PressReader - Baba & Kleuter: 2016-12-01 - ’n Sto­rie van HOOP
’n Sto­rie van HOOP
Toe A­dè­le Ham­man in 2015 vir ’n roe­ti­ne­on­der­soek by ’n in­ter­nis aan­meld, was sy die o­ën­skyn­lik ge­son­de ma van twee k­leu­ters en ’n ge­luk­ki­ge plaas­vrou van tus­sen Tos­ca en Ter­ra Fir­ma, diep in die Ka­la­ha­ri. Min het sy ge­weet van die be­proe­wings wat van daar
Baba & Kleuter - 2016-12-01 - VERHAAL - DEUR COLETTE DU P­LES­SIS BA­BA & KLEU­TER
A­dè­le en haar man, Fran­cois, is in 2011 ge­troud. Ma­ri­us, hul eer­ste­ling, is in 2012 ge­bo­re en sy sus­sie, A­nelé, in 2013. In hier­die drie be­si­ge en ge­luk­ki­ge ja­re was daar ook hart­seer. A­dè­le het haar ma kort voor haar troue aan kan­ker af­ge­staan en moes ook hoor dat haar sus­ter met skild­klier­kan­ker ge­di­ag­no­seer is.
“Ge­ge­we die fa­mi­lie­ge­skie­de­nis met kan­ker wou my pa hê al sy kin­ders moes sou gou moont­lik ’n deeg­li­ke on­der­soek on­der­gaan. Daar­die dag toe ek by die in­ter­nis sit, het ek nie eint­lik ge­weet hoe­kom ek daar is nie. Die dok­ter het dus maar ’n al­ge­me­ne on­der­soek ge­doen,” ver­tel A­dè­le.
Sy is on­der meer vir bloed­toet­se en ’n buik-skan­de­ring ge­stuur. Saam met die uit­slae het dié di­ag­no­se ge­kom: kan­ker in haar reg­ter­nier.
A­dè­le se nier moes so gou moont­lik ver­wy­der word in ’n pro­se­du­re wat be­kend staan as ’n ne­frek­to­mie. Sy en haar u­ro­loog sou dit ty­dens ’n op­volg­be­soek be­spreek.
“Met hier­die af­spraak het ek ge­noem dat ek nie ’n voor­be­hoed­mid­del ge­bruik nie, maar dat ek ter­self­der­tyd nie be­wus is van e­ni­ge swan­ger­skap nie. Om vei­lig te wees, het ons ’n swan­ger­skaps­bloed­toets laat doen.”
“Ge­luk, me­vrou Ham­man. Jy is swan­ger.” Hier­die woor­de van haar gi­ne­ko­loog ’n dag la­ter het haar al­les­be­hal­we op­ge­won­de ge­stem.
“My moed het in my skoe­ne ge­sak. Ek is pas met nier­kan­ker ge­di­ag­no­seer en nou was ek swan­ger. Hoe­kom moet so baie din­ge ge­lyk met my ge­beur?”
Vir die Ham­mans was daar eg­ter nie tyd om te veel te tob nie.
“Weens die erns van die kan­ker en ’n sterk fa­mi­lie­ge­skie­de­nis moes ons da­de­lik be­slui­te neem. Op Len­te­dag 2015 is my reg­ter­nier ver­wy­der. In daar­die sta­di­um was ek ses we­ke swan­ger.”
Hoe­wel Fran­cois en A­dè­le al­tyd ’n der­de ba­ba wou hê, was hier­die ba­ba nie be­plan nie.
“Ons is voor die o­pe­ra­sie goed voor­be­rei deur my gi­ne­ko­loog en u­ro­loog dat die ne­frek­to­mie (wat in A­dè­le se ge­val ’n al­ge­he­le ver­wy­de­ring van haar nier be­hels het) ’n baie groot skok vir my lig­gaam sou wees en dat daar dus ’n kans was dat ek die ba­ba sou ver­loor. “Dit was ’n don­ker tyd, ver­tel A­dè­le. Be­hal­we vir die swan­ger­skap en die swaard van kan­ker wat oor haar kop ge­hang het, het dit ook nie goed ge­gaan op die plaas nie weens ’n uit­ge­rek­te droog­te. “Ek moes sterk wees vir Fran­cois en ons kin­der­tjies vro­lik hou. Ek het baie aan­de om­ge­huil en baie vrae ge­had. He­re, wat nog? was my pleitvraag.”
En tog het sy in die dae voor die groot o­pe­ra­sie en mi­nu­te voor die pro­se­du­re in die te­a­ter­saal ál dui­de­li­ker be­wus ge­word van ’n God­ge­ge­we be­lof­te aan haar: “Wees stil en weet Ek is die Heer.” A­dè­le se aan­vank­li­ke skok oor die swan­ger­skap en v­rees vir die ge­vol­ge van kan­ker het ver­an­der na­ma­te sy meer en meer aan hier­die be­lof­te be­gin vas­klou het.
“Ek het ’n on­ge­loof­li­ke dok­ter ge­had wat al die im­pli­ka­sies van die ne­frek­to­mie baie mooi aan my ver­dui­de­lik het. Dit het ge­help dat ek kon rus­tig raak en op die o­pe­ra­sie kon fo­kus.” Dit was nou een ding op ’n slag vir haar: Eers die ne­frek­to­mie en dan die swan­ger­skap.
Ná die suk­ses­vol­le ver­wy­de­ring van haar nier moes A­dè­le twee dae in die ho­ë­sorg­een­heid bly. Die won­der­werk het be­gin ont­vou toe sy te­rug was in die ge­wo­ne saal en haar u­ro­loog ’n so­nar kon doen. Reeds toe het sy ge­weet dat sy baie ge­bloei het ty­dens die o­pe­ra­sie en daar dus ’n moont­lik­heid was dat sy die ba­ba kon ver­loor het.
“In die rol­stoel op pad na die u­ro­loog se spreek­ka­mer was ek ont­set­tend ge­span­ne. Dit is toé dat ek be­sef het my fo­kus het nou ver­skuif van die kan­ker­ge­veg na my swan­ger­skap.
“’Dit is ’n ab­so­lu­te won­der­werk dat hier­die klei­ne men­sie le­we,’ was die dok­ter se woor­de aan my toe hy sien die ba­ba het die o­pe­ra­sie oor­leef.”