Die Yom Kippur-oorlog van 1973 - Daarbenewens - 2021
Die Yom Kippur-oorlog het op Saterdag 6 Oktober 1973 met 'n Arabiese aanval op Israel begin. Op hierdie dag het die Egiptiese en Siriese militêre magte 'n aanval geloods met die wete dat die leër van Israel sou deelneem aan die godsdienstige vieringe wat met Yom Kippur geassosieer word. Daarom sou hul wag tydelik laat val word.
Die gesamentlike magte van Egipte en Sirië het dieselfde aantal mans as die NAVO in Wes-Europa gehad. Op die Golanhoogtes alleen het 150 Israeliese tenks 1400 Sirië-tenks in die gesig gestaar en in die Suez-streek het net 500 Israeliese soldate 80,000 Egiptiese soldate in die gesig gestaar.
Ander Arabiese lande het die Egiptenare en Siriërs gehelp. Irak het 'n paar maande voor die aanvang van die oorlog 'n eskader van die Hunter-vliegtuigvliegtuie na Egipte oorgeplaas. Irakse Russiesgeboude MIG-vegters is teen die Israeliete in die Golanhoogtes gebruik, saam met 18.000 Irakse soldate. Saoedi-Arabië en Koeweit het die oorlog effektief van die Arabiese kant af gefinansier. Saoedi-troepe - ongeveer 3000 man - het ook in die oorlog geveg. Libië het Egipte deur die Franse geboude Mirage-vegters voorsien, en in die jare 1971 tot 1973 het Libië Egipte se militêre modernisering tot $ 1 miljard oorgeneem wat gebruik is om moderne Russiese wapens aan te koop. Ander Arabiese lande wat die Egiptenare en Siriërs gehelp het, was Tunisië, Soedan en Marokko. Jordanië het ook twee gepantserde brigades en drie artillerie-eenhede gestuur om die Siriërs te ondersteun, maar hul deelname aan die oorlog is nie met groot entoesiasme gedoen nie - waarskynlik omdat koning Hussein van Jordanië nie op hoogte gehou is van wat Egipte en Sirië beplan het nie.
Die Israeliese magte word aanvanklik vinnig oorweldig deur 'n aanval. Binne twee dae het die Egiptenare die Suezkanaal oorgesteek en tot 15 myl binneland van die mees gevorderde Israeliese troepe in die Sinai beweeg. Siriese troepe het op dieselfde afstand na die strategiese Golanhoogtes in Noord-Israel gevorder. Aan die einde van 7 Oktober was die militêre tekens onheilspellend vir Israel.
Op 8 Oktober is Israelitiese magte egter, versterk deur opgerigte reservate, teenaanval in die Sinai. Hulle het die Egiptiese weermag teruggestoot en die Suezkanaal suid van Ismailia oorgesteek. Hier het die Israeliete die Suez-Kaïro-pad gebruik om in die rigting van die Egiptiese hoofstad, Kaïro, te beweeg en hulle het binne 65 myl daarvandaan gekom.
Die Israeli's het soortgelyke sukses in die Golanhoogte ervaar, waar die Siriese magte teruggestoot is en Israel die verlore land weer ingeneem het. Met behulp van die hoofweg van Tiberias na Damaskus, het die Israeliete binne 35 myl van die Siriese hoofstad gekom.
Op 24 Oktober is 'n wapenstilstand deur die Verenigde Nasies gereël. Die Verenigde Nasies het hul eie vredesmagte gestuur na die baie vlugtige streke wat deur die gevegte geraak is. Tussen Januarie en Maart 1974 het Israelse en Egiptiese magte langs die Suezkanaal-streek ontkoppel. Hier het die Israeliete daarin geslaag om beheer oor die strategiese Sinaiwoestyn te hou - 'n gebied wat Israel 'n buffer toegelaat het om te verseker dat enige gevegte daar nie in Israel self oorspoel nie. In die Golanhoogtes is 1.200 troepe van die Verenigde Nasies gestuur om die vrede daar te hou in Mei 1974. Hulle het in werklikheid 'n Verenigde Nasies-buffer tussen Sirië en Israel gevorm.
Die Amerikaanse Staatssekretaris, dr. Henry Kissenger, het as vredesmakelaar tussen Egipte en Israel opgetree. In September 1975 het Egipte en Israel 'n tussentydse ooreenkoms onderteken wat hul bereidwilligheid verklaar het om hul verskille met vreedsame middele eerder as militêr te besleg. Dit sou lei tot die Amerikaanse geborgde samesprekings op Camp David wat gevolg het op die Sadat-inisiatief van 1977.
Vir sommige Arabiere het Anwar Sadat, leier van Egipte, blykbaar hul saak verraai, en dit het hom sy lewe gekos toe hy in 198 deur Moslem-fundamentaliste vermoor is. In Oktober 1973 het Sadat 'n oorlogagtige benadering tot Arabiese betrekkinge met Israel aangeneem. - deur baie Arabiere word hy gesien as die geestelike opvolger van Nasser en die verlosser vir die Palestyne in Israel. Die aanvaarding van 'n diplomatieke benadering tot die oplossing van die streek se probleme was te veel vir sommige Arabiere.
Die Verenigde Nasies het in die hele oorlog 'n gedempte rol gespeel. Op die oomblik van die oorlog was die Verenigde Nasies in 'n moeilike posisie, aangesien sy sekretaris-generaal, Kurt Waldheim, tydens die Tweede Wêreldoorlog betrokke was by oorlogsmisdade op die Balkan. So 'n vereniging het min gedoen om die reputasie van die Verenigde Nasies te bevorder.
Wat het Israel uit die Yom Kippur-oorlog gekry?
Ondanks die aanvanklike suksesse van die Egiptiese en Siriese magte, het die oorlog weereens bewys hoe effektief die Israeliese weermag kon wees. Na die aanvanklike terugslae het die oorlog 'n groot morele hupstoot vir die Israeli's gedien. Ondanks 'n gekoördineerde aanval op twee fronte, het Israel die land oorleef en die nasies wat aanvanklik deur Israel se verdediging gebreek het, teruggestoot.
Alhoewel die Amerikaners wapentuig aan die Israeliese weermag voorsien het, het hulle Israel ook iets belangriker verskaf: intelligensie. Uit dokumente wat verband hou met die Amerikaanse spioenvliegtuig, die 'SR-71 Blackbird', blyk dit dat die Israeliete geweet het waar die groot konsentrasies van die Arabiese magte is, aangesien hulle van hierdie inligting voorsien is as gevolg van 'n SR-71 wat oor die oorlogsone gevlieg het. Met sulke kennis het die Israeliete geweet waar hulle hul magte sou ontplooi vir die beste werking. Wat intuïtief verwoestende teenaanvalle deur die Israeli's gelyk het, was gebaseer op baie gedetailleerde inligting wat deur die Amerikaanse intelligensie verkry is. Basies het die Israeliete geweet waar hul vyand was en kon hulle 'n aanval dienooreenkomstig koördineer.
Die oorlog dien ook as 'n groots les vir die Arabiese nasies wat Israel omsingel in die begin van die oorwinnings. Die mislukking van die Egiptiese en Siriese magte om Israel te verslaan, het Sadat tot 'n diplomatieke benadering gedryf. Dit het sommige Palestyne ook aangespoor tot meer ekstreme optrede. Op diplomatieke front het die Camp David-gesprekke plaasgevind terwyl die optrede van die PLO gewelddadiger geword het.
Waarom het die Arabiese lande nie hul aanvanklike suksesse voortgebou nie?
Dit is duidelik dat die gebruik van intelligensie die Israeli's op groot skaal bevoordeel het. Soos in 1948 het die Arabiese lande egter nie as een eenheid geveg nie. Hul bevelstruktuur was nie verenig nie en elke vegeenheid (in die Sinai en die Golanhoogtes) het as individuele eenhede opgetree. Met tot nege verskillende nasionaliteite wat aan die Arabiese kant betrokke was, sou blote koördinasie uiters moeilik gewees het.
Tweedens moes die Israeli's aan een eenvoudige vergelyking werk: as hulle verloor, sou die staat Israel ophou bestaan. Daarom was dit vir Israel 'n stryd tot die einde - letterlik "dood of heerlikheid". As die verskillende Arabiese lande verloor het, kon hulle nog 'n dag oorleef.
Die Sesdaagse Oorlog het in Junie 1967 plaasgevind. Die Sesdaagse Oorlog is tussen 5 Junie en 10 Junie geveg. Die Israeliete het die oorlog verdedig as ...