1 Korintiërs 15: 12-19 – God het trane op sy wange - Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
1 Korintiërs 15: 12-19 – God het trane op sy wange
geskryf deur NHKA | Maandag, 8 Julie, 2019 | Lydenstyd, Paasfees en Hemelvaart, Preke
Uit een van die dagboeke van 'n soldaat wat eers aan die kant van Hitler geveg het, maar later, juis as gevolg van sy geloofsoortuiging, nie langer daarvoor kan gesien het nie, haal Bonhoeffer die volgende gedeelte aan:
Ek het vandag in die veld gaan stap en 'n pragtige bos blomme gesien. Ek het een van die blomme gepluk en in die proses die bos effens oopgedruk. Toe sien ek tot my ontsteltenis die lyk van 'n halfontbinde kameraad daaronder lê. Ek het teruggesteier, nie omdat dit die eerste dooie mens is wat ek gesien het nie – dit was immers 'n tyd van oorlog – maar omdat die skreiende kontras tussen die blomme en die lyk op daardie oomblik vir my te veel was. Dit het vir my gevoel of die ontbinde liggaam 'n indringer was in God se skone skepping, asof dit totaal buite orde was in God se goeie lewensplan.
Hierdie soldaat, broers en susters, wie hy ook al was, meen ek was reg. Want die dood is nie maar net 'n natuurlike afsluiting van ons lewe, soos dit byvoorbeeld dood natuurlik is om asem te haal, te eet of te slaap nie. In elke geval, dit is beslis nie die Nuwe Testament se siening van die dood nie. Want in die Nuwe Testament lees ons op baie plekke die volgende van die dood: God wil die lewe, nie die dood nie, God het geen behae in die dood nie, God seën ons inteendeel met 'n onuitblusbare lewensdrif. En wat meer is: die Nuwe Testament leer ons dat daar waar lewe bedreig word, God bedroef raak.
Meer interessant is dat dit seker die kortste vers in die hele Bybel bevat. 'n Vers met net drie woorde: Jesus het gehuil. Net drie woorde, maar drie woorde, broers en susters, waaroor daar al boeke vol geskryf is. Juis omdat in hierdie drie woorde 'n ontsaglike hoeveelheid waarheid en betekenisse as 't ware saamgepers is.
Hierdie enkele vers, broers en susters, sê vir ons emmers vol oor Jesus se menslikheid en medemenslikheid. Dit sê dat Hy 'n man van vlees en bloed was, wat geëet het, gelag het, geslaap het, ja, en gehuil het. Net soos ons.
In die Bybel, broers en susters, word God op baie maniere, en let wel, ook op menslike maniere, aan ons voorgestel. Nie dat die Bybel hier wil sê dat God mens is nie, natuurlik nie. Maar Hy word tog so voorgestel, juis dat ons beter sal verstaan wie en wat God is, veral in sy verhouding met die sondaarmens. God, sê die Bybel, is 'n God met bene en arms, vingers en oë. Hy kan loop, staan en op 'n koningstoel sit. En wat meer is, God het ook 'n gesig, en wel 'n gesig wat soms blink van die trane.
Want so is God, broers en susters. As nog 'n bom ontplof waar Christene (Rooms Katoliek aan die een kant en Protestants aan die ander kant), mekaar doodmaak, dan huil God. As nog 'n boer met of sonder sy gesin op 'n plaas uitgewis word, dan huil God. As nog 'n motor gekaap word en meer as net die motor geneem word, dan huil God. En as die moordstatistiek en die geweldstatistiek op ons TV skerms verskyn, huil God ook. Soos Johannes 11:35 dit stel: Jesus het gehuil. Uit medelye met ons en vir ons. Soos ons en saam met ons. Uit protes: omdat mense nie ander se lewens wil respekteer nie.
Immers, ons verhaal vanaand eindig met 'n dooie Lasarus wat na vier dae weer lewendig word., wat ten aanskoue van almal teenwoordig uit die bande van die dood uitstap.
Nee, broers en susters, al huil God saam met ons en soos ons, huil Hy ook anders. Hy huil Lasarus uit die graf uit, wil ek amper sê, Hy huil die dood morsdood. Hy huil iets van die toekoms die hede binne. Met ander woorde: in sy hartseer sit daar 'n groot stuk heilige ongeduld, 'n stuk ongeduld dat daar so baie lyding en hartseer is, veral onnodige hartseer, dit wat deur mense oor ander mense gebring word, tot die dag wat God alles nuut sal maak.
Die dood pas nie in God se lewensplan in nie. Ja, ons almal weet dat die dood deel van ons lewe, van hierdie aardse, onvolmaakte, gebroke sondaarlewe is. En ook weet ons: die Lasarusse wat ons begrawe, staan nie na vier dae op nie. Daarvan is al die begraafplase om ons heen 'n roue realiteit. Maar tog is dit vir ons wat glo anders, want die dood is 'n oorwonne realiteit.
Juis omdat Jesus nie alleen daar by die graf van Lasarus gehuil het nie, maar eintlik sy lewe lank gehuil het. Hoor hoe stel Hebreërs 5:7 dit: `gedurende sy aardse lewe het Hy aan God gebede en smekinge geoffer met harde geroep en met trane. En sy gebede is verhoor vanweë sy eerbiedige onderworpenheid aan God'. Tot aan die kruis, leer die Bybel ons, het Hy gehuil, waar sy bloed met trane gemeng is sodat God, sê Openbaring 21:4, ons trane uit die oë uit kan afdroog.
Nie dat dit beteken, broers en susters, dat al die trane reeds afgedroog is nie. Want ons sal nog baie huilende protesteer oor geliefdes wat van ons af weggeneem sal word, is 'n feit. Ook dat ons nog dikwels met 'n opregte traan in die oog van ander se hartseer en leed sal verneem. Om nie eers te praat van verslae trane op die gesig oor soveel onnodige moord en doodslag ook in ons tyd nie.
Maar, en dit is die punt wat ek wil maak, ons huil anders, of dan, behoort anders te huil as die wêreld. Ons mag treur, maar nie treur soos 'n wêreld sonder hoop nie.