Indien ek in 1999 sou kon voorsien het dat ons ombuddiens maar net soos die vele ander staatsinstellings voor korrupsie en wanbestuur sou swig, sou ek nie in my rubriek oor die voordele van ’n ombudsman geskryf het nie.
Ook sou dr. Edwin Conroy, wat die gedagte vir ’n ombuddiens aan die destydse parlement voorgelê het, hom waarskynlik weerhou het om dié gedagte te ondersteun.
Ek verwys na die nuus wat die deeltitelbedryf verlede week geruk het dat nagenoeg R80 miljoen van eienaars se bydraes tot die ombuddiens waarskynlik weens wanbestuur en erger verlore is. Hoe kan van eienaars en skemas verwag word om aan te hou bydra as hul swaarverdiende geld eenvoudig in ’n donker gat verdwyn?
Wat meer is – was dit nie vir ’n paar eerbare lede van die beheerraad nie, dan sou die skande toegesmeer gewees het.
Waarom word aanstellings soos by die ombuddiens gemaak sonder enige insette van die mense wat die meeste belang daarby het en wat vir die diens betaal?
Jy kan dan sê dat indien deeltiteleienaars nie die moeite wil doen om saam te werk nie, verdien hulle wat na hul kant toe kom.
Die noodsaaklikheid vir ’n vereniging van eienaars het nou al te duidelik geblyk. Dié organisasie sal kan aandring om op die ombudsraad, sowel as die deeltitel-adviesraad te sit.
Die Ombudswet bepaal dat die bydraes aan die ombuddiens ’n verpligting (dus ’n uitgawe) van die regspersoon is. Dit moet gevolglik in die begroting opgeneem en per deelnemingskwotas toegedeel word.