Die redigeringstegnieke van musiek, en veral iets soos hip-hopmusiek wat die redigering self tot ’n instrument verhef, is ’n uitstekende voorbeeld van die wyse waarop komposisies saamgestel kan word, en dit is daarom ook geen verrassing dat juis op hierdie terein soveel aan die gebeur is in Afrikaans nie. Van die kunstenaars slaan min ag op Standaardafrikaans, maar boet hiermee nie in wat betref die trefkrag van dit wat in die musiek oorgedra word nie. Dit sê allermins dat daar van onkunde of disrespek vir die taal gepraat kan word. Dit wemel van bekende slagspreuke en gesegdes waaraan dikwels nuwe betekenis gegee word, en nuwe lewe ingeblaas word. Hiermee saam bied musiek ’n kragtige ritmiese puls wat bydra tot nuwe ritmes en nuanserings wat betref die wyse waarop die taal gepraat word.
Mens moet egter nie die ouer benaderings tot taal aanleer buite rekening laat nie. Om te skryf op papier word byvoorbeeld beskou as iets wat meer moeisaam is, en die gerief daarvan om bloot backspace en korrigeringsprogramme in te span, het ’n effek op die mate van refleksie wat ingespan word en veral op iets soos spelling. Verder het die aanmoediging om kort frases en afkortings te gebruik op sosiale media ’n nadelige effek op die sintaktiese bewussyn, die vermoë om langer en gekompliseerde idees ineen te laat vloei. Hierbenewens is die vervanging van woorde met emotikons ook nie ’n winspunt vir taal nie. Mens sou so ver kon gaan om te beweer dat daar ’n mate van vergetelheid intree. Die idee om bloot ’n tablet in elke kind se hand te stop, het daarom die potensiaal om meer probleme as oplossings te skep. Dit is juis hierdie moeisaamheid, huiwerigheid en besinning wat skryf ’n belangrike aspek van die wyse waarop ons taal aanleer en dit gebruik, maak. In hierdie opsig is ek geneig om saam te stem met die boektitel van die outeurs Maria-Anna Schulze en Stephan Clauss: Wer nicht schreibt, bleibt dumm (wie nie skryf nie bly dom).