Ego: Die rasionele deel van persoonlikheid (Sielkunde)
Volgens Sigmund Freud is die ego deel van persoonlikheid wat die eise van die id , die superego en die realiteit bemiddel. Freud het die ID beskryf as die mees basiese deel van persoonlikheid wat mense dring om hul mees primêre behoeftes te bevredig. Die superego, aan die ander kant, is die moralistiese deel van persoonlikheid wat later in die kinderjare ontstaan ​​as gevolg van opvoeding en sosiale invloede.
Dit is die ego se taak om 'n balans te vind tussen hierdie twee dikwels mededingende magte en om seker te maak dat die behoeftes van die id en superego voldoen aan die eise van die werklikheid.
'N Nader kyk na die Ego
Die ego verhoed ons om op ons basiese dringings (geskep deur die id) te werk, maar werk ook om 'n balans te vind met ons morele en idealistiese standaarde (geskep deur die superego). Terwyl die ego in beide die voorbewuste en bewuste funksioneer, beteken sy sterk bande met die id dat dit ook in die onbewuste funksioneer.
Die ego funksioneer gebaseer op die realiteitsbeginsel , wat werk om die begeertes van die ID te bevredig op 'n manier wat realisties en sosiaal toepaslik is. Byvoorbeeld, as 'n persoon jou in die verkeer afsny, verhoed die ego jou om die motor af te jaag en die aanstootlike bestuurder fisiek aan te val. Die ego stel ons in staat om te sien dat hierdie reaksie sosiaal onaanvaarbaar sou wees, maar dit laat ons ook weet dat daar ander toepaslike middele is om ons frustrasie te ontduik.
Freud se waarnemings op die Ego
In sy 1933-boek Nuwe Inleidende Lesings oor Psigoanalise , het Freud die verhouding tussen die id en die ego vergelyk met dié van 'n perd en ruiter. Die perd verteenwoordig die id, 'n kragtige krag wat die energie bied om vorentoe te beweeg. Die ruiter stel die ego voor, die leidinggewende krag wat die krag van die ID na 'n doel lei.
Freud het egter opgemerk dat hierdie verhouding nie altyd soos beplan was nie. In minder ideale situasies kan 'n ruiter homself net vir die rit vind, aangesien hy sy perd toelaat om in die rigting van die dier te gaan. Net soos met die perd en ruiter, kan die id se primêre dringings soms te sterk wees vir die ego om in beheer te bly.
In haar eie 1936 boek The Ego en the Mechanisms of Defence , Anna Freud , is al die ego se verdediging teen die id agter die skerms uitgevoer. Hierdie maatreëls teen die id staan ​​bekend as die verdedigingsmeganismes , wat stil en onsigbaar deur die ego uitgevoer word.
Alhoewel ons nie die verdediging in aksie kan in ag neem nie, het Anna Freud voorgestel dat hulle teruggevat kan word. Onderdrukking is een voorbeeld. Wanneer iets van bewustheid onderdruk word, is die ego nie bewus daarvan dat die inligting ontbreek nie. Dit is eers later, wanneer dit duidelik word dat sekere inligting of geheue weg is, dat die aksies van die ego duidelik word.
Kwotasies oor die Ego
Soms help dit om na die oorspronklike bron van hierdie idees te kyk om 'n beter perspektief op die onderwerp te kry. So, wat het Freud te sê gehad oor sy ego-konsep? Hy het breedvoerig oor die ego geskryf, asook sy verhouding met ander aspekte van persoonlikheid.
Hier is net 'n paar van sy meer bekende aanhalings oor die ego:
Op die ego se oorsprong:
"Dit is maklik om te sien dat die ego die deel van die id is wat verander is deur die direkte invloed van die eksterne wêreld." (Sigmund Freud, 1923, Uit die Ego en die Id )
Op die ego se invloed:
"Die ego is nie meester in sy eie huis nie." (Sigmund Freud, 1917, Uit ' n Moeilikheidsgraad in Psigo-Analise )
"Die ego verteenwoordig wat ons noem rede en gesonde verstand, in teenstelling met die id wat die passies bevat." (Sigmund Freud, 1923, Uit die Ego en die Id )
"Die arm ego het 'n steeds moeiliker tyd daarvoor; dit moet drie harde meesters dien en dit moet sy bes doen om die eise en eise van al drie te versoen.
Die drie tiranne is die eksterne wêreld, die superego en die id. "(Sigmund Freud, 1932, Uit Nuwe Inleidende Lesings oor Psigoanalise )
"Buite, in elk geval, lyk die ego duidelike en skerp lyne van afbakening te handhaaf. Daar is net een staat - weliswaar 'n ongewone toestand, maar nie een wat as patologies gestigmatiseer kan word nie - waarin dit nie doen nie. Op die hoogte van verliefdheid dreig die grens tussen ego en voorwerp om weg te smelt. Teen alle bewyse van sy sintuie verklaar 'n verliefde man dat ek en jy 'n een is en bereid is om op te tree as as dit 'n feit was. " (Sigmund Freud, 1929, Van Beskawing en Sy Ontevredenheid )