Vlieërs - Inligting - 2022
Vlieërs behoort tot die geslag van roofvoëls en vorm die onderfamilie van valke. Die vorm en grootte van die bek is 'n kenmerk van vlieërs van ander roofvoëls - dit is haakvormig en klein. Agt spesies van hierdie voëls is bekend.
Die bekendste spesie is die rooi vlieër. Die verspreidingsgebied van die rooi vlieër beslaan groot gebiede van Spanje tot die Verre Ooste. Die stert van die rooi vlieër is sterk gevurk, en hierdie funksie maak dit maklik om die rooi vlieër te herken.
Dit is moeilik om te sê dat die vlieër 'n majestueuse voël is. Hy is lomp, skaars waaghalsig en taamlik lui. Maar die vlieg van die vlieër is 'n opwindende prentjie. Die vlieër kan onvermoeid op groot hoogtes vlieg en 'n kwartier lank vry kan styg.
Die dieet van vlieërs bevat hoofsaaklik insekte, paddas, akkedisse, slange en klein soogdiere. Hulle weier nie om te val nie, en val selfs voëls aan, maar vlieg selde uit om te jag.
Vlieërs bou hul neste op die bome se bome en lê hul binneste oppervlak gereeld met stukkies papier, ou vodde, ens. Die vlieër se koppeling bevat gewoonlik twee of drie eiers. Die wyfie is verantwoordelik vir die broei van die eiers.
Die rooi vlieër is maklik om te tem. As 'n vlieër vasgevang word, gee hy hom voor dat hy dood is en doen dit totdat hy besef dat dit onmoontlik is om 'n persoon op hierdie manier te mislei.
Die vlieg van die vlieër is 'n fassinerende prentjie. Hierdie voëls vlieg stadig maar onvermoeid. Vlieërs kan so vinnig vlieg dat dit onmoontlik is om hulle met die blote oog te onderskei. 'N Vlieër kan vir 'n lang tyd styg - byvoorbeeld, 'n swart vlieër kan 'n kwartier lank in die lug sweef (dit wil sê, hy sal nooit binne vyftien minute sy vlerke klap nie). Vlieërs is intelligente voëls. Dit is nie vir hulle moeilik om 'n gewone persoon van 'n jagter te onderskei nie. Hierdie voëls probeer gewoonlik nie op plekke verskyn waar hulle minstens een keer bang was nie.
Vlieërs vorm groot troppe met migrasie. Dit is 'n baie seldsame voorkoms by roofvoëls. Daar is gevalle waar die aantal vlieërs in hierdie soort kuddes honderde individue is. Dus dra die vlieërs die nag saam tydens die gang. Dikwels kan almal saam in die lug styg. Vir die winter gaan hierdie voëls na tropiese Afrika- en Asiatiese streke.
Die Brahmin-vlieër is 'n inwoner van die Suid-Asiatiese gebiede. Die verspreidingsgebied dek gebiede van Indië tot die Salomonseilande. Die liggaamslengte van hierdie vlieër bereik ses en vyftig sentimeter. Die belangrikste kleure van die verekleed van die Brahmin-vlieër is wit (bors, nek, kop) en rooibruin (die res van die liggaam). Jeugdiges is bruin van kleur, wat deur donkerder strepe aan die nek en kop gewissel word. Die bek van die Brahmin-vlieër is geel aan die bokant en witterig in die res van die lengte. Individue van hierdie spesie probeer hulle in die omgewing van ryslande, in mangroves of in die omgewing van waterliggame vestig. Hul dieet bevat hoofsaaklik slangvis en aas. Boonop kan die Brahmin-vlieër paddas, akkedisse, kuikens en selfs klein diertjies eet. Die Brahmin-vlieër maak seisoenale bewegings. Dit hou waarskynlik verband met veranderinge in droë en reënerige periodes.
Die Brahmin vlieër het twee koppelings per jaar. Op die Indiese grondgebied is daar inderdaad opgemerk dat 'n Brahmin-vlieër binne een jaar twee koppelings het. Hulle val in Junie en Desember. Hulle verkies om neste op palms te rangskik, maar dit is moontlik om neste op ander bome te rangskik. Die koppelaar bevat twee eiers met 'n bont oppervlak. Selde kan daar drie eiers in 'n koppelaar wees. Beide die wyfie en die mannetjie neem deel aan die inkubasie.
Die gevleuelde vlieër is 'n inwoner van Australië. Individue van hierdie spesie bewoon die woestyngebiede van die sentrale deel van hierdie kontinent. Swart strepe grens grasieus aan die buitenste rand van die ondervlerke (waarvan die basiskleur wit is). Die druppelvlieër is 'n roofvoël en verkies om snags of saans te jag. Die dieet van hierdie vlieërs bevat muise, rotte en ander knaagdiere.
Die Vurkstertvlieër is 'n klein voël. Individue van hierdie spesie het egter 'n lang stert en lang vlerke. Die totale lengte van hierdie voëls (insluitend die lengte van die stert) is ongeveer vyftig sentimeter. Die vlerkspan van die vurkstertvlieg wissel van honderd en tien tot honderd vyf en twintig sentimeter, en die lengte van die stert wissel van veertig tot vyf-en-veertig sentimeter. Swart en wit kleure vorm die hele reeks kleure van die verekleed van die vurkstertvlieër. Swart is die stert, bo-stert, vlerke en rug, wit - ander dele van die liggaam. Die kloue en bek van hierdie spesie is ook swart. Die pote is blou.
Vliegstaartvlieg bewoon die grondgebied van Amerika. Wat die verspreidingsgebied van Noord-Amerika betref, word die vurkstert-vlieër selde slegs in Suid-Florida aangetref. Die feit is dat hierdie voëls die afgelope eeu aan onredelike uitwissing onderwerp is, waardeur die bevolking van vurkstertvlieë in Noord-Amerika in die aantal afgeneem het. Nou vlieg die vurkstert die gebiede van Sentraal-Amerika, in kleiner getalle in die oostelike deel van Suid-Amerika.
Vurksterte vlieërs bou neste in boomkroon. Die koppelaar bevat twee tot vier bont eiers. Beide die wyfie en die mannetjie neem deel aan die inkubasie. Die dieet van vurkstertvlieë bevat hoofsaaklik insekte. Vurkstert vlieërs gryp hulle met hul pote aan die vlieg.
Die verspreidingsarea van die rokerige vlieër is beduidend in grootte. Die rokerige vlieër woon in die gebiede van Suidoos-Asië, Indië, Afrika. Dit kan in die suidelike streke van Spanje aangetref word. Die rokerige vlieër vestig hulle in savanne, boswêreld, of bloot in oop landskappe. Individue van hierdie spesie is sittend. Die dieet van individue van hierdie spesie is hoofsaaklik klein knaagdiere. Verskeie landvoëls (byvoorbeeld larke), groot insekte en akkedisse sal hul dieet diversifiseer.
Die rokerige vlieër is 'n pragtige voël. Die rug en kop van hierdie voëls het 'n sagte grys kleur. Die skouers van hierdie spesie is swart. Die onderkant is wit.
Die rokerige vlieër is relatief klein. Die liggaamslengte wissel van agt-en-twintig tot vyf-en-dertig sentimeter. Die massa is in die reël tussen tweehonderd en dertig tot tweehonderd en vyftig gram.
Die baba-vlieër is 'n verteenwoordiger van die rokerige vlieërs. Woon in Suid-Amerika. Dit het sy naam gekry van sy baie klein grootte. Die gewig is ongeveer gelyk aan slegs honderd gram.
Slegs die wyfie van die rokerige vlieër is betrokke by die uitbroei van die eiers. 'N Koppel rokerige vlieër bevat drie of vier eiers. Die kleur van die eiers is romerig. Inkubasie duur sewe-en-twintig of agt en twintig dae.
Die tandvlieër is 'n klein roofvoël. Die verspreidingsgebied beslaan gebiede van Suid-Mexiko na die noordelike streke van die Suid-Amerikaanse vasteland. Daar is twee tande op die boonste snawel van 'n vlieër met 'n tandvinger (dit was die funksie wat die rede geword het om hierdie voël so te noem). Die totale lengte van individue wissel van dertig tot vyf en dertig sentimeter. Die voëls van hierdie voëls bevat insekte en mediumgrootte reptiele.
Die tandvliegvlieër is 'n voël met 'n pragtige verekleed. Die vernaamste kleur van die verekleed is bruin, slegs die kop is donkergrys. Ligte dwarsstrepe versier die stert en vliegvere van die vlieër met 'n tand. Die kloue en bek van hierdie spesie is swart. Die voete van hierdie voëls is oranje. Koppelaar bevat drie of vier eiers (vlieërs maak neste in bome). Die wit oppervlak van die eiers is versier met bruin kolle.
Die vlieër met rooi voet is soortgelyk aan die tweekleurige valk. Die ooreenkomste is waarlik opvallend. Die vlieër met rooi voete, soos die tweekleurige valk, is 'n inwoner van tropiese woude. Hierdie voëls se verekleed is soortgelyk in kleur en hul grootte. Die verekleur bevat 'n ligte onderkant, 'n donker bokant en rooierige "broek" op die heupe. Wat die grootte betref, wissel die liggaamslengte van hierdie voëls van dertig tot agt-en-dertig sentimeter, en die massa wissel van honderd tagtig tot tweehonderd en vyftig gram. Die gewoontes en voorkoms is ook soortgelyk aan die rooipootvlieër en die tweekleurige valk. Hierdie verskynsel word mimiek genoem, dit wil sê, ons praat van imitatiewe ooreenkoms. Die feit is dat die rooipootvlieër voed op sikades. Laasgenoemde begin sing nadat klein voëltjies weggevlieg het nadat hulle 'n 'roofvalk' gesien het (en eintlik 'n vlieër soortgelyk daaraan). Dit is die raaisels van die natuur.
Die rooi vlieër is 'n trekvoël. Slegs in die noordelike gebiede van die verspreiding daarvan. Vir die individue wat reeds in die Middellandse See woon, is 'n sittende leefstyl kenmerkend. Die rooi vlieër hou aan by woudareas. Die belangrikste kleur van die verekleed van volwassenes het 'n rooierige tint (vandaar die naam). Die totale lengte van die liggaam is ongeveer sestig sentimeter, die gewig is meer as een kilogram. Die vlerkspan wissel van honderd en vyftig tot honderd sewentig sentimeter, en die vlerklengte wissel van sewe en veertig tot drie-en-vyftig sentimeter. Die verspreidingsgebied van die rooi vlieër dek die gebied van die Kanariese Eilande, Noordwes-Afrika. Klein-Asië, Suid- en Sentraal-Europa. Die bevolking van die rooi vlieër in Sentraal-Europa het die afgelope dekades aansienlik afgeneem, hoewel daar tans voorvereistes is vir die herstel daarvan.
Die rooi vlieër is 'n seldsame soort. Oor die hele wêreld word tans van sewentien tot agt en twintig duisend pare bewoon. Die meeste van hierdie voëls broei in Spanje, Duitsland en Frankryk. Die rooi vlieër word beskerm deur internasionale en nasionale ooreenkomste. Die rooi vlieër is onder meer in die Rooi Boek van Rusland opgeneem. Die totale bevolking van die rooi vlieër het in die twintigste eeu aansienlik gedaal. Eers in die periode van 1970 tot die negentigerjare het die bevolking van hierdie voëls met 20% afgeneem. Die belangrikste rede hiervoor was die strewe na rooi vlieërs deur mense. Dit het die gebruik van vergiftigde aas, eierversameling en skietwerk in sommige gebiede insluit. Daarbenewens kan die afname in die getal van die rooi vlieër geassosieer word met 'n afname in die aantal lande wat geskik is vir die neste van hierdie voëls. Hierdie vermindering is te wyte aan die ekonomiese gebruik van grond deur mense, sowel as 'n afname in die kwaliteit daarvan.
Die rooi vlieër gebruik al verskeie jare dieselfde nes. Die konstruksie daarvan begin in Maart en word voorafgegaan deur hofmakery. Tydens paringspeletjies jaag rooi vlieërs vinnig na mekaar toe en draai hulle eers op die laaste oomblik weg. Op dieselfde tyd raak die voëls soms selfs met hul pote aan mekaar. Eiers word twee tot vier weke nadat die konstruksie begin het, gelê. By individue wat vir die eerste keer broei, kom nesbou vroeg in April voor. Vir die bou van 'n nes kies vlieërs gewoonlik denne, lind of eikebome. Die nes is geleë aan 'n vurk in die boom, wat twaalf tot twintig meter bo die grond is. Daar is tye dat rooi vlieërs ou verlate kraai- of gemsneste gebruik. Twee tot drie dae voor die lê, bedek rooi vlieërs die binne-oppervlak van die nes met skaapwol.
'N Koppel eiers van rooi vlieërs bevat een tot drie eiers. Minder gereeld is die aantal eiers in 'n koppelaar vier. Die eiers word opeenvolgend gelê. Die interval tussen oviposisie is drie dae. Die oppervlak van die eiers is wit met rooi kolletjies. Die wyfie van die rooi vlieër kan in een seisoen twee keer eiers lê as die eiers van die eerste koppelaar weens verskillende redes verlore gaan. As die kuikens om die een of ander rede dood is, kan die wyfie van die rooi vlieër nie meer in 'n seisoen eiers lê nie - slegs een nageslag word binne een jaar uitbroei. Die inkubasietydperk is een en dertig of twee en dertig dae per eier. In totaal is die inkubasietydperk vir die hele koppelaar (as dit drie eiers bevat) sewe en dertig of agt en dertig dae. Slegs die wyfie van die rooi vlieër neem deel aan die inkubasie. Gedurende hierdie periode speel die mannetjie die rol van 'n voedselverskaffer. Kuikens word reeds met dons bedek. Dit lyk asof ons lig is in die volgorde waarin die lê uitgevoer is. Na die geboorte van die kuikens, bly die wyfie die eerste twee weke by hulle in die nes. Die mannetjie van die rooi vlieër voorsien hulle van voedsel.
Kuikens is aggressief teenoor mekaar. Hierdie omstandighede lei intussen selde tot die dood. Een en 'n half maande na die geboorte kan die kuikens uit die nes na aangrensende takke uitkom. Die kuikens van die rooi vlieër vlieg hul eerste vlug nie vroeër nie as agt-en-veertig tot vyftig dae (en soms selfs na sewentig dae) na die geboorte - die tyd van die eerste vlug hang af van die beskikbaarheid van die voedselvoorraad en die grootte van die broeisel. Jong individue woon ongeveer vyftien tot twintig dae by hul ouers nadat hulle heeltemal onafhanklik geword het.
Die grootte van die swart vlieër is groter as die rooi vlieër. Inteendeel, die gelyke vlieër is kleiner. Die lengte van die liggaam is van vyf-en-vyftig tot agt-en-vyftig sentimeter, die lengte van die stert is ses-en-twintig tot nege-en-twintig sentimeter, en die lengte van die vleuel is van vier en veertig tot sewe en veertig sentimeter. Die vlerkspan van die swart vlieër wissel van honderd ses en dertig tot honderd vyf en veertig sentimeter. Die gewig van swart vlieërs wissel van 800 gram tot 1,1 kilogram.
Swart vlieër van swart kleur. Dit is nie waar nie. Aangesien dit eintlik net sy bek en kloue swart is. Die vere wat 'n indruk van swartheid gee, is eintlik donkerbruin van kleur. Die swart vlieër het sy naam gekry as 'n kenmerk van die rooi vlieër.
Die swart vlieër is 'n trekvoël. Dit is slegs van toepassing op vlieërs wat hulle in die Palaearktiese gebied bevind. In ander dele van die nesgebied is die swart vlieër 'n inwonende voël. Op die nesplek word individue van hierdie spesie dikwels aangetref in die suidelike en gematigde gebiede van Asië, sowel as in die gebiede van Noord-Australië, die Afrika-kontinent (met die uitsondering van die Sahara) en Madagaskar. Die swart vlieër kan op sommige eilande gesien word, veral Nieu-Guinee, Sulawesi en die Filippyne. Die verspreidingsgebied van die swart vlieër in die Russiese Federasie beslaan die gebied van Arkhangelsk tot Primorye. Individue van hierdie spesie broei nie in die noordelike deel van die taiga-gebied nie.
Swart vlieërs word aan 'n spesifieke gebied vasgemaak. Dit verwys na die feit dat individue van hierdie spesie in die lentetyd by hul somerverblyf aankom, hulle met groot sorg omsien na die plek waar hulle verlede jaar gewoon het. Swart vlieërs verkies om hulle in woude naby moerasse of riviere te vestig - die swart vlieër spandeer gereeld dagligure in vlugte oor of langs 'n reservoir. Dit is moeilik om 'n swart vlieër voor te stel wat oor die heuwelagtige terrein hang; hierdie voël is aangepas vir die lewe in 'n plat omgewing in die onmiddellike omgewing van water. In hierdie opsig is die wei van die Donau baie geskik vir die habitat.
Die swart vlieër is bekend vir sy vlug. Die vlug is regtig baie mooi. Dit is veral opvallend as die swart vlieër bo die rivieroppervlak hang.Maar die indrukwekkendste gesig kan gesien word gedurende die paringsperiode - dan kan u sien hoe nie een vlieër op 'n aansienlike hoogte in die lug styg nie, maar 'n hele paar swart vlieërs. Van tyd tot tyd val een van die vlieërs amper tot by die oppervlak van die water, maar kom vinnig terug.
Die nes van die swart vlieër is nie moeilik om te bou nie. Om 'n nes te bou, kies die vlieër 'n hoër boom, maar bou hy die nes op sy onderste helfte. Die nes van die swart vlieër is inderdaad redelik primitief - dit word gevorm deur onverskillige getekende takkies. Daarbenewens gebeur dit dikwels dat 'n swart vlieër 'n nes wat deur reiers gegooi word, bewillig (maar meer gereeld bou dit op sy eie). In hierdie verband is dit soms moeilik om uit te vind watter nes aan die reier behoort en watter aan die swart vlieër.
Swart vlieërs woon alleen. Of in klein groepies. Of beduidende kolonies - nes konsentrasies van swart vlieërs is aangeteken in die onderste bereik van die Bug, Dniester, Volga, sowel as langs die Ilekrivier.
Die swart vlieër is 'n vleisetende voël. Die voeding van hierdie voël sluit vis, insekte, reptiele, amfibieë, kuikens en selfs klein soogdiere in, sowel as aas en vullis. Wat laasgenoemde betref, weier die swart vlieër sulke kos selde en bly hy dus gereeld naby menslike nedersettings - veral op die gebiede van Suid-Asië en Afrika.
Appelslakke is die enigste kos vir slakvretende vlieërs. Hierdie vlieërs leef in die reënwoude van Amerika. Individue van hierdie spesie kyk uit vir appelslakens vanaf óf sekere "waarnemingspunte", óf direk vlug. Vlieërs gryp vaardig slakke vanaf die oppervlak van waterplante met behulp van dun vingers met skerp kloue. Die voedingsgewoontes van hierdie vlieërs dwing hulle om hulle te vestig rondom die reservoirs waar hierdie slak voorkom. Hulle vestig hulle in kolonies. Die slakvretende vlieër is 'n trekvoël. Rasse in Suid-Amerika en die VSA, Kuba en Oos-Mexiko.
Net die mannetjie neem deel aan die bou van die nes. Die koppie slakvretende vlieërs bevat twee tot vier eiers. Die eiers het 'n liggroen oppervlak waarop bruin merke duidelik sigbaar is. Maar beide die wyfie en die mannetjie neem deel aan inkubasie. Albei ouers voed die nageslag wat gebore is. Die finale uitrusting van jong vlieërs word in die derde jaar van hul lewe gevorm, hoewel hulle eers 'n maand na hul geboorte uit die nes vlieg.
Die bevolking van vliegvretende vlieërs het in aantal afgeneem. Dit is grootliks te danke aan die dreinering van die moerasse. Dreinering veroorsaak die dood van slakke, wat die basis vorm van voedsel vir hierdie vlieërs, wat die dood van laasgenoemde veroorsaak. Daarom benodig vlieërs wat slak eet, beskerming.
Vye-mond vlieërs het 'n eienaardige voorkoms. Hierdie vlieërs het 'n kort snawel met 'n groot spleet wat die oë bereik (vandaar die naam), verbasend groot oë, en 'n middellange kruin aan die agterkant van die kop. Die naels op die dun en lang tone is geboë. Breë mondvlieërs het lang vlerke. Die totale lengte van die liggaam wissel van veertig tot sewe en veertig sentimeter. Individue van hierdie spesie het 'n wit ring om hul oë. Die ventrale sy is gevarieerd; die nek en keel is versier met 'n wit streep in die lengte. Die rugkant van die liggaam is swartbruin van kleur. Dit lei nie tot 'n streng daaglikse leefstyl nie, maar eerder 'n kreupelagtige manier - dit is geensins kenmerkend van alle roofvoëls nie.
Die breë mondvlieër voed op vlermuise. Na alle waarskynlikheid oorheers vlermuise in die dieet van die breë mondvlieër, en word dit deur groot insekte en baie selde selfs deur klein voëls gediversifiseer. Die breë mondvlieër gryp die prooi op die vlieg met behulp van sy pote en vreet dit aan die vlieg.
Vir die nes kies die breë mondvlieër hoë bome. Die koppelaar bevat gewoonlik twee eiers wat blouerig van kleur is. Soms is bruin merke sigbaar op die oppervlak van die eiers.
Die parasitiese vlieër is 'n waaghalsige voël. Die kunsvlyt van hierdie vlieër kan bedel genoem word. In hierdie opsig verkies individue hulle om in bevolkte gebiede te gaan woon. Hy is toegerus met skerp oë, waaruit byna niks ontsnap nie. Die parasitiese vlieër hou die optrede van mense fyn dop en verstaan ​​selfs baie daarvan. Hulle sê dat 'n parasitiese vlieër byvoorbeeld nooit aandag gee aan 'n visserman wat gaan hengel nie, maar 'n vlieër merk altyd op 'n vlieër wat daaruit terugkeer. Die parasitiese vlieër is 'n regte dief. Sodra die kok, wat besig is om vleis te slaan, 'n oomblik afgelei word, sal een van die stukke onmiddellik in die pootjies van die vlieër lê. Ongelukkige kliënte wat gekoopte vleis in 'n mandjie dra, kan ook beroof word.
Arende is naasbestaandes van vlieërs. Dit is voëls van baie groot grootte. Hul liggaamsgewig bereik nege kilogram, en hul vlerkspan kan tot tweehonderd en vyftig sentimeter wees. Arende word op bykans alle vastelande aangetref. Dit kan nie net in Antarktika en in Suid-Amerika gesien word nie. Baie soorte arende word nou as skaars en beskerm beskou. Arende eet hoofsaaklik vis en watervoëls.