Operasie Wop, 16-23 Maart 1943 - Inligting
Operasie Wop, 16-23 Maart 1943
Operasie Wop (16-23 Maart 1943) was 'n Amerikaanse aanval wat uitgevoer is om Montgomery se aanval op die Mareth Line, die belangrikste verdedigingsposisie van die as in die suide van Tunisië, te help.
Nadat hy 'n hewige nederlaag tydens die tweede slag van El Alamein gely het, het Rommel al die pad teruggetrek deur Libië en in die suide van Tunisië. Teen Februarie 1943 betree sy troepe die Mareth Line, 'n verdedigingsposisie wat oorspronklik deur die Franse gebou is om te verdedig teen 'n moontlike Italiaanse inval uit Libië. Dit het beteken dat Rommel se leër al hoe nader kom aan von Arnim se 5de Panzer Army, wat in die nasleep van Operasie Torch in Tunisië gevorm is en rondom Bizerta en Tunis in die noorde van die land was.
Aan die begin van 1943 was die grootste bedreiging vir die posisie van die as in Sentraal -Tunisië, waar die Geallieerdes 'n aantal passe in die Oos -Dorsale berge beslag gelê het, van waar hulle in teorie oos na die kus kon ry, en die as -posisie in twee verdeel . Om dit te voorkom, het von Arnim 'n reeks aanvalle in die berge uitgevoer (operasie Eilbote), en aan die begin van Februarie was die meeste sleutelpasse in die as se hande. Rommel stel toe voor om hierdie operasie uit te brei tot 'n groot aanval op die Amerikaanse posisies op die suidelike flank van die geallieerde linies in die weste van Tunisië. Hy het goedkeuring gekry vir 'n beperkte aanval oor die berge. Von Arnim het eerste aangeval (Operasie Frühlingswind, 14-18 Februarie 1943), en sy ervare troepe het 'n swaar nederlaag op 'n deel van die Amerikaanse 1ste Pantserdivisie toegedien. Rommel val twee dae later aan (Operasie Morgenluft, 16-18 Februarie 1943), en dwing die Amerikaanse troepe uit Gafsa. Die manne van Rommel en von Arnim kombineer daarna in 'n aanval noord in die Westelike Dorsalberge, die beroemde slag van die Kasserine-pas (19-22 Februarie 1943). Teen hierdie tyd het die weerstand van die Geallieerdes verstewig, en die aanval het opraak. Op 22 Februarie kanselleer Rommel die offensief, en die meeste van sy troepe keer terug na die Mareth Line. Die US II Corps het aan die begin van die geveg 'n gênante nederlaag gely, en in die nadraai van sy bevelvoerder, is generaal Fredendall vervang deur generaal Patton.
In die nasleep van die geveg het die Amerikaners 'n groot deel van die grond wat deur Rommel en von Arnim geneem is, teruggeneem, maar nie alles nie. Op die suidelike flank van die slagveld bly Gafsa in die hande van die as, saam met die spoorlyn wat ooswaarts na Sened, Maknassy en aan die kus suid van Sfax geloop het. Gafsa was ook op die belangrike pad na Gabes, net noord van Rommel se posisie in die Mareth Line.
Die belangrikste aandag word nou gevestig op die Mareth Line, waar Montgomery se agtste weermag te kampe het met Rommel se voormalige Panzer Army Africa, nou amptelik die 1ste Italiaanse leër onder generaal Messe. Rommel was nie meer ten gunste nie, na die lang terugtog deur Libië, en was op die punt om vervang te word deur Messe voor Kasserine Pass. Die verandering is uiteindelik aangebring aan die vooraand van die aanval op Kasserine, sodat Rommel kon konsentreer op die geveg. Die oorspronklike plan was dat Rommel na die geveg Afrika sou verlaat en dat von Arnim die bevel sou neem oor 'n nuwe Heeresgruppe Afrika, met gesag oor sy eie 5de Panzer Army en Messe se 1ste Italiaanse leër. In plaas daarvan besluit Kesselring om Rommel bevelvoerder van die nuwe weermaggroep te maak, met von Arnim en Messe onder sy gesag. Dit sou 'n kortstondige reëling wees. Rommel het voorgestel dat Messe 'n voorkomende aanval op die Agtste Weermag sou begin, voordat hulle ten volle suid van die Mareth-lyn op hul plek was, maar hierdie aanval was 'n totale ramp (slag van Medenine, 6 Maart 1943). Op 8 Maart oorhandig Rommel die beheer van die weermaggroep aan von Arnim, en die volgende dag verlaat hy Afrika vir die laaste keer.
Teen hierdie tyd was Montgomery amper gereed om sy aanval op die Mareth Line te begin, wat sou begin op die nag van 19/20 Maart 1943. Generaal Alexander, nou die bevelvoerder van alle geallieerde grondmagte in Noord -Afrika, besluit om Patton se II Corps te gee 'n beperkte doelwit, deels om die aanval van Montgomery te ondersteun, en deels om te help om die moreel van die II Korps te herstel, en in die besonder die 1ste Pantserdivisie, waarvan 'n deel in die vroeëre gevegte erg geteister is. Die gevolglike plan het drie fases gehad. Die eerste stap sou wees om Gafsa te vang. Tweedens sou 'n aanval op Sened Station wees. Uiteindelik was die operasie bedoel om te eindig met 'n demonstrasie oos na Maknassy, ​​maar sonder om by ernstige gevegte betrokke te raak.
Die aanval op Gafsa sou van Feriana, in die noorde, deur die 1ste afdeling begin word. Sened Station sou deur die 1ste pantserdivisie geneem word, suidwaarts van Kasserine, en ondersteun word deur elemente uit die 9de afdeling. Hierdie troepe sou dan die opmars na Maknassy voer.
Die gebied is hoofsaaklik deur Italiaanse troepe verdedig, met 'n mate van pantserondersteuning.
Fase een - Gafsa
Die aanval op Gafsa sou uitgevoer word deur die 16de en 18de Infanterie van die 1ste Infanteriedivisie (generaal Terry Allen) en die 1ste Ranger Bataljon. Die twee infanteriebataljons het gedurende die nag van 16-17 Maart hul aanvalposisies bereik. Hulle aanval het eers middernag begin, maar toe dit begin het, het die Amerikaners ontdek dat die Italiaanse garnisoen hom aan Gafsa onttrek het, en net 'n paar buiteposte agtergelaat het om die Amerikaanse opmars te behou.
Op 18 Maart het die 1ste Ranger Bataljon suidoos na El Guettar verhuis, 'n goeie verdedigingsposisie tussen hoë grond in die noorde en die soutmoeras van Chott el Guettar in die suide.
Fase twee - Sened Station
Die aanval op Sened -stasie sou op 19 Maart plaasgevind het, maar swaar reën het beteken dat dit uitgestel moes word. Die volgende dag het Combat Command A, 1st Armoured Division, gevorder na die stasie langs die pad vanaf Gafsa, terwyl die 60ste Infanterie (9th Division), wat CCA (1st Armoured Division) ondersteun, vanuit die noorde genader het.
Die twee magte het Sened -stasie op 21 Maart aangeval en die Italiaanse garnisoen vinnig verslaan. Sommige van die troepe het daarin geslaag om suid na die dorp Sened te ontsnap, maar hulle moes op 23 Maart oorgee.
Fase drie - Maknassy
Die derde fase van die aanval was slegs bedoel om 'n demonstrasie te wees, maar na die maklike suksesse by Gafsa en Sened -stasie, is dit nou uitgebrei tot 'n grootskaalse aanval, gemik op die vang van 'n rif vyf myl oos van Maknassy (nou Al-Miknassi) en 'n aanval op 'n vliegveld 'n paar kilometer verder oos by Mezzouna (Al-Mazzunah). Op 21 Maart het Montgomery Alexander om verdere ondersteuning gevra en voorgestel dat Patton sou probeer om aan te val in die rigting van die Sfaz-Gabes-kuspad. Alexander was van mening dat dit te ambisieus was, maar het Patton beveel om oos verby Maknassy te beweeg.
In die nag van 21 Maart vorder CCA na Maknassy, ​​en die volgende oggend word die dorp sonder weerstand beset. Die maklike sukses het egter nou geëindig. Op 22 Maart beveel von Arnim generaal Vaerst, sy opvolger as bevelvoerder van die 5de Panzer Army, om die heuwels ten ooste van Maknassy met sy reserwes te verdedig, terwyl 10 Panzer Division by El Guettar sou aanval. Teen die aand van 22 Maart het die Duitsers 'n reeks sleutelposisies in die heuwels beklee, met Rommel se eie persoonlike wag wat Hill 322, 'n sleutelposisie aan die noordelike punt van die hoofrug, met uitsig oor die hoofweg oos van Maknassy in die rigting van Mezzouna, beklee.
Die Amerikaanse aanval het net voor middernag op 22 Maart begin, met 1/6th Armoured Infantry en 3/60th Infantry wat die opmars gelei het. Die Amerikaners het 'n paar vordering gemaak, maar Hill 322 en 'n aantal ander sleutelposisies het in die as se hande gebly. Op 23 Maart val die Amerikaners weer aan, hierdie keer met artillerie en gepantserde ondersteuning, maar weereens het die Duitsers hul stand gehou. Hulle kon selfs die posisie versterk deur Kampfgruppe Lang van die Afrika Korps die heuwels in. Op 25 Maart het die 6de gepantserde infanterie daarin geslaag om 'n deel van Hill 322 vas te vang, maar 'n hewige Duitse artillerievuur het hulle gedwing om terug te trek.
Fase vier - El Guettar
Terwyl die belangrikste Amerikaanse pogings rondom Maknassy aangewend is, het die 1ste Infanteriedivisie van El Guettar gevorder. Teen 20 Maart vorder die Amerikaners in drie kolomme. Links van hulle het die 26ste Infanterie gevorder langs die 'Gumtree Road', wat ooswaarts gestrek het langs die suidelike flank van die hoofberge. Regs vorder die 16de en 18de infanterie langs die rante aan weerskante van die hoofweg van El Guettar na Gabes, met die 16de infanterie aan die linkerkant en die 18de infanterie aan die regterkant.
Voor dagbreek op 23 Maart het Panzer die Gabes -pad aangeval en in die gaping tussen die 16de en 18de infanterie gevorder. Die aanval is gelei deur 'n mag Panzers (teen hierdie tyd het die afdeling slegs 57 tenks gehad, waaronder 16 van die Panzer IV Ausf G. met lang skote) en infanterie in halfspore, gevolg deur meer infanterie in vragmotors. Die enigste Amerikaanse troepe op die pad self was die 601ste Tank Destroyer Battalion (gewapen met 75 mm antitankgewere op halwe spore) en twee bataljons veldartillerie.
Aanvanklik het die Duitse aanval goed verloop. Hulle kon deur die tenkvernietigers breek (die 601ste beweer dat hulle 30 tenks vernietig het) en het in die artillerieposisies beland. Dit het hulle egter blootgestel aan hewige artillerievuur, en die Panzers moes noodgedwonge twee kilometer terugtrek om te hergroepeer. In hierdie stadium het die Duitsers nog steeds sterk lugsteun in Tunisië gehad, en die Amerikaanse posisies is deur Stukas aangeval. Die Stukas was egter nie meer die terreurwapen van 1940 nie, en hul aanval was redelik ondoeltreffend. Om 1654 uur val 10 Panzer weer aan, maar hierdie aanval het baie min vordering gemaak. Teen die einde van die dag het 10 Panzer groot verliese gely en is hy op die verdediging gedwing. Dit het slegs 26 tenks gehad wat gedurende die dag 31 vir alle oorsake verloor het. Dit was die eerste duidelike oorwinning van die 1ste Pantserdivisie teen Duitse tenks, en 'n duidelike teken dat hulle vinnig verbeter. 10 Panzer het berig dat dit in 'n groot toestand was ná die mislukking van die twee aanvalle.
Teen hierdie tyd was Alexander vol vertroue dat die US II Corps herstel het van sy vroeëre terugslae en dat hy vertrou kon word met 'n meer ambisieuse aanval. Op 25 Maart is planne opgestel vir 'n tweeledige aanranding. Regs sou die 1ste Pantserdivisie en die 9de Infanteriedivisie vanuit El Guettar in die rigting van Gabes aanval, terwyl links die 34ste Infanteriedivisie vanuit die Fondouk -pas sou val, 'n ent noord van die gevegte rondom Maknassy. Hierdie plan is ontwikkel op die dag voor die belangrikste deurbraak by die Mareth Line, maar teen die tyd dat die aanval begin het, was die Duitsers en Italianers in volle toevlug na die Gabes Gap. Dit was 'n taamlik klein gaping tussen die kus en die soutmoerasse van die Chott el Fedjadj, 'n paar kilometer noord van die stad Gabes self.
Die aanval op Fondouk het op 27 Maart begin, maar die 34ste afdeling was in hierdie stadium nie sterk genoeg om die sterk verdedigde aangee deur te dring nie, en die geveg het gou geëindig.
Die offensief van El Guettar begin op 28-29 Maart, met 'n aanval deur die 9de Infanteriedivisie. Hierdie eenheid is opgehou deur Italiaanse troepe, wat goed geveg het in 'n goeie verdedigingsgebied. Die 1ste Pantserdivisie het vinniger vordering gemaak op oop grond naby die Gabes -pad, maar het toe stadiger geraak toe hy die heuwels van die Djebel el Mcheltat, vyf myl oos van El Guettar, binnegekom het. Die stadige vordering het die Duitsers in staat gestel om 21 Panzer en Panzergrenadier Regiment Afrika na die voorkant te skuif.
Op 30 Maart begin 'n nuwe aanval, hierdie keer onder leiding van die Task Force Benson (deel van die 1ste Pantserdivisie), met ondersteuning van infanterie. Op die eerste dag is die aanval deur 'n voorheen onbekende mynveld oorkant die pad gestop. Die volgende dag het 'n aanslag op 'n wyer front, met infanterieondersteuning op die flanke, vordering gemaak, maar is gestuit deur Duitse tenkwapengewere en lugsteun.
Op 1 April het CCA 'n afleidingsaanval naby Maknassy uitgevoer, maar geen vordering gemaak nie. Dit is gevolg deur etlike dae van 'n grootliks infanteriegeveg in die heuwels weerskante van die Gabes -pad.
Montgomery se aanval op die Gabes -posisie het op 6 April begin. Alexander het Patton beveel om op 7 April 'n volskaalse aanval te loods in 'n poging om hierdie aanval te ondersteun. Teen hierdie tyd het die as -bevelvoerders besef dat die posisie van Gabes verlore was, en toe die Amerikaners aanval, het hulle gevind dat die as -magte weg was. Die aand ontmoet die voorste patrollies van die Task Force Benson 'n gepantserde motorpatrollie van die Agtste Weermag. Die twee geallieerde leërs in Noord -Afrika het uiteindelik kontak gemaak.
Daar was steeds 'n kans dat sommige van die as -troepe wat noord van Gabes terugtrek, vasgevang kon word. Op 8 April het die Amerikaanse 34ste afdeling deelgeneem aan 'n gesamentlike aanval op die Fondouk- en Pichon -passe, op die regtervleuel van die aanval, terwyl die Franse 19de korps en die Britse 9de korps aan die linkerkant aangeval het. Hierdie aanval het nie vreeslik goed gegaan nie. Die vooruitgang is deur die Duitse weerstand gehou, en 'n deel van die Britse 6de Pantserdivisie het uiteindelik in die 34ste Divisie -sektor geveg.
Op 9 April het die twee magte aan 'n gesamentlike aanval deur die passe deelgeneem. Die Duitsers het dit reggekry om die dag deur te hou, en die Britse wapenrusting was eers op 10 April 1000 uur deur die pas. Teen daardie tyd het die asmagte wat van Gabes af teruggetrek het, na die noorde weggeglip, en die kans om hulle af te sny was weg. Die Britte en Amerikaners blameer mekaar vir die mislukking. Die Amerikaners beweer dat die plan van 9 Corps die skuld het, terwyl generaal John Crocker, bevelvoerder van 9 Corps, die swak opleiding aan die Amerikaanse kant die skuld gegee het. Dit het Eisenhower en Alexander nodig gehad om die argumente te beëindig, en dit het 'n langtermyn impak op die Anglo-Amerikaanse betrekkinge in die teater gehad. In die laaste aanslag op Tunis het Patton geweier dat sy II Korps ondergeskik gestel word aan generaal Anderson se Eerste Leër, en in plaas daarvan werk dit direk onder die beheer van Alexanders se 18de Legergroep.
Operasie Wop en die daaropvolgende gevegte het getoon dat die Amerikaners baie vinnig verbeter het na hul redelik rampspoedige vroeë botsings met die Duitsers. II Korps het 'n groot rol gespeel in die finale nederlaag van die as-magte in Tunisië, wat op die linkerflank van die geallieerde leërs geveg het tydens Operasie Vulcan (22-28 April 1943) en Operation Strike (5-13 Mei 1943), en neem die sleutelhawe van Bizerta.
Operasie Tidal Wave: Amerikaanse magte probeer riskante lugaanvalle op Axis -olieraffinaderye
Op 1 Augustus 1943 vertrek 177 B-24 bomwerpers van 'n geallieerde basis in Libië, op pad na die olieproduserende stad Ploie ști, Roemenië, met die bynaam "Hitler 's vulstasie. " Die gewaagde aanval, bekend as Operation Tidal Wave, het daartoe gelei dat vyf mans die Medal of Honour ontvang het en drie van hulle postuum, maar nie daarin geslaag het om die noodlottige slag te slaan wat sy beplanners bedoel het nie.
Operasie Tidal Wave het onheilspellend begin, met 'n oorlaaide bomwerper wat kort na die opstyging neergestort het en 'n ander in die Adriatiese See gedompel het. 167 van die oorspronklike 177 bomwerpers het na Ploie ști gekom, wie se olievelde en raffinaderye meer as 8,5 miljoen ton olie per jaar aan die Duitsers voorsien het. Terwyl die meeste geallieerde bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog op groot hoogte uitgevoer is, het die bomwerpers wat op Ploie ști toegeslaan het, buitengewoon laag gevlieg om die Duitsers se radar te ontduik. Die bomwerpers het egter die element van verrassing verloor toe een groep in die verkeerde rigting afwyk en die ander dwing om radiostilte te verbreek om hulle weer op koers te stuur. Hierdie onbeplande aanpassing het ook daartoe gelei dat die bomwerpers uit die suide nader gekom het, waar die Nazi's hul lugafweerbatterye gekonsentreer het.
Die daaropvolgende aanval was dramaties, chaoties en duur. Die Geallieerdes het groot slagoffers gely, en rook van die ontploffings wat deur die eerste golf bomwerpers veroorsaak is, het die sigbaarheid vir die daaropvolgende golwe bemoeilik. Oorlewendes het berig dat puin soos takke en doringdraad slaan en selfs aan die binnekant van hul vliegtuie beland. Lt.kol. Addison Baker en majoor John Jerstad is met die ere -toekenning bekroon vir hul (onsuksesvolle) poging om hoër te vlieg en die bemanning toe te laat om ons hul erg beskadigde vliegtuig te borg. 'N Ander vlieënier, Lt. Kolonel John Kane en kolonel Leon Johnson, wat elkeen bomaanvalle gelei het wat hul doelwitte bereik het, was die enigste mans wat die erepenning ontvang het en die aanval oorleef het.
Alhoewel die Geallieerdes beraam het dat die aanval die kapasiteit van Ploie met 40 persent verminder het, is die skade vinnig herstel en binne enkele maande het die raffinaderye hul vorige kapasiteit oortref. Die streek het voortgegaan om te dien as 'n #chitler -vulstasie tot die Sowjetunie dit in Augustus 1944 ingeneem het. 310 vlieëniers is dood, 108 is gevange geneem en nog 78 is in die naburige Turkye geïnterneer. 88 van die oorspronklike 177 B-24's het teruggekeer, waarvan die meeste ernstig beskadig is. Ondanks die opstel van die meeste Medal of Honor wat aan vlieëniers toegeken is in 'n enkele missie, is Operasie Tidal wave nooit herhaal nie en die Geallieerdes het nooit weer 'n aanval op lae hoogte teen Duitse lugweer probeer nie.
In die Sowjet -geskiedskrywing is die Groot Patriotiese Oorlog in periodes verdeel:
Eerste (22 Junie 1941 - 18 November 1942)
Tweede (19 November 1942 - 31 Desember 1943)
Derde (1 Januarie 1944 - 9 Mei 1945)
Die oorlog met Japan, die veldtog in die Verre Ooste, insluitend die Manchuriaanse strategiese offensiewe operasie (9 Augustus 1945–2 September 1945) word beskou as 'n aparte operasieteater uit die Groot Patriotiese Oorlog.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Rooi Leër 'n aantal verskillende militêre operasies uitgevoer. Die omvang van hierdie operasies, gewoonlik bekend onder die groot stede waarheen dit plaasgevind het, word gewoonlik 'operasioneel-strategies' of 'strategies' genoem, afhangende van die omvang. 'N' Operasioneel-strategiese 'operasie is gewoonlik deur ten minste 'n groep leërs of 'n enkele front uitgevoer. 'N' Strategiese 'operasie vereis gewoonlik samewerking van verskeie fronte om sy doelwitte te bereik. In beide gevalle kan die operasie van 'n week tot 'n paar maande duur. strategiese bedrywighede is saamgevoeg in seisoenale veldtogte, omdat weer en grondtoestande beplanning beïnvloed het.
Churchill se riglyne
Teen die Tweede Wêreldoorlog gebruik beide bondgenote en asse kode name vir al hul bedrywighede, groot sowel as klein. Beskou name soos "Torch " — die landings van 1942 in Noord -Afrika, "Husky " - die inval van Sicilië, of "Avalanche " - die Geallieerde aanval op Italië. Eerste minister Churchill was veral geïnteresseerd in die effek wat 'n gepaste naam op die moraal sowel as die nageslag kan hê. Hy het selfs so ver gegaan as om riglyne vir sy generaals te gee by die opstel van kodename vir operasies. Om mee te begin, het die premier sy beamptes gewaarsku om titels te vermy wat 'n vyand besonderhede oor die plan kan aandui.Die Britte het byvoorbeeld vinnig afgelei dat Duitsland se "Operation Sea Lion " 'n amfibiese inval in die Verenigde Koninkryk sou wees. Die Geallieerdes moet dieselfde fout vermy, het hy gesê.
Churchill het ook gewaarsku om nie te trots of te selfversekerd te wees wanneer hy 'n naam kies nie. Die mislukking van 'n operasie wat iets soos "onvermydelik" of "onstuitbaar" genoem het, sou ekstra verleentheid wees en 'n ekstra propagandabonus vir die vyand bied. Die premier het ook voorgestel dat name wat te lig, oneerbiedig of lighartig is, verwyder word. 'Moenie 'n weduwee of moeder in staat stel om te sê dat haar seun dood is tydens 'n operasie genaamd' Bunnyhug 'of' Ballyhoo 'nie,' het hy gesê.
Gekonsolideerde B-24D "Lil 'De-Icer" Veteraan van die Ploesti Raid Augustus 1943
(Opmerking van redakteurs: Hierdie pragtige B-24 het derde plek behaal in die kategorie by die onlangse IPMS Seattle Spring Show. Dit is 'n wonderlike stuk werk van 'n talentvolle modeler en ek het gesukkel om dit op MPS te hê. Let op die oorspronklike foto's van Lil ' Deicer is gebruik met toestemming van die American Air Museum, Duxford)
Ek wou lankal 'n B-24 bou: om verskeie van die Hasegawa-stelle (#00932) op te vang vir die dag wat ek die uitdaging aangepak het. Daardie dag het onlangs aangebreek en ek het die B-24D "Lil 'De-Icer" as my onderwerp gekies. Die -24 het nooit die voorkoms of publisiteit van die B -17 gehad nie, maar hulle het steeds die werk ingegee en dikwels die prys saam met hul bemanning betaal.
Hierdie spesifieke vliegtuig het op 1 Augustus 1943 aan die bloedige Operasie Tidal Wave teen die Ploesti -olievelde deelgeneem. Sy het saam met die 98ste BG saam met haar hele bemanning teruggekeer van hierdie aanval . Volgens wat ek gevind het, het die vliegtuig tot in 1944 gedien en is dit uiteindelik na die state teruggestuur ten gunste van nuwer en minder verslete vliegtuie, . Sy ontmoet haar uiteinde op die afvalhoop in 1946.
Hierdie geskiedenis gekombineer met 'n uitstekende en goed nagevorsde plakboek van Lifelike Decals (#72-029) het die besluit maklik gemaak: 'n woestynpienk B-24 sou dit wees. Die neuskuns het ook nie seergemaak nie.
Daar was twee groot onakkuraathede wat reggestel moes word. Die voor die hand liggendste is die opset van die stuurboord se voorruit. Die kit vorm dit as 'n aparte venster, terwyl fotoverwysings duidelik 'n gladde paneel op Lil 'De-Icer en ander vliegtuie van dieselfde produksieloop toon. Dit was redelik eenvoudig om reg te stel, aangesien dit slegs 'n bietjie vulsel benodig om die detail gelyk te maak, en dan vinnig omskryf met dik band as 'n gids. Ek het meestal 400, 600 en 1.000 alfa -skuurblaaie vir hierdie werk gebruik, aangesien dit minder plastiek beskadig.
Die tweede fout was baie makliker om reg te stel, maar was nogal raaiselagtig gegewe die kwaliteit van die res van die stel. Op die B-24D-model het die voorste landingsratdeure in die wielput ingetrek en is dit nie sigbaar as die vliegtuig op die grond is nie. Hasegawa wil hê dat u die deure van 'n latere weergawe moet gebruik as u die instruksies volg. Dit is 'n uiters maklike oplossing, want ek het die deure bloot gelos.
Uiteindelik het die posisie van die neusgewere 'n bietjie navorsing en vergelykings verg met ander vliegtuie in die eskader waar foto's beskikbaar was. Van wat ek kon kry, is die enkele masjiengeweer heel voor in die neus op Lil 'De-Icer weggelaat, óf om gewig te bespaar óf om die siglyn vir die bombardier skoon te maak.
Die kit benodig 90 gram gewig in die neus in die instruksies, en ek het aanvanklik aangeneem dat dit 'n fout was. Nie so nie, want ek gebruik nog meer as dit uit my betroubare loodrol. As gevolg van die oop aard van die neus, was die voorwielkas en die romp onder die boonste rewolwer vol lood in 'n poging om die regte standpunt te bewerkstellig. Gelukkig is die landingsstel uiters robuust en was dit die taak om hierdie dier te ondersteun!
Met die hulp van 'n stel maskers van Eduard en my betroubare aanbod van Mr. Paint (MRP) USAAF -kleure, was die werklike skildery van hierdie dier redelik eenvoudig. Al die afbakeninge tussen die neutrale grys (MRP 141) onderkant en die boonste kleur van Desert Sand (MRP 144) is uit vrye hand gedoen. Dit is vergemaklik deur die groot en taamlik sagte rande op die regte vliegtuig en die kenmerke van die lakverf, wat uiters noue werk kon verrig sonder om gek te word.
Ek het al die Mr. Paint-kleure reguit uit die bottel gespuit teen 8-10 psi met 'n H & ampS Infinity met 'n punt van 0,2 mm. Die paar metaalverf wat in die konstruksie gebruik is, is geskiet met 'n H & ampS Evolution, ook toegerus met 'n punt van 0,2 mm. Slegs maskering van die meer komplekse vorms rondom die onderkant van die motor -nacelle was nodig om te verf.
Ek het besluit om voorafskaduwing te doen en besluit om eerder te fokus op die toepassing van 'n bietjie meer van die gewenste kleur in die middel van sommige panele om 'n bietjie variasie te skep. Die effek het 'n meer subtiele effek geword as wat ek sou wou, maar ek is beslis van plan om in die toekoms meer met hierdie werk in hierdie rigting te beweeg, aangesien dit meer beheerbaar en prettiger is as die ou skool met swart paneellyne.
PUNTE, WEER EN DIE logika agter die uitlaatvlekke
Dekels is neergelê met 'n aansienlike hoeveelheid vloek en gekners van tande as gevolg van die brose aard van die mikroskaalgedrukte vel. My grootste fout was die gebruik van Tamiya's Matte Clear XF-86 wat verdun is met hul akriel X-20A verdunner. Hierdie mengsel val my plakkers aan en veroorsaak aansienlike skade aan sommige van die meer komplekse oppervlaktes. Gelukkig het my ervaring met die skildery van oorlogspeletjie-mini's met 'n harige stok tot die redding gekom, en ek kon die regstellings en opknappings met Vallejo-akrielverf vrystel. Daarna het ek 'n laag Dullcote gespuit om alles te verseël en voor te berei vir die verskillende wasgoed.
Weer was 'n eenvoudige saak danksy 'n mengsel van Mig en AK Interactive emalje was. Ek het AK se Africa Dust Effects (AK 022) gebruik om 'n paar van die moeilike lewens wat die Libiese woestynplasing van die regte vliegtuig aan die model toegedien het, te bring, met die fokus op die onderkant. Dit was meer 'n pantsertegniek om toe te pas, te laat droog word, en dan die effek ligter te maak met 'n versigtige gebruik van reuklose verdunners en 'n sagte kwas. Ek het ook gevind dat beide die klein en groot mikrofiber deppers groot beheer toelaat tydens die vermenging van en om panele. Ek het probeer om die effek lig te hou om nie die skaaleffek te bederf deur dinge te oordoen nie.
Die uitlaatvlekke het 'n bietjie omstredenheid by my plaaslike IPMS -klub veroorsaak. Terwyl die werklike uitlaat op die B-24 deur die aanjaer en onderaan die motor se onderkant loop, het ek op my fotoverwysings opgemerk dat 'n aantal Noord-Afrikaanse 24's aansienlike vlekke aan die bokant vertoon het as gevolg van gebarste uitlaatringe. Ek kon geen geskikte foto's van Lil 'De-Icer vind nie, maar het verkies om verwering in hierdie gebied te gebruik om die verhaal van 'n strydmoer voël te vertel.
Oor die algemeen is ek baie tevrede met die resultaat, en ek voel dat dit 'n goeie toevoeging tot my versameling is. My belangrikste wegneempunt is dat u, indien moontlik, u onderwerp ondersoek en soveel moontlik foto's probeer versamel. Dit is die klein besonderhede en korreksies wat 'n model dikwels bymekaar bring en dit aantreklik maak, en ek hoop dat ek dit ten minste hier bereik het.
'Death Valley ': Amerikaanse tenkwaens bewys hulself teen die Nazi -horde by El Guettar
Die Amerikaanse weermag het inderdaad sy lesse geleer en homself geslyp in die wapen wat dit nodig was om Nazi -Duitsland uiteindelik te verslaan.
In die vroeë oggendure van 23 Maart 1943 was die Amerikaanse 1ste Infanteriedivisie besig om voor te berei om aan te val. Die eenheid was oos van die Tunisiese stad El Guettar, ongeveer 50 kilometer suid van die nou beroemde Kasserine -pas, waar die Amerikaanse weermag net 'n maand tevore 'n skerp nederlaag gely het.
Kasserine was 'n swaar slag vir die beginner Amerikaanse leër, vasberade, maar het steeds dodelike handel geleer deur duur lesse. Nou, daardie weermag het weer sy voete onder hom gehad en was aan die gang. Die vooruitgang die afgelope week het El Guettar in besit geneem, en nou was die afdeling gereed om verder te vorder. In die suidooste het die Britse agtste leër, onder bevel van veldmaarskalk Bernard Montgomery, die as -magte van Egipte af agtervolg en nou by die Mareth Line aangehou, 'n sterk verdedigde versterkte posisie.
Om die druk op die Agtste Weermag te verlig, is die Amerikaanse 2de Korps, waarvan die 1ste Infanteriedivisie deel was, beveel om op snelweg 15, 'n pad ooswaarts van El Guettar, na die vyandige stad Gabes aan te val. In die ergste geval sou dit 'n paar as -troepe van Mareth verwyder en dit vir die Britte makliker maak. Op die beste manier, as die Amerikaners na die see kon deurbreek, sou dit 'n groot aantal Duitse en Italiaanse soldate van hul kamerade in die noorde in Tunis afsny. So was dit dat die 'Big Red One', soos die 1ste Infanteriedivisie bekend gestaan ​​het, gereed was om die oggend van die 23ste aan te val.
By die afdeling was die 601ste Tank Destroyer Battalion, om die infanterie se vermoë te versterk om die Duitse tenks wat so vaardig teen die Geallieerde magte gebruik is, te betrek. Op hierdie dag sou hy homself beveg vir sy lewe teen die 10de Panzer-afdeling wat deur die stryd gehardloop is, terwyl dit 'n voorkomende bederfaanval teen die Amerikaners geloods het. ('N Bederfende aanval vind plaas wanneer die vyand, wat 'n aanvallende beweging verwag, eers aanval en sodoende die dreigende aanval "bederf".)
Die 601ste sou 'n belangrike rol speel in die afhandeling van hierdie stap, en toon aan dat die Amerikaanse weermag inderdaad lesse geleer het, en homself geslyp het in die wapen wat dit nodig was om Nazi -Duitsland te verslaan.
Die GMC's van die 601ste
Die 601ste was 'n standaard tenkvernietigingsbataljon vir sy dag. Onder bevel van luitenant -kolonel H.D. Baker, die eenheid was hoofsaaklik toegerus met die M3 Gun Motor Carriage (GMC), 'n standaard M3 halfbaan wat vinnig in 'n tenkvernietiger omskep is, met die toevoeging van 'n 75 mm M1897 kanon, die 'Franse 75' van die Eerste Wêreldoorlog. Die voertuig was slegs bedoel as 'n stopwapen om Amerikaanse troepe op te lei totdat 'n doelgemaakte ontwerp vervaardig kon word.
Toe Operation Torch, die Geallieerde inval in Noord -Afrika in November 1942, by die weermag nog steeds geen wapens gevind het nie, het verskeie tenkvernietigingsbataljons, insluitend die 601ste, daarmee saam in aksie getree. Die M3 was 'n betroubare voertuig, en sy kanon het 'n goeie stoot gekry, wat drie duim se wapenrusting op 1 000 meter kon deurdring, op daardie stadium in die oorlog respekvol. Aan die onderkant het die voertuig 'n dun pantser gehad en die geweer was nie heeltemal toegemaak nie. Die bemanning is slegs beskerm deur 'n dun geweerskild, wat dit kwesbaar vir artillerie en flankvuur laat.
Die bataljon het ook 'n paar M6 GMC's gehad. Dit was 'n Fargo ¾-ton vragmotor wat 'n 37 mm ligte antitankgeweer op die bed gemonteer het. Die 37 mm -wapen was in hierdie stadium van die oorlog verouderd, en die bemanning is ook gevaarlik blootgestel. Die meeste bevelvoerders het geleer om hulle agter die rug te hou. Op 23 Maart het die 601ste 31 M3's (uit 36 ​​toegewys) en vyf M6's diensbaar. Die res was tydens vorige optrede verlore. Die tenkvernietigers is dus verdeel in drie kompagnies, A, B en C. Die bataljon het ook logistieke en verkenningselemente om sy krag af te rond.
Die pad na El Guettar
In die voorafgaande paar dae het die 1ste afdeling Gafsa en El Guettar geneem voordat hulle die heuwels onmiddellik oos van laasgenoemde dorp ingeneem het. By die afdeling was ook die 1ste Ranger Bataljon onder bevel van kolonel William O. Darby. Die Rangers, tesame met die Groot Rooi Een se 18de Infanterieregiment, het as -troepe uit die gebied verwyder. Toe dit klaar was, het die afdelingsbevelvoerder, generaal Terry Allen, sy bevel gereed gemaak vir die volgende opmars na Gabes.
Die 1ste en 2de Bataljon van die 18de was suid van snelweg 15 op die Djebel Berda geleë. Die res van die afdeling se infanteriebataljons is langs die Keddab -rif ontplooi, wat net noord van die pad van die grond af opgestaan ​​het. Die 3de Bataljon van die 18de, 3de van die 16de Infanterie en die 26ste Infanterieregiment is onderskeidelik van suid na noord opgerig. Die res van die 16de was óf in reserwe in El Guettar óf terug in Gafsa. Die pad het in wese tussen Djebel Berda en Keddab Ridge gegaan voordat dit noordwes na El Guettar gebuig het. Suid van die stad was die Chott El Guettar -soutmeer. Die oostelike kant grens aan 'n uitgestrekte moerasgrond wat onbegaanbaar is vir voertuie. Net noord van die pad was Hill 336, ook genoem Wop Hill. Die 18de Regiment se bevelpos was daar.
Die 601ste was net noord van die pad wat daarop uitkyk, geplaas om twee artilleriebataljonne te beskerm wat vorentoe beweeg het om die vooruitgang te ondersteun. Baker het sy B- en C -maatskappye voor die artillerieposisies ontplooi en Kompanjie A geplaas wat uitkyk oor die pad van die heuwel na die noorde. 'N Reeks buiteposte voor B- en C -maatskappye was beset deur twee verkenningspeletjies wat deur twee M3's en verskeie van die M6's ondersteun is. Die verskillende eenhede was gereed om hul aanval voort te sit.
Ongelukkig was die Duitsers ook bereid om aan te val, en hulle het eers hul slag geslaan. Hulle het die skade opgemerk wat 'n oprit langs snelweg 15 kan veroorsaak, en het die tiende panserdivisie vorentoe gestuur. Die 10de Panzer was een van die sterkste eenhede wat die Axis agtergelaat het, maar dit was skaars op volle sterkte met slegs 57 tenks en ongeveer dieselfde aantal ligter gepantserde voertuie, soos halfbane en gepantserde motors. Die tenks is ondersteun deur beide infanterie en artillerie, en 'n mate van lugsteun was ook beskikbaar vir die Duitsers.
Die eerste teken van die dreigende aanranding kom om 0445, toe 'n Duitse motorfietsryer in die lyn van verkenningsposoonposte ry en gevange geneem word. Toe hy ondervra is, het hy gesê dat die 10de Panzer -afdeling om 0500 sou aanval. Die woord is vinnig na die afdeling se hoofkwartier oorgedra, en die tenkvernietigers was gereed om hierdie aanval in die min minute wat hulle oor het, te ontvang.
Baker was bekommerd oor sy ontplooiings. Hy het sy kompagnies aangestel om die artillerie hoofsaaklik te beskerm teen infanterie -ontplooiings, nie 'n gesamentlike aanval deur wapens nie. Tog het hy sy soldate gehou waar hulle was. Die vyand kon nie op die pad afkom sonder om hom bloot te stel aan die vuur van A en B -maatskappye nie, en die moerasagtige grond naby die soutmeer sou verhinder dat gepantserde voertuie buite bereik sou beweeg. As die Duitsers van die pad na die noorde beweeg, kan C Company ook betrokke raak. Daar was in elk geval nie tyd om bewegings te maak nie.
Binne 'n paar minute het die mans in die buitepos die geluide van gepantserde voertuie uit die suidooste begin hoor. Hulle oë span in die maanlig om enige ander teken van die vyand te sien. Uiteindelik het hulle 16 Duitse tenks gewaar wat honderde infanterie ondersteun het. Die Amerikaners het hul vuur gehou terwyl die massa wapens en mans nader gekom het, en toe 'n blitsvuur op slegs 200 meter oopgemaak. Die verkenningspeloton is vrygewig met masjiengewere uitgereik, en hulle het dit nou gebruik en vuur in die vyandelike infanterie gegooi. Verskeie van die 37 mm-gewere op die M6's wat op die vragmotor gemonteer is, het aangesluit en busronde op die voetsoldate afgevuur en wapens deurboor op die tenks.
Terwyl die Duitse infanterie groot slagoffers gely het, het die tenks aanhou beweeg, ondeurdringbaar vir die rondtes wat op hulle afgevuur is. Hulle antwoord met hul eie gewere, die ervare Afrika Korps -soldate soek Amerikaanse voertuie met spoorvuur ​​uit hul masjiengewere. Dit was 'n bewese taktiek. Hulle sou die koaksiale masjiengewere aan boord van hul tenks in 'n wye boog afvuur. Toe die koeëls die metaal van 'n pantservoertuig tref, sou die spoorrondes wat in gemeng is, die lug in rits en die teenwoordigheid daarvan onthul. Die Duitsers het dan met hul hoofgeweer losgebrand. Twee halfbane is in kort bestek getref. Namate die druk te groot geword het, het albei Amerikaanse peloton teruggesak en twee keer gestop om vertragings te beveg voordat hulle terugtrek na die Company A -posisie op die heuwel.
Meer as honderd Duitse tenks?
Dagbreek begin oor die oostelike horison kruip. Die Duitse mag het geskei, met 'n paar vertakkinge om die B en C Company -plekke aan te val, terwyl die hoofmag langs die snelweg na El Guettar voortgegaan het. Dertig Duitse tenks is in die hoofgroep getel, terwyl die Amerikaners 'n totale mag van meer as 100 tenks geskat het. Dit was natuurlik meer as wat die 10de Panzer -afdeling beskikbaar gehad het. Ter verdediging van die Amerikaners, tydens die wervelende chaos van gevegte, is dit baie maklik om die grootte van 'n vyandelike mag te oorskat. Met die stof en rook van die vuur en die geestelike spanning daaraan verbonde, kan 'n gepantserde motor, 'n halfpad of selfs 'n vragmotor maklik as 'n tenk beskou word.
Die krag moes inderdaad groot gelyk het aan die manne van B en C -maatskappye toe dit na hulle toe gevorder het, die son op sy rug. Elke geselskap het twee peloton vorentoe geplaas in lyn met die derde peloton in reserwe. Die tenkvernietigers was agter die lae, golwende heuwels van die gebied versteek. Voorwaartse waarnemers het die naderende rigting en afstand van die Duitsers aan hulle oorgedra. Toe 'n bemanning gereed was om te skiet, is die halfbaan na 'n skietposisie bo-op hul heuwel of rif gery. So vinnig as moontlik sou dit op die tenk van die vyand skiet voordat dit uit die oog af teen die helling afstuur om op 'n ander teiken te wag.
Dit het 'n dodelike kat en muis spel geword toe die Duitse tenkwaens probeer om die voortdurend bewegende Amerikaanse vernietigers te soek. Terwyl die Duitsers gejag het, het die meegaande infanterie deur die heuwels beweeg om die Amerikaanse posisie te infiltreer. Toe hulle verskyn, het die Amerikaners op hulle losgebrand met masjiengewere, Thompson-masjiengewere en af ​​en toe 'n plofbare dop uit die 75 mm-kanon. Die hele tyd het vyandelike artillerie teen die heuwels neergestort en groot wolke stof en rook opgewek. Meer stof word deur die halfbane self opgewek toe hulle afvuurposisies afwissel om nie deur die Duitsers te word nie.
Lt. Yowell se verslag van die chaotiese stryd
Die toneel het vinnig oorgegaan in die hel van gevegte, die gedreun van kanonne, die gebabbel van masjiengewere en Thompsons, die gille van die gewondes en sterwendes, alles verduister deur stof en waas. Die aksie het spoedig so intens geword dat die tenksvernietiger se spanne al hoe meer gedwing was om te lank in een vuurposisie te bly om hul vuur op die sluitende Duitse tenks te blus. Dit het die vyand makliker geskiet, en een na die ander is tenkvernietigers getref, waarvan baie gebrand het.
Een van luitenant -kolonel Baker se pelotonleiers, 'n luitenant Yowell, was tydens hierdie aksie in bevel van B Company se derde peloton. Sy verslag beklemtoon die verwarring en nabyheid van die gevegte. Toe die Duitsers met dagbreek nader kom, het hulle tot binne 1000 meter gesluit, maar was grootliks versteek deur die terrein. Yowell het verskeie van sy M3's na nuwe vuurpunte herposisioneer om dit beter te betrek.
Hy het geskryf: 'Sersant Raymond het sy geweer gemanoveer en 'n Pz VI [Tiger I] met ses rondes vernietig, waarvan vier van die swaar pantser afgespring het. Sersant Raymond het nog 'n ronde, op dieselfde afstand, op 'n volgende tenk, Pz IV, afgevuur en dit het onmiddellik aan die brand geslaan.Sy halftrack is vernietig voordat hy nog 'n ronde kon skiet. "
Raymond se tenkvernietiger is drie keer getref en aan die brand geslaan, het hy die fout gemaak om sewe keer van dieselfde plek af te vuur, maar met die intensiteit van die geveg het hy waarskynlik min keuse gehad. Die bemanning het gered en by Yowell aangemeld, wat hulle te voet agterlangs gestuur het. Die ander drie M3's van sy peloton het die Duitsers aan die brand gesteek.
'Ek het gesien hoe korporaal Hamel 'n Pz IV vernietig en sersant Nesmith het die rewolwer van 'n Pz IV op ongeveer 'n duisend meter afstand afgeskakel,' berig Yowell. 'Vyandelike infanterie het baie naby gekom en hul tenks het rook gelê terwyl hulle ry na ry tenks opgebring het. Ek beraam van vier tot vyf lyne, met vyftien tot twintig tenks in elke lyn. Daar was tenks in groepe van sesse en 'n kolom tenks langs die suidoostelike rant. Daar was meer as honderd tenks. Ek is seker hiervan. "
Die verslag van Yowell illustreer die chaos van die verlowing wat sy identifisering van die Pz VI Tiger -tenk aandui dat 'n geselskap van die Duitse 501ste Heavy Tank Bataljon, verbonde aan die 10de Panzer, daardie dag by El Guettar teenwoordig was. Die ander peloton van B- en C-maatskappye het in die loop van die oggend op dieselfde manier geveg en vuur gewissel met elemente van Duitse tenks in groepe, en hul infanterie met 'n kombinasie van masjiengeweer en kanonvuur afgeweer.
Breek die Duitse momentum
Die Amerikaanse artillerie net agter die twee tenkvernietiger -eenhede was hoofsaaklik betrokke by die ondersteuning van die infanterie in die omliggende heuwels, maar die gewere kon af en toe op die Duitsers afvuur wat voor hulle uitloop. Die dopvuur was ondoeltreffend teen die tenks, maar dit het wel die pantservoertuie en infanterie gedwing om uit te brei.
Terwyl hierdie aksie plaasgevind het, beweeg die hoofasmag van 30 tenks in die rigting van El Guettar, omring deur snelweg 15, verby B- en C -ondernemings en in die reeks van 'n maatskappy. Die Duitse tenkspanne het die Amerikaners op die heuwel gewaar en 'n beroep op hul artillerie gedoen, wat 'n dik spervuur ​​rookrondes op A Company gestuur het. Toe die wolk verdwyn, was die Duitse wapenrusting nog 2200 meter ver, uiterste bereik vir die M3's. Die vyandskolom kom te naby aan El Guettar en die voorraad wat die afdeling daar opgegaar het. Baker het beveel dat die maatskappy moet vuur, ondanks die afstand, in die hoop om die Duitsers af te weer voordat hulle die stad kan bedreig.
Dit het nou sleg gegaan met die Duitsers. Alhoewel hulle daarin geslaag het om een ​​tenkvernietiger te tref, was die inkomende vuur vir hulle te erg en het hulle verder na die suide begin skiet in 'n poging om buite die bereik van die Amerikaners op die heuwel te kom. Toe hulle dit doen, loop hulle twee hindernisse raak: die moerasagtige grond suid van die pad en 'n mynveld wat vroeër in 'n droë meerbed lê. Hulle momentum het geruïneer, die Duitsers het begin terugtrek, en het stilgehou om sleepkabels vas te maak aan die helfte van die agt brandende of vernielde tenks wat nou onder die Kompanjie A.
Baker het met respek die Duitse vermoë opgemerk om hul verliese op die slagveld en onder vuur te herstel, iets wat sy eenheid nog nie kon doen nie. Die oorblywende tenks wat hul gestremde genote agter hulle aan sleep, het hinkel na die ooste. Die bedreiging vir El Guettar was op die oomblik verby.
Die vlugtende Duitsers was egter nie heeltemal klaar nie. Die tenks wat nog steeds die slagoffer was, het noordwaarts gedraai en by hul broers aangesluit wat nog B en C -maatskappye aanval. Yowell het hulle dopgehou.
'Hulle waai uit en begin na ons toe. Die hele tyd het stafsersant Shima 'n bestendige stroom van .50 kaliber masjiengeweerkoeëls op die infanterie gehou. Hy het ook tenkteikens met sy spoorsnyers gewys ... "
Sersant Nesmith se halfbaan is getref, maar kon steeds beweeg. Een van sy mans is dood, en die res van die bemanning is gewond. Binne 'n paar oomblikke is dit weer getref en dit vir altyd buite aksie geslaan. Nog 'n M3 is kort daarna getref, maar sonder ongevalle. Yowell het die bemanning beveel om sy ammunisie oor te dra na een van die tenkvernietigers wat nog steeds in werking is. Terwyl die twee spanne besig was om 75 mm rondes te slaag, is die ontvangende M3 ook getref. Yowell was op twee werkende halfbane en baie min ammunisie. Hy het hulle teruggetrek na die volgende rant en die desperate geveg voortgesit.
Bo die valleivloer, wat binnekort deur die Amerikaners "Death Valley" gedoop sou word, het kaptein Sam Carter van die 1ste Bataljon, die 18de Infanterieregiment die hele geveg van voor dagbreek sien afspeel. 'Daar is rooi, wit en blou spoorsnyers afgevuur ... Binnekort word hierdie kleure verbind deur groen, pers, geel en oranje spoorsnyers. Kort daarna het die groter gewere begin skiet. Dit het geblyk dat elke keer as daar punt -ricochets was, die groot kaliber gewere gevolg sou word. Dit was baie donker op hierdie tydstip en niks kon gesien word nie, behalwe die bron van hierdie groot volume vuur wat stadig weswaarts beweeg ... daglig begin breek en voor ons in die vallei was 'n hele panzer -afdeling. "
Terwyl Carter kyk, het die tenks in 'n reuse gepantserde vierkant in die rigting van die Amerikaanse linies beweeg, gemeng met ander gepantserde voertuie en infanterie. Toe die son eers oor die oostelike horison opkom, begin die artillerievuur en hy het 'n sitplek aan die kant van die 601ste se stryd om sy lewe.
"Gou was die vallei net 'n massa gewere wat skiet, skulpe bars, pantservoertuie wat brand en tenks wat stadig weswaarts beweeg," het Carter later geskryf. 'Ons het ontsteld gesit en kyk na die aanval ...' Terselfdertyd was hy en sy manne bekommerd of die Duitse aanval sou slaag, sou die bataljon afgesny word. Gelukkig het Carter ook gesien hoe die Duitse tenks die mynveld in hardloop en die flankvuur van die tenkvernietigers neem.
Uiteindelik, omstreeks die middag, het die oorblywende Duitse tenks die stryd opgegee en hulle teruggetrek, 'n paar van hulle het haastige verdedigingsposisie in die ooste ingeneem, buite bereik van die tenkvernietigers. Carter het ook gesien hoe die Duitse tenkspanne klim om hul gestremde voertuie te herstel. 'Dit is gedoen te midde van artillerievuur, wat skynbaar nie diegene wat buite die tenks werk, verstom het nie,' het hy gesê.
Na 'n rukkie het 'n aantal M10 tenkvernietigers, verbeterde modelle met 'n 3-duim-geweer wat in 'n rewolwer gemonteer is, van El Guettar af in die pad gekom. Die Duitse tenks wat verdedigende posisies ingeneem het, het vinnig na die afskietpunte beweeg, net hul torings het gewys. Verskeie van die M10's is vinnig uitgeslaan, en die res het gevlug. Ongeveer dieselfde tyd sien Carter 'n groep Duitse gevangenes wat ingelei word. Baie van hulle huil. Toe die Amerikaanse offisier hulle vra waarom hulle huil, het hulle vir hom gesê dat hierdie geveg die eerste keer was dat hulle net deur artillerie en infanterie gestuit is.
Onder het die veld nou stil geword terwyl die gevegte skynbaar onderbreek het. Die 601ste het swaar verliese in beide mans en voertuie gely. Beide die artilleriebataljons wat hulle vertoon het, moes hul gewere styg en terugtrek. Kort na die middag het sommige van die tenkvernietigers gesien hoe 'n Amerikaanse halfbaan 'n klein geweer nader sleep. Aangesien dit 'n aparte groep Amerikaanse troepe was, het hulle vuur gehou. Toe dit nog 400 meter van die 601ste lyn was, het die halfbaan gestop en sewe Duitsers het uitgespring. Toe hulle hul kanon begin oprig, het 'n tenksvernietiger se bemanning na sy eie geweer geskarrel. Die Amerikaners het drie rondtes afgevuur, die gevange halfpad aan die brand gesteek en vyf van die vyandelike soldate doodgemaak. Die oorblywende twee het gevlug, maar hulle is weggekruip in 'n sloot en gevange geneem.
Daar het niks anders gebeur tot in 1500 nie, toe 'n swerm Duitse vliegtuie bo -op verskyn en die Amerikaanse posisies begin toeslaan en bombardeer. Die 601ste antwoord met sy paar .50-kaliber masjiengewere. Kort daarna het 'n boodskap van die afdeling se hoofkwartier afgekom. 'N Duitse boodskap is onderskep om 'n ander aanval vir 1600 uur te beveel. Kort daarna word nog 'n boodskap ingelig oor 'n vertraging tot 1640 sodat die Duitse artillerie in posisie kon kom. Die nou uitgeputte bataljon was bereid om die dag die tweede keer die vyand te ontmoet.
Toe die vasgestelde tyd aanbreek, het die manne van die 601ste gesien wat lyk soos twee bataljonne infanterie, met tenks agter hulle. In werklikheid was dit twee bataljons panzergrenadiers saam met 'n motorfietsbataljon en die oorblyfsels van twee tenkbataljons agter hulle. Die artilleriebataljon wat die vertraging veroorsaak het, het aangebreek en was ter ondersteuning. Die vyandelike infanterie beweeg slim vorentoe, maar die tenks hou terug. Baker het geraai dat hulle gewag het dat die infanterie die pad sou baan. Hulle sou nooit die kans kry dat die Amerikaners gereed was vir hulle nie.
Die Duitse voetsoldate het tot 1,500 meter gesluit toe die Amerikaanse artillerie losgebrand het en 'n hel ontplofbare staal laat reën het. Beide 105 mm en 155 mm gewere het in werking getree, hul skulpe gewapen met tydsekeringe wat bo die grond sou ontplof. Dit het die skrapnel in 'n wyer, dodeliker boog versprei. Die inkomende rondtes bars in blaaie swart rook direk oor die koppe van die aanvallende Duitsers. Talle van hulle het geval.
Die 601ste het aangesluit by die oorblywende wapens. Masjiengeweervuur ​​het die vyand gehark, 75 mm hoë plofbare skulpe het op hulle geval, wat bygedra het tot wat die veldartillerie reeds gedoen het. Baker het gekyk hoe een van sy sersante 'vinnig vasgesteek het en so vinnig as moontlik afgevuur het, met 5 mil se afwykings. Hy het met 'n afstand van 7 meter oor die Duitse lyne hoë plofbare doppe laat val.
Binnekort kon die Nazi -troepe nie meer vat nie, want hulle het gehardloop vir die voorblad van 'n rydlyn agter hulle. Dit het hulle veilig uit die tenkvernietigers se vuur geplaas, maar die Amerikaanse artillerie was nog nie klaar nie. Dit het voortgegaan om op die omgekeerde helling van die rand te skiet en die werk voltooi. Die paar oorlewendes het gesteel om weer by die tenks aan te sluit en terug te trek. Vir die 601ste was die dag se geveg verby.
37 Panzers uitgeskakel, 200 Duitse infanterie -slagoffers
Namate die duisternis oor die slagveld versprei het, het die 601ste sy situasie in oënskou geneem. Veertien mans is dood. Van die 31 M3's wat die stryd begin het, is 21 uitgeskakel. Slegs agt van hulle was herstelbaar. Een van die klein M6's het ook verlore gegaan, asook nege vragmotors en vier gewone halfbane. Verskeie van die vragmotors is raakgery terwyl hulle oor die slagveld gejaag het om ammunisie af te lewer. Behalwe die verliese, het die eenheid se ammunisie -uitgawes getoon hoe intens die geveg was. Die normale vrag van die bataljon van 75 mm ammunisie was 2 844 rondtes. Dit het 2 740 uitgegee, asook byna 50 000 rondtes ammunisie met handwapens.
Om dit alles te wys, is 37 Duitse tenks uitgeskakel of uitgeskakel, en die 601ste kry krediet vir 30 hiervan. Die res is toegeskryf aan myne en artillerievuur. 200 van die Duitse infanterie -slagoffers word ook toegeskryf aan die tenkvernietiger. Op 'n slagveld wat so chaoties is as dié van El Guettar, is die presiese oorsaak van ongevalle of vernietigde voertuie oop vir bespiegeling, maar daar is geen twyfel dat die 601ste daardie dag sy deel van die werk gedoen het nie. Generaal Allen het die bataljon erkenning gegee aan die beskerming van die kwesbare toevoerlyne van die 1ste afdeling.
Die Duitse bederfaanval by El Guettar was 'n moeilike stryd vir die Amerikaners. Alles het nie goed afgeloop nie, en daar is verliese gely. Hulle het egter die beste kans van die Afrika Korp geneem, en hulle het nie padgegee nie. Dit was 'n indrukwekkende vertoning na die vorige nederlae by Kasserine en elders. Terwyl hulle voorberei op 'n offensiewe beweging, is die 1ste Infanteriedivisie en die aangehegte 601 self aangeval en op die verdediging gedwing deur 'n swaar gepantserde vyandelike mag.
Manstein se [agterhand] teenaanval 1943
Aan die hoof van 'n herontwerpte weermaggroep Suid in Februarie 1943, het Manstein by die Sowjet -flank ingebreek toe Joseph Stalin die Stavka ingedruk het in 'n uitgestrekte bereik vir 'n lyn langs die Dnjepr. Manstein het 'n teenaanval gekry en groot formasies van die Rooi Leër teruggery na 'n tak van die Donets. In die middel van Maart 1943 neem hy Kharkov en Belgorod terug. Hy is nie toegelaat om verdere winste te kry nie, weens logistieke eise van die groter Duitse opbou wat later die somer na ZITADELLE gelei het en omdat die Wehrmacht oor die hele Oosfront uitgebrei is.
Die Stavka het gehoop om groot Sowjetfronte wat deur die Duitse oorgawe in Stalingrad bevry is, te gebruik om die Army Group Center in 'n groot knypbeweging te vernietig en daardeur die Oosfront in die helfte te verdeel. Tenk- en infanterieleërs uit die Stavka -reservaat is by die sentrale front gevoeg onder marskalk Konstantin Rokossovsky, en ander leërs is per spoor vanaf Stalingrad noordwaarts gestuur. Die operasie is oor twee weke vertraag weens vervoer- en logistieke probleme. Voordat Rokossovsky die hoofaanval geloods het, het Sowjet -magte in die Donbas reeds agteruit gery van veldmaarskalk Erich von Manstein en 'n briljante teenaanval. 'N Aanval deur die Westelike Front onder generaal Ivan Bagramian het ook misluk. Rokossovsky val in elk geval aan en geniet vroeë sukses. Versterkings uit Stalingrad het egter stadig gekom. Erger nog, Manstein het Voronezh Front buite Kharkov vernietig en versterkings van Rokossovsky afgetrek. Intussen het die Duitse verlating van die Rzhev -balkon verder suid twee leërs bevry om in die blootgestelde flank van Rokossovsky te byt. Op 7 Maart herlei Rokossovsky sy offensief teen die minder ambisieuse doelwit van die Orel -opvallende, maar selfs die verminderde inspanning is gestuit deur harde weerstand. Vanaf 23 Maart trek Rokossovsky terug in verdedigingsposisies om sy blootgestelde flanke te konsolideer. Hierdie posisies vorm later die noorde en middelpunt van die Sowjet -linies wat daardie somer in Koersk verdedig is. Selfs deelnemers het later erken dat die operasie 'n groot fout was, van bevrugting tot uitvoering. Rokossovsky het daaroor gesê: " Die eetlus het die oorhand gekry oor moontlikhede. "
DERDE GESLAG VAN KHARKOV, (FEBRUARIE-MAART, 1943)
'N Groot mislukking van die Sowjet -intelligensie het tot die gevolgtrekking gekom dat die Wehrmacht reserwes ontbreek en agter die Dnieperrivier terugtrek. Trouens, drie elite Waffen-SS Panzer-afdelings is uit Frankryk oos gebring. Veldmaarskalk Erich von Manstein het op 19 Februarie onverwags 'n teenaanval op Kharkov gedoen, goed ondersteun deur die Luftwaffe, het hy elemente van twee Panzerarmee, die 1ste en 4de, in die flanke van opkomende Sowjet-speerpunte gedryf. Spesiale groep Popov " is vinnig omsingel en uitgewis terwyl nog 'n tang afgestomp is voordat dit die Dnjepr kon bereik. SS se 2de Panzer Corps het Kharkov op 14 Maart teruggeneem. Die stad het op 16 Februarie aan die Rooi Leër geval. Voronezh -front is agteruit gedryf na Belgorod en daarna gehou. Die mobiele suksesse van Manstein is later baie bewonder, nie eers deur homself nie, en as modelle van bekwame operasionele kuns beskou. Sy maneuvers het beslis onderbreek en bygedra tot die mislukking van twee Sowjet -offensiewe operasies, een in die hoë noorde en die ander na die Dnjepr: STAR en GALLOP. Manstein het ook nog vier Sowjet -leërs gebloei, terwyl sy teenaanval 'n deel van die Duitse lyn versmoor het en 'n voorheen gebroke suidelike posisie herstel het. Die belangrikste faktor in die Sowjet -nederlaag was egter dat Stalin en die Stavka gelyktydig te veel groot operasies uitgevoer het, te ver van die basisse wat pas tydens die Stalingrad -veldtog gevestig was. Kortom, die Sowjette het vroeg in 1943 na hul oorwinning in Stalingrad gekom, soos hulle ook in Januarie 1942 gedoen het, nadat hulle voor Moskou gewen het. Deur meer reservate vorentoe te jaag om die teenaanval van Manstein te stop, is 'n groot bult ontstaan ​​in die lyn rondom die aansluitingsstad Kursk. Dit het die Wehrmacht genooi om later in die jaar aan te val tydens die te ambisieuse operasie ZITADELLE. Die Derde Slag van Kharkov het dus die toneel gelê vir die groter Slag van Koersk in die middel van die somer, wat gevolg is deur die nog meer beslissende Sowjet -teenaanvalle KUTUZOV en RUMIANTSEV.
GALLOP (FEBRUARIE 1943) "Skachok. "
'N Mislukte offensiewe operasie van die Rooi Leër wat probeer het om die kruisings oor die Mius -rivier te beslaan, het hard na die See van Azof gery, terwyl 'n tweede Sowjet -tang die Dnjepr bereik en weerkaats het. Die galop vir die Mius is onderneem deur "Special Group Popov, ", 'n taakspan wat uit verskeie tenkkorps en mobiele infanteriedivisies bestaan. Die Dnieper -knyptang was saamgestel uit 1ste Garde -leër en die leërs van 6de Front. Al hierdie formasies was moeg in die geveg en aan die einde van uitgerekte lyne van heraanbod en kommunikasie. Daar was min reserwes omdat Operation POLAR STAR en die Orel-Briansk offensiewe operasie ongeveer dieselfde tyd van stapel gestuur is. Erger nog vir die aanvallers, het die Sowjet-intelligensie nie 'n opbou van Wehrmacht van Panzer-reservate in die gebied waargeneem nie. GALLOP het misluk toe die Rooi Leër onkant betrap is toe verborge Panzers onverwags teenaanvalle begin het, en die derde slag van Kharkov op 19 Februarie begin het. Die grootste deel van die spesiale groep Popov is omsingel en uitgewis. Elders het die 4de Panzer Army die ander Sowjet -tang afgestomp terwyl hy na die Dnjepr -kruisings gestrek het.
61 vierkante vliegtuigkodes
Ek versamel al 'n geruime tyd ORB -inligting vir 61 vierkante meter. Die werklike uitdaging was om die foute in die inligting reg te stel en die ontbrekings te vind. Die ORB lys nie die vliegtuigkodes nie, maar ek het die inligting versamel. Op enkele uitsonderings na het ek al die kodes vir 1944 en 1945, maar ek mis nog 'n paar uit 1943 en 'n hele paar uit 1942.
Ek het omtrent al die soektogte met Google uitgeput, en ek konsentreer my nou op Aircrew Logbooks in die hoop dat die lede die vliegtuigkode sowel as die reeksnommer aangeteken het. Daar was verskeie suksesse, veral die logboek van Charlie Williams WOP en Flt Lt Casement Pilot.
Mees onlangs het ek die kode vir ED717 gevind wat vermoedelik QR-S was, maar toe vind ek hierdie artikel:
WES VOOR: 24 Venturas het spoorwegteikens by Abbeville en Caen gebombardeer, maar die meeste bomme het hul teikens misgeloop. Geen vliegtuie het verlore gegaan nie.
208 Lancasters en 3 Halifaxes het die dokgebied van La Spezia gebombardeer en groot skade aangerig. 4 Lancasters het verlore gegaan en nog 3, óf beskadig óf in meganiese probleme, het op die geallieerde vliegvelde in Noord -Afrika geland. Daar word geglo dat dit die eerste keer was dat die Noord -Afrikaanse vliegvelde wat onlangs gevang is, gebruik is vir Bomber Command -vliegtuie in nood. Die 3 Lancasters vlieg later terug na Engeland. Hierdie mikpunt word as die maksimum bereik beskou, daarom was die balans tussen brandstof en bomlading van kritieke belang. Max Chivers en sy bemanning in Lancaster ED717 QR-N van 61 eskader het die Franse kus op 20 000 voet oorgesteek toe dit aangeval is deur 2 Duitse nagvegters wat deur die twee kanonniers uitoorlê is en die gewelddadige kurktrekkermaneuver deur die vlieënier. Die navigator is gevra vir 'n nuwe koers na die teiken toe die draadlose operateur aan die vlieënier vertel dat die navigator ongesteld was en daarna nie sy plig kon doen nie. Toe hulle halfpad by die teiken was, het hulle besluit om die operasie voort te sit.Twee ure later was die teiken nader en ondanks die feit dat die grootste deel van die hoofmag die vlieënier van 8000 voet verlaat het, het hy sy bombardement laat loop. By die skoonmaak van die doelgebied het hulle 'n noordwestelike koers ingeslaan en huis toe gegaan. Vier uur nadat hy die gebied verlaat het, het die vlugingenieur 'n ernstige brandstofverlies gerapporteer, moontlik as gevolg van skilfers. Hulle was amper tien uur lank in die lug, maar besluit om 'n noodlanding in die suide van Engeland te maak. 'N Uur later, amper sonder brandstof, het hulle gereed gemaak om iewers tussen Cherbourg en die Isle of Wight te sloot. Die slag het die agterkant van die vliegtuig gebreek, maar dit het lank genoeg gesweef sodat die bemanning in die rubberboot van die vliegtuig kon klim. Ongelukkig is die noodradio in die vliegtuig gelaat, so hul enigste hoop was dat 'n Air-Sea Rescue-opname hulle sou oplaai. Twee dae lank het hulle weggedryf, maar op die derde dag is hulle deur 'n Whitley -bomwerper van Coastal Command opgemerk. Later die dag is hulle gered deur 'n bekendstelling. Die matrose het hulle baie ontvang en is na hul basis op die Scilly -eilande gebring. Na die herstel het die bemanning, behalwe die navigator, teruggekeer na RAF Syerston om hul toer deur te gaan. Die vlieënier, Flying Officer Max Chivers, is bekroon met die Distinguished Flying Cross en al die bemanning het lede van die Goldfish Club geword.
Die International Bomber Command Center het 'n digitale kopie van die Madgett -logboek wat tydens sy laaste operasie verlore gegaan het. Madgett het nie kodes in sy logboek aangeteken nie, maar 'n soort ou het die relevante besonderhede van sy laaste vlug ingevul en u kan 'ED661R' sien.
Ek het ook 'n lys van 61 vierkante logboeke by die RAF -museum gekry. In die lys het ek baie vliegtuie geïdentifiseer met ontbrekende kodes teen individue se logboeke. Ek bestuur twee treffers teen die volgende individue:
VoorwerpM10562 Navigator se vlieënde logboek van Flt Lt Norman James Grant, DFC, RNZAF, 1941-1945
Inhoud NotaEen eksemplaar in die leeskamer.
83 Eskader, 28 Januarie 1942-28 Julie 1942.
61 Eskader, 2 September 1942-8 Desember 1942.
166 Eskader, 5 Junie 1944-18 Julie 1945.
Produksie datum02 Feb 1941-18 Jul 1945
Klassifikasie (kort)VLIEGBLOKBOEK (ANDER AS PILOT)
22 November 1942 W4317 QR-? Vliegtuig kaptein BAKER W Uitslag QR-Y
Klassifikasie (kort) VLIEGBLOKBOEK (ANDER AS PILOT)
Voorwerp 07:47:44 07 FEB 2020
55 rekords Bladsy 2
Voorwerp Lid MF10028/8 Pilot's flying log book van Wg Cdr P. Ward Hunt, 1937-1945 Geen ligging nie
Inhoud Nota Sluit diens in by eskader 106, Februarie-November 1939 49 Eskader, Desember 1939-Oktober
1940 16 OTU, November 1940-Julie 1941 207 Eskader, Augustus 1941-Maart 1942 (?) 61/106 Eskader,
Produksie datum 11 Mei 1937-30 Mei 1945
13,14 & amp 16 Februarie 1943 DS612 QR-? Resultaat 13 Feb 43 QR-J, 14, 16 Feb 43 DS612 QR-P
Ek het vasgestel uit die enigste drie vliegtuie wat beskikbaar is om die QR-J te vul, is W4381.
Tans is ek op soek na die logboek van die vleuelbevelvoerder Cecil DFC (Gascoyne-Cecil) in die hoop dat hy vliegtuigkodes opgeteken het.
Operasie Wop, 16-23 Maart 1943 - Geskiedenis
Hierdie kaart van die El Guettar -slagveld toon die ontplooiing van die Amerikaanse 601ste Tank Destroyer Battalion en ander eenhede saam met die Duitse 10de Panzer Division.
Lt.Yowell se verslag van die chaotiese geveg
Hy het geskryf: 'Sersant Raymond het sy geweer gemanoveer en 'n Pz VI [Tiger I] met ses rondes vernietig, waarvan vier van die swaar pantser afgespring het. Sersant Raymond het nog 'n ronde, op dieselfde afstand, op 'n volgende tenk, Pz IV, afgevuur en dit het onmiddellik aan die brand geslaan. Sy halftrack is vernietig voordat hy nog 'n ronde kon skiet. "
Tunisië – 1 April 1943: Amerikaanse soldate wat oor die oë kyk, vernietig Duitse toerusting na die slag van El Guettar.
Sersant Nesmith se halfbaan is getref, maar kon steeds beweeg. Een van sy mans is dood, en die res van die bemanning is gewond. Binne 'n paar oomblikke is dit weer getref en dit vir altyd buite aksie geslaan. Nog 'n M3 is kort daarna getref, maar sonder ongevalle.Yowell het die bemanning beveel om sy ammunisie oor te dra na een van die tenkvernietigers wat nog steeds in werking is. Terwyl die twee spanne besig was om 75 mm rondes te slaag, is die ontvangende M3 ook getref. Yowell was op twee werkende halfbane en baie min ammunisie. Hy het hulle teruggetrek na die volgende rant en die desperate geveg voortgesit.
"Death Valley "
Bo die valleivloer, wat binnekort deur die Amerikaners "Death Valley" gedoop sou word, het kaptein Sam Carter van die 1ste Bataljon, die 18de Infanterieregiment die hele geveg van voor dagbreek sien afspeel. 'Daar was rooi, wit en blou spoorsnyers wat afgevuur is en#8230. Binnekort word hierdie kleure verbind deur groen, pers, geel en oranje spoorsnyers. Kort daarna het die groter gewere begin skiet. Dit het geblyk dat elke keer as daar punt -ricochets was, die groot kaliber gewere gevolg sou word. Dit was baie donker in hierdie tyd en niks kon gesien word nie, behalwe die bron van hierdie groot hoeveelheid vuur wat stadig weswaarts beweeg het en die daglig begin breek en voor ons in die vallei was 'n hele panzer -afdeling.
Op die oggend van 21 Maart 1943 grawe soldate van Kompanjie D, 18de Infanterieregiment slote, ter voorbereiding op die geveg met die Duitse 10de Panzerdivisie suid van El Guettar.
Die Duitse veldmaarskalk Erwin Rommel het een keer sy vrees uitgespreek dat die Amerikaner, hoewel hy nog nie in die oorlog was nie, vinnig sou leer. Hierdie vrees is in die heuwels oos van El Guettar getoon. Die Amerikaanse weermag het sy lesse geleer. Binnekort was dit gereed om 'n paar van hulle eie te leer.
My pa, Michael W Stima, was 'n tenkbevelvoerder 601ste TD B Co en is tydens die geveg met die Silver Star bekroon
Aan die begin van die oorlog was die Amerikaanse weermag nie toegerus met die beste toerusting nie. Die M3 was destyds 'n onvoldoende tenkvernietiger met die Franse artillerie voor die Eerste Wêreldoorlog. Die eenheid was baie suksesvol in die res van die oorlog. Die grootste generasie
Operasie Ladbroke is een van die merkwaardigste verhale van die oorlog. Dit was die eerste stap van Operasie Husky, die Geallieerde inval in Sicilië in Julie 1943. Dit was die eerste keer dat die Geallieerde magte seweweermagte gebruik is. Foute is gemaak, verliese was verskriklik, maar die heldhaftigheid van die magte in die lug het deurgeskyn. Veral die beslaglegging op die Ponte Grande -brug is die legende van die lug.
Die Rooi Duiwels (soos hul Duitse teenstanders hulle gedoop het) is ondersteun deur aanvalle op Italiaanse swaargeweerbatterye deur beide die SAS en die kommando's. Intussen het die belangrikste troepe van die seevaart van generaal Montgomery se agtste weermag gejaag om die beleërde sweeftuigmanne te verlig en die hawe van Syracuse te verower.
In die daaropvolgende dae was verdere aanvalle in die lug bedoel om 'n gang vir die Agtste Weermag oop te hou, terwyl dit langs die kus van Sicilië gevorder het, terwyl dit hawe na hawe beslag lê.
Minder as 'n jaar later, tydens die D-Day-inval in Normandië, het lesse wat op Sicilië geleer is, gehelp dat geallieerde magte van die lug deur nog meer uitstekende wapens te verrig. Later nog, in Arnhem, herhaal Montgomery sy strategie van 'n gang wat deur die lug gehou word. Dit was 'n strategie wat die Duitsers die eerste keer gebruik het tydens hul inval in Holland.
Die verhaal van Operasie Ladbroke is 'n integrale deel van 'n groter geskiedenis, en hierdie webwerf bevat ook verhale uit die groter inval in Sicilië en die geskiedenis van lugmag in die hele Tweede Wêreldoorlog.
Klik hier vir die verhaal van die kleurillustrasie in die vaandel bo -aan hierdie bladsy.
11 antwoorde op Verhale en geskiedenis van Operasie Ladbroke, die Geallieerde inval in Sicilië en magte in die lug in die Tweede Wêreldoorlog.
Ek het u brief net met belangstelling gelees, gepubliseer in die nuutste uitgawe van The Eagle.
Ek is seker dat u bewus is van die onlangse publikasie van my oorlede pa (stafsersant V. Miller) se boek Nothing Is Impossible van Pen & amp Sword, wat sy verslag bevat van sy tyd in Noord -Afrika en sy aandeel in die operasie.
Ja, niks is onmoontlik nie " is een van die belangrikste boeke oor Operation Ladbroke. Dit is goed dat dit heruitgereik is en dat dit verdien om in druk te bly. Sien my resensie hier.
Baie dankie vir al u navorsing oor hierdie operasie wat in die Tweede Wêreldoorlog dikwels oor die hoof gesien word. Ek het gevind dat u webwerf die enigste is wat 'n deeglike analise en debat lewer oor die voorbereiding, uitvoering en verloop van die gebeure tydens die operasie. Dit was fassinerend om deur die verskillende items en verskillende perspektiewe in u artikels te dwaal. Dankie ook dat u my eie rol en verhaal van my vader in die operasie gepubliseer het.
Ek skryf vir jou oor die wrak van Capo Murro in Wellington.
Ek is 'n vriend van Fabio Portella, die man wat die wrak onder water ontdek het.
Ek en Fabio het 3 jaar gelede 'n C-47 aan die kus van Syracuse ontdek wat tydens operasie Fustian neergeskiet is (u kan 'n kort video hier sien, https://www.youtube.com/watch?v=ajxWBlIQOIg&t = 18s). Na 'n lang ondersoek het ons daarin geslaag om die reeksnommer C-47 te identifiseer. en die bemanningslede.
Nou lees ek u verhaal oor die sweeftuig nr. 57 en ek dink u hipotese oor die Wellington is baie interessant.
Het u 'n dokument of verwysing oor die eskader wat Syracuse die nag van die 10de om 02:15 aangeval het?
Ons wil graag meer data versamel om die wrakreeksnr.
Nicola – goed om van jou te hoor. Wellingtons van 142 Squadron het om 02:15 die Syracuse -landengte met Ortigia gebombardeer. Marcon in 'Assalto a Tre Ponti ' p28 het 'n rekening deur 'n vlieënier, plus 'n paar foto's en 'n dokument. Ander ooggetuieverslae deur sweeftuigtroepe verskyn in Chatterton 's ' The Wings of Pegasus ' p74 en hier. Die operasionele rekord van 142 eskader vir 1943 kan by die National Archives gevind word. U kan PDF's teen 'n fooi aflaai. Ek is jammer, maar ek het geen besonderhede oor reeksnommers of bemanningslede nie.
Ek het nog 'n bietjie navorsing gedoen. Daar is geen rekord van 142 wat 'n vliegtuig verloor het nie, maar Wellingtons van 424 en 37 was ook die aand oor Syracuse, en albei het 'n vliegtuig verloor. Die ops rekords van 424 toon aan dat sy vliegtuie op dieselfde tyd as 142 daar was, maar dit het geen vliegtuie oor Sicilië verloor nie. Dit laat 37 agter, waarvan een vliegtuie, HE756, inderdaad nie kon terugkeer nie. Sersant W L Ball en 5 bemanning is na MiA gestuur. Miskien is dit u Wellington. Die ops -rekords vir 37 is nie deur die NA gedigitaliseer nie, dus tensy daar êrens 'n ander bron is, kan dit slegs by die NA in Kew gesien word.
Baie dankie dat u gedetailleerde inligting oor HE756 gestuur het. Dit laat dit baie waarskynlik lyk dat HE756 u wrak is. Ek het gister 'n fout gemaak toe ek sê dat 37 's ops -rekords nie hier afgelaai kan word nie. F/Sers. Ralph van 37 het gesien hoe 'n vliegtuig neerstort en#8220N van Kaap Murro di Porco ". Alhoewel dit sê dat die vliegtuig op land neergestort het, nie in die see nie, het dit die ongeluk in die regte omgewing as 'n wrak beskou. Die gebrek aan ander kandidate, plus die talle ooggetuieverslae deur sweeftuigtroepe, dui daarop dat Ralph 'n fout kan maak met die "North " deel van sy verklaring.