PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2018-04-01 - TOE GAAN DIE WOON­WA OP IN VLAMME...
TOE GAAN DIE WOON­WA OP IN VLAMME...
Weg! Ry & Sleep - 2018-04-01 - BRIEWE - JAN EBERSOHN S­tel­len­bosch
Ons Jur­gens-woon­wa het ’n klom­pie ja­re gelede aan die brand ge­slaan en ek het ’n goeie paar les­se uit die voor­val ge­leer.
In 1983 durf ons ’n toer saam met twee van ons vrien­de­pa­re – elk ook met ’n woon­wa – deur Na­mi­bië aan. Boon­op het ons die­self­de soort sleep­voer­tuig: ’n Toyo­ta Lan­d­crui­ser 4.1. Ons ge­mid­del­de brand­stof­ver­bruik is ’n “goeie” 4,1 km/ℓ!
By die Har­dap­dam is die grond só hard ons kry nie die tent­pen­ne in­ge­slaan nie, en ons doop die plek “Har­de­kap­dam”. Ons ry na Ses­riem oor Mal­ta­hö­he waar die grond­pad goed sleg raak. Al­les in die wa­ens skud los en val om soos die wa­ens ag­ter die voer­tuie dans. By die Sos­sos­vlei-kamp loer die ont­vangs­da­me so ewe uit die ven­ster om te sien of ons reg­tig met woon­wa­ens op­ge­daag het. Hier speel ons al­mal in die sand, klim die dui­ne uit en val vas met die Crui­sers, maar ge­niet al die sand.
Ons mik weer te­rug in Mal­ta­hö­he se rig­ting en die k­wik lê bo 40 ºC. Net ver­by Za­ries­hoog­te sien ek vlamme in die tru­spie­ël en dit lyk of dit brand bin­ne-in die wa! In daar­die sta­di­um ry ek in die mid­del, met Cor­rie Prins­loo voor en sy broer Nico ag­ter. Ons hou da­de­lik stil, haak die bran­den­de wa af en kry die res van die ge­volg ’n vei­li­ge ent weg. Die vlamme staan so hoog dat geen brand­blus­ser ’n ver­skil sal maak nie – van die vlamme “blaas” as­of ie­mand be­sig is met ’n vlam­sny­er.
Bui­ten die wa se stan­daard­gas­bot­tels het ek nog ’n ek­stra twee on­der die bed in­ge­pak. Ek be­sef een van die bot­tels se sleu­tels is nog in hom, en met die skud moet die bot­tel om­ge­val het. Dit kon die gas­klep oop­stamp. Bin­ne die wa was dit ’n goeie 50 ºC en die bot­tels staan op ’n sin­te­tie­se mat. Ek re­ken die ge­kap teen me­kaar het ’n vonk ver­oor­saak. Die vlamme speel vin­nig klaar met die wa en ’n mens hoor selfs hoe van die a­ë­ro­sol­kan­ne­tjies ont­plof. ’n Bok­sie van my pis­tool se koe­ëls loop ook deur en ons staan vir veiligheid nóg ’n ent ver­der weg. Ook maar goed so, want die vol­gen­de oom­blik klap ’n on­aard­se skoot soos die wa ont­plof. Soos die swart wolk weg­trek, is die wa weg – dis net as wat oor­bly.
Daar staan ons met net die kle­re aan ons lyf; die res is weg. Van die kon­tant wat my vrou, Pe­tro, in die tee­pot weg­ge­steek het tot my ka­me­ra­sak met die ka­me­ra en lense – plus Pe­tro se juwele – is daar­mee heen.
Die po­li­sie op Mal­ta­hö­he is be­hulp­saam en ver­wy­der die wrak vir ons. Ons wil huis toe, maar ons vrien­de keer en ons maak die toer klaar – son­der ver­de­re voor­val.
Ek het drie les­se ge­leer: gas­bot­tels moet vas­ge­maak staan; moe­nie die sleu­tel in die bot­tel los nie; en ge­bruik prop­pe om die gas­bot­tel te se­ël wanneer jy dit nie ge­bruik nie.