Die Crucible [Met 'n Biertuin] 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Die Crucible [Met 'n Biertuin]
Dit is byna onmoontlik om cyclocross te verduidelik aan iemand wat dit nog nooit gesien het nie. "Jy doen wat met die fiets? Wat as dit reën? Moet hulle ooit kanselleer? Jy ras in die SNEEUW ?!" As 'n kruis ruiter vind jy jouself met 'n verlies wat probeer om mense 'n gevoel van die moeilikheid te gee, die absurditeit, die mate van erns wat deelnemers aan die sport bring. In Portland, Oregon, is elke wedren 'n hipster trekker trek waar 'n duisend mense sal uitkom in onophoudelike winterreën en modder. Aan die ander kant van die land is daar Boston, met sy gemanipuleerde kursusse, duur afrigters en kompulsiewe raceseries-punte - lagelik puritaniese, maar miskien suiwerder.
Iewers tussen hierdie twee uiterstes, iewers in die middel van die Kinsey-skaal van die moddermoer, is die plek waar 'kruis wedrenne net ruwe, onaangeraakte skoonheid is. Die inspanning voel soos 'n 40-kilometer tydtoets in sy intensiteit, soos 'n een-uur-kriterium in sy meedoënlose spoedveranderings en dinamiek. Sprint, rem, gly, draai, sprint - so hard as wat jy kan, oor en oor. Die eise van tegniek lei jou af van die fisiese pyn. Soms kan jy vergeet hoe erg jy ly as jy die pedale vir 'n sekonde moet terugdraf en probeer om 'n off-camber U-beurt te onderhandel, met een voet uit die pedale soos jy ses jaar oud is en weer bombardeer Die draai in jou oprit op jou BMX fiets. Jy breek, haal diep asem, rip jou fiets soos 'n gleufmotor om 'n plastiekpaal wat die rand van die baan merk, en probeer om nie hardop te lag terwyl jy dit doen nie. Of dalk, laat jouself net lag.
Soms is 'n kruis egter net onverbiddelik en heeltemal moeilik. Om vrywillig uit jou motor te kom wanneer dit 33 grade is en reën, en jy dra niks anders as 'n spandex-jumpsuit, is dit soms 'n beter verhaal as dit 'n waardevolle ervaring is terwyl dit gebeur. Jou motor is nooit ver weg nie, jy kan op enige tyd ophou, en jy bly saam, skoene vol yswater. Binnekort kan jy nie jou hande voel nie, wat beteken dat jy nie kan skuif of stuur nie, en jy slaan in 'n beurt terwyl die ruiter wat jy ophang soos 'n stuk flotsam in 'n koue, dooie oseaanpedale weg. Jy staan ​​jouself op. Jy maak modder uit jou tande. Jy weet jy is klaar, dat jy nooit weer hierdie belaglike ding sal doen nie.
Dan eindig die wedloop. Die gevoel in jou hande kom terug, meer pynlik as wanneer hulle aanvanklik vries. Uiteindelik kom u huis toe, maak 'n warm stort, begin afstand tussen u en die ellende plaas. Oor die volgende paar dae word die herinnering van die pyn verdwyn en jy bly met gedagtes hoe jy 'n beter lyn deur die een beurt kon kry. Hoe verbasend dit was om jou fiets teen 20 myl per uur af te steek met 'n punk-rock-marcherende band wat 'n klankmuur om jou aan die ander kant van die baanband gesit het. Jy het gedink jy gaan destyds doodgaan, maar nou kan jy net dink hoeveel pret jy gehad het en hoe jy dit weer sou doen, as jy kan, hoe jy dit die volgende keer anders sal doen. U eindig uiteindelik met die gevoel van vreugde en tevredenheid wat met selfgebonde pyniging kom - die essensie van uithouvermoë.
Met siklocross kry jy elke week 'n maniese siklus as jy wil. Elke Saterdag of Sondag - of albei - is daar nog 'n wedloop, met meer vreugde, meer pyn, meer passie, meer tevredenheid en nog 'n geleentheid om 'n wonderlike verhaal te skep. 'n storie oor iets wat jy nooit wil ervaar terwyl dit gebeur nie, maar dit laat jou met 'n gevoel wat jy verlang na wanneer die angs geslaag is. Dit is waaroor cyclocross gaan. Dis soos die regte lewe, maar beter.