Kort nadat ek my splinternuwe tweedehandse bakkie by 'n car rental plek gekoop het, toe het sy 'n klep gebrand wat ek moes laat regmaak. Dit blyk toe 'n algemene kwaal van daardie enjins te wees, en 60 000km's later toe is dit weer so. Ek troos my toe maar daaraan dat ander ouens met meer eksotiese voertuie in elk geval normaalweg vir 'n diens betaal wat dit my kos om die fout op my ou-tegnologie bakkie te herstel.
Die enjin herbouer het dit goedgedink om sommer al die kleppe vervang. Ek het besluit ek sal waarde vir geld uit hierdie bakkie van my kry, kom wat wil. Dus gebruik ek nou my kleppe om my grondseil in die grond vas te slaan as ek kamp.
Jy't nie 'n idee hoeveel bevrediging ek daaruit kry om telkens daai kleppe in die grond vas te moker met die hamer nie!
Ek verstaan nie dit nie.
Hierdie ding dat iemand skelmpies 'n skakel op my website kan wegsteek wat maak dat die besoekers aan die skelm se websites dan my bandwydte opgebruik in plaas van syne!
My webmaster het nou die spoor gevat en agtergekom dat daar 9000 (nege-duisend, ja!) ander webruimtes op hierdie manier op my www.pgjonker.co.za ingeskakel was en rustig my bandwydte gesteel het.
Dit laat my dink aan daai een TV ad waar die couple met die Ozzie aksent vir enige ding sê "It calls for a celebration, dear." Nou ja, hierdie roep vir 'n paar erge lelike woorde, eerder as 'n selebrasie.
My muisie se naam is Cha-Cha
By geleentheid is ons jongste se speelgroepie op 'n uitstappie na 'n plaas in Adderleystraat. Nee, nie die Adderleystraat in Kaapstad nie, die een aan die buitewyke van Durbanville. Ja, daar is wraggies so 'n straat, maar daar staan nie 'n standbeeld waar die duiwe op kan mis nie. Hulle moet hulle besigheid elders gaan doen.
Die doel van die uitstappie was dat die kindertjies 'n demonstrasie kry van hoe die boer nat koring droogmaak. Moet sê, dit was vir my ook nuus dat jy dit kan doen. Ek het geweet koring kan roes, maar ek het nie geweet jy kan dit droog kry nie. Ek wonder of dit dan die roes keer?
In ieder geval, ná die boer se vertoning met die koringdroogmaakding toe is almal nou weer op pad terug huis toe. Maar nou is die spulletjie se fut al bietjie uit en hul lus vir stilsit min. My vrou is saam om te help toesig hou. Sy was self voorheen 'n speelskooltannie gewees. So neem sy dit op haar om die spannetjie besig te hou sodat haar vriendin ongestoord die bussie kan bestuur.
Elkeen kry 'n muisie. 'n Denkbeeldige muisie wat my vrou onder haar trui uithaal, een vir een. Almal is vreeslik opgewonde oor hul muisies. Dis net een mannetjie (ek noem hom maar Jannie) wat bietjie ongeduldig is. Sien, soos die geluk dit wil hê sit Jannie en sy maatjie op die agterste sitplek. Dus kom hulle laaste aan die beurt om hul muise te kry. En net om seker te maak dat my vrou nie dalk oorweeg om hom vir heel laaste te los nie, dring Jannie toe daarop aan om sy muis te kry voordat sy maatjie een kry.
Ter wille van die vrede gee my vrou in, en so kry Jannie sy maatjie se muisie. Maar my vrou kon darem toe nie help om vir Jannie te verduidelik dat die laaste muis wat vir hom bedoel was eintlik 'n baie spesiale muis was. Maar as hy dan nou so wil wees, dan het sy maatjie nou daardie spesiale muis gekry.
Maar Jannie laat hom nie vermaak van hierdie tipe sielkunde nie. Hy slaan sy maatjie totdat dié inskiklik is om muise te ruil. So, nou het Jannie in elk geval sy spesiale muis sonder dat hy hoef te gewag het tot heel laaste. En hy is baie tevrede met homself.
Nou speel almal met hul muisies. "My muisie is pienk, en sy naam is Cha-Cha", sê die een dogtertjie. "My muis is groen", sê die seuntjie langs haar. "My muis is ook groen, en sy naam is Groenie". Verbeeldingryk, nogals, het ek nou maar gedink.
Maar nou vertel my vrou my agterna dat sy, op pad plaas toe, ook die kindertjie besig gehou het. Tóé het sy vir elkeen 'n skoenlapper onder haar trui uitgehaal. Alles het goed gegaan, totdat hulle by 'n verkeerslig stilhou. Toe raak almal daai skoenlappers aan die vlieg. Dis toe groot pandemonium, amper moeilikheid met die verkeer, jy verstaan. Dis toe met dié dat sy besluit skoenlappers is dalk bietjies te gevaarlik vir kindertjies van hierdie ouderdom.
Dit is toe op dié manier dat Cha-Cha die pienk muis en haar maatjies in die prentjie kom.
Die Wes-Kaap het nou 'n verbod geplaas op die blouligbrigade. Nogals 'n verlies. As jy lid is van die blou lig brigade, meen ek nou maar.
Jare gelede in Windhoek moes ons tydens diensplig elke kwartaal fiksheidstoetse gaan doen. 'n Paar push-ups, 'n paar sit-ups, en as jy nie dit kon regkry om te verdwyn voor die tyd nie, 'n sinnelose 20 km stap. Sinneloos, want jy bereik regtig niks deur 'n klomp onfikse ouens een keer per kwartaal 20km te laat stap nie. Juis omdat dit 'n ooglopend slegte gedagte was, is die ambulans ook saamgestuur.
So ry ek die dag saam met die ambulans. Dis net ek en die drywer. Ons het nog nie begin stap nie, so daar is nog geen beseerdes nie. Die verkeer is bietjie dik en dit gaan maar stadig, so ek begin bietjie verveeld raak. OK, eintlik lieg ek, die verkeer in Windhoek kan nie eintlik stadig gaan nie, al is dit spitsverkeer. Ek kon maar net nie die versoeking weerstaan om hierdie funny knoppie voor my op die dashbord te druk nie.
Man, die nexte oomblik toe gaan daai ambulans se alarm aan. Woeps! maak almal die karre vir ons 'n pad oop en daar gaan ons. Ek sit toe maar weer die alarm af, maar glo nou vir my hoe lekker het dit gevoel! So ek voel vir die manne met die baie blou ligte en swart karre.
Tydens diensplig-opleiding in die militêre basis in Kimberley was een van die modules wat ons veronderstel was om in opgelei te word BBP-Beskerming. Teen die tyd wat ons daardie module moes doen was die instrukteurs self al bietjie sat. Hulle besluit toe dis 'n mors van tyd, want nie een van ons dienspligtiges gaan ooit betrokke wees in BBP-Beskerming nie. Hulle was toe verkeerd.
As dienspligtige in Windhoek is ons inderdaad toe van tyd tot tyd ingetrek om te help met BBP beskerming. Dan is ons nou heavy kovert, elkeen met 'n tweerigting radio en 'n vuurwapen. Een ou is met 'n Uzzi uitgereik – daar was net een Uzzi om uit te reik. Dié het geblyk 'n lewensgevaarlike instrument te wees. OK, ek weet, dis wat vuurwapens veronderstel is om te wees, maar hierdie outjie was nog gevaarliker.
As jy gelukkig was het jy 'n Walther pistool met 'n holster gekry. Soos James Bond, ek sê. Minder gelukkig, dan het jy die weermag uitgawe Star pistool gekry sonder 'n holster. Dié moes ek gereeld onder by my broekspyp uithaal oor die ding nie lekker in my belt wou bly sit nie. Ek meen, verbrands, my belt kon nie eens my broek bo hou nie, so maer was ek.
OK, ons het nie blou ligte en goed gehad nie. Vreeslik geheimsinning in privaat klere en privaat voertuie sonder enige identifikasie. So picture nou die volgende: jy ry deur Windhoek se strate, minding your own business. Jy besluit om in te druk voor 'n onopvallende voertuig, net om te sien die passassier kyk jou dreigend aan en lig iets bo die voertuig se vensterraam wat vrek baie soos 'n gedeelte van 'n Uzzi lyk. Jy lus vir indruk gaan mos plotseling verdamp.
Een dag na so 'n BBP-Beskermingsoefening verduidelik Hugo vir ons presies hoe gevaarlik 'n Uzzi is en hoekom. Dit doen hy terwyl hy besig is om die Uzzi veilig te maak. As 'n lewendige illustrasie, alhoewel onbedoeld, gaan die skoot in die proses af. Ons is almal stil geskok, en Hugo het sy melk weggeskrik. By wyse van eliminasie kon ons gou agterkom niemand kreun nie, niemand is beseer nie. Meer in besonder, veral, niemand is dood nie. 'n Diskrete loer af in die gang het gewys dat die rondte ook nie deur die hout-muur getrek het nie. Die rondte kry ons toe binne-in 'n kabinet waar dit mooi veilig vassit binne-in 'n lekker dik lêer.
Teen die tyd wat van die staande-mag offisiere kom navraag doen het oor die "skoot" wat hulle hoor klap het kon ons hulle met 'n entoesiastiese demonstrasie (probeer) oortuig dat dit iemand was wat 'n kardoes laat ontplof het. Hugo het homself mooi diskreet voor die kabinet geposisioneer dat die koeëlgat nie opsigtelik was nie. Teen daadie tyd het hy nog nie kans gehad om masking tape daaroor te plak nie.
Maar terug nou by die BBP beskerming. Dit was heel opwindend, so half ons eie "I spy" storie waar elkeen 'n kode-naam het. My kode naam was nogal eksoties gewees: "Wiele". Soos in "Wiel, Wiele, Wiele, dis Kaspaas, berig oor", waarop Wiele dan nou die gebruiklik "Wiele, stuur" ding sou doen. So roep iemand op 'n dag oor die tweerigting radio:
"Jaco, Jaco, Jaco, kom in".
"Jaco, Jaco, Jaco, waar is jy, kom in."
"Waar is daai bl***die Jaco".
Stilte. Tot iemand die moed bymekaarskraap om anoniem oor die radio te se:
"Majoor, jý is Jaco".
Die redding van Stanley
Flat Stanley is 'n gelamineerde papiermannetjie uit Nederland uit. Die laerskool waar hy vandaan kom stuur hom die wêreld vol om te gaan kuier. Dan moet sy gashere fotos terugstuur van waar Stanley orals gekuier het. Later moet Stanley weer per pos teruggestuur word sodat die laerskool hom na 'n nuwe bestemming kan stuur. So leer die bloedjies bietjie meer van die wêreld, en kry Stanley darem 'n paar lekker toertjies ook op die koop toe.
So op die manier kom Stanley toe by ons uit. Nou ja, watter beter landmerk kan jy nou voor vra as Tafelberg. Dus sit ons af Melkbosstrand toe om vir Stanley te gaan afneem teen die agtergrond van Tafelberg. Maar nee, na twee weke van sonskyn is Tafelberg toe nou net mooi onder die wolk kombers.
Ons probeer toe maar vir Stanley teen die agtergrond van Robbeneiland afneem. Dis immers ook histories, nie dat ek verwag enige laerskoolkind in die Nederland sal nou eintlik weet van Robbeneiland nie.
Ons tweede poging die volgende dag is op 'n bult buite Durbanville waar jy darem die bo-punt van Tafelberg onder oë kan kry. Dis op 'n plaas waar perde aangehou word.
Nadat Stanley mooi gefotografeer is, weer eens teen Tafelberg in die verte, word hy en die kamera gebêre. 'n Donkie kom aangesuiker en bewonder my kamerasak. Hy druk sy neus daarin om dit beter te inspekteer.
"Ahaa, JPEG's, net wat ek wou hê vir 'n snack," kan ek hom hoor sê. "Ahaa, en wat het ons hier, 'n knapie uit die Nederlande uit."
En daar trek die donkie met my card reader met 'n Flash Disk vol foto's daarin plus Flat Stanley. In sy bek, uiteraard. Die donkie word agterna gesit om vir Stanley te red (ek was nie daar om self bekommerd te wees oor my card reader nie, want niemand anders was daarmee gepla nie).
Gesteurd laat val die donkie darem later my card reader in 'n hoop mis, en vir Stanley 'n entjie verder. My dogter het darem die mis afgevee van my card reader voordat sy dit in die kamerasak teruggesit het.
Sy het ook Stanley se trane afgevee. Alhoewel ek vermoed dit kon eerder 'n bietjie donkieslym gewees het.