Ná bykans tien ure se ry na ’n musiekfees wat jou aan die hare gryp, deur die Mosambiekse branders sleep, jou voete was met bier en met ’n konka vol kitare chroniese tinnitus in jou ore kom gooi. Soos Piet Botha die langpad tereg in sy mikrofoon gaan neerlê:
Waar ook al die penne jou tent vashou, hoor jy hoe nooi die see jou om die dooie muskiete uit jou kieliebakke te kom spoel. Tussen die tentkampe deur loop talle klein paadjies deur die bome en oor krakerige blare af strand toe. Verskeie van die bykans 12 geel rondloperhonde sal jou straks by die see kom natslobber. Hulle kom ewe swaaistert nader, maar hap jou dan aan die voorarm net omdat dit daar is. Soms slaan hulle wydsbeen neer vir ’n pens-krap, maar die dansende kors swart vlooie laat jou vinnig herbesin.
Hierdie jaar is die 14de amptelike Strab en 1 300 gelukkige siele ry ver van oor die land heen om dit te beleef. Piet gaan ook vir die eerste keer kom speel. Verlede jaar het hy sy rug lelik seergemaak en kon vir die eerste keer sedert Strab se stigting nie optree nie.
“Ons is nogal senuweeagtig, hoor,” kom dit agter sy pyp uit waar hy op die boonste dek staan en die branders bespied. Die oggendbries vroetel aan sy lang grys hare. Sy oë skreef teen die son. “Ja’k. Die son sit reg. Ek gaan nou bietjie snorkel.”
Woensdagaande lui Strab in met ’n ietwat ongeskikte strandpartytjie. Elke jaar het sy eie kultustema.
Dan is dit Jack Hammer op die onderste verhoog, trane en applous tussen die mense met die eerste optel van sy kitaar, sy skouers dun en steeds krom, maar die stem ’n kryger wat weier om te sterf.