Wat was die 'Peterloo -bloedbad' en waarom het dit gebeur? - Inligting
Wat was die 'Peterloo -bloedbad' en waarom het dit gebeur?
Tweehonderd jaar gelede, op Maandag 16 Augustus 1819, het 'n vreedsame byeenkoms in Manchester gelei tot 'n onoordeelkundige slagting van onskuldige burgers.
Hoe het hierdie gebeurtenis, bekend as die 'Peterloo -bloedbad', so vinnig en wild buite beheer gedraai?
Vrot gemeentes en politieke korrupsie
In die vroeë 19de eeu was parlementêre verkiesings belaai met korrupsie en elitisme - dit was ver van demokraties. Stemming was beperk tot volwasse manlike grondeienaars, en alle stemme is uitgebring deur 'n openbare verklaring by hustings. Daar was geen geheime stembriewe nie.
Die kiesgrense is al honderde jare lank nie heroorweeg nie, sodat 'vrot stadsdele' alledaags geword het. Die berugste was die klein kiesafdeling Old Sarum in Wiltshire, wat twee parlementslede beklee het vanweë die belangrikheid van Salisbury in die Middeleeue. Kandidate benodig minder as tien ondersteuners om 'n meerderheid te behaal.
'N Ander kontroversiële stad was Dunwich in Suffolk - 'n dorpie wat amper in die see verdwyn het.
Verkiesings in die vroeë 19de eeu. Beeldkrediet: Publieke domein
Daarteenoor het nuwe nywerheidstede erg onderverteenwoordig geraak. Manchester het 'n bevolking van 400 000 en geen parlementslid het sy kommer uitgespreek nie.
Kiesgebiede kan ook gekoop en verkoop word, wat beteken dat welgestelde nyweraars of ou aristokrate politieke invloed kan koop. Sommige parlementslede het hul plek gekry deur beskerming. Hierdie blatante misbruik van mag het oproepe tot hervorming uitgelok.
Ekonomiese twis na die Napoleontiese oorloë
Die Slag van Waterloo was 'n keerpunt in die Europese geskiedenis, wat uiteindelik die militêre loopbaan van Napoleon beëindig en 'n nuwe era van relatiewe vrede ingelui het. Dit is die verhaal van Napoleon se laaste geveg.
Die Napoleontiese oorloë is in 1815 ten einde geloop, toe Brittanje sy laaste sukses in die Slag van Waterloo geproe het. By die huis is 'n kort oplewing in die tekstielproduksie kortgeknip deur chroniese ekonomiese depressie.
Lancashire is swaar getref. As middelpunt van die tekstielhandel het sy wewers en spinners gesukkel om brood op die tafel te sit. Wewers wat in 1803 15 sjielings vir 'n week van ses dae verdien het, het hul loon teen 1818 tot 4 of 5 sjielings verlaag. Geen verligting is aan die werkers gebied nie, aangesien nyweraars die markte wat na die Napoleontiese oorloë gely het, die skuld gegee het.
Katoenmeulens in Manchester in ongeveer 1820. Beeldkrediet: Public Domain
Om die saak te vererger, het voedselpryse ook gestyg, aangesien die koringwette tariewe op buitelandse graan opgelê het om die Engelse graanprodusente te beskerm. Voortgesette werkloosheid en periodes van hongersnood was algemeen. Sonder 'n platform om hierdie griewe te lug, het die oproepe tot politieke hervorming momentum gekry.
Die Manchester Patriotic Union
In 1819 is vergaderings deur die Manchester Patriotic Union gereël om 'n platform vir radikale sprekers te bied. In Januarie 1819 het 'n skare van 10 000 in St Peter's Field in Manchester vergader. Henry Hunt, die beroemde radikale redenaar, het 'n beroep op die prinsregent gedoen om predikante te kies om die rampspoedige koringwette op te hef.
Henry Hunt. Beeldkrediet: Publieke domein
Die owerhede van Manchester het senuweeagtig geword. In Julie 1819 onthul korrespondensie tussen die stad se landdroste en Lord Sidmouth dat hulle van mening was dat die 'diep nood van die vervaardigingsklasse' binnekort 'n 'algemene styging' sou veroorsaak en toegegee het dat hulle 'geen mag gehad het om die vergaderings te verhoed nie'.
Teen Augustus 1819 was die situasie in Manchester so donker soos altyd. Die stigter van die Manchester Observer en 'n prominente figuur in die Unie, Joseph Johnson, beskryf die stad in 'n brief:
'Niks anders as ondergang en hongersnood staar 'n mens in die gesig nie, die toestand van hierdie distrik is werklik verskriklik, en ek glo niks anders as die grootste inspanning wat 'n opstand kan voorkom nie. O, dat u in Londen daarvoor voorbereid was. '
Onbekend aan die skrywer, is hierdie brief deur spioene van die regering onderskep en geïnterpreteer as 'n beplande opstand. Die 15de Huzars is na Manchester gestuur om die vermeende opstand te onderdruk.
Robert Poole voer aan waarom die gebeure op Peterloo -plein op 16 Augustus 1819 'n belangrike keerpunt in die hervormingsbeweging was, en waarom die nalatenskap daarvan tien jaar later 'n integrale rol in die afdwinging van toegewings was.
'N Rustige byeenkoms
Daar was inderdaad nie so 'n opstand beplan nie. Aangedryf deur die sukses van die vergadering in Januarie en deur die regering se onaktiwiteit, het die Manchester Patriotic Union 'n 'groot vergadering' gereël.
Dit was van plan:
'Om die vinnigste en doeltreffendste manier om radikale hervorming in die gemeenskaplike parlement te verkry, in ag te neem'
'Om te kyk na die gepastheid van die' Unrepresented Inhabitants of Manchester 'wat 'n persoon verkies om hulle in die parlement te verteenwoordig'.
Petrusplein vandag, die plek van die Peterloo -bloedbad. Beeldkrediet: Mike Peel / CC BY-SA 4.0.
Dit is belangrik dat dit 'n vreedsame byeenkoms was om die redenaar Henry Hunt te hoor. Daar word van vroue en kinders verwag om dit by te woon, en instruksies is gegee om te kom.
'Gewapen met geen ander wapen as die van 'n self-goedkeurende gewete'.
Baie mense het hul Sondag die beste gedra en baniere gedra met die woorde 'Geen koringwette', 'Jaarlikse parlemente', 'Universele stemreg' en 'Stem per stembrief'.
Elke dorp het bymekaar gekom op 'n toegewese ontmoetingspunt, waarna hulle na 'n groter byeenkoms in hul plaaslike stad gegaan het om uiteindelik 'n hoogtepunt in Manchester te bereik. Die skare wat op Maandag 16 Augustus 1819 vergader het, was enorm, met moderne evaluerings wat daarop dui dat 60 000–80 000 mense teenwoordig was, ongeveer ses persent van die Lancashire -bevolking.
Die skare was so dig dat 'hul hoede aan mekaar raak', en die res van Manchester was 'n spookdorp.
Onder Liverpool is merkwaardige strukture opgegrawe deur passievolle vrywilligers. Dan Snow besoek die Williamson Tunnels en die Western Approaches Museum - twee pragtige voorbeelde van Liverpool se verborge erfenis.
Die voorsitters van die landdroste, William Hulton, het van die rand van St Peter's Field af gekyk en was bang vir die entoesiastiese ontvangs van Henry Hunt en het 'n arrestasiebevel uitgereik vir die organiseerders van die vergadering. Met inagneming van die digtheid van die skare, is dit van mening dat hulp van kavallerie nodig sou wees.
Die kavallerie het die skare binnegegaan om Henry Hunt en die organiseerders van die vergaderings in hegtenis te neem. Hierdie druk is op 27 Augustus 1819 gepubliseer. Beeldkrediet: Public Domain
Bloedvergieting en slagting
Wat daarna gebeur het, is ietwat onduidelik. Dit lyk asof die onervare perde van die Manchester en Salford Yeomanry, al hoe verder in die skare gestoot het, begin agteruitgaan en paniekerig raak.
Die kavalerie het in die skare vasgesteek en begin woes rondhardloop met hul sabel,
'Sny die meeste onderskeidelik na regs en na links om by hulle uit te kom'.
In reaksie hierop is klippe gegooi deur die skare, wat William Hulton uitgelok het om uit te roep:
'Goeie God, Meneer, sien u nie dat hulle die Yeomanry aanval nie; versprei die vergadering! '
'N Afdruk van George Cruikshank waarin die aanklag tydens die saamtrek uitgebeeld word. Die teks lui: 'Down with' em! Kap my dapper seuns af: moenie aan hulle dink nie, hulle wil ons Beef & Pudding van ons afneem! & onthou hoe meer jy doodslaan, hoe minder swak tariewe sal jy moet betaal, so probeer jongens wys jou moed en jou lojaliteit! 'Image Credit: Public Domain
By hierdie bevel het verskeie kavalleriegroepe die skare binnegedring. Terwyl hulle probeer vlug, is die hoofafrit na Peterstraat deur die 88 geblokkeerste Regiment van die voet wat met bajonette vasgemaak was. Dit lyk asof die Manchester en Salford Yeomanry 'sny by elkeen wat hulle kon bereik', en een beampte van die 15de Huzaren laat roep;
'Uit skande! Uit skaamte! Menere: verdra, verdra! Die mense kan nie wegkom nie! '
Binne 10 minute het die skare versprei. Na oproer in die strate en troepe wat reguit in die menigte geskiet het, is die vrede eers die volgende oggend herstel. 15 is dood en meer as 600 beseer.
Die Manchester Observer het die naam 'Peterloo Massacre' geskep, 'n ironiese portmanteau wat St Peter's Fields en die Slag van Waterloo kombineer, wat vier jaar tevore geveg het. Een van die slagoffers, 'n Oldham-lapwerker John Lees, het selfs by Waterloo geveg. Voor sy dood word aangeteken dat hy betreur het,
'By Waterloo was daar man tot man, maar daar was dit eintlik moord'
'N Nuwe gedenkplaat is op 10 Desember 2007 in Manchester onthul. Beeldkrediet: Eric Corbett / CC BY 3.0
Desondanks word die 'Peterloo -bloedbad' beskou as een van die belangrikste radikale gebeurtenisse in die Britse geskiedenis. Die berigte van vroue en kinders wat hul beste Sondae dra, wreed deur die sabels van 'n kavalerieklag beskiet, het die land geskok en die grondslag gelê vir die Groot Hervormingswet van 1832.
Peterloo -bloedbad: Hoe die industriële revolusie die geskiedenis verander het
Op 16 Augustus 1819 het duisende mense in Manchester byeengekom om aan 'n vreedsame protes deel te neem om die parlement om 'n regverdiger politieke stelsel en meer stemreg te vra.
Maar die dag eindig in 'n tragedie, met die Peterloo -slagting.
Baie mense is beseer en sommige het selfs in die geweld gesterf. Berigte oor die getalle wat gedood is, wissel, maar daar word vermoed dat tot 18 mense hul lewens verloor het.
Vandag onthou die Verenigde Koninkryk 200 jaar sedert hierdie gebeurtenis in die geskiedenis.
Die lewe in die Verenigde Koninkryk in die 19de eeu was baie anders as vandag.
Baie mense was baie arm. Die probleme is vererger omdat die broodprys gestyg het, wat veroorsaak dat baie mense honger ly.
Maar daar was ook baie ryk mense in die land, wat 'n groot kloof in die samelewing veroorsaak het.
Die reaksie op die slagting
Daar was aansienlike openbare simpatie vir die lot van die betogers. Die tye koerant het 'n skokkende verslag van die dag gedruk, wat wydverspreide woede veroorsaak het wat kortliks die voorstanders van 'n meer beperkte hervorming met die radikale ondersteuners van algemene stemreg verenig het. 'N Groot petisie met 20 bladsye handtekeninge is ingedien waarin die versoekers gesê het dat die vergadering op 16 Augustus vreedsaam was tot die aankoms van die soldate, ongeag hul mening oor die oorsaak van hervorming.
Van die regering af het 'n amptelike sanksie gekom van die landdroste, die regering en die jeugdige optrede en die aanvaarding van die ses wette, 'n paranoïese wettige inbreuk op die vryhede van die publiek en pers. Onder hierdie nuwe wetgewing was die vereiste dat 'n openbare vergadering oor kerk- of staatsaangeleenthede van meer as 50 mense toestemming moes verkry van 'n balju of landdros, en die verskerping van die wette wat skrywers van godslasterlike of oproerige materiaal gestraf het. Baie het die onderdrukkende Ses Handelinge egter aangedurf om hul woede in druk uit te druk. Percy Bysshe Shelley, toe hy nuus oor die slagting in Italië hoor, het hy onmiddellik gereageer. Sy gedig & lsquoThe Masque of Anarchy & rsquo, moedig hervormers aan om soos leeus na sluimering op te staan, in 'n onoorwinlike getal & rsquo (strofe 38). Hy het die gedig na Leigh Hunt in Londen gestuur, wat versigtig geweier het om dit te publiseer. Die satirikus William Hone het nie sulke probleme gehad nie. Syne Politieke huis wat Jack gebou het (1819), geïllustreer deur die karikaturikus Cruikshank, som die hervormers en rsquo -griewe op 'n tipies oneerbiedige manier op. Die stuk was baie gewild en weerspieël beide die omvang van die woede oor Peterloo en die slimheid daarvan om 'n bekende rympie te gebruik om 'n ernstige boodskap wyd toeganklik te maak. Radikale propaganda het dikwels gewissel tussen respek en eerbiedige humor, aangesien laasgenoemde natuurlik baie moeiliker is om in die hof te vervolg uit vrees dat dit grappigheid sal veroorsaak.
Terwyl 600 Huzaren, 'n paar honderd infanteriste, 'n artillerie-eenheid met twee sesponder-gewere, 400 man van die Cheshire-kavallerie en 400 spesiale konstabels in die reservaat gewag het, het die plaaslike Yeomanry die taak gekry om die sprekers te arresteer. Die Yeomanry, onder leiding van kaptein Hugh Birley en majoor Thomas Trafford, was in wese 'n paramilitêre mag uit die geledere van die plaaslike meule en winkeleienaars.
Te perd, gewapen met 'n snybril en stokke, was baie bekend met die ou betogers, en het hulle ou tellings om mee af te reken. (In 'n geval, toe hy 'n verslaggewer van die radikale Manchester Observer sien, roep 'n Yeomanry -offisier 'Daar is Saxton, damn hom, hardloop hom deur.')
Op pad na die storms, het hulle aangekla toe die skare die arms verbind om die arrestasies te stop, en hulle het baniere en mense met hul swaarde geslaan. Gerugte uit die tydperk het aanhoudend gesê dat die Yeomanry dronk was.
Die paniek is geïnterpreteer as die skare wat die jeugdigheid aanval, en die Huzaren (onder leiding van luitenant -kolonel Guy L'Estrange) is beveel.
Soos met die bloedbad op die Tiananmen -plein, was daar onwaarskynlike helde in die weermag. 'N Naamlose kavallerie -offisier het probeer om die swaarde van die Yeomanry op te slaan en te huil - "Vir skande, menere: waaroor gaan julle? Die mense kan nie wegkom nie!" Maar die meerderheid het by die aanval aangesluit.
Die term 'Peterloo' was bedoel om die soldate wat ongewapende burgerlikes aangeval het, te bespot deur die term 'Waterloo' te herken - die soldate uit die geveg word deur baie as ware helde beskou.
'N Eeu later terugkyk op die Tulsa Race -bloedbad
Maar Oklahoma, wat in 1907 'n staat geword het, was destyds nog steeds sterk geskei. Toe Gurley 'n losieshuis, kruidenierswinkels oopmaak en grond aan ander swart mense verkoop, het hulle hul eie huise beveilig en besighede geopen. Die bevolking het tot 11 000 gegroei en die gebied het 'n ekonomiese kragstasie geword wat met liefde 'Black Wall Street' genoem word.
Greenwood funksioneer onafhanklik, met sy eie skoolstelsel, poskantoor, bank, biblioteek, hospitaal en openbare vervoer. Dit het ook luukse winkels, restaurante, kruidenierswinkels, hotelle, juweliers- en klerewinkels, rolprentteaters, kapperswinkels en salonne, swembadsale, nagklubs en kantore vir dokters, prokureurs en tandartse.
Hannibal Johnson, skrywer van "Black Wall Street: From Riot to Renaissance in Tulsa's Historic Greenwood District", het gesê dat die gebied gedy het as 'n bykomende ekonomie wat geld in die gemeenskap bewaar. Selfs diegene wat buite Greenwood gewerk het, het net hul geld in die omgewing bestee en in die omgewing herbelê, het hy gesê.
'Die distrik het regtig 'n ekonomiese en ondernemende soort mekka geword vir swart mense, want dit was 'n era van skeiding,' het hy gesê. 'Swart mense is uitgesluit van die dominante wit-geleide ekonomie in wat ek 'n ekonomiese ompad noem. Met ander woorde, toe hulle die poort van ekonomiese geleenthede by die wit oorheersde sentrum van Tulsa in die middestad nader, word hulle weggewys. Daarom het hulle hul eie insulêre ekonomie in die Greenwood -distrik geskep en gegroei omdat dollars binne die grense van die gemeenskap kon sirkuleer en hersirkuleer, omdat daar eintlik nie veel van 'n opsie was nie, gegewe die segregasie wat hier en elders bestaan ​​het.
Hierdie voorspoed het deur die jare voortgeduur, selfs namate rasseterrorisme rondom Tulsa gegroei het, die Ku Klux Klan aan die bewind gekom het, en die hooggeregshof in Oklahoma het gereeld stembeperkings soos stembelasting en geletterdheidstoetse vir swart kiesers gehandhaaf. Teen 1919 het wit burgerleiers Greenwood se grond gesoek vir 'n spoorwegdepot of vir ander gebruike.
'U het 'n baie suksesvolle swart sakegemeenskap regoor die Frisco -spore, letterlik oorkant die spore van die sentrum van Tulsa,' sê Johnson, die onderwysvoorsitter van die Centennial Commission. 'U het wit mense, van wie sommige ekonomies nie goed vaar nie, wat oor daardie spore kan kyk en swart mense in huise kan sien wat karre bestuur, piano's in hul huise versorg, pelse -vroue dra, alles wat die ekonomie suksesvol is. En so is daar die dissonansie tussen wat hierdie mense dink behoort te wees, gebaseer op wit oppergesag, en wat eintlik is. En een van die maniere om die dissonansie te harmoniseer, is om die swart mense deur geweld in 'n pen te bring. "
Die dag van stil demonstrasie.
Die dag van 16 Augustus 1819. Gesinne, waaronder vroue, kinders en mans, het na Sint Peter se veld gekom. Dit was 'n uitstappie, 'n oomblik om die fabriek en die huis te verlaat en saam te staan. Die skare is aangemoedig om bymekaar te kom deur die Manchester Patriotic Union. Die spreker was die redenaar Henry Hunt. Hunt was 'n radikale spreker en agitator, wat parlementêre hervorming bepleit en hard vir die werkersklas gewerk het. Sy bywoning, soveel as enigiets, het kommer veroorsaak by die plaaslike hooggeplaastes. Genoeg vrees en grootpratery het die plaaslike landdroste verontrus en senuweeagtig gelaat oor die betoging, en hulle het die plaaslike jeugmanskap ontbied om Hunt in hegtenis te neem. Die situasie is heeltemal wanbestuur, die Kavallerie is ontbied, meer as 'n duisend soldate het deur die skare geskeur, hulle wou nie die skade berokken nie. Teen die einde van die dag lê ten minste 11 mense dood en honderde beseer, waarvan sommige lewenslank gestremd is weens die beserings wat hulle opgedoen het.
Die naam Peterloo ' is die eerste keer geskep vyf dae na die slagting deur die redakteur van die Manchester Observer. Dit was 'n bitter woordspeling deur die lafhartige aanvalle van die Yeomanry en soldate op ongewapende burgers te vergelyk met die brutaliteit wat in Waterloo gely is.
Hoe die Peterloo -bloedbad die Britse politiek binne 'n dag verander het
St Peter's Field, Manchester, 16 Augustus 1819: 'n massiewe menigte wat hul eie politieke kommer toon, het plaaslike owerhede 'n arrestasiebevel uitgereik vir die hoofspreker, Henry Hunt. Die lasbrief is inderhaas uitgevoer deur berede soldate (sommige sê dat hulle gedrink het) wat die vreedsame skare met swaarde gehaas het wat reeds deur die onlangse slagvelde bebloed is. Hulle perde se hoewe het mense in 'n asemhalende, verpletterende gil getrap en teen die einde sou tussen 15 en 20 mense (insluitend 'n tweejarige seuntjie) dood en meer as 600 beseer wees.
Peterloo, soos dit bekend geword het ('n ironiese verwysing na Waterloo vier jaar tevore), het ten minste 20 jaar tevore sy oorsprong gehad, toe die revolusies in Frankryk en Amerika getoon het dat radikale idees oor die verbetering van werkende mense meer kan wees as praat. Nadat die Napoleontiese oorloë met Frankryk in 1815 geëindig het, het dieselfde idees weer 'n gehoor gevind onder lede van die werkersklasse, veral in die groeiende nywerheidsdorpe. Hierdie mans en vroue wou regte en stemme hê, en hulle het die strate ingevaar om dit te wys.
Soldate het die vreedsame skare gehaas met swaarde wat reeds deur die onlangse slagvelde bebloed is
In November 2018, byna 200 jaar sedert Peterloo, stel Mike Leigh 'n gelyknamige film vry. Verbasend genoeg is dit die eerste weergawe op 'n groot skerm van een van die belangrikste oomblikke van die Britse politieke geskiedenis (tensy u 'n episode van Skerp) en dit stel dus sekere vrae oor die nalatenskap van daardie dag.
Een ding wat ons moet vra, is wat het dit regtig verander? Die korttermyn-antwoord (tussen 1819 en die Hervormingswet van 1867) is nie genoeg nie. Die stemreg vir werkende mans (vroue was tot 1928 nog uitgesluit) het nog 50 jaar geneem. Die betogings op St Peter's Field verteenwoordig egter iets nuuts in die werkerspolitiek, iets wat die land nog nie op daardie skaal gesien het nie, maar wat tot vandag toe in politieke betogings voortgeduur het.
Hervormers het altyd boekleer en slim toesprake gehad, maar wat hulle tydens die Napoleontiese oorloë by die lojalistiese menigtes geleer het, was skouspel. Nadat die oorlog in 1815 geëindig het, het die hervormingspolitiek voluit gekom Verkleekamers makeover. Uit by kersligbyeenkomste in koffiewinkels gegaan, bondels wit lint en kleurvolle vlae gekom. Radikale tree die openbare wêreld binne, vasbeslote om gehoor en gesien te word. Die linkse politiek is verander deur sy betrokkenheid by die verblindende prestasie.
Dit is egter nie net die politiek aan die linkerkant wat tekens en simbole gebruik het nie. Regdeur die geskiedenis is die regterkant ook gevul met groepe soos die Tea Party, wat hulself soos oom Sam aantrek tydens 'n besoek aan Comic Con en elke keer die pas is vir Occupy -aktiviste in Guy Fawkes -maskers.
Wat ook algemeen in die politieke spektrum voorkom, is 'n huilreaksie oor hoe gevaarlik en onwaardig hierdie simboliese politieke taktiek is. Van George Monbiot tot Quentin Letts, die skeptisisme oor teatraliteit is werklik. Dit was net so waar in Peterloo soos vandag. Hierdie kritiek is dikwels korrek omdat 'n politiek wat uitsluitlik op tekens en simbole gebaseer is, oomblikke van fascistiese terreur kan en kan veroorsaak. Alles moet egter op individuele meriete beoordeel word, en 'n gebeurtenis soos Peterloo herinner ons daaraan dat demonstrasies soms baie kan sê vir mense wat 'n stem ontneem word.
By die People's#stemme op 'n onlangse Saterdag het berig dat skares van 700,000 mense in die strate van Londen byeengekom het. Met hul barette en spandoeke het mense van regoor die Verenigde Koninkryk gejuig en gesweer en geglimlag en 'n openbare gesig gesit op hul kommer oor die politieke toekoms. Hoe ernstig hulle ook al was, hulle het nog steeds met gedruis en goeie humor kom demonstreer.
'N Gebeurtenis soos Peterloo herinner ons daaraan dat demonstrasies soms baie kan sê vir mense wat 'n stem ontneem word
Teen 700 000 was die skare minder as 10 persent van die agt miljoen wat in Groot -Londen woon, maar wat as die swellende, luidrugtige parade verdubbel en weer verdubbel het? Wat as die helfte van die stad se bevolking op een plek vergader het?
Hulle samesmelting kan dan kommer veroorsaak het by die onervare owerhede wat bedreig is deur hul politiek en ongebruik vir die getalle. Die sprankelende landdroste het moontlik besluit dat, ondanks 'n gebrek aan geweld tot dusver, hierdie groepe gesinne in hul beste Sondae en groepe jong vroue met kentekens en snaakse hoede soveel bedreiging inhou dat dodelike ingryping nodig was.
As ons 'n les van Peterloo leer, is dit miskien ook die rede dat die waarheid tot mag ook in nie-verbale vorme kom. Miskien sal die onlangse vlag van Europese vlae in Londen net so treffend wees as die wit rokke van die vroulike hervormers van Manchester. Net die geskiedenis sal dit leer.
Wat was die 'Peterloo -bloedbad' en waarom het dit gebeur? - Geskiedenis
'Laat die perderuiters, wiel en flits soos bollose sterre, dors om hulle brandende te verduister, in 'n see van dood en rou.'
van 'Die masker van anargie' deur Percy Bysshe Shelley, 1819
Die gedig volledig
Die Peterloo -bloedbad bly die berugste hoofstuk in die geskiedenis van Manchester. Maar het dit, soos baie glo, die land vir ewig verander?
Minstens 15 mense is doodgekap of vertrap en tot 700 beseer toe swaardryke kavallerie 'n vreedsame saamtrek geloods het waarin die stemming op 16 Augustus 1819 gevra is.
Dit was die publieke verontwaardiging destyds toe die digter Shelley beweeg is om sy epiese gedig te skryfDie masker van anargie ter veroordeling van wat as 'n regering-geleide aanval op demokrasie beskou is.
Maar hierdie wrede aanval 190 jaar gelede word nou algemeen beskou as 'n sleutelrol in die verandering van die publieke opinie in die uitbreiding van die stemreg en die algemene stemreg.
Hoe het 'n ordelike ontmoeting tussen mans, vroue en kinders in Manchester 'n bloedbad geword en waarom word dit so belangrik beskou?
In die vroeë 1800's het slegs twee persent van die Britse bevolking die stem gekry.
Dit was 'n tyd van geweldige politieke spanning en massaprotes: hongersnood was vol met koringwette wat brood onbekostigbaar maak.
'N Uitstalling ter herdenking van die 190ste herdenking van die Peterloo -bloedbad is in die Sentrale Biblioteek op die Sint -Pietersplein tot 26 September 2009. Ma - Donderdae van 09:00 tot 20:00, Vrydae en Saterdae van 9:00 tot 17:00. Vry om in te gaan.
Tog het Peterloo in alle opsigte begin as 'n volkome vreedsame demonstrasie.
Dus, toe 60 000 betogers die oggend van 16 Augustus 1819 op St Peter's Fields in Manchester bymekaarkom, het min verwag dat dit in bloedvergieting sou eindig.
Probleme het egter opgevlam toe die jongmanne, 'n paramilitêre mag uit die geledere van die plaaslike meule en winkeleienaars, beveel is om die sprekers by die byeenkoms te arresteer.
Op pad na die storms, het hulle aangekla toe die skare hul arms verbind om die arrestasies te stop.
Die paniek is geïnterpreteer as die skare wat die jeugdigheid aanval, en die Huzaren, 'n berede brigade van soldate, is beveel om die betogers met hul bril te sny.
Teen 14:00 was die bloedbad verby en lê die veld versprei met lyke tussen die geskeurde en bloedige baniere.
Die bloedbad is 'Peterloo' genoem om die soldate wat ongewapende burgerlikes aangeval het, te bespot deur die term 'Waterloo' te herken - die soldate uit die geveg word deur baie as ware helde beskou.
Die historiese belangrikheid van die Peterloo -bloedbad in die stryd om politieke vryheid kan nie onderskat word nie.
Die meeste historici meen dat dit gelei het tot die opkoms van die Chartist -beweging waaruit die vakbonde gegroei het, gelei het tot die stigting van die Manchester Guardian en, veral die belangrikste, die weg gebaan het na die gewone stem.
Die verontwaardiging regoor die land het gelei tot die Wet op die verteenwoordiging van die mense in 1832, algemeen bekend as die Groot Hervormingswet, wat omvattende veranderinge aan die kiesstelsel van die Verenigde Koninkryk aangebring het.
Jonathan Schofield, Blue Badge -gids en redakteur van Manchester Confidential, het gesê Peterloo was 'n gebeurtenis wat die land verander het.
"Die idee dat Engelsmanne Engelse doodmaak weens verteenwoordiging in die regering, was afstootlik vir die nuwe middelklasse, veral in die gebiede wat deur die Industriële Revolusie geraak is," het hy gesê.
Aangesien die middelklas en die werkersklas harder geword het en Brittanje van 'n landelike ekonomie na 'n vervaardigingsbedryf oorgegaan het, het Peterloo 'n simbool geword en gehelp om die weg te baan vir die Groot Hervormingswet van 1832 toe Manchester twee LP's en Salford een kry. & quot
Dit is die plaaslike betekenis van Peterloo dat dit die hoofrede was om die People's History Museum in die stad te vind.
& quotDie idee dat Engelsmanne Engelse doodmaak weens verteenwoordiging in die regering, was afstootlik vir die nuwe middelklasse. & quot
Jonathan Schofield, gids vir Blue Badge
Tot onlangs was die enigste gedenkteken vir die slagting 'n blou gedenkplaat aan die kant van die Free Trade Hall (nou die Radisson Hotel) in Peterstraat - die plek waar St Peter's Fields geleë is.
Dit het geen verwysing na 'n slagting gemaak nie, maar slegs na 'die verspreiding' van die skare, en weggelaat dat 15 mense dood is - waaronder 'n vrou en 'n kind.
In 2007 is die Peterloo -gedenkveldtog op die been gebring om 'n 'prominente, akkurate en respekvolle monument vir hierdie diepgaande gebeurtenis' te beskryf, wat die oorspronklike gedenkplaat as 'beledigend' beskryf.
Woordvoerder Paul Fitzgerald het gesê: & quotAs ons naby die 200ste herdenking is, is dit noodsaaklik dat ons 'n einde maak aan die lang en skandelike tradisie om die geheue van hierdie keerpunt in die geskiedenis van demokrasie te verwaarloos of af te was. & Quot
Die stadsraad van Manchester het die gedenkplaat twee jaar gelede vervang en planne is tans aan die gang vir 'n meer gepaste en permanente gedenkteken.
Die 190ste herdenking van die slagting word herdenk met 'n nuwe uitstalling in die Central Library tot 26 September. 'Peterloo onthou' is gratis om te sien. Sien hierbo vir besonderhede.
Vyf dinge wat jy moet weet oor die Peterloo -bloedbad
In sy woede-gevulde sonnet, 'Engeland in 1819', vang Shelley die toestand van die nasie op hierdie belangrike tydstip vas met sy 'veragte' koning, 'goddelose' godsdiens en 'n 'gesteek en verhongerde' volk. Onder die leiding van Lord Liverpool het Engeland volgens die historikus Robert Reid 'nader gekom in die gees van die beginjare van die Derde Ryk wat op enige ander tyd in die geskiedenis' was. So 'n verstommende vergelyking illustreer die genadeloosheid van 'n ongewilde regering, ondersteun deur 'n nog meer ongewilde monargie in 'n tyd van ongekende verandering. Engeland ondergaan 'n seismiese verskuiwing, ekonomies sowel as sosiaal.
'N Lang oorlogsperiode gekombineer met die landbou- en nywerheidsrevolusies het gelei tot 'n anonieme, geïndustrialiseerde staat waar die eise van die fabriekslewe 'n stedelike arm gebring het. Mense was ontevrede en het geen stemreg nie. Manchester toon hierdie fundamentele lewensverandering vir die arbeidersklasse. Dit het uitstekende vervoerskakels, 'n klam klimaat en plaaslike steenkoolmyne wat die ideale sentrum vir die ontluikende katoenbedryf geskep het. Die omstandighede vir werkers was egter haglik. Hulle is in krotbuurte gehuisves en hulle sien die lone daal in die resessie na die einde van die Napoleontiese oorloë. Teen 1819, in 'n stad wat die sukses van die Industriële Revolusie toon, het mense honger gely en was daar nie 'n enkele parlementslid nie
2. Die armes soek 'n stem
Op 16 Augustus 1819, gedurende die somer wakker seisoen, het 'die helfte van Manchester', ongeveer 60 000 mans, vroue en kinders bymekaargekom op St Peter's Field in die middel van Manchester. Hulle marsjeer uit baie buitedistrikte, met hul beste klere, dra baniere en sing liedjies, insluitend patriotiese krammetjies soos 'Rule Britannia' en 'God Save the King'.
Hulle kom van Oldham en Bury, Stockport en Rochdale om die beroemde Henry 'Orator' Hunt te hoor praat oor die noodsaaklikheid van verkiesingshervorming. Hy wou algemene stemreg by mans, jaarlikse verkiesings en 'n geheime stemming hê. Dit sou een van die belangrikste gebeurtenisse in die moderne Britse geskiedenis word.
Hunt het twintig minute later om 14:00 die hustings binnegedring, agttien was dood of sterwend en meer as ses honderd beseer deur die gesamentlike pogings van die vyftiende Huzaren en Manchester en Salford Yeomanry Cavalry, met hul onlangs geslypte sabel.
Meer as 300 skrikwekkende ooggetuieverslag van daardie dag bly 'n kragtige getuienis van die goedgekeurde wreedheid van 'n onderdrukkende regime wat daarop gemik is om diegene wat groter politieke vryheid gesoek het, te vernietig. Dit was 'n klasoorlog.
3. 'Peterloo' was 'n naam wat deur die pers gegee is
Die gebeurtenis is wyd berig in koerante en tydskrifte, waaronder The Times, 'n joernalis van wie Peterloo teenwoordig was. Drie dae later, op 19 Augustus, skryf hy in sy artikel ter verdediging van die betogers: 'Daar is nie 'n klipmuis op [die Yeomanry] gegooi nie, en daar is nie 'n pistool op hulle geskiet gedurende hierdie tydperk nie, en alles was stil en ordelik' . Nadat arrestasies plaasgevind het, het die Yeomanry 'onoordeelkundig na regs en links begin sny'.
Vyf dae na die geleentheid is dit 'Peter Loo' geskep in die Manchester Observer, 'n verwysing na die Slag van Waterloo in 1815, waar baie van die betogers en troepe wat by Peterloo teenwoordig was, langs mekaar geveg het. Die naam Peterloo het vinnig in die openbare bewussyn gekom, woedendheid geskep aan alle kante van die politieke spektrum en 'n stortvloed briewe, koerantartikels, tekenprente en poësie genereer wat binne enkele dae na die slagting verskyn het.
4. Die gebeurtenis het woede wat deur kuns oorgedra is, geïnspireer
Die anonieme gedigte en liedjies wat in die weke en maande na Peterloo op die blaaie van koerante, tydskrifte gedruk is en as breë gedruk is, dra die omvang van emosies oor wat 'n neerslagtige volk voel: woede, hartseer, geregtigheid en wraak. Deur poësie en sang wou hulle voortgaan om hul krag ongedaan te herdenk en te veroordeel, te wek en te wreek.
Wat maak The English Uprising so vivid is the sheer range and diversity of sources used from newspaper accounts, letters and memoirs to reports submitted by police spies and courtroom documents. Poole has unearthed a remarkable array of new material including around 70 'lost' petitions from Peterloo victims held in a printed volume at the Parliamentary Archives.(4) Centre stage are the people. At the heart of the narrative are 400 or so eye witness accounts of the 16 August 1819 from what Poole describes as "the best-documented crowd event of the nineteenth century" (p. 2). As the Acknowledgments make clear the collection of these accounts drew on the labours of volunteers, research assistants and staff at historical institutions – truly a community-wide approach to understanding and researching Peterloo.(5) The book is generously furnished with 46 illustrations, many of which are not well-known. They help locate Peterloo within a broader contemporary culture in which visual depiction was an important mechanism for political expression and, as such, offers a compelling link with the graphic novel also reviewed here. It is an impressive achievement and there is no doubt that Poole's The English Uprising is the definitive history of Peterloo – balanced, scholarly yet accessible and deservedly still indignant after 200 years.