’n Wetenskaplike is lid van ’n gemeenskap waar wedersydse aanvaarding, wedersydse verantwoordelikheid, bande van allerlei aard geld en waar vertroue, besorgdheid en omgee bestaan, sy leefwêreld. Die aanvanklike leefwêreld het gesorg vir voorbereiding en die grondslag vir wetenskaplike denke, en die breë gemeenskap bepaal die manier waarop sy lewe ingerig word, deur funksies en rolle soos die beoefening van ’n wetenskap, en die middele en status daaraan toegeken.
Heidegger (1983) wys in sy ondersoek van die grondslae van wetenskaplike denke op die gebrek aan steekhoudendheid tussen denkraamwerk en praktyk. In die soeke na die beste moontlike wetenskap is hierdie kritiek belangrik. Hy redeneer dat die teorie van geestesvoorstellings die plek van die Griekse idee van die verneem van die Syn ingeneem het. Hy skryf: