Die Moot se mense maak mooi!Freek Robinson. (Foto: Verskaf) Wat ŉ plesier is dit nie om so nou en dan goeie nuus te hoor nie. Wat die goeie nuus vir my meer spesiaal gemaak het, was dat dit uit my eie kontrei gekom het – die Moot in Pretoria. Dis daar waar ek meer as 50 jaar gelede my skoolloopbaan voltooi het. Van die huidige inwoners het ŉ uitnodiging aan Barend la Grange gerig om te gaan kyk wat hulle doen. Barend het die afgelope paar jaar bekendheid verwerf as ŉ man wat ŉ wesenlike, praktiese, werkbare strategie uitgewerk het om sukkelende munisipaliteite weer op dreef te kry. Hy spits hom ten eerste toe op die motivering van burgerlike instansies en sterk individue om die voortou te neem. Hy het al ŉ beduidende rol gespeel in die ontlonting van plofbare situasies soos in Coligny en Senekal. In vele ander het hy gehelp deur burgers te motiveer en om versoening en begrip te bevorder. Barend het my saamgenooi om te kyk wat in die Moot aangaan. Ons ry in ŉ oos-wes-rigting met Pierneefstraat af. Dis een van die hoofstrate van die Moot. So ver as wat ons ry, is daar geen papiere of plastiese sakke wat rondlê nie. In ŉ parkie is die gras mooi gesny. Speelgoedrame is helder geverf. Dis ŉ lus om in die straat af te ry. Verder af is die NG-kerk. Dit was destyds ons gesin se kerk. Alles het maar gelyk soos ek dit onthou het, maar die omgewing is heel anders. Met ons onlangse besoek, word ons ontvang deur Johan Oberholster. Dis verstommend dat hy nog leef. Hy is in April 2021 met Covid-19 gediagnoseer en in die hospitaal opgeneem in die intensiewe-sorgeenheid. Hy was twee maande lank in ŉ koma, nog twee maande in die hospitaal en twee maande in die bed by die huis. Hy was ŉ professor by Tukkies, maar weens die siekte moes hy afskaal. Dit het hom die geleentheid gegee om te dink oor wat hy die res van sy lewe sou wou doen. Hy het besluit om saam met ‘n vriend, Hennie Mostert, welsynswerk te doen wat prakties ŉ verskil in die gemeenskap sou maak. Dis die soort ding wat Barend ook doen. Sy strategie is eenvoudig: Dis eenvoudige dinge wat deur enigeen gedoen kan word en ŉ onmiddellike verbetering toon. Verbasend het Johan en Hennie se Moot-projek baie ooreengestem met dié van Barend. Die basis is dat almal deel moet wees van ŉ proses om dit ŉ lus te maak om daar te bly, en vir beleggers om te kom belê. Johan en ŉ klompie mede-inwoners en vrywilligers werk nou aan die “Goue kilometer in Pierneefstraat”. Hulle het “skropsessies” een Saterdag per maand. Hulle het al drie bushaltes herstel en mooi geverf, sypaadjies netjies gemaak, verkeerstrepe nuut oorgeverf, die pad gevee, en die onderste gedeelte van die verkeerslig- en lamppale geverf. Elkeen moet deurgaans verantwoordelikheid neem vir die sypaadjie en pad voor sy woning. Hulle oorweeg dit nou om twee permanente persone aan te stel om deurgaans die Moot netjies en mooi te hou. Dit was dus ŉ aangename ervaring om ŉ stukkie van my verlede te herbesoek en behae daarin te vind. Die Moot se mense maak mooi. Wat interessant is van die projek is dat dit net in ŉ gedeelte van die munisipaliteit plaasvind. Veral op die platteland is dit gewoonlik al die mense van ŉ dorp wat die noodroep vir hulp rig. Die Moot bewys dat dele van ŉ stad of dorp suksesvol so ŉ inisiatief kan aanpak. Dit kan lei tot kompetisie en verskillende dele kan met mekaar meeding oor watter deel die beste lyk. Ek verstaan daar is ook ŉ soortgelyke geval in Kimberley. Een ding is duidelik: iets drasties sal gedoen moet word om munisipaliteite reg te ruk. Onlangs op ŉ paneelbespreking van die Noordwes-Universiteit se Skool vir Regeringstudie, is gesê munisipaliteite landwyd misluk en niemand word daarvoor aanspreeklik gehou nie. Ook dáár is voorgestel dat die burgerlike samelewing ŉ groter rol moet speel – nie net om dienste te lewer wat die munisipaliteit versuim om te doen nie, maar ook om raadslede verantwoordbaar te hou. Ook op ŉ ander vlak is dit nodig dat burgers ook betrokke raak – en dit is op die mensvlak. Ekself het by geleentheid in Senekal, waar so ŉ spesiale dag vir aksie gereël is, gehelp om vervaagde strepe op die pad weer helderwit te verf. Want dit gaan nie net oor die strepe en groter padveiligheid nie. So in die werk, begin mense met mekaar praat, mekaar leer ken en groter begrip vir mekaar ontwikkel. En dit, beter verhoudinge, is by verre die grootste uitdaging vir ieder en elk in die land. Verskeie burgerlike organisasies werk reeds daaraan. Dis om oop en eerlik dialoog te handhaaf vir positiewe aksie.