Ná haar terugkeer in Suid-Afrika het sy in 1920 haar eerste tentoonstelling in die Ashbey-kunsgalery gehou. Haar werk, wat baie afgewyk het van die skilderkuns wat destyds in Kaapstad aanvaar is, het hewige reaksie uitgelok, ofskoon enkele kunskritici, onder wie H.S. Caldecott, Leon Levson en Hilda Purnitzsky gunstig daarop gereageer het.
Briljante blomstukke was veral opvallend by hierdie tentoonstelling, maar met verloop van tyd het Stern ook ander voorwerpe betrek en het haar stillewes gewen aan subtiliteit en was die kleure hoewel baie ryk, meer gedemp.
Die mate van erkenning wat sy reeds in 1927 in Duitsland geniet het, blyk uit die monografie Irma Stern van Max Osborn wat in daardie jaar in die reeks Junge Kunst verskyn het. In 1929 is haar werk op die jaarlikse tentoonstelling van die Imperiale Instituut, Londen, en ook op die Internasionale Joodse Tentoonstelling in Zürich verteenwoordig.
Stern het 'n groot voorliefde vir reis gehad en het na 1934 Suid-Afrika, die Kongo, Zanzibar, Madeira en Suid-Europese lande soos Turkye, Spanje en Italië deurreis. Twee boeke wat deur haar geskryf en geïllustreer is, het hieruit ontstaan, naamlik Congo (1943) en Zanzibar (1948), terwyl 'n vroeëre publikasie, Visionen, reeds in 1920 verskyn het.
Mettertyd het Stern ook erkenning in haar geboorteland verkry. In 1942 het J. Sachs se monografie Irma Stern and the spirit of Africa in Pretoria verskyn, terwyl 'n film oor haar kuns in 1947 gemaak is.
Sy het verskeie pryse ontvang, naamlik die Prix d'honneur by die Internasionale Tentoonstelling in Bordeaux (1927), die Cape Tercentenary Grant (1952), die Suid-Afrikaanse toekenning van die Peggy Guggenheim-Internasionale Kunsprys (1960), die Oppenheimer-Trusttoekenning vir die beste skildery tydens die tentoonstelling van Hedendaagse Suid-Afrikaanse Kuns (1963) en die erepenning vir Suid-Afrikaanse kuns van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns (1965).
Stern was een van die eerste moderne skilders in Suid-Afrika wat in die idioom van die kontemporêre Europese kunsrigtings, waaronder die Duitse ekspressionisme, geskilder het. Ofskoon haar styl 'n sterk persoonlike stempel gedra het, was dit nooit staties nie en het dit onder meer invloed van die Kubisme en Fauvisme geopenbaar.
Aanvanklik het haar werk sterk onder die invloed van Pechstein gestaan; later het haar besondere lyngebruik sterk herinner aan die van H.E.B. Matisse en M. Chagall. Sy het ook veel van R. Dufy geleer, terwyl Van Gogh 'n onmiskenbare aantrekkingskrag vir haar gehad het.
Aard van haar werkWysig
Van die begin af het haar werk egter 'n eie vaste karakter vertoon en het dit van hoogstaande tegniese vaardigheid getuig. Dit was veral haar kleurgebruik wat aanvanklik vreemd voorgekom het — die helderheid en warmte daarvan, die lewenskragtigheid en skreeuende kontraste. Die lewe self en die wêreld rondom haar, was vir Stern boeiend en opwindend.
Sy het dit skerp en met groot bewondering waargeneem. Ofskoon die uitbeelding van haar onderwerpe dikwels sterk dramaties vertoon het, was sy selde tragies en nooit soetlik nie. Die eksotiese was eie aan haar. Mense, nie idees nie, het haar geboei — mense in allerlei omstandighede en by alle optredes. Sy was een van die eerste kunstenaars wat die swart mens as 'n selfstandige, gevoelvolle persoon benader het.
In 1927 is 'n Prix d'Honneur op die internasionale uitstalling by Bordeaux aan haar toegeken. Nog 'n belangrike mylpaal wat Irma Stern in Europa bereik het, was ŉ monografie oor haar wat in die reeks Junge Kunst verskyn het.
Vorige reekse het werk behandel van kunstenaars soos Pablo Picasso, Max Pechstein, Marc Chagall, Paul Cézanne, Henri Matisse, Paul Gauguin en Wassily Kandinsky. Die welslae en erkenning wat sy in Europa behaal het, het meegebring dat Stern se werk in haar geboorteland weer in oënskou geneem is. Hoewel Irma Stern 'n groot bydrae tot die ontwikkeling van moderne strominge in die Suid-Afrikaanse kuns gelewer het, het sy tot aan die einde van haar loopbaan met haar oorspronklike styl volgehou.
Sy het met strominge soos die Kubisme en Fauvisme geëksperimenteer en haar styl dikwels aangepas, maar sy was uitgesproke teen abstrakte kuns en die navolgers van Picasso gekant. Irma Stern se skilderkuns het oor die lewe met al sy fasette gehandel. Haar werke was lewendig, sensueel en sensitief, met 'n mistieke element. Sommige van haar skilderye spreek so van energie dat dit lyk of dit uit die raam wil bars.
Sy het van ryk, helder en soms "skokkende" kleure gebruik gemaak, wat sy met 'n sekere aggressiewe impasto aangewend het. Later het haar verfaanwending dunner en minder kru geword.
Uitstallings en versamelingsWysig
Haar eerste uitstalling in Kaapstad in 1920 was, net soos die van haar tydgenoot en kennis Maggie Laubser, 'n fiasko. Kritici het haar daarvan beskuldig dat sy nie kon skilder nie en dat sy doelbewus daarop uit was om die publiek te skok. Die polisie het na klagtes van openbare onsedelikheid selfs haar werke ondersoek. Van 1922 tot 1926 het sy reise na Duitsland en Frankryk onderneem, waar sy aan uitstallings deelgeneem het.
Irma Stern het uitgebreide uitstallings in sowel Suid-Afrika as die buiteland gehou. Sy het in 1952 die Molteno-toekenning vir haar werk ontvang.
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0908409672, volume 26, bl. 175, 176
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Irma_Stern&oldid=2201747"
Last edited on 8 Junie 2020, at 10:31
Die bladsy is laas op 8 Junie 2020 om 10:31 bygewerk.