GALASIËRS 2 – Christus leef in my – Solus Christus : Bybelskool : https://bybelskool.com
Export date: Sat Jul 24 11:56:15 2021 / +0000 GMT
1 Daarna, veertien jaar later, het ek weer na Jerusalem opgegaan, saam met Barnabas. Ek het ook Titus saamgeneem. 2 Ek het op grond van 'n openbaring gegaan en die evangelie wat ek onder die heidene verkondig aan hulle voorgelê —afsonderlik aan die mense van aansien —sodat ek nie vergeefs die wedloop hardloop of gehardloop het nie. 3 Maar selfs Titus, wat saam met my was, is nie gedwing om besny te word nie, alhoewel hy 'n Griek is. 4 Daar was wel aandrang van die kant van die skynbroers, wat ons geledere onder valse voorwendsels binnegesypel het om op die vryheid wat ons in Christus Jesus het te spioeneer sodat hulle slawe van ons kon maak. 5 Aan hulle het ons nie vir 'n oomblik in onderdanigheid toegegee nie, sodat die waarheid van die evangelie onder julle behoue sou bly. 6 Maar die mense van aansien —wat hulle vroeër was, maak aan my geen verskil nie; God slaan nie ag op die aansien wat 'n mens het nie —ja, die vooraanstaande mense het niks meer van my verwag nie. 7 Inteendeel, toe hulle sien dat die evangelie vir die onbesnedenes aan my toevertrou is, soos aan Petrus die evangelie vir die besnedenes 8 —want Hy wat Petrus bemagtig het met die oog op die apostelskap vir die besnedenes, het my ook bemagtig met die oog op die heidene —9 het Jakobus en Sefas en Johannes wat as die pilare gereken is, die genade wat aan my gegee is, begryp en het hulle 'n hand van broederskap na my en Barnabas gereik, sodat ons na die heidene sou gaan, en hulle na die besnedenes. 10 Ons moes slegs aan die armes dink —presies wat ek my ook beywer het om te doen.
11 Toe Sefas in Antiogië aangekom het, het ek hom egter openlik teengegaan omdat hy skuldig gestaan het; 12 want voordat sekere mense van Jakobus opgedaag het, het Sefas gewoonlik saam met die heidene geëet, maar toe hulle opdaag, het hy hom teruggetrek en afgesonder omdat hy bang was vir diegene uit die besnydenis. 13 En die ander Jode het ook saam met hom gehuigel, met die gevolg dat selfs Barnabas deur hulle huigelary meegevoer is. 14 Maar toe ek sien dat hulle nie die reguit pad loop volgens die waarheid van die evangelie nie, het ek voor almal vir Sefas gesê: "As jy wat 'n Jood is, soos 'n heiden leef en nie soos 'n Jood nie, hoe kan jy nie-Jode dwing om soos Jode te leef?" 15 Ons is gebore Jode en nie sondaars uit die heidene nie 16 en tog weet ons dat 'n mens nie op grond van nakoming van die wet geregverdig kon word nie, maar slegs deur die geloof in Jesus Christus. Ook ons het in Christus Jesus geglo, sodat ons vrygespreek kon word op grond van geloof in Christus en nie op grond van nakoming van die wet nie, omdat geen mens op grond van wetsgehoorsaamheid geregverdig sal word nie. 17 En as dit blyk dat ons, in ons soeke om in Christus vrygespreek te word, self ook sondaars is, is Christus dan miskien 'n dienaar van die sonde? Hoegenaamd nie, 18 want as ek wat ek afgebreek het weer opbou, wys ek daarmee dat ek self 'n oortreder is. 19 Inderdaad, deur die wet het ek die wet afgesterf sodat ek vir God leef. Met Christus is ek gekruisig; 20 ék leef nie meer nie, maar Christus leef in my! Die lewe wat ek nou liggaamlik leef, leef ek in geloof in die Seun van God wat my liefgehad en Homself vir my oorgegee het. 21 Ek verwerp nie die genade van God nie, want as vryspraak deur die wet kom, dan het Christus tevergeefs gesterf. (BDV)
Saam het die apostels daar 'n verdeling van pligte gemaak: Petrus na die Jode, Paulus na die nie-Jode. En die pilare van die gemeente, Jakobus (waarskynlik Jesus se broer), Johannes en Petrus, het hulle instemming daarmee betuig.
Soos Maarten Luther hieroor opmerk in sy kommentaar: "Om as 'n Jood te lewe, is nie sleg nie. Om te eet of nie te eet nie, watter verskil maak dit? Maar om die Jood te speel en om ter wille van jou gewete jou van sekere vleis te onthou, is 'n ontkenning van Christus."
Paulus sien dus dat Petrus begin om "die Jood te speel" en weerstaan hom deur te sê: "Jy weet dat die nakoming van die wet nie nodig is vir geregtigheid nie. Jy weet dat ons geregverdig is deur geloof in Christus. Jy weet dat ons allerhande soorte kos kan eet. Die Here self het dan vir jou dit met 'n visioen gewys! Maar deur jou voorbeeld verplig jy nou die heidene om Christus te verlaat en terug te keer na die wettiese voorskrifte. Jy gee hulle rede om te dink dat geloof nie voldoende is tot redding nie. En dit kan nooit nie!"
Want, sê Paulus in vers 18: "As ek wat ek afgebreek het weer opbou, wys ek daarmee dat ek self 'n oortreder is." Dit is sonde om die wet weer te probeer nakom as jy jou op die verdienste van die Here Jesus verlaat het. Dan geld sy gehoorsaamheid aan die wet nie meer vir jou nie. Dan moet jy die hele wet nakom. En dit weet almal is nie moontlik nie.
Johannes Hus, die Boheemse Hervormer, is 601 jaar gelede, op 6 Julie 1415, finaal gevonnis tot die dood. Sy kettery was dat hy die Skrif se gesag bó dié van die kerk geag het en geleer het dat 'n mens nie iets ander as Christus nodig het vir sondevergifnis nie – Sola scriptura en Solus Christus. Hy het sterk teen die aflaatstelsel (indulgences) en die verering van heilige objekte (relics) in opstand gekom, reeds 'n eeu voor die Hervorming wat in 1517 met Maarten Luther se 95 stellinge in volle swang gekom het.
Voor keiser Sigismund het die biskoppe Johannes Hus se siel aan die duiwel toevertrou, waarop Hus geantwoord het: "En ek wy dit toe aan die mees barmhartige Here Jesus Christus." Solus Christus.
Op pad na die brandstapel het Hus verby 'n "bonfire" van sy boeke gestap. Hy het gestop, gelag, en vir die omstanders gesê, moenie al die leuens glo wat oor my vertel word nie.
Hulle het Johannes Hus se kleed uitgetrek, sy hande agter sy rug vasgebind, en sy nek met 'n geroeste ketting aan die brandstapel vasgemaak. Hy het daarop kommentaar gelewer met 'n glimlag dat sy Redder met 'n swaarder ketting geboei was. Toe die vuur aangesteek is, het Hus 'n weergawe van die Jesus-gebed begin sing: "Christus, Seun van die lewende God, wees ons genadig." en toe: "Christus, Seun van die lewende God, wees my genadig."
Hy het met 'n gebed begin wat hy nie klaar gemaak het nie, want die wind het die vlamme in sy gesig gewaai. (Lutzer, Rescuing the Gospel, in die hoofstuk A Morning Star (John Knox) and a Goose and Swan (Hus en Luther).