Die bevrydingslening van 1918 - Inligting
Die bevrydingslening van 1918
Comptoir national d'Escompte de Paris, nasionale lening, 1918.
Bank van Elsas en Lotharinge. Bevrydingslening.
HANSI Jean-Jacques Waltz, bekend as (1873 - 1951)
Titel: Comptoir national d'Escompte de Paris, nasionale lening, 1918.
Skrywer: LEROUX Pierre Albert (1890 - 1959)
Skeppingsdatum : 1918
Datum getoon: 1918
Tegniek en ander aanduidings: Litografie.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - J.-G. Berizzi - Alle regte voorbehou
Prentverwysing: 05-513821 / 733013
© Foto RMN-Grand Palais - J.-G. Berizzi - Alle regte voorbehou
© Foto RMN-Grand Palais - G. Blot / Alle regte voorbehou
Publikasiedatum: Mei 2011
Oorbrug die finansiële wanbalanse van die Eerste Wêreldoorlog
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Frankryk sy oorlogspoging gefinansier deur voorkeur bo belasting te leen. Oorlogslenings word gesê dat dit 'ewigdurend' is: dit moes nie terugbetaal word nie, maar om as 'n annuïteit vir intekenare te dien teen 'n voordelige vaste koers (ongeveer 5%), minstens solank inflasie nie bestaan ​​nie. Die illustreerders het die belangrikste temas van patriotisme saamgevat om die Franse aan te moedig om op hierdie spesifieke beleggings in te teken.
Die vierde lening, bekend as die Liberation-lening, is op 19 September 1918 gestem en voor en na die wapenstilstand aangegaan (20 Oktober - 24 November). Dit verklaar waarom die plakkate fokus op Alsace-Lorraine, gebiede waarvan die herstel een van die belangrikste oorlogsdoelwitte van Frankryk was.
Provinsies het verloor, toe gevind, aan die werk gesit
Die Comptoir National d´escompte de Paris-plakkaat is van Auguste Leroux, 'n bekende akademiese kunstenaar en skrywer van talle vroulike naakte. Dit is 'n betekenis van 'n kuns wat in diens van die vaderland gestel word, en verteenwoordig twee jong meisies geklee in die tradisionele kostuums van die "verlore provinsies", Elsas aan die linkerkant, Lorraine aan die regterkant. Hierdie reëling word omgekeer ten opsigte van die geografiese opset, wat nuuskierig kan lyk as die allegoriese bedoeling anders blyk. Die inskrywing word versoek "om die oorwinning te bespoedig en ons binnekort weer te sien". Die vervaagde swaeltjie links onder verskyn as 'n teken van hoop vir 'n beter môre, wat die algemene boodskap van die dokument beklemtoon.
Die saak van die plakkaat vir die Bank van Elsas en Lotharingen verg duidelikheid. Die toetrede van die Franse in Straatsburg, 'n sentrale tema van die illustrasie, strek inderdaad net van 22 tot 25 November 1918, dit wil sê aan die einde en een dag na die inskrywingstydperk. Hierdie eienaardigheid is nie een nie, aangesien die illustrasie in werklikheid 'n hervatting is van die beroemde Elsassiese Francofiele kunstenaar Hansi vir die derde lening, die van 1917. Die saamgestelde skildery bring al die elemente van 'n viering van die terugkeer bymekaar. van die Elsas na Frankryk. Straatsburg, die stad wat lankal verlore geraak het, word voorgestel met sy tipiese vakwerkhuise, versier soos dit hoort met Franse vlae. Die optog van soldate word deur kinders in tradisionele drag oopgemaak en gejuig deur die skare wat in die strate en by die vensters versamel is. Twee soldate het die regte toring van die katedraal geklim om die kleure van Frankryk te hys, 'n klassieke gebaar tydens die inname van 'n stad. Gewilde gejuig neem nie al die ruimte in beslag nie, want links onder sien ons twee Duitsers (miskien 'n vader en sy seun) wat inderhaas vlug met 'n bietjie bagasie en klopjagte. Hulle is herkenbaar aan die Tiroolse hoed van die langste en die grysgroen kleur van hul klere. Die trommel links op die voorgrond het blykbaar hierdie twee indringers raakgesien en vertoon 'n tevrede glimlag by hul ontsnapping.
'N Soepele visie van die terugkeer van Alsace-Lorraine na die Franse vou
In 1914 was die verlies van Alsace-Lorraine nie meer die middelpunt van debatte en kommer in Frankryk nie. As dit steeds as skadelik beskou word, 'was die weiering om oorlog te voer vir die verlore provinsies algemeen, sodat die vraag sluimerend was 1' (Jean-Jacques Becker, 1914: Hoe die Franse die oorlog betree het, bl. 62). Die verskuiwing na oorlog het natuurlik hierdie toedrag van sake verander en geneig om hierdie politieke mite te heraktiveer, wat dit onder meer moontlik gemaak het om die behoeftes van patriotiese mobilisasie op lang termyn te ondersteun.
Vervolgens word die toetrede van die Franse leërs tot die herontdekte provinsies lank gesien as 'n oomblik van viering en plegtigheid. As ons egter die standpunt van die regeringsvlak, waar die propaganda opgevat en gestruktureer word, na die realiteite op die grond skuif, neem ons waarneembare buigings en weersprekings met betrekking tot hierdie te gladde siening.
Onlangse werk oor die kwessie toon dus dat die toetrede tot die Elsas en Lotharingen 'n baie stresvolle tyd was. Die Franse soldate, wat langer as vier dekades deurdrenk was van vooroordele teen 'n Germaanse bevolking, was bang vir vyandige gebare (mavericks byvoorbeeld), terwyl die bevolking gewonder het oor die manier waarop diegene wat hulle aan sekere kante sou behandel 'n nuwe insittende verteenwoordig. Soos die Bruno Cabanes-analise, 'as ons net die skare in jubel beskou, waag ons dit om diegene (ons weet nie hoeveel daar is nie) by die huis te hou, uit vrees vir Franse troepe of weggesteek agter hul geslote luike: almal diegene wat die soldate nie sien nie 2 "(Bruno Cabanes, Die bedroefde oorwinning. Franse soldate se uittrede uit die oorlog (1918-1920), bl. 110).
Jean-Jacques BECKER, 1914: Hoe die Franse die oorlog betree het, Parys, Presses de la Fondation nationale des Sciences Politiques, 1977. Jean-Jacques BECKER en Serge BERSTEIN, Victoire et frustrations, 1914-1929, Paris, Le Seuil, 1990. Bruno CABANES, La Victoire mournée. Uitgang uit die oorlog van die Franse soldate (1918-1920), Parys, Le Seuil, 2004. Jean-Baptiste DUROSELLE, Die Groot Oorlog van die Franse, Parys, Perrin, 1998. André LOEZ, La Groot Oorlog, Parys, La Découverte, 2010. Henri TRUCHY, The War Finances of France, Paris, PUF, 1926.