Die Skooljare | Dion se gedagtes
Dit lyk of jy 'n "sucker for punishment" is… As jy règtig meer wil weet oor my, lees maar aan.
Die mees merkwaardigste herinneringe vanuit my eerste skooljare – nou moet ek goed terugdink. Ek onthou goed hoe ek in kortbroekie en kortmou-hempie met my klein bruin tassie vir my pa of ma geposeer het vir 'n foto. Dit was allermins hul eerste kind se eerste dag! Daarop volg my eerste skooljuffrou – Juf. Muller. Ek was dol oor haar en sal haar nooit vergeet nie. 'n Ander baie belangrike gebeurtenis van daardie eerste jaar was my ontmoeting met kort-poniestert- en sproetgesig- Elmarie Schalkwyk van Uitlanderstraat 132. Ek het haar eenkeer by 'n swemgala aan my ma voorgestel as "die meisie waarme ek eendag gaan trou"! Binne- en buite skoolure was ons onafskeidbaar en ek was vresslik lief vir haar, so verlief soos 'n tien-jaar-oud kan wees! Hulle het weggestrek aan die einde van Std.1, en ek het sedertdien nooit weer van haar gehoor nie. Ek het nog steeds die laaste briefie wat sy aan my geskryf het. My drie jaar by Junior Primêr was omtrent my gelukkigste skooljare as gevolg van haar.
Standerd twee, en oor na Nuwe Republiek! In standerd twee het ek vir Isak Lourens ontmoet en omdat hy nuut was, was ek die taak aangesê om hom touwys te maak in die nuwe skool. Hy het in standerd 3 weggedryf na ander vriende en is in daardie selfde jaar wreed weggeruk uit ons lewens deur 'n skoolbus. My keel raak steeds dik wanneer ek terugdink aan daardie tyd en ewe skielik weer dieselfde golwe van emosies ervaar. Daarna het ek darem so bietjie roem verwerf met 'n mede-hoofrol in 'n groot operette as Dan. Annarie Smit was Lynette (ek dink dit was die karakter se naam?) en Riaan Schutte was Kriek – vandaar sy bynaam. Ek en Riaan was ook goeie vriende tot hy ook aanbeweeg het. Ek het daar ook vir Gerhard Senekal en Jean-Pierre van Zyl Roux ontmoet en hulle het my voorgestel aan visvang. Aan die einde van standerd 5 was houtwerk alreeds 'n groot vertroosting en het ek 'n prys gekry vir my biltongkerwer. Mnr. Human was ons houtwerk-onderwyser en hy kon 'n agterstewe laat brand met 'n stuk dennehout!
Standerd 6 – Vryheid Hoërskool. Van die goeie herinneringe wat die tor nog so elke nou-en-dan deurlaat was toe ek Noord-Natal behaal het vir skyfskiet, toe Adri van Niekerk ingestem het om my te vergesel na 'n "Chinese Evening" en al die danse wat ek en sy ons harte uitgedans het, my eerste groot bass op haar pa se plaas gevang, die vryheid wat my motorfiets my gegee het en baie visvang-naweke saam met Gerhard Senekal, Errol Tustin en Jean-Pierre van Zyl Roux. Later het ek vir Liska van Rhyn van Pionier Hoërskool ook ontmoet en my kanse verspeel deur te lank te vat om haar "uit te vra". Daar is seker nog heelwat ander goeie ervarings wat ek weer sal kan onthou mettertyd. Van die slegte ervarings wat ek kan onthou soos gister was toe Mnr. Botha, die skoolhoof, my verkleineer het voor die atletiekspan omdat ek vergeet het van 'n dag se oefening. Hy het darem later om verskoning gevra. Ek onthou al die kere wat my hart aan skerwe was met 'n ongevoelige "ek wil net vriende wees". Ek onthou hoe bitter graag ek vir Analie wou uitvra; ek het haar eenkeer gevra om my in die pouse-gronde te ontmoet, want ek wou haar nie uitvra voor al die ander nie. Sy het gekom, maar my reg in die oë gekyk en half-verskrik aangestap. Wat het sy gedink: dat ek haar sou aanrand of iets? Ek onthou my spyt omdat ek nie wel meer aandag gegee het aan Adri van Niekerk nie, en dat ek nie harder probeer het vir Riët Pick nie. Ek het geweldig verwerp gevoel deur Marcia, maar het besef dat dit onregverdig sou wees op ons altwee om 'n langafstand-liefde te probeer onderhou. Ek het lelik en onpopulêr gevoel en verwerp deur al die meisies waarop ek my hart gesit het en die ongevoelige wyse waarop die populêre skoolvriende vriendskappe hanteer het, en wou net dat my skooljare so vinnig as moontlik verbykom. Dan kon ek almal in hulle "glory" instuur en verdwyn. Hulle het my mos nie raakgesien nie en sal my ewig onthou as "daardie lelike ou met die bril", so te hel met hulle. Ek het nie eers hard probeer om te leer nie en het gewoonlik net deurgeskuur dat die wolle nog so aan die doringdraad vasklou.
Gevolglik, en tot my spyt vandag, was my matriek-uitslae nie goed genoeg vir universiteit nie, anders sou ek in die Vrystaat gaan argitektuur studeer het. Ek is na Pretoria Technikon toe en het 'n verskriklik ongelukkige eerste semester beleef waar die ontgroening so fisies erg was en soveel tyd opgeneem het, dat ek net twee vakke kon slaag. Ek het dikwels, oor die naweke wat ek nie kon huistoe gaan nie, weggeloop die stad in, of sommer net die veld in om die vernedering van die ontgroening te ontduik en het vele aande stoksalig onder die sterre deurgebring. Net daarna het my ouers verhuis na Port Elizabeth en ek het weer van voor af daar begin studeer. In die eerste paar maande daar het my haat teenoor al die wat my onreg aangedoen het, my 'n maklike teiken gemaak vir die Bose, en het ek in okkultisme betrokke geraak om spelle te leer om mense "terug te kry". Ek het heelwat geleer in daardie tyd en my oë het oopgegaan oor baie dinge wat om ons aangaan, maar waarvan min van ons die vaagste benul het. Lees gerus my getuienis as daar belangstelling is hieroor – ek brei so bietjie uit daarin oor sekere dinge. Ek het daarna vir Heather ontmoet en sy het my weer stadig teruggetrek na die lig, vertroue, vergifnis en blydskap.
Daar is nog soveel ander dinge wat my negatief beïnvloed het tydens grootword en skoolgaan, maar hulle is so diep weggebêre in die argiewe van my geheue dat die tor eenvoudig verseg om hulle uit te delg, en miskien is dit maar beter so. Daar is wel gebeurtenisse waaroor ek hedendaags wonder hoekom dit my so ontstel het, maar destyds het dit my gebuig na die persoon wat ek vandag is.
op Junie 8, 2010 at 2:54 nm | Antwoord Sonlig
'n Paar lesse wat ek uit die lewe geleer het:
* Baie slegte dinge wat in my lewe gebeur het, het ek toegelaat.
* Elke keuse wat ek gemaak het, het 'n gevolg gehad. Soms het ek nie juis van die gevolg gehou nie, maar ek moes daarmee saamleef of vrede maak.
* Ek is verantwoordelik vir my eie geluk. Ek kan nie van ander (selfs my lewensmaat) verwag om my gelukkig te maak nie. Om gelukkig te wees is 'n wilsbesluit.
* Ek moet nooit mense aan my eie standaarde meet nie, want hulle sal my altyd teleurstel.
* Friends are in your life for a reason, a season or a lifetime. Dis somtyds seer om te besef dat 'n rede of seisoen verby is, maar ek is dankbaar vir daardie "ereplekkie" wat ek vir 'n kort tydjie in elke vriend of vriendin wat aanbeweeg het, se lewe kon hê.
* Selfs die slegte dinge wat al met my gebeur het, het meegewerk om my te vorm in wie ek vandag is.
En ek hou nogal van daardie persoon!
op Julie 7, 2010 at 2:08 nm | Antwoord Twilight
Dis jammer dat sensitiewe kinders so swaar kry.
My belewing van ons skooljare was baie na aan joune. Gelukkig het ons uiteindelik besef dat ons die mag wat mense het om ons seer te maak kan onttrek. Ook die verlede het geen mag meer om ons te beinvloed nie. Behalwe ten goede. Want dit is wat ons kies. Wat God se wil is.
op September 28, 2010 at 8:04 nm | Antwoord Charlotte
Hallo, weet nie of jy my onthou nie was saam in matriek, Charlotte Pieterse.
Was toevallig wat ek op jou blog afgekom het.Lewe loopdraaie met n mens.Ons woon nou in Kokstad getroud met Ernst en het 3 kinders,Reinhard Heinrich en Kara.
op September 29, 2010 at 8:16 vm | Antwoord Dion
Natuurlik onthou ek jou! Wat 'n verrassing. En julle bly sommer relatief naby ons! Ons was amper in dieselfde klasse van graad 1 af. Dankie dat jy van jouself laat hoor het. Ek gaan vir jou 'n e-pos stuur.
op Julie 31, 2011 at 12:49 nm | Antwoord JP Roux
Dag ou maat!!! Bly om jou blog te sien!
Hoop ons ou skoolmaats se invloed was sterk genoeg dat jy steeds visvang!
Sal probeer om later kontak te maak, voorspoed en alles van die beste!
op Augustus 4, 2011 at 2:16 nm | Antwoord Dion
Dis nou 'n verrassing. My ou skoolmaat – ai, ons het mekaar beslis te lanklaas gesien. Dis 'n ou sê-ding, maar die tyd gaan beslis te gou om. Ek is bly jy't my plekkie gekry. Ek wens eintlik ek kan meer tyd hier spandeer en gedagtes neerlê, maar dinge werk mos nooit uit volgens wense nie.
O, oor die visvang hoef jy glad nie bekommerd te wees nie – ek spandeer elke beskikbare naweek op die water. My ou maat hier het nou ongelukkig sy boot gaan staan en verkoop, so loop en gooi is my voorland vir so rukkie totdat hy weer iets aanskaf. Dit sal my seker bietjie tyd gee om die wa-wiele bietjie te olie, die braid na te gaan, ogies reg te maak en sinkers te smelt. Ek is alweer hierdie naweek by die water vir hottentot en kabeljou – ek hoop net dat die weer gaan hou!
Lekker om van jou te hoor. Ek beplan om in volgende jaar op te kom na Vryheid toe om te kom kyk hoe Errol doen – op die oomblik klink dit of dinge nie so lekker is nie. Ek dink ons moet sommer 'n hele klomp ou vriende bymekaar kry en daar by sy deur inval – hopenlik sal dit hom so bietjie opbeur en aanspoor om nie op te gee nie. Ek sal beslis deur e-pos met jou skakel.
op Oktober 18, 2011 at 5:23 nm | Antwoord Amanda
Onthou jou nog van hoerskool dae. Errol het 'n FB page – Errol Tustin Prayer Group waar jy op hoogte gehou word van sy vordering. Hy is tans verloof aan my suster, Cecile, weet nog nie wanneer die groot dag is nie.
op Oktober 19, 2011 at 9:27 vm | Antwoord Dion
Gits, ek is bly iemand onthou my – ek het maar altyd probeer om baie laag onder die radar te vlieg…
Dankie vir jou inloer! As ek reg onthou was jou van Koohrs? Jy was op 'n stadium die enigste meisie in ons aardrykskunde klas, nê?
Ek is so bly Errol het iemand daar. Dit klink of dinge maar baie sleg gaan na hulle rit na Bloemfontein. Mens voel so magteloos om te help, veral as mens so ver weg is. Ek beplan om volgende jaar op te kom Vryheid toe en deel daarvan is om vir Errol te gaan kuier. Ek het op FB gesien dat hy en Cecile reeds getroud is?
op April 9, 2015 at 10:28 nm | Antwoord Paul Kruger
Yes Dion. Goed om iets van jou te hoor. Gaan dit goed. Dit bring groot herrinering aan al die dinge wat jy noem. Ek wonder waar is al die mense wat jy noem. Ek het nounog my biltongkerwer van std 5 en hy werk nog soos n droom. Groete. Paul Kruger
op April 10, 2015 at 8:35 vm | Antwoord Dion
Net so goed om van jou the hoor. Ja! Ek het self nog my biltongkerwer. Wel… my pa het hom en wil hom nie aan my teruggee nie…
Dit sal goed wees om almal weer te sien en te vergelyk hoe mense oor die jare heen verander het. Buiten ouderdom natuurlik! Mens dink somtyds mens is nog dieselfde persoon as destyds maar ek is seker mens sal jou vergaap aan sekere mense, of hulle nou vir goed of kwaad verander het. As enige van julle ooit eendag Oos London se kant toe dryf, sal ek julle kwalik neem as julle nie kom aanklop nie! 😉