Staatsmisdade - Volke, nasies, gebeure - 2021
Terwyl misdaad deur individue en groepe mense gepleeg word, is nasie-state ook besig met kriminele aktiwiteite. Dit is duidelik dat 'n nasie as 'n entiteit nie 'n misdaad kan pleeg nie, maar 'n regering binne daardie land kan, sonder die medewete en ondersteuning van die mense van die land. Terwyl sulke regerings aan bewind is en kriminele oortredings doen, is daar net twee maniere om dit te verwyder en voor die gereg te bring. Die eerste is 'n opstand deur die mense binne daardie land, en die ander sou optrede deur internasionale magte gereeld via die Verenigde Nasies wees - om sodanige optrede wettigheid te gee. Internasionale druk begin gewoonlik met 'n diplomatieke waarskuwing om te stop wat u doen. As dit nie slaag nie, sou die volgende fase 'n embargo van handel, ens. Met die oortredende nasie wees. As dit nie slaag nie, gebruik die VN egter militêre optrede. As die VN nie hierby betrokke is nie, kan organisasies soos die NAVO die besluit neem om aan militêre optrede deel te neem.
'N Klassieke saak sou Libië in 2011 wees. Dit is nou duidelik dat die Gaddafi-regime dekades lank kriminele aktiwiteite teen die bevolking van Libië gedoen het. Die onlangse massa-graf (September 2011) van ongeveer 1500 man in 'n voormalige gevangenis wat deur die Gaddafi-regime gebruik is, is 'n voorbeeld van hoe teenstanders van die regime hanteer is. Oor die dekades heen was Gaddafi aan bewind, het duisende geagte teenstanders verdwyn en niemand kan rekenskap gee van hul verblyfplek nie. Dit kan opgelos word sodra DNS-toetsing gedoen is op die talle grafte wat gevind is en die rekords van die geheime staatspolisie deurgevoer is. Opstand teen die regime het in Benghazi begin en vinnig in so 'n mate versprei dat die regering uit Tripoli gedwing is en 'n Nasionale Oorgangsraad (NTC) gestig is. Die destydse rebelle is polities en militêr deur eksterne agentskappe ondersteun. Die VN het die NTC erken as die wettige regering van Libië, terwyl vloote en verskillende lugmagte geselekteerde strategiese teikens van die regime gebombardeer het ter ondersteuning van die rebelle, maar uiters noodsaaklike met internasionale steun om te gee wat hulle doen legitimiteit.
Die afgelope jare was daar hoëprofielverhore teen mans wat geag word misdade teen hul mense gepleeg het en wat, sodra hul regering geval het, gearresteer en verhoor is by die internasionale hof in Den Haag. Een so 'n man was Slobodan Milosevic. Hy het van die magtigste man in die voormalige Joego-Slawië geword met al die gevangene wat daarmee gepaard gegaan het, tot verhoor weens misdade teen die Moslem-gemeenskap in daardie streek. Terwyl min twyfel aan sy skuldgevoelens twyfel, was daar 'n groot begeerte om te sien dat hy deur 'n regsproses gaan wat Milosevic aan duisende ander ontken het. Hy is tydens sy verhoor dood.
Ander wat geag word hul eie mense te beledig het, is met internasionale geweld omvergewerp, maar is deur hul eie mense verhoor. Die mees onlangse hoëprofielsaak was Sudden Hussein. Na sy ondergang en daaropvolgende inhegtenisneming is hy deur 'n Irakse hof verhoor, ter dood veroordeel en opgehang - 'n straf wat nie deur die Internasionale Hof in Den Haag uitgereik is nie.
In die loop van die jare is voormalige hoëprofielministers in Rwanda verhoor en gevange geneem vir hul deel in die volksmoord wat daar plaasgevind het.
Alhoewel dit maklik is om die vinger van die blaam te wys op sekere nasies - meestal geklassifiseer as tweede wêreld- of derdewêreldnasies - is nasies wat beskou word as 'eerstewêreld' -nasies nie so gretig om bestempel te word as lande wat staatsmisdade pleeg nie. Dit is gewoonlik diegene wat militêre steun aan 'n land in 'n warboel verleen en sodoende uitkom as die 'goeie ouens' nadat 'n regime omvergewerp is. Frankryk en die Verenigde Koninkryk was die belangrikste aanbieders van lugsteun vir die Libiese rebelle in 2011 en word gekrediteer dat hulle die oorlogsmasjien van Gaddafi baie skade berokken het en dit effektief verkwansel het en die rebelle se taak vergemaklik het. Baie mense vermoed en glo dat die rebelle - wat gereeld deur die media uitgebeeld word as baie entoesiasties vir hul saak, maar chaoties georganiseerd - op grondvlak deur spesialiste-magte-steun steun verleen het. Min mense het die nederlaag van die Gaddafi-regime bedroef en die vreugde van die mense van Libië aan die begin van 'n nuwe era is vir almal voor die hand liggend. Toe die Britse premier, David Cameron, en die Franse president, Nicolas Sakozy, Libië in September 2011 besoek het, is hulle entoesiasties begroet deur die Libiërs wat hulle as die belangrikste helpers in hul bevryding beskou het.
Die gebruik van marteling om inligting te bekom word internasionaal verbied deur die Verenigde Nasies se konvensie teen marteling. Die konvensie verbied ook uitdruklik die gebruik van sulke 'getuienis' in regstappe. In 'n geval waarin Liberty ingegryp het, het die House of Lords in Desember 2005 bevestig dat die gebruik van getuienis uit marteling onwettig was, ongeag wie die marteling uitgevoer het. Daar is van mening dat die verbod op marteling en ander vorme van mishandeling absoluut is en nie uitgesluit kan word nie. Die gebruik van 'bewyse' wat moontlik in stryd met die verbod verkry is, is dus onwettig.
Die nederlaag van die Gaddafi-regime het ook 'n donker geheim onthul wat sekere agentskappe in die Verenigde Koninkryk sou wou geheim gehou het. Die marteling van verdagtes in die Verenigde Koninkryk is onwettig. Maar dokumente wat uit die hoofkwartier van die ontvoerde Libiese staatsveiligheidspolisie gehaal is, toon duidelik dat terroriste wat onlangs deur die Britse magte in Afghanistan gearresteer is, byvoorbeeld deur Britse agentskappe na Libië gestuur is om ondervra te word oor hul aktiwiteite. Baie mense glo dat hierdie verdagtes gemartel is om inligting te bekom en dat hierdie inligting aan die Britse veiligheidsagentskappe deurgegee is. Die proses staan ​​bekend as buitengewone verwerking en is deur die Britse regering verbied. Die voormalige minister van buitelandse sake, Jack Straw, wat die pos beklee het toe dit blykbaar gebeur het, het in 'n baie openbare verklaring aan die House of Commons gesê dat hy nie weet dat dit aan die gang is nie. Straw het gesê dat dit agter sy rug aangaan. Daar is twee sake hier. Het ons inligting nodig om ons teen moontlike terreuraanvalle te beskerm? Die antwoord is duidelik 'ja'. Is dit aanvaarbaar om enige moontlike middele te gebruik om sulke inligting te bekom wat baie onskuldige mense kan beskerm? Dit is die moeiliker van die twee vrae. As iemand glo dat die antwoord ook 'ja' is, dan is dit 'n erkenning deur daardie persoon dat marteling - wat in die UK verbied word - 'n aanvaarbare manier is om die inligting te bekom. Die Verenigde Koninkryk is skuldig bevind aan die gebruik van marteling teen IRA-verdagtes in Noord-Ierland tydens die probleme toe 'wit lig' gebruik is.
Frankryk - wat ook in Libië gevier is as 'n nasie wat die rebelle ondersteun het - was ook medepligtig toe 'n Greenpeace-boot - die 'Rainbow Warrior' - deur Franse agente van hul buitelandse intelligensiedienste (die DGSE) in Nieu-Seeland gesink is, een van die mans doodgemaak het aan boord, 'n fotograaf genaamd Fernando Pereira. Weereens het die Franse regering alle kennis ontken dat iets soos hierdie beplan is, maar die aflevering het gelei tot die bedanking van die Franse minister van Verdediging, Charles Hernu. Dit het gelei tot die volgende vraag - wat anders doen hierdie regeringsagentskappe sonder die wete van hul regerings? Watter lande het sulke geheime agentskappe wat buite die regering se beheer op so 'n kavale manier werk?
Is 'n nasie wat misdade pleeg teen sy mense, maar is buite die 'eerste nasieklub' strafbaar as 'n nasie in die 'eerste nasieklub' wat ook misdade pleeg? Is dit bloot 'n geval van getalle? Een dooie bemanningslid op die 'Rainbow Warrior' in vergelyking met byna 1 miljoen dood in die Rwanda-volksmoord? Is die handhawing van die wet belangriker as die verkryging van inligting wat baie lewens kan red?