Is dit 'n valse hoop wat aangebied word deur praat van 'n lewende loon?
Geskryf deur John Freebairn
Ondersteuners buite die kantore van die Fair Work Commission in Melbourne op Vrydag, Junie 1, 2018 nadat dit die minimumloon deur 3.5% JOE CASTRO / AAP
Arbeid beloof 'n "lewende loon" eerder as 'n "minimumloon" indien verkies.
Dit sal die Fair Work Commission vra om eers te bepaal watter loon 'n "ordentlike lewenstandaard vir gesinne"En dan die tydsraamwerk waaroor dit ingefaseer moet word, te bepaal met inagneming van die kapasiteit van besighede om te betaal en die moontlike impak op indiensneming, inflasie en die breër ekonomie.
Dit verkoop die idee van wat 'n baie groot toename op die huidige minimumloon sal wees as 'goed vir werkers en goed vir die ekonomie'.
"Verbruikersbesteding maak 60% van die Australiese ekonomie uit," het sy dienswoordvoerder, Brendan O'Connor, gesê. "Wanneer lae-betaalde werkers 'n loonverhoging kry, spandeer hulle dit in die plaaslike winkels en help klein besighede. Dit is goed vir almal. "
Die idee keer terug na die 1907 Oes van oes, waarin 'n regter van die arbitrasiehof bepaal dat lone by 'n fabriek in Melbourne gebaseer moet word op die koste van die lewe "vir 'n werker en sy familie".
Om daar uit die huidige minimum loon van A $ 18.93 per uur te kom, sal byna seker groter wees as die som van produktiwiteitsgroei en inflasie, wat teen 'n gesamentlike jaarlikse koers van ongeveer 3% loop.
Onbekend deur Arbeid om die beleid te spuug het hierdie week die misleiding van sy verbruikersbestedingsargument, die koste van die voorstel vir werksgeleenthede en die waarskynlikheid dat dit nie veel van die mense wat dit nodig het, sal help nie.
Die vals verhoogde bestedingsargument
Een van die beweerde voordele van 'n lewende loon is dat werknemers die meeste van hul ekstra inkomste sal spandeer, wat lei tot groot toenames in nasionale besteding, nasionale inkome en selfs die belastingopname.
'N Implisiete aanname is dat die ekstra geld "soos manna uit die hemel kom" sonder enige tweede ronde-effekte.
Maar aangesien ander arbeidskoste nie sal afneem nie (dit is moeilik om te sien hoe die uitvoerende loon gesny word), sal die arbeidskoste vir elke geaffekteerde onderneming klim, om terug te keer na die verskaffers van kapitaal, insluitende die opbrengs aan aandeelhouers en kleinsakeondernemings. eienaars.
Met laer opbrengs word minder kapitaal aangewend om te belê.
Waar besighede kan, sal hulle die verhoogde koste slaag wat nie ooreenstem met verhoogde produktiwiteit deur verhoogde pryse nie.
Hulle sal daarmee wegkom tensy hulle mededinging van invoer of ander uitvoerders in die gesig staar.
Waar invoer mededingers en uitvoerders internasionale kompetisie ondervind, sal hulle die uitset verminder. Op sy beurt sal die groter hoeveelheid geld wat uit die land gestuur word, uiteindelik die Australiese dollar dwing om die Australiese dollarprys van invoer- en uitvoerprodukte te verhoog.
Op die kort termyn sal die styging in pryse van goedere en dienste die koopkrag van die loonverhoging verminder. Op die langer termyn kan dit 'n bose kringloop van loon- en prysverhogings skep, met negatiewe ekonomiese gevolge.
Die slegte nuus oor werk
Dit is goed gevestig dat loonverhogings bo die koers van produktiwiteitsgroei plus inflasie lei tot minder indiensneming as wat andersins sou wees, in beide die aantal werknemers en die ure gewerk per werknemer.
Arbeidskoste is 'n groot uitgawe vir die meeste besighede.
In reaksie op hoër arbeidskoste sal baie werkgewers minder arbeidsintensiewe maniere kies om hul produkte te maak. Die groot en vinnige loonverhogings in die middel-1970s en vroeë 1980s het gelei tot skerp afname in indiensneming. In teenstelling hiermee het die onlangse lae tariewe van arbeidskoste verhoog gehelp om aansienlike toenames in indiensneming en werkloosheid te laat daal.
Met die Australiese ekonomie wat die volgende jaar of twee 'n waarskynlike verlangsaming in die gesig staar, kan 'n groot loonverhoging besonder swak getref word.
Die valse hoop vir diegene wat die nodigste het
Universele onderwys en gesondheidsorg, en die herverdeling van inkomste deur middel van sosiale sekerheidsbetalings wat deur 'n progressiewe inkomstebelasting befonds word, is die mees direkte en effektiewe maniere om huishoudelike armoede te beveg.
Die wêreld vandag is baie anders as die wêreld van die Harvester-saak in 1907. Toe was die meeste werkers in voltydse werk en het hulle 'n lewende loon nodig om 'n gesin te ondersteun. Nou is ongeveer 'n derde deeltyds. Herverdeling via die belasting- en betalingsstelsel is hoe ons families ondersteun wat dit nodig het.
'N hoër minimum of "lewende loon" sou minimale hulp bied aan sommige op lae inkomste, en sal die inkomste van baie ander verhoog wat nie oorweeg word nie.
Baie van diegene onder die armoedegrens wat net deeltyds in diens is of nie, sal nie uit armoede opgehef word nie. 'N hoër lewende loon sal meer bied aan diegene wat reeds voltydse werkgeleenthede het as wat deeltydse werkers sou wees.
En dit sal meer bied aan lae-loon werknemers wat lede van hoë-inkomste gesinne is, wat waarskynlik nie ons eerste bekommernis behoort te wees nie.
Ons kan meer direk doen om armoede te verlig deur die inkomstebelasting en sosiale sekerheidstelsels te hervorm. Hulle is spesifiek ontwerp om inkomste volgens behoefte te herverdeel.
Ons moet begin met die vermindering van inkomstebelasting op lae verdienste, outomaties indeksering van belastinghakies, en die verhoging van Newstart.
John Freebairn, Professor, Departement Ekonomie, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Is dit 'n valse hoop wat aangebied word deur praat van 'n lewende loon?