My mislukte poging tot kunstenaarskoshuis in Ysland - Versamelings
Ek onderskryf in die algemeen die stereotipe dat om te sê dat jy 'n skrywer is, 'n omringende manier is om te sê dat jy nie gewillig werk nie. Ek sal myself 'n skrywer noem.
Ek woon nou ongeveer twee maande in Reykjavik, 'n eksperiment om in 'n stad te gaan woon, gevoed deur kreatiewe energie. Soms is dit asof nege uit elke tien Yslanders 'n poësieboek skryf, in 'n orkes speel of skilderye maak uit vrugkleursels en kerswas. Verlede week het ek 'n wettige 9 tot 5 tromspeler ontmoet. Dit is syne werk; dit is wat hy doen. Ek het hier saamgewerkte eenhede besoek waar vryskut-lessenaars tafelruimte huur om te fokus op grafiese ontwerpprojekte of fotografie. Al hierdie mense het blykbaar 'n manier gevind om hulself ywerig in passies te gooi wat in die meeste industriële samelewings as stokperdjies beskou sou word.
Terwyl ek 'n artikel oor 'n graffiti-kunstenaar vir 'n plaaslike tydskrif geskryf het, het ek oor kunstenaarskoshuise begin leer as wettige instellings vir die tipe werk wat ek wou doen - skryf kortverhale en artikels vir vryskut-tydskrifte. Die kunstenaar met wie ek onderhoude gevoer het, het my vertel van koshuise wat hy in Australië, Skotland en hier in Ysland gedoen het, waar hy en ander kunstenaars gratis kamers en hulpbronne voorsien het om hulle op hul kreatiewe ondernemings te konsentreer.
In die ondersoek na kunstenaarskoshuise in Ysland, vind ek 'n onweerstaanbare oproep om deel te neem aan een van hulle, die N1 Artist Residency, wat ek op meer as 100 plekke in die hele land kon bywoon. Die N1-residensieprogram benodig geen aansoek nie en is gratis en oop vir die publiek. Inwoners het toegang tot wifi, versnaperinge, werktafels, badkamers, elektriese afsetpunte, byna alles behalwe 'n werklike woning om in te val. Maar die N1-residensie vind oor geen bepaalde tyd plaas nie, en die inwoner kan dus vir so min of so lank as wat nodig is, skep.
Die N1-residensie vind plaas in een van Ysland se ketting van 115 N1-vulstasies.
Die koshuis word vergemaklik deur die Nes Artist Residency vanuit Skagaströnd, Ysland. Deur gefasiliteer, bedoel ek, het hulle die samestelling gemaak, of eerder twee kunstenaars, die Australiese Kat Danger Sawyer en die Amerikaner Paul Soulellis. Soulellis is 'n voormalige inwonende kunstenaar van Nes, en die idee het by hom en Sawyer opgekom terwyl hulle tussen N1-stasies op reis was om 'n ononderbroke kilometer van 21 padversperrings te dokumenteer ter ere van die Amerikaanse beeldhouer Walter De Maria. Sawyer en Soulellis is geïnspireer deur De Maria se kunsinstelling van 1979 Gebreekte kilometer, 'n rangskikking van 500 koperstawe op permanente vertoning in die 393 West Broadway-galery van die Dia Art Foundation in New York.
Ek het probeer om die gebrek aan internet te sien as 'n soort toewyding.
In cahoots met Nes het Sawyer en Soulellis hierdie onkonvensionele N1 Artist Residency opgestel vir kortstondige kreatiewe mense soos hulle. Enigiemand wat aan 'n N1-residensie deelneem, word aangemoedig om foto's of getuienis van die verblyf aan die Nes Kunstenaarsresidensie te stuur, hoewel dit nog onbekend is wat van hierdie materiaal gaan word. Die N1-onderneming het geen idee dat hul vulstasies as kreatiewe broeikaste aangewys word nie.
Op die Nes-webwerf het hulle die alledaagse kenmerke van 'n N1-vulstasie - versnaperinge, koffie en badkamers - omskep in funksies van 'n kreatiewe werkruimte. Hulle sê N1-stasies is plekke van 'brandstof-geleenthede', waar u beide u tenk kan vul en kreatiewe idees kan opdis. Die koshuis is vir "professionele persone wat werk in fiksie en nie-fiksie, sosiale praktyk, intervensie, blogging, ontwerp, argitektuur en interdissipline," wat kan voordeel trek uit "tee en koffie, gerief en produktiwiteit terwyl hulle op busse wag".
Word 'n N1 kunstenaar-in-koshuis
Ek het op 'n onlangse Sondagoggend na my verblyf vertrek met 'n skootrekenaar op sleeptou en die bedoeling om 'n geruime tyd 'n kort fiksieverhaal in te stel wat ek wou ontwikkel. Ek is tien minute se stap van my woonstel af na die N1-vulstasie, op 'n snelweg. Die mees besonderse gehalte is al dat N1-vulstasies om 09:00 'n naweek in Kaapstad ongeveer die enigste plekke is wat oop is en koffie bedien.
Hierdie N1 is verbonde aan 'n Subway-toebroodjiewinkel en 'n luukse Mexikaanse kitskosplek met die naam Serano. Die geur van Subway - daardie besonderse geur van verwerkte deli-vleis en ou brood vervaardig deur Subways wêreldwyd - het my dadelik betrap. Ek het die gangetjies van peuselkos gesoek op soek na 'n regte ontbyt op die vulstasie en gaan sit op 'n duur, 'Corny' handelsmerk-granola-kroeg. Dat ek 'n granola-kroeg as te duur beskryf, moet die skande wees om 'n selfverklaarde skrywer te wees wat 'n kunstenaarswoning by 'n vulstasie doen. Ek het ook 'n koffie gekoop, en soos in Ysland, as u 'n koppie koffie kry, is dit myne om eindeloos weer op te vul.
Ek het opgeklim na wat Nes die 'werkstasie' kan noem, maar was in werklikheid 'n toonbank met 'n servette-dispenser, hoë kroegstoele en 'n uitsig op die parkeerterrein. Daar was geen wifi-netwerk beskikbaar nie en ook nie elektriese winkels nie, so ek het besef dat my verblyfplek sou duur, solank my rekenaar dit kon hou, of ek het gebreek en vertrek om e-posse na te gaan.
Ek het probeer om die gebrek aan internet te sien as 'n soort vooruitstrewende geskenk wat my sou verhinder om op die web te spring om my aandag af te lei. Ek het 'n artikel gelees oor die romanskrywer Jonathan Franzen se praktyk om homself te orden in 'n ekstra woonstel in New York sonder internetverbinding, op 'n rekenaar sonder foto's, geen musiek, geen ander programme nie, maar Microsoft Word. Miskien was Nes bewus van Franzen se kenmerkende raad: 'Dit is te betwyfel dat iemand met 'n internetverbinding op sy werkplek goeie fiksie skryf.'
Toe druk ek die krummels van die toonbank af en skryf en kyk hoe mense kom en gaan. 'N Man stap met 'n swart aktetas binne en ek wag om te sien of hy ook op die' werkruimte 'sou sit. Was hy ook 'n inwoner? 'N Ander man stap met 'n kamera oor sy skouer. Miskien het hy aan 'n foto-opstel gewerk om die banaliteite van die homogene vulstasie te verwerk?
Albei het eers gekom om hul gas te betaal.
Om 09:53 uur het 'n man langs my gesit met sy worsbroodjie en koeldrank en ek het gewag om te sien of hy 'n paar verf of 'n notaboek sou uittrek. Hy werk niks anders as sy hotdog nie en vlieg vinnig weg.
Ek het myself onvermydelik afgelei. Ek het na die inspirerende poskaarte van Yslandse perde en elwe gekyk op my skerm links, die rek met haarbykomstighede en 'n bril regs. Petrolstasies, soos supermarkte, is 'n uitstekende kulturele barometer, kosgewoon. By 'n Yslandse vulstasie het u rakke gedroogde vis, Deense Rugbrød-brood en Súkkulaðisnúðar-koekies.
Ek het my voorgestel wat ek op my LinkedIn-profiel kan plaasvind omdat ek 'n N1-kunstenaar in die koshuis was. 'Benut die hulpbronne van die verblyfplek om persoonlike groei te bevorder' (gemorskos), 'om narratiewe kunsvlyt te ontwikkel' (dit wil sê, ek skryf nou hierdie artikel in die eerste persoon), 'om deel te neem aan 'n produktiewe omgewing wat aangevuur word my kreatiewe proses "(dit wil sê, my interaksie met die bodemlose koffiepot).
Omdat die 'werkstasie' naby die outomatiese deure was, het ek my jas aangehad tydens my inwoning om teen die koue te veg. Ek staar by die venster uit na die Subway-toebroodjievlag wat gewelddadig teen die wind veg.
Ek kan rapporteer dat die badkamers met al die toiletware op die Nes-webwerf uiteengesit is en ruim en skoon was. Die N1-personeel, onbewus van die geheime kunstenaarswoning van die stasie, was steeds behulpsaam en inspirerend. 'Ons is nie haastig nie', het die teenaanstaande filosofies gesê toe ek om verskoning gevra het dat ek so lank gevat het om my geur van granola-kroeg uit te pluk.
Nadat twee uur verby was, was ek die hele oggend anders wat ek regtig saamgestel het. Ek het my goed gepak en weggegaan met die onvermydelike produkte van 'n kunstenaarskoshuis vir vulstasies: die narratiewe materiaal vir hierdie artikel, 'n sak kaasdoodles en 'n blik koeldrank.