François Bloemhof gesels oor die roman 'Pad na jou hart' | SARIE
Vrou se eksotiese vakansie verander in 'n nagmerrie
Ek moes die beheervraat in my doodslaan … Dit is nie karakters wat ek geskep het nie, maar ek moes nog steeds in hulle glo. Ek kon hulle nie neem in rigtings wat ek self kies nie, want daardie paaie (na die hart!) was reeds gebaan. Die dialoog en gebeure was vasgelê, maar ek het die vryheid gehad om vir die karakters gedagtes en motiverings te gee. Ek moes nogtans inval by ander mense se visie en dit was 'n goeie oefening in dissipline.
Ja … want ek het gesorg dat dit so lyk. Nadat ek klaar geskryf het, het ek gekyk na die eerste rowwe snit van die fliek om seker te maak die omgewing word beskryf soos wat dit regtig lyk, te kyk wat gebeur in die agtergrond terwyl iemand praat, dalk te verwys na die klere wat 'n sekere persoon dra, ensovoorts. Maar die doel was nie om die rolprent slaafs na te volg nie. Net soos wat die regisseur sekere elemente in die draaiboek kon interpreteer en aanpas, kon ek ook. (Kyk hier na die lokprent van Pad na jou hart.)
Mense kan maar self besluit. Wanneer 'n boek en fliek saamval, lees ek wel altyd eers die boek, maar ek is 'n woordmens. Moet ook nooit 'n skrywer vertrou wat vir jou skree "Koop die boek! Koop die boek!" nie …