Mamluks vs Mongole - Poduitsendings - 2022
Mamluks vs Mongole
Deur Adam Ali
Die Mongole was die grootste bedreiging vir die vroeë Mamluk-sultanaat.
Om meer spesifiek te wees, was dit nie alle Mongole nie, maar die Mongole van die Ilkhanaat wat die vyande van die Mamelukke was. Die Ilkhanate was die khanaat wat in die suidwestelike deel van die Mongoolse Ryk gevestig is. Dit is in 1256 deur Hulegu gestig en duur tot sy ontbinding in 1335. Sy kernstreke het Iran, Azerbeidjan, Anatolië en Irak ingesluit; dit het op sy hoogtepunt ook dele van Georgië, Armenië, Turkmenistan, Afghanistan, Pakistan, Dagestan en Tadjikistan beheer. Alhoewel die jong Mamluk-bewind in Egipte met die Kruisvaardersstate te kampe gehad het (bespreek in die vorige artikel) in die Levant sowel as die Ayyubid-vorste van Sirië in die tweede helfte van die 13de eeu, was die Mongole verreweg die moeilikste uitdaging waarmee hulle te staan ​​gekom het.
Hulegu Khan was die kleinseun van Genghis Khan. Na die toetrede van Mongke Khan, sy broer, tot die posisie van Great Khan in 1251, het Hulegu die taak gehad om die Moslemgebiede in die weste te verower. Volgens die bronne is 'n vyfde van die Mongoolse leër aan hom beveel. Die presiese omvang van hierdie leër kan bespreek word; beramings van 100 000 tot meer as 300 000 mans is egter deur verskillende bronne en geleerdes gegee. Hoe dit ook al sy, dit was 'n groot leër. Verder was Mongoliese leërs teen hierdie tyd nie net uit Mongoolse krygers saamgestel nie, en daar sou aangevoer kon word dat 'n groot deel (indien nie die meerderheid nie) van die leër wat Hulegu vergesel het, soos die leër van die Golden Horde, saamgestel was uit Turke uit onder die verskillende verowerde stamme. Hulegu is ook vergesel deur Chinese ingenieurs en beleggingskenners, wat tydens sy optog na die weste instrumenteel sou wees om die kastele en versterkte stede te verminder.
Mongke het Hulegu opdrag gegee om die Nizari Ismailis (wat gereeld in die bronne en populêre geskiedenis as die sluipmoordenaars genoem word) te vernietig wie se regering gesentreer was op Alamut in Noord-Iran, die verowering van die Lurs en ander onafhanklike Iranse en Koerdiese groepe, die onderwerping of vernietiging van die Abbasidiese kalifaat, en die verowering van Sirië en Egipte. Teen 1258 het Hulegu die Nizari Ismailis vernietig, die hele Iran onderwerp en Bagdad verower. Die laaste Abbasidiese kalief, al-Mustasim, is doodgemaak en die stad is aan 'n verskriklike slagting en afdanking onderwerp.
Die slag van Ayn Jalut
In 1260 het die Mongole na Sirië gevorder. Hulle is vergesel deur die Frankies van Antiochië onder Bohemond VI en die leër van die Armeense Koninkryk Cilicia onder Hethum I. Albei het hulle reeds aan Hulegu onderwerp en sy vasale geword. Aleppo en Damaskus is sonder veel probleme geneem. Sommige van die Ayyubides het ook na die Mongole oorgegaan, en die Ayyubid-heerser van Damaskus, al-Nasir Yusuf, is gevange geneem. Hulegu het belowe dat hy hom sy onderkoning in Sirië sou maak. Met die val van Bagdad en die verowering van Sirië het die sentrum van die Moslem-mag weswaarts na die Mamelukke in Egipte verskuif.
Qutuz (r. 1259-1260), die Mamluk-sultan van Egipte, het besluit om die Mongole te beveg. Hulegu het gesante na Kaïro gestuur met 'n vernederende brief aan die Mamelukke wat hulle beveel om in te dien. Qutuz, kwaad vir die brief, het Hulegu se gesante middeldeur gesny en na Palestina opgeruk om die Mongole in die gesig te staar. Die twee leërs het mekaar ontmoet tydens die beroemde Slag van Ayn Jalut (soms Ain Jalut gespel - die fontein van Goliat). Die Mamlukke het die Mongole verslaan na hewige gevegte. Op twee punte het die Mongole die Mamluk-lyne teruggedruk en amper deurgebreek. Aan die einde van die dag het die Mamelukke egter die oorhand gekry en is die Mongole op die vlug gesit.
Hierdie stryd is waarskynlik die bekendste botsing tussen hierdie twee antagoniste, maar dit was beslis nie die grootste nie. Hulegu het voor die geveg uit Sirië onttrek, die grootste deel van sy magte saamgeneem en 10 000-20 000 man onder sy luitenant Kitbugha agtergelaat. Verskeie redes is aangevoer vir Hulegu se onttrekking, waaronder die dood van Mongke Khan en 'n opeenvolgingskrisis in die ooste; bedreigings vir die Ilkhanaat van die ander Mongoolse khanate, veral die Golden Horde; die gebrek aan voldoende weivelde in Sirië om Hulegu se massiewe weermag vir lank te onderhou - Mongoolse krygers het meervoudige toere op kampanje saamgeneem (5-15), sodat selfs 'n beskeie mag van 10 000 man vergesel was van tienduisende perde en steppeponies. Die Mamluk- en Mongoolse leërs by Ayn Jalut was byna eweredig in getal op ongeveer 20 000 man vir beide kante en het albei met behulp van steppetaktieke geveg. Die Mamluks se professionaliteit, opleiding en dissipline het egter die dag gewen soos dit sou gebeur in byna al die toekomstige ontmoetings tussen die twee kante.
Ayn Jalut word onthou omdat dit een van die vroegste verslae is van die nederlaag van die gewraakte Mongoolse leër in die geveg. Alhoewel dit 'n klein kontingent van 20 000 man was, het sulke magte elders baie groter vyandelike magte aangerig. 'N Voorbeeld is die groot inval in die Kaukasus en Suid-Rusland onder leiding van Jebe en Subutai in 1221-1223. 'N Klein Mongoolse mag van ongeveer 20.000 man verslaan die leër van die Georgiese, Kypchak, Lezgian, Alan, Circassian en Rus. Die veldtog het sy hoogtepunt bereik in die Slag van die Kalka-rivier, waar die klein Mongoolse militêre militêre berigte 80.000 sterk verslaan het, saamgestel uit die magte van die vorstedomme van die Rus- en Kyphcak-stamme.
Die Bahriyya-regiment, al-Salih Ayyub se elite-eenheid, het die spiespunt van die Mamluk-voorhoede gevorm en het hom weer eens by Ayn Jalut onderskei (sien die laaste drie artikels vir meer inligting oor die Bahriyya). Qutuz is tydens die opmars na Kaïro deur Baybars, die bevelvoerder van die Bahriyya, en 'n groep Mamluk-amirs vermoor. Baybars is toe deur die leër tot die nuwe sultan uitgeroep. Sy bewind was daarop gerig om die Kruisvaarders teenwoordig te maak en, nog belangriker, die beskerming van die sultanaat teen die Mongoolse bedreiging. Hierdie anti-Ilkhanid-beleid was nie ongegrond nie omdat die Mongole gedurende die volgende vyf dekades ses grootskaalse aanstoot teen Sirië sou loods (1260, 1281, 1299, 1300, 1303 en 1312). Benewens hierdie belangrike militêre ontmoetings, was daar talle klopjagte deur beide kante oor die grens en 'n aansienlike hoeveelheid spioenasie. Tydens hierdie konflik het die Mamelukke 'n verdedigende strategie toegepas. Die meeste van die belangrikste militêre veldtogte wat in 'n beslissende veldslag geëindig het, is in Sirië gevoer nadat die Mongole die streek binnegeval het. Die een uitsondering op hierdie verdedigingsbeleid was Baybars se ekspedisie na Anatolië in 1277.
Dit was tydens Baybars se bewind dat die Mamluk-leër vergroot en verder geprofessionaliseer is om dit voor te berei op die onvermydelike terugkeer van die Mongole na Sirië, wat nou onder Mamluk-bewind was. Volgens die bronne het die professionele leër gedurende sy regering van ongeveer 10.000-15.000 man tot 40.000 gegroei. Baybars het ook 'n baie streng opleidings- en opvoedingsprogram vir die Mamelukke ingestel, wat uitstekende, gedissiplineerde en uiters doeltreffende soldate opgelewer het. Benewens die uitbreiding en verbetering van die staande leër, het Baybars ook hulpprogramme gebruik, hoofsaaklik die Turkmeense en Bedoeïense stamme van Sirië sowel as die Koerde. Hierdie hulpdienste het die weermag tydens militêre veldtogte aangevul. Hulle het ook as verkenners, strooptogters en skermutselinge opgetree. Hierdie hulpstamme was ook belangrik in tye van vrede. Hulle het die grense gepatrolleer en die owerhede van vyandelike bewegings in kennis gestel. Hulle was die eerste verdedigingslinie toe die Mongole aanvalle en klopjagte oor die grens van die Eufraat gedoen het, en hulle het ook die paaie gepatrolleer en veilig gehou.
Baybars en die ander vroeë Mamluk-heersers het die Ilkhanid-bedreiging baie ernstig opgeneem en selfs op die minste gerug van 'n dreigende Mongoolse aanval opgetree. In 1262 het Baybars byvoorbeeld deur sy spioenasienetwerk te kenne gegee dat Hulegu 'n leër bymekaarbring. Dit was onduidelik of die Ilkhaniede hulle voorberei het om Sirië binne te val of om teen die Golden Horde noordwaarts te trek. In plaas daarvan om onvoorbereid gevang te word, het Baybars al die grasvelde rondom die Aleppo-streek laat verbrand om die Mongoolse perde van gras te ontneem. Hy het ook planne beraam om die burgerlike bevolking van Sirië te ontruim en verkenners en Arabiese stamlede gestuur om die grens te patrolleer, te herken en te stroop.
'N Mongoolse ekspedisie teen Sirië het nie in 1262 plaasgevind nie, maar in 1264 het soortgelyke gerugte 'n baie werklike aanval tot gevolg gehad. 'N Groot Ilkhanid-mag beleër die belangrike grensvesting Al-Bira, wat een van die driwwe aan die Eufraat bewaak het. Baybars het onmiddellik twee troepe van 4000 perderuiters in die twee dae na die aankoms van die nuus gestuur. Hy het toe persoonlik toesig gehou oor die mobilisering van die hele leër wat die kleiner magte moes volg wat hy gestuur het om te help met die verdediging. Die garnisoen van al-Bira het 'n hardnekkige verdediging gemaak en die Ilkhanid-magte het onttrek toe hulle die Mamluk-magte sien nader kom om die vesting te verlig. Nog 'n poging is aangewend deur die Ilkhanids op al-Bira in 1272. Baybars het saam met sy leër gery om Mongole terug te stoot. Die Ilkhanid-generaal het, toe hy verneem het dat die Mamluk-leër naderkom, 5 000 middele gestuur om die driwwe te versper om die Mamelukke te ontmoedig om 'n kruising te maak. Baybars se magte het die rivier onder skoot oorgesteek, die ander oewer gevat en die Mongoolse magte teruggestoot na swaar gevegte. Die ander Mongoolse eenhede het die beleg verbreek en teruggetrek toe hulle gehoor het van die nederlaag van hul kamerade en dat die Mamluk-leër daarin geslaag het om die rivier oor te steek.
Soos vroeër genoem, was die bekendste ontmoeting tussen die Mamelukke en die Mongole die Slag van Ayn Jalut in 1260. Die ware toets van die Mamluk-militêre vaardigheid sou egter plaasvind tydens die daaropvolgende Ilkhanid-inval in Sirië oor 'n tydperk van vyf dekades. Die meeste gevegte wat in hierdie veldtogte gevoer is, was baie groter as Ayn Jalut. Hierdie gevegte sluit die Slag van Hims (of Homs, 1281), die Slag van Wadi al-Khazindar (1299), die Slag van Marj al-Suffar (1303) en die Slag van Elbistan (of Abulustayn, 1277) in. Hierdie veldslae sal hieronder in meer besonderhede bespreek word.
'N Groot Mongoolse inval in Sirië het nie tydens Baybars se leeftyd plaasgevind nie. Die leër wat hy opgebou het, sou tydens die regering van sy opvolger en vriend Qalawun (r. 1279-1290) op die proef gestel word tydens die Slag van Hims / Homs (dikwels die Tweede Slag van Hims genoem omdat 'n kleiner geveg gevoer is. in 1261 naby Hims / Homs teen die Mongole) in 1281. Die broer van Ilkhan Abaqa (r. 1265-1282), Monge Temur, is aangestel as die generaal van die leër wat Sirië binnegeval het. Hy het bevel gevoer oor 'n groot leër wat 50.000-80.000 man getel het, waaronder minstens 3-5 Mongoolse tumense en 'n aansienlike aantal Armeense, Georgiese en Rumi (dws Turkse Seljuk-troepe van Rum / Anatolië) vasale hulptroepe en 'n klein kontingent Frankies, waaronder sommige Knights Hospitaal. Die weermag van Qalawun het na bewering 30,000-50,000 man by hierdie stryd getel. Dit is altyd moeilik om die presiese getalle van hierdie leërs aan te dui, want die bronne gee so 'n wye verskeidenheid. Dit is egter heeltemal seker dat die Mongole die Mamluke oorskry het, omdat Abaqa nie Sirië sou binnegeval het met 'n minderwaardige mag of gelyk aan die een wat Qalawun in die veld sou kon plaas nie.
Baybars al Mansuri, 'n amir / offisier in die Mamluk-leër wat beide 'n ooggetuie was en deelgeneem het aan die geveg, het 'n gedetailleerde verslag gelaat van die strydformasies van die Mamluk-leër. Die leër is in ses afdelings verdeel: die voorhoede in die middel; die regter- en linkervleuels was aan weerskante van die voorhoede; die regter- en linkerflanke moes onderskeidelik regs en links van die twee vleuels geplaas word, die middel was in die middel en agter die voorhoede. Die middelpunt, die voorhoede en die regter- en linkervleuels van die leër was hoofsaaklik saamgestel uit mamluk-kontingente, waaronder die koninklike mamelukke, die mamelukke van die amirs en die eenhede van die halka. Benewens die mamluk-eenhede, is die regtervleuel versterk deur die provinsiale leërs van Damaskus en Hama. Die hulptroepe was op die flanke geposisioneer met die Turkmen op die linkerflank en die Arabiese stamme van Sirië op die regterflank. Die Mongole het hul lyn in drie groot afdelings getrek: middel, regter en linkervleuel. Die regtervleuel is behalwe die Mongoolse troepe sterk versterk met al die hulp soldate uit die vasale koninkryke.
Albei kante het hul regtervleuels versterk as gevolg van intelligensie van oorlopers en gevangenes en gesê dat die ander kant 'n baie sterk linkervleuel het. Aanvanklik het die stryd in die weegskaal gehang. Die Mongoolse regtervleuel het die Mamluk-linkervleuel getrek en die Mamluk-regtervleuel het die Mongoolse linkse verpletter. Die seëvierende Mongoolse regtervleuel het hul verslaan vyande van die veld af agtervolg. Die Mamluk-regtervleuel en -flank, daarenteen, het nie die verslane Mongole agtervolg nie. In plaas daarvan het hulle omgedraai en die Mongoolse sentrum omhul en dit gelei, en net agtervolg toe die oorwinning verseker is. Toe die Mongoolse regtervleuel terugkeer na die veld, trek dit ook terug nadat hy gesien het dat die Mongole verslaan is. Hierdie punt in die geveg was 'n goeie oproep vir Qalawun omdat hy op die veld gebly het met slegs sy persoonlike gevolg. Toe die Mongoolse regtervleuel sien terugkom, is al die vaandels opgerol om nie hul aandag op die sultan en sy klein troep te vestig nie. Albei partye het swaar slagoffers in die gevegte gely, maar die Mamelukke was die oorwinnaars. Hulle is in besit van die veld gelaat en het weer 'n poging van Ilkhanid om Sirië te verower, verhoed.
Die Slag van Wadi al-Khazindar in 1299 was die enigste groot nederlaag wat die Mamelukke onder die Ilkhaniede gely het. Ghazan Khan (r. 1295-1304) het Sirië binnegeval met 'n mag Mongole, Armeniërs en Georgiërs wat ongeveer 60.000-100.000 man getel het (die onderste skatting was meer akkuraat). Al-Nasir Muhammad (r. 1293-1294, 1299-1309, 1320-1340) het hulle ontmoet in Wadi al-Khazindar, noord-oos van Hims / Homs, met sy leër wat ongeveer 20.000-30.000 sterk was. Die Mamelukke het die gevegte begin met 'n algehele aanklag teen die Mongole wat van rus gekom het. 'N Deel van die Mongoolse mag is op 'n wye ompad gestuur om die Mamelukke te oorstroom, wat gedink het dat hierdie eenheid onttrek. Die Mongole is aanvanklik teruggedryf, maar hulle het saamgedrom en 'n verdedigingsmuur gevorm met behulp van hul perde en ander diere, waarvandaan hulle die Mamelukke met pyle oorstroom het. Die aankoms van die Mongoolse flankmag aan die agterkant van die Mamluk-leër was die moordslag wat die Mamelukke laat onttrek het.
Ten spyte van hierdie nederlaag, kon die grootste deel van die Mamluk-leër in relatiewe goeie orde loskom, soveel so dat die Mongole net versigtig gevolg het uit vrees dat hulle in 'n lokval gelok word. Die Mongole het Damaskus beset, maar dit minder as 'n jaar gehou. Toe die Mamlukke die volgende jaar terugkom, het die Mongole onttrek. 'N Belangrike faktor wat bygedra het tot die Mamluk-nederlaag in Wadi al-Khazindar, was die destydse interne twis in die weermag. Daar was 'n groot rebellie deur die Oirats. Hulle was 'n Mongoolse stam wat na die Mamluk-domeine gemigreer het en by die Mamluk-leër aangesluit het. Na verneem word, het tot 18 000 Oirat-krygers na Sirië en Egipte gekom en die meeste van hulle is na die land verhuis halqa of die hulpdienste. Hulle het beplan om die sultan in opstand te bring en te vermoor en Kitbugha ('n voormalige afgesette sultan wat ook 'n Oirat was) op die troon te laat terugkeer. Hierdie planne is ontdek, die opstand is neergesit en honderde Oirats is gesuiwer en uitgevoer.
Ghazan Khan het in 1304 'n ander inval in Sirië gelei wat uitgeloop het op die Slag van Marj al-Suffar (ook bekend as die Slag van Shaqhab). Tydens hierdie geveg het 'n Mongoolse mag van ongeveer 20.000 tot 30.000 man al-Nasir Muhammad se leër van ongeveer 15.000 tot 20.000 man in die gesig gestaar. Die Mamluk-leër het ondanks sy vernederende nederlaag enkele jare tevore foutloos gevaar en die uitkoms was 'n klinkende oorwinning vir die Mamelukke. Die Mamluke is opgestel op 'n soortgelyke wyse as hul formasies in die Slag van Hims / Homs. Die Mongoolse linkervleuel het die Mamluk-regter, wat gehou het, aangeval. Die Mongole het troepe van die sentrum na links verskuif om hierdie aanval te ondersteun in 'n poging om die Mamluk-regtervleuel van die veld af te verdryf. Hierdie pogings het daarin geslaag om die Mamluk weer reg te druk. Die verswakking van die Mongoolse sentrum en die daaropvolgende sterk opmars van die Mongoolse linkses het die Mamluk-sentrum egter toegelaat om die Mongole te omhul, wat hulle gedwing het om terug te trek na 'n heuwel waar hulle oornag deurgebring het. Die volgende dag het die Mamelukke 'n gaping in hul lyne oopgemaak, 'n tipiese steeptaktiek wat die Mongole telkens gebruik het om die honger en dors Mongole uit te lok en hulle die hoop te gee om te ontsnap. Die lokaas het gewerk en groepe Mongoolse krygers het probeer om 'n draai te maak vir die nabygeleë stroom, waar hulle geslag is. Diegene wat op die heuwel agtergebly het, is ook aangeval en weggery.
Soos hierbo genoem, was die meeste van die vroeë Mamluk-sultanaat se militêre operasies teen die Ilkhaniden defensief van aard en was daarop gemik om die Mongoolse verowering van Sirië en daarna ook Egipte te voorkom. Baybars het egter een groot aanvallende veldtog teen die Ilkhanids in Anatolië geloods. Baybars se Anatoliese veldtog het uitgeloop op die Slag van Elbistan (Abulustayn) in 1277. Dit is onduidelik wat die redes en doelwit van Baybars vir hierdie veldtog was. Uiteindelik het hy die Seljuk-hoofstad van Cesarea beset, self daar sultan laat uitroep en muntstukke in sy naam geslaan na sy oorwinning. Hy wou miskien 'n gewelddadige betoging maak deur 'n massiewe klopjag te loods om die Mongoolse greep op Anatolië te destabiliseer, militêre steun van sommige van die inwoners van die streek te verkry, of selfs om die streek permanent te beset. As gevolg van sy ontydige dood in dieselfde jaar en die wins wat hy in Anatolië behaal het, het hy egter verlore gegaan. By die slag van Elbistan het die Mamelukke die Mongole beslissend verslaan. Die twee leërs wat teenoor mekaar was, was relatief klein. Die Mongole het een tuimel (10.000) en 2000 Georgiese hulpdienste gehad, en Baybars het ongeveer 10.000-14.000 man by hom gehad. Die meer akkurate en langafstand-boogskiet van die Mamluk-soldate, hul swaar wapenrusting en hul groter en sterker oorlogsperde het alles bygedra tot die uitslag van die geveg waarin 6,770 Mongole volgens die bronne doodgemaak is teenoor 'n relatief klein aantal Mamluike.
Die Mamluk-Ilkhanid-oorlog het tot 'n einde gekom toe albei partye 'n vredesverdrag in 1323 onderteken het. Dit beëindig die bedreiging van die Mongoolse inval wat die Mamelukke in die eerste ses dekades van hul sultanaat geteister het. Die Ilkhanate het nie lank gehou nie en het in minder as 'n dekade ná die ondertekening van hierdie ooreenkoms in 1335 verbrokkel.
Die bedreiging van Tamerlane
Die Mamluk-sultanaat het nog nie 'n groot bedreiging uit die ooste voor die koms van Timur Lang of Tamerlane (r. 1370-1405) in die laat 14de en vroeë 15de eeu gehad nie. Die eerste kontak wat die Mamelukke met Timur gehad het, was gedurende die 1380's toe laasgenoemde met sy veldtogte in die weste begin het, veral na die intensivering daarvan ná die Timuridiese verowering van Bagdad in 1393. Die Mamluk-sultan, Barquq (r. 1382–1389, 1390– 1399), het Sultan Ahmad van Bagdad nie net toevlug gegee nadat hy sy stad verloor het nie, maar het hom ook met 'n leër na Irak teruggestuur om sy verlore domeine te herwin. Barquq sluit ook 'n alliansie met Toqtamish of the Golden Horde, Timur se geswore vyand.
Daar was geen groot botsings tussen Barquq en Timur nie, maar 'n paar klein optrede. In 1387 stuur Barquq 'n ekspedisiemag na Sirië toe hy hoor dat Timur se magte in Suidoos-Anatolië gesien is. Hierdie ekspedisiemag het 'n kontingent van Timur se leër ontmoet en dit in 'n geveg naby Diyar Bakr verslaan. In 'n ander voorval in 1388 is 'n Mamluk-leër gestuur om die stad Sivas in Anatolië te beleër. Die beleggers het Timur om hulp gevra. 'N Kontinent van Timurid het die belegers aangeval, maar is verdryf. Die Mamluk-leër vertrek na 'n lang en onsuksesvolle beleg uit Sivas en vertrek terug na Aleppo. Dit is in 'n lokval gelei deur dieselfde Timurid-kontingent wat tot die verligting van Sivas gekom het. In 'n harde geveg kon die Mamelukke die hinderlae verslaan en volgens die bronne 1 000 gevangenes en 10 000 van hul teenstanders se perde neem.
Soos Baybars het Barquq baie energie en hulpbronne bestee om voor te berei op die onvermydelike botsing met Timur, maar dit het nooit gebeur nie. Die inval in Sirië het nooit gerealiseer nie, en terwyl Barquq met sy goed voorbereide leër daarop gewag het, het die nuus gekom dat Timur sy magte aan die Siriese grens onttrek het. Daar was slegs minimale kontak tussen die verkenningseenhede van die twee leërs waarin die Mamelukke die oorhand gehad het. Die Mamluk-bronne beweer dat Timur bang was om Barquq en sy gedugte leër in die geveg te trotseer en dat hy na sy vaderland teruggetrek het. Dit is 'n eenvoudige en subjektiewe weergawe van die gebeure.
Daar kan egter 'n kern van waarheid in hierdie Mamluk-rekeninge wees. On kan Timur interpreteer as versigtiger eerder as om bang te wees. Hy het geweet dat hy met Toqtamish, die Mamluks-bondgenoot, en die bedreiging wat die leërs van die Golden Horde vir sy flank inhou, te doen gehad het. Hy moes ook bewus gewees het van die verdedigingsbeleid van die Mamelukke en korrek gedobbel het dat die Golden Horde meer geneig is om aanstootlike operasies aan sy agterkant uit te voer as die Mamluk-sultanaat. Hy het dus gekies om met sy vyande in die noorde om te gaan en Sirië en die kragtige Mamluk-leër van die Barquq verlaat om op 'n ander dag te veg. Hierdie strategiese waagstuk het vir Timur gewerk. Hy verslaan Toqtamish in die Slag van die Terekrivier in 1395 en breek die mag van Toqtamish en die Golden Horde vir altyd. Vier jaar later sterf Barquq en die Mamluk-sultanaat word regeer deur sy jong seun, al-Nasir Faraj (r. 1399–1405, 1405–1412), wat slegs 'n skaduwee was van die heerser wat sy vader was. Hy was nie in staat om die leër volledig onder sy beheer te bring nie en daar was interne twiste op die gebied.
Dit was die kans waarop Timur gewag het. Hy het Sirië in 1400 binnegeval en Aleppo onmiddellik beleër. Die provinsiale leërs van Sirië was in die stad bymekaar. Na 'n aanvanklike sukses om vyandelike aanrandings af te weer en Timur se voorafwag te verslaan, het hulle probeer om die belegers te beveg, maar is teruggevoer en teruggedryf. Terwyl die paniekerige soldate na die hekke gejaag het, kon die Timuridiese leër wat agtervolg is, toegang verkry tot die stad, wat geplunder is, en sy burgers is verskriklik geslag. Timur het vinnig Hims / Homs, Hama, Sidon en Beiroet geneem en Damaskus beleër. Die sultan en sy leër het van Egipte af opgeruk om die stad te verlig. Dit het gelyk of 'n groot botsing onvermydelik was. Voorlopige skermutselings tussen die bevorderingswagte van albei leërs het plaasgevind en Timur se magte is teruggedryf. In 'n ernstiger botsing het Timur sy magte persoonlik teen Damaskus gelei, maar hy het nooit die mure bereik nie. Die regtervleuel van die Egiptiese leër het Timur se opmars gestuit en sy magte teruggedryf. Na hierdie terugslag sê die bronne dat Timur al-Nasir Faraj vir 'n wapenstilstand gevra het en by twee geleenthede 'n uitruil van gevangenes aangebied het. Die Mamelukke het albei kere geweier.
Ondanks hierdie terugslae, was Timur bestem om die oorwinnaar te word. Die sultan en sy leër het versak en skielik vertrek en na Egipte teruggekeer. Gerugte het versprei dat 'n groep amirs die leër verlaat het en na Kaïro teruggekeer en beplan het om die Citadel in te neem en die sultan omver te werp. Al-Nasir Faraj het verkies om sy hoofstad te beveilig en Damaskus en sy burgers aan hul lot oorgelaat. Damaskus het in 1401 geval, die stad is geplunder en die bevolking daarvan is doodgemaak of verslaaf. Die volgende jaar (soos die geval was ná die nederlaag in Wadi al-Khazindar) het die Mamelukke al hul magte gemobiliseer en na Sirië opgeruk om hul verlore domeine weer in te neem. Weereens was die leërs van die Mamelukke en die Timuriede egter nie bestem om in 'n slaggeveg te vergader nie. Timur het vertrek, Sirië verlaat en opgeruk na die historiese botsing van die Slag van Ankara met die Ottomaanse sultan Bayezid I.
Die Mamelukke het nie net die Mongoolse invalle oorleef nie, maar het ook die Mongoolse leër verslaan in byna al die groot gevegte wat die twee partye gevoer het. Die gevegte en veldtogte wat hulle teen die Ilkhaniede gevoer het, is 'n voorbeeld van die dissipline, krygsvernuf en doeltreffendheid van die Mamluk-soldate. Verder, by daardie geleenthede toe hulle verslaan is of as hulle terugslae gehad het, kon die Mamelukke saamtrek en al die gebiede wat hulle verloor het, hergroepeer en herwin. Die Mamluk-sultanaat sou tot in die laat vyftiende eeu nie met 'n groot eksterne vyand so bedreigend te doen kry soos die Mongole en Timur nie, toe hulle met die Ottomaanse Ryk slaags geraak het. Tot dan het hulle hoofsaaklik met interne opstandings en opstande te kampe gehad. Albei onderwerpe wat in komende artikels bespreek sal word.