Huber wys daarop dat die kerk verval het in ’n wedywering om populêre vermaak aan te bied, om kykertalle en hoorders te wen. Die medium het die boodskap geword. Natuurlik is alle kerke nie hieraan skuldig nie en het die in pas wees met die tyd ’n effek op hoe die kerk gehoor en beleef word. Natuurlik word baie mense aangetrek deur die kerk se eietydse maniere. Die gevaar is dat die vorm die inhoud kan verdring.
Die kerk het ’n aandeel daarin dat ’n skeptiese gehoor oor jare geskep is. Lidmate sit Sondag na Sondag en luister oor en oor na dieselfde boodskap. Dit voel vir talle lidmate of die kerk dan na al die eeue steeds niks nuuts te sê het nie.
In ’n verbruikerswêreld is skeptiese hoorders nie altyd die kerk se skuld nie. Die mens van hierdie eeu is gewoond aan die reg op keuses. Met die mentaliteit van dislojaliteit ontmoet die kerk mense wat, as hulle nie hou van wat hulle hoor nie, met hul voete kies vir ’n ander plek.
Huber se volgende groot beswaar is die teologiese armoede van die kerk. Hy bedoel nie akademiese armoede nie, maar die gewone teologie wat in gemeentes gepreek en geleef word. Die kerk lyk of dit geen antwoorde op die eise van die tyd meer bied of selfs ken nie. Die kerklike teologie lyk of dit onkant betrap word en nie gereed is vir die uitdagings van die tyd nie. Wat sê en doen gemeentes in die plaaslike gemeenskap in terme van die ekologiese dilemma, waterskaarste, armoede, energietekort, mensehaat, godsdiensvyandigheid? Dink die kerk daaroor? Is die kerk bekommerd daaroor? Teologie is die nadenke oor God, maar tog God in gesprek met die wêreld. As die kerk nie weet wat God oor die dilemmas van ons tyd sê nie, wie sal dan weet?
Hierdie denkwyses is waarskynlik net die bopunt van die afwaartse spiraal. Sodra die kerk beleef dat sy bedreig word (al is dit soms die kerk wat die grootste gevaar vir haarself inhou), trek die kerk laer na binne. Die kerk onttrek al meer vanuit die gemeenskap en beland in isolasie. Dit kan die laaste stuiptrekkings aan die onderpunt van die spiraal wees (maar nie van die Christendom nie).
Dit is ’n mismoedige prentjie. Ulrich Körtner, dogmatikus van Wenen, sê egter dat die kerk in ’n tyd leef waar godsdiens terugkeer. Dalk keer godsdienstigheid terug in ’n ander gedaante as waaraan die kerk gewoond was. Om te oorleef en om weer bestaansreg te kry, moet die kerk voorbereid wees op mense se nuwe “godsdienstigheid”.
Na my mening is dit nou die tyd vir gelowiges en geloofsleiers om erns te maak met die evangelie. Dit is nou die tyd vir dominees om baie te lees, te dink en te praat. Die wêreld wil weet. Gelowiges moet demonstreer hoe die Antwoord ’n verskil in hul lewe gemaak het. Daar is hoop. Is die kerk in staat om op te hou om sy eie vyand te wees?