Isaac Newton - Fisika - 2020
Isaac Newton (1642 - 1727) is op 25 Desember 1642 gebore, dieselfde jaar wat die beroemde wetenskaplike Galileo oorlede is.
Hy is gedurende sy kinderjare deur sy ouma grootgemaak en het in Woolsthorpe skoolgegaan. As tiener het hy Grantham Grammar School bygewoon. Hy het die taak gehad om die familieonderneming, waarvan hy nie hou nie, te help bestuur. Daarom het hy sy tyd verdeel tussen boeke en die bou van vernuftige vermaak, soos 'n klein windpomp of 'n waterklok.
Sy oom het sy buitengewone talent besef en Newton se ma oortuig om hom in die skool in Cambridge in te skryf. Terwyl hy hom voorberei om Cambridge toe te gaan, vestig Newton hom by die huis van die apteker, waar hy die meisie Storey ontmoet het waarop hy verlief geraak het en verloof geraak het voordat hy die dorp verlaat het om by Trinity College aan te sluit. Ek was toe negentien. Alhoewel hy baie lief was vir hierdie eerste en enigste liefde vir sy lewe, het sy toenemende opname in sy werk daartoe gelei dat hy sy liefdeslewe op die agterbrander geplaas het.
Verskeie faktore het Newton se intellektuele ontwikkeling en navorsingsrigting beïnvloed, veral die idees wat hy in sy vroeë jare teëgekom het, die probleme wat hy tydens lees ontdek het, en kontak met ander wat in dieselfde veld werk. Aan die begin van sy eerste jaar bestudeer hy 'n eksemplaar van Euclid's Elements, Clavis de Oughtred, Descartes 'Geometry, Kepler's Optics, en Viète se werke. Na 1663 het hy die lesse wat deur Barrow gegee is, bygewoon en werke van Galileo, Fermat en Huygens geleer.
Newton was 'n selfgeleerde wat teen die einde van 1664 'n groot wiskundige kennis gehad het en gereed was om sy eie bydraes te lewer. Gedurende 1666, nadat hy sy baccalaureusgraad verwerf het, is Trinity College weens die plaag gesluit. Dit was die produktiefste tydperk vir Newton, want in die maande in sy huis in Lincolnshire het hy vier van sy belangrikste ontdekkings gemaak: Die binomiale stelling; Die differensiaal- en integraalrekening; Die gravitasiewet; Die aard van kleure.
Newton het nie net op een studieveld gefokus nie. Behalwe vir wiskunde en natuurfilosofie, was sy twee groot passies teologie en alchemie. As teoloog het Newton sonder twyfel die almagtige skepper van die heelal geglo en sonder huiwering in die skeppingsverslag geglo. In hierdie verband het hy pogings aangewend om te bewys dat Daniël se profesie en 'Openbaring' sinvol is, en chronologiese navorsing gedoen om die Ou-Testamentiese datums histories te harmoniseer.
Op die ouderdom van ses-en-twintig keer hy in 1667 terug na Cambridge, en op Barrow se eie aanbeveling is hy tot professor in wiskunde verkies. Sy eerste lesse was uit die optika, en hy het sy eie ontdekkings uiteengesit. Reeds in 1668 het hy met sy eie hande 'n baie effektiewe en klein spieëlteleskoop gebou. Hy het dit gebruik om die satelliete van Jupiter waar te neem. In 1672 kommunikeer Newton sy werk oor teleskope en sy corpuskulêre teorie van lig, wat sal lei tot die eerste van vele kontroversies wat sy werk vergesel het.
Newton se pogings op die gebied van wiskunde en wetenskap was groot, maar sy grootste werk was op die uiteensetting van die wêreldstelsel wat gegee is in sy werk genaamd Principia. Tydens die skryf van Principia Newton het hy geen gesondheidsorg gehad nie, hy het vergeet van die daaglikse etes en selfs geslaap.
Die eerste twee volumes bevat al sy teorie, insluitend gravitasie en die algemene wette wat hy opgestel het om bewegings te beskryf en om dit in verband te bring met die kragte wat hulle bepaal, wette genaamd 'Newton se wette'. In die derde bundel behandel Newton die toepassings van sy teorie van beweging op alle hemelliggame, ook komete.
Newton, wat sy buitengewone ontdekkings by homself gehou het, is deur Halley oorreed om dit bekend te maak. Die publikasie van Principia Book III was slegs omdat Halton deur Halley gewaarsku is, en die tydgenote van Newton het die omvang van die Skrif erken, hoewel slegs enkele mense die redenasie daarin kon volg. Die Newtoniaanse stelsel is vinnig geleer in Cambridge (1699) en Oxford (1704).
In Januarie 1689 word hy verkies om die universiteit te verteenwoordig op die parlementêre konferensie waar dit gehou word tot en met die ontbinding daarvan in Februarie 1690. Gedurende die twee jaar het hy in Londen gewoon, waar hy nuwe vriende gemaak het met invloedryke mense, waaronder John Locke (1632-1704).
In die herfs van 1692 het Newton ernstig siek geword en hom naby die totale ineenstorting laat dryf. Newton herstel in die laat 1693 tot vreugde van sy vriende.
Dit is jammer dat Newton na 1693 nie meer aan wiskunde gewy is nie. Hy sou maklik een van die belangrikste toepassings van die calculus geskep het: die berekening van variasies. Newton het reeds in Principia hierdie onderwerp voorgestel tydens die berekening van die vorm van 'n oppervlakte van omwenteling wat 'n massa vloeistof deurkruis wat minimale weerstand bied. Ook in 1696 het hy binne 'n paar uur die klassieke probleem van brachistochrone opgelos: die vorm van die baan bepaal wat 'n dalende massa onder swaartekrag tussen twee punte in 'n minimale tyd beskryf.
'N Paar weke voor sy dood het Newton voorsitter van 'n afdeling van die Real Society. Hy is in 1699 tot 'n buitelandse lid van die Franse Akademie vir Wetenskappe verkies. Hy is op 20 Maart 1727 tydens sy slaap vyf-en-tagtig jaar oud oorlede. Hy was geregtig op die amptelike begrafnisprys wat deur die sekretaris van die Akademie uitgespreek is en in die Londense Pantheon saam met die Kings of England in die Westminster Abbey begrawe word.