Van die verbranding van bra’s het die feminisme redelik vinnig gevorder tot die kreet van pro-aborsioniste: “Baas in eigen buik.” Wat ’n verskriklike kreet vir hulle aan wie die Here juis die liefde en beskermingsdrang gegee het, om die lewe wat Hy volgens Dawid, met sorg in die buik geweef het, te bewaar.
In my kerk moes ek aanskou hoe ’n jong dominee op die verhoog verskyn in drie duim spykerhakskoene, ’n stywe denimbroek en ’n rooi leerbaadjie en preek oor die regte wat die Here aan vroue gegee het.
Gou het die postmoderne wêreld besluit dat die huwelik nie heilig is nie. Egskeiding kon tog nie na Christelike waardes slegs om een of twee redes geskied nie. Daar moes tog omgesien word na die arme mense wat vasgevang is in ’n huwelik wat hom of haar nie lekker pas nie.
In my kerk het die egskeidingsyfer sedert 1980 gestyg van sowat 10% tot die 51% vandag. Dit is net so hoog soos die syfer daar buite in die wêreld, sodat daar tussen my kerk en die wêreld geen verskil meer bestaan nie.
Laat in die 1980’s laat ons toe dat reinheid by die agterdeur uitglip. Saambly word geredelik aanvaar en die kerk laat dit stilswyend toe. Ons trou paartjies wat lank reeds saam woon.
Ons word plegtig deur die postmoderniste verseker dat alle agterstraat-aborsies so beëindig sal word en lewens daardeur gespaar sal word.
In Amerika is die gemeenskap en kerk in twee geskeur en heers daar ’n voortdurende stryd tussen die groepe wat pro-life en pro-choice is. In my kerk is daar skaars ’n gemurmel hoorbaar oor die saak.
In 160 nC skryf die Apostoliese Vaders, so genoem omdat hulle nog die apostels self geken het en deur hulle onderrig is, die eerste katkisasieboekie – Die Didache. Hierin word vir die wat by die kerk aansluit die sogenaamde weg van die lewe en die dood uiteengesit.
Die eerste artikel sit die gebod van die liefde as die hoogste goed uiteen. Die liefde vir jou naaste, jou broers en susters en ook jou bitterste vyande.
So het die Christene die heidense wêreld as’t ware teruggedwing, nuut gemaak, sout en lig geword in ’n verdwaalde heidense wêreld.
My hart was seer toe ek vir die eerste keer die pad soos bo uiteengesit, so helder gesien het. Ek glo dit was die werk van die Heilige Gees in my lewe. Ek bely dat ek te lank stil gebly het terwyl die dinge rondom my gebeur het.