“Rina, dit sal nie deug dat die heining so regop bly staan nie, jy weet Swartjie en Pannie se honde klouter ook,” sê hy met ‘n glimlag. Ek probeer protesteer, maar hy maak my stil. “Moenie kommer nie, ek sal vir hulle sê dit was my besluit. Kyk, as ons dit so skuins agtertoe teen die draad laat lê, kan daai honde nie oor of deur nie.”
As jy my oupa geken het, sou jy weet, protesteer sou nie help nie. Hy was ‘n unieke mens. My stief-oupa, maar jy sou dit nooit raai nie.
As student het ek altyd by hom en Ouma Stomp gaan blok vir eksamen. Soggens voor Fanus flink uit die vere. Jy het sy bed hoor kraak, die kers sien flikker en dan is hy slof-slof gang af. Die stoof kry hout, water word in die ketel gegooi. Ek het stil bly lê en altyd gehoop hy vergeet om my te roep. Ek was maar nog nooit ‘n oggend mens nie. Ek het verniet gehoop. As die twee bekers koffie geskink is sou hy roep: “Rina, opstaan.” Protesteer het nie gewerk nie.
Ek moes vaak-vaak saam sit. Ons sou die oggend boodskap, die nuus en so stukkie Fanus luister terwyl hy sy koffie uit die piering slurp. Met smaak. Die radio sal afgesit word en dan moet ek vir hom vertel wat ek vandag gaan leer. Sielkunde, Kriminologie, Afrikaans, Engels, Sosiologie, Geskiedenis. En moenie dink omdat hy nie ‘n graad bekom het, jy kon bollie verkoop nie. Ek moes mooi vertel. Hy het nooit vir my gesê hy is trots of lief nie, maar ek het geweet hy was. In oorvloed. Hy het my geken en van my verwag om my beste te doen. Sien, my pa was toe al dood. Oupa Faan het pa-gestaan. Hy het my kerk ingebring toe Rots en ek trou beloof het.
Oupa is al jare gelede oorlede. Een middag op die bed gaan sit en was besig om sy pantoffels uit te trek vir sy middagslapie. Hulle het hom sittend gekry. Net sy asem uitgeblaas.
Dis soos dit hoort… vrede….jy weet daardie as jou broer iets teen jou hou gaan maak eers reg. Omdat God met my deur drome praat is hierdie vir my baie spesiaal.