As kunsterm het die begrip grotesk van die vroegste tyd af gedui op die eksploitasie van die grillige ooreenkomste tussen mense en diere of dinge en vice versa; dit het te doen met die vervlegting van onverenigbare, ongerymde en oordrewe verdraaide dinge. Die groteske in 'n kunswerk laat 'n mens meestal lag – dit het gewoonlik komiese, sardoniese, oordrewe SATIRIESE effekte. In die werk van skilders soos Hieronymus Bosch, die Brueghels, Goya, Salvador Dali – om enkeles te noem - word elemente van die groteske aangetref.
Die begrip grotesk het egter 'n betekenisverruiming ondergaan, en sy latere gebruik het uitgebrei tot die literatuur.
Die Franse term crotesque – sedert 1532 gebruik – is in 1640 in Engels vervang deur grotesque. In die 17e eeu is die begrip ook vir die eerste keer binne literêre konteks gebruik. In die 18e eeu word die Franse begrip grotesque 'n vaste literêre term om te dui op 'n woordwerk met 'n grillige en onnatuurlike karakter – ’n werk waarin buitensporige voorstellinge is van die bespotlike, bisarre, vreemde, grillige, op só 'n wyse dat afgewyk word van die gewenste norme van harmonie, balans en verhouding.
In die 20e eeu het die term grotesk verskeie literêre betekenisse verkry: wanneer karakters in die moderne verhaalkuns fisies of geestelik vermink is en hulle handelinge uitvoer wat duidelik deur die skrywer as abnormaal bedoel is, kan die werk grotesk genoem word.