Ons word gebombardeer met onrealistiese idees oor hoe die perfekte vrou, ma en vriendin moet lyk. ’n Mens voel dan maklik jy skiet ver te kort.
My reis na selfaanvaarding het met ’n paar skoene begin. Nie die ontwerperstipe wat ek as Mev. Suid-Afrika-finalis gedra het nie, maar ’n paar swart skoolskoene.
Ek was ’n opgeruimde kaalvoetkind in ’n nuwe skool toe die eerste boeliewoorde my onkant betrap. In my tuisdorp het ons nie skoene skool toe gedra nie. My identiteit was nie deur duur klere bepaal nie.
Skielik was die kollig om al die verkeerde redes op my. As buitestander. Die een op wie almal pik. Dan vra ’n mens jou af: “Hoekom is ek nie genoeg nie? Hoe kan ek myself aanvaar as ander my verstoot?” So word my vertwyfeling ’n broeiplek vir ’n jarelange stryd teen negatiwiteit.
’n Mens moet eers gemaklik met jouself wees voor jy jou lewenspad met oorgawe kan aanpak. Dat ek vandag kan sê dat ek maer is of ’n mooi voorkoms het, het harde werk gekos. Daar is nie kortpaaie nie.
Dit was beter om in die skare te verdwyn as om geboelie te word. Ek wou nie uitstaan of uitblink nie. Middelmatig wees was goed genoeg. As daar nie ’n verwagting is nie, kan jy nie seerkry nie.
Die ergste verlies is as jy jou lewensdoel verloor. As jy rigtingloos op moedverloor se vlakte sit sonder enige vooruitsigte vir die toekoms.
Negatiewe gedagtes kan maklik ’n gewoonte raak. As dit eers vastrapplek gekry het, is dit moeilik om weer los te kom. Soms was my omstandighede ’n net waaruit ek nie kon wegbreek nie. Ek het geworstel en gerebelleer. Vrae gevra.
Dit was gewoonlik in die tye dat ek nie ’n pad met die Here gestap het nie. Ek het Hom verkwalik vir dit wat nie in my lewe uitgewerk het nie. Getwyfel of Hy omgee.
Geen verhouding kan werk as ’n mens nie jouself aanvaar vir wie jy is nie. As daar ’n leemte in jou lewe is, soek jy liefde en troos op die verkeerde plekke.
My eerste huwelik was ’n teleurstelling. Ek het van my man verwag om my gelukkig te maak. Hy moes my vervul soos net die Here kan. Wie kan aan so ’n onmoontlike verwagting voldoen?
As ek terugkyk, besef ek dis ’n bedekte seën dat ons so kort getroud was. Ek was nog jonk en kon betreklik onaangetas aangaan met my lewe.
Om hulp te soek is nie ’n teken van swakheid nie, inteendeel, ek sien nog gereeld ’n lewensafrigter met wie ek openhartig gesels. Ons bespreek probleme en beraam planne.
Tog is dit net ’n deel van die prentjie. Jy kan oefen dat die sweet spat en praat tot jy nie meer ’n stem het nie. Geen kruk help as jy nie aan God kan of wil vashou nie.
Dít het ek eerstehands beleef. Ons familie het ’n probleem met middelafhanklikheid, maar dit omskryf ons nie as mense nie.
Toe ek ’n kind was, was ’n nabye familielid aan alkohol verslaaf. Ek kon die probleem nie heeltemal identifiseer nie, maar het instinktief geweet dat alles nie heeltemal reg was nie.
Negatiwiteit is ongelukkig aansteeklik. Baiekeer vorm gebeure ’n kringloop waaruit ’n mens sukkel om weg te breek. Tog is dit nie onmoontlik nie. Beide my familielede is ten volle gerehabiliteer. Só het hulle die siklus wat al vir generasies duur, verbreek.
Gister se seerkry is nie meer deel van wie ek is nie. Ek kan soms nie eers slegte gebeurtenisse in my verlede onthou nie.