In ons verdediging - Onwerklik blog
Kolomme, Korporatiewe Life, Kwantitatiewe Finansies, Die WILMOTT Magazine, Aktuele, Werk en lewe
In ons verdediging
Julie 28, 2010 Manoj
Die finansiële krisis was 'n ware goudmyn vir rubriekskrywers soos ek. Ek, vir een, gepubliseer ten minste vyf artikels oor die onderwerp, insluitend die oorsake, die lesse geleer, en, mees self-geringskattende van alle, ons vergrype wat bygedra het om dit te.
Terugblik op hierdie geskrifte van my, Ek voel asof ek dalk 'n bietjie onregverdig op ons. Ek het probeer om my beskuldigings van gierigheid te stomp (en miskien dekadensie) deur daarop te wys dat dit die algemene gevoel van onversadigbare hebsug van die era waarin ons leef wat tot gevolg gehad het die lelike en die hou van Madoff. Maar ek het wel toegegee die bestaan ​​van 'n hoër vlak van gierigheid (of, meer tot die punt, 'n meer versadig soort hebsug) onder ons bankiers en kwantitatiewe professionele. Ek is nie my woorde in hierdie stuk nou recanting, maar ek wil uitwys ander aspek, 'n regverdiging indien nie 'n absolusie.
Hoekom sal ek wil bonusse en ander vergrype te verdedig wanneer nog 'n golf van openbare haat is besig om oor die globale korporasies, te danke aan die potensieel onstuitbaar oliestorting? Wel, Ek dink ek is 'n sucker vir verlore oorsake, baie soos Rhett Butler, as ons quant manier rustige lewe met stapelgek bonusse is almal maar het saam met die wind nou. Anders Mnr. Butler, egter, Ek het om te veg en ontluisteren my eie argumente hier aangebied voorheen.
Een van die argumente wat ek wou gate te steek in die billike vergoeding hoek. Dit is aangevoer in ons kringe dat die vet salaris was bloot 'n voldoende vergoeding vir die lang ure van harde werk wat mense in ons lyn van werk in. Ek afgewys dit, Ek dink, deur daarop te wys ander ondankbare beroepe waar mense werk harder en langer met geen belonings om oor huis toe te skryf. Harde werk het geen korrelasie met wat 'n mens is geregtig op. Die tweede argument wat ek gemaak het pret van die alomteenwoordige "talent" hoek. Op die hoogtepunt van die finansiële krisis, was dit maklik om af te lag die talent argument. Behalwe, was daar min aanvraag vir die talent en 'n baie van die toevoer, sodat die basiese beginsel van die ekonomie kan aansoek doen, as ons dekking storie wys in hierdie uitgawe.
Van al die argumente vir groot vergoedingspakkette, die mees oortuigende een was die wins-sharing een. Wanneer die top talente neem groot risiko's en om wins, hulle moet gegee word 'n billike deel van die buit. Anders, waar is die aansporing selfs meer wins te genereer? Hierdie argument verloor 'n bietjie van sy byt wanneer die negatiewe winste (deur wat ek wel beteken verliese) wat nodig is om gesubsidieer word. Hierdie hele sage het my herinner aan iets wat Scott Adams het eenkeer gesê risiko takers. Hy het gesê dat die risiko takers, per definisie, dikwels nie. So doen Morons. In die praktyk, dit is moeilik om hulle uitmekaar te vertel. Indien die Morons maai mooi belonings? Dit is die vraag.
Dit alles gesê dit in my vorige artikels, nou is dit tyd om n paar argumente in ons verdediging te vind. Ek het uit 'n belangrike argument in my vorige kolomme, want dit het nie my algemene tesis ondersteun — dat die vrygewige bonusse was nie al wat regverdigbaar. Nou dat ek oorgeskakel getrouheid aan die verlore saak, laat my dit aan te bied as kragtig as wat ek kan. Ten einde vergoedingspakkette en prestasiebonusse te sien in 'n ander lig, ons eers kyk na enige tradisionele baksteen-en-mortier maatskappy. Kom ons kyk na 'n hardeware vervaardiger, byvoorbeeld. Veronderstel hierdie hardeware winkel van ons doen baie goed een jaar. Wat doen dit met die wins? Seker, die aandeelhouers van 'n gesonde happie uit dit in terme van dividende. Die werknemers kry ordentlike bonusse, hopelik. Maar wat doen ons voortgesette winsgewendheid te verseker?
Ons kon dalk sien werknemer bonusse as 'n belegging in die toekoms winsgewendheid. Maar die werklike belegging in hierdie geval is baie meer fisiese en tasbare as. Ons kan belê in hardeware vervaardiging masjinerie en tegnologie die verbetering van die produktiwiteit vir die komende jaar. Ons kan selfs belê in navorsing en ontwikkeling, as ons skryf aan 'n langer temporale horison.
Soek langs hierdie lyne, ons te vra wat die ooreenstemmende belegging sou wees vir 'n finansiële instelling. Hoe presies doen ons herbelê sodat ons voordele in die toekoms kan maai?
Ons kan dink van 'n beter geboue, rekenaar en sagteware tegnologie ens. Maar gegewe die omvang van die winste betrokke, en die koste en voordele van hierdie inkrementele verbeterings, hierdie beleggings nie voldoen. Een of ander manier, die impak van hierdie klein beleggings is nie so indrukwekkend in die uitvoering van 'n finansiële instelling in vergelyking met 'n baksteen-en-klei maatskappy. Die rede vir hierdie verskynsel is dat die "hardeware" ons te doen het met (in die geval van 'n finansiële instelling) is regtig menslike hulpbronne — mense — ek en jy. Dus is die enigste sinvolle herbelegging opsie is in mense.
So kom ons by die volgende vraag — hoe belê ons in mense? Ons kan 'n aantal van eufemistiese epithets gebruik, maar aan die einde van die dag, dit is die onderste lyn wat tel. Ons belê in mense deur hulle te beloon. Geldelik. Geld gesprekke. Ons kan maak dit deur te sê dat ons beloning van prestasie, deel winste, behoud talente ens. Maar uiteindelik, dit alles neer te verseker toekomstige produktiwiteit, baie soos ons hardeware winkel koop van 'n fancy nuwe stuk toerusting.
Nou is die laaste vraag gevra moet word. Wie gaan die belegging? Wie baat as die produktiwiteit (of die huidige of toekomstige) opgaan? Die antwoord mag lyk voor die hand liggend met die eerste oogopslag — dit is duidelik dat die aandeelhouers, die eienaars van die finansiële instelling wat sal baat. Maar niks is swart en wit in die donker wêreld van globale finansies. Die aandeelhouers is nie net 'n klomp van die mense wat 'n stuk papier getuig hul eienaarskap. Daar is institusionele beleggers, wat meestal werk vir ander finansiële instellings. Hulle is mense wat groot potte van geld te beweeg van pensioenfondse en bank deposito's en sulke. Met ander woorde, dit is die gewone man se neseier, of nie uitdruklik gekoppel aan aandele, wat koop en verkoop van die aandele van groot openbare maatskappye. En dit is die gewone man wat uit die produktiwiteit verbeteringe teweeg gebring word deur beleggings soos tegnologie aankope of bonus uitbetalings voordele. Ten minste, Dit is die teorie.
Dit versprei eienaarskap, die kenmerk van kapitalisme, bring 'n paar interessante vrae, Ek dink. Wanneer 'n groot olie-maatskappy boor 'n onstuitbare gat in die seebodem, vind ons dit maklik om ons kwaad te rig op sy bestuurders, op soek na hul spoggerige jets en ander gewetenloos luukshede hulle hulself toelaat. Is ons nie gerieflik vergeet van die feit dat ons almal besit 'n stukkie van die maatskappy? Wanneer die verkose regering van 'n demokratiese nasie verklaar oorlog teen 'n ander land en dood 'n miljoen mense (hipoteties gesproke, natuurlik), moet die culpa beperk word tot die presidente en generaals, of moet dit perkoleer na die massas wat direk of indirek gedelegeer en hul kollektiewe krag toevertrou?
Meer tot die punt, wanneer 'n bank doles uit groot bonusse, is dit nie 'n weerspieëling van wat almal van ons eis in ruil vir ons klein beleggings? Gesien in hierdie lig, is dit verkeerd dat die belastingbetalers uiteindelik moes haal die blad wanneer alles gaan suid? Ek rus my geval.