Mariene slang T-AP-202 - Geskiedenis Podcasts - 2022
(T-AP-202: dp. 10,210; 1. 523 '; b. 72'; dr. 26 '; s. 18 k; trp. 3,451; a. None; cl. Marine Adder; T. C4-S -A3)
Marine Serpent (T-AP-202) is deur Kaiser Co., Inc., Vancouver, Wash., 30 November 1944 ingevolge die Maritime Commission-kontrak neergelê; van stapel gestuur 12 Junie 1945; geborg deur mev. W. J. Rohe; en afgelewer by haar operateur, United Fruit Co., 21 September 1945.
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Marine Serpent deelgeneem aan die massiewe seelift om besettingstroepe na die Verre Ooste te vervoer en veterane van die Stille Oseaan -veldtogte na die Verenigde State terug te keer. Sy vertrek op 31 Oktober uit San Francisco en stoom na die westelike Stille Oseaan en voltooi gedurende die volgende 4 maande twee reise na die Filippyne en terug. Tussen 24 Maart 1946 en 11 Junie het sy twee lopies na Japan gemaak en teruggekeer terwyl sy uit San Francisco en Seattle was. Sy het gedurende die res van 1946 voortgegaan met die vervoer van troepe en het in Julie 1947 die Maritime Commission Reserve Fleet in Suisunbaai, Kalifornië, binnegekom, waar sy gedurende die volgende vyf jaar gebly het.
In reaksie op die verhoogde eise aan Amerikaanse seepmag tydens die VN -polisie se optrede in Korea, is Marine Serpent deur die vloot van die Maritieme Administrasie verkry
8 Mei 1952 en aan diens by MSTS aangewys. Marine Serpent, wat deur 'n staatsdienspersoneel beman is, het die aktivering in San Francisco op 13 September voltooi en vandaar na San Diego vertrek waar sy op 15 September na die Verre Ooste vertrek het. Gedurende die res van die Koreaanse konflik het sy ses reise na hawens van die weskus gemaak, insluitend Seattle, San Francisco en San Diego, na Japannese en Suid-Koreaanse hawens. Gedurende einde Mei en vroeg in Junie 1953 het sy tussen die buitelandse eilande, waaronder Cheju-Do, gery. en KojeDo om geïnterneerde Noord -Koreaanse krygsgevangenes te vervoer. Tussen 7 en 18 Junie het sy van Yokohama, Japan, na Seattle gestoom.
Na die vestiging van 'n ongemaklike vrede op die wartorn -skiereiland, 27 Julie, vertrek Marine Serpent op 8 Augustus uit Seattle om vervangende troepe na die ontstelde Verre Ooste te vervoer en om veterane na die Verenigde State terug te keer. Gedurende die res van 1953 en 'n groot deel van 1954 het sy sewe lopies na die westelike Stille Oseaan gehardloop. Nadat sy op 24 Oktober 1954 na Seattle teruggekeer het, was sy in 'n verminderde operasionele toestand tot 23 Desember, toe sy weer na die Verre Ooste seil. By Inchon op 12 Januarie 1955 seil sy via Sasebo en Okinawa na Haiphong, Frans -Indochina, waar sy op 20 Januarie aankom. Gedurende die volgende vier maande het sy langs die kus van Indochina opereer en Vietnamese vlugtelinge uit die kommunisties gedomineerde Noorde vervoer na 'n nuwe lewe van vryheid in die Suide. Boonop het sy Franse troepe en militêre toerusting suidwaarts ontruim na hawens, soos Saigon en Tourane. In die middel van Mei het hy haar plig in die onrustige Suidoos -Asië voltooi en na Japan teruggekeer. Nadat sy saam met Inchon en terug gegaan het, vertrek sy op 31 Mei uit Yokohama en vaar na die weskus waar sy op 13 Junie in Seattle aangekom het. die National Defense Reserve Fleet en haar naam is op 17 Augustus van die Navy -lys verwyder. In 1969 bly sy in Puget Sound in Olympia lê.
Marine Serpent het drie gevegsterre ontvang vir Koreaanse diens.
Skole neem alle besluite oor watter eksamens aangebied word. U AP -koördineerder sal u laat weet watter toetsopsies en datums hierdie jaar vir u skool beskikbaar is.
Soos altyd, gebeur daar iets onverwags wat u verhinder om die AP -eksamen af ​​te lê op die datum waarop u beplan is of u wil eksamens aflê wat vir dieselfde tydgleuf geskeduleer is, kan u met u AP -koördineerder praat oor 'n eksamen op 'n later datum.
Hoe kan ek aanmeld vir 'n latere eksamen?
Studente kan nie self 'n eksamendatum kies nie. U AP -koördineerder sal u vertel watter toetsopsies (papier of digitaal) en eksamendatums hierdie jaar vir u skool beskikbaar is, en u laat weet watter stappe u moet neem.
Wat as twee eksamens waarvoor ek wil aanmeld, op dieselfde datum en tyd geskeduleer is?
As twee van die eksamens wat u wil aflê, op dieselfde tyd geskeduleer is, vra u AP-koördineerder vir inligting oor die aflê van een van die eksamens gedurende die laat toetsperiode. U kan steeds vir albei registreer.
Seeslang, mitologiese en legendariese seediere wat tradisioneel soos 'n enorme slang lyk. Die geloof in groot wesens wat die dieptes bewoon het, was wydverspreid in die antieke wêreld. In die Ou Testament is daar verskeie verwysings na 'n oorspronklike geveg tussen God en 'n monsteragtige teëstander wat Leviathan of Rahab genoem word. Alhoewel die verwysings na Leviathan gewoonlik dui op 'n draakagtige wese, is die naam ook gebruik om 'n seemonster in die algemeen aan te dui (kyk draak). Analoë van hierdie geveg word in die antieke Midde -Ooste gevind. Babiloniese literatuur teken 'n geveg op tussen die god Marduk en die meerkoppige slangedraak Tiamat, en in die Hetitiese mite wen die weergod die draak Illuyankas. Net so bevat 'n Kanaänitiese gedig uit Ras Shamra (ou Ugarit) in die noorde van Sirië 'n stryd tussen die god Baäl en 'n monster genaamd Leviatan.
Alhoewel daar deur die eeue heen steeds verhale oor seeslange bestaan ​​het, is daar tot dusver geen diere gevang wat nie tot 'n voorheen bekende groep behoort nie. 'N Groot aantal van die goed geverifieerde verhale van monsteragtige mariene wesens is blykbaar verklaarbaar as verkeerde waarnemings van reeds bekende diere. Byvoorbeeld, 'n aantal bruinvisse wat agter mekaar swem en gereeld opstaan ​​om lug te neem, kan die voorkoms van 'n baie groot slangagtige wese veroorsaak wat deur 'n reeks vertikale golwings vorder. Groot massas seewier wat half oorstroom is, word dikwels as 'n reusagtige dier beskou. Basishaaie, aartappels (mariene wurms), lintvis of oarfish (Regalecus), en seeleeus is ook voorgestel as verduidelikings van sommige sogenaamde seeslange.
Reuse inkvisse ( Architeuthis spesies) is vermoedelik die grondslag waarop baie rekeninge gebaseer is, hierdie diere, wat 'n totale lengte van 15 voet kan bereik, kom soms af en toe in die streke waaruit baie berge van seeslange gekom het - Skandinawië, Denemarke, die Britse Eilande , en die oostelike kus van Noord -Amerika. Een van hierdie diere wat aan die oppervlak swem met twee baie langwerpige arms wat deur die water loop, sou byna presies die prentjie lewer wat baie van die vreemd konsekwente onafhanklike rekeninge vereis: 'n algemene silindriese vorm met 'n afgeplatte kop, aanhangsels op die kop en nek, 'n donker kleur bo -op en 'n ligter skakering onder, konstante en eenvormige vordering, liggaam reguit, maar buigbaar en spuit water. Dit is ook bekend dat potvisse doodmaak en verslind Architeuthis, en een van die mees grafiese weergawes van die seeslange spreek daarvan dat dit in stryd is met 'n walvis waarheen hy twee spoel gegooi het en wat dit uiteindelik onder die oppervlak gesleep het.
Die geskiedenis van waarnemings van varswater "monsters" is lank, veral dié van Loch Ness in Noord -Skotland. Dit is die onderwerp van baie ondersoek, maar dit is steeds onduidelik.
Onderwaterargeoloë het moontlik die oudste skeepswrak in die Erie -meer ontdek
Die Slangemeer, 'n agtjarige skoener van 47 voet, verlaat Cleveland in September 1829 vir die reis van 55 myl na die Erie-eilande. By die aankoms op die eiland, ryk aan kalksteen, het die bemanning van die skip 'n vrag klip versamel om na Cleveland terug te keer. (Vier jaar later sou die eiland deur 'n paar broers, Atus en Irad Kelley, gekoop word. Dit staan ​​sedertdien bekend as Kelleys -eiland.)
Die skip het nooit weer teruggekom nie, een uit duisende om op die Great Lakes die lyke van kaptein Ezera Wright en sy broer Robert aan wal te gooi in Lorain County, net wes van Cleveland. Die Slangmeer was vir ewig verlore aan die onderkant van die meer.
Vrydag het die National Museum of the Great Lakes, in die nabygeleë Toledo, egter aangekondig dat die Slang is moontlik gevind, en dit is vermoedelik die oudste bekende skeepswrak in die Erie-meer.
Die geskiedenis van die Great Lakes is 'n mikrokosmos van die geskiedenis van die Verenigde State. Command of the Great Lakes was 'n belangrike front in die oorlog van 1812, en klein buiteposte rondom hulle het gegroei tot 'n paar van die grootste stede in die land — Detroit, Chicago, Buffalo en Milwaukee. Die mere het relatief goedkoop metodes geword om vrag te vervoer, van taconietkorrels uit die Mesabi -ysterreeks in Minnesota tot graan uit Amerika se broodmandjie.
Maar die mere was ook redelik verraderlik, met baie vaartuie wat die slagoffer geword het van slegte weer of ander ongeluk en sink. Die skepe lê al geslagte lank aan die onderkant van die meer en raak geleidelik agteruit namate die waters enorme skepe verminder tot die punt waar hulle byna nie van die bodem van die meer te onderskei is nie.
Danksy die pogings van Chris Gillcrist, die direkteur van die museum, en 'n onverskrokke span duikers en onderwaterargeoloë, word hierdie wrakke gered en bestudeer, wat nuwe inligting verskaf oor die evolusie van reis en vervoer op die mere deur die Amerikaanse geskiedenis.
In 1999, toe Gillcrist by die museum begin, toe die Inland Seas Maritime Museum genoem en in die klein dorpie Vermillion geleë is, het hy 'n indrukwekkende hoeveelheid skeepswrak -artefakte in die versameling opgemerk, maar geen poging om dit met besoekers te deel nie openbare uitstalling.
Die organisasie is gestig en bestuur deur 'n raad wat [presidente] en bestuurders van rederye insluit [en] het nie daarvan gehou om oor skeepswrakke te praat nie, sê Gillcrist, op sy 20ste jaar as direkteur van die museum , wat in 2014 na Toledo verhuis het.
Gillcrist kon die raad oortuig dat skeepswrakke nie net 'n belangrike deel van die omvang van die museum was nie, maar die laaste grens in die geskiedenis van die Groot Mere. Die suksesvolle sukses op die oomblik van Titanic sy saak versterk. Dit het so 'n geweldige impak gehad op mense se persepsie van wat 'n skipbreuk is, en hy sê.
Binne vyf jaar het die museum Carrie Sowden as argeologiese direkteur aangestel, en kort daarna werk hy saam met Cleveland Underwater Explorers (CLUE), 'n duikgroep wat die Erie -meer verken. Sedertdien het hulle die wrak van ongeveer 'n dosyn skeepswrakke in die Erie -meer en nog 'n handjievol op die Ontariomeer gevind, elk met 'n storie om te vertel oor 'n tyd en plek in die geskiedenis.
Daar ontbreek baie geskiedenis onder die mere, " sê Sowden. U verhoog die geskiedenis wat u bekend is deur te kyk wat daar is, en die museum het die verbintenis aangegaan om die geskiedenis te verstaan ​​deur die ondergedompelde webwerwe. "
Baie lede van CLUE ''s het ingenieursgrade, wat die akkuraatheid van hul navorsing inlig, wat eers begin voordat hulle in die water gaan, en kyk na kontemporêre nuusberigte en regeringsargiewe (selfs toe moes kommersiële vaartuie geregistreer word.)
Ons kom met 'n teikenlys, sê David VanZandt, direkteur en hoofargeoloog van CLUE, wat 'n verwantskap met die Erie -meer het om daarna te verwys as 'my meer'. kry goeie liggingsdata en vernou en begin soek na [die boot]. "
Optimaal soek hy wrakke binne 'n radius van 25 vierkante myl, en let op dat dit 'n uur of twee neem om net 'n vierkante myl te soek met behulp van 'n sy-sonar.
As daar geen goeie inligting is nie, gaan [die boot] onderaan die lys, ", sê hy en voeg by dat die publiek verkeerdelik kan aanneem dat sy span dit waag om net op die water te speel, & #8221 sonder meer presiese inligting.
Ironies genoeg is dit presies hoe Tom Kowalczk, direkteur van afstandswaarneming by CLUE, gevind het Slangmeer. Kowalczk het grootgeword in Port Clinton, 'n dorp aan die meer in 'n gebied wat bekend is vir sy oorvloed kampeerplekke en somerkothuise, en woon steeds in die omgewing.
Op 'n dag in 2015 verskyn iets kleins op 'n skandering naby Kelleys -eiland. Dit was regtig interessant, maar ek het dit as 'n rots of iets afgemaak omdat ek gedink het dit was te klein om 'n skipbreuk te wees, onthou Kowalczk. 'N Duik later dieselfde jaar het aan die lig gebring dat dit 'n houtskoener was, en die klein grootte daarvan, saam met die feit dat dit begrawe was onder dekades se sediment, het Kowalczk laat glo dat dit 'n besonder ou was. Hy het aanvanklik gedink dit is die Lexington, 'n skoener wat in die 1840's gesink het.
Die onvoorspelbare weer by Lake Erie het beteken dat die span nie soveel werk kon doen as wat hulle wou nie, sê Sowden, maar 'n paar leidrade uit hul duike het hulle genoeg inligting gegee om aan te dui dat hulle ontdek het Slangmeer. Hedendaagse rekords het verduidelik dat die skip 'n uitgebreide snywerk van 'n slang op sy boog gehad het, en die CLUE -duikers het 'n snywerk op die wrak se boog geïdentifiseer.
Verder 'n koerantartikel uit 1829 uit die Cleveland Weekly Herald het berig dat die boot 'n vrag klip van die eiland Kelley vervoer het, en dat duike rotse in die skip gevind het wat ooreenstem met die tydlyn van die Slang's sink. As die klippe die daaropvolgende jaar verkry is, sou die vrag van die skip, nadat die steengroewe in 1830 geopen het, gladder blokke gewees het, nie die rotsblokke wat in die skipbreuk gevind is nie. Dit is alles tou, " onthou Sowden.
Argeoloog Carrie Sowden, links, berei voor om saam met Chris Kraska in die Erie -meer te duik, regs, 'n onderwater -argeoloog by die Maritime Archaeological Survey Team. (David VanZandt, leidraad)
Sy het nog meer werk om te doen, maar die museum voel dat dit met ongeveer 75 persent sekerheid kan beweer dat hierdie bevinding die Slangmeer.
Vir elke twee dae wat u in die veld deurbring, spandeer u ongeveer 'n maand aan die data, ", sê sy.
Die Slangmeer verteenwoordig slegs die mees onlangse aankondiging wat die museum gemaak het, maar dit is nie eens die enigste van hierdie jaar nie. In Maart het die museum die ontdekking van die Margaret Olwill, 'n vaartuig van 554 voet wat 'n vrag kalk uit Kelleys-eiland dra. 'N Klein storm het in 'n gevaarlike storm verander en uiteindelik die vaartuig in 1899 omgeslaan.
Die Great Lakes het meer skeepswrakke per vierkante kilometer as nêrens anders nie, met meer as 2 000 in die Erie -meer alleen. Die vlak water van die Erie is die vlakste van die vyf Groot Mere en dit maak dit makliker om skeepswrakke op te spoor, maar dit het die nadeel dat dit in 'n slegter toestand voorkom.
" Hoe vlakker die water, hoe minder waarskynlik is dit gevind [in dieselfde toestand as toe] dit gesink het, sê Gillcrist. Daar is skeepswrakke op Kelley se eiland in 15 voet water gevind, en dit is pannekoeke. Antilope, wat in 1897 in Lake Superior gesink het, is in 2016 verstommend ongeskonde onder ongeveer 300 voet water gevind.
Die skeepswrakke van die Heilige Graal van die Groot Mere is Le Griffon, die eerste skip in Europese styl wat deur ontdekkingsreisiger Robert De La Salle gebou is en wat vermoedelik in 1679 in die Michiganmeer gesink het. Mense vind dit al jare lank, en dit word altyd nie daardie vaartuig, " Sowden sê.
'N Meer waarskynlike bevinding hoog op die teikenlys van die museum en#8217's is die Marquette & amp Bessemer nr. 2, 'n spoorwegboot van 338 voet met staalomhulsel wat in 1909 uit Ashtabula, Ohio, vertrek het na Port Stanley, Ontario, en verdwyn het.
Dit is 'n redelike groot stuk staal in die vlakste Great Lake, sodat dit nie gevind kan word nie, sê Gillcrist.
Maar teenstrydige getuienisverslae en die moeilikheid om die mite van die feit te skei, tesame met die opeenhoping van meer as 'n eeu, sal dit moeilik maak, hoe groot dit ook al is.
Intussen wil Sowden meer duik na die Lake Serpent -terrein, maar Gillcrist merk op dat hulle vanweë die wet van Ohio niks te voorskyn kan bring nie. In plaas daarvan is daar volgende jaar 'n reeks lesings by die Lakewood Historical Society, die Sandusky Maritime Museum, die Toledo Shipmasters Association en die Great Lakes Maritime Institute in Detroit. Almal het die projek finansieel ondersteun.
Maar daar is baie ander skeepswrak -artefakte wat almal na vore gebring is voordat huidige wette uitgevaardig is, Gillcrist -notas by die museum in Toledo, items wat nie in Vermilion vertoon is nie en ten minste een wat nie vertoon kon word nie vanweë die grootte: 'n reddingsboot uit die Edmund Fitzgerald, waarskynlik die bekendste van alle Great Lakes skeepswrakke. Dit duik op na die oppervlak nadat die vragskip in die stormwinde van November 1975 gesink het.
Alhoewel dit algemeen was om die skipbreukvoorwerpe uit bygeloof te verberg, verstaan ​​Gillcrist dat dit vertoon moet word.
As u probeer om die geskiedenis van die Great Lakes sonder skeepswrakke te doen, vertel u nie die hele verhaal nie, sê hy. En skeepswrakke trek mense in. Daar is iets oor hulle wat spreek tot mense se belangstelling. "
Vince Guerrieri is 'n bekroonde joernalis en skrywer in die Cleveland-omgewing.
Dit klink soos iets uit 'n wetenskapfiksie-film: 'n span paleontoloë ontdek die skedel van 'n bose mariene reptiel hoog in die Andesberge en is so verskrik deur die fossiel dat hulle dit 'Godzilla' noem. Dit is presies wat gebeur het met Dakosaurus, 'n mariene krokodil van 'n ton uit die vroeë Krytperiode met 'n dinosourusagtige kop en 'n ruie flippers. Dit is duidelik dat Dakosaurus nie die vinnigste reptiel ooit was wat die Mesozoïese seë opgedaag het nie, maar hy het gesmul aan sy groot deel van ichthyosaurs en pliosaurs, moontlik sommige van die ander inwoners van die oseaan op hierdie lys.
10 Vreeswekkende Prehistoriese Seemonsters
Sommige van die grootste wesens wat hierdie wêreld nog ooit gesien het, het miljoene jare gelede geleef. Hier is tien van die grootste, mees vreesaanjaende seemonsters wat ooit die oseane deurgemaak het:
Die ichthyosaurs was mariene roofdiere wat soos moderne dolfyne gelyk het en meer as 200 miljoen jaar gelede tydens die Trias -tydperk 'n groot omvang kon bereik.
Shastasaurus, die grootste mariene reptiel spesie wat ooit gevind is, was 'n verskeidenheid ichthyosaur wat tot meer as 20 meter lank kon word, baie langer as die meeste ander roofdiere. Maar een van die grootste wesens wat ooit oor die see kon swem, was nie juis 'n vreesaanjaende roofdier nie, Shastasaurus was 'n gespesialiseerde suigvoerder wat hoofsaaklik vis geëet het.
Dakosaurus is die eerste keer in Duitsland ontdek en was met sy vreemde reptiel-dog visagtige liggaam een ​​van die beste roofdiere in die see gedurende die Jura-periode.
Fossiele oorblyfsels is gevind in 'n baie wydverspreide verspreiding, wat oral van Engeland na Rusland na Argentinië verskyn. Alhoewel dit algemeen vergelyk word met moderne krokodille, kan Dakosaurus 'n lengte van 5 voet bereik. Sy unieke tande het daartoe gelei dat wetenskaplikes dit tydens sy skrikbewind as 'n top roofdier beskou het.
Thalassomedon was 'n spesie van Pliosaur wie se naam van Grieks vertaal word na & ldquosea lord & rdquo & ndash en met goeie rede. Dit was massiewe roofdiere wat tot 12 voet lank was.
Sy flippers was byna 2 meter lank, sodat hy met 'n dodelike doeltreffendheid die dieptes kon swem. Sy heerskappy as 'n top roofdier het deur die laat Krytperiode geduur en uiteindelik tot 'n einde gekom toe die see nuwe en groter roofdiere soos die Mosasaur sien.
Nothosaurus, slegs ongeveer 4 meter lank, was aggressiewe jagters. Hulle was gewapen met 'n mond vol skerp, na buite wysende tande, wat 'n dieet van inkvis en vis voorstel. Daar word vermoed dat Nothosaurus hoofsaaklik 'n hinderlaag was, wat sy slanke reptielvormige figuur gebruik het om sy prooi op te sluip en dit te verras.
Dit het geglo dat Nothosaurs verwant was aan pliosourusse, 'n ander verskeidenheid diepzee -roofdiere. Fossiele bewyse dui daarop dat hulle meer as 200 miljoen jaar gelede gedurende die Trias -periode geleef het.
Tylosaurus was 'n spesie van Mosasaur. Dit was enorm en het 'n lengte van meer as 15 voet bereik.
Die tylosaurus was 'n vleiseter met 'n baie uiteenlopende dieet. Maagreste toon tekens van visse, haaie, kleiner mosasourusse, plesiosourusse en selfs 'n paar voëllose voëls. Hulle het gedurende die laat Kryt gewoon in die see wat Noord -Amerika bedek het, waar hulle etlike miljoene jare stewig bo -op die mariene voedselketting gesit het.
T. saurophagis, wat onlangs ontdek is, was net so groot soos 'n skoolbus en bereik byna 9 meter lank. Dit is 'n vroeë spesie ichthyosaur wat 244 miljoen jaar gelede gedurende die Trias -periode geleef het. Omdat hulle geleef het kort na die Perm -uitwissing (die grootste massa -uitsterwing op aarde, toe vermoedelik dat 95% van die seelewe uitgewis is), gee die ontdekking daarvan wetenskaplikes nuwe insigte oor die vinnige herstel van die ekosisteem.
Alhoewel Tanystropheus nie streng mariene was nie, was die dieet hoofsaaklik vis, en wetenskaplikes meen dat dit die meeste van sy tyd in die water was. Tanystropheus was 'n reptiel wat 'n lengte van 6 voet kon bereik, en daar word vermoed dat dit gedurende die Trias -tydperk byna 215 miljoen jaar gelede geleef het.
Liopleurodon was 'n mariene reptiel wat meer as 20 meter lank was. Dit het meestal geleef in die seë wat Europa gedurende die Jura -periode bedek het, en dit was een van die beste roofdiere in die omgewing. Daar word vermoed dat die kake alleen meer as 10 voet lank was en omtrent die afstand van die vloer tot die plafon was.
Met die tande so groot, is dit maklik om te sien waarom Liopleurodon die voedselketting oorheers het.
As die Liopleurodon groot was, was Mosasaurus kolossaal.
Fossiele bewyse dui daarop dat Mosasaurus tot 15 meter lank kan wees, wat dit een van die grootste mariene roofdiere van die Krytperiode maak. Die kop van Mosasaurus en rsquos was soos dié van 'n krokodil, gevoer met honderde vlymskerp tande wat selfs die goed gepantserde vyande kon doodmaak.
Een van die grootste roofdiere in die mariene geskiedenis en een van die grootste haaie wat ooit aangeteken is, Megalodons was net so skrikwekkend as wat hulle gekom het.
Megalodons het 1,5 miljoen jaar gelede die dieptes tydens die Cenozoic Era, 28 en ndash, verower, en was 'n veel groter weergawe van die grootwithaai, 'n top roofdier van die hedendaagse oseane. Terwyl ons groot blankes slegs 'n maksimum lengte van 6 voet bereik, kan Megolodons tot 20 meter lank word en langer as 'n skoolbus!
Cam is 'n onredelik arm hoërskoolleerling wat vryskut werk om sy nare lekkergoed te eet. As u hom wil loof/geld wil stuur, kan u hom hier op Facebook vind.
Moenie op My trap nie
Die geskiedenis van die Gadsden -vlag en hoe die ratelslang 'n simbool van Amerikaanse onafhanklikheid geword het
Die vierde Julie laat my patriotisme en gemeenskapsgevoel nooit weer by my mede -Amerikaners inspireer nie, selfs al is die mede -Amerikaners 'n skare dronk kretins en tieners wat om 23:00 uit Chicago wil kom.
Ek hou daarvan om al die Amerikaanse vlae te sien. Ek het wel my klagtes oor die Amerikaanse regering, veral oor hoe intiem die politici van Washington DC voel dat hulle betrokke moet wees by die daaglikse lewens van hul onderdane, ek bedoel, burgers. Maar die vlag is nie net 'n simbool van die Amerikaanse regering nie. Dit is 'n simbool van gedeelde Amerikaanse waardes - veral ons hoogste algemene waarde: vryheid.
As dit kom by die simbolisering van vryheid en die gees van '76, dink ek wel dat daar 'n beter Amerikaanse vlag is. Met alle respek vir die sterre en strepe, verkies ek die geel Gadsden -vlag met die opgerolde ratelslang en die uitdagende motto Don't Tread on Me.
Die betekenis van Old Glory kan deurmekaar raak met die regte en onreg van die voortdurend nuwe en verbeterde regering. Die betekenis van 'Moenie op my trap nie' is onmiskenbaar.
Daar is ook 'n interessante geskiedenis agter hierdie vlag. En dit is verweef met een van die interessantste persoonlikhede van die Amerikaanse geskiedenis, Ben Franklin.
Benjamin Franklin is bekend vir sy sin vir humor. In 1751 skryf hy 'n satiriese kommentaar in sy Pennsylvania Gazette wat daarop dui dat Amerikaanse koloniste as 'n manier om die Britte te bedank vir hul beleid om veroordeelde misdadigers na Amerika te stuur, ratelslange na Engeland moet stuur.
Drie jaar later, in 1754, gebruik hy 'n slang om nog 'n punt toe te lig. Hierdie keer nie so humoristies nie.
Franklin skets, sny en publiseer die eerste bekende politieke tekenprent in 'n Amerikaanse koerant. Dit was die beeld van 'n slang wat in agt dele gesny is. Die gedeeltes verteenwoordig die individuele kolonies en die krommes van die slang dui op die kuslyn. New England is in een afdeling saamgevoeg as die kop van die slang. Suid -Carolina was by die stert. Onder die slang was die onheilspellende woorde "Join, or Die."
Dit het niks te doen met onafhanklikheid van Brittanje nie. Dit was 'n pleidooi vir eenheid in die verdediging van die kolonies tydens die Franse en Indiese Oorlog. Dit het 'n algemene bygeloof van die tyd gespeel: 'n Slang wat in stukke gesny is, kan weer lewendig word as jy die gedeeltes voor sononder bymekaarkom.
Die slangillustrasie is in die kolonies herdruk. Tientalle koerante van Massachusetts tot Suid -Carolina het Franklin se skets of 'n variasie daarvan uitgevoer. Byvoorbeeld, die Boston Gazette herskep die slang met die woorde 'Unite and Conquer' wat uit sy mond kom.
Ek veronderstel dat die koerantredakteurs honger was na grafiese materiaal, dit was Amerika se eerste politieke tekenprent. Wat ook al die rede was, Franklin se slang het die Amerikaanse kultuur binnegedring as 'n vroeë simbool van 'n gedeelde nasionale identiteit.
Die slangsimbool het tien jaar later handig te pas gekom, toe Amerikaners weer saamstaan ​​teen 'n gemeenskaplike vyand.
In 1765 was die seëlwet die algemene vyand. Die Britte het besluit dat hulle meer beheer oor die kolonies nodig het, en belangriker nog, hulle het meer geld uit die kolonies nodig. Die kroon was gelaai met skuld uit die Franse en Indiese oorlog.
Waarom sou die Amerikaners - 'kinders wat deur ons sorg geplant is, gevoed deur ons toegeeflikheid', soos Charles Townshend van die House of Commons dit stel - die skuld van Engeland nie betaal nie?
Kolonel Isaac Barre, wat in die Franse en Indiese Oorlog geveg het, het geantwoord dat die kolonies nie deur die sorg van die Britse regering aangeplant is nie; hulle is gestig deur mense wat daarvandaan gevlug het. En die Britse regering het die kolonies nie gevoed nie, hulle het floreer ondanks wat die Britse regering gedoen het en nie gedoen het nie.
In hierdie toespraak het Barre na die koloniste verwys as 'seuns van vryheid'.
Soos ons weet, het die Sons of Liberty in die daaropvolgende maande en jare toenemend gegrief geraak oor Engelse inmenging. En namate die getye van die Amerikaanse publieke opinie al hoe nader aan rebellie beweeg, word Franklin se losgemaakte slang steeds gebruik as simbool van Amerikaanse eenheid en Amerikaanse onafhanklikheid. Byvoorbeeld, in 1774 het Paul Revere dit by die kop van The Massachusetts Spy gevoeg en die slang gewys wat teen 'n Britse draak veg.
Die geboorte van die Amerikaanse vloot en die U.S. Marine Corps
Die slang simbool het nogal verander tydens sy vinnige, wydverspreide aanvaarding. Dit was nie meer in stukke gesny nie. En dit word gewoonlik getoon as 'n Amerikaanse ratelslang, nie 'n generiese slang nie.
Ons weet nie met sekerheid waar, wanneer of deur wie die bekende kronkelende ratelslang die eerste keer gebruik is met die waarskuwing "Moenie op my trap nie."
Ons weet wel toe dit die eerste keer in die geskiedenisboeke verskyn het.
In die herfs van 1775 beset die Britte Boston en die jong Kontinentale Weermag is in Cambridge opgesluit, met baie arms en ammunisie. By die Slag van Bunker Hill was die troepe van Washington so laag op kruit dat hulle beveel is "om nie te vuur totdat jy die wit van hul oë sien nie."
In Oktober keer 'n handelsskip genaamd The Black Prince terug na Philadelphia van 'n reis na Engeland. Aan boord was privaat briewe aan die Tweede Kontinentale Kongres wat hulle meegedeel het dat die Britse regering twee skepe na Amerika stuur, gelaai met wapens en kruit vir die Britse troepe.
Die kongres het besluit dat generaal Washington die arms meer nodig het as generaal Howe. 'N Plan is uitgebrei om die Britse vragskepe te vang. Hulle het die oprigting van 'n kontinentale vloot gemagtig, begin met vier skepe. Die fregat wat die inligting uit Engeland, die Swart Prins, vervoer het, was een van die vier. Dit is gekoop, omskep in 'n oorlogsman en herdoop die Alfred.
Om die vloot op hul eerste missie te vergesel, het die kongres ook toestemming verleen om vyf maatskappye van mariniers op te stel. Die Alfred en sy matrose en mariniers behaal 'n paar van die opmerklikste oorwinnings van die Amerikaanse Revolusie. Maar dit is nie die verhaal waarin ons hier belangstel nie.
Wat vir ons veral interessant is, is dat sommige van die mariniers wat die maand in Philadelphia aangekom het, tromme gedra het, geel geverf, met 'n hewige ratel versierd, opgerol en gereed om te slaan, met dertien ratels, en met die leuse 'Don't Tread on Me'. . "
Benjamin Franklin lei 'n ledige uur af
Hierdie anonieme skrywer, wat "niks met openbare aangeleenthede te doen het nie" en "om 'n ledige uur af te lei," bespiegel waarom 'n slang as 'n simbool vir Amerika gekies kan word.
Eerstens het hy by hom opgekom dat "die ratelslang behalwe Amerika in geen ander kwart van die wêreld voorkom nie".
Die ratel het ook skerp oë en "kan daarom as 'n simbool van waaksaamheid beskou word." Verder het
Baie geleerdes is dit nou eens dat hierdie 'American Guesser' Benjamin Franklin was.
Franklin is natuurlik ook bekend daarvoor dat hy die gebruik van 'n arend - ''n voël met 'n slegte morele karakter' - as 'n nasionale simbool, gekant is.
Fossiele paaie en 'n seeslang wat in Alabama nie voorgeskiedenis was nie
Oceans of Alabama (illustrasie deur die skrywer)
Sê "Alabama " en die woord "fossiel " kom nie dadelik in gedagte nie. Dit is te verstane dat die paleontologiese ontdekkings wat in die Yellowhammer -staat gemaak is, selde die nasionale nuus haal. Dit is jammer, want Alabama het 'n ryk voorgeskiedenis wat strek van die koolstofagtige skalie van die Iron Hills tot die Cenozoic klei naby die golf. 'N Mengelmoes van geologiese tydperke word in die staat voorgestel, elk met 'n wonderlike verskeidenheid fauna, waaronder mariene reptiele, vreemde geleedpotiges en ou walvisse.
Hier is vier plekke wat die antieke wêreld van Alabama beliggaam.
Die Dier uit die Tombigbee
Die "Artemis " skelet (met vergunning Dana Ehret, kurator van paleontologie, Museums van die Universiteit van Alabama)
Die mees volledige Clidastes mosasaur ter wêreld sit tans in 'n klein kas by die Alabama Museum of Natural History en#160 in Tuscaloosa, Alabama. Die geraamte met die bynaam "Artemis " toe sy in 2002 onder die Hefflin -dam ontdek is, is ongeskonde tot by die kleinste beendere van die flipper, 'n vonds wat byna onbeskryflik skaars is.
Mosasourusse lyk nie soos 'n komodo -draak met flippers nie, mariene roofdiere wat nou verwant is aan moderne akkedisse en slange. Sommige spesies het tot 50 voet groot geword, hoewel hierdie leviathans meestal bekend is as gevolg van onvolledige oorblyfsels. They were just one of the inhabitants of Alabama's Cretaceous oceans — others included ginsu-toothed sharks, massive long-necked plesiosaurs, and tusked swordfish. But mosasaurs were the top predators of that long ago sea, devouring anything smaller than themselves, including smaller mosasaurs.
Every use of tannin of tanninim in the Old Testament
Ongelukkig nee. To ensure the validity of all exam responses, we're unable to accept submissions from students who tested May 11–15. However, these students can feel confident that the backup email submission option will be in place for them during their makeup exam.
When a student finishes the exam and clicks the Indien button, they&rsquoll see one of two screens. We recommend they take a photo of the screen they see in case they forget its message.