Hartklop - Omnibus 01 | 3 Skrywers [Skrywers, 3] | download
9,375,237 کتابونه کتابونه
اصلی Hartklop - Omnibus 01
Hartklop - Omnibus 01
کاپی کول (epub, 499 KB)
Hartklop - Omnibus 02
Elsa Winckler & Amelia Strydom [Winckler, Elsa & Strydom, Amelia]
Hoe kwesbaar die hart – Malene Breytenbach • Dokter van drome – Kristel Loots • Tango met 'n chirurg – Rykie Roux
Brenda Wiechers teug aan haar slegterige kafeteria-koffie en raak al meer geïrriteerd. Die vier manstudente by die tafel naby hulle is duidelik besig om haar te bespreek, want hulle grinnik, praat sag en bekyk haar kort-kort onderlangs. Thomas Naudé, die aantreklikste, is natuurlik die voorbok.
Sy maak of sy niks agterkom nie, maar dink wrokkig dat mans soos hy – ryk, bedorwe eerstespan-rugbyspeler met geen tekort aan meisies nie – altyd aanhangers het om mee rond te loop. Moet hy altyd so afstootlik arrogant wees? In haar eerste jaar het hy byna haar voete onder haar uitgeslaan, maar gou het sy hom vir 'n regte klein pierewaaier uitgekyk. Sy is lugtig vir mans oor die algemeen, maar veral vir sy soort. Dure ervaring het haar geleer dat hulle gans te gou vatterig kan raak. Dis asof hulle dink dit kom hulle toe.
"En as jy so frons, waaraan dink jy?" vra haar vriend Eben.
"Moenie nou kyk nie, maar dit lyk asof ek vanoggend 'n bron van vermaak vir Thomas Naudé en sy sidekicks is."
Eben loer diskreet. "Ja, hulle voer iets in die mou. Jare lank al word hulle gefassineer deur ons twee, die gay en die ysprinses. Ek het al gehoor ons is die sogenaamde gruesome twosome, maar dit kom natuurlik van 'n kat af wat eintlik op jou jaloers is. Die rede hoekom Thomas en sy trawante nog nooit vir ons moeg geword het nie, is oor jy so mooi is – jy weet, daardie voshare en groot blou oge. En tog so onbereikbaar. Thomas kan dit glad nie handle nie, want die meisies val mos op 'n streep vir hom. Hy het al die inhoud van die koshuise behoorlik deurgedraf." Hy grinnik ondeund. "Dit maak hom mal dat jy altyd saam met my rondloop en hom ignoreer."
"Jy is anyway te slim vir hom, my skat. Al waarin hy ooit goed gedoen het, is bedside manners. En dít kultiveer hy met die doel om vroumense se voete onder hulle uit te slaan."
Brenda glimlag;  geamuseerd. Skielik dink sy aan haar eerste kennismaking met Eben, toe hulle langs mekaar in die tweedejaarklas, hulle eerste jaar by die mediese fakulteit op Tygerberg, gesit het.
"Jy is veilig by my, want ek is gay," het hy gerym, en dit het haar hardop laat lag sodat mense omgedraai het om na haar te kyk. Sedertdien is hy haar beste vriend deur dik en dun.
"Oeps, die pierewaaier storm reg op jou af," fluister Eben met sy wenkbroue gelig. "Hy is nog nie moeg geprobeer nie."
Sy sit haar koppie neer en kyk op. Thomas is beslis op pad na haar toe, met 'n breë glimlag op sy gesig.
"Hallo, Brenda … en Eben."
Sonder om sy glimlag te beantwoord, groet sy stug terug. Hy lyk egter geensins afgesit nie.
"Ek het iets om jou te vra. My broer het so pas ortopeed geword en ons hou 'n partytjie om dit te vier. Wil jy my nie Saterdagaand daarheen vergesel nie? Dis by ons huis. My trotse ouers beplan 'n groot makietie – markiestent en spyseniers, die works."
Brenda kyk verbaas na hom. "Maar jy het tog 'n meisie? Neem eerder vir haar."
Die jongste een waarvan sy bewus is, is Mattie Vermaak, blond en wulps. Sy meisies val gewoonlik in so 'n kategorie.
"O nee, ek is tans tussen meisies." Hy grinnik. "Hoe lyk dit?"
'n Klein fronsie verskyn tussen haar wenkbroue. "Nee dankie, Thomas. Volgende week is die eindeksamen. Hierdie naweek wil ek rustig wees."
"Ag toe, chill 'n bietjie. Jy werk gans te hard. Ken jy die ou spreekwoord dat all work and no play makes Jill a dull girl?"
"Dan is ek verbaas dat jy so 'n dull girl wil uitneem," merk sy droog op.
Sy nooi hom nie om te sit nie. Vaagweg is sy bewus daarvan dat mense na hulle kyk, want hy praat hard en dit trek aandag. Waarom het hy haar nie eenkant gekry en gevra nie? Hy maak dit so publiek, dink sy vies.
"Ek gee jou tot vanmiddag om te besluit, dan vra ek weer."
Met dié woorde draai hy om en loop terug na sy tafel met grinnikende vriende.
"Kan jy dit glo?" mompel sy.
"Wel, my skat, dis dalk jou geleentheid om te sien how the other half lives," spot Eben. "Die Naudés bly in 'n paleis teen Welgemoedrand. Die pa is 'n ortopeed, die ma 'n narkotiseur, en nou het die broer so pas 'n ortopeed geword. Hulle rol in die geld, soos jy weet. Thomassie ry mos al sedert sy eerste jaar op varsity sportmotors. Dalk inspireer hulle jou om ook eendag geld te maak."
Brenda trek vir hom 'n gesig. "Ek wil my medemens dien, nie net geld maak nie."
"Ag, jy weet ek terg maar net. Ek wil ook my medemens dien, maar ek word liewers eendag 'n patoloog, waar ek nie veel fisieke kontak met mense hoef te hê nie. Ek wil nie aldag en gedurig in hulle fondamente intuur nie." Hy ril teatraal.
"Jy's verspot, my vriend. Ons is mos al gewoond daaraan. 'n Mens kyk bloot met kliniese belangstelling daarna."
"Poef. Jou kop staan ginekologie toe, want dan hoef jy nie met manlike pasiënte te werk nie – erken maar dis waar."
"Ag nee, Eben, dis nou verregaande om dít te beweer. Ek dink maar net dis wonderlik as babas gebore word, en ek wil help om dit te laat gebeur."
Hy snuif kastig beterweterig. "Dis ook maar goed so, want die manspasiënte sal net met jou lol. Jy het reeds al jou dae om hulle van jou lyf af te hou."
Gemaak kwaai gluur sy hom aan. "Jy kan darem oordryf!"
Haar gedagtes gaan na die storie van die ontmoeting tussen haar verpleegster-ma en die aantreklike pasiënt wat haar pa geword het. Die huwelik het darem tien jaar gehou, voordat hy met 'n ander vrou weggeloop het. Lank genoeg vir haar broer Rolf en haar om gebore te word. Hulle ma het pas aan haar geboorte geskenk toe hy uit hulle lewens verdwyn het, en Rolf was amper tien. En hulle moes met hulle ma se verbittering saamleef.
"'n Mooi man is almal se man," het haar ma haar altyd gewaarsku. "Moenie vir die uiterlike gaan nie. Maak seker dat hy ordentlik van inbors is."
"Gaan jy nou die uitnodiging na die Naudés aanvaar?" pols Eben haar.
Sy huiwer eers, maar dan knik sy. "Ja, ek begin dink ek moet. Uit blote nuuskierigheid om te sien how the other half lives, soos jy sê. Ek sal jou alles kom vertel."
Hy grinnik breed. "Ditsem! Sorg dat jy Saterdagaand stunning lyk. Vir jou is dit nie moeilik nie."
Gelukkig het sy darem 'n bietjie spaargeld en kan sy vir haar 'n rok vir die geleentheid aanskaf. Deur die jare het sy met beurse gestudeer en haar broer het met sakgeld gehelp. Sy twyfel nie dat die geleentheid by die Naudés baie deftig gaan wees nie. Sy het die afgelope tyd baie hard gewerk om voor te berei vir die eindeksamen, en sy kan haarself gerus met iets moois beloon.
"Soos ek gesê het voordat ons so wreed onderbreek is: ons moet solank ons toekoms beplan," gesels Eben. "Eers ons huisdokter-opleiding, en na ons Zuma-jaar kan ons Londen toe gaan en by een van die groot hospitale soos Guy's gaan werk. Of die Wellington-hospitaal, lekker naby Lords, die krieketveld. Hulle betaal uitstekend, en 'n mens woon daar in by hulle dokterskwartiere. So kan jy spaar en reis en dalk nog 'n motor ook aanskaf. Terwyl my broer nog vir 'n paar jaar diplomaat daar gaan wees, moet ons die geleentheid benut. Skep terwyl dit pap reën. Na Londen stuur hulle hom dalk Mogadisjoe toe, of so 'n gat-plek."
Sy en Eben beplan al lank aan hulle toekoms. Sy wil so graag haar broer vir sy vrygewigheid vergoed. Na haar ma se dood toe sy in matriek was, het hy die rol van voog oorgeneem. Aan hom en Lisa, sy vrou, is sy oneindig dank verskuldig vir hulle liefde en onderskraging. Tydens die semesters het sy in die koshuis ingewoon, maar die meeste naweke en vakansies het sy by hulle op Stellenbosch gebly. In hulle huis het sy haar eie kamer, en Rolf het vir haar sy ou Volksie, Skigtige Saartjie, gegee waarmee sy sedert haar tweede jaar ry.
Eersdaags is sy nie meer 'n student nie. Sy gaan 'n geneesheer wees: dokter Brenda Wiechers. Al kry sy dit nie reg om eendag te spesialiseer nie, kan sy haarself uiteindelik onderhou en die vreugde van onafhanklikheid ervaar. Die vooruitsig gee haar trillings van lekkerkry.
Brenda is bewus daarvan dat hulle aangegaap word toe Thomas haar in 'n blinknuwe viertrek by die koshuis kom haal.
"Jy lyk sommer blerrie mooi," komplimenteer hy haar toe hulle by die voordeur uitstap, en hy sit 'n hand op haar rug.
Sy het 'n eenvoudige dog figuurvleiende swart rokkie by 'n winkel in Tygervallei raakgeloop, en bypassende sandale en 'n handsakkie gekry om dit af te rond. 'n Vriendin, wat baie beïndruk was dat sy 'n afspraak met die verruklike Thomas Naudé het, het vir haar goue oorringe geleen.
"Jy lyk opvreetlik," het sy half afgunstig geskerts. "Ek hoop daardie wolf vreet jou nie regtig op nie."
Hy lyk natuurlik so aantreklik dat die meisies hom móét raaksien, en hy groet links en regs voordat hulle die motor bereik en hy vir haar die deur oophou. Dié is so hoog dat dit voel asof sy in 'n bus klim, en sy is bewus daarvan dat die rok opskuif en meer been vertoon as waarmee sy gemaklik voel.
Toe hulle die hoogtes van Welgemoed bereik, verstom sy haar aan die groot huise. Sy en haar ma het onder in Bellville gewoon en nooit in dié geweste gekom nie. Haar mond hang letterlik oop toe hulle deur 'n gegote ysterhek na 'n groot wit huis met Griekse pilare by die ingang ry. Twee mans wys parkeerplekke aan en daar is talle duur, blink voertuie geparkeer. Thomas wuif vir die mans en ry verby, na 'n parkeerplek langs die huis.
Brenda sien deftig geklede mense na die voordeur stap en is meteens senuagtig. Aan hierdie rykmanswêreld is sy nie gewoond nie, maar sy sal moet maak asof dit haar nie verbouereer nie.
Thomas se ouers en broer staan in die helder verligte portaal om die mense te verwelkom, en Brenda is oorbewus van 'n baie mooi en smaakvolle interieur, gaste wat lyk asof hulle uit die sosiale blaaie van 'n glanstydskrif ontsnap het, en die formidabele drie mense wat haar aankyk. Die pa en broer is, soos Thomas, in donker aanddrag. Die ma is in 'n grys skepping wat by haar witgrys hare pas, en sy blits behoorlik van die diamante. Die broer, wat haar stip en takserend aankyk, is 'n ouer en minder aantreklike weergawe van Thomas.
Brenda sluk haar senuagtigheid en glimlag.
"Dis nou Brenda Wiechers," stel Thomas haar voor. "My pa, ma en Arnold, die main Mac van die aand."
"Aangename kennis," sê Brenda en skud al drie se hande.
Hulle is vriendelik, maar sy besef hulle kyk krities na haar. Natuurlik wil sy ouers net die beste vir hulle seun hê, en sy lyk seker nie ryk genoeg nie.
"So, jy is die slim meisie in die klas," merk die ma op.
"O, waar hoor Dokter so iets?"
"Almal praat daarvan, en die mans is jaloers, my skat. Ons soort vroue jaag hulle die skrik op die lyf."
Die vrou het darem 'n sin vir humor, dink Brenda.
"Geluk met jou prestasie," sê sy vir Arnold Naudé. "Dit kom net na jare se swoeg en sweet."
"Inderdaad. Dankie. Ek is bly ek het uiteindelik tot hier gekom. Nou gaan ek saam met julle by die gradeplegtigheid gekap word. Ons ouers dink dis great dat ek en Thomas saam graad vang."
"Kom, ek gaan kry vir jou iets te drinke," sê Thomas en lei Brenda in die enorme sitkamer in, waar mense in groepe staan en gesels. Eenkant gewaar sy 'n kroeg waar besige kroegmanne in uniform drankies skink.
"Wag net hier, ek gaan haal gou. Wat drink jy?"
"'n Glas witwyn sal lekker wees, dankie."
Hy is net weg, en sy staan selfbewus alleen, toe sy agterkom dat 'n lang, donker man vir haar kyk. Hy staan in 'n groep, met langs hom 'n mooi blondine wat sy arm besitlik vashou. Brenda wil wegkyk, maar sy kan nie. Dis asof die man haar toor. Nie net is hy besonder aantreklik nie, maar hy het 'n aura wat sy van hier af kan aanvoel. Sy skouers is hoekig breed en sy houding fier. In sy aandpak is hy asemrowend. Sy skeur haar blik weg met die eienaardigste sensasie van warmte in haar lyf en draai haar rug op hulle.
"Jy is Thomas se date vir die aand, nie waar nie?" hoor sy oomblikke later 'n diep stem langs haar vra. Sy draai om.
Vir 'n sekonde of twee kan sy nie praat nie, want dis die aantreklike donker man wat nader gekom het. Sy moet opkyk na hom, want hy is heelwat langer as sy, en sy registreer dat hy die mooiste grysblou oë met pikswart wimpers en wenkbroue het. Sy vel is soel en sy mond ferm bo 'n taamlik prominente ken. Hy is duidelik familie van Thomas, maar seker so tien jaar ouer.
"E … ja. Ek is Brenda Wiechers."
Hy steek 'n groot hand uit wat hare warm omvou, en dit voel skielik asof skokgolwe in haar arm optrek.
"Aangename kennis. Ek is Charl Naudé, Thomas se oom. Hy los jou net hier en jy ken niemand nie. Kom sluit by ons aan."
"Dankie." Gehoorsaam loop sy saam na die groep. Sy word voorgestel aan 'n klomp dokters, wie se name by die een oor ingaan en by die ander een uit.
"My vrou, Maureen," stel hy die mooi blondine voor. "Brenda Wiechers wat julle hier sien, is blykbaar 'n vreeslike vangs, want Thomas beweer sy weier alle uitnodigings. Miskien is daardie outjies by die mediese skool nog te onvolwasse vir haar."
Brenda bloos en is vies vir haarself dat sy so reageer.
"Nee wat, Thomas oordryf. Ek gaan darem soms met mans uit."
Dit klink flou, maar Charl Naudé glimlag skeef en die ander lag.
"Trust 'n Naudé om deur die ys te breek," spot Maureen. "Jy moet maar oppas vir die Naudé-mans. Hulle is die gevaarlikste wolwe op die planeet. Befoeterd ook, en eiewys."
"Dis 'n wonder dat jy vir my kans gesien het as ek uit so 'n vreeslike genepoel kom," sê haar man droog.
"A, hier is jy," hoor Brenda Thomas se stem agter haar.
Hy gee haar glas wyn aan. "Ek sien jy het my gunsteling-oom ontmoet. Hy was 'n laatlam en is dus net tien jaar ouer as ek. Hy is ook een van die beste ginekoloë in die land."
Brenda kyk nuuskierig na Charl Naudé en iewers lui 'n klokkie.
"Ek dink ek het al van u gehoor, dokter Naudé," sê sy. "Ek is self van plan om ginekologie en verloskunde te doen. As ek eers klaar is met my Zuma-jaar, en nadat ek darem so een of twee jaar in Engeland gewerk het."
Hy kyk skerp na haar. "Is jy opgewasse vir die lang ure en die druk? Jy lyk so … jonk en kwesbaar. Babas kom mos nie op bestelling nie, jy kan nie hulle tyd bepaal nie. Dis 'n dag-en-nag-werk."
Brenda voel dadelik in die gesig gevat. Hierdie man onderskat haar. Hy is so bevooroordeeld soos die meeste mans.
"Ek is heeltemal sterk en vasberade genoeg," reageer sy styf.
Sy glimlag is sowaar spottend, asof hy haar nie glo nie.
"Ek is ook van plan om in ginekologie en verloskunde te spesialiseer," hoor sy Thomas sê, en sy draai haar oë weg van sy oom na hom.
"Hy wil net al die vroumense op hom verlief maak," terg Maureen, en Thomas lyk gevlei.
Hy grinnik vir sy oom. "Dalk word ek eendag 'n vennoot van my oom Charl."
Brenda let op dat die oom glad nie geamuseerd of inskiklik lyk nie.
"Jy sal jouself eers moet bewys," is al wat hy sê.
"Kom ons mingle, my skat," stel Maureen voor en hulle verlaat die groep.
Thomas neem Brenda se arm. "Kom ons gaan soek ons eie portuur op. Verskoon ons, mense."
Dwarsdeur die aand, met sy sjampanje, toesprake, heerlike buffet-ete en massas mense, is Brenda bewus van die lang man wat so tussen die ander uitstaan. Hy praat nie weer met hulle nie, en dit lyk ook nie of hy ooit weer in hulle rigting kyk nie.
Brenda wonder of sy enigsins van hom hou. Hy is wel die aantreklikste man wat sy al ooit gesien het, en hy was aanvanklik bedagsaam. Maar hy het haar krities en met versluierde oë gestaan en dophou, asof hy wonder of sy goed genoeg is vir 'n Naudé. Toe hy haar "blykbaar 'n vreeslike vangs" genoem het, was hy sarkasties.
Thomas laai haar laataand by die koshuis af en bedank haar, maar hy maak nie weer 'n afspraak nie.
Sy het seker die toets by sy mense gedop, dink sy. Ag, nou ja, sy gee regtig nie om nie. Dis net 'n lekker storie om vir Eben te vertel.
"So 'n blikners! Ek sal hom teer en veer, en as hy nog nie genoeg gehad het nie, sal ek hom onderstebo aan sy toonnaels aan die naaste boomtak vasspyker," blaas Eben.
Brenda lag. "Genade, maar dit klink verskriklik wreed. Wat het jy so erg teen Thomas? Hy het hom darem nou die aand soos 'n heer gedra. Wel, byna. Dit wil sê, hy het hom nie heeltemal soos 'n skarminkel gedra nie, al het hy geflankeer met al wat 'n vrou is. Hy kan homself net nie help nie. Dit was in elk geval die enigste keer dat ek ooit met hom sou uitgaan."
Eben kyk haar simpatiek aan. "Moenie seergemaak voel nie, ou dier. Take it whence it comes."
Hy sug. "Daardie vabond het 'n weddenskap van honderd rand gewen. Die ouens in die kafeteria het gewed dat hy jou nie uitgevra sal kry nie."
Brenda se mond val oop. Eers lag sy, maar toe droog dit op. Eintlik is dit glad nie snaaks nie, maar baie beledigend. En dit maak regtig seer, al wil sy dit nie erken nie.
"Die luis," sê sy sag. "Ag, dit maak ook nie saak nie. Ek voel vere vir Thomas Naudé."
En dit het haar darem die geleentheid gegee om sy ginekoloog-oom te ontmoet, dink sy. Vir die eerste keer in haar lewe kan sy 'n man nie uit haar gedagtes kry nie. Ag, dit sal wel mettertyd vervaag, troos sy haarself.
Tog het sy 'n voorgevoel dat sy professioneel weer met hierdie man te doene sal kry.
Brenda is effens gespanne by die gradeplegtigheid. Haar broer Rolf en sy vrou Lisa is in die gehoor, weet sy. Die studente staan egter in een lang ry, besig om togas en kappe te kry en mekaar geluk te wens. Eben se van is Brynard en hy is dus heel voor, terwyl sy alfabeties heel agter is tussen Poen Westra en Johan Weideman. Die Desember-son bak op hulle neer en die toga maak haar warm, maar sy gee nie om nie. Vandag is 'n groot triomf. Selfs nog groter as die eedafleggingsplegtigheid vroeër.
Toe hulle by die D.F. Malan-gedenksaal inloop, soek haar oë na Rolf en Lisa. Sy wuif vir hulle, en Rolf staan regop met sy kamera om haar af te neem.
By die sitplekke wat vir die eregaste bespreek is, sit 'n hele ry indrukwekkende Naudés. Hulle is natuurlik hier vir Thomas én Arnold. Een troon bo die ander uit – Charl Naudé. Aan sy sy is sy mooi blonde vrou. Verbeel sy haar of kyk hy na haar? Nee, dit kan nie wees nie. Hulle het net oë vir hulle twee familielede.
Toe sy egter by hulle verbystap, voel sy of sy aangestaar word en sy kyk om. Charl Naudé se oë is wel op haar. Hy knik en glimlag. Sy knik en glimlag terug, maar dis of haar hart nie heeltemal normaal wil klop nie. Sy skryf dit aan spanning toe.
Aan die einde van die plegtigheid is die prysuitdeling. Teen dié tyd weet Brenda dat sy die toekenning vir die beste student ontvang en dat Johan Weideman die prys vir die beste skripsie ontvang. Hulle word deur die beampte aangetree.
Brenda het trane in haar oë toe sy vorentoe geroep word en weer by die trappies opstap. In haar ore dawer die applous. Die rektor en die dekaan van die Fakulteit Gesondheidswetenskappe wens haar geluk. Sy kyk een slag oor die see van gesigte voor haar en kameras flits.
As haar ma nog gelewe het, sou sy trots gewees het. Haar ma het haar van kleins af aangemoedig. Dit maak haar bewoë dat sy nie hier kan wees om in haar sukses te deel nie.
"Jy is skrander en jy sal nog die hoogste sport van die leer bereik," het sy meer as een keer vir Brenda gesê.
Na die plegtigheid staan die mense buite op die gras rond. 'n Fotograaf van die universiteit en een van Die Burger kom Brenda by haar trotse familie afneem.
"Jy raak nou te famous vir ons gewone sterflinge," spot Eben toe hy en sy ma, tant Gertie, by hulle aansluit. "Netnou is daar 'n talent scout hier en hy gryp jou vir die een of ander soapie. Mense vrek mos oor mediese stories."
"Lawwe ding," sê Brenda en soen hom en sy ma.
"Die Naudés is 'n gedugte clan," merk Eben op. "Kyk daar hoe koek hulle om die twee broers saam. Ek skat Thomas het maar deurgeskraap, soos hy partytjie gehou het."
Brenda kyk oor haar skouer en sien dat Charl Naudé in hulle rigting kyk. Dan kom hy sowaar nader. Sy hou asem op.
"Geluk met jou prestasie, dokter Wiechers," sê hy en skud haar hand.
"Dankie." Hoekom is hy tog so oorweldigend? Sy moet al haar wilskrag inspan om koel en kalm te lyk.
Hy draai na haar broer. "Rolf! Hoe gaan dit? Ek het jou jare laas gesien. Geluk met jou kleinsus se prestasie."
"Hallo, Charl. Gaaf om jou ook te sien," sê Rolf en skud sy hand.
Brenda kyk verbaas na hulle. "Julle ken mekaar?"
"Ons was saam in die voorgraadse klas," verduidelik Rolf. "Dankie, Charl, ons is baie trots op haar. Sy het dit nie aldag maklik gehad nie. Ons ma is in Brenda se matriekjaar oorlede, maar sy het nogtans agt onderskeidings gekry en sy was boonop hoofmeisie van haar skool. Sy het nog altyd hard geleer."
Charl Naudé draai terug na Brenda en sy sien onverwagte medelye in sy oë. "Jy het dus ten spyte van teëspoed jou ding gedoen. Dit maak jou prestasie des te groter."
Sy haal haar skouers op. "My ma het my geleer om ambisie te hê."
"Harde werk is nie genoeg nie," antwoord hy. "Die breinkrag moet ook daar wees, en stamina. Daarsonder kan jy nie 'n geneesheer wees nie. Nou ja, geniet julle aand. Ons gaan ons manne se prestasies by die Mount Nelson vier."
"Dankie, ons en Eben-hulle gaan Waterfront toe," sê Brenda. "Geniet julle aand ook."
Hulle sal natuurlik net die beste kies, dink sy, maar vanaand voel sy te lekker om om te gee. Sy kan haar egter nie daarvan weerhou om Charl Naudé agterna te kyk nie. So 'n man is gevaarlik. Vir alle vroue. Die soort waarteen haar ma haar altyd gewaarsku het.
Gelukkig is hy getroud en sal sy niks verder met hom te doen kry nie.
Charl Naudé het Brenda en haar groepie dadelik buite op die grasperk raakgesien en diskreet dopgehou. Die meisie, wat laas toe hy haar gesien het so ernstig voorgekom het, is vandag sprankelend en vrolik. Sy is werklik pragtig en daarby is sy skrander, duidelik iemand met ruggraat.
Sy nefie is mal om so 'n uitsonderlike meisie deur sy vingers te laat glip. Hy het haar wragtig net een keer uitgeneem. Miskien het sy nie in hom belang gestel nie. Sy is seker kieskeurig. Te ambisieus en ernstig vir Thomas, wat steeds daarop uit is om wild te kuier en die een meisie na die ander te beproef. Sy sal nie met haar laat mors nie, vermoed hy.
Hy vermoed ook dat sy 'n groot sukses van haar beroep sal maak, al lyk sy so tenger en grasieus soos 'n wildsbokkie. Daardie vasberade kennetjie en vreeslose, direkte kyk het hom nogal beïndruk. Onopgesmuk beeldskoon. Dit het natuurlik voor- en nadele …
Brenda is besig met haar saalronde toe sy die aantreklike jong dokter in sy wit jas wat in haar rigting stap, herken. Dit kan nie wees nie, maar dis sowaar Thomas Naudé.
"Wat op aarde doen jý hier?" vra sy verbaas toe hy met 'n breë glimlag nader kom.
"Hallo, Brenda. Long time no see! My oom Charl het my aangemoedig om na my Zuma-jaar na Londen te kom en hy het hierdie hospitaal aanbeveel. Dis wraggies lekker om 'n ou bekende raak te loop. Kan ek jou later sien? Nadat jy hier klaar is?"
"Ek behoort teen eenuur 'n rukkie vry te wees. Waar sal ek jou kry?"
"By die kafeteria. Ek sal vir jou wag."
Hy draai om en loop weg, maar Brenda kom agter dat die twee verpleegsters by haar hom gefassineer agterna staan en kyk.
"Wat 'n man," sê die jonger een op Engels. "Is hy ook van Suid-Afrika?"
"Ja, ons was klasmaats. Kom, ons het werk om te doen," betig Brenda haar.
Sy kyk na die pasiënt se kaart. Hy het 'n blindedermoperasie gehad en hy lyk vir haar maar bleek en moeg.
"Hoe voel u vanoggend, meneer Blake?" vra sy en neem sy pols.
"Aansienlik beter vandat ek so 'n mooi dokter gesien het," skerts hy.
Sy maak asof sy dit nie hoor nie. Enige reaksie op sulke aanmerkings lok gewoonlik 'n lawwe flirtasie uit, en sy wil professioneel wees.
Die kafeteria is vol en dis rumoerig soos almal gesels, maar Brenda herken onmiddellik vir Thomas, wat by 'n tafeltjie vir twee wag. Hy het opgestaan en wuif vir haar. Dit val haar op dat hy steeds tussen ander mense uitstaan omdat hy lank en aantreklik is, met die selfversekerde houding van iemand wat weet en verwag dat mense na hom kyk en hom bewonder. Net sy oom Charl, wat rypheid en wysheid aan sy kant het, is aantrekliker as hy, dink sy.
Toe sy by die tafel kom, soengroet hy haar. "Ek wou jou nie voor die pasiënte in die verleentheid stel en jou 'n klapsoen gee nie," lag hy. "Het jy lus vir koffie, of is jy honger?"
"Ek is honger. Kom ons gaan kry skinkborde en kos."
Hulle gaan staan in die ry. "Hoe lank is jy al hier?" vra hy oor haar skouer.
"Twee maande. Eben Brynard is ook hier. Jy onthou hom mos?"
"O ja, jou groot pel. Ek het maar gister aangekom. Eers bietjie Europa deurgetoer na my Zuma-jaar. Ek moes van daardie hel herstel, maar ek vertel jou alles as ons eers sit."
Brenda en Eben het vir hulle huisdokter-opleiding by Tygerberg aangebly, maar sy weet Thomas is Pretoria toe. Sou hy die verleidingsweivelde daar dalk groener gevind het? kan sy nie help om meewarig te wonder nie.
Hulle kry gekookte kos en gaan tafel toe. Brenda is ongemaklik bewus daarvan dat mense omdraai en na hulle kyk. Hy is natuurlik 'n nuweling, sy is ook nog betreklik nuut en hy is so opvallend. Die verpleegsters sal waarskynlik gaande wees oor hom, en soos sy hom ken, sal hy hom in die aandag verlustig. Dit gee haar so 'n trilling van irritasie. Dat hy van alle mense hier moes uitkom!
Hy val weg en eet. "Die kos is nie te sleg nie."
"Nee, die personeel kry goeie kos, en die akkommodasie is heel skaflik. Ek het 'n lekker woonstelletjie in die dokterskwartiere. Eben is langs my. Jy sal hom nog te siene kry."
Verbeel sy haar of sien sy spot in sy oë? Hy kon hulle altyd so spottend op universiteit aankyk, asof hy dink hulle is twee fratse. Sy moet haarself dwing om vriendelik te wees.
"Was jou Zuma-jaar hel gewees?" vra sy.
Hy snork. "Was dit hel? Ek moes in 'n hospitaal in KwaZulu-Natal gaan werk, en die meeste pasiënte het MIV of full-blown Aids gehad. Ek het darem ook 'n verskeidenheid kindersiektes en peste behandel, en babas gevang vir 'n vale. Ek het my vrek gewerk."
"Maar jy het baie geleer, en buitendien gaan jou werk altyd lang ure behels. Dit was vir my ook 'n skok om so met die probleme buite die opleidingshospitaal te doene te kry. En ons het gedink ons ken reeds ellende."
Hy kou en sluk voordat hy weer praat. "Jy was mos in die Oos-Kaap? Seker net so bleddie erg."
"Die hospitaal se toerusting het veel te wense oorgelaat en ek het ook hard gewerk, maar dit was baie leersaam. Ek het goeie vriende daar gemaak."
"Little Miss Sunshine," spot hy.
Brenda vererg haar. "Ons het die Hippokratiese Eed afgelê, Thomas. Ons het belowe om ons lewe te wy aan die verligting van ander se pyn en ellende. Dis nie iets om mee te spot nie. Jy was nog altyd 'n spotter en ek het nog altyd onder jou spot deurgeloop. Wanneer gaan jy grootword?"
Hy sit terug en kyk haar gebelg aan. "Chill, Brenda! 'n Mens sou sweer ek is 'n monster. Ek maak maar net 'n grappie, dis al."
Sy bly stil en eet verder, maar daar is 'n ongemaklike stilte. Hy maak sy bord kos klaar voordat sy halfpad met hare is, en toe sit hy haar en bekyk.
"Jy het mooi grootgeword, maar niks vriendeliker nie." Sy stem klink seergemaak, maar sy vermoed hy dik aan.
Eers toe sy klaar is en haar mond met die servet afvee, kyk sy na hom.
"Little Miss Sunshine is gewoonlik vriendelik en nie humeurig nie, Thomas Naudé. Die moeilikheid met jou is dat jy nog altyd ligsinnig was en jou verbeel jy is beter as ander. Dat jy met mense se gevoelens kan speel, hulle kan beledig en verkleineer, en dan moet hulle maar vir lief neem daarmee, want jy is so oulik."
"Hel! Hier sien ek 'n ou vriendin en al wat sy doen, is om my uit te vreet vir als wat sleg is." Sy mooi gesig vertrek komies.
"Wel, jou sondes haal jou in. Jy sal nooit weer die kans kry om 'n weddenskap met my te wen nie."
Hy is dadelik behoedsaam. "Waarvan praat jy, sussie?" sis hy.
"Jou weddenskap destyds dat jy my sal oorreed om na jou broer se partytjie te gaan, boetie," sê sy opsetlik bedaard. "Onthou jy? Ek hoop jy het jou honderd rand darem goed bestee. Daarmee kon jy 'n ander meisie vir 'n hamburger geskiet het."
Sy mond het oopgeval en nou lyk hy erg verleë. "Hel, Brenda … Ek het nie gedink jy sou dit uitvind nie. Ek het nie bedoel om jou gevoelens seer te maak nie."
"Nee, omdat jy my gevoelens geensins in aanmerking geneem het nie. Maar dis water onderdeur die brug. Kom ons vergeet daarvan."
Hy skud sy kop. "Ek is regtig jammer. Jy laat my soos 'n hond voel."
"Dankie vir jou geselskap en toemaar, moenie huil nie. Nou moet jy my verskoon. Ek is weer aan diens."
Sy staan op en los hom aan tafel, bewus daarvan dat hy haar agterna kyk.
Nou weet jy waar jy met my staan, Thomas Naudé, dink sy. Maar toe is sy half spyt. Hy is nog nuut en vreemd hier. Moes sy dit ooit opgehaal het? Dis so lank gelede. En juis hier waar dit lekker is om 'n ou bekende te sien. Sy sug. Ag nou ja, hy moet dit maar verwerk soos sy die destydse belediging moes verwerk het. Dit het haar nogal seergemaak, maar hy is gewoonlik so ligsinnig dat hierdie ding hom sekerlik nie lank sal laat sleg voel nie.
Soos Brenda voorspel het, maak Thomas 'n indruk op al wat vrou is. Dit gons behoorlik oor die aantreklike jong Suid-Afrikaanse dokter. Sy weier egter om betrek te raak by praatjies oor hom. Sy is hier om te leer, en die ondervinding gaan 'n aanbeveling wees as sy aansoek doen om in Suid-Afrika in ginekologie en verloskunde te gaan spesialiseer.
Sy en Eben is die oggend vry en hulle beplan om na Hampton Court-paleis te gaan. Daar is 'n klop aan haar deur en sy maak oop, want sy verwag hom. Tot haar verbasing is dit nie hy wat daar staan nie, maar Thomas Naudé.
"Haai. Is jy nog kwaad vir my?" vra hy sedig.
Sy glimlag. "Nee wat. Ek het gedink dis Eben. Ons gaan Hampton Court toe. Ons is besig om al die besienswaardighede die een na die ander in te ryg in ons vrye tyd."
"Ag nee. My oom is hier vir 'n mediese kongres. My oom Charl. Onthou jy hom nog van die gewraakte partytjie af? Die ginekoloog?"
Dis asof haar asem 'n oomblik verstok. Sy knik. "Ja, ek onthou hom."
Hoe kan 'n mens so 'n man ooit vergeet?
"Hy nooi ons – vir my, jou en Eben – uit vir die dag. Môre gaan hy terug. Wil julle nie eerder 'n ander dag na Hampton Court gaan nie? Hy neem mens altyd vir helse lekker etes uit, en hy is hier met 'n gehuurde Bentley. Ons hou ons lywe lords en ladies."
Brenda is erg in die versoeking. "Wel, as Eben nie omgee nie, kan ons dit dalk oorweeg," sê sy huiwerig.
Eben verskyn meteens. "Haai! Waaroor sal ek nie omgee nie?"
"My oom Charl is hier en hy wil ons drietjies vandag uitneem," sê Thomas. "Hy is 'n ou wat 'n mens lekker treat. Ek beveel dit ten sterkste aan."
Eben lyk half onwillig, maar hy kyk na Brenda. "Wil jy gaan?"
"Oukei, ons sal saamgaan," sê Eben gelate. "Ons kan volgende week die paleis gaan besigtig."
Toe Charl Naudé agter die Bentley se stuur uitklim, slaan hy amper Brenda se asem weg. Dat 'n man so indrukwekkend kan wees, is 'n sonde. Sy moet haar met groot moeite ongeërg hou en groet hom vriendelik.
"Dankie dat u aan ons dink, dokter."
"Dis 'n plesier. Ek het gedink dit sal lekker wees om saam met Suid-Afrikaners en Thomas se vriende te kuier."
Sy grysblou oë bekyk haar goedkeurend van bo tot onder, voordat hy sy hand na Eben ook uitsteek. "Dokter Brynard? 'n Plesier om jou ook weer te sien."
"En vir u," reageer Eben beleef. "Noem my asseblief Eben."
"Julle kan gerus maar vandag die 'u' los, hoor. Dis gans te formeel. Noem my Charl. Ek is nie soveel ouer as julle nie en ek wil nie soos 'n ou omie voel nie. Nou, het julle enige voorkeure waarheen julle wil gaan? Solank ons ook by 'n goeie restaurant uitkom."
Brenda en Eben kyk vlugtig na mekaar. "Ons sou Hampton Court toe gegaan het," sê sy. "Dis glo pragtig en dis boonop 'n mooi dag. Die weer kan hier so dikwels guur wees. Was u … jy … al daar?"
"Ek was jare gelede kortstondig daar. Dis nie net 'n mooi paleis nie, maar die tuine is verruklik. Sal ons soontoe gaan? En daarna iewers gaan eet?"
Brenda is verheug. "Dit sal baie lekker wees."
"En ons ry boonop in styl," lag Eben. "Ek sal voel soos prins Charles as ek met dié motor deur Londen toer."
Charl lyk geamuseerd. "Nou goed. Brenda sit voor en die twee manne agter. Hulle kan backseat-drive en die pad aanwys. Ek neem aan julle het 'n padkaart?"
"Ek het een," verseker Eben hom. "En ek het dit al goed opgeswot, want ek wil wragtig nie in dié groot plek verdwaal nie. Die blote gedagte aan verdwaal in Londen gee my horries."
Brenda sug van lekkerkry toe die statige motor wegtrek. Sy loer na die man langs haar se sterk profiel en besluit dan dat sy liewers nie moet lyk asof sy haar oë nie van hom kan afhou nie. Duidelik het sy vrou nie saamgekom na die kongres nie. Watter verrassing om hom weer te sien! Met hulle eerste ontmoeting was sy nie seker of sy van hom hou nie, maar vandag het hy blykbaar besluit om sjarmant te wees.
Hulle loop en kyk na die rooskleurige paleis en Brenda is in vervoering.
"Koning Hendrik die Agtste het dié paleis van sy hoofminister, kardinaal Wolsey, afgeneem en dit vir sy tweede vrou, Anne Boleyn, gegee," vertel Charl. "Hy was toe nog gek na haar, en die kardinaal kon dit nie regkry dat die Pous toestemming gee dat Hendrik van Catherine, sy eerste vrou, skei nie. Anne Boleyn het egter nie lank na die kardinaal nie tot 'n val gekom. Sy is onthoof en Hendrik het sommer dadelik met die derde van sy ses vroue, Jane Seymour, getrou. Ek onthou nog dat die gids ons destyds vertel het dat Anne Boleyn, Jane Seymour en die koning se vyfde vrou, Catherine Howard, wat ook onthoof is, hier spook. Dit was klaarblyklik gevaarlik om Hendrik se oog te vang of met hom te trou."
"Ag, ek glo nie in spoke nie," lag Thomas.
"As die koning so wreed van hulle ontslae geraak het, is hulle geeste seker rusteloos," merk Eben op.
Thomas lag. "Ek wens dit was vir alle mans so maklik om van vroumense ontslae te raak."
"Deur hulle te onthoof?" vra Brenda onthuts. "Ek dink hy was 'n vieslike wreedaard."
"Gelukkig hoef jy hulle nie deesdae te onthoof om van hulle ontslae te raak nie," meen Eben.
"Dis jammer dat Charl nie koning Hendrik se magte het nie …" begin Thomas, maar toe bly hy verward stil.
Brenda onderskep 'n waarskuwende, ergerlike blik van Charl na sy nefie en sy sien dat Thomas bloedrooi van verleentheid word. Waarop het hy gesinspeel? wonder sy. Is Charl Naudé se huwelik ongelukkig? Wil hy van die mooi blonde Maureen ontslae raak? Indien wel, waar lê die probleem? Hy is so aantreklik dat vroue by hom sal aanlê. Is hy 'n rokjagter soos Thomas?
As hy is, stel dit haar geweldig teleur, mymer sy. Sy wil nie dink dat iemand wat so waardig voorkom voete van klei het nie.
Dis nogtans vir haar baie lekker om die opulensie van die paleis te beskou en hom as 'n kundige by te hê. Hy weet verbasend baie van die geskiedenis, hy is gevat en hy sorg dat hulle heeltyd vermaak en ingelig word.
Toe die besoek ten einde loop, is sy spyt. Charl vul haar met bewondering. Hy blyk so 'n afgeronde mens te wees. Maar volmaak kan hy tog nie wees nie? Waar lê sy swakhede? As hy 'n rokjagter is, kom sy dit nie agter nie, want hy flankeer nie met haar nie. Hy is met almal van hulle ewe sjarmant.
Iets wat haar tref, is dat mense met ontsag na hom kyk. Na hom én die aantreklike Thomas, maar meer na hom. Dis byna vleiend om langs hom te loop. Anders as Thomas, lyk hy nie asof hy enigsins agterkom hoeveel aandag hy trek nie. Sy moet haarself aan haar ma se woorde herinner: 'n mooi man is almal se man, en 'n mens moet eerder vir so iemand oppas. Dis die inbors wat tel, nie die voorkoms nie.
Hulle ry na 'n restaurant langs die Teemsrivier wat vir Brenda vreeslik duur en eksklusief lyk. Sy laat toe dat Charl haar elmboog neem en haar na 'n tafel stuur waar hulle oor die water en die verbygaande bote kan uitkyk. Sy aanraking is aangenaam. Onderdanige, oorgretige kelners dans letterlik om hulle rond.
Charl bestel wyn en hulle kyk na die spyskaart. Dis van dié waar die prys nie aangedui word nie, sien Brenda ongemaklik. Natuurlik kos elke dis 'n fortuin. Sy vang Eben se blik en sien dat hy dink wat sy dink.
"Ons dra graag by tot die ete," bied hy aan.
Charl wil niks daarvan hoor nie. "Julle is my gaste vandag en ek betaal. Ek het julle verplig om ons te vergesel, en tot dusver vermaak julle my heerlik."
"Sing for your supper," grap Thomas.
"Ons waardeer dit regtig," sê Brenda, en moet direk in die grysblou oë kyk. Hy het beslis 'n vreemde effek op haar. Dis asof sy nie gemaklik in haar vel is nie, en tog is hy baie interessante geselskap.
Nadat hulle bestel het, sit Charl terug. "Die kongres wat ek by Hastings Park bygewoon het, het meestal gegaan oor infertiliteit en in vitro-bevrugting. Ek het gepraat oor die werk wat ons mense by Tygerberg doen. Dis jammer julle aspirant-ginekoloë kon dit nie bywoon nie."
Hy kyk na Brenda. "Jy het mos gesê jy wil 'n ginekoloog word, nie waar nie?"
Hy onthou sowaar, dink sy. En hy het nog beweer dat sy nie opgewasse is daarvoor nie.
"Dis steeds my plan," sê sy beslis.
"Ek neig meer in die rigting van patologie," sê Eben. "Dis meer beheerbaar as swanger vroue. Ek wil nie enige tyd van die dag of nag babas vang nie."
Thomas grinnik. "Nee, hel, ek werk liewers met vroue. Patologie is so … droog."
Brenda kyk minagtend na hom. Hy is tog so deursigtig. So oppervlakkig. Presies die soort mooi man waarteen haar ma haar altyd gewaarsku het.
Sy kom agter dat Charl haar met versluierde oë betrag, asof hy haar gedagtes lees. Hy kom seker agter dat sy nie juis gaande is oor sy nefie nie.
"Vertel ons van jou referaat," vra sy vinnig, want hy maak haar ongemaklik.
Hy leun vorentoe en begin vertel. Sy probeer hom haar onverdeelde aandag gee, want Thomas lyk verveeld en Eben is slegs hoflik belangstellend.
Die kelner bring die wyn en hulle klink glase. "Op 'n blink toekoms vir julle drie jong mense," sê Charl.
"'n Mens sou sweer jy's oud en koud," terg Eben.
"Ek het reeds die kronkelpaaie van die lewe bewandel, jong man. In jare mag ek jonk wees, maar in ervaring is ek baie oud."
Brenda lag. "Hemel, dit klink of die pad van ginekologie en verloskunde lank en swaar kan wees."
"Aits, oud maar nog nie koud," kraai Thomas. "There's life after …"
Weer is Brenda verbaas oor die afgesnyde, insinuerende sin en die frons op Charl se gesig. Hier gaan iets baie vreemd aan, besluit sy. Die kos kom egter, en hulle bespreking van die disse en die kwaliteit van die vleis neem haar aandag in beslag.
"Kry gerus nagereg," moedig Charl hulle aan toe die borde weggeneem word. "Ek was al 'n paar keer hier en ek verseker julle dis vingerlek-lekker."
Brenda is seker dat dié ete hom meer uit die sak gaan jaag as wat sy in 'n week verdien, maar sy kies 'n crème brulée.
"Dis ook my gunsteling," sê Charl.
Die glimlag wat hy haar gee, is meteens sameswerend en 'n blos trek oor haar wange. Elke ding wat hy doen of sê, weeg net swaarder as enigiets wat iemand anders sê of doen. Wat 'n eienaardige gewaarwording.
"Baie dankie vir die heerlike dag," bedank Brenda hom.
Charl glimlag en knik. "My plesier. Ek hoop Londen behandel julle verder goed. Kyk tog asseblief na my nefie. Moenie dat hy allerhande onbesonne goed aanvang, of met 'n Engelse verpleegster wegloop nie."
Thomas grinnik. "Eerder 'n vrou wat my behoorlik kan onderhou. Ek is 'n duur ou. Net ryk vroue hoef aansoek te doen, dankie."
Ongetwyfeld, dink Brenda. Sou hy ooit die vermoë hê om vas te byt en regtig 'n ginekoloog te word?
"Dit was 'n onverbeterlike dag, dankie," sê Eben en skud Charl se hand.
Hulle wuif toe die groot, blink motor wegtrek. "Daar gaan my rolmodel," sug Thomas. "Die probleem is net: ek kan nie soos hy wees nie. Ek het die een of ander ou sondaar van my voorgeslagte se gene ook gekry, en dit lei my die verderf in."
"Het jy al gehoor van 'n wilsbesluit?" vra Brenda.
"Ja, Moeder Teresa. Ek wil dít doen en dát doen, ek wil, wil, wil."
"Verspot soos altyd," brom sy, maar sy glimlag vir hom. "Dankie vir jou aandeel, dat jy ons by jou oom as gaste aanbeveel het."
Thomas haal sy breë skouers op en kyk spottend na haar. "Hy het nie al my voorstelle aanvaar nie, maar toe ek jóú naam noem, was hy inskiklik."
Brenda is verleë. Sy weet nie of sy hom moet glo nie.
"Dankie in elk geval," red Eben haar. "Ons het jou oom bankrot geëet."
"Nie hy nie. Hy het genoeg geld. Sien julle weer."
Brenda kyk Thomas agterna toe hy fluit-fluit wegloop.
"Weet jy, ons vriend Thomas hou hom pierewaaier en rokjagter, maar ek dink hy is meer onseker van homself as wat hy lyk," sê sy vir Eben.
Hy knik. "Jy's dalk reg. Hy het op universiteit deurgeskraap en 'n paar velle agtergelaat. Sy familie vereis natuurlik dat hy net so moet spark soos die res van hulle, maar ek vermoed hy is nie so toegewyd aan die mediese beroep nie. Hy speel maar net saam omdat hy verplig word."
Brenda begin klim die trappe na die dokterskwartiere. "Daardie Charl Naudé is 'n voorbeeld van wat 'n geneesheer moet wees. Dink jy nie so nie?" vra sy oor haar skouer.
"Nee, my skat. Hy's gans te mooi. Geneeshere moet heel, nie harte breek nie. Hy moes liewers 'n filmster geword het. George Clooney, move over. Ek is nou weer die perfekte materiaal vir 'n geneesheer. Net mooi genoeg, en teerhartig."
Brenda lag net en boks Eben speels teen die arm.
Brenda sit diep ingedagte. Dis 'n week gelede dat hulle saam met Charl Naudé uit was en sy kan hom steeds nie uit haar gedagtes kry nie. Sy wonder oor hom, sy lewe, sy omstandighede. Sy durf nie vir Thomas uitvra nie. Hy kry dalk die verkeerde idee en dink sy stel belang in die man.
Toe 'n jong, blonde dokter skielik by haar tafel kom staan, skrik sy terug na die werklikheid.
"Gee jy om?" vra hy met 'n glimlag. "Die kafeteria is so vol, daar is nie meer tafels oop nie."
Sy Engels is beslis Brits, dink sy. "Sit gerus."
"Dankie. Ek is Kevin Wakefield, en jy is een van die Suid-Afrikaners."
"Brenda Wiechers. Aangename kennis. Is jy van hier?"
"Gebore in Woking, al tien jaar lank in Londen. Is Suid-Afrika vol mooi mense soos jy en daardie bruingebrande dokters?"
Sy glimlag skeef. "Ons is maar soos julle, mooi én lelik. Die son bak ons net bruiner daar onder. Hier hou die weer 'n mens wit."
"Julle sal ook nog verbleik soos ons. Jy lyk byna Skandinawies met daardie rooibruin hare en helderblou oë."
"Ek is deels Duits, deels Iers, deels Nederlands en deels Frans."
"Sjoe! Hulle sê mos die hibriede kan so goed uitkom. Sterk ook, want hulle is nie ingeteel nie."
Sy glimlag net en eet haar broodjie, bewus daarvan dat hy haar met iets soos verwondering dophou.
"E … wil jy nie saam met my 'n vertoning gaan kyk nie? Agatha Christie se The mousetrap speel in die West End."
Sy kyk op, skoon onkant gevang. Hoe kan hy haar so vinnig en halsoorkop probeer uitneem?
"Wel, ek weet nie …"
"Gaan jy vas uit, of is jy verloof?"
"Nee, nie een van die twee nie."
"Ek het gedink as ek nie aanstaltes maak om kennis te maak en jou uit te vra nie, gaan niks ooit gebeur nie. Ek het jou lankal raakgesien, maar ek moes eers my moed bymekaarskraap."
"Regtig?" Sy lag. "Nou ja, ek byt nie. Ek is mak, al kom ek uit Afrika."
"Ek is ook mak. Glad nie 'n wolf nie."
Nee, nie in die Thomas-liga nie, besluit sy geamuseerd. Hy lyk oopgesig en oulik. Sy oorweeg sy uitnodiging 'n paar sekondes voor sy instem. "Goed, dit sal lekker wees."
Hy glimlag breed, en sy hou sommer van sy vriendelike bruin oë. Om 'n vertoning te gaan kyk, kan tog nie skade doen nie. As sy nie sy geselskap geniet nie, gaan sy net nie weer met hom uit nie.
Eben por haar in elk geval aan om uit te gaan. Anders, beweer hy spottend, gaan sy 'n oujongnooi word met net 'n kat vir geselskap.
"Is jy môreaand vry?" vra Kevin Wakefield.
"Nee, eers die aand daarna."
"Dan koop ek solank kaartjies vir daardie aand. Ons sal met die moltrein moet gaan. Gee jy om?"
"Nee, glad nie. Dis altyd vir my 'n belewenis om met die moltrein te ry. Ons het nie ondergrondse treine in Suid-Afrika nie."
"Ons het weer nie almal motors nie. Ek hoor julle het almal motors."
"Nie almal nie, maar die meeste. Die afstande is groot en ons openbare vervoerstelsel is nie baie goed nie."
Hy vra haar adres en skryf dit neer. "Ek vergeet dalk iets, dan is ons in die moeilikheid. Ek is taamlik verstrooid."
Sy staan op. "Verskoon my, ek moet draf."
Toe sy omdraai, stamp sy in iemand vas.
"Vlug jy oor jy my sien?" vra Thomas, teatraal seergemaak, met 'n skinkbord kos in sy hande.
"Nee, ek is oor 'n paar minute weer aan diens."
"Wie is dié ou?"
Brenda is haastig, maar sy stel hulle voor.
"Wanneer kan ek by jou kom koffie drink?" vra Thomas op Engels en gaan sit op die stoel wat sy verlaat het. "Ons raak vreemdelinge vir mekaar, en ek dink nie dis wat oom Charl in gedagte gehad het nie."
"Wag, ek moet hardloop. Ek praat anderdag met jou."
Sy haas haar weg. Wat bedoel hy met sy verwysing na sy oom? Hoop die oom dat hulle twee sal afhaak? Die varkies moet eers vlerkies kry voor dít gebeur, dink sy vies. Sy gaan haar nie aan 'n reeksvryer soos Thomas blootstel nie, al ken sy hom jare lank. Dis presies die ding: sy ken hom te goed.
Sy kyk op haar horlosie. Binne twee minute moet sy aansluit by die ander dokters en verpleegsters en dis nog 'n hele ent. Sy begin draf.
Brenda geniet die aand saam met Kevin Wakefield nogal baie. Hy het 'n sin vir humor en hulle vind aanklank by mekaar. Hulle lag vir dieselfde goed. By die teater is hy die ene besorgdheid en hy koop vir haar 'n doos sjokolade, wat die twee van hulle saam opeet.
Op pad terug in die moltrein neem hy skielik haar hand. "Ek keer net dat iemand jou wegsleep," grap hy.
Sy laat hom begaan, al maak dit haar ongemaklik. Al hou sy van hom, weet sy reeds dat sy niks meer as 'n vriendin sal kan wees nie, want ongelukkig trek hy haar nie fisiek aan nie. Hy kyk na haar handpalm, trek sy vinger oor die lyne en maak asof hy haar fortuin lees.
"Jy gaan met 'n blonde dokter trou en julle gaan saam 'n praktyk in Harley Street open. Julle gaan baie ryk wees en 'n herehuis in Kensington aanskaf. Miskien kry julle tyd vir kinders en dan gaan julle 'n hele kroos maak."
Sy lag, maar eintlik voel sy baie ongemaklik. Sy is bang om haarself te verbind, bang vir iemand wat ernstig wil raak. Huweliksbande klink vir haar net knellend.
"Jy is verkeerd," stry sy. "Ek ontken dat ek ooit gaan trou en kinders hê. Ek gaan eendag my eie praktyk hê. Ek gaan vir myself 'n huis in Kaapstad koop en met perde, honde en katte boer. Jy het die verkeerde hand gelees. Die waarheid staan in die ander handpalm."
Hy lag, maar nie onbevange nie. "Ongelukkig is jy die soort vrou op wie 'n man sommer dadelik verlief raak," sê hy sonder om na haar te kyk.
Sy trek haar hand uit syne en hy kyk na haar. "Grappies op 'n stokkie."
"U is werklik oorhaastig, meneer," terg sy, maar sy neem haar voor om nie weer saam met Kevin uit te gaan nie. Hier kom dalk moeilikheid as sy haar nie onttrek nie.
By haar woonstel bedank sy hom en toe hy haar wil soen, staan sy tru. Teleurgesteld sê hy nag en loop.
Brenda gaan tap vir haar 'n bad en week daarin. Kevin se woorde het haar gans te kriewelrig gemaak. Sy moet probeer ontspan, anders slaap sy nie vannag nie.
Die volgende dag, toe sy en Eben na hulle hospitaalskof by haar woonstel kom, staan daar 'n klomp rooi rose in 'n emmer water.
"Hal-ló! Die kleur van passie," spot Eben. "Het jy die Brit se voete onder hom uitgeslaan?"
"Wie sê dit kom van hom af?"
"Wie anders? Het jy nie vertel hoe ongemaklik vroeg hy al sy liefde verklaar het nie?"
Brenda staan met haar vuiste op haar heupe. "Ag tog, wat moet ek nou doen? Ek wil hom nie onnodig aanmoedig nie. Miskien moet ek die rose hier laat en –"
"Nonsens! Hierdie rose het hom baie geld gekos en dis baie mooi. Ek sal dit vir jou indra, dan rangskik ons dit. Jy kan slegter as dokter Wakefield doen, my dier. Hy kom uit 'n vooraanstaande familie, met 'n landgoed wat Hedding Manor genoem word. Ek het alles omtrent hom uitgevind. Sy oom is 'n lord en sy pa is 'n honourable, met ander woorde hy kan ook 'n lord word mits sy broer doodgaan, of so iets. Die ou lot se gewoontes is nog vir my betreklik duister. Ons vriend is nie te versmaai nie – skimp dat hy ons twee na sy family seat moet uitnooi. Die ou spul doen seker fox-hunting met honde en rooi jasse. Dink net watter goeie kontakte is dit. My snobistiese diplomat-broer sal so beïndruk wees."
"Hemel, nee. Ek pas nie by sulke mense in nie, en ek het geen begeerte om sy familie te ontmoet nie. Bring maar die rose in. Ons kan nie dat dit hier verwelk nie. Ek moet met jou saamstem, dis darem te mooi om te mors."
Sy maak koffie terwyl Eben die rose in drie houers rangskik.
"Iemand klop aan die deur," roep hy.
Brenda gaan maak oop en daar staan Kevin. "Hallo, ek het gehoop jy sal tuis wees," sê hy skamerig.
"Kom in." Sy staan opsy en hy loop by haar verby.
"Hou jy van die rose …? O, hallo." Brenda sien sy skok toe hy na Eben kyk.
"Laat ek julle voorstel," sê sy vinnig. "Kevin, dit is Eben Brynard. Eben, dit is Kevin Wakefield."
Sy onderdruk 'n glimlag toe Eben met 'n oordrewe slap pols kom groet, asof hy Kevin wil gerusstel dat hy nie straight is nie.
"Hallóó," groet hy met 'n fynerige stemmetjie. "Hierdie rose is verruklik."
"Ek is bly jy hou daarvan," sê Kevin ongemaklik en kyk vraend na Brenda.
"Eben is beter met blomme as ek." 'n Laggie borrel in haar keel op, maar sy sluk dit weg. "Kan ek vir jou ook koffie maak? Ons s'n is nog warm."
"E … ja. Asseblief."
Terwyl sy in die kombuisie werskaf, hoor sy die twee gesels. Albei lag. Dis 'n goeie teken. Eben kan tog so amusant wees, en hy ken 'n hele klomp baie snaakse grappe. Hy moet haar net nie vanaand alleen los by Kevin nie.
"Jou koffie, Kevin." Sy gee die stomende beker vir hom.
"Kom sit," nooi sy en neem plaas.
Hy gaan sit op die punt van sy stoel. "Ek het eintlik kom vra of jy nie die naweek saam met my wil huis toe kom nie, Brenda."
Dis darem te gou om sy ouers te gaan ontmoet, dink sy geskok. Netnou dink hulle daar is iets tussen haar en hulle seun.
Sy sien hoe Eben ingenome agter sy rug grinnik en heftig knik, maar sy hou haar gesig uitdrukkingloos.
"Ek hoor julle woon op 'n landgoed," sê Eben en kom nader. "Ons wonder nogal hoe lyk dié landelike herehuise. Dis goed wat ons in flieks sien, soos Gosford Park en The remains of the day."
Brenda vries. Dis darem so 'n duidelike skimp dat hy wil saamkom. Sy skaam haar, maar terselfdertyd wil sy nie sonder sy morele ondersteuning gaan indien sy gaan nie.
Gelukkig lyk dit asof Kevin geamuseerd is. "Waarom kom jy nie saam nie? Ons het genoeg slaapplek vir 'n leërskare."
"Oe, kan ek regtig? Dit klink fantasties." Eben is die ene geesdrif, en Brenda suig haar wange in om nie te glimlag nie.
"Ry julle perd?" vra Kevin. "Ons teel perde, en ek ry dikwels gimkana en cross-country."
"Ek het nooit leer perdry nie," sê Brenda.
"Ek ook nie," sê Eben.
"Dan moet ek julle dalk leer."
Brenda frons. "Ek het nog nie ingestem om te gaan nie."
Albei die mans kyk haar geskok aan.
"Jy gaan tog seker nie weier nie?" vra Kevin.
Sy lag. "Nee, dit sal lekker wees. En dankie vir die rose." Met Eben as chaperone sien sy kans om te gaan. "Sal ek vir ons geroosterde kaasbroodjies maak?" vra sy, want sy is honger en Kevin lyk nie of hy van plan is om gou te loop nie.
"Ja, doen dit," sê Eben. "My maag skree en ek het nie veel om te eet by my huis nie."
Weer wil sy lag, want Eben is 'n regte lekkerbek en 'n uitstekende kok. Hy het gewoonlik veel meer in sy yskas as wat sy in hare het.
Die aand raak heel vrolik. Hulle eet en gesels en Brenda besef weer dat Kevin lekker geselskap kan wees. Verlief sal sy nooit raak nie, maar hy kan 'n vriend word.
Naderhand gaap sy. "Julle moet asseblief huis kry. Ek moet môreoggend vroeg opstaan."
Ewe ordentlik gaan Kevin saam met Eben uit en Brenda sien hulle weg. Dis al elfuur, sien sy op haar horlosie.
Toe sy opkyk, kom Thomas van die trappe se kant af aan, hand om die lyf met die jong dokter wat verder in die gang af woon.
"Haai, my ou meisie, dis tyd vir bed," groet hy haar in die verbygaan en Brenda besef hy is allesbehalwe nugter. Die meisie giggel net.
Brenda sluit haar deur en loop kamer toe. Gaan Thomas nou die nag by die meisie deurbring? Ag, hy kan doen wat hy wil. Dis nie haar besigheid nie. Hy het reeds die reputasie dat hy wild verby is.
'n Tekort aan metgeselle het hy sowaar nie, en dan vra hy nog vir haar wanneer hulle gaan koffie drink. Sy gee 'n minagtende snorkie.
Sy tap vir haar 'n lekker warm bad en gooi 'n skeut badolie in. Sy lê en nadink oor die dag se dinge en die uitnodiging na die Wakefields wat sy bykans verplig is om te aanvaar. Ten minste sien Eben uit daarna.
Kevin kom haal vir Brenda en Eben met 'n splinternuwe viertrek. Hy lyk behoorlik soos die Engelse aristokrate op TV by 'n perdebyeenkoms.
"Jy kan sien dié man is een van die horsey set," fluister Eben in haar oor. "Dalk sien ons nog vir prinses Anne. Dalk gaan ons polo kyk, dan cheer ons vir prins Charles."
"Sjjt," betig sy hom glimlaggend. "Kevin sal dink ons skinder."
Sy bewonder die pragtige landskap, groen en vrugbaar, met baie heinings en afgekampte velde. "Engeland se platteland lyk soos in die flieks," sê sy.
"Mooi en mak," reageer Kevin. "Ek sal weer graag Afrika wil sien. Leeus en olifante. Ek wou nog altyd jag."
Sy grinnik. "Hulle loop nie in die strate rond nie, hoor. Hulle is in wildtuine."
"Dalk moet jy my eendag gaan wys."
Sy bly liewers stil en kyk na die landskap.
Die herehuis waar hulle aankom, is op reusegronde geleë, maar Brenda sien dadelik dat dit nie heeltemal die paleis is wat Eben hom voorgestel het nie. Dis egter groot en gerieflik en duidelik baie oud.
"Daar agter is ons perdestalle en -kampe," beduie Kevin. In die verte sien hulle 'n klomp buitegeboue en mense wat perde buitetoe lei en ry.
"Waarom word jy 'n dokter as jy eerder 'n landheer kan wees?" vra Eben.
"Ek is die jongste van vier broers, en ek voel buitendien geroepe."
"Wou jy nie eerder 'n veearts geword het nie?"
Kevin kyk hom geamuseerd aan. "My broer John is 'n veearts, en een in die familie is genoeg. My oudste broer, Desmond, gaan die landgoed erf. Hy is getroud, met twee seuns, en hulle bly in die oosvleuel van die huis. Eintlik bly almal nog hier, behalwe die tweede oudste, Stephen, wat 'n ouditeur in Londen is. En natuurlik ek, wat meesal by die hospitaal tuisgaan."
Brenda is geamuseerd om te sien dat hulle regtig 'n butler het, en dat die huisbediendes uniforms dra. Sy voel asof sy in tyd teruggegaan het, asof sy op 'n filmstel is, en enige oomblik gaan 'n regisseur skree: "Cut!"
Die statige huis is pragtig gemeubileer en daar is groot skilderye teen die mure. 'n Enorme trap loop uit die portaal na die boonste verdieping. Dis die soort trappe wat 'n mens in flieks sien, waar vroue in aandklere afgesweef moet kom, dink sy.
Sy verwag amper dat die diensmeisie wat hulle ontmoet vir hulle 'n knieknik sal maak, maar sy groet net vriendelik.
"Sally sal vir julle jul kamers wys," sê Kevin. "As julle gevestig is, kom ondertoe, dan gaan stel ek julle aan my ma en pa voor."
Soos Brenda verwag het, is haar kamer groot en luuks. Sy verfris haar gou en daal dan met die trap af na die portaal, waar Kevin gelukkig in 'n leunstoel sit en koerant lees.
"Ek sou darem graag by hierdie trapleuning wou afgegly het," hoor sy Eben roep, en hy kom afgespring.
Kevin lag. "Ek en my broers het dit wel gedoen toe ons klein was. Kom, die ou mense sit in die sonkamer."
Brenda verwag twee grysaards, maar die Wakefields is op en wakker. Hulle is wel grys, maar albei lyk of hulle 'n aktiewe lewe lei, en albei is in tweeds aangetrek. Haar eerste indruk is dat hulle regte Britse upper-class is, die soort wat beheers en koel met ander omgaan. Die ma se fletsblou oë bekyk haar krities, van kop tot tone. Sy ervaar 'n tikkie wrewel – die vrou wonder natuurlik of sy goed genoeg sal wees vir haar seun.
"Mum, Dad, dis dokter Brenda Wiechers." Hy spreek dit "Vickers" uit. "En dis dokter Eben Brynard."
Brenda skud hand en sê aangename kennis, maar instinktief is sy lugtig vir die mense. Die pa kyk haar ook takserend aan.
"So, julle is Suid-Afrikaners?" vra die ma, asof dit nie regtig die soort mense is wat sy as vriende vir haar seun sou kies nie.
"Ja, ons is Suid-Afrikaners," antwoord Brenda. Moedswillig voeg sy by: "Ons is eintlik Afrikaanssprekend. U kom dit seker aan ons aksent agter."
Die fletsblou oë bly koud.
"Welkom," sê die pa egter. "Ons hoop julle kuier lekker."
"Kom ek wys julle 'n bietjie rond," stel Kevin voor.
Hulle bekyk die huis en tuin, en toe neem hy hulle na die stalle waar hulle die pragperde kan bewonder.
"As julle wil, kan ek en Gerry, wat perdrylesse vir mense gee, môre vir julle rylesse gee," sê Kevin.
"Ja, dankie," aanvaar Eben opgewonde.
Brenda is nie juis gretig nie. By dié horsey set is dit seker 'n vereiste, so sy moet ook maar instem.
Brenda sit aan die groot tafel tussen Kevin en Eben en hou die Wakefields diskreet dop. Sy moes spesiaal vir aandete aantrek, en Kevin se ma is byna formeel geklee, met 'n halssnoer van die soort wat koningin Elizabeth graag dra. Dit lyk duur en oud. Die hele besigheid is formeel. Die oudste broer, Desmond, en sy vrou Sarah is daar, maar nie hulle kinders nie. Sarah lyk vir Brenda maar taamlik hooghartig.
Kevin sorg egter dat die geselskap vlot, en namate almal meer wyn drink en ontspan, word dit aangenamer. Mevrou Wakefield vra Brenda baie uit, en sy vermoed die vrou wil kyk waar sy haar op die klasseskaal kan inpas. Sy beantwoord die vrae volledig en bedaard.
Terwyl die ander oor perderesies praat, kry sy die geleentheid om vir Eben te fluister: "Dis nie ons mense dié nie."
"Nee, hulle is vreeslik opstêrs," fluister hy terug. "'n Mens sal aan hulle gewoond moet raak."
Opstandig dink Brenda dat sy nie lus het om aan hulle gewoond te raak nie; sy is nie van plan om enigiets met Kevin aan te knoop nie. Sy het baie wat sy aan die wêreld en aan haarself wil bewys, maar haar paadjie loop in 'n heel ander rigting as die Wakefields s'n.
Meteens verlang sy na Suid-Afrika. Nostalgie het haar lank laas só oorval. Charl Naudé sluip ongenooid haar gedagtes binne. Dis waar mense soos hy is. Dis waar sy hoort.
Na vier maande in Engeland begin Brenda se kop al meer terugstaan na Suid-Afrika.
Sy het met en sonder Eben weer 'n paar keer by Hedding Manor gaan kuier, waar Kevin vir haar perdrylesse gegee het. Dit het sy darem geniet. Sy familie het heelwat teenoor haar ontdooi, maar hy het in haar grootste probleem ontaard. Duidelik is hy dolverlief op haar, en hy lê haar gedurig by die hospitaal voor.
"Hy versmoor my," kla sy gereeld by Eben, want sy het nog nooit so 'n knaende bewonderaar gehad nie.
Sy gaan haal eendag haar pos en sien dat een brief van die Universiteit Stellenbosch se Fakulteit Geneeskunde kom. Met opgehoue asem skeur sy dit net daar oop en lees. Soos sy vermoed het, kom dit van die hoof van die departement Ginekologie en Verloskunde, professor Peet Aucamp, wat altyd haar gunstelingdosent was.
Dankie vir jou aansoek om by hierdie departement te spesialiseer. Ek sien my destydse aanmoediging aan die beste student wat ek in jare gehad het, het nie verlore gegaan nie. Ek het die superintendent van die hospitaal reeds van jou voorneme in kennis gestel.
Die proses in 'n neutedop: Kom terug en werk as kliniese assistent in ons departement, waar jy ook 'n salaris sal verdien. Jy sal egter eers voor 'n keurkomitee bestaande uit onder andere ekself en die superintendent moet verskyn. Jy sal ook 'n eksamen moet aflê, maar daar voorsien ek dat jy met vlieënde vaandels sal slaag. Soos jy weet, bestaan die kursus uit heelwat praktiese opleiding – saalrondes en bespreking van gevallestudies – saam met die nodige seminare en werkstukke. By die tydskrifbesprekings sal jy jou beurt kry om oorspronklike navorsing voor te dra. Jy sal met my en ander dosente sowel as konsultant-ginekoloë uit buitepraktyke saamwerk. Dit gaan vier jaar se harde werk verg, maar jy sal nooit spyt wees nie.
Ek hoop om gou van jou te hoor. Laat my weet wanneer jy beoog om te kom. Kompetisie is natuurlik kwaai vir dié poste, maar jy was 'n uitstaande en toegewyde student, wat waardevolle ginekologie-ondervinding in Engeland opgedoen het. Daarom verstout ek my om jou hoop op 'n suksesvolle aansoek te gee.
Prof. Peet Aucamp
Brenda gee 'n gilletjie en voel asof sy kan bokspring. Dit klink so aanmoedigend!
"Haai, wat het oor jou lewer geloop?" hoor sy Eben se stem agter haar.
Sy draai om en val hom om die hals. "Ek het 'n brief van prof Aucamp ontvang! Ek het jou mos gesê ek doen aansoek om in ginekologie en verloskunde te spesialiseer. Hy jaag my nogal aan, en hy laat dit klink asof ek maklik aanvaar sal word."
Eben lyk egter nie baie bly nie. "Wil jy regtig nou al gaan? Jy is nog nie eens 'n jaar hier nie, en jy verdien 'n beter salaris as wat jy daar sal verdien. Ek dag ons gaan twee jaar lank bly."
Brenda vou die brief op en steek dit terug in die koevert.
"Nee, ek is regtig jammer, maar ek is haastig om te kwalifiseer. En buitendien moet ek wegkom van Kevin af. Hy skimp al glad dat ons moet trou, en vir daardie stiff upper lip-familie sien ek nie kans nie."
Sy sal dit nooit uitlap nie, maar die enigste man wat haar al ooit laat voel het dat trou dalk nie onmoontlik is nie, is die verkeerde een: Charl Naudé. 'n Man met 'n vrou en issues.
In die hospitaalgang die volgende dag loop sy vir Thomas raak.
"Wat hoor ek van jou?" vra hy.
"Dat ek teruggaan na Suid-Afrika?"
"Ja. Moet jy nie eerder jou kop laat lees nie?"
Sy vervies haar. "Ek het my redes, en dis nie net die slegte weer in Engeland nie."
"Jy bedoel voordat iemand jou probeer kansel toe sleep?"
Sy kyk hom agterdogtig aan. "Waar kom jy daaraan?"
Hy grinnik. "Die een oor wie geskinder word, is altyd die laaste een om te hoor. Almal praat van hoe omgeboul die arme Kevin Wakefield is. En ek het oë in my kop. Hy is so erg oor jou dat ek te bang is om jou te date."
Sy sug. "Wel, dit raak nou lastig. Dit was nog altyd my droom om 'n ginekoloog te word, daarom is ek vir seker nie van plan om te trou nie. Veral nie met 'n pukka-Engelsman wat ek nie liefhet nie."
"Sjym, arme ou. Ek het ook al gewonder of ek nie moet teruggaan nie. Die vleispotte van Egipte is wel geil hier, maar hier is 'n doktertjie wat net so hard probeer om haar kloue in my te slaan. Netnou sê sy sy's verwagtend en ek is die pa en dan sit ek in die dinges."
Brenda kyk met afkeer na sy mooi gesig, wat skielik nie meer vir haar so mooi is nie. Watter selfsugtige vent is hy nie. Gebruik die meisies, maar aanvaar geen verantwoordelikheid vir hulle gevoelens of die uitkoms van sy verhoudings nie. Sy wonder of hy weet watse ongure reputasie hy al by die hospitaal gekry het.
"Wil jy ook gaan spesialiseer?" vra sy koel.
"Die familie verwag dit natuurlik van my. Dis mos ons tradisie. Dis nie goed genoeg om 'n GP te wees nie."
Sy dink aan haar broer wat 'n algemene praktisyn en geliefd by sy pasiënte is, en sy is sommer geïrriteerd.
"Maar wíl jy spesialiseer?" vra sy kil. "Is dit vir jou 'n roeping?"
Hy gryns. "Geneeskunde was nog nooit vir my 'n roeping nie; ek het dit gedoen omdat dit van my verwag is. Maar selfs my oom Charl sien my as 'n ginekoloog. Ek moet hom seker nie teleurstel nie."
"Nee, seker nie."
"Ek sou veel eerder professionele rugby wou speel. Maar nou ja, dit kan nie. Wanneer beplan jy om te vertrek?"
"Oor 'n maand, want ek moet kennis gee."
"Ons moet darem gaan uiteet voordat jy vertrek."
Brenda is teësinnig om saam met hom gesien te word, netnou dink almal sy is een van sy verowerdes. Maar sy kan nie onbeskof wees nie.
"Goed, die een of ander tyd," stem sy vaag in. "Wag, ek moet draf. Sien jou weer."
Toe sy wegloop, hoor sy hom agterna sê: "Kevin Wakefield het darem goeie smaak."
Sy is verstom oor die kompliment, maar sy draai nie om om dit te erken nie.
Die volgende oggend keer Thomas haar by die ingang van die ginekologiese afdeling voor.
"Kom eet vanaand saam met my. Hier is 'n lekker restaurant in Kensington, naby Harrods. Indonesiese cuisine. Hou jy van Oosterse kos?"
"Ja." Sy het die aand niks vas aan nie, al het Kevin geskimp dat hy 'n draai wil maak. Op 'n ingewing besluit sy om tog saam met Thomas te gaan, hoofsaaklik om Kevin te vermy.
"Ja, jy hou van die kos of ja, jy wil saamkom?" vra hy spottend.
"Albei. Jy weet waar ek bly. Kom haal my so teen sewe-uur."
"Met my Rolls Royce. Sien jou dan, dokter Wiechers."
Maak sy nou 'n groot fout deur eerder saam met hom as met Kevin uit te gaan? wonder Brenda toe hy wegstap. Uit die vet in die vuur?
Wel, sy sal hom net moet kortvat as hy te vrypostig raak.
"Jy lyk mooier as gewoonlik," komplimenteer Thomas haar toe sy die aand vir hom die deur oopmaak.
"Jy ook," grap sy. Hy dra 'n kasjmier-jas en lyk regtig aantreklik.
Hy neem haar elmboog toe hulle by die trappe afgaan, en buite lei hy haar na 'n splinternuwe MG-sportmotor.
"Ek het vir my 'n lekker Engelse karretjie aangeskaf," sê hy kastig ongeërg, maar sy hoor die noot van trots in sy stem.
Die motor is so nuut dat dit nog na leer ruik.
Hy bestuur taamlik vinnig deur die druk verkeer. "Gaan jy nie vir jou 'n motor koop om saam huis toe te neem nie?"
Sy is sommer vies oor hy so taktloos is. Hy moet mos weet sy is nie so ryk soos hy nie.
"Ek het nog nie genoeg Engelse ponde verdien om dit te kan bekostig nie," antwoord sy kil.
"Gaan jy in die Kaap vir jou 'n nuwe motor koop? Jy kan tog nie nog steeds met daardie studentetjorrie ry nie. Wat was sy naam nou weer?"
"Haar naam – Skigtige Saartjie. Dis die naam wat my broer Rolf haar gegee het, want sy was eers syne. En ja, ek gaan haar beslis weer ry. Sy staan tans by my broer se huis op Stellenbosch."
Hy skud net laggend sy kop.
Die restaurant is besonder deftig, en Brenda is bly sy het moeite gedoen met haar voorkoms. Dat Thomas haar sommer na 'n eenvoudige plekkie sou neem, het sy nie verwag nie. Daarvoor is hy gans te bedorwe en geneig tot vertoon.
"Goeienaand, dokter," groet die ontvangsdame asof sy hom goed ken. "Die gewone tafel?"
Haar oë gaan takserend oor Brenda, wat reguit terugkyk.
"Ja, die gewone," verseker hy die meisie. Sy loop heupswaaiend voor hulle uit na 'n tafel vir twee in 'n skemer hoek.
"Kom ons drink vanaand sjampanje," stel hy voor, en hy bestel 'n soort wat Brenda as baie duur herken.
"Wat vier ons?" vra sy.
Hy grinnik. "Dat ek dit uiteindelik reggekry het om jou te date."
Sy trek 'n gesig. "Nie dat jy baie hard probeer het nie. Maar nou ja, jy was so besig om al die ander dokters en verpleegsters en fisio's en wat ook al te date, dat jy nie tyd gehad het vir my nie."
"Hel, ek is jammer."
Sy vou haar servet oop en sprei dit oor haar skoot. "Moenie wees nie. Ek het jou glad nie gemis nie."
Dit klink nou katterig en smalend, dink sy, maar hy soek daarvoor.
Die sjampanje word gebring en die kelner skink.
"Op die ginekoloog," klink Thomas glase. "Ek twyfel nie dat jy een gaan word nie."
Sy teug en kyk na die spyskaart. Thomas doen soveel moeite om sjarmant te wees en sy wantrou hom tog so. Sy bestel 'n dis wat nie te duur is nie, maar hy bestel die duurste ding op die spyskaart. Rykmanseun wat nooit spaarsamigheid en tekorte geken het nie, dink sy wrewelig.
"Ek gaan jou nou 'n geheim vertel, maar belowe jy sal nie vir jou gabba Eben of enigiemand anders vertel nie."
Nuuskierig kyk sy oor die rand van haar glas na hom. "Belowe."
"My oom Charl het gesê as ek nie vir jou gaan nie, is ek 'n blerrie fool."
Sy voel hoe 'n blos teen haar wange optrek. Sy hoop maar hy sien dit nie in die halfdonker nie.
"Ons het nog nooit vir mekaar gegaan nie. Jy het my net daardie een slag gedate om 'n weddenskap te wen."
Hy grinnik verleë. "Ag, ja, maar dit was tog 'n goeie idee. En die aand was immers lekker, of hoe?"
Sy teug net aan haar sjampanje en reageer nie. "Jy het nog altyd gedink ek is 'n playboy, nè, Brenda?"
Sy sit haar glas neer, verbaas oor wat soos 'n aantyging klink.
"Jy het nog altyd gedink ek is 'n nerd, nè, Thomas?"
Hy kyk haar stip aan en sy gesig word ernstig. "Ja, ek het, maar jy was ook die mooiste meisie in die klas. En die koudste, afsydigste een. Die ouens was maar bang vir jou, weet jy?"
Sy lag. "Die ysprinses? Ek het gehoor daarvan. Gelukkig is dit darem nie die ysheks of die ysdraak nie. Jy het in elk geval nie in my belang gestel nie, want jy was so gewild onder al die ander meisies wat nie met ys omgewe was nie."
"Die een wat weggekom het … die grootste vis," mymer hy. "Die grootste uitdaging. Ek het my kanse verspeel, het ek nie?"
Brenda sit terug en gluur hom aan. "Probeer jy nou romanties wees, of dramaties, of met my speel, Thomas? Dis bietjie te laat daarvoor."
Hy sug teatraal. "Dit ís te laat en jy gaan weg. My oom gaan my vra of ek gras onder my voete laat groei het, en ek sal ja moet sê. Dan noem hy my 'n blerrie fool en 'n loser."
Verontwaardig kyk sy na hom. "Het jy my nou vanaand uitgenooi om jou oom te kan vertel jy het dit tog gedoen?"
"Nee, ek wou regtig –"
"Ja, klink dit vir my! Jou oom moet ook besef dat ek my nie via jou laat manipuleer nie. Dat ek nie vir my laat voorskryf met watter man ek moet uitgaan nie." Haar stem raak al driftiger.
"Chill, Brenda. Ek maak net grappies."
Hy sit sy hand oor hare, maar sy trek haar hand weg.
"Hier kom ons kos," sê hy verlig.
Die vermetelheid van daardie Charl Naudé om sy pierewaaier-neef aan haar te wil afsmeer, dink sy ergerlik. Asof sy gevlei moet wees dat 'n Naudé in haar belang stel. Sy en Thomas pas geensins by mekaar nie. Sy moet dalk gevlei voel dat Charl Naudé dink sy is goed genoeg, maar sy is eerder kwaad.
As sy hom eendag weer sien, sal sy hom daaroor konfronteer.
Vir die res van die aand gesels hulle oppervlakkig oor die Engelse, Engeland en wat hulle al gesien het, en die mense met wie hulle saamwerk. Dit voel vir Brenda soos 'n wapenstilstand, maar die gesprek verloop darem vreedsaam en die kos is baie lekker.
Thomas bestel 'n tweede bottel sjampanje en drink twee keer vinniger as Brenda.
"Jy moet nagereg eet," dring hy aan. "Anders is die aand te kort."
"Ek het nie juis 'n soet tand nie. Ek verkies kaas en beskuitjies."
Hy bestel vir hom nagereg en vir haar kaas en beskuitjies. En daarna dring hy aan op koffie, likeur vir haar en konjak vir hom.
Sy het lank laas soveel gedrink en begin taamlik lighoofdig voel. Thomas gesels soos 'n draai-orrel.
"My oom Charl se vrou is so jaloers op hom dat hy dit skaars meer kan uithou," sê hy skielik, en sy wonder hoe hulle by dié onderwerp uitgekom het.
"Dit moet moeilik wees as hy 'n beroep het waar hy uitsluitlik met vrouepasiënte werk."
"Jip. Maureen wil stuipe kry as hy laat kom of in die nag uitgeroep word. Sy beskuldig hom links en regs dat hy minnaresse het. Uit skone moedeloosheid het hy vir haar 'n boetiek in Tygervallei gekoop om haar besig te hou. Sy is nie 'n sakevrou se dinges nie, maar sy is darem nog nie bankrot nie."
"Foeitog." Brenda probeer simpatiek klink.
"Die probleem is dat die vroumense regtig oor hom vrek, en sy weet dit."
"O?" Sy kyk na hom met geligte wenkbroue en teug aan haar likeur. Sy kan glo dat vroue vir Charl sal val, maar sy sê dit nie.
"Wat meer is: Maureen wil nie kinders hê nie. Een van die dae is sy oor die muur en dan kan sy nie meer nie. Dis nie 'n kwessie van infertiliteit nie, daaraan kan hy iets probeer doen. Dis net dat sy weier."
"Tragies," mymer Brenda. "Wil hy baie graag kinders hê?"
"Ja, ek glo so. Dis ironies dat hy heeltyd ander mense se babas moet vang. Dis so … plaasvervangend."
Sou daar 'n vuurtjie wees waar 'n rokie trek? Loop Charl Naudé regtig rond? Sy wil dit nie van hom glo nie. En sy kry hom jammer. Hy lyk asof hy alles in oorvloed het, maar eintlik is daar 'n hartseer tekort in sy lewe.
Thomas betaal en hulle loop uit. Hy het sy arm om haar lyf en sy laat hom begaan, want sy wil nie 'n scène maak nie.
By die woonkwartiere parkeer hy en loop saam met haar op na haar woonstel, maar dié slag ontwyk sy daardie omhelsende arm.
Brenda skrik haar yskoud toe sy sien dat Kevin voor haar deur sit. Dit lyk asof hy lank gewag het.
"Wat op aarde doen jy hier?" vra sy.
Hy staan op, maar sy gesig is vertrek van woede. "Het jy tog nie saam met hierdie casanova uitgegaan nie?" vra hy bars. "En nou wil jy hom seker innooi?"
Brenda is snaarstyf gespanne en baie vies om haarself in dié situasie te bevind. Kevin gedra hom soos 'n jaloerse minnaar wat dink hy het besitreg op haar.
"Ons ken mekaar al jare lank en het net afskeid geneem," sê sy kil.
"Watse afskeid?" vra hy met 'n stem wat van woede bewe.
"Sy gaan mos weg," laat Thomas van hom hoor. "En wie dink jy is jy om my 'n casanova te noem?"
Die twee mans lyk asof hulle mekaar wil aanval en Thomas is groter en frisser as Kevin, wat Brenda bang maak.
"Gaan julle albei huis toe, asseblief," beveel sy streng. "Nie een van julle kom in nie."
Kevin probeer haar voorkeer toe sy die deur wil oopsluit. "Waarom gaan jy weg? Waarheen gaan jy?"
Sy druk by hom verby. "Ek gaan terug Suid-Afrika toe, oor 'n maand. Gee asseblief nou pad. Ek sal jou môre alles vertel."
"Bye. Lekker baklei," hoor sy Thomas sê, en hy verdwyn by die trappe af.
"Ek het lank vir jou gewag," kla Kevin met 'n martelaarstem.
"Waarom? Jy het mos gesien ek is uit. Jy moes huis toe gegaan het."
Sy hand sluit om haar boarm. "Jy skuld my 'n verduideliking. Waarom het jy met daardie vrouejagter uitgegaan?"
Sy sug ergerlik. "Los my, Kevin. Daar is geen rede waarom ek aan jou verantwoording moet doen nie. Gaan slaap nou. Ek is te moeg om jou vir koffie te nooi, en môre moet ek soos gewoonlik vroeg opstaan."
Hy los haar en storm weg, by die trappe af. Brenda voel sleg oor die onderonsie, maar sy besitlikheid kan sy eenvoudig nie meer verduur nie. Sy gaan net môre kennis gee en haar plek op die vliegtuig terug Suid-Afrika toe bespreek.
Brenda is skoon op haar senuwees terwyl sy wag om voor die komitee van die Departement Ginekologie en Verloskunde te verskyn. Dis weer die ou bekende gebou, met mense wat sy ken en groet en wat haar terug verwelkom en tuis laat voel. Selfs die reuke is bekend, en die vriendelike deurwagte by die ingange het haar sowaar herken. Dis asof sy nooit weg was nie.
Die komitee gaan haar aan 'n mondelinge kruis- en ondervraery onderwerp en sy sal haar storie moet ken. Sy stuur 'n smeekgebedjie op, haar hande inmekaargeklem. Al ken sy hulle reeds, weet sy dat dit streng gaan wees en dat die standaard hoog is. 'n Ander kandidaat is nou voor die komitee en sy het gelukkig tyd om te dink.
Sy kyk by die venster uit na die binneplein, die kafeteria en die koshuise in die verte. In daardie Huis Francie van Zijl het sy jare lank gebly en hard geswot. Nou het sy 'n dorpshuis in Loevenstein gekry, maar as sy nie vandag slaag nie, sal sy dit moet prysgee. Rolf het haar verseker dat sy altyd by sy praktyk op Stellenbosch kan kom aansluit, en sy is diep dankbaar vir dié vangnet indien sy val.
Eben wou nie saam terugkom nie, want hy wil nog vir minstens ses maande die groot salaris in Engeland verdien. Die probleem is net dat die lewenskoste daar so hoog is; dit sluk in elk geval baie van dié verdienste in. Nogtans het sy dit reggekry om heelwat te spaar.
Kevin het daarop aangedring om saam te kom na die lughawe om haar weg te sien, en hy het belowe dat hy nog vir haar in Suid-Afrika gaan kom kuier.
Thomas is besluiteloos oor sy toekoms, maar sy kry tog die indruk hy is uitgekuier met Londen, en veral met die jong dokter wat, soos hy beweer, haar kloue in hom wil slaan. Hy is net so bang vir 'n verbintenis soos sy wat Brenda is.
Die deur gaan oop en die ander kandidaat kom uit. Sy lyk vir Brenda taamlik bleek en bedremmeld.
"Was dit erg?" vra Brenda simpatiek.
"Sjoe, ek dag ek sneuwel. Hulle het my onder kruisverhoor geneem. Dis die ergste mondeling wat ek al ooit beleef het. Ek kan jou net sterkte toewens."
Brenda byt op haar lip. As sy vandag faal, sal dit die eerste keer in haar lewe wees dat sy nie slaag in wat sy aanpak nie. Dit sal haar beslis nederigheid leer.
Sy bid weer soos sy haar hele lewe lank voor eksamens bid, met haar oë toe en haar hande teen mekaar.
"Dokter Wiechers," laat 'n stem haar skrik en sy maak haar oë oop.
Dis professor Aucamp en hy glimlag vir haar. "Kom maar binne."
Die volgende uur veg sy vir haar loopbaan en toekoms. Hulle peper haar met vrae, maar sy kan alles beantwoord. Sy vergeet skoon om senuagtig te wees, want haar kennis is blykbaar darem toereikend om hulle tevrede te stel.
Nogtans voel haar bene taamlik lam toe sy uitstap. Hulle sal haar die uitslag laat weet, en die wag gaan baie spanning meebring. Intussen sal sy teruggaan na Rolf en Lisa op Stellenbosch, wat haar moreel ondersteun.
Asof in 'n waas loop sy uit op die parkeerterrein en na haar geel Volksie. Sy sien niks en niemand raak nie. Die vrae en haar antwoorde maal deur haar kop.
Haar deur is halfpad oop toe 'n groot, silwer Mercedes baie vinnig by die parkeerplek langs hare intrek, sodat sy skrik, haar deur toeklap en teen die Volksie terugkrimp.
Wie is so onverskillig en haastig? dink sy ergerlik.
Die man wat uitklim, slaan haar asem skoon weg.
"Ekskuus, ek het jou amper te laat raakgesien," hoor sy Charl Naudé se diep stem sê. "Dis van skone haastigheid."
Sy staar hom aan en hy frons. Hy staar terug. "Maar my magtig, dis mos Brenda Wiechers. Wat maak jy hier?"
Waarom doen haar hart nou sulke snaakse toertjies en is sy so kortasem?
"Hallo, Charl. Ek is terug en het so pas vir my mondeling voor die ginekologie-keurkomitee gegaan. Dit was nogal senutergend."
Hy kom om die motor gestap, asof hy vergeet het dat hy haastig was.
"Nou toe nou. Ek moet seker vir jou duim vashou, nè?"
Hy steek sy hand uit en sy neem dit. Die aanraking oorstuur haar amper. Hy los nie dadelik haar hand nie.
"Ja, asseblief. Dis die eerste dag van die res van my lewe. As ek nou verkeerd draai by die vurk in die pad … weet ek nie."
Hy lag en kyk na die Volksie se naam in rooi geverf. "Skigtige Saartjie, nè?"
Dan besef hy blykbaar waar hy is. "Hemel, verskoon my tog. Ek is laat vir 'n belangrike afspraak."
Vinnig maak hy sy kattebak oop en haal 'n aktetas uit.
"Sterkte en voorspoed, Brenda. Ek sal jou seker weer raakloop."
"Ja, dankie …"
Brenda klim in haar motortjie en sit eers droomverlore. Haar pad het al 'n paar keer met Charl Naudé s'n gekruis. Dis onmoontlik om onverskillig of afsydig teenoor 'n man soos hy te staan. Om hom te sien was net so aardskuddend soos die mondeling.
Brenda val Rolf om die hals. "Ek het geslaag! Ek is in! Hulle bied my 'n pos as kliniese assistent aan!"
Haar lag sit om in trane van blydskap en hy hou haar styf vas. "Gode sy dank. Hoe ons met jou sou huishou as jy dit nie gekry het nie, weet ek nie. Maar ons het eintlik volle vertroue gehad dat jy dit sou kry. Geluk, my ou sussie. Mamma sou baie trots op jou gewees het."
Sy snuif en vroetel in haar sak vir 'n snesie, vee haar oë en neus af. "Ja, ek voel altyd ek doen dit ook vir haar, want sy het my so aangemoedig."
Met besitterstrots staan Brenda in haar nog karig gemeubileerde sitkamer. Sy het haar eie woonplek. Die deposito is betaal met wat sy uit haar Engeland-salaris gespaar het en nou behoort die plek aan haar. Die maandelikse paaiemente is bekostigbaar. Sy voel ryk, al is haar huidige salaris nie naastenby so groot soos in Londen nie. Hier is die lewe in elk geval nie so duur nie.
Rolf-hulle het vir haar 'n paar meubelstukke gegee, en sy het 'n paar gekoop. Sy wil nie skuld aangaan nie, want sy weet hoe dit voel om geldkommer te hê. Sy moet ook spaar vir 'n nuwe motor, want arme Saartjie is al bejaard. En sy sal baie moet ry, ook in die nag. Haar motor moet betroubaar wees, anders gaan staan sy langs die pad.
'n Motor toet voor die huis en sy haas haar buitentoe. Rolf se BMW staan daar, en sy en Lisa se glimlaggende gesigte kyk vir haar. Brenda maak Lisa se deur oop. "Kom kyk my paleis," nooi sy uitgelate.
"Ons het kos en wyn gebring om dit in te wy," sê Rolf. "Ek haal dit net gou uit die kattebak."
Brenda verstom haar oor die hoeveelheid. "Dankie, maar hoe gaan ons so baie opgeëet kry?"
"Jy kan daarvan in jou yskas bêre vir môre," sê Lisa.
"Ek sal moet leer kook. Daar was nog altyd koshuis- of kafeteriakos in my lewe, en jy kook so lekker by jou huis dat ek net kon aansit en geniet. My nuwe stoof roep my. Dis so mooi en aanloklik dat ek al resepteboeke gaan koop het. Een van die dae nooi ek julle vir ete."
Hulle gaan sit by haar eetkamertafel en Rolf maak die wyn oop en skink.
"Ons drink op jou suksesvolle toekoms," sê hy en hulle klink glase.
Brenda sug van lekkerkry. "Dis wonderlik om terug te wees in Suid-Afrika se sonskyn en om julle weer te sien. Ek het regtig na julle verlang. Ongelukkig verlang ek nou na ou Eben. Hy is tog so 'n tonic."
"Wanneer kom hy terug?" vra Rolf.
"Miskien volgende jaar. Hy het natuurlik die voordeel dat sy broer nog vir 'n jaar in Londen gaan wees voordat sy termyn verstryk. Ons het lekker by hulle gekuier in hulle mooi huis in Wimbledon."
"Dié Kevin Wakefield van wie jy geskryf het," sê Lisa, "wou hy ernstig raak? Dit het so geklink."
Brenda sug en kyk in die hart van haar glas rooiwyn. "Ek sou dalk langer gebly het as hy my nie so die skrik op die lyf gejaag het nie. Hy was van die begin af skoon oorhoeks. Hy het gedreig om eendag te kom kuier."
"Maar jy stel regtig nie belang nie?"
"Nee, hemel. Hy maak my benoud."
Voor haar geestesoog verskyn meteens die aantreklike gesig van Charl Naudé. Nee, sy moet ophou om aan hom te dink, betig sy haarself. Ophou om bewus te wees daarvan dat hy binne 'n radius van tien kilometer van haar af is. 'n Man soos hy is haar nie beskore nie.
Hoogs opgewonde meld Brenda haar die volgende dag by die hoof van die Departement Ginekologie en Verloskunde aan.
Martie Stiglingh, sy sekretaresse, verwelkom haar. "Haai, dokter, ek hoor jy word een van ons kliniese assistente. Welkom hier by ons."
"Ja. Hallo, mevrou Stiglingh. Dis lekker om u weer te sien."
Die sekretaresse lag en skud haar kop. "Jy kan my regtig nou Martie noem, en ek gaan jou Brenda noem. Ons ken mekaar mos al lank. Jy is een van vier kliniese assistente hier in ons departement en julle moet ongelukkig 'n kantoor deel. Maar julle is tog meesal in die hospitaal. Kom ek gaan wys jou, dan kan jy die ander personeel groet."
Brenda het vir al die ou bekendes gaan dagsê, dié wat op kantoor is en nie by die hospitaal nie, en dan ontmoet sy een van die kliniese assistente. Hy sit en skryf iets op 'n skootrekenaar.
"Brenda, dis dokter Steve Mellon," stel Martie haar voor. "Steve, dis dokter Brenda Wiechers. Sy begin nou hier. Steve is al die tweede jaar hier by ons."
Hy staan op en skud Brenda se hand. "Wel, aangename kennis. Ek hoop jy kan vasbyt, want ons werk heluit hard."
Hy lag egter en sy hou dadelik van hom. Hy is lank en skraal, met bruin krulhare wat deurmekaar is en vriendelike bruin oë agter 'n byderwetse brilletjie.
"Aangename kennis. Ek is nie bang vir harde werk nie. In my Zuma-jaar en by die hospitaal in Londen het ek lang ure gewerk en niks daarvan oorgekom nie."
Hy bekyk haar waarderend op en af. "Jy lyk meer soos 'n filmster as 'n ginekoloog, maar ek glo jou as jy sê jy kan hard werk."
Die man is 'n regte vleier, dink Brenda.
"Maak jou tuis, en dan gaan sien jy vir prof Aucamp," sê Martie. "Hy wil jou in die ding inlyf. Lyk my jy is sommer weer sy blue-eyed girl. Ek het geweet hy sal sorg dat jy aangestel word. Hy het altyd gesê jy is die beste student wat hy al ooit gehad het; jy het die mans ver uitgestof."
Toe Brenda die eerste keer op roep is, word sy met behulp van die draradio gevra om na ongevalle te kom. Sy haas haar van haar huis af Tygerberg toe, want sy moet binne 'n halfuur aanmeld, en hoe gouer hoe beter.
Die bekende reuke van die hospitaal begroet haar toe sy by die ginekologie-afdeling aankom. Die ongevallebeampte het 'n noodgeval ondersoek en die swanger vrou word ingestoot.
Brenda reël dadelik vir haar 'n bed, verlig dat een beskikbaar is. Toe ondersoek sy haar. Die jong vrou met die reusebuik steun en kreun van die pyn. Iets is nie heeltemal pluis nie, besef Brenda. Sy wil sowaar nie haar eerste pasiënt verloor nie. Die vrou se simptome is kommerwekkend. Sy probeer haar kalmeer, maar dis duidelik dat sy geweldige pyn ervaar.
"Ontspan net as u kan, mevrou," paai sy. "U het niks te vrees nie."
Maar sy is self bekommerd, want sy vermoed dat die vrou 'n buisswangerskap kan hê. Indien wel, moet sy dadelik opereer. Dit sal nie haar eerste operasie wees nie, maar haar eerste sedert sy as kliniese assistent aangestel is.
"As jy oor enigiets twyfel, skakel die konsultant of vir my," het professor Aucamp haar dit op die hart gedruk. "Moenie onnodig kanse waag nie."
Sy kan haar oë nie glo toe sy die naam en nommer van die konsultant op bystand sien nie: Charl Naudé. Hy gaan dink sy is onbeholpe. Nee, dit maak nie saak nie. Daar is lewens op die spel.
Sy skakel die nommer en die telefoon lui 'n ruk lank. "Antwoord asseblief!" smeek sy deur haar tande en stamp haar voet op die vloer van ongeduld.
"Charl Naudé," kom die diep stem uiteindelik oor die telefoon.
"Charl, dis Brenda Wiechers …"
"Brenda?" Hy klink verras. "Wat kan ek vir jou doen?"
"Hier is 'n swanger vrou by ongevalle en ek vermoed sy het 'n buisswangerskap. Ek sal moet opereer, maar ek sal bystand waardeer."
"Jy is skoon uitasem. Ek is binne twintig minute daar. Die teater moet solank reggekry word, en reël 'n narkotiseur."
Brenda voel asof sy soos 'n rysmier op steroïede rondhardloop terwyl sy links en regs bevele gee. Toe sy weer opkyk, kom Charl vinnig in die gang aangeloop.
"Dankie dat jy gekom het," hyg sy. "Kom kyk na die pasiënt."
Hy buk oor die beswete vrou, haar gesig doodsbleek en angstig, en plaas sy hand op haar buik.
"Jy is in goeie hande, mevrou. Ons gaan opereer."
Die vrou steek haar hand uit en hy neem dit. Sy lyk so vol vertroue, al het sy trane in haar oë. Brenda het lank laas iets so roerend gesien. Die arme pasiënt is vreesbevange; sy wil ook maar gerus gestel word en menslikheid ervaar. Charl het duidelik 'n slag met mense.
In die teater, geskrop en aangetrek, staan hulle en kyk hoe die narkose toegedien word.
"Jy opereer, ek kyk toe," sê Charl.
Brenda put krag en kalmte uit sy nabyheid. Hy staan groot en rustig daar, asof hy haar ten volle vertrou.
Die operasie verg intense konsentrasie, en meganies pas sy alles toe wat sy geleer het. Die hele wêreld konsentreer in hierdie vrouelyf, haar twee hande en die instrumente wat die teatersuster aangee.
Dit ís toe 'n buisswangerskap, en Brenda handel alles onder Charl se wakende oog af.
Uiteindelik maak die verpleegster die bandjies van haar operasiejurk los en sy trek dit uit. Sy voel 'n hand op haar skouer en kyk om. Dis Charl, sonder sy masker en jurk.
"Welgedaan. Jy het my nie eens nodig gehad nie."
Sy grysblou oë hou hare gevange. Sy glimlag dankbaar.
"Dankie dat jy gekom het. Ek het groter geskrik as wat ek moes. Volgende keer sal ek meer selfvertroue hê. Ongelukkig het die baba nie oorleef nie. Die arme jong ma. Sy gaan so hartseer wees as sy bykom."
Sy blik versag toe hy die trane in haar oë sien. "Ja, sy gaan treur. Dis maar ons lot om met mense se vrese en teleurstellings ook saam te leef. Die gesonde geboortes en die blydskap maak gelukkig op vir die hartseer kere."
"Dis juis oor dié hoop en die vooruitsigte dat ek graag 'n ginekoloog wil word. Dis tog die grootste wonderwerk in die wêreld as 'n baba gebore word."
"Ja, is dit nie?"
Hy klink amper bewoë en sy voel deernis vir hom. Hy wil so graag self kinders hê, maar hy word dit ontsê.
"Ek kon professor Aucamp geskakel het," sê sy verskonend. "Ek hoop ek het jou nie te veel verontrief nie."
"Nee wat, ek is mos beskikbaar. Ek help al jare lank as konsultant. Al het ek 'n praktyk, wil ek graag my deel doen om aspirant-ginekoloë te help oplei. Dit gee my groot plesier om te sien hoe hulle ontwikkel."
"Dankie weer eens."
As hy só vir haar glimlag, word sy sommer week.
"Totsiens, Brenda. Sterkte met die werk," groet hy.
"Totsiens, Charl. Of … ek behoort jou seker hier dokter te noem. Dis darem net meer professioneel."
"Maak soos jy lekker kry. Ek gee nie om nie."
Sy kyk die lang gestalte agterna toe hy wegloop. Geen man het nog ooit so 'n effek op haar gehad nie, sug sy innerlik. So asof al haar sintuie opgeskerp word.
Sy draai om en loop in die gang af. Sy sal die hartseer nuus aan die pa moet oordra, en haar hart krimp ineen by die gedagte. Arme jong mense, dis hulle eerste kind en hulle verloor hom. Dit verg altyd wilskrag om nie saam te huil nie. Sy sal hulle moet moed inpraat en probeer om haar oë droog en haar stem egalig te hou.
Charl loop na sy motor en adem die koue aandlug in. Om te dink dat dit Brenda Wiechers is wat hom laat kom het – sy wat altyd soveel selfvertroue het. Haar hande het egter nooit gebewe toe sy geopereer het nie. Sy was doelgerig en het haar goed van haar taak gekwyt.
Hy het hom nog klaargemaak om te kritiseer en raad te gee, maar dit was nie nodig nie. Sy het die vrou ook korrek gediagnoseer en waarskynlik haar lewe gered. Maar dis so jammer oor die baba. Hy kan nooit gewoond raak aan die hartseer wat mense by so 'n verlies ervaar nie. Het die man sy vrou maar vroeër hospitaal toe gebring. Nou moet die arme Brenda die slegte nuus aan hulle oordra.
Dié meisie het hom gefassineer van die eerste oomblik dat hy haar gesien het. Sy is hipersensitief en vreeslik trots. Die nekkie is so styf. Maar jy sien sommer sy is 'n vrou met hart, met deernis vir haar medemens.
Sy het baie meer ruggraat as sy arme nefie Thomas. Hy het Thomas al uit 'n paar moeilike situasies gered, maar die een ding wat hy nooit vir hom sal doen nie, is om 'n aborsie uit te voer op 'n meisie wat hy swanger gemaak het. Die lewe is heilig en moet gerespekteer word.
Gelukkig was die swangerskaptoets van die matriekmeisie wat in Thomas se eerste jaar gedink het sy is verwagtend negatief.
Hy sug toe hy dink hoe Maureen nou weer tekere sal gaan omdat hy uitgegaan het om 'n vroulike kliniese assistent by te staan. As sy moet weet dat dit die mooi meisie van die aand van Arnold se partytjie was, sal sy nog meer ontsteld wees.
Met haar jaloesie en selfsug het sy sy liefde doodgesmoor. Hy is siek en sat vir haar scènes oor niks, en haar ooraktiewe verbeelding. Hulle is al so lank ongelukkig. Is dit nodig om so voort te gaan terwyl hulle nie eens 'n kind het om hulle bymekaar te hou nie?
Vir Brenda was haar eerste week as kliniese assistent vreesaanjaend. Dit het soms gevoel asof net stuwings van adrenalien haar gehelp het om deur alles te kom. Die interns, die mediese beamptes, die studente, die verpleegsters – almal vra vir haar wat hulle moet doen.
Sý moet die leiding neem en kophou, asof sy al lank in die land en baie ervare is. Haar handlangers – die studente-interns, wat hulle essies noem – moet vorms invul, x-strale neem, monitors opsit, bloed trek en bloeddruk neem. Die verpleegsters gee inspuitings. Sy en die ander kliniese assistente moet egter die operasies doen, en die krisisse en komplikasies hanteer. Meesal kontak hulle nie eens die konsultante of professore wat aan diens is nie, want daar is eenvoudig nie tyd nie. Hulle moet maar net self regkom.
Daar is boonop 'n tekort aan personeel en daarom gaan dit vir haar meer druk as in die Londense hospitaal. Soms is die sale stampvol en moet vroue twee-twee in 'n kamer kraam. Brenda kry oefening van hardloop deur die lang gang met sy vier kamers vir vroeë kraam, die ander drie kraamkamers, die nageboorte-area, teater en herstelkamer. Sy is seker sy kan nou al haar pad geblinddoek vind.
Aan diens kry sy skaars tyd vir slaap. Daar is banke in die teekamer waarop personeel kan gaan lê, maar sy doen dit selde. Sy bring vir haar kos saam werk toe, maar gewoonlik het sy nie tyd om te eet nie en vergeet sy sommer dat sy honger is.
Dis toe haar ergste krisisgeval nog gebeur dat sy tot haar verligting op die rotasielys sien dat Charl Naudé weer aan diens is. Hulle het vroegaand 'n oproep van 'n hospitaal in Worcester gekry dat 'n pasiënt met konvulsies per lugambulans na Tygerberg gebring word. Brenda wag in spanning vir die helikopter om te land.
Uiteindelik kom die ambulanspersoneel ingehaas met die vrou, wat in skok is nadat sy gekraam het en te veel bloed verloor het. Almal roep en skarrel, maar Brenda moet kalm bly, bevele gee en lyk asof sy alles onder beheer het.
Sy het klaar gereël dat die pasiënt 'n bed in die hoësorgeenheid kry, en sy vermoed dat die vrou 'n histerektomie sal moet kry as hulle haar lewe wil red. Die verpleegsters draf rond en die narkotiseur moet vir die vrou adrenalieninfusies gee en haar stabiliseer. Die ergste is dat Brenda nog nie 'n volledige histerektomie gedoen het nie. Maar nou is dit 'n krisis en sy durf nie bang word nie.
Sy besef sy moet vir Charl Naudé by haar hê, anders begewe haar moed haar dalk. Sy het al saam met professor Aucamp geopereer, maar sy weet hy is krities. Charl het 'n veel meer gerusstellende invloed op haar. Sy sal hom met haar eie lewe vertrou. Almal praat altyd van hoe hy vertroue inboesem en die bangste mens kan paai.
Sy besluit om hom te skakel. "Charl, hier is 'n noodgeval. Die vrou moet 'n histerektomie kry as ons haar lewe wil red. Sal jy my kom bystaan, asseblief? Ek het nog nie 'n volledige histerektomie gedoen nie."
"Hou moed, Brenda, ek is nou daar," belowe hy en sy kan huil van verligting.
Die teater word reggemaak en sy is nog aan die skrop toe hy ingehaas kom.
"Ja, dis bepaald 'n krisis," sê hy nadat hy na die pasiënt gekyk het. Vinnig berei hy homself voor.
Vir wat soos ure voel, opereer Brenda terwyl die ander personeel – die narkotiseur, die verpleegsters, die assisterende dokter en Charl – bystaan en hulle deel doen.
Uiteindelik is dit verby. Die pasiënt word gestabiliseer en na die herstelkamer geneem. Brenda is uitgeput, maar tog tevrede met haarself. Sy het dit sowaar reggekry! Charl het wel hier en daar iets gewys, maar oor die algemeen het hy net toegekyk. Sy stap saam met hom en die narkotiseur na die herstelkamer om honderd persent seker te maak dat die pasiënt oor die ergste is.
Toe hulle uitstap, voel sy meteens hoe Charl haar elmboog neem. "Vanaand was regtig 'n vuurdoop, nè?"
"Ja," sug sy. "Dit was die ergste wat ek nog beleef het, behalwe daardie eerste aand toe ek jou laat kom het."
Sy blik flits oor haar. "Jy is maerder, en jy lyk moeg. Maar dit lyk darem of jy nog kop bo water kan hou."
"Ek kan nog hou, dankie."
Sy het die verspotste begeerte om teen sy bors aan te leun. Sy mag nie so 'n swakkeling wees nie.
Ruk jou reg, betig sy haarself, en lig haar ken. Sy wou mos kom spesialiseer; sy sal maar net aan die druk gewoond moet raak. Dat 'n mens emosioneel so gedreineer kan raak soos die afgelope week, het sy nie voorsien nie.
"Wanneer het jy laas geëet?" vra hy besorg.
"Ek is nie seker nie. Nie na elfuur vanoggend nie."
"Jy moet sjokolade byderhand hou sodat jy darem 'n koolhidraat-inspuiting kry."
"Ja, maar ek dink nie aan so iets nie."
"Volgende keer sal ek vir jou 'n paar stafies saambring."
Sy kyk op in sy oë en lag. "Dit sal lekker wees, as jy onthou. Tex is my gunsteling."
"Ek sal onthou. Ek bring sommer 'n sak vol Tex'e."
Hy onthou elke detail van haar, maar hy sal dit nie vir haar sê nie. Van nou af sal hy sorg dat sy 'n voorraad sjokolade kry. Die donker kringe onder haar pragtige oë maak sy hart week. Sy slaap seker ook te min.
"Kom ons gaan sit iewers, dan vertel jy my hoe dit met jou gesteld is," stel hy voor.
Sy lei hom na die teekamer, en gelukkig is daar niemand anders nie. Hy gaan sit langs haar op die bank en wens hy kan haar hand neem. Sy is nie iemand wat jy moet probeer oorweldig of oordonder nie. Hy dink aan die naam Skigtige Saartjie en onderdruk 'n glimlag. Dis net wat sy is – skigtig.
"Ek weet die eerste ruk hier by ongevalle kan nogal skrikwekkend vir 'n nuweling wees," sê hy. "Vertel my hoe dit met jou gaan."
Brenda kyk na hom. Sy nabyheid is, anders as in die teater, nogal eienaardig verontrustend, want sy kan nie ongevoelig teenoor hom staan nie. Terselfdertyd kan sy nie help om sy besorgdheid te waardeer nie. Hy maak sulke uiteenlopende emosies in haar wakker.
"Ek beleef die een krisis na die ander, maar ek kan dit hanteer," sê sy. "My belangstelling lê eintlik by ginekologie – by die hele proses van geboorte van begin tot einde, en by die ma's en die babas. Hier is 'n mens heeltyd met verloskunde besig, want die geboortes en komplikasies is op die nippertjie en jy moet red wat jy kan. Ek troos myself daaraan dat ek eendag in 'n praktyk sal wees waar dit rustiger en meer afgerond sal wees."
"Ja, hier gaan dit byna net oor noodgevalle, maar so leer 'n mens. Jy moet altyd gereed wees en enige situasie kan hanteer."
Hy staan op en sy ook.
"Wat doen jy tydens jou af naweke?"
"Ek gaan kuier vir Rolf-hulle, of by vriende, of ek gaan ry perd. Hier is 'n perdeplaas buite Durbanville waar ek gaan ry. 'n Vriend in Engeland het my leer perdry, of ten minste daarmee begin. Nou geniet ek dit."
Hy glimlag. "Het jy al jou eie perd?"
"Nee, ek leen een, maar ek sal nog eendag my eie perd aanskaf."
"Ek ry ook graag perd."
Hy sien dat sy half skrik en hom agterdogtig aankyk. Sy dink seker hy skimp om haar te ontmoet. Vinnig voeg hy by: "Maar deesdae het ek nie veel tyd vir perdry nie, my lewe is so besig." Hy sug effens. "Ek moet seker maar huis kry."
Sy loop saam met hom voordeur toe en sien dat suster Hendriks hulle uit die gang dophou. Dié het al erken dat sy gaande is oor hom en sy hou hom altyd dop. Brenda voel die suster se oë deurpriemend op haar, maar sy kyk nie om nie.
"Jy het jou vanaand besonder goed van jou taak gekwyt," komplimenteer Charl haar. "Soos 'n ervare verloskundige. Ek sou nie beter kon doen nie."
Verras en bly kyk sy na hom op. Sy waardeer die warmte in sy oë.
"Komende van jou is dit vir my 'n groot kompliment."
Hy glimlag. "Nag, Brenda."
Hy loop vinnig weg, maar sy kyk hom nie agterna nie, want suster Hendriks staan nog steeds in die gang.
Sy kom nader. "Daardie is nou vir jou die ideale dokter," sug sy. "Ek vrek al lankal oor hom." Sy kyk Brenda skalks aan. "Vrek jy nie ook oor hom nie? Almal soek sy lyf. Die essies raak skoon verspot as hy die dag by saalrondes is of net sy gesig wys. Het jy dit nog nie agtergekom nie?"
Brenda klik net vies met haar tong. "Nee. En ek verseker jou: ék raak nie verspot as hy sy verskyning maak nie. Hy is net 'n baie goeie ginekoloog, dis al. Ek soek nie sy lyf nie, maar sy brein en sy kennis."
Die suster se wenkbroue lig spottend. "Stel jy hoegenaamd in mans belang?"
Brenda vererg haar liederlik. "As jy beweer ek kolf links, beweer jy verkeerd."
Sy loop aan en laat die suster agter. Sowaar, as 'n mens nie man-mal is nie, kyk hulle jou skeef aan. Sy het net nie tyd om te mors nie.
Al is Charl Naudé die enigste man wat haar tot dusver kon oortuig dat daar wel mans is wat die moeite werd is om mee te trou, is hy ongelukkig reeds getroud, en sy heul nie met getroude mans nie.
Brenda is so moeg na 'n skof van byna ses-en-twintig uur dat sy voel asof sy op haar voete aan die slaap kan raak. Sy moes 'n hele aantal noodgevalle hanteer.
"Ek gaan nou huis toe," sê sy vir die kliniese beampte wat haar aflos. "As ek nou my oë toemaak, slaap ek staande soos 'n perd."
Dis al aand en sy het nie verwag om so lank by die hospitaal te bly nie, maar sy kon nie die pasiënt by wie daar fetale nood was, los nie. As 'n noodkeisersnit gedoen moet word, kan jy nie sê: "Ekskuus, ek is moeg, ek gaan eers huis toe" en "Kom môre weer" nie. Sy sal ook nie die pasiënt vir die volgende kliniese assistent oorgee nie. Wat sy begin, maak sy klaar.
Dis inderdaad soos Charl Naudé gesê het: babas kom nie op bestelling nie. Hulle kom enige tyd van die dag of nag.
Toe sy buite kom en die ent na haar motortjie stap, bibber sy van die koue, want sy het net 'n dun wit jas aan. Nou moet sy net so gou moontlik by die huis kom. Al wat sy wil doen, is slaap.
Die deurhandvatsel voel soos ys toe sy daaraan raak. Dis amper winter en die aande raak snerpend koud. Elke dag sê sy vir haarself dat sy 'n warm jas in haar motor behoort te hou, maar dan vergeet sy weer. Sy skuif agter die stuurwiel in en skakel aan. Die enjin maak so 'n huilgeluidjie en vrek summier.
"Nee, Saartjie, jy kan my nie nou in die steek laat nie!" roep sy moedeloos uit.
Weer probeer sy, maar Saartjie wil nie lewe kry nie.
"Ag, jou battery is seker pap," kla sy hardop. "Wat nou?"
Sy moet gaan hulp kry. Iemand sal dit met jumpers vir haar kan laai, maar sy is te moeg om te gaan soek. Haar voete is loodswaar van moegheid en haar rug is stram van ure lank staan.
Met haar voorkop leun sy teen die stuurwiel en probeer vir 'n oomblik ontspan.
Sy skrik wakker en kyk verward op. Dis donker, maar ligte skyn in die parkeerterrein. Sy sit nog in haar motor en sy is yskoud.
Iemand staan by haar venster!
Toe besef sy dis Charl Naudé. Dank die hemel. "Brenda, is jy orraait?" hoor sy hom vra.
Sy rol die venster af en die koue lug slaan haar in die gesig. "Ek … m … my m … motor w … wou nie v … vat nie." Hemel, sy praat klappertand. Dis regtig ysig.
Hy maak die deur oop. "Kom, ek neem jou huis toe. Ek sal jou motortjie laat insleep, of iemand kry om dit môre aan die brand te kry."
Sy voel hoe hy haar arm vat en haar uithelp. "Maar mens, jy bibber van die koue!"
"Ek s … sou vanm … middag huis toe ge … gegaan het. Ek het n … nie 'n w … warm jas ge … gebring n … nie."
Hy trek sy swart woljas uit en vou haar daarin toe. "Dit sal jou tot by jou huis warm hou."
"M … maar n … nou k … kry jy k … koud."
Hy glimlag en sy sien die ry wit tande in die swak lig. "Nee wat, ek is 'n warmbloedige ou. Ek kry jou sak. My motor staan daar anderkant."
Sy wag dat hy haar drasak uit Saartjie haal en die motor sluit. Toe sit hy sy arm om haar skouers en lei haar na die Mercedes, waar hy vir haar die deur oopmaak en haar laat inskuif. Sy voel klaar warmer in sy jas wat sy heerlike liggaamshitte bevat en haar omvou. Dis so persoonlik soos 'n omhelsing, flits dit deur haar brein.
"Ek is só dankbaar dat jy my kom red het, ek was eenvoudig te moeg om iets te doen," sê sy toe hy die motor aanska