die koalisie-leërs verdeeld te hou, misluk en 'n gekombineerde koalisie-generale vooruitgang dryf sy leër in die war.
Grouchy het 'n suksesvolle en goed geordende toevlug na Parys georganiseer, waar marskalk Davout 117 000 man gereed gehad het om die 116 000 man van Blücher en Wellington terug te keer. Generaal Vandamme is verslaan in die Slag van Issy en onderhandelinge oor oorgawe het begin.
By sy aankoms in Parys, drie dae na Waterloo, het Napoleon nog steeds vasgehou aan die hoop op 'n gesamentlike nasionale verset, maar die humeur van die wetgewende kamers en van die publiek in die algemeen was nie van mening nie. Gebrek aan ondersteuning Napoleon het op 22 Junie 1815 weer afstand gedoen en op 15 Julie het hy oorgegee aan die Britse eskader in Rochefort. Die Geallieerdes verban hom na die afgeleë Suid -Atlantiese eiland Saint Helena, waar hy op 5 Mei 1821 sterf.
In Italië het Joachim Murat, wat die Geallieerdes toegelaat het om koning van Napels te bly ná die aanvanklike nederlaag van Napoleon, weer 'n bondgenootskap met sy swaer, wat die Napolitaanse Oorlog (Maart tot Mei 1815) veroorsaak het. In die hoop om ondersteuning te vind onder Italiaanse nasionaliste uit vrees vir die toenemende invloed van die Habsburgers in Italië, het Murat die Rimini -proklamasie uitgereik wat hulle tot oorlog aanmoedig. Die proklamasie het misluk en die Oostenrykers het Murat gou verpletter tydens die Slag van Tolentino (2–3 Mei 1815), wat hom gedwing het om te vlug. Die Bourbons keer terug na die troon van Napels op 20 Mei 1815. Murat het probeer om sy troon te herwin, maar nadat dit misluk het, is hy op 13 Oktober 1815 deur 'n vuurpeloton tereggestel.
Die Verdrag van Parys, wat op 20 November 1815 onderteken is, was amptelik die einde van die Napoleontiese oorloë.
Die Napoleontiese oorloë het radikale veranderinge in Europa meegebring, maar die reaksionêre magte het teruggekeer en die Bourbon -huis op die Franse troon herstel. Napoleon het daarin geslaag om die grootste deel van Wes -Europa onder een heerskappy te bring. In die meeste Europese lande het onderwerping in die Franse Ryk baie liberale kenmerke van die Franse Revolusie meegebring, waaronder demokrasie, behoorlike proses in howe, afskaffing van diensbaarheid, vermindering van die mag van die Katolieke Kerk en die eis om grondwetlike perke op monarge. Die toenemende stem van die middelklasse met toenemende handel en nywerheid het beteken dat herstelde Europese vorste dit moeilik gevind het om pre-revolusionêre absolutisme te herstel en baie van die hervormings wat tydens Napoleon se bewind uitgevaardig was, moes behou. Institusionele nalatenskap bly tot vandag toe in die vorm van burgerlike reg, met duidelik omskrewe regskodes - 'n blywende nalatenskap van die Napoleontiese kode.
Frankryk se voortdurende oorlogvoering met die gekombineerde magte van verskillende kombinasies van, en uiteindelik al die ander groot moondhede van meer as twee dekades, het uiteindelik sy tol geëis. Teen die einde van die Napoleontiese oorloë het Frankryk nie meer die rol van die dominante mag in Kontinentale Europa gehad nie, net soos sedert die tyd van Lodewyk XIV, terwyl die kongres van Wene 'n 'magsbalans' bewerkstellig het deur die groot magte so groot te maak dat hulle kon mekaar in balans bring en in vrede bly. In hierdie verband is Pruise herstel in sy voormalige grense, en het ook groot stukke Pole en Sakse ontvang. Pruise, wat grootliks vergroot is, het 'n permanente Grootmoondheid geword. Om Pruise se aandag na die weste en Frankryk te trek, het die Kongres ook die Rynland en Westfalen aan Pruise gegee. Hierdie industriële streke het in die negentiende eeu landbou -Pruise in 'n industriële leier verander.  Brittanje het die belangrikste ekonomiese mag geword, en sy Royal Navy het tot in die 20ste eeu onbetwiste vlootoorheersing oor die hele wêreld gehad. 
Na die Napoleontiese tydperk het nasionalisme, 'n relatief nuwe beweging, toenemend betekenisvol geword. Dit het 'n groot deel van die verloop van die toekomstige Europese geskiedenis gevorm. Die groei daarvan dui op die begin van sommige state en die einde van ander, aangesien die kaart van Europa dramaties verander het in die honderd jaar na die Napoleontiese era. Heerskappy deur leërs en aristokrasie is wyd vervang deur nasionale ideologieë gebaseer op gedeelde herkoms en kultuur. Bonaparte se bewind oor Europa het die saad gesaai vir die stigting van die nasiestate van Duitsland en Italië deur die proses van die konsolidasie van stadstate, koninkryke en owerhede te begin. Aan die einde van die oorlog was Denemarke genoodsaak om Noorweë aan Swede af te staan, hoofsaaklik as 'n vergoeding vir die verlies van Finland waarop die ander koalisielede ingestem het, maar omdat Noorweë op 17 Mei 1814 sy eie grondwet onderteken het, het Swede die Sweeds -Noors begin Oorlog van 1814. Die oorlog was van korte duur tussen 26 Julie - 14 Augustus 1814 en was 'n Sweedse oorwinning wat Noorweë onder 'n persoonlike unie met Swede gelei het onder Karel XIV Johannes van Swede. Die vakbond is vreedsaam ontbind in 1905. Die Verenigde Koninkryk van Nederland het as 'n bufferstaat teen Frankryk ontstaan, wat vinnig ontbind is met die onafhanklikheid van België in 1830. 
Die Napoleontiese oorloë het ook 'n sleutelrol gespeel in die onafhanklikheid van die Latyns -Amerikaanse kolonies uit Spanje en Portugal. Die konflik het die gesag en militêre mag van Spanje verswak, veral na die Slag van Trafalgar. Daar was baie opstande in Spaanse Amerika, wat gelei het tot die onafhanklikheidsoorloë. In Portugees -Amerika het Brasilië groter outonomie beleef, aangesien dit nou as setel van die Portugese Ryk gedien het en polities tot die status van die Koninkryk gestyg het. Hierdie gebeure het ook bygedra tot die Portugese Liberale Revolusie in 1820 en die onafhanklikheid van Brasilië in 1822. 
Die eeu van relatiewe transatlantiese vrede, na die kongres van Wene, het die 'grootste interkontinentale migrasie in die geskiedenis van die mens'  moontlik gemaak, begin met '' 'n groot immigrasiestoot na die vrystelling van die dam wat deur die Napoleontiese oorloë opgerig is '.  Immigrasie -invloei relatief tot die Amerikaanse bevolking het tot rekordvlakke gestyg (met 'n hoogtepunt van 1,6% in 1850–51)  toe 30 miljoen Europeërs tussen 1815 en 1914 na die Verenigde State verhuis het. 
'N Ander konsep het ontstaan ​​uit die kongres van Wene - die van 'n verenigde Europa. Ná sy nederlaag betreur Napoleon die feit dat sy droom van 'n vrye en vreedsame "Europese vereniging" onvervuld gebly het. So 'n Europese vereniging sou dieselfde regeringsbeginsels, metingstelsel, geldeenheid en burgerlike wetgewing deel. Anderhalf eeu later, en na twee wêreldoorloë, verskyn verskeie van hierdie ideale weer in die vorm van die Europese Unie.
Vergrote omvang Redigeer
Tot die tyd van Napoleon het Europese state relatief klein leërs in diens gehad, bestaande uit nasionale soldate en huursoldate. Hierdie stamgaste was hoogs gedrewe, professionele soldate. Ancien Régime -leërs kon slegs klein veldleërs ontplooi as gevolg van rudimentêre personeel en uitgebreide, maar omslagtige logistiek. Beide kwessies saam om veldmagte tot ongeveer 30 000 man onder 'n enkele bevelvoerder te beperk.
Militêre vernuwers het in die middel van die 18de eeu begin om die potensiaal van 'n hele nasie in 'n oorlog te erken: 'n 'nasie in wapens'. 
Die omvang van oorlogvoering het dramaties vergroot tydens die Revolusionêre en daaropvolgende Napoleontiese oorloë. Tydens die belangrikste pre-revolusionêre oorlog in Europa, die sewejarige oorlog van 1756–1763, was daar min weermagte wat meer as 200 000 tel, met veldmagte wat dikwels minder as 30 000 was. Die Franse innovasies van afsonderlike korps (wat 'n enkele bevelvoerder in staat stel om doeltreffend meer as die tradisionele bevelspan van 30 000 man te beveel) en van die grond af te leef (wat veldleërs in staat gestel het om meer manne te ontplooi sonder om 'n gelyke toename in voorraadreëlings soos depots en toevoerstreine) het die Franse republiek in staat gestel om veel groter leërs as hul teenstanders op te stel. Napoleon het gedurende die tyd van die Franse republiek verseker dat afsonderlike Franse veldleërs as 'n enkele leër onder sy beheer funksioneer, wat hom dikwels toelaat om sy teenstanders aansienlik te oortref. Dit het sy kontinentale teenstanders gedwing om ook die grootte van hul leërs te vergroot en weg te beweeg van die tradisionele klein, goed geboorde Ancien Régime-leërs van die 18de eeu na massa dienspligtiges.
Die Slag van Marengo, wat die oorlog van die tweede koalisie grootliks beëindig het, is aan minder as 60 000 man aan beide kante gevoer. Die Slag van Austerlitz wat die oorlog van die Derde Koalisie beëindig het, het minder as 160 000 man betrek. Die Slag van Friedland wat in 1807 tot vrede met Rusland gelei het, het ongeveer 150 000 man betrek.
Na hierdie nederlae het die kontinentale moondhede verskillende vorme van massa diensplig ontwikkel sodat hulle Frankryk op gelyke voet konfronteer, en die grootte van veldleërs het vinnig toegeneem. Die slag van Wagram van 1809 het 300 000 man betrek, en 500 000 het in 1813 by Leipzig geveg, waarvan 150 000 dood of gewond is.
Ongeveer 'n miljoen Franse soldate het slagoffers geword (gewond, ongeldig of gedood), 'n groter deel as in die Eerste Wêreldoorlog. Die Europese totaal het moontlik 5 000 000 militêre sterftes bereik, insluitend siektes.   [ verifikasie nodig ]
Frankryk het teen die einde van die 18de eeu die tweede grootste bevolking in Europa gehad (27 miljoen, in vergelyking met Brittanje se 12 miljoen en Rusland van 35 tot 40 miljoen).  [ bladsyreeks te breed ] Dit was goed gereed om voordeel te trek uit die in massa lewée. Voor Napoleon se pogings het Lazare Carnot 'n groot rol gespeel in die herorganisasie van die Franse leër van 1793 tot 1794 - 'n tyd waarin vorige Franse ongelukke omgekeer het, met Republikeinse leërs wat op alle fronte vorder.
Die Franse leër het in die 1790's 'n hoogtepunt bereik met 1,5 miljoen Fransmanne wat aangewend is, hoewel die slagveldsterkte baie minder was. Haphazard boekhouding, rudimentêre mediese ondersteuning en slap rekruteringstandaarde het verseker dat baie soldate nooit bestaan ​​het nie, siek geword het of nie die fisiese eise van soldate kon weerstaan ​​nie.
Ongeveer 2,8 miljoen Fransmanne het op land geveg en ongeveer 150 000 op see, wat die totaal vir Frankryk op bykans 3 miljoen vegters te staan ​​gebring het tydens byna 25 jaar van oorlogvoering. 
Brittanje het tussen 1792 en 1815 750 000 man onder wapens gehad, terwyl sy leër uitgebrei het van 40 000 man in 1793  [ aanhaling nie gevind nie ] tot 'n hoogtepunt van 250 000 man in 1813.  Meer as 250 000 matrose het in die Royal Navy gedien. In September 1812 het Rusland 900 000 ingeskrewe mans in sy landmagte gehad, en tussen 1799 en 1815 het 2,1 miljoen mans in sy leër gedien. Nog 200 000 het in die Russiese vloot gedien. Uit die 900 000 man het die veldleërs wat teen Frankryk ontplooi is, minder as 250 000 getel.
Daar is geen konsekwente statistieke vir ander groot vegters nie. Die magte van Oostenryk bereik 'n hoogtepunt van ongeveer 576 000 (tydens die Oorlog van die Sesde Koalisie) en het min of geen vlootkomponent gehad nie, maar het nog nooit meer as 250 000 man in veldleërs gehad nie. Na Brittanje was Oostenryk die mees volgehoue ​​vyand van Frankryk, wat meer as 'n miljoen Oostenrykers tydens die lang oorloë gedien het. Sy groot leër was in die algemeen redelik homogeen en stewig en het in 1813 in Duitsland (140 000 man), Italië en die Balkan (90 000 man op sy hoogtepunt, ongeveer 50 000 man tydens die meeste veldtogte op hierdie fronte) gewerk. Die mannekrag van Oostenryk het teen die einde van die oorloë taamlik beperk geraak, wat daartoe gelei het dat sy generaals versigtige en konserwatiewe strategieë verkies, om hul verliese te beperk.
Pruise het nooit ooit meer as 320 000 mans onder die wapen gehad nie. In 1813–1815 is die kern van sy leër (ongeveer 100 000 man) gekenmerk deur bekwaamheid en vasberadenheid, maar die grootste deel van sy magte het bestaan ​​uit troepe van die tweede en derde lyn, sowel as militante van veranderlike sterkte. Baie van hierdie troepe het redelik goed presteer en het dikwels aansienlike dapperheid getoon, maar het nie die professionaliteit van hul gewone eweknieë gehad nie en was nie so goed toegerus nie. Ander was grootliks ongeskik vir operasies, behalwe beleg. Tydens die veldtog van 1813 is 130 000 mans in die militêre operasies gebruik, met 100 000 wat effektief aan die belangrikste Duitse veldtog deelgeneem het, en ongeveer 30 000 wat gebruik is om geïsoleerde Franse garnisone te beleër. 
Die leërs van Spanje het ook 'n hoogtepunt bereik van ongeveer 200 000 man, insluitend meer as 50 000 guerrillas wat oor Spanje versprei was. Boonop het die Maratha -konfederasie, die Ottomaanse Ryk, Italië, Napels en die Hertogdom Warskou elk meer as 100,000 man onder die wapen. Selfs klein nasies het nou leërs wat ooreenstem met die grootte van die Grootmoondhede se magte uit die oorloë, maar die meeste hiervan was kragte van swak gehalte wat slegs geskik was vir garnisoenpligte. Die omvang van hul gevegsmagte was beskeie, maar tog kon hulle 'n welkome toevoeging tot die groot moondhede bied. Die persentasie Franse troepe in die Grande Armee wat Napoleon na Rusland gelei het, was ongeveer 50%, terwyl die Franse bondgenote ook 'n beduidende bydrae gelewer het tot die Franse magte in Spanje. Terwyl hierdie klein nasies in 1813–1814 by die koalisiemagte aangesluit het, het hulle 'n nuttige toevoeging tot die koalisie gelewer, terwyl Napoleon die broodnodige mannekrag ontneem het.
Die beginfases van die Industriële Revolusie het baie te doen gehad met groter militêre magte-dit het maklik geword om wapens in massa te vervaardig en sodoende groter magte toe te rus. Brittanje was die grootste enkele vervaardiger van wapens in hierdie tydperk. Dit verskaf die meeste wapens wat die koalisiemagte tydens die konflikte gebruik het. Frankryk het die tweede grootste totaal van wapens vervaardig, wat sy eie groot magte sowel as dié van die Konfederasie van die Ryn en ander bondgenote toegerus het. 
Napoleon het vernuwende neigings getoon in sy gebruik van mobiliteit om numeriese nadele te vergoed, soos blyk uit die roete van die Oostenryk-Russiese magte in 1805 in die Slag van Austerlitz. Die Franse leër herdefinieer die rol van artillerie en vorm onafhanklike, mobiele eenhede, in teenstelling met die vorige tradisie om artilleriestukke ter ondersteuning van troepe aan te heg. 
Die semafoorstelsel het die Franse minister van oorlog, Carnot, in staat gestel om gedurende die 1790's met Franse magte aan die grense te kommunikeer. Die Franse het hierdie stelsel gedurende die Napoleontiese oorloë steeds gebruik. Lugbewaking is vir die eerste keer gebruik toe die Franse 'n lugballon gebruik het om koalisieposisies te ondersoek voor die Slag van Fleurus, op 26 Junie 1794. 
Totale oorlog Redigeer
Geskiedkundiges het ondersoek ingestel na hoe die Napoleontiese oorloë totale oorloë geword het. Die meeste historici voer aan dat die toename in grootte en omvang uit twee bronne gekom het. Eerstens was die ideologiese botsing tussen revolusionêre/egalitêre en konserwatiewe/hiërargiese geloofstelsels. Tweedens was die opkoms van nasionalisme in Frankryk, Duitsland, Spanje en elders wat hierdie 'menseoorloë' gemaak het in plaas van wedstryde tussen monarge.  Bell het aangevoer dat die intellektuele transformasies in die oorlogskultuur wat deur die Verligting tot stand gekom het, selfs belangriker as ideologie en nasionalisme was.  Een faktor, sê hy, is dat oorlog nie meer 'n roetine gebeurtenis was nie, maar 'n transformerende ervaring vir samelewings - 'n totale ervaring. Tweedens het die weermag in eie reg na vore gekom as 'n aparte sfeer van die samelewing, anders as die gewone burgerlike wêreld. Die Franse Revolusie het elke burger 'n deel van die oorlogsmasjien gemaak, hetsy as soldaat deur universele diensplig, of as 'n noodsaaklike tandwiel in die tuisfrontmasjinerie wat die weermag ondersteun en voorsien. Daaruit, sê Bell, het 'militarisme' gekom, die oortuiging dat die militêre rol moreel beter was as die burgerlike rol in tye van groot nasionale krisis. Die vegtende weermag verteenwoordig die kern van die siel van die land.  Soos Napoleon verklaar het: "Dit is die soldaat wat 'n Republiek stig en dit is die soldaat wat dit onderhou."  Napoleon het tydens sy loopbaan gesê: "Ek het die kloof van anargie gesluit en orde uit chaos gebring. Ek het verdienste beloon, ongeag geboorte of rykdom, waar ek dit ook al gevind het. Ek het die feodalisme afgeskaf en gelykheid aan alle godsdiens en voor die wet herstel. Ek het die vervalle monargieë van die Ou Regime beveg, want die alternatief was die vernietiging van dit alles. Ek het die Revolusie gesuiwer. "
Intelligensie speel 'n deurslaggewende faktor gedurende die Napoleontiese oorloë en kon heel moontlik die vloed van oorlog verander het. Die gebruik en misbruik van militêre intelligensie het die verloop van baie groot gevegte tydens die Napoleontiese oorloë bepaal. Sommige van die groot gevegte wat deur die gebruik van intelligensie bepaal is, sluit in: Die Slag van Waterloo, Slag van Leipzig, Slag van Salamanca en die Slag van Vitoria. 'N Belangrike uitsondering op die groter gebruik van superieure militêre intelligensie om die oorwinning te eis, was die Slag van Jena in 1806. By die Slag van Jena was selfs Pruisiese superieure militêre intelligensie nie genoeg om die blote militêre mag van Napoleons se leërs teë te werk nie.
Die gebruik van intelligensie het baie verskil oor die groot wêreldmoondhede van die oorlog. Napoleon het op hierdie tydstip meer inligting aan hom gegee as enige Franse generaal voor hom. Napoleon was egter tans nie 'n voorstander van militêre intelligensie nie, aangesien hy dit dikwels onbetroubaar en onakkuraat gevind het in vergelyking met sy eie vooropgestelde idees oor die vyand. Napoleon het sy vyand eerder bestudeer via huishoudelike koerante, diplomatieke publikasies, kaarte en voorafgaande dokumente van militêre verbintenisse in die oorlogsteaters waarin hy sou werk. Dit was hierdie stewige en konstante studie van die vyand wat Napoleon die militêre meesterbrein van sy tyd gemaak het. Terwyl sy teenstanders-Brittanje, Oostenryk, Pruise en Rusland-baie meer op tradisionele metodes vir die insameling van intelligensie staatgemaak het en was hulle baie vinniger en gewilliger om daarop te reageer.
Die metodes van intelligensie tydens hierdie oorloë sou die vorming van groot en komplekse netwerke van ooreenstemmende agente, kodebreek en kriptanalise insluit. Die grootste kode wat gebruik is om militêre operasies gedurende hierdie tyd te verberg, staan ​​bekend as die Groot Parys -kode wat deur die Franse gebruik is. Danksy die harde werk van Britse kodebrekers soos George Scovell, kon die Britte Franse sifers kraak en groot hoeveelhede militêre intelligensie oor Napoleon en sy leërs verkry.  [ bladsy benodig ]
Die Napoleontiese oorloë was 'n bepalende gebeurtenis in die vroeë 19de eeu en het baie fiksiewerke geïnspireer, van toe tot vandag.
10 sleutelgevegte in die Napoleontiese oorloë - Geskiedenis
Napoleoniese oorloë tydlyn - jaar 1806
1 Januarie 1806
Die kiesers van Beiere en Wuertemberg neem die titel as koning.
Kaap die Goeie Hoop herhaal deur die Engelse.
23 Januarie 1806
Britse premier William Pitt die Jongere sterf.
6 Februarie 1806
Seestryd by Santo Domingo. Britse oorwinning oor die Franse.
26 Februarie 1806
Verdrag tussen Pruise en Napoleon I. Hierdie verdrag sal op 9 Maart 1806 bekragtig word.
Bekragtiging van die verdrag tussen Pruise en Napoleon I wat op 26 Februarie 1806 gesluit is.
30 Maart 1806
Joseph Bonaparte word koning van die twee Sicilië.
10 Mei 1806
Vellore Mutiny. Suid -Indiese troepe kom in opstand teen die Britte in Vellore, Suid -Indië.
11 Junie 1806
Groot -Brittanje verklaar oorlog teen Pruise.
4 Julie 1806
Slag van Maida. 'N Klein Britse mag, onder leiding van generaal sir John Stuart, boek 'n oorwinning oor die Franse in Suid -Italië.
Napoleon I verkondig die Koninkryk van Holland en maak sy broer Louis Koning van Holland. Dit eindig die Bataafse Republiek / Statebond .
12 Julie 1806
Konfederasie van die Ryn (Duits: Rheinbund) gevorm.
Die Heilige Romeinse Ryk is ontbind. Keiser Francis II skakel oor van die Heilige Romeinse keiser na die keiser van Oostenryk.
Pruise stuur 'n ultimatum na Frankryk. Daarin eis die Pruise die terugtrekking van alle Franse troepe wat oos van die Ryn gestasioneer was. Die sperdatum is 8 Oktober 1806.
Die Pruisiese ultimatum kom in Parys aan.
6 Oktober 1806
Die vierde koalisie teen Frankryk vorm.
7 Oktober 1806
Napoleon ontvang die Pruisiese ultimatum terwyl hy saam met sy leër in Beiere was.
Die oorlog van die vierde koalisie begin.
8 Oktober 1806
By Saalburg kom Franse en Pruisiese troepe in 'n skermutseling te staan.
Die Oorlog van die Vierde Koalisie begin. Dit eindig op 9 Julie 1807.
9 Oktober 1806
Slag van Schleiz
10 Oktober 1806
Slag van Saalfeld
Slag van Jena-Auerstdt . Franse oorwinning.
27 Oktober 1806
Napoleon gaan Berlyn binne.
Slag van Lubeck (L beck). Franse oorwinning oor Pruise.
Die Franse beset Hamburg.
Napoleon reik die Berlynse besluit uit, waarin die Kontinentale Stelsel bekendgestel word, in werklikheid 'n blokkade van Britse hawens. Volgens die besluit is alle handel en korrespondensie met die Britse eilande verbode
Rusland en Turkye is in oorlog.
Pruisiese troepe wat daarin geslaag het om die Slag van Jena-Auerstdt oorgawe.
Die beste familiegeskiedeniswebwerwe vir die Napoleontiese oorloë
1. Nasionale Weermagmuseum
Die National Army Museum bevat 'n reeks artikels oor die Napoleontiese oorloë, insluitend besonderhede van sommige van die gevegte en die belangrikste spelers, asook fassinerende insigte oor sommige van die items in hul versameling uit die 'coatee' wat majoor Thomas Harris tydens die Slag gedra het van Waterloo aan twee samovars wat deur Napoleon self besit word. Alhoewel daar nie veel is vir gesinshistorici wat rekords soek nie, is daar genoeg om u geïnspireer te kry en u 'n agtergrond te gee oor die era.
2. Trafalgar -voorouers
Hierdie gratis National Archives -databasis bevat meer as 18 000 individue wat vir die Royal Navy geveg het tydens die belangrike Napoleontiese oorloë van die Slag van Trafalgar, hoofsaaklik afkomstig van skepe. Resultate sluit diensgeskiedenis en biografiese besonderhede in, waar bekend. Daar is 'n navorsingsgids vir rekords van die Napoleontiese oorloë, wat verband hou met verwante onderwerpe, en u kan ook die Trafalgar Roll wat deur Genuki aangebied word, probeer, saamgestel uit toekennings wat gemaak is aan die seemanne wat met Nelson geveg het, wat 'n lys van bevelvoerders, bemanning en slagoffers bevat.
Daar is baie gedigitaliseerde geskiedenisboeke oor die Napoleontiese oorloë beskikbaar via die internetargief. U kan verslae oor Nelson se dood, gevegte op see en land, of hierdie uitgawe van die Waterloo Roll Call uit 1904 lees en aflaai. nie net oor die groot en die goeie nie. Byvoorbeeld, daar is die kleinsersant Jonathan Thomas van die 23ste Regiment of Foot, waarvan die kort inskrywing bloot vermeld dat hy in Desember 1867 by die Union Workhouse, Swansea, Wallis, gesterf het.
4. Waterloo Afstammelinge
Ons nommer 1 webwerf (sien hierbo) skakel na Waterloo Descendants, 'n Napoleontiese oorloë -bron van Findmypast wat skakel na die familiegeskiedenis -webwerf se Napoleoniese oorloë -rekords, asook verdere inligting oor die konflik.
5. Die Napoleon -reeks
"Die mees stimulerende van die vele webwerwe wat ek gebruik het toe ek my boek oor die Napoleontiese oorloë geskryf het, was beslis die Napoleon -reeks," verduidelik historikus Carole Divall, skrywer van Napoleontiese lewens. 'Die tuisblad bevat die verskeidenheid Napoleontiese oorloë -materiaal op hierdie webwerf, sommige beslis vir die deskundige, maar baie is bedoel vir 'n meer algemene belang. Die lys met 'gereeld gestelde vrae' toon hierdie reeks, en ek beveel veral 'aanbevole bronne' as 'n goeie beginpunt aan. "
Die webwerf bevat ook die Peninsular Roll Call - 'n indeks van offisiere wat saam met die weermag van Wellington gedien het in die Napoleontiese oorloë, oorspronklik saamgestel deur kaptein Lionel Challis, wat kort na die Eerste Wêreldoorlog aan die projek begin werk het. Die Napoleon -reeks is so groot dat dit net die soort bladsy is wat u maklik kan misloop terwyl u deur die webwerf trek.
Maak 'n opsomming van die bewind van Napoleon III en sy pogings om sy oom se ryk te herskep
In Europa het Napoleon egter weer misluk en weer het die Krimoorlog van 1854-56 geen winste opgelewer nie, in die 1860's het Napoleon in 1862 amper met die Verenigde State in oorlog geraak en sy oorname van Mexiko in 1861-67 was 'n totale ramp.
In Julie 1870 betree Napoleon die Frans-Pruisiese Oorlog sonder bondgenote en met minderwaardige militêre magte word die Franse leër vinnig verslaan en word Napoleon III tydens die Slag van Sedan gevange geneem.
Napoleon III: Die enigste president (1848–52) van die Franse Tweede Republiek en, soos Napoleon III, die keiser (1852–70) van die Tweede Franse Ryk. Hy was die neef en erfgenaam van Napoleon I. Hy was die eerste president van Frankryk wat deur 'n direkte volksstem verkies is. Hy is deur die Grondwet en die Parlement verhinder om vir 'n tweede termyn te dien, en daarom het hy in 1851 'n staatsgreep gereël en daarna die troon as Napoleon III op 2 Desember 1852, die 48ste herdenking van die kroning van Napoleon I, ingeneem. Hy bly die langsdienende Franse staatshoof sedert die Franse Revolusie.
Frans-Pruisiese oorlog: 'N Konflik tussen die Tweede Franse Ryk van Napoleon III en die Duitse state van die Noord -Duitse Konfederasie onder leiding van die Koninkryk van Pruise. Die konflik is veroorsaak deur Pruisiese ambisies om die Duitse eenwording uit te brei en die Franse vrees vir die verskuiwing in die Europese magsbalans wat sou lei as die Pruise sou slaag. In 'n reeks vinnige Pruisiese en Duitse oorwinnings in Oos -Frankryk, wat uitloop op die beleg van Metz en die Slag van Sedan, word Napoleon III gevange geneem en die leër van die Tweede Ryk deurslaggewend verslaan.
Frankryk is beheer deur keiser Napoleon III van 1852 tot 1870. Gedurende die eerste jare van die Ryk het die regering van Napoleon sensuur en harde onderdrukkende maatreëls teen sy teenstanders ingestel. Ongeveer sesduisend is in die gevangenis gebring of na strafkolonies gestuur tot 1859. Duisende meer het vrywillig in die buiteland in ballingskap gegaan, waaronder Victor Hugo. Vanaf 1862 verslap hy die sensuur van die regering, en sy regime staan ​​bekend as die "Liberal Empire. " Baie van sy teenstanders keer terug na Frankryk en word lede van die Nasionale Vergadering.
Napoleon III is vandag veral bekend vir sy groot heropbou van Parys, uitgevoer deur sy prefek van die Seine, baron Haussmann. Hy het soortgelyke openbare werke in Marseille, Lyon en ander Franse stede begin. Napoleon III het die Franse bankstelsel gemoderniseer, die Franse spoorwegstelsel baie uitgebrei en gekonsolideer en die Franse koopvaardier die tweede grootste ter wêreld gemaak. Hy het die bou van die Suez -kanaal bevorder en die moderne landbou gevestig, wat hongersnood in Frankryk beëindig en Frankryk 'n landbou -uitvoerder gemaak het. Napoleon III onderhandel oor die vryhandelsooreenkoms tussen Cobden en Chevalier van 1860 met Brittanje en soortgelyke ooreenkomste met ander Europese handelsvennote in Frankryk. Sosiale hervormings sluit in die gee van Franse werkers die reg om te staak en die reg om te organiseer. Vroue -onderwys het baie uitgebrei, net soos die lys van vereiste vakke in openbare skole.
Die heropbou van Parys: Een van die Haussmann's Great Boulevards wat deur die kunstenaar Camille Pissarro geskilder is (1893)
In die buitelandse beleid was Napoleon III daarop gemik om die Franse invloed in Europa en regoor die wêreld weer te bevestig. Hy was 'n voorstander van populêre soewereiniteit en nasionalisme. Ondanks sy beloftes in 1852 van 'n vreedsame heerskappy, kon die keiser nie die versoekings van heerlikheid in buitelandse sake weerstaan ​​nie. Hy was visioenêr, geheimsinnig en geheimsinnig, het 'n swak personeel en het voortgegaan met sy huishoudelike ondersteuners. Uiteindelik was hy as diplomaat onbevoeg. Napoleon het wel 'n paar suksesse behaal: hy versterk die Franse beheer oor Algerië, vestig basisse in Afrika, begin met die oorname van Indochina en begin handel met China. Hy het 'n Franse onderneming gefasiliteer om die Suez -kanaal te bou, wat Brittanje nie kon keer nie. In Europa het Napoleon egter telkens misluk. Die Krimoorlog van 1854–56 het geen winste opgelewer nie, hoewel sy bondgenootskap met Brittanje Rusland wel verslaan het. Sy regime het Italiaanse eenwording gehelp en sodoende Savoye en die graafskap Nice by Frankryk geannekseer, verdedig sy magte die pouslike state teen anneksasie deur Italië. Aan die ander kant het sy leër se ingryping in Mexiko om 'n Tweede Mexikaanse Ryk onder Franse beskerming te skep, misluk.
Die struktuur van die Franse regering tydens die Tweede Ryk is min verander van die Eerste. Maar keiser Napoleon III beklemtoon sy eie keiserlike rol as die grondslag van die regering. As die regering die mense in die rigting van huislike geregtigheid en eksterne vrede sou lei, was dit sy rol as keiser, deur sy mag te handhaaf deur middel van algemene manlike stemreg en om die hele volk te verteenwoordig, om as die opperste leier te funksioneer en die prestasies van die rewolusie te beskerm. Hy het so gereeld, terwyl hy in die gevangenis of in ballingskap was, vorige oligargiese regerings getugtig omdat hy sosiale vrae verwaarloos het dat dit noodsaaklik was dat Frankryk nou hul oplossings prioritiseer. Sy antwoord was om 'n regeringstelsel te organiseer wat gebaseer was op die beginsels van die Napoleontiese idee. Hy het self mag en legitimiteit ontleen aan sy rol as verteenwoordiger van die groot Napoleon I van Frankryk, wat gewapen uit die Franse Revolusie ontstaan ​​het soos Minerva uit die hoof van Jove. "
Die anti-parlementêre Franse grondwet van 1852, wat op 14 Januarie 1852 deur Napoleon III ingestel is, was grotendeels 'n herhaling van dié van 1848. Alle uitvoerende mag is aan die keiser toevertrou, wat as staatshoof uitsluitlik verantwoordelik was vir die mense. Die mense van die Ryk, sonder demokratiese regte, moes staatmaak op die welwillendheid van die keiser eerder as op die welwillendheid van politici. Hy sou die lede van die staatsraad benoem, wie se plig dit was om die wette voor te berei, en van die senaat, 'n liggaam wat permanent gestig is as 'n bestanddeel van die ryk.
Frankryk het sewe jaar lank geen demokratiese lewe gehad nie. Die Ryk word beheer deur 'n reeks volksraad. Tot 1857 bestaan ​​die opposisie nie. Sedertdien tot 1860 is dit verminder tot vyf lede: Darimon, Émile Ollivier, Hénon, Jules Favre en Ernest Picard. Die royaliste het onaktief gewag na die nuwe en onsuksesvolle poging wat in 1853 op Frohsdorf gedoen is deur 'n kombinasie van die legitimiste en Orléaniste om 'n lewende monargie uit die ondergang van twee koninklike gesinne te herskep.
Die term Napoleon is afgelei van een van die grootste militêre leiers en staatsmanne, Napoleon Bonaparte.
Hy het voordeel getrek uit die voortgesette Franse rewolusie om sy rang te verhoog.
Hy was bevriend met die revolusionêre leier Robespierre wat die Franse Republiek opgewek het en koning Lodewyk XVI onttroon het.
Toe Robespierre die krag verloor, is Napoleon in huisarres geplaas.
'N Ander revolusionêre regering, The Directory, is tot stand gebring, en Napoleon se dienste as militêre man is ontbied.
Hy het later die staatsgreep van 18 Brumaire gereël om The French Directory te verwyder en dit deur sy regering, The Consulate, te vervang. Dit is gelei deur drie konsuls, met hom as die eerste konsul.
In 1804 verklaar Napoleon homself as keiser van die Franse.
DIE DERDE KOALISIE
Die Derde Koalisie het begin toe die Verenigde Koninkryk in 1803 oorlog teen Frankryk verklaar het.
Dit is gevorm deur die Verenigde Koninkryk, Oostenryk en Rusland, en was hul antwoord op Napoleon se daad om sy Franse ryk te laat groei.
Na die Slag van Trafalgar in 1805, waar Frankryk vernederend vir die Britse vlootmag verloor het, het Napoleon erken dat hy Groot -Brittanje nie met water kon verower nie.
Napoleon ontmoet die Oostenrykers in Ulm. Hy kon die Oostenrykse leër mislei deur die ander kant op te gaan, wat die Oostenrykers verras het.
Die Franse veg teen die Russiese en Oostenrykse leërs in die Slag van Austerlitz, wat op dieselfde tyd as Ulm gebeur het.
Napoleon het beide gevegte gewen en homself en Frankryk gevestig as die dominante mag in Europa.
Oostenryk is gedwing om grondgebied in Beiere en Italië prys te gee, soos voorgeskryf in die Verdrag van Pressburg.
Hierdie oorlog beëindig ook die Heilige Romeinse Ryk, 'n groep klein koninkryke en state in Europa wat sedert die jaar 800 bestaan ​​het, en vervang dit met die Konfederasie van die Ryn, wat uit 19 verskillende Duitse state bestaan ​​het, met Napoleon as beskermer.
Dit het Frankryk se grootste militêre bondgenoot geword, aangesien dit Napoleon van militêre personeel voorsien het in ruil vir sy beskerming.
DIE VIERDE KOALISIE
Frederick Wilhelm III, koning van Pruise, voel bedreig met die stygende mag van Napoleon nadat laasgenoemde die derde koalisie gewen het.
Hy verklaar oorlog teen Frankryk in 1806 en vorm 'n koalisie met Groot -Brittanje en Rusland.
Groot -Brittanje was in 'n voortdurende stryd teen Frankryk.
Pruise verloor in die tweelinggevegte van Jena en Auerstedt.
Napoleon het in 1806 die Russe in Pole gejaag, genaamd die Slag van Eylau. Die resultaat was besluiteloos.
Napoleon het volgehou en beslis die Vierde Koalisie in die Slag van Friedland verslaan.
Hierdie oorwinning het gelei tot die Verdrae van Tilsit, waar Frankryk Pruise en Rusland bondgenote gesluit het teen Groot -Brittanje en Swede.
DIE VYFDE KOALISIE
In Februarie 1806 verklaar Oostenryk oorlog teen Frankryk. Gedurende hierdie tyd het Napoleon die rustelose Spanje in die hande gekry.
Die Spaanse burgers was weerstandig teen die oorname van Napoleon en vorm voortdurend 'n guerilla teen die Franse keiser.
Toe Oostenryk oorlog verklaar het, het Napoleon Spanje verlaat en 300 000 man agtergelaat om die opstande te beheer.
Die Vyfde Koalisie het slegs uit Oostenryk en Groot -Brittanje bestaan ​​en slegs vier maande geduur.
Oostenryk was vol vertroue om oorlog teen Frankryk te verklaar omdat hulle bewus was van Napoleon se dilemma in Spanje. Hulle het aanvaar dat Pruise by die koalisie sou aansluit en Rusland ten minste neutraal sou wees daaroor.
Groot Brittanje se enigste bydrae tot hierdie oorlog was om finansiële hulp aan Oostenryk te verleen.
Die Slag van Wagram in Julie 1809 beëindig die Vyfde Koalisie.
Die Verdrag van Schonbrunn was die gevolg van die oorlog van Oostenryk teen Frankryk. Hulle is gevra om die hertogdom Salzburg aan Beiere en die toegang tot die Adriatiese See af te staan. Hulle moes 'n sesde van hul grondgebied aan Frankryk gee en dit deel uitmaak van die kontinentale stelsel van Napoleon.
DIE SESDE KOALISIE
Die Sesde Koalisie was die grootste koalisie teen Frankryk. Dit het Groot -Brittanje, Pruise en Rusland ingesluit, wat later by Oostenryk, Portugal, Swede, Spanje en die verskillende Duitse state aangesluit het.
Napoleon en sy Franse troepe was seëvier in die Slag van Lutzen, Bautzen en Dresden, maar is verslaan in 'n paar klein maar belangrike gevegte by Grossbeeren, Katzbach, Dennewitz en Kulm.
Die geallieerde magte het volgehou en was betrokke by die Slag van Leipzig, ook die Slag van die Nasies genoem. Dit was destyds die grootste geveg in Europa.
Die geallieerde magte het 'n vredesooreenkoms aangebied, die Verdrag van Chaumont, waar Napoleon sy verowerde gebied sou prysgee en Frankryk sou lei in sy 'natuurlike grense'. Hy het dadelik geweier.
Die geallieerde magte het hul veldtog teen die Franse leër voortgesit totdat hulle Parys op 30 Maart 1814 binnegekom het.
Omdat hy die onvermydelike nederlaag van Napoleon begryp na die inval van die geallieerde magte in Parys, weier Napoleon se generaals om die geveg voort te sit en eis dat hy uittree.
Napoleon het afstand gedoen en is op 11 April 1814 na die eiland Elba verban.
DIE SEWENDE KOALISIE
Die Franse gebied was besig om tot sy oorspronklike grense te verminder terwyl Napoleon in ballingskap op die eiland Elba was. Dit het Napoleon woedend gemaak en hom gemotiveer om terug te kom.
Hy het in 1815 weer beheer oor Frankryk gekry nadat hy uit ballingskap ontsnap het. Soldate is deur die Franse koning Lodewyk XVIII gestuur om Napoleon te verower, maar hy het die soldate net teen hul koning laat draai en in plaas daarvan by hom aangesluit.
Die Sewende Koalisie, saamgestel uit die seëvierende lande van die Sesde Koalisie, het belowe om nooit met Napoleon te onderhandel nie.
Napoleon het Pruise suksesvol binnegeval tydens die Slag van Ligny op 15 Junie. Dit was sy laaste oorwinning.
Die hertog van Wellington het sy leër gelei en Napoleon verslaan tydens die Slag van Waterloo op 18 Junie.
Na verneem word, was Napoleon moeg en siek ná sy sukses in Ligny, wat swak besluite en besluitlose optrede tot gevolg gehad het.
Hy abdikeer weer op 22 Junie 1815 en word in Oktober na die eiland St Helena in die Suid -Atlantiese Oseaan verban. Hy is op 5 Mei 1821 oorlede.
NA NAPOLEONIESE OORLOG
Die Napoleontiese oorloë het geëindig na die nederlaag van Napoleon in die Slag van Waterloo.
Frankryk is tot sy oorspronklike grense teruggebring en het koning Lodewyk XVIII as die hoof van sy monargie geplaas.
'N Kongres van Wene is onder die Europese lande gestig om 'n magsbalans te skep, toekomstige oorloë te vermy en vrede en stabiliteit te handhaaf.
Die koninklike familie van Europa is herstel in hul posisie en die gevoel van nasionalisme van die Europeër is versterk.
Die Napoleontiese oorloë het ook gedien as 'n instrument om die Spaanse en Portugese in Suid -Amerika onafhanklik te maak. Die oorloë het die weermag en gesag van Spanje verswak.
Brittanje het sy koninklike vlootoorheersing gevestig en 'n belangrike ekonomiese mag in Europa geword.
Die kongres van Wene het Pruise sy oorspronklike grense gegee. Dit het ook 'n paar gebiede ontvang uit Pole, Sakse, Rynland en Westfalen. Pruise het verander in 'n bedryfsleier.
Die kongres van Wene het vir ongeveer 40 jaar vrede tussen Europese lande gebring.
Napoleoniese oorloë werkkaarte
Dit is 'n fantastiese bundel wat alles bevat wat u moet weet oor die Napoleontiese oorloë op 24 diepgaande bladsye. Hierdie is gereed-vir-gebruik Napoleon-oorloë-werkkaarte wat perfek is om studente te leer oor die Napoleontiese oorloë, wat 'n reeks oorloë was teen die Franse leier Napoleon Bonaparte. Hulle het uit vyf oorloë bestaan, begin met die Derde Koalisie in 1803 en gevolg deur die Vierde, Vyfde, Sesde en Sewende Koalisie in 1815. Die oorloë het gelei tot die ballingskap van Napoleon Bonaparte op die eiland Saint Helena aan die kus van Afrika.