Die Belle Époque in Frankryk (1890-1914) - Interessant
Die Belle Époque in Frankryk (1890-1914)
'N Nostalgiese uitdrukking wat gebore is na die Eerste Wêreldoorlog, die Belle Epoque verwys na die jare van roekeloosheid wat die Franse samelewing van 1890 tot 1914 gelei het. In die nasleep van die verskriklike konflik van 1914-1918 en die Spaanse griepepidemie wat die hele Europa raak, wil historici nie behou nie eerste jare van die twintigste eeu, as die ekonomiese, sosiale, tegnologiese en artistieke vooruitgang wat die begin van die Derde Republiek en die industriële rewolusie gekenmerk het. Die begrip "Belle Époque" dui die onmiddellike vooroorlogse periode dan aan as 'n goue era ...
'N Sterk republiek
Na die veelvuldige politieke omwentelinge en die talle skandale wat die vestiging en die begin van die Derde Republiek verswak, beleef Frankryk vanaf die einde van die negentiende eeu 'n tydperk van institusionele stabiliteit en die totstandkoming van 'n ekonomiese stelsel van meer en meer doeltreffend.
Die Dreyfus-aangeleentheid, en die diepe verdeeldheid wat die hele Franse samelewing teëgestaan ​​het, het uiteindelik gelei, selfs voordat kaptein Dreyfus gerehabiliteer is, tot die vestiging van 'n meer samehangende politieke regime, waar alle sosiale komponente lyk. speel 'n aktiewe rol in die emansipasie van die staat.
Dit is nou die tyd vir euforie, selfs al baat ekonomiese vooruitgang nie die hele samelewing nie. Natuurlik het sosiale wetgewing, van die presidentskap van Jules Grévy, geleidelik versterk. Onderwys is bedoel om vir almal toeganklik te wees, terwyl die stemreg veralgemeen word. Oor die algemeen styg die lewenstandaard, die ekonomie werk op volle vaart en die finansiële stelsel, rondom die frank as die nasionale geldeenheid, is stewig gevestig.
Maar die sosiale komponent wat die meeste voordeel trek uit vooruitgang, is ongetwyfeld die bourgeoisie van die sakegemeenskap en die bevoorregte verteenwoordigers van die staat, hoofsaaklik in Parys. Die Frankryk van die provinsies, hoofsaaklik landbou, verteenwoordig slegs 'n al hoe klein deel van die inkomste, ondanks toenemend produktiewe landbou. Anargistiese aanvalle, werkers se stakings en herhalende populêre demonstrasies is ongemaklik, selfs onder die laagste klasse in die samelewing.
Ekonomiese groei en demografiese stabiliteit
Daar is ongetwyfeld 'n mate van waarheid in die mite van die Belle Époque. Die Franse ekonomie het merkwaardige vooruitgang beleef sedert die nederlaag van 1871: die produksie van steenkool - die belangrikste bron van energie - het tussen 1871 en 1914 van 17 tot 40 miljoen ton gestyg, terwyl die tempo van industriële groei, wat gestagneer het sedert 1820 ongeveer 1,5%. per jaar styg, volgens lae ramings, tot 33% vanaf 1900 en styg tot meer as 5%. in die onmiddellike periode voor die oorlog. Salarisse styg met ongeveer 60%, met variasies afhangende van die sektor en streek; boereinkomste neem ook toe.
Maar die opvallendste verskynsel in die ontstaan ​​van die mite van die Belle Époque is ongetwyfeld geldelike stabiliteit, die waarde van die frank bly onveranderd van 1815 tot 1914. Inflasie is feitlik nul en die uitreiking van sekuriteite is tussen 1890 en vyf. en 1913, terwyl die waarde van annuïteite wat deur die staat uitgereik is, tussen 1871 en 1900 met 40% gestyg het.
Hierdie ekonomiese groei stem ooreen met 'n buitengewone demografiese stagnasie: tussen 1871 en 1914 is die tempo van natuurlike toename nooit meer as 0,2% per jaar nie; die Franse bevolking neem toe met 9,7% teenoor 51% in Duitsland. Hoewel sommige denkers en politici bekommerd is oor malthusianisme, beklemtoon dit ook algemene (hoewel ongelyk) vooruitgang in lewenstandaarde.
In hierdie konteks is die idee van Belle Époque ekonomies en kultureel noodsaaklik. Dit is hierdie tweede aspek, selfs meer as die vorige, wat dit gedeeltelik verklaar, wat aandag gee. Frankryk het toe 'n kulturele apogee beleef wat weinig gelykstaande was tot die eerste helfte van die Verligting.
Die innovasies van die Belle Époque
Frankryk is vasberade verbind tot moderniteit, met Parys as die belangrikste hoofstad van vooruitgang en kulturele lewe. Tegniese uitvindings het die Franse se lewe geleidelik verander met verbeterde fotografie wat 'n nuwe illustrasiegenre gehad het. Danksy die werk van die broers Lumières word bioskope 'n aantrekliker kuns.
Die vervoermiddels en beweeglikheid floreer. Benewens die spoorlyn is die velocipede, 'n besienswaardigheid vir die rykstes, hersien ten gunste van 'n meer praktiese en demokratiese tweewieler, die fiets. Veelvuldige navorsing oor enjinontwikkeling het gelei tot die uitvind van die motorfiets, en die motor het sy verskyning gemaak. Uiteindelik ervaar lugvaart sy eerste suksesse.
Die stedelike omgewing gaan voort om te transformeer: ​​in ooreenstemming met die voorskrifte van Baron Haussmann voltooi die groot stede die verkryging van gesogte eiendomskomplekse, versterk deur installasies wat gekoppel is aan tegniese vooruitgang, soos die hysbak - wat dit moontlik maak om te verhoog tot agt of nege die aantal vloere, die hoogste word binnekort die mees gesogte - of elektrisiteit. In Parys is die kaaie van die 16de arrondissement nie net op hierdie manier nie, maar in die oostelike arrondissemente getuig 'n paar merkwaardige werkersklashuisvestings van die feit dat alle sosiale lae kan beweer dat hulle voordeel trek uit oorvloed.
As die moderniteit die stedelike lewe geleidelik verander, is dit ook 'n produk wat uitgestal word. Vanaf die universele tentoonstelling van 1900, waarin die bou van die Grand en Petit Palais plaasgevind het, sowel as die voltooiing van die Alexandre III-brug, het elektrisiteit 'n wonderwerk geword. Hierdie moderne konstruksiemiddele maak dit moontlik om toenemend kolossale strukture op te rig waarin industrialisering 'n geskikte omgewing vind. Die argitek, wat definitief aan die rang van kunstenaar beloof is, bevoordeel nou struktuur en vorm, dikwels tot nadeel van die versiering.
Kuns en kultuur tydens die Belle Époque
Die Belle Époque is in die eerste plek 'n geleentheid om die bloei van 'n kuns te sien beïnvloed deur industrialisering, soos die argitektuur weerspieël. Goudsmede, meubels en dekoratiewe kunste herwin hul adelbriewe. Dit is hoe die Art Nouveau in Parys en in die belangrikste stede van Europa versprei het, waar allegoriese temas, die uitbundigheid van die natuur en die waansin van krommes bevoorreg is. Slegs skilderye, met kubisme as 'n ambassadeur, bevoordeel steeds struktuur en die reguit lyn.
Die oorvloedige literatuur draai oor na avontuur, ontsnapping en die verbetering van die individu, 'n soort egosentriese, maar vrygewige held, gekonfronteer met die triomfantelike industriële samelewing van sy tyd. Dit is hoe die speurverhaal en die eerste wetenskapfiksieverhale na vore kom, tot nadeel van meer tradisionele literatuur. Die opkoms van koerante, al hoe meer gratis en talryke, het eerstens seriële romans as 'n manier om literêre kuns te versprei, bevoordeel. Maar toegang tot boeke word toe gedemokratiseer met nuwe druk- en illustrasietegnieke, sodat die beeld al hoe belangriker word. Strokiesprente versprei danksy die dagblaaie.
Die rykste lae van die Franse samelewing, deurtrek van 'n sekere ligsinnigheid wat soms as 'n lewenskuns opgerig word, bied hulself aan luuksheid en roekeloosheid, hofmense en prostitute, wie se teenwoordigheid in artistieke kringe in die mode is. van die hoofstad, dra by tot die verspreiding van die sirkus en die musieksaal.
Die soeke na die sensasionele en buitengewone is die oorsprong van die gekste manifestasies, wat ons die ellende of die somber banaliteit van die alledaagse werklikheid laat vergeet. Die kusoorde en spa's word dus vinnig modieus vir die meer gegoede mense.
Frankryk en Europa
In die nasleep van die Tweede Ryk wou Frankryk sy plek onder die groot moondhede behou. Napoleon III se beleid, ten gunste van gewapende ekspedisies, eindig in 1870 met die mislukking van Sedan en in 1871 met die sessie van die Elsas en die Mosel toe die Verdrag van Frankfurt bekragtig is.
Die Derde Republiek, wat gretig is op wraak, pleit nog lank nie vir ontwapening nie, en pleit vir 'n beleid van vrede en begrip, terwyl die kolonisering voortduur. Gekonfronteer met toenemend sterk nasionalistiese eise, sowel in Ierland as in Pole, en bowenal op die Balkan en in die oostelike deel van die Oostenryks-Hongaarse ryk, is die beleid van alliansies noodsaaklik in die oë van die leiers. Frans. Reeds in 1873 het die groot moondhede van Europa onder leiding van die Pruisiese bondskanselier Bismarck gesoek na blywende diplomatieke alliansies: 'n eerste unie het dus Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Rusland byeengebring.
Na die toenemend oordrewe territoriale aansprake van Rusland, is 'n ewe brose nuwe alliansie in 1882 gebore. Dit sluit nou die Romanov-ryk uit ten gunste van die koninkryk Italië. Oos van Frankryk staan ​​nou die Triple Alliance, in hierdie geval 'n bedreigende politieke en militêre front wat strek van die Baltiese See tot by die Middellandse See. Die Franse owerhede, wat bekommerd was oor hul koloniale rusies, het egter nie dadelik die gevaar besef nie. Rusland, daarenteen, sien die bedreiging wat die Triple Alliance op sy westelike grense inhou.
Die gevolge van koloniale beleid
Eers in 1890 het die Russiese ryk, uitgesluit van die Triple Alliance, hom tot Frankryk gewend vir politieke en finansiële steun. Reeds in Januarie 1894 het die twee state 'n diplomatieke alliansie aangegaan wat hoofsaaklik militêre steun in geval van konflik ingesluit het. Nou kan Rusland sy koloniale beleid teenoor Asië kalmer voer.
Die Derde Republiek staan ​​daarenteen voor 'n baie delikater situasie. Die Franse troepe, wat veral besig was met die kolonisering van Wes-Afrika, is teruggehou deur die politieke ondernemings van Victoriaanse Brittanje. In 1904 is daar onder leiding van die Franse Ministerie van Buitelandse Sake 'n diplomatieke toenadering gemaak, 'n voorspel tot die stigting van 'n brose Entente Cordiale.
Die Europese state tree geleidelik in 'n verborge en latente opposisie. In 1905 het die regulering van die praktiese modaliteite vir die beheer van Marokko die Franse aansprake op die Duitse eise gekant. Die situasie het versleg met die terugslag wat die Germaanse Ryk tydens die internasionale konferensie in Algeciras, Spanje, in 1906 aangeteken het. Groot-Brittanje, lojaal aan die Entente Cordiale, steun Frankryk. Die Europese kanseliers het op die vraag na die kolonies dus 'n genadelose oorlog begin voer. In 1907 beset Frankryk nou Marokkaanse grond en maak gebruik van die sluipmoord op Europese burgers om Casablanca te beset.
Die einde van die Belle Époque
Aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog het die Triple Alliance, wat Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Italië bymekaarbring, voor diplomatieke en militêre kompetisie te staan ​​gekom. Die Entente Cordiale tussen Frankryk en die Verenigde Koninkryk verdeel Europa in twee kampe. In 1907, na 'n nuwe ooreenkoms tussen die pro-Franse Rusland en Engeland, is die groot moondhede nou almal betrek.
In 1912 is 'n militêre Triple Entente gebore, wat Frankryk, Rusland en Groot-Brittanje bymekaarbring. Al wat dus ontbreek, is 'n voorwendsel, in hierdie geval die moord op aartshertog Franz Ferdinand vir die stryd wat hierdie keer op die Ou Kontinent gevoer word. Die Eerste Wêreldoorlog sal die roekeloosheid van die Belle Époque skielik beëindig.
Die mite van die Belle Époque, as dit van toepassing is op 'n werklike periode van voorspoed, kan dit egter nie heeltemal beperk nie; dit vorm nietemin met die Roaring Twenties en die Trente Glorieuses, een van die drie goue eeue van die Franse 20ste eeu.
- La Belle Epoque, deur Michel Winock. Tempus, 2003.
- La France de la Belle Epoque, deur Jean-Baptiste Duroselle. Sc Po Press, 1992.
- 'n Klein geskiedenis van Frankryk: van die Belle Epoque tot vandag, deur Antoine Prost. Armand Colin, 2013.