My jagmaat | SA JAGTER/HUNTER
Koos se bospaaie | 10 Oktober 2019 | Deur KOOS BARNARD
Hierdie ou vriend van my is ingewy onder ’n wydgetakte olienhoutboom in die Noord-Kaap op wyle Korneels Smit se plaas, geleë tussen Daniëlskuil en Lime Acres. Ek en Eunia (my vrou) het altyd onder dié groot olienhout gekampeer. Vanonder sy skaduwee het ons ’n mooi uitsig oor ’n stuk grasveld gehad waar steenbokke, duikers en voëls soos kiewiete en hoëveldse klappertjies ons baie male vermaak het.
Met die jare het my keteltjie pikswart gebrand, so swart aangepak van die roet dat hy seker nooit weer skoongeskuur sal kan word nie. Op plekke is daar ook al duidelike tekens van sy veelbewoë tye in die veld – littekens van stampe en stote wat uit sy deksel en ronde lyfie geklop moes word. Maar al stap die keteltjie aan in jare, borrel hy steeds koffiewater met groot entoesiasme. Ons twee se bospad is nog lank nie klaar nie.
Wat lekker is van so ’n alluminiumketeltjie is dat jy sommer binne minute koffie kan optower. Loop staan en maak jy nou nie vir hom vraatsugtig vol van die water nie, dan kort jy net ’n paar fyn takkietjies om die borrels in sy keel te laat dans.
En ’n vinnige beker koffie is ’n goeie verwelkoming op daardie oggende wanneer die son bibberend oor die horison loer en die nag se asem teen sonop spierwit en yserig op die wintergras kom lê. Dis wanneer die koue jou volbek oral aan die lyf byt en jou vuur toe dwing om hitte te soek. Dan wil jy vinnig iets warms in jou lyf kry voor jy die geweer oor die skouer swaai en die veld vat.
Waar ek en die keteltjie se oggendkoffie soms ’n half haastige affêre is, verloop ons aandkuiertjies heelwat rustiger. Dis wanneer koffiedrink in ’n ritueel verander om die dag ’n goeie nagrus toe te wens. Dis oneindig lekker vir my om te sit en kyk hoe die vlamme rooitong die ketel se boepensie kielie terwyl die nag nader skuifel aan die vuur. En wanneer die donker sy karos om die aarde vou, begin die simfonie van die nag.
Jakkalse groet melankolies. Boomtakke kry lewe as nagapies met hul skemerparades begin. Iewers blaf ’n koedoe skor om te waarsku dat diegene wat die donker met tand en klou bestuur, ontwaak het. Patryse se “kiepie-kielie, kiepie-kielie” laat weet al die voëls dat hulle nou kooi se kant toe moet staan.
Teen die tyd dat die keteltjie vir die derde keer gesing het, is dit gewoonlik pikdonker maar op sommige somersaande sal jy tog nog ’n boskorhaan iewers hoor “tok-tok-tok-tok...” en nog later die spookagtige prrrp, prrrp-buikspraak van die skopsuiltjies.
Terwyl die Melkweg stadig oor die kampvuur in die donker hemel draai en die nagsonates rondom my speel, sweef my gedagtes vryer, hoër... Soms voel dit amper vir my asof ek los raak van die aarde en op ’n afstand na myself en die wêreld kyk.
En het ons nie maar almal soms ’n bietjie afstand van onsself nodig nie? Dan eers leer ken jy die raaisel in die spieël.