Daar moes groen, oranje, bruin ens. op hul bord wees. As die diskoers oor sport, musiek, rolprente ens. op alle forums – nie net in formeel akademiese ruimtes nie – deur akademici oorheers sou word, sou daardie aktiwiteite gou steriel word, losgesny van die soort deelname waarvan hulle afhanklik is. Dit word veral gedoen deur die verlede te ironiseer. (bl. Dit is vir my iets soos die x-faktor waarvan ons dikwels praat, daardie onbepaalbare eienskap wat van ’n kunswerk iets maak wat meer is as die som van sy onderdele; Browning se “gift” wat “out of three sounds he frame, not a fourth sound, but a star”. Daardie misterie wat iets gewoons transformeer, wat iets transenderends laat loskom, is tog waarna gestreef word in alle kunsvorme. Daar was ŉ bietjie stof oor die Groot Verseboek, maar geen volgehoue polemiek of argument van “Ja, dit is ons beste gedigte en ons wíl dit kén” nie. ‘n Sterk letterkunde kan nie bestaan binne-in fluff nie.