Dit is die opvallende bevinding van 'n nuwe studie onder leiding van 'n navorsingsgroep waaraan ek deel is van die UCL, befonds deur die ATLAS projek en in die tydskrif gepubliseer Geophysical Research Letters. Die verskuiwing het waarskynlik reeds tot politieke spanning gelei namate visse na kouer waters migreer.
Die klimaat was redelik stabiel gedurende die 12,000 jaar of so sedert die einde van die laaste Ystydperk, 'n periode bekend as die Holoseen. Daar word gedink dat dit stabiliteit is wat dit toelaat menslike beskawing om regtig aan die gang te kom.
In die oseaan word daar ook gedink dat die belangrikste strome gedurende die Holoseen relatief stabiel was. Hierdie strome het natuurlike siklusse wat beïnvloed waar mariene organismes aangetref kan word, insluitend plankton, vis, seevoëls en walvisse.
Tog word klimaatsverandering in die oseaan duidelik. Tropiese koraalriwwe is bleek, word die oseane suur namate hulle koolstof uit die atmosfeer absorbeer, en soorte soos haring of makriel beweeg na die pole. Maar daar is steeds 'n algemene siening dat daar tot dusver nog nie veel in die oseaan gebeur het nie - volgens ons gedagtes is die groot gevolge beperk tot die toekoms.
Om hierdie standpunt uit te daag, moes ons na plekke soek waar fossiele van die seebodem nie net die industriële era in detail dek nie, maar ook duisende jare teruggestrek het. En ons het die regte seebodem net suid van Ysland gevind, waar 'n groot diepseestroom veroorsaak dat sediment in groot hoeveelhede opstapel.
Wetenskaplikes het fossiele uit 'n gebied met baie seebodemsediment versamel. Peter Spooner, skrywer met dien verstande
Om fossielmonsters te kry, het ons kerns van die sediment geneem, wat behels dat lang plastiekbuise na die bodem van die oseaan gestuur word en in die modder gedruk word. Toe ons weer uittrek, het ons 'n buis vol sediment gelaat wat gewas en gesif kan word om fossiele te vind. Die diepste sediment bevat die oudste fossiele, terwyl die oppervlaksediment fossiele bevat wat binne die afgelope paar jaar neergelê is.
Een van die eenvoudigste maniere om uit te werk hoe die oseaan in die verlede gelyk het, is om die verskillende spesies klein fossielplankton wat in sulke sedimente voorkom, te tel. Verskillende spesies leef graag in verskillende toestande. Ons het gekyk na 'n soort met die naam foraminifera, wat skulpe van kalsiumkarbonaat bevat. Dit is maklik om dit te identifiseer met behulp van 'n mikroskoop en 'n klein kwas wat ons gebruik wanneer ons die fossiele hanteer, sodat dit nie gekneus word nie.
Elektronmikroskoopbeeld van die klein fossielplankton G. bulloides, 'n tipe foraminifera wat tydens die studie gevind is. Alessio Fabbrini, UCL, skrywer met dien verstande
A onlangse globale studie het getoon dat moderne foraminifera-verspreidings verskil aan die begin van die industriële era. Klimaatsverandering het duidelik reeds 'n impak.
Net so word die siening dat moderne seestrome soos die afgelope paar duisend jaar is, betwis ons werk in 2018, wat getoon het dat die omkerende "vervoerband" -sirkulasie op 1,500 10,000 jaar op sy swakste was. Ons nuwe werk bou voort op hierdie prentjie en suggereer dat die moderne Noord-Atlantiese oppervlaksirkulasie anders is as in die afgelope XNUMX jaar - byna die hele Holoseen.
Die gevolge van die ongewone sirkulasie kan oor die Noord-Atlantiese Oseaan gevind word. Net suid van Ysland toon 'n afname in die aantal koue-water-planktonspesies en 'n toename in die aantal warmwaterspesies dat warm water die koue, voedingsryke water vervang het. Ons glo dat hierdie veranderinge ook gelei het tot 'n noordelike beweging van belangrike visspesies soos makriel wat alreeds veroorsaak politieke hoofpyne soos verskillende lande veg vir visvangregte.
Lede van die span versamel oseafsediment. Ian Hall, Cardiff Universiteit, skrywer met dien verstande
Verder noord, toon ander fossielbewyse dat meer warm water vanaf die Atlantiese Oseaan die Arktiese gebied bereik het, wat waarskynlik daartoe bygedra het om die ys te smelt. Verder wes, 'n verlangsaming in die Atlantiese vervoerband beteken dat die water nie so warm word as wat ons sou verwag nie, terwyl die verste weste naby die VSA en Kanada die warm kloofstroom noordwaarts verskuif wat diepgaande gevolge vir belangrike visserye.
Een van die maniere waarop hierdie sirkulasiesisteme beïnvloed kan word, is wanneer die Noord-Atlantiese Oseaan minder sout word. Klimaatsverandering kan daartoe lei dat die reënval verhoog word, die ys smelt, en die hoeveelheid water wat uit die Arktiese Oseaan kom, verhoog. Die smelt ná die piek van die Klein Ystydperk in die middel van die 1700's het moontlik 'n toevoer van varswater veroorsaak en sommige van die vroegste veranderinge wat ons gevind het veroorsaak, met moderne klimaatsverandering wat daartoe bydra dat hierdie veranderinge verder as die natuurlike veranderlikheid van die Holoseen voortgedryf kon word.
Ons weet nog nie wat hierdie veranderinge in die sirkulasie van die oseaan uiteindelik veroorsaak het nie. Maar dit lyk of die oseaan meer sensitief is vir moderne klimaatsveranderinge as wat voorheen gedink is, en ons sal moet aanpas.
Peter T. Spooner, dosent in aardwetenskappe, UCL
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Die fossiele van die seebodem wys dat die oseaan 'n verandering ondergaan het wat 10,000 jaar lank nie gesien is nie