SA, ons kom kuier!
JY LEES NOU SA, ons kom kuier!
My Chinese skoolhoof vra of ek seker is ek wil my somervakansie in Suid-Afrika deurbring. “I have heard the bad news today that an American tourist was shot in SA." Vra jy nog, dink ek. Ek was twee jaar laas by die huis!
Ek word verras deur die skoolhoof wat saggies aan my klaskamerdeur klop en vra of sy met my kan kom praat. ’n Kort Chinese vroutjie met lang hare wat stylloos in ’n middelpaadjie oor haar skouers hang, dunraam-brilletjie en altyd ’n glimlag op haar gesig. “Ms Celia,” begin sy bekommerd. “I have heard the bad news today that an American tourist was shot in South Africa yesterday. Are you sure you want to go back there for the summer holiday?” Ag, my dierbare mens, dink ek, hoe naïef is julle en wat vra jy nog. Ek was twee jaar gelede by die huis. Ek antwoord dat ek definitief nog wil gaan. Sy verstaan nie. “Why would you want to go there, it is so dangerous?” Maar ek probeer nie eers verduidelik dat die voorval waarvan sy gehoor het eintlik ’n minder ernstige een was, dat die toeris nie verkrag is, vermink is of dood is soos soveel Suid-Afrikaners voor hom net ’n dag of week gelede waaraan die wêreld hulle nie gesteur het nie.
En weer eens probeer ek nie eers verduidelik van al die nagte se lig slaap, opspring en senuagtig by die vensters uitloer as daar ’n geluid was nie, van die dankbaarheid wanneer ons almal saans “veilig” agter die sekuriteitshekke toegesluit is nie of van die truspieëltjie dophou vir agtervolgers of die verligting wat ’n groen verkeerslig bring nie. Of van die paniek wanneer jou kinders vergeet om te SMS dat hulle veilig hul bestemming bereik het nie. Sy sal nie die vrees van “wat as” of "wanneer ons” verstaan nie.
“But why don’t the government do something about the crime?” is haar volgende vraag. En my antwoord: Ons is baie dankbaar vir die Wêreldbekersokker, want die regering het bewys dat hy wél iets kan doen aan die misdaad deurdat die misdadigers wat tydens die toernooi vasgetrek word, feitlik onmiddellik veroordeel en gevonnis word. Dit was nooit voorheen die geval nie.
Maar ons is meer as bereid om die risiko te loop, die kans te waag vir ’n geleentheid om net weer ons mense se lywe teen ons te kan vasdruk in daardie plek wat ons nou en altyd ons huis sal noem. Celia Claase, Hong Kong