Verslawing, Afhanklikheid, en Verdraagsaamheid teen Pynmedikasie
Daar is 'n verskil tussen verslawing, fisiese afhanklikheid en verdraagsaamheid teenoor pynmedikasie. Dit is noodsaaklik dat elkeen van ons die verskil verstaan.
Baie mense met chroniese pyntoestande, insluitend sekere tipes artritis, is voorgeskrewe pynmedikasie. Hul mediese toestand dikteer die behoefte aan sulke dwelms. Daarom is dit voorgeskryf as deel van hul behandelingsplan.
Tog, as jy aandag gee aan die nuus, word mense wat wettiglik pynmedikasie voorgeskryf word, met die misbruikers ingehaal. Ons kan maklik verstaan ​​hoe dit ontwikkel het. Daar is immers 'n epidemie van opioïedmisbruik in die VSA. Die dwelms word gesê dat dit oorskryf word. Voeg daarby 'n bekende persoon wat aan 'n dwelm oordosis sterf en die anti-dwelmveldtogte het 'n koorshoogte getref.
Elk van die genoemde probleme is 'n wettige saak. Maar dit is ook die nalatigheid vir mense (bv. Chroniese pynpasiënte) wat regverdig pynmedikasie benodig om te funksioneer en 'n mate van lewensgehalte te hê. Hul lot kan nie verminder word nie, terwyl die dringendheid van ander sake aangespreek word. Hierdie besef is grootliks verlore omdat te veel mense nie die verskil tussen verslawing, fisiese afhanklikheid en verdraagsaamheid verstaan ​​nie. Ons kan nie die lyne tussen hierdie drie faktore vervaag nie en verwag om probleme wat verband hou met dwelmgebruik en misbruik op te los.
Dit is die eerste stap wat ons almal moet doen-die terminologie verstaan.
Die American Society of Addiction Medicine (ASAM), die Amerikaanse Akademie vir Pyngeneeskunde (AAPM) en die American Pain Society (APS) erken die volgende definisie van verslawing aangesien dit verband hou met die gebruik van opioïede vir die behandeling van pyn:
Verslawing is 'n primêre, chroniese, neurobiologiese siekte, met genetiese, psigososiale en omgewingsfaktore wat die ontwikkeling en manifestasies daarvan beïnvloed. Dit word gekenmerk deur gedrag wat een of meer van die volgende insluit: verswakte beheer oor dwelmgebruik, dwanggebruik, voortgesette gebruik ten spyte van skade en drang.
Wat is fisiese afhanklikheid?
Die American Society of Addiction Medicine (ASAM), die Amerikaanse Akademie vir Pyngeneeskunde (AAPM) en die American Pain Society (APS) erken die volgende definisie van fisiese afhanklikheid:
Fisiese afhanklikheid is 'n toestand van aanpassing wat manifesteer word deur 'n dwelmklas spesifieke onttrekkingsindroom wat geproduseer kan word deur skielike staking, vinnige dosisvermindering, dalende bloedvlak van die geneesmiddel en / of toediening van 'n antagonis.
Wat is Verdraagsaamheid?
Die American Society of Addiction Medicine (ASAM), die Amerikaanse Akademie vir Pyngeneeskunde (AAPM) en die American Pain Society (APS) erken die volgende definisie van toleransie:
Verdraagsaamheid is 'n aanpassingsstaat waarin blootstelling aan 'n geneesmiddel veranderinge veroorsaak wat lei tot 'n vermindering (dws afneem of vermindering) van een of meer van die geneesmiddel se effekte met verloop van tyd.
Dit gesê, die meeste pyn medisyne en verslawing spesialiste stem saam dat chroniese pyn pasiënte behandel langtermyn met opioïed dwelms ontwikkel gewoonlik fisiese afhanklikheid.
Sommige pasiënte sal verdraagsaamheid ontwikkel. Maar gewoonlik ontwikkel hierdie groep pasiënte nie 'n verslawing nie. Die werklike risiko van verslawing word as onbekend beskou en nie voorspelbaar nie, maar dit is waarskynlik verwant aan verskeie faktore, insluitende genetiese predisposisie.
Verslawing self is 'n primêre chroniese siekte. Blootstelling aan dwelms is slegs een faktor in die ontwikkeling daarvan. Trouens, blootstelling aan dwelms wat die brein se beloningsentrum kan stimuleer, kan in die meeste gevalle nie verslawing veroorsaak nie.
Kenmerkende kenmerke en gedrag
Verswakte beheer, drang en dwanggebruik van die dwelm, sowel as die voortgesette gebruik van die geneesmiddel ten spyte van negatiewe fisiese, geestelike of sosiale gevolge word beskou as kenmerkende eienskappe van verslawing.
Maar dit kan 'n bietjie meer ingewikkeld wees as om bloot die teenwoordigheid van daardie eienskappe te erken. Dieselfde kenmerke kan verband hou met onvoldoende pynverligting. 'N Dokter moet in staat wees om hul oordeel uit te oefen en te onderskei tussen verslawing en 'n ander oorsaak.
Daar is spesifieke gedrag wat dui op die moontlikheid van verslawing. Daardie gedrag sluit in:
nie aan die voorgeskrewe skedule vir die dwelm voldoen nie
neem meer as een dosis op 'n keer
herhaalde verslae van gesteelde of verlore dwelms
dokter inkopies (kry die dwelm van meer as een dokter)
isolasie (wil tyd alleen)
Daarbenewens word nie-voorgeskrewe psigo-middels gebruik
pynmedikasie gebruik vir sedasie, dronkenskap, energie te verhoog of om angsvlakke te verlaag
sekere formulerings of toedieningsroetes van die geneesmiddel versoek
'n vermyding of oninteressering in nie-opioïedbehandelingsopsies
Verslawing is duidelik geassosieer met potensieel ernstige, selfs dodelike gevolge. Aan die ander kant word fisiese afhanklikheid as 'n normale reaksie deur die liggaam beskou as die chroniese of voortgesette gebruik van sekere medikasie - en nie net opioïede pynmedikasie nie. Byvoorbeeld, fisiese afhanklikheid kan voorkom met kortikosteroïede, antidepressante, betablokkers, asook ander medikasie wat nie as verslawend beskou word nie. As dwelms wat met fisiese afhanklikheid geassosieer word, gestaak moet word, moet die geneesmiddel taps wees om onttrekkingsimptome te vermy (bv. Prednisoon afneem).
Verdraagsaamheid is selfs 'n bietjie lastiger om te verstaan. Verdraagsaamheid kan voorkom na die verlangde effek van die geneesmiddel, maar dit kan ook voorkom by die ongewenste effekte. Verdraagsaamheid is ook veranderlik, wat teen verskillende tariewe vir verskillende effekte voorkom. Die gebruik van opioïede as voorbeeld, vind die verdraagsaamheid teenoor die analgetiese effekte stadiger as as respiratoriese depressie.
Verslawing is meestal 'n gedragsversteuring, hoewel dit met fisiese afhanklikheid kan oorvleuel. Tipies, verslawing behels die gebruik van die dwelm ten spyte van negatiewe gevolge, wat die dwelm nodig het, selfs wanneer dit nie in fisiese pyn is nie, en dit gebruik om ander redes as die voorgeskrewe aanduiding. Fisiese afhanklikheid is duidelik wanneer iemand 'n dwelmverdraagsaamheid ontwikkel of as 'n mens onttrekkingsimptome ervaar om skielik die geneesmiddel te stop. Verdraagsaamheid is teenwoordig wanneer dieselfde dosis nie dieselfde resultaat oplewer nie, en vereis dus hoër dosisse om die gewenste resultaat te behaal. Fisiese afhanklikheid beteken nie dat daar verslawing is nie, maar dit kan verslawing vergesel as daar verslawing is.
Definisies verwant aan die gebruik van opioïede vir die behandeling van pyn: konsensusverklaring van die Amerikaanse Akademie vir Pyngeneeskunde, die American Pain Society, en die Amerikaanse Vereniging vir Addiction Medicine. ASAM. 2001.
Beginsels van Drug Addiction Treatment: 'n Navorsingsgebaseerde Gids (Derde Uitgawe). Is daar 'n verskil tussen fisiese afhanklikheid en verslawing? Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik. Desember 2012.