Water was nog altyd 'n aanduiding vir droogte in Afrika.
Waterliggame dien as een van God se skeppings en ander lewende organismes. Sedert die skepping (of evolusie) van die mens, het die aktiwiteite daarvan 'n negatiewe impak op die welstand van die omgewing gehad.
Vir elke heilsame wese het God die aarde en alles daarin geskep, maar weens toenemende verwaarlosing van die omgewing het klimaatsveranderingskrisis toenemend aggressief geword. Waterliggame is dus nie mettertyd in die negatiewe impak van die deregulering van die omgewing uitgelaat nie.
Histories was die Tsjad-meer nog steeds 'n reuse meer, en in die tyd van Augustus was daar twee Romeinse ekspedisies om die seekoei-meer te bereik (soos die meer deur Claudius Ptolemeous genoem is. Beide die ekspedisies het deur die grondgebied van die Garamantes en Na drie maande se reis in die woestynland kon hulle 'n klein garnisoom aan die "seekoei en renostermeer" agterlaat. Die Europeërs het twee eeue gelede onderneem dat dit een van die grootste mere ter wêreld beskou word.
Die Nobelpryswenner van Authur Winston Churchill, die vyftig jaar meer, se boek The River War An Account of the Re-Conquest of the Sudan, gepubliseer in 1899, noem spesifiek die toenemende inkrimping van die Tsjaad-meer. kom, en selfs as die lang taak voltooi is, sal die verowerde streke waarskynlik nie van groot waarde wees nie. Dit sluit in die woestyn van die groot Sahara en wye uitgestrekte van ewe winsgewende skrop of moeras. Die Shari, slegs een belangrike rivier, vloei deur hulle en bereik nooit die see nie, en selfs die Tsjad-meer waarin Shari vloei, lyk of dit deur die een of ander ondergrondse uitgang lek en dit verander vinnig van die meer na 'n geweldige ruil .
Die Tsjad-meer verteenwoordig een van die grootste en histories grootste natuurlike afsettings in Afrika. Die uitputtende Tsjad-meer word 'n ekonomiese en veiligheidsprobleem in Afrika of die grootste veiligheidsprobleme wat Wes-Afrika in die gesig staar. Staties is die Tsjad-meer ekonomies belangrik en verskaf water aan meer as 30 miljoen mense in vier eeue omring (Tsjad, Kameroen, Niger en Niger) van die sentrale deel van die Sahel.
In Wes-Afrika beïnvloed die vermeerderende uitwerking op die landbouproduktiwiteit, gesondheid en veiligheid van die streek die vasteland as gevolg van die afname in die uitbreiding van die meer. Toename in armoede as gevolg van verlaagde produktiwiteit in die landbou en ander boerderyaktiwiteite. Dit het op sy beurt gelei tot stryd om oorlewing en hulpbronne onder die inwoners.
Een van die direkte gevolge van klimaatsverandering in Wes-Afrika is die uitputting van natuurlike hulpbronne, die vermindering van natuurlike hulpbronne verhoog geestelike gestremdhede en 'n lae koopkrag, wat uiteindelik die sielkundige gedrag van die inwoners sal beïnvloed. Verder sal verhoogde sielkundige gestremdheid lei tot gewapende opstand en ekonomiese oorsaak van konflik, wat te wyte is aan die wanbalans in die vraag en aanbod van hulpbronne. Die vermenigvuldigende effek van die inkrimping van die Tsjad-meer kan gesien word; die gewapende opstand in Wes-Afrika, hetsy dit met boere-veewagters bots, Boko-haram, Niger-delta-krisis is almal gekoppel aan klimaatkrisisse as gevolg van toenemende uitputting van natuurlike hulpbronne soos groot watermassas, hulpbronbeheer en ekonomiese uitbuiting weens klimaatkrisisse. Ongelukkig lei hierdie krisis gewapende jongmense na 'n natuurlike omgewing soos Grieke, woud soos hulle wegkruip vir gewapende opstand. As die klimaat verander, skuil die omgewing vir opstande en gewapende bandiete. Dus, 'n negatiewe terugvoermeganisme op die omgewing deur dit verder te verwoes.
Die opbou van 'n vreedsame wêreld vry van gewapende opstand begin met 'n stryd teen klimaatsverandering; wat voorkom as gevolg van dalende natuurlike hulpbronne. Die vasteland van Afrika sal nie vry wees van gewapende konflikte as daar nie die primêre oorsake van klimaatsverandering aangespreek word nie, dit is Nigerië, Tsjad, Mali of Suid-Soedan.