Woeste verhaal galop teen flink pas | Netwerk24
Deur J.B. Roux 30 Desember 2019 00:01
Annerle Barnard se Sindikaat is die naaswenner in vanjaar se Sanlamprys vir jeuglektuur.
Dis 'n woeste boek hierdie, nie vir sissies nie. Paul, die hoofkarakter, is beslis nie 'n sissie nie.
Nadat Paul deur 'n sindikaat ontvoer is én toevallig op 'n smokkelary afgekom het, word hy soos goud opgepas. Paul se pa het vir hom 'n persoonlike lyfwag aangestel: Bossie, die oud-recce met die donker verlede en broeiende oë. Paul kan letterlik nêrens heen gaan sonder dat Bossie se skaduwee oor hom val nie.
Die sindikaat hou Paul dop en intimideer hom, onder meer deur die gesin se troeteldiere te probeer uitwis. Paul en Bossie vlug Afrika in, na waar die sindikaat hulle nie sal kan opspoor nie: Zimbabwe, Zambië en Namibië. Adriaan en die wulpse Karlien, Paul se vriende, foeter saam.
Om elke hoek en draai word hulle voorgelê. Die poppe dans.
Maar die sindikaat se oë is steeds op hulle. Om elke hoek en draai word hulle voorgelê. Die poppe dans. As dit nie vir Bossie se Boservaring was nie, was hulle dood. Maar Bossie word bygestaan deur die drie jongelinge, veral Paul, wat toenemend sy staal wys. Die vuiste en skote klap. Daar is verraad, gevegte tot die dood toe en mensvreterkrokodille. Die spanningslyn is amper ondraaglik.
As spanning en avontuur jou "ding" is, kan jy gerus nader staan. Jy hóú van die karakters (die bloeddorstige Chinese natuurlik uitgesluit) en hou duim vas dat hulle hul ontberinge oorleef. Jy beleef die een avontuur ná die ander sáám met hulle. Die verhaal galop teen 'n flink pas. Die taalgebruik is in die kol en daar is volop kwinkslae, soos: "Karlien (…) soen hom. En dis nie net lip service nie."
Die dialoog is vars en geloofwaardig en knetter soos 'n AK-47 en heeltemal in pas met hoe vandag se jong mense praat. Die ruimtelike beskrywings, veral die Afrika-boendoes, is goed en die leser vaar sáám met die karakters Donker Afrika binne.