Hy was in die Weste bekend as Süleyman die Manjifieke en in die Ooste as die Wetmaker (Turks: Kanuni) omdat hy die hele Ottomaanse regstelsel verander het. Hy het sy leërs persoonlik aangevoer om die Christelike vestings van Belgrado, Rhodos en die grootste deel van Hongarye te verower. Hy het groot dele van die Midde-Ooste ingepalm tydens sy konflik met die Perse, asook groot dele van Noord-Afrika tot by Algerië.
Die Ottomaanse Ryk het sy hoogtepunt as wêreldmag bereik gedurende sy heerskappy. Alhoewel die ryk nog uitgebrei het vir 'n eeu na sy dood, is dié periode gevolg deur 'n baie lang periode van agteruitgang.
Nadat hy sy vader opgevolg het, begin Süleyman 'n reeks militêre verowerings. Hy verower Belgrado in 1521. In 1522 verower hy Rhodos na 'n beleg en laat hy die Ridders van St. Johannes toe om na Malta te vlug.
Terwyl Süleyman buite die Ottomaanse Ryk as gevaarlik beskou is, is hy binne die Ottomaanse Ryk beskou as 'n regverdige heerser. Hy word beskou as iemand wat korrupsie beveg het en het as 'n beskermheer van kunstenaars en filosowe opgetree. Hy word ook beskou as een van die grootste Islamitiese digters en 'n begaafde goudsmid.