Van God en die hiernamaals weet ons nie alles nie. Paulus sê hy praat, dink en redeneer nie meer soos ’n kind nie. Hy is nou volwasse en het die dinge van ’n kind afgelê. Hoekom sê hy dit? Met kind bedoel hy ’n klein baba wat nog net kraaigeluidjies maak. Die gelowiges, die gemeente – u en ek – is in die babafase. Niemand neem sulke kleintjies kwalik vir hul "taal" en beperkte denke nie.
Net so neem God ons ook nie kwalik dat ons baie min van Hom weet nie – ons ken net dele. Ons mag egter nie ons baba-kennis as die volle waarheid beskou en dink dat ons alles weet nie. Nee, ons kyk in ’n spieël en sien ’n raaiselagtige beeld. Die spieëls van destyds was van koper gemaak. Dit was blink gepoleer, maar dit gee maar ’n dowwe beeld. Die dowwe beeld is wat ons weet en sien van God. Wanneer ons egter oorgaan na die ewige, wanneer ons opstaan tot die nuwe eeu, gaan die babataal en die dowwe beeld verby. Net die Liefde bly. Dan praat en redeneer ons soos volwasse mense, nie meer in babataal nie, dit wil sê, ons lewe in die volmaakte, die aanskoue van God. Hier in die Liefde ken ons Hom ten volle, van naby en intensief, soos wat Hy ons nou reeds ten volle ken. Hierdie liefde is ewig omdat God liefde is, en waar die liefde werksaam is, daar woon God self.
Daar is ’n ou Chinese gelykenis met die opskrif: Die ongeduldige boer. Dit lui so: ’n Boer het eendag saad op sy land gesaai en gaan slaap. Die volgende oggend was hy douvoordag op die land om te sien of die koring al opgekom het. Tot sy groot teleurstelling was daar nog niks. Uiteindelik, een oggend, sien die ongeduldige boer dat die landerye bedek is met die eerste groen uitlopers van sy gesaaides. Tot almal se verbasing het hy vooroor gebuk en al die plantjies so ’n entjie uit die grond begin uittrek, in ’n poging om hulle groter te laat lyk. Die verhaal eindig met dié sinnetjie: Die koringplante het omgeval, die man was dom en almal het vir hom gelag.
Advent wil ons daaraan herinner dat God wagtyd gebruik om ons voor te berei en te verander. Dit is die tyd waarin Hy op sy wyse die grond voorberei vir die saad. Vir sulke mense, mense wat moeg gewag is, mense wat voortydig die plantjies uit die grond wil trek, staan Jakobus 5: 7 en 8 in die Bybel: Wag dan geduldig, broers, totdat die Here kom. Let op hoe die boer wag vir die kosbare oes wat die land oplewer. Hy wag geduldig daarvoor totdat dit die vroeë en die laat reëns gekry het. Julle moet ook geduldig wag en moed hou, want dit is nie meer lank nie, dan kom die Here.