Die VP-benadering kan deur middel van 'n keurkaart volgens twee metodes toegepas word. In die eerste metode word daar slegs van die relatiewe of werklike verskil in die plantegroeisamestelling gebruik gemaak en staan ook bekend as die Kwantitatiewe Klimaksmetode (KKM) (Dyksterhuis, 1949; Foran et al, 1978). Navorsing het getoon dat die Kwantitatiewe Klimaksmetode Die vir veldbeoordeling in die Karoogebiede aanvaarbaar is nie. Die tweede metode is gebaseer op die beginsel dat die verskillende groepe geïndekseer word. Die groep wat die hoër ekologiese status besit, kry 'n hoër indekswaarde as die wat 'n laer ekologiese status besit (Van den Berg & Roux, 1974; Daines, 1978 - persoonlike mededeling). 'n Tegniek wat volgens bogenoemde beginsel werk, is in die Karoostreek ontwikkel (Vorster, 1981 - ongepubliseerd) en word kortliks die Ekologiese Indeksmetode (ElM) genoem.
Die prosedure by die gebruik van die Ekologiese Indeksmetode bestaan daaruit dat die VP per topografiese-eenheid per veldtipe of RHB eers geïdentifiseer en gekarakteriseer word, waarna 'n keurkaart opgestel word.
Die geïdentifiseerde VP word deur middel van 'n plantopname gekarakteriseer waarna die plantspesies in groepe geklassifiseer word.
Die mees realistiese en ekologiese metode van klassifikasie is om die plantspesies volgens hul reaksie op onoordeelkundige veldbestuur en ander steurnisse soos droogtes en vuur te klassifiseer (Dyksterhuis, 1949; Foran et al, 1978). Hierdie metode is op 'n ekologiese basis gebaseer, omdat dit die ekologiese posisie van die spesie in die degradasieproses van die veld, soos deur bogenoemde faktore veroorsaak, deeglik in ag neem. Dit wit dus blyk dat hierdie metode meet aanvaarbaar sal wees om die plantegroei van die Karoogebiede te klassifiseer.