Hierdie twee gedeeltes word dikwels verkeerd gelees of interpreteer. Kom ons bestudeer dit saam.
Het Paulus ooit 'n oproep gedoen tot wetsonderhouding ("gebooie")?
Nooit! Maar wat dan van die woorde in 1Kor.7:19 waar Paulus na die "onderhouding van die gebooie (Grieks – entolē) van God" verwys?
In die oorgangstyd van die Joodse bedeling na die bedeling van genade waartydens die brief aan die Korinthiërs geskryf is, was die besnydenis of dan die gebrek daaraan, 'n onderskeidende teken met betrekking tot geloof sowel as volksverbintenis.
Geloof en volksverbintenis was twee sake wat groot ongelukkigheid onder die Korinthiërs veroorsaak het. (verse 18 tot 20). Paulus maan egter beide groepe (besnedenes sowel as onbesnedenes) dat elkeen in die roeping moet bly waarin hy geroep is (vers 20).
Vriende, inderdaad was mense verward oor die besnydenis. Sommige nie-Jode wou hulle laat besny omdat dit die gebruik by die Jode was. Die Korinthe kerk het immers in die Joodse Sinagoge begin! Teenoor dit was daar Jode wat Paulus se boodskap van genade en verlossing vir almal gehoor het en hulle besnydenis wou laat omkeer om hulle totaal en al los te maak van Judaïsme en dus die wet!
Ja, die wet en die besnydenis was onlosmaaklik van mekaar. Ef. 2:14 sê egter dat Hy die middelmuur van skeiding afgebreek het en Rom.11:32 dat God almal in die ongehoorsaamheid ingesluit het om vir almal barmhartig te kan wees. Christus het finaal gehandel met die wet en die mag daarvan (Rom. 2:15).
Inderdaad, daar is geen onderskeid of geen voorrang van die een bo die ander nie - "die besnydenis is niks en die onbesnedenheid is niks, MAAR die onderhouding van die gebooie van God."
Is dit 'n teenstrydigheid dat Paulus sê dat die besnydenis niks is maar hy maan tot die onderhouding van die gebooie van God? Nee, hoegenaamd nie! Die gebooie waarvan hier gepraat word is die "bevele" van God soos ons dit vind in verskeie van Paulus se briewe, byvoorbeeld in 1Kor. 14:37: "As iemand meen dat hy 'n profeet of 'n geestelike mens is, moet hy erken dat dit wat ek aan julle skrywe, bevele (Grieks – entolē ) van God is".
Soos wat die Wet van Moses God se gebooie (bevele) bevat het vir Israel, bevat Paulus se briewe God se gebooie (bevele) vir die lede van die Liggaam van Christus, wat in die bedeling van genade lewe. Dit is hierdie gebooie waarna Paulus in 1Kor. 7:19 verwys.
"En my God sal elke behoefte van julle vervul na sy rykdom in heerlikheid in Christus"
Van watter behoefte(s) praat Paulus hier? Kom ons ondersoek dit.
Paulus beskryf in hierdie gedeelte (verse 10 tot 18) sy ervarings met betrekking tot die materiële, dat hy oorvloed gehad en dat hy gebrek gehad het maar dat hy geleer het om met alles vergenoeg te wees. Hy kon in alles tevrede wees "deur Christus wat my krag gee" (vers 13). Paulus bedank ook die gemeente dat hulle hom onderskraag het toe dit met hom swaar gegaan het (in sy verdrukking – vers 14). Ook vir die voorsiening in sy behoeftes.
Wat vra hy moet hulle beloning wees vir hierdie dinge? Materiële dinge? Nee, "ek soek die vrug wat oorvloedig word op julle rekening" (vers 17). Hy gaan verder in vers 19 en sê: "En my God sal elke behoefte van julle vervul na sy rykdom in heerlikheid deur Christus Jesus." Klink dit in die konteks dat hier van iets anders gepraat kan word as geestelike seëninge? Dit sou 'n vervlakking wees om te dink dat dit materiële dinge kan wees.
Wat verkry ons uit die "rykdom van sy heerlikheid"? Dit is die rykdom van sy genade, (Ef. 1:7; 1:18; 2:7; 3:8; 3:16). Paulus wou hê dat hulle moes besef dat hulle behoefte na hierdie heerlike gawes is en dat God dit sal vervul!
Hoeveel meer is dit nie as die aardse behoeftes, die tydelike nie. Waarlik hulle loon lê daarin en ons sin ook!