As ons by die Dertigers en by Opperman van 'n vertikale spanning kan praat, sal ons dit in Blum se geval 'n horisontale spanning kan noem. Soms is dit twee wêrelde wat teenoor mekaar gestel word, soms is dit twee moontlikhede of twee geestes-houdings. Soms is dit 'n spanning tussen hede en verlede, hede en toekomst, 'n wêreld wat is, 'n spanning tussen ideaal en werklikheid, maar dan 'n spanning wat steeds menslik, sosiaal, polities, kortom, horisontaal voelbaar is. Hierdie teenstellings vorm die grondpatroon van gedig na gedig in Steenbok tot Poolsee ('n opvallend "horisontale" titel naas die "vertikale" titels van Opperman). (Grové 44).
Wat sou hulle makeer het, daardie brakke? om weg te dros uit gawe buurte waar hulle onder vriendelike dakke beskerm was teen die winterguurte -alles gehad het wat 'n hond in sy eenvoud kan vra? kos in groot bakke (ten spyte van die lewensduurte), 'n kaggelvuur om saans voor neer te vly binne ons dampkring, ons aroma; haas elke aand met Baas 'n wandeling, en, as hul siek was, die behandeling van 'n veearts met 'n diploma! snuffelpartytjies op straathoeke, en die uitdagende lapbroeke wat die aflewerjong gedra het- daardie brakke-wat sou hulle gepla het?
Vannag klink hulle deurmekaar geblaf wild-vreesaanjaend van die ho-er hang se digte dennebosse af wat soos 'n oerwoud stadig nader kom met 'n wrede eie lewe binne hom -tot in ons erf.
Soms in die winter as die reën sag stuif op grasperke, dig en diep soos 'n tapyt- as hy die rotsige bergreeks wegskuif agter 'n misgordyn as voor die ruit popliere, eike en kastaiingbome saamvloei, en ons versink in blaargroen drome terwyl ons oor 'n ou beskawing lees- dan gryp die onwerklikheid ons met die loop van waters wat kalmeer, en in die gees vou grys en sat die graafskap Surrey oop.
Soms in 'n najaarsdag se skemerty stap ons in 'n stil straatjie en gewaar deur 'n ou bolig, kunstig uitgesny in vlegtende patroon van druif en blaar, die lig van verre dae: Ons word gesluk soos deur 'n mond; die luiterse getik van 'n ou horlosie vervang ons ontstoke harte se ritme in die kamerhoek, en ons gestaltes kwyn tot stywe spoke in die vernislaag van 'n Delftse doek.
Maar as die bergwind so rukkerig waai en tussen ons rondkrap soos 'n stok in 'n miershoop in die palms blaai nes 'n barbaar in 'n keurige boek- dan is ons rillend buite alle mure wat ons opstapel in redelike ure met doel en plan- ruik ons droogte en brand, en gerug van sprinkaan, aardbewing en oproer op daardie skroeiende binnelandse lug -dan, dan weet ons op watter vasteland ons boer. (Blum, Steenbok 9-10)