Geskryf deur James Robbins
Ons is bewus daarvan dat ons aan optiese waanbeelde ly, maar tog ly dit tog. Ons het min of meer net ons ontevredenheid na 'n nuwe speelveld verskuif, lyk dit miskien. Soos Paul Simon sing,
En onklaar raak
Wat gaan jy daaromtrent doen?
Dit is wat ek graag wil weet. "
Ons kan sien dat daar êrens langs die pad 'n ineenstorting was, maar met watter praktiese middele gaan ons onsself genees?
Die antwoord op hierdie alledaagse vraag - die komiese eenvoudige boodskap wat in een of ander vorm waarheen ookal voorkom, word opgesom deur Lao Tzu:
In die strewe na leer, word elke dag iets verwerf.
In die nastrewing van Tao word elke dag iets laat val.
Minder en minder is gedoen
Totdat nie-aksie bereik word.
Wanneer niks gedoen word nie, word niks ongedaan gelaat nie.
Die wêreld word beheer deur dinge te laat verloop.
Dit kan nie deur inmenging beheer word nie.
Hoe gaan ons vir ons 'n beter Boeddha bou? Nie deur te vergader nie, lyk dit. Volgens Lao Tzu gaan ons 'n beter Boeddha bou deur goed te bou. Ons gaan eenvoudig "laat dinge hul kursus volg" - wat die Taoiste noem "nie-aksie" of "werk sonder om te doen nie." Ons sal terug sit, ontspan, en laat die Boeddha al die werk doen - laat die Boeddha die beter Boeddha bou.
Stel jou voor 'n boulbal wat 'n heuwel afrol. Sodra hierdie proses in werking gestel is, is daar niks vir jou om te doen nie. Die bal, die heuwel en natuurlike fisiese kragte sorg vir die res van die reis. Die beste wat jy kan doen om die bal na die bestemming te help, is eenvoudig om te verhoed dat dit inmeng.
So gaan dit met die geestelike pad. Elkeen van ons is alreeds heeltemal op die heuwel afrol, alreeds goed op sy of haar manier om Christus se bewussyn of Boeddha-natuur te perfek. Elkeen van ons het reeds die nodige aanvanklike druk ontvang, en ons het begin wonder oor God, die dood, die moraliteit en die betekenis van die lewe.
Net soos die boulbal outomaties momentum kry terwyl dit verder en verder teen die heuwel rol, kry jy ook momentum terwyl jy op jou eie verkennende pad tuimel. Vanuit daardie perspektief, probeer om jouself te spoed, is nie nuttiger as die boulbal wat probeer om homself te spoed nie.
Verskillende Strokes vir verskillende Mense
Op dieselfde manier as wat baie geestelike weë verskil in hul relatiewe klem op direkte waarneming en deernis, is hulle ook geneig om verskillende benaderings tot individuele inspanning te benader.
Die tradisionele Hindoe-pad is byvoorbeeld geneig om kragtige individuele inspanning aan te moedig, wat oor miljoene en miljoene lewens uiteindelik bevryding tot gevolg het. Zen, aan die ander kant, moedig uiteindelik die proses van 'skielike ontwaking' aan, 'n gebeurtenis wat soms plaasvind na 'n enkele onverwagte woord, of 'n verrassende bamboesstaking, van die Zen-meester. As dit goed verstaan ​​word, is dit egter nie twee verskillende paaie nie.
Kom ons gaan terug na die metafoor van die boulbal. Die boulbal kry 'n enkele druk en dit is onderweg. Die daaropvolgende spontane, moeitelose reis op die heuwel kan dalk oomblikke of selfs dae neem afhangende van die grootte en helling van die heuwel. Tog, die oomblik wanneer die boulbal uiteindelik die onderkant van die berg bereik, is dit skielik daar. Op dieselfde manier, as individuele soekers, ontvang ons die aanvanklike druk op verskillende plekke langs verskillende paaie.
Op die oomblik kan jy dink dat jy dit en die moeite doen - en in die mate wat jy so moet dink, is dit waar - maar jy loop eintlik net langs die pad en het 'n paar onbeplande vir iewers in die verlede. Tog sal die dag onvermydelik kom wanneer jy jou bestemming bereik en skielik besef jy dat jy die hele tyd daar was.
'N VISION UNFOLDS
My eie pad illustreer hoe hierdie paradoksale verloop van moeite / moeiteloosheid kan hardloop. Ek het Christen grootgeword. Om 'n baie angstig kind te wees, het ek geneig om op sekere elemente van die Christelike geloof vas te stel wat die behoefte aan voortdurende pogings en stryd beklemtoon, 'n soort ewige "werk" op die soekers se kant.
Heeltemal onbekend in hierdie stadium met die paradoksale idee van "werk sonder om te doen", het ek eerder die apostel James se bewering geïmplementeer dat "geloof sonder werke dood is" (James 2: 26). Terwyl die Tao Te Ching die "no fight" no-blameer-houding teenoor geestelike evolusie aanmoedig, beveel Paulus Timoteus aan om die goeie stryd te beveg. (1 Tim. 6: 12). Dwarsdeur die Ou en Nuwe Testamente, in werklikheid, word militêre beelde deurdring.
Alhoewel die Taoïsme beslis nie sonder sy eie militêre metafore is nie, verkies die geskrifte gewoonlik die beeld van 'n stroom, 'n moeitelose vloei wat soos die boulbal in die vorige voorbeeld tumbles sonder om die natuurlike strome te weerstaan. Taoïsme word eintlik die "Watercourse Way" genoem:
Die hoogste goeie is soos water.
Water gee lewe aan die tien duisend dinge en streef nie.
Dit vloei in plekke wat mense verwerp en so is soos die Tao.
Dit beteken natuurlik nie dat alle Christene noodwendig afgelei word deur die onverbiddelike geestelike "geveg" nie. Wanneer ons vanuit die hoogste, breedste perspektief beskou, leer die leerstellings van Christus ook totale vrede en aanvaarding, jouself en van ander.
My persoonlike temperament het egter met sekere Bybelse leerstellings gepaard gegaan met die oog op die kweek van 'n taamlik werksaamlike benadering tot die geestelike pad. Nie verbasend nie, dan het ek, ten spyte van my gereelde kerkbywoning en erge Bybelstudie, gevoel dat ek baie ver van God en alle dinge heilig was. Ek het 'n gevoel gehad dat iets heilig soort van "daar buite" was, maar ek het dit beslis nie gekry nie. Daar was baie werk en militêre maneuvers aan die gang, maar baie dinge het ongedaan gelaat.
Wag vir iets ...
As gevolg van hierdie chroniese geestelike ontevredenheid, het ek grootgeword in die kerk met die gevoel dat ek op iets gewag het - 'n soort oproep van God. Ek onthou dat ek baie geraak word deur een verhaal oor die Ou-Testamentiese profeet, Samuel. "In daardie dae," begin die storie, "die woord van die Here was skaars, daar was nie baie visioene nie (1 Sam. 3: 1). Dit was 'n begin waaraan ek kon koppel.
Ten spyte van my volgehoue ​​pogings, was daar beslis nie baie visioene nie. Hier kom Samuel in, 'n seun wat in die middel van die nag deur God geroep word. Samuel gaan baie groot dinge doen omdat "die Here met Samuel was toe hy grootgeword het, en hy het niks van sy woorde op die grond laat val nie" (1 Sam. 3: 19). Ek sou dus elke nag wakker word, dink dalk dit was die nag. Ek was gereed om iets dramaties en heilig te doen, solank dit beteken om met iets werklik heilig te verbind.
Na baie angs en metafisiese oorweging het ek egter in die laat adolessensie aangekom, nadat ek nooit die oproep ontvang het nie. Gefrustreerd en pynlik teleurgesteld, ek het geestelike dinge oorgegee, hulle as vreeslike bygeloof verwerp en 'n nogal militante ateïs geword. So hoe het ek uiteindelik hier gekom en dan hierdie boek geskryf?
Eksperimenteer met meditasie
Ons sal nodig hê om 'n bietjie terug te trek toe ek omtrent tien was. Teen hierdie tyd het ek - deur my vechtkunstenstudie - op sommige boeke oor meditasie gebeur. Met 'n algemene belangstelling in alle dinge metafisiese, het ek 'n bietjie met meditasie begin eksperimenteer. Ek het egter geen begrip gehad van meditasie as iets wat mense gedoen het vir geestelike vooruitgang nie. My kerk het nie die verband tussen gebed en meditasie vir my duidelik gemaak nie. Ek het dit net as 'n stokperdjie gedink, iets wat ek uit nuuskierigheid gedoen het.
Binne die eerste week of twee van eksperimenteer met 'n paar baie eenvoudige verstandelike meditasies, het ek begin om state van verhoogde mistieke bewustheid te ervaar - state wat ek jare later ontdek het, is goed gedokumenteer in die Oosterse tradisies en word as baie belangrik beskou. My meditasieboeke het niks soos hierdie ervarings genoem nie, en ook nie die Bybel nie, so ek het nie 'n stewige konteks gehad om te verstaan ​​wat aangaan nie. Ek het hierdie ervarings aangenaam en interessant gevind, maar ek het hulle nog nie so beduidend betekenisvol herken nie.
Ek het aan hierdie "visioene" gedink as wat soortgelyk is aan wat gebeur as jy te lank in 'n helder lig staar. As jy wegkyk, volg die nageslag jou waar jy ook al kyk. Op dieselfde manier het ek intuïtief verstaan ​​dat hierdie kleure en geluide wat ek in diep meditatiewe state ervaar, 'n soort perseptuele fondament was wat altyd daar was - 'n soort subtiele, organiserende rooster wat onder enige ondervinding wat ek sou ondervind. Toe ek hierdie sogenaamde rooster in meditasie gesien het, het ek dit net meer direk gesien en regstreeks in die raamwerk van my eie persepsie gekyk.
Ek onthou dat ek speel met 'n speelding wat 'n Etch-a-Sketch as 'n kind genoem word. As jy al die magnetiese filamente geskets het, of wat ookal die tekenoppervlak gevorm het, kan jy regs in die meganika van die masjien sien. Hierdie meditatiewe ervaring was so baie. Ek het die proses van my gedagtes gebruik om al die ander oppervlaktes weg te skets sodat ek direk in my verstand se meganika kon kyk.
Hierdie ervarings het in die nag plaasgevind, dwarsdeur die verskillende slaap- en droomstate. Soms sal ek uit die droom wakker word in hierdie ervarings, wat op een of ander manier baie ontspannend en bekend was. Op 'n manier wat moeilik is om taal te stel, het ek besef dat hierdie ervarings die me Dit het voortgegaan selfs toe ek my normale, wakker bewussyn verloor het. Sulke gebeure het vir 'n paar maande voortgeduur, geleidelik afneem toe ek belangstelling in formele meditasie-praktyk verloor het.
In my vroeë 20s, egter, in die middel van my brullende ateïstiese fase, het hierdie ervarings weer begin. Hierdie keer was hulle heeltemal spontaan. Soos in die kinderjare, lees ek 'n bietjie van alles rondom hierdie tyd, so kort daarna het ek die beskrywings van die mandala (Sanskrit vir "magiese sirkel") in die geskrifte van die sielkundige, Carl Jung, per ongeluk gekry. Sy rekening van die mandala as 'n argetipe van die kollektiewe onbewuste het regtig met my gereageer, aangesien dit my eie mistieke ervarings perfek sou beskryf. Een ding het gelei tot 'n ander en via Jung het ek uiteindelik die geskrifte van Oosterse mistiek ontdek.
NUUS OM TE GAAN, NIKS OM TE DOEN
Nadat ek 'n verskeidenheid Oosterse geestelike stelsels, insluitend Boeddhisme, Hindoeïsme, Taoïsme, en vele ander, verken het, het ek die Tibetane gekry. Ek was verbaas om 'n ongelooflik gedetailleerde rekening in Tibetaanse literatuur te vind wat die duidelike ligervaring beskryf. Die letterkunde het gepraat van die geluid, strale en lig wat manifesteer as een samehangende ervaring van vloeiende mandala's en so meer - die presiese verskynsel wat ek die eerste keer as 'n kind gesien het.
Volgens die Tibetanen is sulke ervarings, wat sowel in meditasie as in slaapstate kan ontstaan, 'n soort direkte blik in die natuurlike verstand. Die ervaring word tipies geïllustreer as 'n bewolkte lugruim, sodat ons die son kan sien wat die hele tyd skyn; wat ons bring na die moraal van die verhaal: die volledige natuurlikheid van die individu se verhouding tot die geheel, of een self.
Alhoewel ek myself nie in een of ander metafisiese stelsel of praktyk identifiseer nie, word my huidige oortuigings miskien die beste beskryf deur die leerstellings van Dzogchen, wat 'n vorm van Tibetaans Boeddhisme is. Die Dzogchen-leuse, soos die Taoïstiese leuse, word dikwels so uitgedruk: "Daar is niks om te doen nie. Daar is nêrens om te gaan nie." Dit is op geen manier 'n negatiewe of nihilistiese stelling nie, maar bloot 'n uitdrukking van diepgaande vrede en waardering vir die heelal se aangebore heelheid.
Die essensie van Dzogchen is dié van spontane selfvolmaaktheid. Die boulbal rol al teen die heuwel af, sê Dzogchen, so wat is daar nog te doen, maar sit terug en kyk hoe dit sy uiteindelike, perfek harmonieuse bestemming bereik? Stel jou voor dat 'n ruspe geleidelik omskep word in 'n skoenlapper. Werk die ruspe om dit te laat gebeur? Nie presies nie - tensy jy 'n ruspe wil oorweeg, net om 'n rusperwerk te wees.
Dit is die paradoksale "metode" van Dzogchen. As jy eenvoudig is wie jy is, doen wat jy doen, dan is jy reeds goed op pad om jou ruspe self as 'n skoenlapper te besef.
Die beste meditasie is geen meditasie nie
Dzogchen is al so naby aan ons, dit word gesê dat ons geneig is om dit te oorkom. Die beste meditasie, volgens Dzogchen, is geen meditasie nie. Hier is waar baie van ons waarskynlik verwar sal raak. Dzogchen, soos Zen en Taoïsme - en alle ander geestelike paaie op hul mees egte, esoteriese kern - is geneig om so ontwykend te wees, want dit klink te goed om waar te wees. Die idee van "oefening maak perfek" is so ingewikkeld in ons kollektiewe psige dat ons baie agterdogtig is wanneer iemand bymekaarkom en sê, "Haai! Raai wat! Dit maak perfek, oefen nie." Dit is ongelooflik eenvoudig.
Wil jy ontdek wat jou mees effektiewe "meditasie" of "oefening" is? U moet net kyk na daardie dinge in u lewe wat u reeds geniet. Kyk na die dinge wat jy doen net omdat. Jy moet ook kyk na die dinge wat ons nie geniet nie, kyk na die dinge wat ons doen, want dit lyk asof ons geen ander keuse het nie. Aangenaam of onaangenaam, wenslik of ongewens, dit is alles lewend, alles is. Daar is net een moontlike rigting langs die geestelike pad, dit wil sê: voort, vir ewig nader aan die totale Christelike bewussyn of volledige selfbevryding.
Ons het almal ervaar wat die Tibetane keer op keer die duidelike lig noem. Dit mag nie die eksotiese vorm wat ek beskryf beskryf nie, maar die essensie van die ervaring is dieselfde. Ironies genoeg is so 'n ervaring van die natuurlike verstand so natuurlik dat ons dit heeltemal oor die hoof bied. Dit kan dalk so eenvoudig wees as jy op die stoep sit met 'n glas limonade, of die hond stap vir 'n stap. Die vorm wat dit neem, is nie so belangrik as die gevoel, die essensie van die ervaring nie. As ons op soek is na iets "groot", iets vreemd misties, gaan ons die perfekte, stil oomblikke in die gesig staar, waarin ons Zen se moeiteloos geen verstand ervaar.
Solank as wat die Dzogchen-benadering tot selfverwesenliking te goed klink om waar te wees, is dit waarskynlik - vir jou. Miskien is jy nog besig om jouself te "verbeter". Dit is een van die donkerste wolke in die lug van outentieke selfbeeld om seker te wees, dus neem jou tyd. Die verskillende spore van spontane perfeksie gaan nêrens heen nie. Op die oomblik het jy net 'n ruspe besef, net soos dit is, is net so goed soos 'n vlinder. Aangesien hierdie toestand van nie-aanvaarding van ruspes die meeste van ons beskryf, sal ek later 'n spesifieke manier van selfverbetering uiteensit. Ironies genoeg, as jy meer en meer energie aan jou praktyke van meditasie en droomjoga, ens. Begaan, begin hulle hulself "ongedaan" maak, op die een of ander manier die moeite doen met nie-moeite of aanvaarding.
Daar is geen ongelukke langs die geestelike reis nie, jy begin besef, geen raaklyne of afleiding nie, net een ervaring van die Ware Self na die ander. Terwyl jy hierdie punt bereik, is die punt waar jy eintlik begin om 'n ruspe te wees, skielik spring jy uit jou kokon en ontplooi jou pragtige nuwe vlerke.
DIE KOSTIESE DANS
Op hierdie stadium, dink ek dit is regverdig om 'n voor die hand liggende vraag te vra: As jy alreeds volmaak is, as jy alreeds volle stoom op die pad van spontane selfvolheid volg, waarom lees jy hierdie boek? Vir die saak, hoekom skryf ek dit? Alan Watts beskou dieselfde dilemma as hy skryf: "Mense blyk onder die vaste indruk dat 'n mens hierdie dinge praat of skryf om hulle te verbeter of dit goed te doen, en ook dat die spreker self verbeter is en is in staat om met gesag te praat. "
Vir die rekord, laat my dit net duidelik maak: Ek is nie uit om iemand te verbeter wat ek self ingesluit het nie. Ek het 'n dans om te doen, sien jy, so ek doen dit. Dit is wat die Hindoes karma joga noem. Jou dans, wat nie beter of slegter is nie, nie hoër of laer as my eie nie, blyk nou dat hierdie boek nou gelees word. Ons het 'n dans om saam te doen, dit is so hier gaan ons rond en rond totdat ons duiselig is. in Die wêreld se godsdienste, Huston Smith beskryf hierdie kosmiese dans pragtig:
As ons vra waarom die werklikheid, wat eintlik een en volmaak is, deur ons soveel gesien en beseer word; hoekom die siel wat regtig met God verenig word, sien homself as gesondig; hoekom lyk die tou 'n slang? As ons hierdie vrae vra, is ons teen die vraag wat geen antwoord het nie, meer as die vergelykbare Christelike vraag waarom God die wêreld geskep het, 'n antwoord het. Die beste wat ons kan sê is dat die wêreld Lila is, God se spel. Kinders wat speel, soek verskillende rolle wat geen geldigheid buite die spel het nie. Hulle plaas hulself in gevaar en in omstandighede waaruit hulle moet ontsnap. Hoekom doen hulle dit wanneer hulle in 'n twinkling hulself kan bevry deur eenvoudig uit die spel uit te stap? Die enigste antwoord is dat die spel sy eie punt en beloning is. Dit is pret op sigself, 'n spontane oorloop van kreatiewe, verbeeldingryke energie. So ook op 'n geheimsinnige manier moet dit met die wêreld wees. Soos 'n kind alleen speel, is God die Kosmiese Danser, wie se roetine is alle wesens en alle wêrelde. Uit die onvermoeide stroom van God se energie vloei die kosmos in eindelose, grasieuse reenactement.
Hierdie dans beteken niks, dit wil sê. Ons dans alleen ter wille van die dans. Soos Shakespeare oor die lewe in Macbeth geskryf het, "is dit 'n verhaal wat deur 'n idioot vertel word, vol klank en woede, wat niks beteken nie." Sit in die regte konteks, dit is ver van 'n somber stelling. As die lewe iets beteken, sal iemand van ons verwag om 'n boekverslag aan die einde te skryf, reg? Ons moet die morele of die boodskap uit sy drama uitstel as ons die finale eksamen sou slaag.
Soos dit is, is die lewe nie sin nie - daar is geen finale eksamen nie! Tog is daar soveel daarin, soveel klank en woede, soos 'n pragtige Beethoven Sonata of 'n belaglike Beatles-lied, beteken hierdie bizarre dans van die lewe niks anders nie, behalwe 'n Beethoven Sonata of 'n Beatles-liedjie - Dit is nie 'n klein ding om te bedoel nie.
Om alles op te som wat ons tot dusver ondersoek het, om kortliks enige vrae wat tot dusver opgedoen het, aan te spreek. ,, Ek wil graag 'n verstandige stuk van nie-sin bied, vertel deur 'n mede-idioot, Chuang Tzu:
Nou wil ek 'n paar woorde sê. Of hulle die regte of verkeerde soort woorde is, hulle is ten minste 'n soort van woorde, en is nie anders as die woorde van ander nie, so hulle is net oke. Maar laat my toe om dit te sê. Daar is 'n begin. En daar is 'n nog nie-begin-tot-wees-'n-begin. Daar is 'n nog nie-begin-tot-wees-'n-nie-nog-begin-tot-wees-'n-begin. Daar is wese. Daar word nie begin om te wees nie. Daar is nog nie begin om nog nie te wees nie. O, skielik is daar en is nie. Nou het ek net my sê gehad. Maar ek weet nie of my woorde iets of niks gesê het nie.
Om 'n vinger te gebruik om die punt te maak dat 'n vinger nie 'n vinger is nie, is nie so goed soos 'n nonfinger gebruik om dieselfde punt te maak nie. Om 'n perd te gebruik om te bewys dat 'n perd nie 'n perd is nie, is nie so goed soos 'n nonhorse gebruik om te bewys dat 'n perd nie 'n perd is nie. Hemel en aarde is een vinger. Al tien duisend dinge is een perd. Okay? Nie oke nie. Okay? Okay.
Dit is soos die storie waar die filosofie professor die enkele vraag van die klasfinaal op die swartbord opstel. Soos dit blyk, bestaan ​​die vraag uit net een karakter: 'n vraagteken. Een student draai sy toets in 'n paar sekondes later - die enigste student wat uiteindelik 'n A op die finaal maak. Sy ewe elegante antwoord: 'n uitroepteken. Dis die hele mal dans, mooi opgesom - Vraag? Uitroep! Hoe kry jy daardie verdoemde gans uit die bottel? Ek weet nie, maar dit is uit!
Nicholas-Hays, Inc. © 2003.
Bou 'n beter Boeddha: Die Gids om jouself te herhaal presies soos wat jy is
deur James Robbins.
Deesdae kan die soeke na selfaktualisering en bevryding nogal oorweldigend wees. Met so baie geestelike stelsels en leringe wat maklik beskikbaar is, voel baie van ons verward en geïntimideerd. Ons wil net die regte stelsel of onderwyser vind - maar hoe? In hierdie boek lei James Robbins u verder as die oënskynlike kompleksiteite en idiosinkrasies van verskillende oortuigings en tradisies, en lei u na enkele eenvoudige waarhede wat by alle verwesenlikingspaaie inpas. Sodoende help Robbins u om die kernleer van sowel tradisionele as nie-tradisionele paaie op u eie unieke manier te herken en te distilleer. Met hierdie boek leer u dat u reeds alles het wat u nodig het om u bewuste bewustheid uit te brei, te erken waar u op pad is, en die diepgaande skoonheid van die lewe en die wêreld waarin ons leef, ten volle ervaar - hier, op die oomblik.
JAMES ROBBINS - saam met die vrou en kliniese sielkundige dr. Heather Robbins - mede-stigter Dallas Mindfulness Practice, 'n organisasie wat onderrig bied binne verskillende tradisionele meditatiewe weë en Oosterse wysheidstradisies. Lesers kan met James kontak maak of meer inligting oor 'n verskeidenheid geestelike onderwerpe leer Dallas Gehele Lewensberading.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Meditasie > Vraag? Uitroep! Die beste meditasie is geen meditasie nie