ABRAHAM JOHANNES JOUBERT: 1968 – 1997 – Abrie dink hardop
18 Sep 2016 24 Okt 2019 • Abrie Joubert
Apart from the song this post is written in my native language Afrikaans and is about the death of my cousin
Die refrein het ek as klein seuntjie een vakansie op die trein ad nauseam gesing ter irritasie van my ouer susters en ma. My seasons was bepaald nie out of time nie. Inteendeel ek was op pad na Hartenbos vanaf Johannesburg en die treinrit was maar net die begin van die lekker see-vakansie wat sou volg. Die woorde het in my sewe, agtjarige brein net positiewe dinge beteken en was na alle waarskynlik reeds vergete toe ek die see uit die treinvenster sien; iets konkreet om opgewonde oor te raak. Seasons in the sun sou egter later 'n bykomende betekenis kry wat die lied in my psige sou inbrand.
Oupa Apie van die plaas Kranskloof in die Burgersdorp distrik. Ons is na hom vernoem. Oupa het 2 seuns en 'n dogter uit sy eerste huwelik gehad en toe sy vrou oorlede is, nog 'n seun saam met sy tweede vrou (die vrou wat ek as ouma geken het) asook 'n stiefkind, 'n seun uit ouma se eerste huwelik. As kind het ek vir mense gesê my pa het 'n stiefbroer, 'n halwe broer en 'n hele broer. Sy hele suster en hele broer, asook sy halwe broer het almal 1 of meer seuns verwek en die oudste seun van elke kind is plegtig vernoem: Abraham Johannes Joubert.
Ons noemname was Abrie (gelukkig nie Apie soos Oupa nie!). My pa se hele broer se seun is egter AJ genoem (die Afrikaanse voorletters van ons name). Met familiesaamtrekke hoef hy dus nie te reageer as iemand Abrie roep nie ('n baie produktiewe manier om die nefies bymekaar te kry).
Die Paterfamilias, Abraham Johannes Joubert se woning en plaas: Kranskloof
Die halwe en 2 hele broers het op die Witwatersrand beland. My pa was redelik familievas en ons het gereeld gekuier – veral met sy hele broer en ek gevolglik met my nefie AJ, een jaar jonger as ek. In hulle erf was daar 'n rooi swing wat uit 2 sitplekke bestaan het wat na mekaar kyk en ons het ure daarop spandeer. Dit was enigiets behalwe 'n swing: vegvliegtuig, renmoter, trein, oorlogskip en hoe groter die gevaar hoe vinniger het ons geswing.
Toe ek in standard 5 was het hulle Kaap toe getrek en daardie Desember vakansie het ons by hele broer en nefie gaan kuier. Op een of ander manier het ons (ek en AJ) met kennisse van AJ in 'n bekgeveg betrokke geraak. Ons het afgespreek om die volgende dag mekaar op 'n oop stuk grond te kry om dit uit te baklei… AJ het opgemerk dat hulle beweer dat hulle al standerd sesse gefoeter het: "wel more sou hulle met 'n regte standerd ses te doen kry". AJ se vertoue in my was misplaas en ek sou eers in Januarie wanneer die skool begin 'n regte standerd ses wees (en nie 'n gevaarlike standerd 6 nie)…
Seker maar om ons senuwees te stil het ons besluit om missiele te maak vir die volgende dag se geveg deur die wetenskaplike gevorderde metode van water met grond te meng en dit in 'n balletjie te rol. Sy pa het in die agterplaas kom kyk wat aangaan en retories gevra hoekom maak groot seuns dan modderkoekies? Ons het hom maar in sy naïwiteit laat voortleef – hierdie was ballistiese missiele. Ons vyande was seker geweldig geïntimideer met 'n regte standerd 6, wat 'n groot slaak van verligting gegee het toe hulle nie opgedaag het nie. Ons het egter 'n paar bome onder die missiele laat deurloop. 'n Standerd ses moet darem van sy opgehoopte testosteroon ontslae raak!
In die jare wat volg het ons al hoe minder met mekaar te doen gekry en ons vriendskap het verander na die van kennisse. Ja ons was familie maar met verskillende leefstyle op verskillende plekke het ons nie meer 'n nou vriendskapsband gehad nie. Ek het ook later Kaap toe getrek, maar met die beroep wat ek toe gehad het dit nie goed gegaan nie. Na 'n besigheidsvoorstel aan iemand wat nie goed afgeloop het nie, het ek by 'n winkelsentrum ingeloer om iets te kry om te eet en het so 20 meter vanaf AJ verbygeloop wat saam met 'n ander paar mense by koffiekroeg was. Ek was frustreerd en nie lus vir mense nie, maar hy het my gesien na my toe geloop en my genooi om 'n koppie koffie saam te drink. Dit het gelyk asof hy iets met my wou bespreek, maar ek het 'n verskoning gebruik deur te sê ek moet terug kantoor toe.
Twee maande daarna het ek die tyding gekry dat hy oorlede is. Ek het daarna dikwels gewonder wat hy wou sê (as hy iets wou sê) en nee ek blameer nie myself nie – op daardie oomblik het ek nie die emosionele kapasiteit gehad om sinvol met iemand anders se probleme om te gaan nie. In die brief wat by hom gevind is (ja sy selfmoordnota) het hy versoek dat Seasons in the Sun op die begrafnisbrief gedruk moet word. Ek weet nie waarom AJ besluit het om sy lewe te beëindig nie maar daar is 'n moontlikheid dat hy homself vereenselwig het met die woorde van hierdie lied.
Die lied is dan ook op die laaste bladsy gedruk en op die eerste bladsy het my naam gestaan: ABRAHAM JOHANNES JOUBERT. Dit was 'n surrealistiese ervaring om my naam te lees en ook te weet dat Seasons in the Sun 'n metamorfose ondergaan het.
Ek is nie 'n voorstander van selfmoord nie maar ek is wel 'n voorstander van die term selfdood wat deesdae daarvoor gebruik word. Ek kan ook verstaan waarom mense wat terminaal siek is graag van euthenasie gebruik wil maak, maar is nie 'n voorstander van die woord genadedood nie. Ek sal ook nooit iemand veroordeel wat van enige van die opsies gebruik maak nie.
Te midde van die spanning en omstandigehede wat 'n impak op jou en my psige het glo ek steeds God se genade is genoeg.
"Ek voel doodsbenoud. Bly hier en waak!" Hy het toe 'n entjie daarvandaan op die grond gaan kniel en gebid dat, as dit moontlik is, die uur van lyding nie vir Hom sou aanbreek nie. Hy het gesê: "Abba, Vader, alles is vir U moontlik. Neem hierdie lydensbeker van My af weg. Moet nogtans nie doen wat Ek wil nie, maar wat U wil." Markus 14: 34 -36
Jesus was doodsbenoud en weet dus hoe dit voel, nie net oor sy dood maar het o.a. geweet dat die Vader hom sou verlaat. (Markus 15: 34)
God het vir God verlaat sodat ons nooit Godsverlate hoef te wees nie. En nou is die Een wat doodsbenoud gevoel het ons advokaat in die hemel.
Geskryf n.a.v. opmerkings wat gemaak is by blogkliesjee se As Winde Saamween
Posted in Afrikaans, Geestelik, SelfondersoekTagged Familiebande, Kranskloof Burgersdorp, Markus 15: 34, Markus 14: 34 -36, Seasons in the sunBookmark the permalink.
38 thoughts on "ABRAHAM JOHANNES JOUBERT: 1968 – 1997"
19 Sep 2016 om 6:55 vm
Dis 'n mooi gevoelvolle stuk wat jy hier geskryf het Abrie; jou oupa en naamgenoot moes 'n besondere man gewees het om 'n halwe/stief/hele familie so saam te snoer. Die probleem met selfdood (goeie woord) is altyd maar net dat die agtergeblewenes altyd met onbeantwoorde vrae gelaat word. Ons het self op skool geswoon en hande saamgeslaan oor hierdie weergawe wat Terry Jacks gesing het en het baie "af" gevoel toe ons taal-onderwyseres ons bekendgestel het aan die oorspronklike Jacques Brell-sardonie. Dis nou in my latere jare eers dat ek M. Brell se musical genius regtig waardeer.
19 Sep 2016 om 11:52 vm
Dankie Hester. Ja Terry Jacks se weergawe is die "romantiese" een terwyl die oorspronklike redelike sarkasties was t.o.v 'n jilted lover. Westlife het ook 'n nommer een gehad met Jacks se weergawe maar dit het my heeltemal verbygegaan. Wel daarna geluister in voorbereiding vir die blog maar verkies die bekende klanke van Jacks
19 Sep 2016 om 5:23 nm
Westlife het my verbygegaan, maar ek weet Rod McKuen het ook 'n hit gehad daarmee. Sommige liedjies bly net top of the pops.
19 Sep 2016 om 8:14 vm
Sjoe ja, so iets het so massiewe impak op 'n mens. Dis soms so moeilik om te verstaan, en selfs te aanvaar. Maar mens durf nie oordeeel nie. Niemand weet tot hulle self daar staan nie. Vir my was dit 'n geweldige skok, grotendeels wat ek van kleins af geleer was oor selfdood.
19 Sep 2016 om 12:43 nm
Ek het die stuk gaan lees en ook daar kommentaar gelewer. Alhoewel ek nie dink dat God wil he ons moet selfmoord/dood pleeg nie, stem ek met saam jou skrywe. Niks kan ons ons uit God se hand ruk nie insluitend selfdood. Sien kommentaat by jou post.
19 Sep 2016 om 12:59 nm
Nee ek glo ook GLAD nie dat God wil hê ons moet selfmoord pleeg nie. Ek glo wel dat hy ons 'n wil van ons eie gegee het, (on)gelukkig, en dat ons BAIE keuses maak wat nie werklik sy goedkeuring wegdra nie. Daarom dat ek sê dat ek glo dat N se dood nie God se wil was nie, en God het dit ook nie gedoen om vir my 'n boodskap te stuur nie, maar ek kan wel 'n lessie daaruit leer en groei uit die seer?
Ag ek weet nie of ek dit so lekker sê nie, maar ek weet jy weet wat ek bedoel!
19 Sep 2016 om 1:01 nm
19 Sep 2016 om 9:57 vm
Die skildery – watter Joubert het dit geskilder, wonderlike herinnering. Besondere blog wat mens diep raak. Dankie daarvoor .
19 Sep 2016 om 12:47 nm
Dankie vir jou mooi woorde, oor die algemeen is my posts lighartig maar dit beteken nie dat die lewe my nie diep raak nie. Hierdie Joubert is nie familie van my nie. Hy was 'n onderwyser in Oudtshoorn waar my pa afgetree het. My pa het dit laat skilder en "meneer" Joubert – kan nie sy naam onthou nie het dit gesilder vanaf 'n klein wit en swart foto. Dit hang nou in my braaikamer
19 Sep 2016 om 12:52 nm
Terloops my suster skildrr pragtig en ek wil nog vir haar 'n "uitstalling" hou via my blog
19 Sep 2016 om 7:09 nm
Ja asb. ek is ook dol oor die skildery
19 Sep 2016 om 3:32 nm
Dankie. (Ek het nie die ander opmerkings gelees nie en wil ook nie!)
Jy kan nie besef deur hoe 'n moelike tyd ons hier gaan nie… maar Die Liewe Here het ons nie verlaat nie! Ons vertroue is goed getoets maar Vrydag het ons goeie nuus ontvang en net vandag het dit (finansiële) ook begin beter gaan!
Dankie dat jy weer, (onweetens) die goeie nuus gedeel het! Ek by altyd verstom om te sien hoe die Here mense en gebeurtenisse gebruik on gebed te beandwoord!
BY the way… AJ is my pen naam… ek het die voorletters "geleen" by my kleinseun… die klein blondekoppie (regs) in die fotos van laas week! Hulle moes hom eintlik grapjad diedie genoem het!! 😉
Ja-nee kyk… dit moes 'n grillerige ondervinding gewees het om jou eie naam of 'n begrafnis blaatjie te sien!
19 Sep 2016 om 4:33 nm
Bly om te hoor dat die Here voorsien en dankie vir jou woorde.
19 Sep 2016 om 7:11 nm
'n Besonderse skrywe. Dankie dat jy dit gedeel het.
19 Sep 2016 om 7:26 nm
Dankie Tina. Tussen die lawwighede(waarsonder ek nie kan) moet mens met tye ook ernstig wees.
19 Sep 2016 om 8:33 nm
23 Sep 2016 om 1:22 vm
Thank you for sharing your personal stories with us… Well written.
23 Sep 2016 om 6:50 vm
29 Sep 2016 om 3:00 nm
Soms weet mens nie presies hoekom of presies wat dit is van wat iemand skryf wat jou raak nie. Maar hier's iets in dit en ook die manier wat jy jou woorde aanmekaar ryg wat my raak.
29 Sep 2016 om 5:54 nm
Dankie Kleinkitti. Karen ek waardeer jou opmerking en baie dankie vir die volg; ek het daar by jou ook gaan rondfriffel en sal weer. Dit wat ek skryf is oor die algemeen lig (soos PH Nortje probeer ek die humor in die lewe raaksien) maar elke nou en doen voel ek om iets te skryf wat my aangeraak het. Ek weet nie wat jy moontlik al van my gelees het nie maar vermoed hierdie een sal jy ook van hou, Ek sien in een van jou gedigte gaan dit oor kanker en in hierdie griffel was dit bepaald kanker sonder brieke. Ek is egter dankbaar dat daar ook kanker met brieke is.
29 Sep 2016 om 5:56 nm
Asook hierdie een Karen wat die emosie van gesondheid na siekte beskryf https://abriejoubert.wordpress.com/2013/03/05/priceless-flowers-in-a-glacier/
29 Sep 2016 om 9:05 nm
Hallo Abrie – ek het gaan lees. Dankie hiervoor. Dis is besonder betekenisvol vir my – veral nou wanneer ek deur 'n moeilike tyd gaan. Ek skryf ook op 'n ander meer ernstige platform en hier op Kleinkitti rafel ek soms uit om my kop te kan skuif. Hierdie is 'n meer ernstiger blog, maar ons is altyd verstom oor hoeveel mense daardeur bemoedig word. Ek sit die skakel weer hier. http://msainsouthafricawithsonja.blogspot.co.za/
30 Sep 2016 om 9:45 vm
Ek het ook gaan lees oor jou vriendin. Wanneer mens gekonfronteer word met siekte by ander of jouself verander prioriteite net eenvoudig. Dankie dit het my geraak.
30 Sep 2016 om 2:40 nm
Dis net soos jy sê Abrie.
29 Sep 2016 om 4:01 nm
Ek het 'n baie persoonlike getuienis rondom selfmoord deurgemaak…. en het daarna my gedagtes rondom selfmoord verander. Dit is 'n hartseer verhaal hierdie… en daardie liedjie help nie juis nie.
Die begin van jou storie laat my dink aan ons driejarige seuntjie wat eendag sit en huil omdat hy nie so baie ma's, pa's, oupa's en ouma's soos sy boeties en sussies het nie. Lief daardie skildery!!
29 Sep 2016 om 5:31 nm
Ja dit is 'n hartseer verhaal maar ek het gekies om nie die hele hartseer verhaal te vertel nie.
29 Sep 2016 om 6:58 nm
Daar is net party dinge wat 'n mens nie kan deel nie. Wou nog vir jou sê my beste vriendin het die dag voordat sy 'n beroerte aanval gekry het wat haar dood sou kos, my gebel en dringend gevra of sy my kan kom sien. My eie lewe was aan flarde en ek het nee gesê. Sy het weer gebel en gesê sy moet my sien, en ek het weer nee gesê. Dit is nou al 20 jaar later en partykeer wonder ek nogsteeds wat sy vir my wou vra. Sien ek was kind van God en ek weet nie of sy was nie…. Dan troos ek myself met die gedagte dat ek soveel keer die evangelie aan haar verduidelik het.
30 Sep 2016 om 8:10 vm
Dit is menslik om so te dink. Ons kan net getuig. Dit is God wat oortuig. Dit is nie en kan nie van ons afhang of 'n persoon die ewige lewe verkry nie. Ja die Bybel roep ons op om te getuig wat jy dan ook gedoen het. Ek dink dit is contra die God van genade wat ons dien se wese om geliefdes wat klaar hartseer is omdat iemand afgesterf het boonop met skuldgevoelens te laat sit omdat hulle nie genoeg gedoen of 'n kans gemis het wat kon bydra tot die persoon se redding. En indien daardie skuldgevoelens bestaan ook daarvoor Christus gesterf en opgestaan en het sy bloed dit bedek.
Danie Joubert sê:
12 Aug 2017 om 10:15 nm
Om een of ander rede op jou blog afgekom. En so sou my broer vandag 49 gewees het, 20 jaar na hy besluit het om aan te beweeg. Was lekker om te lees van ons kinderdae, al onthou ek maar min (Julle was mos die ouer jonges! ).
Ja die term self dood klink beter en is beter, maar die vrae sal maar altyd daar wees. Maar na al die tyd het ek ook iets geleer. Die liefde wat n mens het vir jou broer verminder nie oor die jare nie. Inteendeel, dis die vlam van hoop, die diep rustigheid dat n herontmoeting sal gebeur. Op sy tyd en op sy manier.
Dit het baie beteken om jou storie te lees, Abrahams Johannes Joubert, my broer, sou dit waardeer het!
13 Aug 2017 om 9:19 vm
Dankie Danie sal later vandag hierop reageer
13 Aug 2017 om 4:30 nm
Hi Danie dankie vir hierdie kommentaar. Om nou eerlik met jou te wees het ek (nadat ek dit gepost is) gewonder of ek toestemming by jou pa moes gekry het. Maar ek dink nie ek het afbreek aan AJ se menswees gedoen nie, ek het baie goeie tye saam met AJ beleef. Laat weet asb vir jou pa dat ek hierdie post sal verwyder indien dit 'n probleem vir hom is sonder enige kwade gevoelens. Ek het daardie aand net eenvoudig 'n behoefte gekry om oor hom te skryf nadat ek Seasons in the sun op radio gehoor het net soos ek 'n behoefte gekry het om oor 'n ander vriend Johan Hough te skryf nadat ek die lied Jealousy op Youtube gesien het. https://abriejoubert.wordpress.com/2016/08/03/ek-is-soms-wel-jaloers-johan/
Ek sien ek het hierdie op 18 September verlede jaar geskryf, 3 dae nadat Susan met borskanker diagnoseer is. Ek het eintlike eers in April verelede jaar gereeld begin blog toe ek Thermopylae geskryf het. Carina het gese dat ja pa Thermopylae sal waardeer. Daarin skryf ek o.a. iets van iemand wat nog ek of jy geken het, ons pa's se oupa Josua Petrus Joubert met 'n foto van 'n sertifikaat wat hy gekry het met die beeindiging van die Anglo Boere – oorlog
Hoop jy sien hierdie
13 Aug 2017 om 4:31 nm
O ja Thermopylae : https://abriejoubert.wordpress.com/2016/04/28/thermopylae-hot-gates/
9 Nov 2017 om 10:17 nm
Sjoe Abrie. Dankie. So vleg ons saam.
9 Nov 2017 om 11:23 nm
12 Okt 2018 om 9:33 vm
HI Abrie…dankie dat jy hierdie met my gedeel het. So kan ek jou vertel dat ek nog altyd 'n redelike positiewe mens was met uiters goeie gesondheid. Tot vierr jaar terug…. en elke keer as ek dink ek is nou okay, gebeur daar iets soos hierdie skrywe wat my laat besef,,, ek is nog nie okay nie. Uit die bloute begin die vrae van vooraf. Ek het die afgelope vier jaar baie vrede gemaak met selfdood….ek oordeel nie meer as ek van dit hoor nie. EK weet hoekom dit makliker is om daardie besluit te neem. En ek glo met my hele hart dat God ook verstaan. My Ma het 'n paar keer dit probeer en ek het haar gehaat daarvoor. Tot ek op n punt gekom het dat ek verstaan het….
Dis 'n pragtige storie…families sterf uit. Kinders vervreem van mekaar, van ouers, wat nog te sê van niggies en nefies…
12 Okt 2018 om 2:39 nm
Ek ken nie jou verlede nie, maar ek het wel vandag die behoefte gekry om daardie link spesifiek met jou te deel (as ek geweet het van jou ma, het ek dit na alle waarskynlikheid nie gedoen nie). Groete Abrie
12 Okt 2018 om 2:40 nm
Nee jy was in die kol…jy weet net nie hoe in die kol nie…ek het nodig gehad om dit te lees. Baie dankie…