Project CitiBoi: February 2014
Die vae dowwe lig van die vroë-oggendson
sif sagweg deur die gordyn voor jou deur,
wyl jou asem stewig-stadig
sagkens deur jou lippe skeur.
Die horlosie klik, klik teen jou kombuismuur
soos die sekondes te vinnig marseer
en my hart stukkies-breek
in die oomblik wat ek dit alles wil keer.
Jou lyfie lê styf in my arms
met laasnag se gebeure in my kop te lees
en ek weet in die diepste dele van my
dat ek presies gemaak is om hier te wees.
Die hartskeurende verhaal van my lewe
wat nog altyd swaar op my skouers rus,
my daagliks laat voel soos ou Atlas
is vir die oomblik, heeltotaal verlig.
Ek vryf met my vingers die patrone
oor die sagte rondings van jou vel,
en laat my toe vir die oomblik wat heers
dat ek kan glo jy kan my verlos van my hel.
In daardie vroeg-oggend oomblik
wyl jou lyf diepwarm vleg teenaan my
besef ek dat as ek net een ding kon vra,
dit sou wees dat dit net so kon bly.
Vir 'n oomblik in daardie gewaand,
met ons klere oral om ons gestrooi
met my hart en my siel so gelukkig
met jou in my arms, so mooi,
vra ek saggies die heelal hier om my
vir net een klein ding hierdie dag
vir my eie wys-godin Athena
om myne te wees, van nou af.
en dit begin..
êrens om middernag,
of daar rond, toe ek myself verloor
vir 'n oomblik of twee...
en jy staan in die skemer lig,
daar speel 'n song op die radio,
die klavier 'n melankoliese klankbaan vir jou lag,
in die swart rok wat jy dra onthou ek,
ek het haar tog lank laas gesien...
en ek sien haar loer...
sy lag en sy dans en sy draai en sy maai,
hou haar drankie voor haar uit soos 'n skild.
Skielik stop tyd om my soos sy stop en vra hoe dit met my gaan.
die parfuum hang 'n wolk om haar
en ek onthou, haar nakend in my arms toegevou...
en so bars die damme in my hart,
en my emosies spoel oor die walle,
en al die herineringe stroom soos golwe in my kop
van die krul van ons lywe soos twee sirkels van 'n agt gevou
en ek voel hopeloos, en huisloos en verlore in die waas van die wyn
en sy loop uit
met iemand wat ek nie ken
maar sy maak seker ek sien haar, sy kyk regdeur my
soos sy by die deur uitlstap
die bloed begin te kook in my are en my maag draai in knope.
My vriende vra my wat makeer, "jy lyk of jy 'n spook gesien het"
en ek loop
onder die straatligte
te dronk om te besef hoe almal my agterna staar
ek gee nie om hoe ek lyk nie
die wêreld val om my uitmekaar...
ek moet haar sien
al weet ak dat dit my in die middel deur sal skeur