Dec | 2013 | MaanKind
En wat doen die man? Hy antwoord die foon, en sê, Natuurlik! Kom 3:15 en kom dink koffie. Julle is welkom! En hy het dit bedoel ook. Toe ons daar kom, was die koffiegoed reggesit, met koekies en al. Hy het vir my sy olyfpersery gewys, sy skelm paadjie see toe. Die seewierselei was gelukkig nog net halfpad gestol, hy was jammer dat dit nie gereed was vir ons om te proe nie. Marjorie het ons haar ateljee gaan wys. Die rame wat Jan vir haar aan die maak was eenkant geskuif. Dit was eers later jare toe ons hier kom woon het, wat ek een van haar skilderye kon koop. Die selfportret het al haar tradisionele kenmerke ingehad, die gemmmerkat, die pen in die hare, die stoeptafel, die kaarte en die kleure.
Vandat ek 'n kind in die Afrikaansklas was het ek 'n vreemde band met Jan Rabie gevoel, en die dag toe ek hom sien, was my asem weggeslaan. Daar was 'n sielskonneksie. Ek kon aanvoel dat hy dit ook voel, want hy het Santa op Marjorie afgeskuif en my alleen sy olywe en goeters gaan wys. En dit was nie 'n man-ding, 'n seksuele tipe pass nie. Dit was net daardie ding wat jy nader aan een mens voel as aan 'n ander. Ek voel bevoorreg met die wete dat hoewel dit arrogant mag klink, dit waar is. Ons het op 'n sielsvlak gekonnekteer. Die ouer man, die skrywer, die seerob, die polities uitgesproke mens. Alles wat ek nie was nie. En ja, ek 'voel' Jan knik sy goedkeurend met sy skewe kop.
Edit sewe jaar later in 2020: Die skildery is nie meer myne nie, maar ek het intussen Kannemeyer se Jan Rabie raakgeloop en al 2 maal deurgeles.