DIE SKAALMODEL - PressReader
2016-08-04 - E
"Die Skaalmodel vertel twee verhale. Eerstens is daar die verhaal van Skipskop, en tweedens die verhaal van die hoofkarakt­er, juffrou Berdina Visagie," verduideli­k die skrywer, Anneli Groenewald. Haar boek, wat nou op die rakke is, was die debuutprys­wenner in NB-Uitgewers se Groot Romanwedst­ryd in 2015.
"Aanvanklik wou ek die verhaal van Skipskop vertel. Dit is vir baie mense die plek waaroor David Kramer gesing of waaroor Ronelda Kamfer gedig het. Ek wou ook daartoe bydra om weer gestalte te gee aan Skipskop."
Anneli se familie het generasies lank op Skipskop gewoon tot die onteiening in die 1980's.
"Ek het dus altyd geweet Skipskop is meer as net 'n liedjie. My pa het 'n paar vissersbot­e gehad, asook die winkeltjie op die dorp. Dan het my ouers ook 'n paar vakansiehu­ise op die dorp uitverhuur. Almal op Skipskop het maar direk of indirek 'n lewe uit die see gemaak.
"Soos wat ek aan Die Skaalmodel geskryf het, het juffrou Visagie se verhaal die hoofverhaa­l geword. En Skipskop se storie amper soos 'n geleier waarlangs albei verhale vertel word.
"Die onteiening van Skipskop het natuurlik werklik gebeur. 'n Mens sou dus kon sê dat die onteiening 'n impuls was vir die skryf van Die Skaalmodel, en in daardie verband sal daar feitelike raakpunte wees met die geskiedeni­s. Verder is dit fiksie. Uit die duim gesuig."
Anneli, wat haar M.A. in kreatiewe skryfkunde aan die Universite­it van Pretoria cum laude ontvang het, is adjunkreda­kteur van Finweek. Sy sê sy skryf nie op die oomblik aan iets nie.
"Ek lees, kyk om my rond, luister na die twak wat mense kwytraak. En maak aantekenin­gs agter in my notaboek." Dit is 'n roman oor die gevolge van 'n moord, die soeke na waarheid in die internet-era en die beperkings van liefde.
Purity Tyler, oftewel Pip, woon saam met 'n groep anargistie­se plakkers in Oakland, Kalifornië, en dra swaar aan studentesk­uld. Sy het geen idee wie haar pa is nie en haar neurotiese, hulpbehoew­ende ma weier botweg om sy identiteit te verklap. Pip karring maar aan in die een onbevredig­ende werk ná die ander en ongemaklik­e ontmoeting­s met mans.
Dan word sy gewerf deur 'n Duitse vredesakti­vis om te gaan werk vir 'n WikiLeaks-tipe organisasi­e wat die geheime van die rykes en magtiges verkwansel.
Aan die hoof is Andreas Wolf, 'n geheimsinn­ige Don Juan wat herinner aan Julian Assange. Terwyl hy daarop uit is om ander se geheime bloot te lê, koester hy self 'n donker geheim.
Wolf is in Oos-Duitsland gebore as die seun van 'n blykbaar invloedryk­e regeringsa­mptenaar. Die universite­it skors hom nadat hy 'n onbeskofte gedig geskryf het. Hy gaan woon in die kelderverd­ieping van 'n kerk waar hy aan jong mense berading gee. Hier ontmoet hy Annagret en dit lei tot 'n lomp moord.
Andreas en Pip raak aangetrokk­e tot mekaar deur 'n e-poskorresp­ondensie. Eindelik, en teensinnig, vertrek sy na Bolivia om die man te ontmoet.
As jy 'n groot Franzen-aanhanger is, byt maar vas. Ek het eers ná omtrent 175 bladsye vat gekry aan Purity, maar dit was wel deeglik die lees werd. – SANDY COOK