Geveg van Venta de Urroz of Donna Maria, 31 Julie 1813 - Inligting
Geveg van Venta de Urroz of Donna Maria, 31 Julie 1813
Die geveg van Venta de Urroz of Donna Maria (31 Julie 1813) was 'n agterhoede tydens Soult se terugtog na sy nederlaag by die tweede geveg van Sorauren, en Hill se afdeling het die Franse agterhoede teister en begin bewys lewer dat die Franse nie terugtrek langs die roete wat Wellington verwag het.
Op 30 Julie het die Franse twee afsonderlike aksies uitgevoer. By Beunza het Drouet se 'korps' Hill se 2de divisie suksesvol gedwing om terug te trek uit hul oorspronklike verdedigingsposisie, hoewel die geallieerde versterkings dan begin aankom, wat Drouet verhinder het om die nuwe posisie aan te val. By die tweede slag van Sorauren het dit nie goed gegaan met die Franse nie. 'N Poging om van die hoofleër van Wellington los te kom, het misluk, en Reille en Clausel se' korps 'het albei groot verliese gely. Foy se afdeling het uiteindelik op 'n ander pad teruggetrek, en teen die einde van die dag het slegs ongeveer die helfte van die 30 000 mans wat Soult verwag het om by hom by Beunza by hom aan te sluit, die kleure gehad (alhoewel daar in die komende dae nog 'n paar slenter was). Soult het besef dat hy sou moes terugtrek na Frankryk. Daar was verskeie moontlike roetes. Reille en Clausel het die dag by Olague afgesluit, op die grootpad wat noordwaarts oor die Velate -pas na die boonste Bidassoa -vallei by Elizondo gelei het, en van daar af oor die Maya -pas terug na Frankryk. Drouet was nader aan die Puerto de Arraiz, wat die Bidassoa verder in die weste binnegekom het, by Sanesteban. Wellington het verwag dat Soult die oostelike Velatepas sou gebruik, maar in plaas daarvan het hy gekies om die Puerto de Arraiz te gebruik.
As gevolg hiervan was die meeste van Wellington se planne vir die nastrewing van Soult se verslaan leër op die verkeerde plekke gerig, met twee afdelings wat gestuur is om die Roncesvalles -pad te volg, oos van die Velate. Byng en Cole wat van Sorauren afkomstig was, is op die Velate gelas, net soos Hill, wat beveel is om noordoos van Beunza te trek om by die hoofmag van Wellington aan te sluit. Slegs Lord Dahlhousie se 7de afdeling is beveel om die Puerto de Arraiz te volg. Die Light Division, wat iewers in die weste van die Bidassoa bedrywig was, is beveel om na Zubieta te kom, wes van Sanesteban, maar Wellington weet nie presies waar die afdeling is nie, en vertrou nie daarop nie.
Aan die begin van die dag was Hill nog steeds in die posisie waarin hy die vorige dag teruggedruk is, ongeveer 'n kilometer in die heuwels. Abbe se afdeling, die voorste eenheid van Drouet, was nog steeds in posisie voor hom, so Hill was nie bewus daarvan dat die res van die Franse weermag slegs 'n paar kilometer na die noorde verby hom beweeg het nie.
Aan die Franse kant, die terugtog teen dagbreek. Soult het die voortou geneem met sy twee kavalleriedivisies en die bagasie. Reille se erg gehawende bevel kom daarna. Clausel het 'n tydelike agterhoede gevorm tydens die trek wes van Olague na die Puerto de Arraiz, terwyl Drouet op die heuwel gebly het totdat die ander eenhede verby was, en dan sou hy by die toevlugsoord aansluit. Drouet het toe agter in die kolom aangesluit en Abbé se afdeling sou agterbly as agterhoede.
Die Franse het eintlik drie parallelle roetes oor die berge gehad (waarvan nie een 'n moderne pad dra nie), wat naby die dorpie Donna Maria bymekaarkom. Die beste pad was in die middel van die drie. In die ooste was die amptelike Puerto de Arraiz, vermoedelik vanaf die moderne dorpie Arraitz-Orkin, en miskien 'n bestaande spoor wat noordwaarts in een vallei loop en byna aansluit by 'n pad in die volgende vallei in die rigting van Donna Maria. In die weste was 'n pas wat plaaslik bekend was as die Puerto de Eradi.
Aanvanklik lyk dit asof Soult sy hele mag langs die hoofroete gelei het, maar dit het chaos veroorsaak terwyl die kavallerie en bagasie die infanterie vertraag het tydens die klim in die pas. Toe die geluide van gevegte uit die suide kom, het Reille selfs sy infanterie beveel om deur te dring, wat meer chaos veroorsaak het. Clausel het die chaos vermy deur die hoofpad te verlaat en eerder die oostelike pad te gebruik.
Hill het in sy oorspronklike posisie gebly tot 10:00, toe hy die vorige dag in kennis gestel is van Wellington se oorwinning, het hy 'n aanval op Abbé se troepe geloods. Abbé is beveel om grond te gee sonder om die risiko te raak om met Hill se manne te skakel, totdat hy die suidelike punt van die pas bereik het, naby die Venta de Urroz (tot dusver onbekend). Verder in die noorde kon die afdelings van Darmagnac en Maransin gesien word, wat wag vir die blokkasie wat voorlê.
Hierdie deel van die gevegte duur tot 14:00. Teen hierdie tyd het die sewende afdeling van Dalhousie amper aangebreek, maar Hill was duidelik bekommerd dat die Franse sonder 'n geveg sou ontsnap, en daarom beveel hy generaal William Stewart, bevelvoerder van die 2de afdeling, om aan te val om die Franse vas te maak. Steward het beveel dat die erg beskadigde brigade van Fitzgerald 'n frontaanval op die Franse posisie moes begin. Fitzgerald het 1 000 man onder sy bevel gehad, terwyl Abbé nog 7 000 in sy afdeling gehad het. Die resultaat was nie verbasend nie, en Fitzgerald is afgeweer.
Stewart het daarna 'n tweede aanval geloods met behulp van Pringle se brigade en ondersteun deur twee gewere wat die voorkant bereik het, maar hierdie aanval is ook afgeweer. Uiteindelik bereik die manne van Dalhousie die voorkant, en 'n derde aanval dwing Abbé om terug te trek. Hy is as agterhoede deur Darmagnac vervang.
Teen hierdie tyd was die pad noordwaarts skoongemaak, en die meeste van Drouet se troepe was reeds op pad na die ander kant van die pas. Toe die Britte die pas opstoot, trek die Franse terug. Uiteindelik verskyn 'n mis wat die agtervolging beëindig.
Toe die geveg verby was, keer Hill terug na sy oorspronklike bevele en neem sy manne oor die heuwels na Almandoz om by Wellington se hoofrubriek aan te sluit. As gevolg hiervan het die 2de afdeling nie deelgeneem aan die gevegte op 1 Augustus nie, toe Soult op sy kwesbaarste was. Dalhousie moes self die rubriek van Soult volg. Hy wou nie waag om te ver te stoot nie, en kampeer bo -aan die pas.
Tussen hulle het die 2de en 7de afdelings 'n totaal van 41 dood, 239 gewondes en 35 vermis gehad, vir 'n totaal van 315 slagoffers tydens die gevegte. Die 2de afdeling het die swaarste gely, en binne die afdeling het Fitzgerald se brigade die meeste gely, met 'n totaal van 174 slagoffers. Onder die slagoffers was Fitzgerald self, wat tydens die geveg gewond en gevange geneem is. Rentmeester is ook gewond, hoewel hy in beheer van sy afdeling gebly het vir die inval in Frankryk.
Teen die oggend van 1 Augustus het Wellington besef dat hy die strewe van Soult verkeerd beoordeel het. Sy hoofmag het die Bidassoa -vallei 'n ent na die ooste van Soult bereik, en hy het Cole se 4de afdeling gestuur om die Franse op die noordoewer van die rivier te probeer druk. Dalhousie is beveel om hulle op die suidelike oewer te druk, en albei afdelings het dus geveg tydens die geveg van Sumbilla (1 Augustus 1813), wat blykbaar meer 'n wedloop as 'n ware konflik was.