Politiek in die kerkJaco Strydom verduidelik hoekom hy vra dat Suid-Afrikaners moet bid vir die land se geestelike leiers. Foto: Argief. Politici is snaakse mense, hulle vra nie in die eerste plek wat is die regte ding om te doen nie. Die groot vraag waarmee hulle hulleself besig hou, is eerder: wat kan ek doen en sê om aan bewind te bly? Hoe kan ek die massa agter my hou. Moenie my verkeerd verstaan nie, persoonlik dink ek ook demokrasie is ŉ goeie idee. My enigste probleem is die voorveronderstellings dat die massa die beste weet, dat die massa altyd reg is. Sê nou die massa is verkeerd? Dan het ons moeilikheid! Zuma gaan waarskynlik Donderdag sê wat ook al hy dink die grootste groep mense in Suid-Afrika (wat vir hom gestem het) wil hê hy moet sê, nie noodwendig wat hy dink die land die nodigste het nie (soos dat hy gaan bedank). Dit is natuurlik een ding as politici so optree, maar dit gebeur dikwels ook in die kerk. Daar is groot druk op ons as predikers om ons mense gelukkig te hou. In 2 Timoteus 4:3 waarsku Paulus dat die mense vir hulle leermeesters sal bymekaarmaak wat net sal sê wat hulle graag wil hoor. Ek hoor nou die dag weer van ‘n gemeente waar die dominee een Sondag jare gelede gepreek het dat ons ons Christen broers en susters van ander kulture moet liefhê en akkommodeer, want ons is mos almal een familie onder Christus. Een van die ooms het opgestaan en protes aangeteken, as die dominee nie sy deuntjie verander nie gaan hy en van die ander lidmate uitstap. Die dominee was baie ongemaklik, maar het op sy tande gebyt en aanhou preek. Meer as die helfte van die gemeente het op die ou einde opgestaan en uitgestap, “want die dominee het politiek gepraat!”. Eintlik het hy maar net gesê wat Paulus in Kolossense 3:11 en Galasiërs 3:28 gesê het. Nie lank gelede nie is jy uitgekryt as ‘n kommunis as jy bloot hieroor sou praat. Mense sou gou opmerk: “Jy praat nie politiek in die kerk nie!” Waarom nie? Moet die Evangelie die knie buig voor die politiek? Sê nou Jesus sê iets anders as die politiek? Moet ons stil bly? Of juis praat. Sê nou Jesus sê ons moet goed wees vir ons vyande, maar die massa wil eintlik hoor hulle mag maar haat? Sê nou Jesus roep die kerk om betrokke te raak by die nood van die wêreld, maar die massa voel die kerk moet ‘n veilige hawe wees? Sê nou die Evangelie roep ons om ook soos Paulus en die vroeë kerk grense oor te steek, maar die kerkooms en tannies voel ons moet eerder grense in stand hou en nuwe grense bou? Sê nou die Bybel sê ons moet vredemakers wees, maar die lidmate wil nie hê daar moet van die kansel af gepraat word oor wat dit prakties beteken in ons konteks vandag nie? Jesus was lief vir mense, maar Hy was geen people pleaser nie! Die Joodse godsdienstige leiers het sekerlik amper iets oorgekom toe Jesus ‘n Samaritaan gebruik as voorbeeld oor wie “ons naaste is,” en nog meer so toe hy opmerk dat Hy by ‘n Romeinse offisier (van alle mense!) “groter geloof vind as by enigiemand in die hele Israel”. Een van die grootste redes vir Jesus se ongewildheid onder die godsdienstiges was dié mense met wie Hy homself geïdentifiseer het. Dit was vir hulle totaal onbegryplik waarom hy saam met sondaars eet of by die hoof tollenaar tuisgaan. Om te praat van ‘n “nuwe Koninkryk,” was gevaarlik, om die minste te sê, dit was politieke taal. Hy is dan ook uiteindelik tereggestel op die wyse waarop rebelle in die antieke tyd tereggestel is. Suid-Afrika het ŉ dapper kerk nodig. Ons kan nie kerkmense net gelukkig wil hou nie. Ons kan nie in ŉ land waar miljoene wit, bruin en swart Christene elke Sondag vir ten minste ŉ uur lank stilsit om te hoor, “wat sê die Here,” versuim om reguit te praat oor die dinge wat die grootste invloed op ons samelewing het nie. Veral dinge soos groeiende rassespanning. Christen broers en susters van verskillende kulture sien mekaar toenemend as vyande. Dit kan mos nie. Ons sal saam met ons mense weer moet leer wat die kuns (en die koste) van vredemaak is. Hoe kan daar so min vrede wees in ‘n land met soveel vredemakers? As versoening nie vir die kerk – met haar goeie nuus – moontlik is nie, is daar min hoop vir die res van die land. Die laaste ding wat ons nodig het, is kerke wat meer en meer soos kultuurverenigings funksioneer. As Paulus ŉ rassis was, was nie een van ons vandag ŉ Christen nie. Gelukkig het hy gekies om nie toe te gee aan die Joodse ooms wat dit vir hom moeilik wou maak toe hy grense begin oorsteek het nie. Daar is baie druk op geestelike leiers. Bid vir ons. Ons is gedurig voor die versoeking om ons soos tipiese politici te gedra. Om die volk gelukkig te probeer hou. Die boodskap van Jesus is nie altyd gewild onder Christene nie.