Blaasbreuk: simptome, behandeling - Ginekologie - 2020
Ongeveer twee persent van die gevalle uitgevoer abdominale operasies word gegee aan die breuk van die blaas. Hierdie orgaan word selde beskadig as gevolg van die beskerming van die bekkenbene.
Die blaas is 'n hol orgaan waarin urine ophoop nadat die bloed deur die niere skoongemaak is. Blaar leegmaak vind plaas deur druk deur die spiere van die blaasmure te skep. Terselfdertyd open die urinekanaal, waardeur die urine uitgeskei word.
Die bekkenbene beskerm die leë orgaan teen skade, maar in die geval van oorloop steek die boonste gedeelte van die blaar uit na die rand van die bekken. Hierdie plek is kwesbaar en kan breek as dit beseer word.
Oorsake van skade
Blaasbreuk kom meestal voor as gevolg van besering. Hierdie verskynsel kan waargeneem word in indringende wonde met koue of vuurwapens, sowel as in erge bekkenfrakture, wanneer daar 'n hoë waarskynlikheid is vir die beskadiging van die blaas met beenfragmente. Sulke situasies word waargeneem as gevolg van 'n ongeluk, wanneer dit op die maag val.
Blaasbreuk kan met mediese ingrypings voorkom. Byvoorbeeld, kateterisasie, sistoskopie, endoskopie kan tot breuk lei. Soms vind 'n blaasbreuk plaas tydens aflewering.
Die rede vir die breuk kan 'n infeksie wees wat lei tot 'n skending van die uitvloei van urine. Dikwels word hierdie variant van die ontwikkeling van die siekte waargeneem by mans met prostatitis, wanneer die ontsteekte prostaatklier die urinêre kanaal en urine versamel in die blaas, wat strek veroorsaak, en dan breek van sy mure.
Simptome van blaasbreuk is verdeel in geslote en oop. Die eerste tipe word gemanifesteer:
urine bou in die buik op,
pyn in die onderbuik, wat na 'n paar uur deur die buik versprei,
urinering in klein porsies,
na 'n tyd verskyn simptome van peritonitis.
Wanneer ekstraperitoneale breuk van die blaas waargeneem hematurie, pyn in die pubic zone, die drang om te urineer.
Met 'n oop tipe blaasbesering, word pyn in die buik waargeneem. As gevolg van die aanvang van pyn, pasiënte let op die spanning van die buikspiere, kla van urinêre retensie. As jy probeer om te gaan na die toilet, is daar pyn, en die urine gedeelte is met bloed gevlek.
Wanneer 'n borrel breek, voel die pasiënt skok. As dit deur splinters beseer word, kan bloeding in die vesel van die pelvis voorkom. Met so 'n besering, doen die dokter die verwydering van alle fragmente, en dreinering word vasgestel vir die uitvloei van bloed en urine wat die holte binnedring.
Wanneer ekstraperitoneale breuke oor die pubis voorkom, word infiltrasie waargeneem. 'N Paar dae later verskyn opvallende ontsteking op die vel, wat die weefsels van die perineum, dye, skrotum en laer buik in die patologiese proses insluit. Met die ontwikkeling van die siekte is daar 'n toename in simptome van dronkenskap. Die pasiënt het 'n koors, tagikardie.
By die ondersoek van 'n pasiënt, as daar geen beserings is nie, word 'n geskiedenis geneem. Daaruit kan die dokter 'n orgaanbesering voorstel. Byvoorbeeld, 'n man wat 'n geskiedenis van chroniese prostatitis het of wat klagtes gehad het van pyn tydens urinering, kan na 'n dokter verwys. Dit dui op prostatitis, wat kan lei tot blaasbesering.
By die onthaal moet die dokter spesifiseer wanneer en watter simptome die patologie begin het. Dit kan 'n skending van urinering, ernstige of ligte pyn wees. Dit is nodig om te spesifiseer watter mediese prosedures en wanneer dit uitgevoer is. Soms is die oorsaak van 'n breuk 'n onbehoorlike blaaskatheterisering, sommige tipes diagnostiek.
Verpligte opdrag van urine analise. As daar bloed is, kan 'n voorlopige diagnose gemaak word. Ten slotte word die blaasbreuk bespeur na instrumentele metodes van ondersoek.
Om 'n diagnose te maak, berus die dokter nie net op klagtes en kliniese manifestasies nie, maar ook op data van sitoskopie, sitografie en ander ondersoekmetodes. Om die ruptuur van die borrel te bepaal, word 'n kontrasmiddel ingespuit. 'N Paar minute na die gebruik word 'n x-straal geneem.
Indien voorgeskryf, kan 'n pasiënt 'n computertomografie skandering hê. Dit laat jou toe om 'n driedimensionele beeld van die liggaam te kry, en om presies te sien waar die skade geleë is, om die lengte van die gaping vas te stel.
Diagnose laat jou toe om die tipe gaping te bepaal. Dit kan intraperitoneale, ekstraperitoneale, penetrerende of gekombineerde ekstraperitoneale en intraperitoneale skade wees.
In die geval van 'n intraperitoneale ruptuur van die blaas, kan urine tot peritonitis lei. Dit is te wyte aan die feit dat die urine in die buikholte kom, wat 'n komplikasie veroorsaak. Om dit te verwyder, is 'n noodoperasie toegeken. Die dokter maak 'n insnyding op die voorste wand van die peritoneum, waardeur die gaping gesuig word, en al die urine wat in die holte vasgekeer word, word verwyder. Na die operasie loop die pasiënt met 'n kateter, waardeur die uitloop van urine uit die beskadigde orgaan voorkom. Dit is nodig sodat alle plekke van skade tyd het om te genees.
Vir ekstraperitoneale skade word die gaping aan die kant of onderkant van die orgaan waargeneem. Tekens van blaasbreuk - die voorkoms van bloed in die urine. Gewoonlik vind hierdie tipe besering plaas wanneer die kateter nie behoorlik gekies word nie.
Soms is 'n indringende besering wat chirurgie vereis, aanleiding tot besering. In hierdie vorm, gewoonlik geleë nabygeleë weefsel, organe.
Die effekte van 'n blaasbreuk is soortgelyk in verskillende gevalle. Dikwels lei trauma tot peritonitis en osteomielitis. Fistels word minder dikwels waargeneem, absesse word gevorm, die integriteit is gebreek.
Wanneer breuk plaasvind, word interne bloeding. Dit kan lei tot 'n afname in druk, verhoogde hartklop. As dit nie betyds behandel word nie, kan die patologie noodlottig wees.
Skade aan die blaas lei tot die penetrasie van mikroörganismes in die weefsels en organe naby die blaas. As gevolg van die ontwikkeling van patogene mikroflora verskyn simptome van bekkenontsteking, peritonitis, fistel, bloedarmoede. Met tydige behandeling kan die dokter hoop vir 'n positiewe uitslag van behandeling.
Behandeling van blaasbreuk is van twee tipes: operatief en nie-operatief. Konserwatiewe behandeling word voorgeskryf vir ligte kneusplekke, stampe.
Die operatiewe metode word voorgeskryf indien 'n ander behandelingsmetode nie die gewenste resultaat gee nie. Chirurgie word vergesel deur 'n sny in die abdominale wand waardeur die beseringsplek gestik word. 'N Dreinering word langs die geaffekteerde orgaan geïnstalleer, waarlangs urine en bloed vloei.
Behandeling van ruptuur vereis voedingsaanpassing. Die pasiënt is verbode om vetterige, gebraaide, pittige, soutvoedsel te eet. Jy kan ook nie voedsel eet wat verhoogde uitskeiding van urine uit die liggaam veroorsaak nie. Alkohol, lekkers, meelskottels word heeltemal uitgesluit van die dieet. Voorkeur word gegee aan ligte produkte, die beste van alle plantaardige oorsprong.
Versuim om die dieet te volg, kan pyn, naatdivergentie en versadiging veroorsaak. Om dit te vermy, is dit nodig om voeding tydens rehabilitasie streng te monitor.
Na 'n blaaskrag vind die genesingsproses sowat tien dae. Teen hierdie tyd het die pasiënt 'n kateter geplaas, wat 'n normale uitloop van urine verskaf. Nadat die blaas genees is, kan die pasiënt terugkeer na sy normale lewenstyl. Gewoonlik kan mense binne 'n maand geleidelik hul gunsteling kos in die dieet voorstel, drankies drink. Twee maande van die gaping sal nie 'n spoor bly nie. In 'n jaar sal die chirurgiese plek op die buikoppervlak onsigbaar wees.
In die struktuur van algemene besering wissel meganiese skade aan die blaas van 0,4 tot 15% (in Rusland, van 1 tot 7%). In die afgelope jaar is daar meer gereeld besering aan die liggaam, wat verband hou met 'n toename in die intensiteit van vervoerskakels, waardevermindering van die vloot, 'n toename in die aantal ernstige mensgemaakte rampe en plaaslike militêre konflikte. Die hoogtepunt van die trauma word op 21-50 jaar waargeneem, ongeveer 75% van die slagoffers is mans. 'N Spesiale kenmerk van beserings is die oorwegend gekombineerde aard van die letsel (in 100% oop wonde en in 85% van die stomp beserings, behalwe die blaas, is die bene van die bekken, die ruggraat en ander organe beskadig). Die dringendheid van tydige diagnose en noodbehandelingsmaatreëls is te wyte aan 'n ongunstige voorspelling. Volgens die beraamde skale is 31,4% van die slagoffers as ernstig beskou, 49,2% is uiters ernstige pasiënte, die sterftesyfer is meer as 25%.
Oorsake van blaasbesering
In die meeste pasiënte word traumatiese skade aan die blaas geassosieer met blootstelling aan die muur deur eksterne meganiese faktore van verskillende oorsprong. In seldsame gevalle word die besering veroorsaak deur die invloed van aggressiewe chemikalieë wat in die blaas geïnstalleer word, of die teenwoordigheid van siektes wat urinering verhoed. Oorsake van besering is:
Verkeersongelukke. In meer as 'n kwart van die gevalle word die blaas beseer tydens 'n ongeluk. Skade ontstaan ​​wanneer 'n direkte blaas op die projeksie van die liggaam, 'n sterk druk in die voertuig, besering deur die skrotnel van die bekkenbene, strukturele elemente van die motor, voorwerpe van die omgewing.
Iatrogene faktore. 22-23% van die pasiënte word beseer tydens mediese prosedures. Die orgaan se muur kan beskadig word tydens die kateterisering, die vernouing van die uretra, die verrigting van operasies - transurethrale intervensies, keisersnee, histerektomie, myomektomie, adenomektomie, kolonreseksie, ens.
Huishoudelike en beroepsbeserings. In 10% van die gevalle vind skade plaas as gevolg van die val op 'n vaste voorwerp. As daar voorvereistes is (urine oorloop, cicatricial changes, ens.), Kan die orgaan breek as gevolg van 'n skerp stoot van die liggaam wanneer dit spring. In 4,2% van beseerde beserings kom onder invloed van produksiefaktore voor.
Gewelddadige optrede. Die integriteit van die blaas kan met stompe bultjies in die maag gebreek word, met 'n mes of ander skerp voorwerpe in gevegte met kriminele aborsies gebreek. In oorlogstyd neem die aantal skietbeserings en oop wonde van die liggaam deur fragmente van plofbare verwoesting met 3-4 keer toe.
Urologiese siektes. Uiters seldsame spontane breuk van die blaas word waargeneem by pasiënte wat ly aan siektes wat urinering, adenoom en prostaatkanker strydig, stenose van die urethrale nek, uretrale strenges. Meer dikwels speel urologiese patologie die rol van 'n predisponerende faktor, wat die strek van die orgaan vermeerder.
Die risiko van die ernstigste beserings - gedeeltelike of volledige ruptures - hang nie net af van die traumatiese impak nie, maar ook op die plek van die toepassing daarvan, rigting, verrassing. Die waarskynlikheid van besering neem aansienlik toe met alkoholvergiftiging, wat bydra tot die oorvloei van die blaas as gevolg van die drang om te urineer en traumatiese gedrag veroorsaak. Verwagtende faktore is ook tumor letsels, veselagtige veranderinge in die orgaanwand ná operasie, bestralingsterapie, inflammatoriese siektes.
Die meganisme van blaasbesering hang af van die tipe faktore wat die skade veroorsaak het. Met 'n stompslag na die suprapubiese streek styg die teen-impak van die sakrum, kompressie, die intravesiese druk skerp, die las op die urinêre muur styg. Die voorkoms van die hidrodinamiese effek dra by tot die intraperitoneale breuk van die orgaan in die area van die minste ontwikkelde spiere (gewoonlik langs die agtermuur van die blaas naby sy punt). Die wond word gewoonlik geskeur, met kronkelende rande. Met 'n laer meganiese krag veroorsaak die impak geslote beserings (kneusplekke, bloeding in die muur). Soortgelyke patogenese is kenmerkend in die teenwoordigheid van urologiese siektes met verswakte urinale verloop.
'N Beduidende verplasing van die blaas in geval van meganiese beserings lei tot 'n skerp spanning van die ondersteunende laterale en vesikulêre prostatiese ligamente met ekstraperitoneale breuk van die sagte-elastiese muur van die orgaan. 'N sterk blaas kan 'n breuk van die ligamente, pulmonale bloedvate veroorsaak, skeur van die nek. Met geslote en oop beserings van die vesikulêre membrane met skerp voorwerpe, gereedskap, beenfragmente, oppervlakkige, diep insnyding of deur disseksie van die muur, vind plaas. Die wond is gewoonlik lineêr. Die kombinasie met hidrodinamiese impak met skiet en gebroke beserings lei tot bykomende radiale trane van die ronde wondgat.
Kriteria vir die sistematisering van traumatiese beserings is die erns, moontlike kommunikasie met die omgewing, die plek van die gaping in verhouding tot die peritoneum, die kombinasie met beserings van ander organe. Hierdie benadering stel ons in staat om die verloop van die patologiese proses en moontlike komplikasies te voorspel, om die optimale pasiëntbestuurstaktiek te kies. Afwykings kan dowes wees (gekneus, oppervlakkige wond van die buitenste membraan, skeur van die slymvlies) of einde-tot-einde (volledige breek, skeur van die nek). Op sy beurt word die einde-tot-einde-skade in drie groepe verdeel:
Intraperitoneale breek. Waargeneem in meer as 60% van die slagoffers. Gewoonlik as gevolg van direkte blaas aan die oorbloeiende blaas. As gevolg van die vloei van urine in die buikholte, word hulle vinnig ingewikkeld deur peritonitis.
Ekstraperitoneale breek. Kom voor in 28% van die gevalle. Meer dikwels veroorsaak deur oormatige spanning van die ondersteunende ligament apparaat. Die beseerde blaas kommunikeer nie met die maagholte nie, urine verval in die pelvis.
Gekombineerde breek. Waargeneem in 10% van die slagoffers. Veelvuldige skade aan die muur van die liggaam word gewoonlik gekombineer met frakture van die bekkenbene. Die kommunikasie tussen die blaas-, abdominale en bekkenholtes veroorsaak 'n besondere erns van die patologie.
Tot 90% van vredestyd beserings is gesluit, as gevolg van die behoud van die integriteit van die vel, kommunikeer die beskadigde blaas nie met die eksterne omgewing nie. Gedurende die oorlogstydperk, tydens gewelddadige optrede met die gebruik van koue arms en vuurwapens, word die frekwensie van oop beserings verhoog, waar die integriteit van die vel ontwrig word, 'n boodskap ontstaan ​​tussen die membrane of holte van die orgaan en die omgewing. Volgens die waarnemings van spesialiste op die gebied van traumatologie en urologie, is die gekombineerde skade oorheers oor die geïsoleerde. In 40-42% van die pasiënte word frakture van die bekkenbene aangetref, in 4-10% van die dermbreuke, in 8-10% van die beserings van ander interne organe.
Simptome van blaasbesering
'N belangrike kliniese kenmerk van hierdie skade is die gereelde oorheersing van die algemene simptome oor die plaaslike een. Tekens van hemodinamiese steurnisse styg by pasiënte met ernstige pyn en bloeding, traumatiese skok word waargeneem in 20.3%: bloeddrukverlagings, hartklop styg, vel word bleek, taai koue sweet, swakheid, duiseligheid, stomheid, verwarring. en dan verlies van bewussyn. As gevolg van irritasie van die peritoneum met urine, ervaar pasiënte met intraperitoneale breuke intense pyn in die nadlone area, in die onderste deel van die buikholte, wat later na die hele buik versprei, gepaardgaande met naarheid, braking, gas en stoelretensie en spanning in die buikspiere.
Die spesifieke simptome van die urinêre wandbesering is pyn en plaaslike veranderinge in die gebied van skade, dysurie. Met oop wonde op die voormuur van die maag, minder dikwels - in die perineale sone, word 'n gapende wond geopenbaar, waaruit urine kan vloei. Vir geslote ekstraperitoneale beserings word gekenmerk deur die vorming van pynlike swelling oor die pubis, in die lies, blou kleur van die vel as gevolg van bloedblus. Slagoffers ervaar gereelde vals drang om te urineer met 'n beduidende afname of afwesigheid van diuresis, die vrystelling van druppels bloed uit die uretra. Wanneer urine in pasiënte met mukosale trane behou word, word die urine met bloed gekleur.
Mortaliteit in traumatiese beserings van die blaas, veral oop en gekombineer, bereik 25% of meer. Die oorsake van die dood is gewoonlik verwaarloosde vorme van peritonitis, pyn, aansteeklike toksiese, hemorragiese skok, sepsis. Traumatiese beserings van die blaaswand word vinnig ingewikkeld deur die betrokkenheid van ander organe in die proses. Die anatomiese kenmerke van die paragese, retroperitoneale weefsel, fassiale ruimtes dra by tot die infiltrasie van die urine, die verspreiding van strepe en die vorming van urohematoom. Wanneer intraperitoneale breuk uroascitis voorkom. Sekondêre infeksie lei tot die vorming van absesse, flegmon. In 28,3% van pasiënte ontwikkel urinêre peritonitis, in 8,1% - urosepsis. Die opwaartse verspreiding van die infeksie veroorsaak die aanvang van akute piëlonefritis. In 30% van die gevalle met 'n kombinasie van blaasbesering met skade aan ander organe, word DIC waargeneem. В отдаленном периоде у больных иногда формируются мочевые свищи, наблюдается недержание мочи.
Пострадавшего срочно госпитализируют в травматологическое или урологическое отделение, переводят на строгий постельный режим. Konserwatiewe bestuur in die vorm van kateterisasie (gewoonlik 3-5 dae voor die beëindiging van growwe hematurie) is slegs moontlik met blaasbesmetting, trane van die slymvlies tydens rowwe mediese manipulasies, klein ekstraperitoneale breuke met 'n behoud van die serviks. Die oorblywende slagoffers word noodrekonstruktiewe chirurgie getoon met dreinering van die abdominale of bekkenholtes. By die preoperatiewe voorbereidingsfase word hemostatiese, antibakteriese, anti-inflammatoriese, analgetiese middels en hemodinamiese stabilisasie-middels voorgeskryf.
Die volume van die operasie hang af van die eienskappe van die skade. By intraperitoneale breuke, die blaas ekstraperitoniseer voordat 'n wond gestop word om urine lekkasie te stop en 'n volledige oudit uit te voer. Na die rekonstruksie van die beskadigde orgaan word die buikholte sonder versuim ontsmet. Ekstraperitoneale beserings word gesuig sonder ekstraperitonealisering. Ongeag die tipe besering na die herstel van die integriteit van die muur, word die mans 'n epicystoma gegee, die vroue word op 'n uretrale kateter geplaas. Die abdominale of bekkenholte word gedreineer. Na die operasie, gaan voort met die bekendstelling van antibiotika, pynstillers, anti-skok infusie-terapie.
Oortredings van die integriteit van die blaasmure word met reg beskou as ernstige, prognosties ongunstige beserings. Nakoming van die algoritme van chirurgiese behandeling van pasiënte bied 'n aansienlike vermindering in die frekwensie van komplikasies, selfs met ernstige beserings. Voorkoming is daarop gemik om 'n veilige werksomgewing te skep, wat aan die reëls van die pad voldoen, aan veiligheidsvereistes voldoen wanneer traumatiese stokperdjies en sport beoefen word, en vermy alkoholmisbruik. Om die voorvereistes vir beserings aan pasiënte met gediagnoseerde siektes van die prostaat, urinêre blaas, gereelde monitering en behandeling deur 'n uroloog te verminder, word aanbeveel.
Ekstraperitoneale en intraperitoneale besering
Daar is verskeie blaasbeserings. Hulle word geklassifiseer volgens ligging, grootte van besering, en meganisme van oorsprong. Basies is blaasbeserings in twee tipes verdeel:
Met betrekking tot die peritoneum. Die gebied waarin die inwendige buikorgane geleë is, word die buikholte genoem. Skade aan die blaas relatief tot die peritoneum word verdeel in:
Ekstraperitoneale breuk. So 'n deurbraak is 'n gevolg van skade aan die bekkenbene. Dikwels vind die buite-peritoneale blaasbreuk plaas in die anterior of laterale wand, wat nie deur die peritoneum gedek word nie. Die blaas as gevolg van 'n deurbraak, heeltemal leeggemaak of daarin bly 'n klein deel van die urine. Urine vloei nie in die peritoneum nie, maar in die sagte weefsel rondom die beseerde orgaan.
Intraperitoneale breuk. 'N direkte impak op die abdominale area veroorsaak besering aan die bo-posterior orgaan septum, waarin spierlae swak uitgedruk word. Dit is in hierdie gaping dat die orgaan verbind is met 'n dun muur wat die ruimte van die peritoneum bevat, waarin die lewer, milt en ingewande gekonsentreer is. As gevolg van die besering breek die peritoneale membraan ook, en 'n intraperitoneale muurbreuk voorkom.
Gekombineerde gaping. Gemengde blaasbreuk vind plaas in geval van erge bekkenbeserings. Urine is ten tyde van besering in 'n oorvol toestand. Die ruptuur van die mure word waargeneem op verskeie plekke waar daar 'n noue verbinding met die peritoneale streek en die bekkenstreek is. Urine kry nie net in die peritoneale holte nie, maar ook in die bekkenarea.
Gedeeltelike en volle gaping
Deur erns. Enige blaasbesering word gekenmerk deur wisselende ernsvlakke. Die spesialis moet die graad van skade assesseer ten einde die moontlikheid van komplikasies te bereken. Daar is die volgende tipes:
Slegs 'n spesialis kan die omvang van orgaanbeskadiging assesseer.
Bruisorgaan. Een soort geslote besering. As 'n reël, wanneer dit gekneus is, word die integriteit van die dop nie geskend nie en is daar geen groot gevaar vir menslike gesondheid nie. 'N Hematoom verskyn, so daar is 'n behoefte om die bloedklonte met 'n kateter met 'n groot lumen te verwyder. Sodra die urinekleur normaal is en die dokter bevestig dat die kateter opsioneel is, sal dit verwyder word.
Daarbenewens kan skade ander interne organe beïnvloed. Met betrekking tot die organe van besering is verdeel:
geïsoleerde (slegs blaas is beseer)
gekombineer (besering word gepaard met besering aan ander organe).
Oorsake en skade meganismes
Soos reeds bekend, kom die skade aan die blaas gewoonlik voor as gevolg van beserings. Om in die verdieping van die pelviese streek te wees, word die liggaam betroubaar van alle kante beskerm. As dit met urine gevul is, is dit maklik beskadig, maar as die "reservoir" leeg is, sal 'n voldoende sterk krag of deur die wond se wond benodig word wat die oppervlak van die membraan oortree. Faktore wat skade aan die blaas beïnvloed, verskil, maar onder hulle is die algemeenste:
Ongunstige spring, as gevolg van watter skade aan die blaas met sy volheid verkry kan word.
Wanneer dit van 'n hoogte af val (veral op 'n harde vlak), is dit nie net die orgaan van die uitskeidingstelsel wat gebreek word nie, baie interne stelsels word beskadig.
Die opset om 'n wond met 'n vuurwapen of mes te veroorsaak, lei tot besering direk na die orgaan se area.
'N Eenvoudige blaas, druk of skop in die buik kan die integriteit van die dop beskadig.
Skade tydens mediese prosedures:
installering van 'n kateter vir die onttrekking van urine,
verbreding van die urineringskanaal,
Onbepaald leegmaak onder die invloed van alkohol.
Patologiese toestande in die liggaam wat skade veroorsaak:
neoplasmas van die pelviese organe of organe naby aan hulle,
die groei van prostaatweefsel,
kompressie van die uretra.
Gap, die gevolge daarvan
Die situasie waarin die dokter handel oor 'n gebroke liggaam vereis hoë professionaliteit. Wat gebeur as die blaas bars? Die verdere ontwikkeling van gebeure word beïnvloed deur die kompleksiteit van die besering, maar die waarskynlikheid van komplikasies is hoog:
Erge bloeding, skok, lae druk, vinnige pols. Die gevolg van hierdie toestand kan die dood wees.
Die ontwikkeling van infeksie as gevolg van die penetrasie van toksiene en mikroörganismes in die bloed nadat die dop gebars het.
Die inflammatoriese proses in die area van skade en bloed.
As 'n abses tydens 'n lang ontstekingsproses geskeur het, is die integriteit van die vel gebreek. Daar is 'n kanaal waardeur omgewingsmikro organismes toegang tot interne organe het.
Inflammasie van die membraan en inwendige organe van die buikholte.
Aansteeklike inflammatoriese proses van die bekkenweefsel.
Die hooftaak in geval van urinêre trauma is om die slagoffer so gou moontlik na die hospitaal te lewer, waar daar 'n chirurgiese hospitaal is. Noodhulp vir blaasbesering is om anti-skok maatreëls uit te voer wat bloeding stop. Hulle is volgens die volgende prosedure:
Behandel die area met antiseptiese middels en maak 'n verband.
Lê die slagoffer op sy rug, bene in die "padda" posisie met 'n roller wat onder sy knieë geplaas word, sy kop opgewek. As die slagoffer in 'n sterk skoktoestand is, moet die liggaam op 'n hoek van 45 grade geplaas word en die bene en pelvis bokant die kop lig.
Dien toe op die maag koue.
Bedek die pasiënt se liggaam met 'n kombers.
Indien moontlik, voer 'n medisyne in wat bloedstolling veroorsaak.
In die geslote vorm van die besering moet nie narkose middels gegee word nie.
Gelei met geringe beserings: besering, geringe botsing van die ekstraperitoneale skede. Vir terapie gebruik:
Uretrale kateter. Dit word vir 'n paar dae in die urine geïnstalleer.
Streng nakoming van bedrus.
inhibeer die groei van patogene mikroörganismes,
stop die bloed,
Enige traumatiese ruptuur vereis chirurgie, wat óf verhoed dat die liggaam heeltemal bars met 'n geringe gebrek of die volledige verwydering daarvan vereis. Operasies word uitgevoer deur snyvel of laporoskopiese metode, wanneer instrumente en 'n kamera in 'n netjiese, klein insnyding geplaas word:
installering van dreinering (tubule), wat die vloei van urine en bloed verbeter,
sitostomie, wat gebruik word in die behandeling van mans en is om 'n rubberbuis deur die urienuitskeidingskanaal direk in die urine te installeer.
Daar is geen effektiewe profylactiese metodes wat help om beserings aan die urinêre orgaan te voorkom nie, as gevolg van faktore buite menslike beheer wat besering veroorsaak. Maar elke persoon kan sorg vir die voorkoming van gevaarlike situasies en sorg vir persoonlike veiligheidsmaatreëls:
Gesondheid monitering en tydige toegang tot 'n dokter. Mans - beheer van die prostaat, vir vroue - 'n konstante ondersoek deur 'n ginekoloog en waarneming na bevalling.
Vermy traumatiese situasies.
Die uitskakeling van alkoholiese drank.
Gereelde opvolg van 'n spesialis na besering vir 3 jaar.
Dit is belangrik om tred te hou met die prostaat spesifieke stof. 'N Spesiale antigeen is 'n proteïen wat die werk van die prostaatklier volg. Abnormaliteite wat in die ontledings gevind word, dui op probleme met werk of die moontlike ontwikkeling van 'n neoplasma. Vroeë diagnose en behandeling gee 'n gunstige uitkoms vir die gesondheid.
Kenmerke van die struktuur van die liggaam
Die blaas is 'n ongepaarde hol orgaan. Die grootte wissel baie merkbaar, maar gemiddeld kan dit van 500 tot 1000 ml vloeistof hou. Die funksie is om die urine wat deur die niere geproduseer word, in te samel en uit te bring deur die uretra. Die struktuur van die liggaam in mans en vroue is dieselfde.
Die proses om urine te versamel en uit te skei, word uitgevoer as gevolg van die spanning en verslapping van die mure van die ureum. Wanneer die spiere van die liggaam ontspanne is, is die mure gestrek en die blaas styg om 'n sekere hoeveelheid urine in te samel. Tydens urinering kontrakteer die spiere, druk word opgebou in die blaas, waaruit die urinale uitset voorkom. Die vorm en grootte van die liggaam verander voortdurend soos dit gevul is.
Die ureum is 'n baie elastiese orgaan, en dit weerstaan ​​baie druk. Daarbenewens anatomies, dit is baie goed geleë: geleë voor die bekken agter die kroonbene.
Agter die blaas by mans en vroue is verskillende organe: by mans - die sekskliere, by vroue - die baarmoeder en vagina. Aangesien die baarmoeder merkbaar groter is as die vesikels, het die orgaan van 'n vrou 'n kleiner grootte en kan nie so veel strek nie en so 'n groot volume as 'n man hou.
As gevolg van die elastisiteit van die orgaan, is sy breuk onwaarskynlik, maar met sterk volheid, as die mure van die orgaan oorstryk word, verhoog die waarskynlikheid van so 'n besering aansienlik. As 'n reël word dit veroorsaak deur een of ander addisionele meganiese aksie. Daarbenewens kan skade veroorsaak word deur besering - 'n val van 'n groot hoogte, 'n skiet of meswond.
Die OKD-siekte-kode is N32.4, die blaasbreuk is nie traumaties nie, en S37.2 is blaasbesering.
Daar is verskeie soorte ureumbesering. Hulle word geklassifiseer volgens die meganisme, die grootte van die letsel en so meer.
Die orgaan is in die buikholte.
Ureumbeserings aan die peritoneum word soos volg onderskei:
Ekstraperitoneale breuk - die oorsaak is die vernietiging van die bekkenbene. In hierdie geval vind die gaping plaas op die muur wat nie deur die peritoneum gedek word nie. As gevolg hiervan is die ureum heeltemal leeg. Urine kom in die sagte weefsel om en nie in die peritoneum nie. Gedeeltelike vloeistof kan in die blaas bly. 'N Intra-abdominale breuk is moontlik met onvolledige vulling.
'N intraperitoneale breuk is normaal vir 'n volvulde blaas, want op daardie oomblik strek dit bo die bene van die bekken. Wanneer die maag aan die maag blootgestel word, word die bolyf van die orgaan beseer - hier is die spierlaag die dunste, aangesien dit verbind is met die muur wat die buikspasie waarin die lewer, derm en milt geleë is. Urine terwyl jy in die peritoneum gaan.
Beide breuke is ewe lewensgevaarlik en vereis onmiddellike chirurgiese ingryping.
Intraperitoneale breuk is egter swaarder. Gekombineer - dit word baie selde geregistreer, aangesien dit op verskeie plekke gelyktydig op die membraan breek. In hierdie geval kom urine in die peritoneum en die weefsel om die orgaan. Die mees algemene oorsaak is 'n daling van 'n hoogte, wanneer die ureum nie net bars as gevolg van oormatige druk op die impak nie, maar ook beseer word deur skrotnelbene.
In die foto is die vorm van blaasbreuk
Volgens erns is daar 3 tipes skade:
traumatiese besering - die werklike skending van die dop impliseer nie. 'N Hematoom word gevorm, erge pyn verskyn, bloed word in die urine opgespoor. Die behandeling kom basies neer op die onttrekking van bloedklonte met 'n kateter. Urinasie terwyl normale behoue ​​bly
gedeeltelike breuk - skade aan die membraan word waargeneem, maar urine vloei nie uit die blaas nie. Urinering word gereeld en pynlik, soms is daar 'n akute vertraging,
vol - terwyl die dop gebreek word, en die urine is in die peritoneum of in sagteweefsels. Met gereelde en pynlike impulse is onafhanklike urinering onprakties. Onvoltooide ruptuur kan in kompleet met ontsteking en nekrotiese prosesse in wonde verander, asook as gevolg van oorloop van die ureum.
Daar is geslote en geïsoleerde pouses.
Hier is die verskil die teenwoordigheid of afwesigheid van ander beserings en skadevergoeding:
Geslote ureumbesering word gekombineer met beserings van ander organe. Gevolglik is die tipiese simptome vir breuk - hematurie, abdominale pyn, urinêre versteurings gekombineer met simptome van ander beserings,
geïsoleer - daar is net ruptures van die blaas en slegs sy inherente simptome verskyn. Om die siekte te diagnoseer in hierdie geval is baie makliker.
Afhangende van die erns van die besering en die area van die gaping, is die kliniese prentjie heel anders. Dit veroorsaak dikwels ernstige komplikasies as gevolg van laat besoek aan 'n dokter met geïsoleerde en beserings en onvolledige skedebreuk.
Contusie - urine vir kontusies kom nie in die peritoneum in nie. Urinasie bly normaal, hoewel dit pynlik kan wees. Hematurie is swak of afwesig. Trouens, die enigste teken wat skade aandui, is laer abdominale pyn, vererger deur die vul van die orgaan, en meer gereelde urinering. In die laer maag word, as 'n reël, hematoom waargeneem.
Die risiko van besering is nie soseer die skade self as die bedreiging om 'n sekondêre infeksie en inflammasie van die membraan en organe van die peritoneum aan te bind nie.
Onvolledige breuk van die membraan - die vermoë om te urineer word gewoonlik bewaar, maar die proses word pynlik, seer. Daar is gevalle en akute vertraag urine. Hematurie is korttermyn of selfs heeltemal afwesig, wat die slagoffer vals hoop gee. Die pyn is egter taamlik erge, veranderende aangesien die ureum gevul of leeg is. Skok en bloedverlies is baie skaars.
'N Onvolledige breek genees nie homself nie. Verder is dit baie maklik omskep in 'n volle een, aangesien selfs met 'n effense druk van die urine die muur nie kan weerstaan ​​nie en die beskadigde dop heeltemal sal breek.
Volledige breuk word vergesel deur ernstige akute pyn, as gevolg waarvan die pasiënt 'n gedwonge sitposisie aanvaar. Urine met 'n volle pouse betree die peritoneum of omliggende weefsel en irriteer die senuwee eindes. Die maag is geswel, gewoonlik in die area bo die pubis, vorm hematomas op die veloppervlak. Urinering is nie moontlik teen die agtergrond van sterk, gereelde en pynlike dringings nie. Soms is die uitset van urine moontlik, maar in klein gedeeltes. Bloed word in die urine waargeneem.
Die aard van die besering beïnvloed die simptome van simptome baie. Van waar en hoe die urine val en die erns van simptome, en die ontwikkeling van die siekte.
Simptome van 'n intra-abdominale breuk groei stadig oor 'n tydperk van 2-3 dae. Sulke skade, tensy dit 'n geslote besering is, lei selde tot skok. Eerstens is daar pyn in die pubic area, dan breek die grense van die sone uit, pynlike sensasies verskyn in die lies en in die perineum. Waargenome opgeblaasde, moontlike dermsparese en vertraagde stoelgang en gas. Na 'n emosie begin die ingewande as 'n reël begin werk. Alhoewel die pyn in die maag waargeneem word, is dit sag en word dit as swak op palpasie aangeteken.
Maar na 'n dag word die toestand dramaties vererger. Urine, wat in die peritoneum kom, veroorsaak dronkenskap: daar is 'n taai koue sweet, erge naarheid, lusteloosheid, en leukositose ontwikkel. При этом симптомы непроходимости кишечника оказываются более выраженными, чем признаки перитонита.As daar geen trauma data is nie, word die gaping vergiftig vir vergiftiging.
In die geval van ekstraperitoneale breuk word hematurie aangeteken, wat na 'n paar uur afneem. Dit verhoog die frekwensie en pyn van die drang. 'N Swelling word gevorm bo die pubis en in die lies. Pynsindroom word uitgespreek. Die pasiënt se toestand word vererger met verloop van tyd: dronkenskap lei tot koors, leukositose, hipochromiese anemie. Gedurende die eerste 24 uur kan 'n breuk lei tot phlegmon en absesse.
Diagnose van die siekte is moeilik: in 50-80% van die gevalle is pasiënte in 'n toestand van skok, en dit verander die kliniese beeld aansienlik. 'N Dringende ondersoek is nodig om die oorsaak van die simptome so vinnig moontlik te bepaal en na behandeling te gaan.
Herstel van skade met geslote beserings is baie moeiliker. As 'n reël word die korrekte diagnose vir ruptures in 20-25% van die gevalle gevestig. Die res benodig bykomende diagnose. Die situasie is nog erger by intraperitoneale breuke, as teen die agtergrond van ernstige bloedverlies en skok alle kliniese tekens - opblaas, vinnige pols en urineversteuring óf nie aangeteken word nie of om verskeie redes verklaar kan word.
Oor die algemeen lyk die diagnostiese skema soos volg:
ondersoek - skuur, kneusplekke, subkutane beserings aan die anterior abdominale wand dui op 'n urinale letsel,
hematurie - 82%, en pyn van die maag wanneer ondersoek word - 62%, is die mees kenmerkende tekens. Ander simptome - probleme of onvermoë om te urineer, hipotensie, spasma van die abdominale wand is minder kenmerkend en kan afwesig wees met relatief ligte letsels. Wanneer dronk word, is die tekens glad nie vas nie,
bloed toets is nodig. Die vlak van rooibloedselle, hematokrit bepaal die erns van bloedverlies,
diagnostiese clustering is die maklikste en mees bekostigbare manier. Gebruik tydens die prosedure sagte kateter. Terselfdertyd word 'n onbeduidende hoeveelheid urine vasgestel, of omgekeerd, 'n volume wat die blaaskapasiteit oorskry, bloed word in urine aangetref, hoë proteïeninhoud. Die volume van ingespuit en uitgaande vloeistof kom nie ooreen nie,
Ultraklank van die peritoneum - kan jy gratis vloeistof in die buikholte registreer. Dit is nie die mees insiggewende metode vir sulke gevalle nie.
punksie van die buikholte - 'n kateter word ingevoeg - in die iliac streke, in die bekkenholte, in die hipochondrium, en die vloeistof word met 'n spuit geneem. As urine, bloed, onsuiwerhede van gal, derminhoud verkry word, word skade aan die organe van die peritoneum uitgevoer en 'n laparotomie uitgevoer. As die vloeistof nie deur die toestel vloei nie, word sout eers ingespuit, dan gesuig en ondersoek vir bloed, urine en diastase. As hulle nie opgespoor word nie, word die operasie nie uitgevoer nie,
retrograde sistografie - x-straal ondersoek met behulp van 'n kontrasmiddel. Laasgenoemde word met 'n kateter in die blaas geplaas, en dan word 'n momentopname geneem. Dit is dus moontlik om die toestand van die blaas akkuraat te evalueer en differensiële diagnose te maak. Vandag is dit die mees bekostigbare en doeltreffende manier om te ondersoek
CT-skandering word uitgevoer in kombinasie met retrograde kontrasterende, aangesien CT nie insiggewend is wanneer die blaas vol is nie: urine kan nie van transudaat onderskei word nie,
angiografie - word voorgeskryf vir vermeende addisionele foci van latente bloeding,
MRI - gewoonlik gebruik vir gesamentlike beserings.
Intraperitoneale blaasbreuk op ultraklank:
Eienskappe van blaasbesering
Deur blaasbesering word verstaan ​​as enige oortreding van die integriteit van sy mure. Dit kom voor as gevolg van eksterne invloed. Sulke skade word ernstig deur die beseerdes geduld en kan kritiese gevolge hê. Daarom, wanneer u die eerste simptome opspoor, moet u dadelik hulp van spesialiste soek.
Hierdie orgaan word nie deur enige iets beskerm nie, dus selfs 'n klein kragblas vir die maag kan tot sy skade lei. Herstel sal lank duur. Die behandeling sal in 'n hospitaal uitgevoer word.
Om die behandelingsmetode korrek te bepaal, is dit nodig om aandag te gee aan die simptome wat die probleem vergesel. Onder hulle is:
Verlies van urinering.
Deteksie van bloed in die urine.
Dikwels na die toilet, maar urinering vind nie plaas nie. Daar mag 'n klein hoeveelheid bloed wees.
Daar is tekens van interne bloeding, soos 'n daling in bloeddruk, velblanchering en vinnige hartklop.
Manifesting tekens van die ontwikkeling van peritonitis. Hierdie verskynsel kom voor wanneer urine in die buikholte kom. Hierdie simptome sluit in: pyn wat slegs in die half-sitposisie, verhoogde liggaamstemperatuur, verhoogde spiertonus van die buikholte, buik van braking en naarheid, opgeblase daal.
As die besering van die nie-abdominale tipe is, kan 'n swelling in die onderkant van die maag voorkom, asook die blou van die vel in hierdie area.
As u hierdie simptome ervaar, moet u so gou as moontlik ondersoek word en begin behandeling. Vertraging in so 'n situasie het ernstige gevolge.
Die hoofoorsake van besering
U kan blaasbesering kry in die volgende situasies:
Wanneer dit van 'n hoogte op enige voorwerp val.
Tydens 'n messtaking of 'n skietwond.
Met te skerp 'n sprong. Dit gebeur dikwels as die blaas vol was tydens die sprong.
Toe die blaas in die onderbuik kom.
Tydens die prosedure, kateterisasie van die blaas. Met die bekendstelling van die buis in die liggaam om die volle vloei van urine te verseker, moontlike skade aan die mure van die blaas.
Tydens die dilatasie van die uretra. Hierdie prosedure behels die uitbreiding van die kanaal deur metaalpennetjies daarin in te voer.
Chirurgie vir frakture van die bekkenbene.
Die volgende beserings kan ook voorkom: prostaat adenoom, vernouing van die uretra, prostaatkanker.
Dikwels ontstaan ​​beserings terwyl hulle dronk is. Terselfdertyd is die drang om te urineer druppel.
Basiese diagnostiese tegnieke
Om 'n akkurate diagnose te maak, voer die spesialis verskeie diagnostiese maatreëls uit. Dit sluit in:
Eksaminering van die pasiënt en insameling van anamnese. Die dokter ondervra die slagoffer vir klagtes, wat vroeër sulke beserings ontvang, die gebruik van enige dwelms.
Algemene bloedtoets. Laat jou toe om die teenwoordigheid van bloeding te bepaal, word bepaal deur die vlak van hemoglobien en rooibloedselle.
Urine analise Die studie het die teenwoordigheid van rooibloedselle in die monster aan die lig gebring.
VSA. Nie net die blaas nie, maar ook die niere word ondersoek. Dit laat jou toe om die grootte en struktuur van die liggaam te bepaal, om die teenwoordigheid van bloedklonte te identifiseer, 'n skending van die urinale verloop. Daarbenewens kan 'n abdominale ultraklankskandering uitgevoer word. Dit help bloeding in die buikholte op te spoor.
Retrograde-sistografie. In die blaas spuit 'n spesiale stof, wat duidelik in die radiografiese beeld gemanifesteer word. Die foto's sal duidelik die eienskappe van skade en die toestand van die bekkenbene toon.
Urografie. Die slagoffer word 'n dwelm wat die niere binnedring, toegedien. Daarna word 'n radiografiese ondersoek uitgevoer. Met hierdie metode kan die lokalisering van beserings bepaal word, sowel as die mate van erns.
MNR. Hierdie metode het 'n hoë akkuraatheid. Dit laat jou toe om die blaas in verskillende projeksies te ondersoek. Danksy dit is dit moontlik om die aard van die skade, die mate van erns en ook die trauma van nabygeleë organe te bepaal.
Laparoskopie. Klein snitte word in die onderbuik gemaak. 'N Sonde met 'n kamera word deur hulle ingevoeg. Hierdie ondersoek maak voorsiening vir die bepaling van die teenwoordigheid van bloeding en die intensiteit daarvan, die ligging van die wond en die teenwoordigheid van verwante beserings.
Berekende tomografie. Dit is 'n radiografiese navorsingsmetode wat 'n driedimensionele beeld kan verkry. Hiermee kan jy die aard van die skade, erns, intensiteit van bloeding akkuraat bepaal.
Die keuse van 'n spesifieke tegniek word uitgevoer op grond van die toerusting wat beskikbaar is in 'n mediese instelling, die eienskappe van die pasiënt.
Moderne medisyne bied die volgende terapeutiese tegnieke aan:
Dwelm behandeling. Die gebruik van dwelms is slegs toelaatbaar vir geringe beserings: kneusing of effense skeur van die blaaswand. Voorskryf hemostatiese en anti-inflammatoriese middels, antibiotika. In die teenwoordigheid van sterk pyn skryf pynstillers voor. In hierdie geval moet die pasiënt aan die rus van die bed voldoen.
Sluiting van die blaas deur laparoskopiese of deur 'n insnyding.
Cystostomy. Hierdie prosedure word vir mans aangewend. 'N Klein rubberbuis word in die blaas geplaas om urine vloei toe te laat.
Met die verspreiding van urine in die buikholte sal dreinering benodig word. Die spesifieke behandelingsmetode word gekies op grond van die erns van die besering.
Watter komplikasies kan besering veroorsaak?
In ernstige gevalle kan komplikasies van die siekte ontwikkel. Onder hulle is:
Urosepsis. 'N Oop wond kan met mikroörganismes besmet raak. As gevolg daarvan begin die inflammatoriese proses.
Skoktoestand as gevolg van swaar bloedverlies. Dit word gemanifesteer in die verlies van bewussyn, vinnige hartklop, vlak asemhaling, val bloeddruk.
Purulente proses in die blaas.
Osteomiëlitis. Dit is 'n ontsteking van die bekkenbene.
Fistelvorming. Bloed- en urine-versadiging vind langs die blaas plaas. Dit veroorsaak die vernietiging van 'n deel van die liggaamsmuur. Die gevolg is 'n kanaal waardeur urine in die buikholte kan vloei.
Peritonitis. Verskyn wanneer urine in die buikholte kom.
As sulke effekte voorkom, sal 'n addisionele kompleks van terapeutiese maatreëls benodig word. Die program is ontwikkel deur die aandag spesialis gebaseer op die eienskappe van die siekte.
Hoe om beserings te voorkom?
Om ernstige gesondheidsgevolge te vermy, moet die volgende aanbevelings gevolg word:
Bepaal en behandel prostaat siektes betyds.
Probeer om traumatiese situasies te vermy.
Om slegte gewoontes op te gee, veral die gebruik van alkoholiese drank.
Kontroleer gereeld die vlak van prostaat-spesifieke antigeen. Die konsentrasie daarvan styg met prostaat siektes.
As die besering plaasgevind het, dan is dit vir drie maande na die einde van behandeling nodig om deur 'n uroloog waargeneem te word.
Tydige diagnose en behoorlike beseringsterapie sal help om ernstige gesondheidsgevolge te vermy. By die eerste waarskuwingstekens, kontak u dokter.
toegang: laer mediaan laparotomie. Lae dissekteer die abdominale wand, maak die buikholte oop.
Verwyder ekssudaat, bloedige urine. Ontdek die plek van die gaping. Afhangend van die graad van ruptuur, word die gebrek se gebrek gestik. Die gaping in die muur van die blaas word gesuig met absorbeerbare drade van twee-drie-ry-hechting, wat nie die slymvlies vasvang nie.
Voltooiing van die operasie. Met betroubare sluiting van die gebrek van die blaas word die buikholte styf toegewerk. As daar twyfel is oor die betroubaarheid van die nate in die voor-vesikulêre spasie, is daar 'n tampon en buis oor. 'N Kateter word deur die uretra in die blaas geplaas om urine te verwyder.
Die wond van die buikwand word in lae styf gesit of voor dreineer.
Tegniek van operasie. Hulle stop bloeding, verwyder bloedklonte en vreemde liggame. STOF: Wondstiksels van die blaaswand word uitgevoer met 'n dubbele ry-hechting met absorbeerbare drade. Plaas die derde ry steke op die parafiese weefsel. Dreineerbuise word gewoonlik in die wond ingevoeg en oopgemaak of na die dreineer met naaldsteke gesuig. As ontsteking ontbreek, word die dreineer na 'n paar dae verwyder. Met toepaslike indikasies op die 6-8de dag, moet sekondêre nate op die wond van die abdominale wand geplaas word.
Punte van die blaas word gemaak wanneer dit vol is en dit is onmoontlik om dit natuurlik of deur kateterisasie leeg te maak.
Varikocele chirurgie is die skep van kunsmatige veneuse uitvloeiselpaden uit die testikel en die behandeling van renale veneuse hipertensie.
Phimosis - die onmoontlikheid van verplasing van die voorhuid vir die glans penis. Paraphimosis - verwurging van die glans penis, is dikwels 'n komplikasie van phimosis, as gevolg van die gedwonge verplasing van die vernoude voorhuid agter die glans penis.
Gevolge van 'n blaasbreuk
'N Blaasbreuk, indien dit onbehandel word, kan negatiewe en onomkeerbare gevolge hê vir 'n persoon. Hoe die besering korrek gediagnoseer word, watter simptome en tekens sal voorkom as 'n intraperitoneale orgaan beskadig is, kan u hieronder meer gedetailleer uitvind.
Tekens van 'n blaasbreuk
Blaasbreuk verwys na die tipe beserings wat onmiddellike behandeling in 'n hospitaal vereis.
Uitskakeling van tradisionele metodes in hierdie geval is nie geskik nie, aangesien so 'n ernstige graad van die siekte slegs onderhewig is aan chirurgiese behandeling.
Simptome van blaasbreuk help nie net om verdere gevolge te oorkom nie, maar kan ook die slagoffer waarsku wanneer jy dadelik met die mediese instansie moet in verbinding tree. Simptome en tekens van skade aan die blaas sluit in:
Laer buikpyn. (Om uit te vind oor die oorsake van pyn in die onderbuik, volg die skakel)
Gereelde drang om te urineer of, omgekeerd, urine-uitstoot te vertraag.
Bloed urinering ondersteuning. Tekens van bloed in die liggaam: ligte vel, vinnige pols, lae druk.
As 'n persoon 'n komplikasie het van die orgaan in die vorm van peritonitis - intraperitoneale skade, wat gepaard gaan met skade aan die gewrigskas van die blaas met die buikholte. Simptome en tekens kan voorkom soos:
Erge pyn in die rugliggende toestand.
As die breuk van die interne orgaan buiteperitoneal is, sal die gevolge soos volg wees:
Swelling in die liesgebied.
Oor die pubis sal die vel van 'n blou tint wees.
Daar word opgemerk dat die skade plaasvind weens besering, beroerte, oorvol organe, fraktuur en ander faktore wat die integriteit van die blaas beïnvloed. Die tipe skade is:
Gekombineer, as gevolg waarvan 'n bekkenbreekbreuk gevorm word.
Die gevolge van laat behandeling en diagnose van die beskadigde plek in die menslike liggaam kan in die toekoms 'n hoë mate van komplikasie hê. Wanneer minimale tekens voorkom word dit aanbeveel om 'n dokter te raadpleeg. Alles oor blaas simptome en behandeling
Behandeling van die skeur van die orgaanwand of uretra kan voorkom as 'n konserwatiewe nie-chirurgiese en met die implementering van die operasie. Die eerste tipe behandeling kan in onberispelike gevalle voorkom wanneer funksionele inkorting van die uretra onbelangrik is: 'n kneusplek en nie 'n ernstige blaas nie.
Chirurgie vir blaasbreuk kan voorkom wanneer dit nie moontlik is om die oorsaak op enige ander manier uit te skakel nie. Chirurgiese ingryping word vergesel deur 'n sny van die abdominale vel. As gevolg hiervan vind die bekendstelling van instrumente met 'n videokamera, die uitskakeling van die gaping, die installering van buise langs die geaffekteerde orgaan, waardeur bloed en urine verval, plaasvind.
As jy nie die tekens van enige siekte, veral die urinêre orgaan betyds uitskakel nie, is die gevolge onomkeerbaar.
As die blaas nog steeds bars, kan die persoon swaar bloeding hê met moontlike skok en verlies van bewussyn, lae bloeddruk, vinnige polsslag.
Sulke tekens kan dodelik wees as jy nie hulp soek vir 'n redelike vinnige tyd nie.
Skade kan lei tot die ophoping van 'n groot aantal mikrobes en die vorming van inflammasie van die bekkenbene en mure van die buikorgane. As die probleem nie opgelos word nie, kan jy selde hoop vir 'n positiewe uitslag.
Dieet na blaasbreuk
Dieet is gebaseer op 'n verskeidenheid van mislukkings in kos. Dit word dikwels aanbeveel om ligte kos te eet sonder om 'n groot hoeveelheid sout en speserye by te voeg. Voorkeur moet gegee word aan produkte van plant, eerder as dierlike oorsprong. Dit is verpligtend om alkohol uit te sluit. Mel, soet, gebraai en vet in die eerste dae van postoperatiewe behandeling moet uitgesluit word.
Een wangedrag wat onbehoorlik is in die nie-nakoming van die dieet, kan 'n wrede grap met die pasiënt speel. U moet u gesondheid met volle verantwoordelikheid behandel, die simptome en tekens wat na die ingreep van die chirurg mag voorkom, noukeurig monitor.
Simptome van 'n blaasbreuk
Die mees kenmerkende teken van skade aan die blaas is urinêre versteuring. Saam met die pynsindroom kla die slagoffers van voortdurende drang om te urineer en onvermoë om die blaas te leë. By die eksterne opening van die uretra word druppels aangetref of bloedklonte.
As gevolg van 'n toename in die verskynsel van urinêre peritonitis, word 'n gedwonge posisie van die pasiënt op die rug aangeteken, naarheid, braking, droë tong, abdominale distensie, pyn en spierspanning van die anterior abdominale wand, simptome van peritoneale irritasie, dowwe perkussie klank in onstabiele buik, tagikardie. Wanneer die vingerstudie van die rektum bespeur word, is die voormuur daarvan oorhang.
Wanneer ekstraperitoneale breuk van die blaas in kombinasie met 'n fraktuur van die bekkenbene, word ernstige skok waargeneem, beduidende bloeding in die weefsel van die bekken van die beenweefsel en van die vaatjies van die sagte weefsel, urinêre infiltrasie van die parafisiese sellulose.
Hierdie beserings word gepaard met pyn en spierspanning in die onderste dele van die anterior abdominale wand. Bo die boesem word vasberadenheid bepaal as gevolg van uro-atoom en urinêre infiltrasie.
Laasgenoemde word dikwels met 'n vingerondersoek van die rektum gevind.
Gekombineerde (ekstra- en intraperitoneale) skade, en veral die kombinasie van 'n gaping met skade aan interne organe en bekkenbene, is die moeilikste en moeilik om te herken. Verwagtende taktiek vir vermoedde blaasbreuk is onaanvaarbaar. Die sukses van behandeling hang geheel en al af van vroeë diagnose en tydige chirurgie.
Wanneer nood kateterisasie 'n klein hoeveelheid urine of sy volledige afwesigheid opspoor, 'n mengsel van bloed. Daar kan baie urine wees as dit alles in die buikholte gedreineer word, waar die kateter deur 'n wond in die blaaswand uitgekom het. In hierdie geval is 'n diagnostiese fout moontlik.
Die beslissende rol in die diagnose van geslote blaasbeserings behoort aan kontras vesikografie, wat dit moontlik maak om die lek van 'n kontrasmiddel in die vrye buikholte of buite die kontoer van die blaas op te spoor.
'N heeltemal veilige en insiggewende metode van ondersoek is uitskeidings urografie.
Simptome en eerste tekens van blaasbreuk
Blaasbreuk is redelik skaars, aangesien hierdie orgaan goeie bekkenbene beskerming het. Kwesbaar, dit word wanneer dit gevul is, soos dit toeneem, en die punt is in die buik. Daarbenewens kan dit as gevolg van besering beskadig word. Die ruptuur van die mure van hierdie orrel kan ernstige gevolge veroorsaak.
Skade aan hierdie orgaan is verdeel in ekstraperitoneale en intraperitoneale breuk van die orgaan. Skade, genaamd intraperitoneale, is baie gevaarlik. Dit kom voor wanneer die orrel vol is.
Die mure van die borrel in sy boonste deel is die dunste, naamlik, dit is in gevaar. Die gevaar is dat urine in hierdie geval direk in die buikholte gegooi word, versprei na die weefsels van die milt, lewer en ingewande.
Al hierdie is belaai met inflammasie, wat ingewikkeld kan wees deur peritonitis.
Ekstraperitoneale breuk kom gewoonlik voor in beserings, wanneer beenfragmente die slymvlies en spierlaag beskadig. Urine in hierdie geval penetreer die omliggende weefsel. Gevolge - vloei van urine in die perineale streek, pubis, ontwikkeling van flegmon, bloeding in die retina van die oog is moontlik.
Simptome van blaasbreuk kom baie vinnig voor. Eerstens is dit pyn, wat van verskillende intensiteit kan wees. Met ekstraperitoneale skade sal pyn urinering vergesel.
Dit word dikwels bo die pubis, in die perineum gelokaliseer, en daar kan pyn in die onderbuik wees. 'N Persoon sukkel om te urineer, die hoeveelheid urine is minder.
In byna alle gevalle van trauma aan die blaas is hematurie, dit wil sê bloed in die urine, teenwoordig, wat veroorsaak word deur ruptuur van die blaasweefsel. Pynlike simptome van intra-abdominale breuk manifesteer paroksysmal. Die pyn voel in die perineum, in die pubic area, en binnekort in die hele buik.
Puffiness in die pubis en perineum.
As die breuk plaasgevind het weens 'n beenbreuk of 'n ander ernstige besering, val die pasiënt se bloeddruk skerp en hartkloppings verskyn.
Miskien is die ontwikkeling van 'n toestand van lewensbedreigende skok.
Kateterisasie word uitgevoer met ekstraperitoneale beserings. Nadat die kateter geïnstalleer is, verlaat die urine die blaas vrylik sonder om daarin te akkumuleer. Dit laat die weefsels toe om nie stres te ervaar nie en laat hulle toe om te genees. As littekens nie voorkom nie, gaan dan na chirurgie. Dit is ook nodig as 'n intraperitoneale breuk van die mure van die blaas plaasvind.
Tydens die operasie word 'n insnyding in die peritoneum gemaak om toegang tot die orgaan te verkry. Volgende word sy mure saam gestik. Die installering van 'n kateter word vereis. Dit is nodig om die liggaam vrede en geleentheid te gee om te herstel. Dit is nodig vir die hele tydperk van rehabilitasie na die operasie.
In geval van beserings as gevolg van beserings, is die operasie nodig, omdat die waarskynlikheid van skade aan ander organe ook hoog is. Aangesien die gevolge baie gevaarlik en selfs fataal kan wees, is dit onmoontlik om die aanneming van maatreëls uit te stel. Hierdie gevalle vereis nood mediese sorg.
Oorsake van blaasbreuk - hoe om die ontwikkeling van die siekte te vermy
Die blaas is 'n hol intramuskulêre sak. Dit is geleë in die klein bekken van die menslike skelet. Die mure is baie elasties, kan sterk strek. 'N Volwassene kan ongeveer 'n liter urine in die blaas pas. Lang en dikwels drang om te urineer is 'n slegte oefening. Die borrel is sterk gestrek, die spiere van sy mure is oorlaai.
In die beste geval sal 'n onbeheerde, spontane urine-uitset voorkom. Nie die aangenaamste ding wat met 'n persoon in die samelewing kan gebeur nie. Maar in die ergste geval sal die mure van die liggaam nie 'n sterk las en spanning weerstaan ​​nie, en kan bloot bars. Die gevolg is 'n breuk van die blaas. Sulke skade kan van twee tipes wees:
Ekstraperitoneale. So 'n gaping kom as 'n reël voor as die borrel leeg of nie heeltemal gevul is nie. Wanneer dit beskadig is, betree die inhoud die sagte weefsel om die blaas en kom nie in die peritoneum in nie.
Intraperitoneale. Hier is die situasie ingewikkelder. Daar is so 'n gaping altyd met 'n volle blaas wanneer die boonste gedeelte teen die wand van die buikholte rus. En aangesien die dunste spiere op hierdie punt is, dan is die gaping met 'n eksterne invloed presies daar. Die inhoud van die blaas gaan in die peritoneum. Dit verhoog die risiko van inflammasie van ander abdominale organe.
Die foto toon ekstraperitoneale (links) en intraperitoneale (regter) blaasbreuke.
Die oorsake van blaasbreuk is min. Dit is vir die grootste deel beserings en frakture waargeneem in padongelukke, val van 'n hoogte of ernstige beserings aan die onderbuik.
Daarbenewens sal die tipe skade (ekstraperitoneale of intraperitoneale) afhang van hoeveel die orgaan ingevul is as dit geslaan of gelaai is. Daar moet ook genoem word dat breuke ook kan voorkom as gevolg van 'n indringende besering: 'n skiet of mes.
Enige intraperitoneale rupture van die blaas, as 'n reël, word ook vergesel van skade aan ander interne organe.
Om die gevolge van skade en beserings van die blaas te beperk, kan slegs mediese hulp betyds verskaf word. Omdat die oorgrote meerderheid gevalle van skending van die integriteit van die spierwand van hierdie orgaan chirurgiese behandelingsmetodes vereis.
Die geskeurde muur kan net toegewerk word, dit groei nie in eenvoudige terme nie. Slegs 'n klein persentasie ekstraperitoneale enkel- en baie klein areabreuke kan hulself verleng.
Maar dit is slegs moontlik onder die voorwaarde van ernstige mediese en binnebehandeling. Daarom is dit belangrik om vinnig en akkuraat te verstaan ​​dat hierdie siekte voor jou is.
Om dit te kan doen, moet jy weet wat hierdie tipe siekte kenmerk, om so gou as moontlik van die probleem ontslae te raak.
Ons lys die redes vir die teenwoordigheid van wat onmiddellik moet kontak met die mediese fasiliteit. Dus, die hoof simptome sluit die volgende in:
Laer buikpyn. Hulle kan beide sterk en dowwe uitgespreek, saai en seer wees.
Ernstige urinasie afwykings. 'N Persoon kan nie op sy eie urineer nie, die drang om dit te doen is te dikwels of glad nie.
Die hoof simptoom van alle tipes blaasbreuke is die teenwoordigheid van bloed in die urine wat sigbaar is vir die oog. In hierdie geval - moet asseblief nie huiwer nie. Die situasie is meer as ernstig.
Die liggaamstemperatuur kan toeneem, ernstige rugpyn kan voorkom.
Soms is daar dalk swelling in die suprapubiese gebied of in die perineum. Dit geld veral vir die ekstraperitoneale breuk.
Meer inligting oor die funksionering en voorkoming van siektes van die blaas kan uit die volgende populêre wetenskapsvideo wees:
Hoe om 'n siekte te genees
Die finale diagnose wat die blaaskrag bevestig, sal natuurlik deur 'n gekwalifiseerde dokter gestel word. Eerstens ondersoek hy die pasiënt visueel, probes die probleemorgaan. Nie oorbodig en voer ultraklankdiagnose van die pelviese organe en interne organe van die buikholte.
Verder is dit noodsaaklik om spesiale tipes navorsing te doen, soos sistografie of urografie. 'N Spesiale stof genaamd "kontras" sal in die borrel ingespuit word. Dan sal 'n x-straal van die skade gebied van verskeie hoeke gemaak word.
En dit sal gesien word waar die kontrasmiddel uit die blaas vloei.
Dus sal die gaping bevestig word en die plek van die lokalisering daarvan sal akkuraat bepaal word. En eers wanneer die diagnose ten volle bevestig word, begin die voorbereiding en uitvoering van die operasie om die integriteit van die blaas te herstel.
Dit neem 'n paar weke om die normale werking van die orgaan na chirurgie of kateterisasie te herstel. Dit sal nodig wees om waarnemings te neem, toetse te neem en vir 'n paar maande eksamens in 'n mediese instelling te ondergaan.
Dit is die enigste manier om komplikasies en verrassings in die post-hospitaalperiode te vermy. Onthou, slegs 'n gekwalifiseerde spesialis kan behandeling voorskryf, en jy moet nie vir 'n oplossing vir die probleem in verskeie fora soek nie, sowel as met die hulp van raad van vriende.
Hersteltydperk na siekte
Dit neem 'n lang herstel as die blaas herhaaldelik breek. Dit gaan oor die funksionele werking van die blaas, dit sal baie tyd en moeite neem.
Eerstens sal dit nodig wees om die lewer en niere te herstel tydens 'n intensiewe behandeling. Moenie sonder die herstel van derm mikroflora, onder aanval deur antibiotika terapie.
Wat kan ons oor die borrel self sê, dit sal moet sorg en rehabiliteer. Moenie 'n dieet vermy wat vetterig, sout, rook, uitsluit nie.
Nodeloos om te sê, alkohol en rook is ook verbied. Al wat die slymvlies van die urogenitale stelsel irriteer.
Vir die hele rehabilitasieperiode word buitensporige oefening en sport uitgesluit. Dit is onmoontlik om te superkool en oorverhit. Almal - in moderering.
Hipotermie behels inflammatoriese siektes, en oorverhitting verhoed volle genesing.
As u deur die simptome beskryf word, moet u dadelik u dokter inlig.
Voorkoming van hierdie siekte
Die enigste voldoende voorkoming van blaasbreuk sal sy tydige leegmaak wees. Moenie vergeet om te gaan na die toilet voor 'n lang reis of 'n lang staptog nie. Moenie 'n gevoel van volheid in die blaas verdra nie.
Moenie sy mure dun en te veel strek nie. Immers, selfs 'n triviale val van 'n fiets met 'n oorlopende blaas kan baie hartseer eindig.
Selfs 'n swak slag na die buikgebied, in die geval van die vul van die borrel, kan dit tot sy breuk lei.
'N Gesonde volwassene moet sy blaas vyf tot sewe keer per dag leegmaak. Dit is 'n goeie gewoonte, ignoreer dit nie. Dit is ook nuttig vir die versterking van die mure en die genesing van die slymvlies van die niere en blaas om te gebruik om afkooksels van kruie en medisinale plante, nierkruietee en fooie te drink. Gevolglik breek die blaas jou nie bedreig nie.
Wat is 'n blaas?
blaas is 'n hol, bolvormige orgaan wat in die bekkenholte geleë is.
Die blaas is 'n reservoir vir urine (vloeibare afvalprodukte van die liggaam wat deur die niere geproduseer word tydens die bloed suiweringsproses).
Spierweefsel in die muur blaas kan jy genoeg druk skep om urine vry te laat uretra.
Hoe ontstaan ​​blaasbreuk?
wanneer blaas leeg, dit word beskerm teen skade deur die bene van die bekken, geleë in die onderbuik. So ver as vul boonste blaas meer in die buikholte, wat dit meer kwesbaar maak.
By kinders bereik bekkenbene nie hul volle ontwikkeling nie, sodat die blaas makliker beseer word as by volwassenes. As die impak krag groot genoeg is om te kom breuk van die bekkenbene, kan die blaas beseer word, selfs al is dit leeg.
'N Kogel of mes kan ook die blaas beskadig, ongeag die teenwoordigheid van vloeistof daarin.
In byna alle gevalle blaasbreuk, bloed sal in die urine teenwoordig wees. Daar kan pyn onder die naeltjie wees, maar dikwels is die pyn by die blaasbreking nie baie uitgespreek nie.
Wanneer die blaas breek, kan anuria voorkom (volledige afwesigheid van urine). Dit gebeur wanneer blaasbreuk 'n groot gebrek vorm in sy muur, en alle urine kom in die buikholte.
By vroue, met groot skade, kan 'n breuk van die vagina saam met die blaas voorkom. As dit gebeur, kan bloed in die geval uit die blaas deur die vagina vloei.
Ander simptome kan insluit: probleme met die urinering aan die begin, 'n swak stroom wanneer u urineer, pynlike urinering, koors en ernstige rugpyn.
Hoe om 'n blaasbreuk te diagnoseer
Jou dokter kan 'n diagnose maak. blaasbreuk gebaseer op sy sistoskopie en sistografie.
Sistografie word uitgevoer met 'n vloeibare kontrasmiddel, wat stadig ingespuit word, verhit word tot liggaamstemperatuur en in nie te groot hoeveelhede (150 ml) en 'n x-straalbeeld word na 1-2 minute geneem om die borrel te vul.
Kontrasmiddel ingespuit met 'n urinêre kateter wat deur die uretra ingebring word.
Watter tipes blaas traumatiese besering bestaan ​​en hoe om dit te behandel?
kneusings: In die meeste gevalle is die mure van die blaas nie gebreek nie, en blaasbesering vind plaas.
As dit gebeur, is dit nodig om die blaas te kateteriseer met 'n groot lumen kateter om die klonte te laat verlaat.
Sodra die urine duidelik word en jou dokter besluit dat daar nie 'n kateter in die blaas is nie, sal jou dokter jou uretrale kateter verwyder.
Intraperitoneale blaasbreuk: As 'n breuk bo-op die blaas plaasgevind het, is 'n boodskap moontlik met die buikholte, wat al die vitale organe bevat (lewer, milt en ingewande). Hierdie skade moet chirurgies herstel word.
Urine wat in die buikholte gegooi word, is 'n ernstige probleem. Maak in hierdie geval 'n sny op die anterior abdominale wand en maak die gaping van die blaas vas.
In die postoperatiewe periode bly die kateter vir 'n paar dae in die blaas om die beskadigde weefsels toe te laat om hul struktuur te herstel.
Ekstraperitoneale blaasbreuk: As daar 'n gaping aan die onderkant of aan die kantmure van die blaas is, kom urine nie in die maagholte nie, maar in die sagte weefsel om die blaas.
Die meeste uroloë glo dat sulke skade chirurgiese behandeling vereis, maar in sommige gevalle is blaas kateterisasie met 'n uretrale kateter met 'n groot deursnee nodig om die blaas toe te laat om van urine en bloed na die urinale val te dreineer.
As die kateter nie behoorlik leeggemaak word nie, is chirurgie nodig. Herstelling van blaasfunksie vind plaas vir ten minste 10 dae, en die kateter word verwyder na 'n kontrole-radiografie van die blaas.
Penetrerende blaasbeserings: Pasiënte met indringende wonde van die blaas word met chirurgie aangeskakel. As 'n reël, met 'n indringende besering, word die buurorgane ook beskadig, wat ook chirurgiese behandeling vereis. Die kateter bly in die blaas om urine en bloed te leeg, soos hierbo beskryf.
Die postoperatiewe periode met blaasbreuk
verwyder die urinêre kateter 'n paar weke na normale urinering. Ten einde besmettelike komplikasies te voorkom, word antibiotiese terapie uitgevoer.
Sommige pasiënte kan ontwikkel ooraktiewe blaas (непроизвольная потеря мочи в сочетании с неотложным позывом) на несколько недель или месяцы.
VA Shaderkina - uroloog, onkoloog, wetenskaplike redakteur by Uroweb.ru. Voorsitter van die Vereniging van Mediese Joernaliste.
Burst blaas: simptome en behandeling
Blaasbreuk is nie 'n gereelde voorkoms nie. Die liggaam is baie elasties en kan vir 'n lang tyd urine ophoop, 'n persoon wat slegs 'n aktiewe drang om te urineer, "stoor".
Maar in 'n drukke toestand word die borrel kwesbaar: dit word gefasiliteer deur die uitdunning van die uitgestrekte mure. As gevolg daarvan kan enige meganiese effek 'n gaping veroorsaak.
Met watter tekens kan ons verstaan ​​dat die blaas bars? Wat om te doen in hierdie geval?
Die simptome van blaasbreuk manifesteer hulself baie duidelik, en dit is onwaarskynlik dat die pasiënt in die illusie kan bly dat alles in orde is met die liggaam. Die hoofkenmerke van 'n barsorgel sluit in:
Erge in die onderbuik (onder die naeltjie en naby die pubis). Haar karakter is anders - van ligpyne tot akute.
'N Buig of puffiness gelokaliseer in die lies of bokant die pubis.
Koors, koors, kouekoors, algemene ongemak.
Hematurie - die voorkoms van bloed in die urine.
Probleme met urinering - dringings word gevoel, maar urine word nie uit die liggaam verwyder nie. In sommige gevalle kom die begeerte om te urineer glad nie voor nie.
Soms - erge rugpyn.
Dit is nodig om een ​​kenmerk van die blaas te verstaan: dit breek nie sonder rede nie. Selfs 'n lang verlange van begeertes op 'n klein manier, sal nie 'n rede vir 'n breek wees nie: die orrel is ontwerp vir 'n ernstige "las", in die ergste geval, is die persoon eenvoudig aan die skryf.
Nog 'n ding is as die gevulde borrel aan meganiese stres onderwerp word. Aangesien die maag van die orgaan weens die opgehoopte urine gestrek word, en die grootte daarvan vergroot word in vergelyking met die norm, staan ​​die ureum effens agter die gebied van sy gewone plek en verloor die beskerming van die bekkenbene. In hierdie toestand, uiters gevaarlik:
skud in vervoer,
druk in die maag.
Elkeen van hierdie "gebeure" kan 'n beslissende faktor wees wat tot 'n breuk sal lei. Ons moet nie vergeet van die meer ooglopende beserings nie - 'n skiet of meswond, sowel as beserings as gevolg van 'n ongeluk.
As bogenoemde simptome voorkom na 'n voorval wat stresvol is vanuit die oogpunt van 'n volle blaas, is dit nodig om dadelik 'n dokter te raadpleeg. Sonder die hulp van 'n spesialis in hierdie geval kan dit nie.
Tekens van 'n borrelbreuk kan gedetailleer word: vir elke tipe besering is die simptome ietwat anders.