Intergroep konflik - oorsake, tipes, voorbeelde, resolusie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Intergroep konflik - dit is die kloof, afwyking, belange van sosiale groepe, groepe, gemeenskappe van individue, en nie individuele vakke nie. Hierdie soort konfrontasie word meer dikwels gegenereer deur wedywering binne die organisasie as gevolg van die sfere van invloed, weens die stryd om onvoldoende hulpbronne. Intergroup-konflikte word ook gekenmerk deur die botsing van formele of informele groepe wat heeltemal teenoorgestelde houdings en doelwitte het.
Wat is intergroep konflik? Die konfrontasie wat ontstaan ​​as gevolg van intergroepinteraksie, is 'n botsing tussen groepe mense of individuele lede van hierdie sosiale gemeenskappe, wat hulleself en diegene rondom hulle beskou as deelnemers in groepverhoudings, lede van spanne wat intergroepruimte betree.
Intergroep konflik is 'n voorbeeld van die konfrontasie van vakbonde en administrasie word beskou as die mees opvallende voorbeeld van intergroep opposisie.
Interpersoonlike en intergroep konflikte
Konfrontasies is 'n universele, onvermydelike en veelzijdige verskynsel. Hulle word gekenmerk deur groot verskeidenheid. Elke botsing van die botsende partye is uniek, dit verskil in die vorms van interaksie van die partye, oorsake, resultate en gevolge.
Interpersoonlike konflik is 'n botsing van twee, soms meer individue.
Intergroep konflik, die konsep sluit in die konfrontasie van sosiale groepe. Terselfdertyd kan dit ook tussen individue ontstaan, mits elkeen van die konfrontasie nie die persoonlike belange verteenwoordig nie, maar die behoeftes van die sosiale gemeenskap. As individue mag sulke vakke nie direk in mekaar in 'n konflikverhouding wees nie, maar daar sal 'n teenkanting tussen hulle as lede van die betrokke sosiale gemeenskappe bestaan.
Intergroep-konfliklewe-voorbeelde sluit die volgende in. Burgers van state wat in oorlog met mekaar is, mag nie persoonlik teen mekaar veg en selfs in vriendelike verhoudings wees nie, maar die feit dat hulle state in hierdie botsing verteenwoordig, word onwettige partye tot die konflik.
Die konfrontasies tussen individue en gemeenskappe van individue kan anders wees. Byvoorbeeld, 'n onderwerp in 'n konfrontasie kan die hele groep as 'n geheel weerspreek, of as 'n lid van hierdie groep in konfrontasie met verteenwoordigers van 'n ander groep wees.
Dus word die konflik interpersoonlik genoem, wanneer beide partye afsonderlike individue is. 'N Konflik word intergroep genoem as dit tussen groepe individue voorkom. As een van die partye wat by die konfrontasie betrokke is, 'n kollektiewe is en die ander 'n afsonderlike vak is, word so 'n botsing 'n persoonlike groep genoem. As afsonderlike individue betrokke is in die beskryf situasie van konfrontasie, word die konflik persoonlik genoem. In gevalle waar die opposisie die groep as geheel dek, dien dit as 'n groep.
Rolkonflikte word beskou as 'n verskeidenheid groepe en terselfdertyd interpersoonlike konflikte, met ander woorde botsings tussen individue gebaseer op die vervulling van maatskaplike rolle wat onverenigbaar of teenstrydig is met die rolle wat deur ander aangespreek word wat met hulle in aanraking kom.
So, wat is intergroupkonfrontasie? Hierdie tipe botsing kan waargeneem word tussen groot (byvoorbeeld etniese, godsdienstige) en kleingroepe, formele groepe en informele groepe.
Daar is drie sleutelkenmerke van intergroep-konflikte. In die eerste beurt moet die aard van intergroepverskille die inhoud van 'n aantal van sy samestellende elemente bepaal. By die ontleding van sulke konfrontasies moet byvoorbeeld die individuele inhoud van die onderwerp van 'n konfronterende situasie in ag geneem word, wat die karakter van kollektiewe sienings, oordele en assesserings het. Die beskrywing van 'n tipiese individuele komponent van die konfrontasie situasie van intergroep konflik interaksie kan verminder word tot die volgende verskynsels:
- onvoldoende groepvergelyking (die groep evalueer homself bo die teenstanders, terwyl die meriete van die teenoorgestelde kant onderskat word);
- Deindividualisering van onderlinge persepsie, dit wil sê, lede van opponerende spanne sien hulself en hul mededingers volgens die "ons is hulle" -model;
- Groep toeskrywing weens eksterne toestande.
Tweedens, die eienskappe van intergroepkonfronasies hang af van hul klassifikasie:
- die konfrontasie tussen die hoof en die personeel;
- konfrontasie wat ontstaan ​​op grond van verskille tussen die administrasie en vakbondorganisasies;
- die botsing van eenhede binne dieselfde organisasie en die konfrontasie van mikrogroepe binne 'n groot een;
- grootskaalse konfrontasie tussen verskillende organisasies;
- Konfrontasie tussen informele groepe in die samelewing.
Derdens verskil die konflikte wat tussen groepe vakke waargeneem word in die vorms van vloei.
Vorms van intergroep konflik: vergaderings, vergaderings, gesamentlike vergaderings, besprekings, aanvalle, leiersvergaderings, onderhandelinge.
Die vorme van manifestasies van intergroepkonfrontasies is ook uiteenlopend, asook die belange, doelwitte, waardes wat verskillende mense in 'n gemeenskap verenig, die toestande vir die bestaan ​​van sulke gemeenskappe, die maniere van hul interaksie, ens.
Daarom word vorms van intergroepkonflik verminder tot die volgende tipes:
- wedywering (sosiale groepe in die loop van wedywering bereik dieselfde doel, probeer om die vyand in iets te slaan);
- botsing (groepe moet gedwing word om skade te veroorsaak);
- oorheersing (een groep individue het 'n groot voordeel in iets belangrik, en domineer dus oor die ander);
- ontduiking (een of albei groepe wil terugstap om botsing te vermy);
- vermyding (een van die opponerende groepe is geneig om homself van die ander te verdeel);
- akkommodasie (een groep probeer om aan te pas by die aanslag van 'n sterker gemeenskap van individue);
- assimilasie (een span word vergelyk met 'n ander, sy essensiële beginsels, eienskappe, gedragsstandaarde).
Oorsake van intergroep-konflikte
Die faktore wat die verskyning van konfrontasies tussen verskillende gemeenskappe veroorsaak, is baie uiteenlopend en is 'n gevolg van die eienskappe van intergroepinteraksie, dit wil sê voortspruitend uit groepafhanklikheid, statusverskille, die vergoedingstelsel wat gebruik word.
Groepafhanklikhede kan swembad of opeenvolgend wees. Hierdie soort afhanklikhede het nie dieselfde effek op die ontstaan ​​van konfrontasies nie. Konsekwente afhanklikheid is as gevolg van die verband tussen produksie, dit wil sê die einde van die werk van een departement is die begin van die werk vir 'n ander departement. Poolafhanklikheid word waargeneem tussen departemente binne dieselfde maatskappy en impliseer nie direkte interaksie tussen departemente nie. Hierdie soort afhanklikheid veroorsaak minder konfrontasie as 'n konsekwente een. Dit is te danke aan die feit dat die belange van deelnemers in kollektiewe interaksie in 'n mindere mate beïnvloed word.
Intergroep konflik in die organisasie van voorbeelde - mag voorkom as gevolg van onvoldoende vergoedingsisteem, wat gebaseer is op die assessering van die aktiwiteite van elke eenheid, ongeag die groepresultaat. Hierdie stand van sake gee aanleiding tot wedywering, 'n afwyking in die persepsie van die doelwitte van die organisasie en die betekenis van die werk van elke departement. Dikwels gebruik die bestuur so 'n posisie om die opbrengste van die eenhede te verhoog, dit wil sê dit vorm funksionele gevolge van die konflik.
Hulpbronbeperkings is ook die oorsaak van die opkoms van intergroepkonfronte. Dit behels die vermoëns van een groep as gevolg van die verwesenliking van die doelwitte van 'n ander. Gebrek aan hulpbronne veroorsaak dikwels spanning, wat dikwels in konflik kom op die vlak van die groep en die individu.
Mense begeer om persoonlike bydraes of beleggings van 'n gemeenskap wat vir hulle belangrik is, te oorskat, waardeur enige verdeling van hulpbronne (byvoorbeeld bonusse, ooreenkomste) dikwels tot die verwerping van die voorgestelde verspreiding, beperking van iemand se belange en opposisie kan lei.
Daarbenewens veroorsaak intergroup konflik in 'n organisasie 'n verskil in die persepsie van tyd wat benodig word vir die verwesenliking van die aspirasies van elke groep. As daar aansienlike verskille in die tydraamwerke is, sal probleemsituasies wat vir een eenheid noodsaaklik is, nie as betekenisvol vir 'n ander span beskou word nie, wat die grondslag vorm vir die ontstaan ​​van 'n konfrontasie situasie. Hierdie situasie word vererger deur sekwensiële afhanklikheid.
'N Algemene oorsaak van die opkoms van konfrontasies is die teenstrydigheid van status, wat impliseer dat groepe met dieselfde status binne die organisasie negatief die lede van die groepe met die laagste, in hul subjektiewe opinie, status kan beskou. Die uitdrukking van snobbery, die manifestasie van arrogansie tussen lede van statusgroepe, word deur ander beskou as 'n bedreiging vir hul posisie.
Elke sosiale groep, groep is 'n komplekse sosio-sielkundige vorming. 'N Formele stelsel en 'n informele verhoudingsmodel kan gelyktydig in 'n groep funksioneer. Op sy beurt bevat die informele interaksie in die span 'n stelsel van waarde-normatiewe betekenis, status-rolstruktuur en 'n komplekse stelsel van interpersoonlike voorkeure en verhoudings.
Daarom, 'n intergroep-konflik, impliseer dit konsep 'n komplekse interaksiestelsel wat tussen beide groot groepe en tussen klein groepe binne 'n enkele eenheid of individue wat die belange van hul groepe verteenwoordig, waargeneem word.
Die sielkunde van intergroep-konflikte hang af van die grootte van die groep, sy samehorigheid, eenheid, organisasie, die omvang van die konfrontasie, sy onderwerp. Daarom is dit vandag moeilik om 'n enkele manier uit te reik om konflikte te sistematiseer.
Vir intergroep-botsings word die volgende twee kriteria vir hul klassifikasie beskou as die mees rasionele en elementêre: deur onderwerpe van interaksie en deur voorwerp van konfrontasie, aangesien enige opposisie, insluitend die tussen spanne ontstaan, in die eerste plek 'n interaksie is tussen die teenoorgestelde kante. En enige sosiale interaksie word differensieer in die sosiale wetenskappe presies deur wie 'n verhouding (vak) betree en waaroor hierdie verhouding ontstaan ​​(voorwerp).
Op sy beurt word intergroepkonfrontasies oor die onderwerp verdeel in: nasionale en territoriale konflikte, klas- en klasbotsing, professionele, generasie-konflikte, stamme, ens.
Volgens die voorwerp van die konfrontasie kan hulle sosio-ekonomiese van aard wees, politieke, regs- en geestelike-ideologiese oriëntasie.
Intergroupkonflikasies kan ook geklassifiseer word volgens hul graad van uitdrukking, vlak van bewustheid, inhoud van doelwitte, uitkoms vir elke deelnemer, mate van homogeniteit van deelnemers, ens.
Intergroep konflik oplossing
Die konfrontasie van groepe stimuleer die ontwikkelingsproses en dra by tot die oplossing van die dualiteit van die interaksies van groeplede.
Die sielkunde van intergroepkonflikte lê in die konstruktiewe impak van konfrontasie op dieselfde tyd as die negatiewe impak op alle vakke van interaksie en oor die algemeen oor die organisasie.
'N Belangrike strategiese beginsel in die struktuur van bestuursinvloede op konfrontasies wat tussen spanne van een organisasie of binne 'n onderneming ontstaan, is die organisasie van interaksie gebaseer op samewerking tussen mededingende gemeenskappe.
In die toestande van politieke pluralisme en opposisie van groepsbelange en -doelwitte het die skep van die voorvereistes en voorwaardes vir nasionale eenheid die belangrikste betekenis, naamlik die implementering van die beginsel van samewerkende interaksie tussen verskillende maatskaplike groepe en sosio-politieke bewegings in werklikheid. Die metodes om sulke interaksie op nasionale vlak te bereik, is konsultasies van leiers van verskillende politieke bewegings en partye, herverkiesing, ens. Hoe duideliker die lede van elkeen van die teenstrydige gemeenskappe van individue besef dat hulle baie meer moet betaal vir die verkryging van 'n absolute oorweging van hul posisie as om 'n besluit te neem op grond van 'n kompromie, hoe meer geleenthede is daar vir die tydige oplossing van die situasie wat by beide deelnemers pas.
'N Belangrike manier om die impak van konflikte op die intergroepvlak te bestuur, is die uitskakeling van onreg in die skeiding van sosiale status, posisies en materiële voordele tussen verskillende spanne. Om hierdie metode te implementeer, is dit nodig om te probeer om 'n stand van sake te bereik waarin die kriteria vir die evaluering van inkomste en sosiale status van individue wat by verskillende groepe betrokke is, verstaanbaar en duidelik vir lede van groepe en vir die samelewing as geheel sou wees.