Maar soms is ’n gedig helaas bloot “’n koloniale moment” (‘McMillan Memorial Library’), soos byvoorbeeld die onbevredigende gedigte ‘Kaïro’, ‘F.W. de Klerk’, ‘Haile Selassie’, ‘Cecil John Rhodes’, ‘Victoria’, ‘David Livingstone’ en andere. Waar beelding wel voorkom, is dit ietwat troebel en geyk. ’n Mens sou kon redeneer dat styl en die uitgebeelde werklikheid sodoende by mekaar uitkom. Laat my egter toe om (vir oulaas?) te reageer op die drie gedeeltes wat jy aangehaal het en hoe dit na my mening verstaan behoort te word. Die effektiwiteit van 'n verbeterde nutriëntekstraksie byvoorbeeld deur 'n dubbel-maalproses en meer effektiewe pers van die gekookte sojapulp moet ondersoek word. 'n Intervensiestudie om die effek van daaglikse sojamelk inname op die voedingstatus van kinders in lae-inkomste bemeenskappe te meet word aanbeveel. Musiek soos reuk soos olie in die pan, soos die lig wat deur die blinds val, soos iemand wat neurie in die bad, soos die hond wat snork…Jimi & Chopin as interieur van die gedig, as die gedig se muurpapier. ‘n Droom klink soos die wind, soos reën op ‘n sinkdak, soos my ma se asem-gaan-haal in die nag, soos here-liedjies destyds op die strand.