Die Ou Testament en vroeë kerk se noue band is ’n historiese gegewe. Dit kon ook nie anders nie want van die begin af was die Ou Testament die boek van die kerk; dit het die vroeë Christene gehelp het om hulself te verstaan en hulle plek in die wêreld van Jode, gnostici en ander te bepaal. ’n Mens sou dit ook sterker kon stel: sonder die Ou Testament of Israel was daar nie ’n kerk nie en sou die dissipels na die paasgebeure nie geweet het wie hulle was nie. Te midde van swaarkry en ellende het die vroeë kerk aan die Ou Testament vasgehou want daardeur het hulle elke dag hulle identiteit ontdek, hulself in die gemeenskap georiënteer, hulle andersheid verwoord, hulle teologie begrond en hulle geloof gevoed.
Alles was egter nie net sleg nie. Die Jodendom in die eerste eeu voor Christus het ook iets gedoen wat geweldig tot die Ou Testament se voortbestaan en verstaan bygedra het. Een was die vertaling van die Hebreeuse Bybel in Grieks (die Septuagint) en die ander was die aanvaarding van die allegoriese metode. Die eerste was die gevolg van die Joodse verstrooiing of diaspora. Sedert die val van Jerusalem in 586 vC is die mense van Juda oor die wêreld versprei. Talle het in Jerusalem agtergebly, maar daar was ’n groep wat in ballingskap weggeneem is en hulle invloed in Babilonië was baie intenser as wat ons soms dink (Berlejung 2006:149-159). Volgens die Murasu-argief blyk dit dat die ballinge mettertyd finansieel sterk geword het en dat dit ook die rede is waarom nie almal in 538 vC wou teruggaan nie (Stolper 1985:1-100; 1989:283-305). Dan was daar ook ’n groep wat Egipte toe is. Na die val van Jerusalem het die Babiloniërs Gedalja aangestel om die land te regeer, maar hy is gou vermoor en ’n groep het uit vrees vir vergelding Egipte toe gevlug en ’n teensinnige Jeremia saamgeneem (Berlejung 2006:170-171).
Soos ons nog sal sien, kan die waarde van die allegorie vir die vroeë kerk se toe-eiening en verstaan van die Ou Testament nooit oorbeklemtoon word nie. Deur middel van dié metode is die Ou Testament vir die vroeë kerk ‘gered’. So kon die Barnabasbrief, wat tussen die eerste (66-73) en tweede (135) Joodse oorlog ontstaan het, baie duidelik stel dat alle voorskrifte oor offers, feeste, besnyding, voedsel, die tempel, ensovoorts nooit letterlik verstaan moet word nie. Alles moes anders, geestelik, allegories verstaan word (Markschies 2006:94-104).
Daar was egter ook ‘n ander kant van die munt. Nie almal was so optimisties oor die Ou Testament nie en veral in die tweede sou ‘n harde stryd nog voorlê. Ons verneem iets hiervan by Eusebius van Caesarea. In sy groot werk oor die kerkgeskiedenis het Eusebius onder andere oor die tweede eeu geskryf. Volgens hom was daar oor die hele wêreld kerke wat soos helder sterre geskitter het. Oral was daar mense wat met vreugde hulle geloof in Jesus bely het. Die Satan was egter altyd teenwoordig. Hy het die kerk en die gelowiges voortdurend aangeval en probeer vernietig. Vroeër het hy die geweld van vervolging gebruik, maar nou (in die tweede eeu) het hy mense binne-in die kerk gebruik. Hulle het groot verwarring onder die gelowiges gesaai en hulle uitmekaar gedryf. En die Ou Testament het weereens in die brandpunt van die stryd gestaan (Frend 1984:194).