Rolls-Royce Merlin-enjin - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Die legendariese Rolls-Royce Merlin-enjin het talle vliegtuie aangedryf wat deur die RAF tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Die Merlin-enjin is gedurende die Tweede Wêreldoorlog in veertig vliegtuie gebruik, maar dit hou hoofsaaklik verband met die Supermarine Spitfire, Hawker Hurricane, Avro Lancaster-bomwerper en die de Havilland-muskiet. Die Merlin is ook gebruik om die krag op te gradeer van die voorheen ondermag P51 Mustang wat deur die USAAF gebruik is.
Die Merlin-enjin is die eerste keer op 15 Oktober in gebruik geneemste 1933. Dit het in Julie 1934 sy tipes toetsing geslaag, toe dit op 'n proeflopie 790 pk opgewek het en in Februarie 1935 vir die eerste keer in die lug opgeneem is. Om te begin met die Merlin het die PV-12 amptelik genoem, maar Rolls-Royce het 'n konvensie van naamgewing gehad hul enjins na 'n roofvoël en sodra die PV-12 regeringsfinansiering vir die ontwikkeling ontvang het, het dit die Merlin geword. Dit was 'n groot verbetering op die Rolls-Royce Kestrel-enjin wat krag betref. Die Kestrel was 'n betroubare en goed ontvangde enjin, maar Rolls-Royce het besef dat dit 'n enjin benodig wat vinnig meer krag lewer en ontwikkeling gebaseer is op die Schneider-trofee wat die R-enjin gewen het.
Die Merlin was 'n vloeistofgekoelde V-12-enjin en is in Februarie 1935 vir die eerste keer in 'n Hawker Hart-dubbeldraaier gebruik. In dieselfde jaar het die lugministerie 'n opdrag uitgereik wat 'n nuwe vegvliegtuig benodig wat teen 'n minimum snelheid van 310 km / h kon vlieg . Die twee ondernemings wat die beste aan hierdie vereiste voldoen het, was Supermarine en Hawker. Albei maatskappye het hul prototipes rondom die Merlin ontwikkel. In 1936 ontvang albei maatskappye bestellings vir hul vliegtuie - die Hurricane en die Spitfire - van die Ministerie van Lug.
Vroeë produksie Merlins het talle probleme gehad wat daartoe gelei het dat die betroubaarheid daarvan bevraagteken is. Hulle het hul koelmiddels uitgelek en die silinderkop het gereeld gekraak. Volgens weergawe Merlin 'F' is alle belangrike probleme opgelos en die enjin is amptelik Merlin Mark I. Die enjin is voortdurend verbeter. In 1937 is 'n sterk gewysigde Spitfire toegerus met 'n versterkte Merlin-enjin wat in 'n toets 2160 pk opgewek het. Dit het die potensiaal van Merlin getoon en teen die tyd dat die Tweede Wêreldoorlog begin het, het dit 'n reputasie onder vlieëniers gekry vir die betroubaarheid daarvan. Daar is rekords van die Lancaster-bomwerper wat 'n enjin verloor, maar net drie Merlin-enjins kon volhou terwyl hulle op die regte spoor is.
Een van die mans wat by die ontwikkeling van Merlin betrokke was, was 'n wiskundige genaamd Sir Stanley Hooker. Een van die vroeë Merlin-enjins was 'n gebrek aan krag wat deur die superaanjaer opgewek is, veral op laer hoogtes. Hooker het dit opgelos en die nuwe enjin met sy verbeterings was die Merlin XX. Die verhoogde ekstra krag sou baie belangrik wees vir die Spitfire en die orkaan tydens die Slag van Brittanje, waar 'n groot geveg onder 6000 voet was - 'n hoogte waarop die vorige superaanjaer nie baie goed gewerk het nie. Verbeterings van Hooker het die Merlin XX 'n ekstra hupstoot van 22 km / u gegee. Later weergawes het 'n ekstra kragverbetering van 30% gehad. Die superaanjaer van die XX het egter steeds op hoër hoogtes verswak. Om hoogvliegende Luftwaffe-bomwerpers aan te val, gebruik Hooker twee superaanjaers in 'n reeks en die nuwe variant-enjin word die Merlin 61 en is op die Spitfire Mark IX aangebring.
Een van die swakhede van die enjin was dat dit tydens 'n steil duik onder negatiewe g-krag uitgesny het. Me-109's het enjins met brandstof ingespuit en is nie hierdeur geraak nie, maar Spitfires en Hurricanes was soos hulle die Merlin-enjins gebruik het. Hierdie probleem is in 1941 gedeeltelik opgelos deur "Miss Shilling's Orifice" - 'n diafragma wat oor die vlerkamers aangebring is wat deur Miss Tilly Shilling ontwerp is.
Die enjin word in fabrieke in Crewe, Derby en Glasgow vervaardig. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog is die enjin so belangrik beskou vir die oorlogspoging dat 'n reëling getref is om hulle buite die Verenigde Koninkryk te maak en so weg van enige moontlike kans op bomaanval. Die Packard Motor Company het 'n kontrak gekry om dit te maak.
Die Mark II en Mark III-enjins het 1.030 pk opgelewer. Die Mark XII is in Spitfires Mark II's gebruik en het 1.150 pk opgelewer. Die Mark II-orkaan het die Merlin XX gebruik en was 1.480 pk. Die Spitfire Mark V - die mees geproduseerde variant - het die Merlin 45 gebruik, wat 1.515 pk opgelewer het.
Die eerste operasionele weergawes van die Avro Lancaster-bomwerper het vier Merlin XX-enjins gebruik. Elke enjin het 1.480 pk opgewek, wat die vliegtuig 'n totale kraglewering van 5.920 pk gee. Meer Merlin-enjins is vir die Lancaster vervaardig as vir enige ander vliegtuig in die RAF. Die tweeling-enjin de Havilland Mosquito was die tweede grootste gebruiker van die Merlin-enjin. Die enjin is ook deur die USAAF P51 Mustang gebruik, wat sy krag aansienlik verhoog het.
Die produksie van die Merlin-enjin het eers in 1950 tot stilstand gekom, en byna 150,000 is daar gemaak. Die Merlin word egter steeds gebruik om die vliegtuie van die Battle of Britain Memorial Flight aan te voer.
Die legendariese Rolls-Royce Merlin-enjin het talle vliegtuie aangedryf wat deur die RAF tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Die Merlin-enjin is in veertig vliegtuie gebruik ...