Die diagnose van 'n verslawing kan lyk soos 'n skrikwekkende ervaring, maar dit kan die beginpunt wees vir positiewe veranderinge in jou lewe.
Waar moet ek gaan vir 'n diagnose?
As jy die simptome van verslawing in jouself herken, is die maklikste manier om uit te vind of jy 'n verslawing het, 'n afspraak met jou huisdokter te maak. Hulle mag besluit om u te verwys na 'n gespesialiseerde verslawingskliniek of klinikus wat spesialiseer in verslawings vir 'n volledige assessering en verslaaldiagnose indien toepaslik.
Wie sal die diagnose maak?
Baie verskillende professionele gesondheidswerkers word opgelei om verslawing assesserings te doen, insluitende verslawingberaders, dokters, sielkundiges, verpleegsters, maatskaplike werkers en ander terapeute. Hulle word dikwels "klinici" genoem wanneer hulle assesserings of terapie doen.
Soms is daar meer as een persoon betrokke by die maak van die verslawing diagnose. Byvoorbeeld, jy kan een keer gevoer word deur 'n berader en weer deur 'n dokter. Moenie toelaat dat dit jou verlaat nie - jy sal twee kenners se menings hê in plaas van een!
Alle gesondheidswerkers word opgelei om mense met verslawings met hoflikheid, respek en 'n nie-veroordelende houding te behandel. U kan hulle vertrou om die inligting wat u hulle vertroulik gee, te hou.
Hoe sal hulle besluit as ek verslaaf is?
Die klinikus sal die verslawingsdiagnose maak deur gebruik te maak van 'n kombinasie van objektiewe kriteria en kliniese oordeel.
Objektiewe kriteria is gewoonlik gebaseer op die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings (DSM-IV-TR), wat die simptome van verslawing vir substans- en dobbelverslawing bevat. Aangesien sommige verslawings, soos seksverslawing en rekenaarverslawing, nie in hierdie weergawe van die DSM ingesluit word nie, moet die klinikus die mees onlangse diagnostiese kriteria gebruik wat in wetenskaplike tydskrifte gepubliseer word.
Diagnostiese inligting kan op verskeie maniere versamel word, insluitend:
Gestandaardiseerde assesseringsinstrumente en ander vraelyste wat die kliniekpersoneel u sal gee om in te vul.
Gesig-tot-aangesig "open-ended" onderhoudvoering, wat soos 'n gesprek is, met die klinikus wat notas maak. Dit is die beste vir geskiedenisneming, sodat jy die omstandighede in jou eie woorde kan verduidelik.
Van aangesig tot aangesig "gestruktureerde" onderhoudvoering, waarin die klinikus standaard vrae sal vra en u antwoorde sal neerskryf. Dit is 'n bietjie soos om 'n vraelys te voltooi, maar jy kan vrae bespreek soos jy gaan.
Die vrae en fokus van die bespreking sal sommige of al die volgende insluit:
Die geskiedenis van jou verslawing, insluitend wanneer en hoe jy die verslawende gedrag begin, hoe dit vorder het, en faktore wat tot die ontwikkeling daarvan bygedra het.
Jou huidige patroon van verslawend gedrag - wat jou verslawende gedrag is, hoeveel en hoe gereeld jy betrokke raak.
Jou huidige simptome van verslawing .
Die uitwerking van jou verslawing op die ander areas van jou lewe, insluitende jou gesin, sosiale lewe, werkslewe en finansiële situasie.
Jou gereedheid om te verander .
U kan ook gevra word vir 'n urinemonster om die vlakke van geneesmiddels in u stelsel te bepaal.
Bloedmonsters word nie gereeld geneem nie, maar as u tekens of simptome van ernstige fisiese siektes het, kan 'n klinikus 'n bloedmonster aanvra, byvoorbeeld om u lewerfunksie te assesseer. Nie alle verslawingsklinieke word opgestel om urine of bloedmonsters te neem nie.
'N Goeie diagnostiese assessering sal ook inligting oor jou algemene geestelike en fisiese gesondheid versamel om te bepaal of jy aan 'n ander toestand ly, soos depressie, angsversteuring of persoonlikheidsversteuring. U kan na 'n mediese dokter verwys word as daar spesifieke fisiese bekommernisse is, of aan 'n psigiatriese dokter indien daar 'n aanduiding is van 'n ander belangrike geestesgesondheidskwessie.
Buitepasiënt of buitepasiënt ontgifting kan ook in hierdie stadium aanbeveel word.
Gelyktydige toestande kan en moet behandel word op dieselfde tyd as die verslawende gedrag.
Dit sal die proses help as u hierdie wenke volg vir 'n akkurate diagnose.
Die meeste klinieke sal dadelik u 'n verbale verslawingsdiagnose kan gee. Soms is daar 'n vertraging, byvoorbeeld, as 'n sielkundige jou gestandaardiseerde toetse wil toets voordat 'n diagnose gemaak word. Indien wel, moet jy 'n afspraak maak om terug te kom om jou diagnose persoonlik te kry.
U diagnose en die inligting wat ingesamel word, sal die basis vorm van u behandelingsplan. Hierdie plan sal in oorleg met u gemaak word, met die geleentheid om hul aanbevelings en die beskikbare opsies te bespreek.
U kan enige tyd van die proses onttrek. Dikwels is dit net die begin om positiewe veranderinge in jou lewe te maak om net jou verslawingsdiagnose te ken.
> Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. "Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings" (4de Uitgawe - Teksthersiening), Washington, DC: American Psychiatric Association. 1994.
> Miller, William R. > en > Rollnick, Stephen. Motivational Interviewing: People Preparing For Change. "Guilford, New York. 2002.
> Orford, Jim. "Oormatige eetlus: 'n sielkundige siening van verslawing" (2de uitgawe). Wiley, > Chicester >. 2001.
> Ryglewicz ACSW, > Hilary > en Pepper MD, Bert. "Lewe in gevaar: Begrip en behandeling van jongmense met dubbele afwykings." Simon en Schuster, New York. 1996.