Wanneer is die regte tyd om totsiens te sê? | Troeteldiere Huishouding
Sjoe, soms is dit 'n baie moeilike oproep! Wanneer is die regte tyd? Hoe weet ons regtig? Ly hy? Ongemaklik? In pyn? Die waarheid is, ons weet dikwels nie regtig nie, en ongelukkig kan ons hom nie vra nie.
Ek word gereeld gekonfronteer met hierdie dilemma en het oor die jare honderde troeteldier ouers probeer help deur hierdie moeilike tyd, en my bes doen om 'n standpunt te gee wat nie so emosioneel aangeheg is nie. Die hartseer waarheid is dat die meeste van ons troeteldiere nie net in hul slaap slaag nie, so die besluit om hulle te laat beweeg beweeg meestal op ons skouers!
Die beste wat ek kan doen (en gedoen het) is om kriteria te verskaf om 'n kliënt te help om deur die emosionele nood te sif en hopelik tot 'n rasionele besluit te kom (en selfs al is dit meer rasioneel, nog steeds baie moeilik!).
Ek sal dikwels troeteldier ouers vra om hulself die volgende vrae te stel of om aan sekere kriteria te dink: lyk jou troeteldier gelukkig? Lyk hy steeds opgewonde wanneer jy elke dag tuis kom? Eet hy nog, of selfs belangstel in kos? Is hy op soek na emaciated? Is hy te swak om op te staan ​​en rond te beweeg, veral om homself te verlig? Het hy besmette druk sere van nie in staat om op te staan ​​nie? Kyk jy dikwels na hom en voel jammer vir hom? As die antwoord "ja" is vir baie van hierdie, dan is dit ongelukkig dalk net daardie tyd. Ek dink ons ​​kan almal saamstem dat ons nooit wil hê ons lojale, getroue, viervoetige vriend moet ly nie! Ek het altyd gevoel dat wanneer jy die onvermydelike tyd nader, jy nie skuldig kan wees om die besluit 'n dag vroeg te maak nie, maar dit kan vreeslik wees om dit 'n dag te laat te maak!
Ek het al my diere troeteldiere gehad, en natuurlik moes ek eers self besluit. Laat ek my ervaring met Woody, my tweede Labrador, deel. Woody was 'n wonderlike swart Lab, wat ons het toe Thor, my eerste swart Lab, 'n bietjie ouer geword het en ons wou hom 'n vriendin kry. Hulle was onafskeidbaar en het beslis 'n lewe in Thor teruggebring. Thor het uiteindelik geslaag toe Woody ongeveer 'n jaar en 'n half jaar oud was en sien hoe hy Thor gemis het. Ons het nie te lank gewag voordat Chester huis toe gekom het nie, 'n wonderlike geel Lab wat Woody se halfbroer was. dieselfde pa). Wat 'n verskil het Chester in Woody se lewe gemaak! Pragtig, hulle het saam oud geword, en toe Woody ongeveer 11 jaar oud was, het ons opgemerk dat hy duidelik agteruitgegaan het - wou nie soveel rondloop nie, stadig opstaan, nie op die bed wou spring soos dit so gewoond was aan doen. Alhoewel die radiografie van sy heupe en lae rug goed lyk, het ons dit nog op sy ras en ouderdom gekalf. Soos die maande verby was, het sy toestand vinniger vorder as wat mens van artritis of ouderdom sou verwag, so ons was baie bekommerd. Teen hierdie tyd was Woody, van sy voorkant, Woody! Totale Lab-lief om te eet, nog steeds geanimeerd, baie waaksaam en liefdevol, ens. Maar kon skaars sy agterkant beweeg! Hy sou die "weermag kruip" doen om by sy kos te kom, en hy kon skaars sit om homself te verlig. Ons kon sien hy was benoud. Om iets te weet was duidelik verkeerd, maar ons kon dit nie op gewone x-strale sien nie. Ons het 'n myelogram uitgevoer (dit was jare gelede voordat CT- of MRI-skanderings geredelik beskikbaar was) en ons het ongelukkig ons antwoord gevind. Woody het 'n groot tumor in sy ruggraat in die onderste deel van sy nek gehad. Wel, dit het alles uitgelê. Sy kop en brein was nog steeds perfek, maar die neurologiese seine het nie meer aan sy agterkant gemaak nie. In wese was die agterste helfte van sy lyf nie meer aan die voorkant vas nie. Ons arme ou was ongelukkig en was nie meer die Labrador nie, en ons het geweet hy was een keer. Wat ons nog meer verwoes het, was sy brein, en persoonlikheid was nog steeds die Woody wat ons geweet en liefgehad het. Alhoewel een van die moeilikste besluite wat ons ooit moes maak, het ons geweet, gegewe die diagnose, Woody se prognose, en sy frustrasie gesien, wat ons moes doen. Ek het die "inspuiting" huis toe gebring, hom buite gebring, waar hy eeue lank balle gespeel het en rondhardloop, hom op sy gunsteling bed geplaas en ons laaste totsiens gesê.
Ek vertel dikwels aan my kliënte dat hulle, soos ek met Woody, gewoonlik sal weet wanneer dit tyd is. Ek hoop dat my praktyk ervarings, en Woody se storie, u 'n paar riglyne sal gee wat u kan help.