Die slawe en die dans - Nuut
Die slawe en die dans
Dans van slawe. (toegeskryf aan Augustin BRUNIAS)
Dans, artikel onttrek uit "Gids van koloniale begrippe volgens alfabetiese volgorde".
Titel: Dans van slawe. (toegeskryf aan Augustin BRUNIAS)
Afmetings: Hoogte 29 - Breedte 40
Stooring plek: Aquitaine Museum webwerf
Prentverwysing: M. C.: L6
Titel: Dans, artikel onttrek uit "Gids van koloniale begrippe volgens alfabetiese volgorde".
Skeppingsdatum : 1796
Tegniek en ander aanduidings: Moreau de Saint-Méry (Médéric, Louis, Elie). Dans, artikel onttrek uit 'n werk van M. L. E. de St Mery getiteld: "Gids van koloniale begrippe in alfabetiese volgorde". In Philadelphia, gedruk deur die skrywer, drukker-boekhandelaar. pp. 36-40
Stooring plek: Mazarine Biblioteek webwerf
Kontak kopiereg: © Mazarine-biblioteek
Publikasiedatum: Januarie 2007
'N Slawe-arbeidsmag bevolk die aansienlike aantal Antille en die Amerikas naby hulle. Die eienaars van suikerriet- of katoenplantasies laat voor die uitvinding van fotografie aandenkings skilderye maak: portrette van die gesin, klein genre-tonele, skilderye, een van die hoofdoelwitte is om die gelukkige sigbaar te maak. gevolg van 'n ambisie van harmonieuse welvaart in die plantasie.
Sommige meesters verdra hul slawe op Sondae; dit gebeur soms dat die slaaf en sy gesin nie deur hul meester gevoed word nie, om hierdie Sondag gewy te wees aan die voedselkultuur van 'n stuk land wat om die hut toegegee word. Die meester gee egter feestelike vergaderings tussen slawe toe.
Hierdie ongetekende skildery word toegeskryf aan Augustin Brunias (1730-1796), 'n Italiaanse skilder wat in Dominica gesterf het nadat hy dertig jaar in die Wes-Indiese Eilande deurgebring het. Sy skilderye word wyd versprei in Europa in die vorm van afdrukke.
Die skilder speel vaardig op die kontraste tussen 'n sentrale statiese groep musikante en die twee dansers wat hom omraam, tussen die ligte hemde en donker vel, tussen die nabye, vriendelike en eetbare natuur, en die verre, byna onwerklike bosagtige natuur. Vreemde tafel. Die oë van die karakters vlug. Klaarblyklik 'n gejuig van 'n dans, maar geheimsinnige belange daarin. Die meesters sien dit nie raak nie. Brunias ook, maar hy voel 'n raaisel. Die skildery is gebaseer op die herhaling van ovale of sirkelvormige vorms: vrugtemandjie, kalbas, kitaar, hoede, gevoude arms. Die massiewe sterkte van die musikante voor ons lê 'n raaisel op. 'N Monumentale styfheid dra die musiek wat 'n mens nie hoor nie; maar dit moet noodsaaklik wees vir slawe. Die hoofborg van die skildery moet egter tevrede wees met die voorkoms van vriendelikheid, goeie bouvorm, ligte afleiding van sy werknemers. Hulle is goed aangetrek, skoon en sterk. Hul dans laat niks los nie. Die kleure en die lig is gelukkig.
Brunias waarneem. Die kwaliteit van etnologiese inligting in sy skildery ontplof. Verby 'n medelye met een of ander dans wat versterk is deur nostalgie vir verlore Afrika, wys die skildery, miskien sonder om almal te verstaan, wat hierdie dans en diegene wat dit leef, dryf.
Dit is interessant om te lees wat Medéric Louis-Élie Moreau de Saint-Méry (1750-1819) terselfdertyd geskryf het, 'n prokureur van Martinikaanse oorsprong, aktiewe verdediger van slawerny terwyl hy naby die gees van die Verligting was. en 'n belangrike dokumentasie oor die Antille saamgestel, in die besonder daarin Topografiese, fisiese, burgerlike, politieke en historiese beskrywing van die Franse deel van Saint-Domingue (1796). Hy beskryf presies in 'n klein boekie, Dans (1796) die kore van vroulike sangers wat reageer op een of twee hoofsangers met briljante stemme, die dansers, die tromme en die kitare, en die swart voorliefde vir dans, "so kragtig dat die neger wat die moegste werk altyd vind krag om te dans ".
Die skildery van Brunias, net so presies, toon die twee instrumentaliste, wat in hul etniese oorsprongsgroepe, soos in baie ander volke van Wes-Afrika, geïnisieer is, en speel heilige instrumente wat 'geeste' of gode vir die seremonies: anzarka, snaarinstrument en groot trom, perkussie op die grond geplaas, want so dikwels in Afrika is die uitgeholde kalbas wat die ingewyde tref. Die twee vroue, ongetwyfeld sangers, is ook ingewydes. Almal bring die "geeste" waarvan hulle is, op 'n manier die tussengangers in. Die twee dansers is ook ingewydes. Die danser begelei die gebare van sy enkels en sy polse met die geluid van klokke, soos sommige dansers in groot besit met maskers dans. Dit is moontlik dat die wreedhede van die slawehandel en die fel begeerte na akkulturasie van die slawehandelaars tot gevolg gehad het dat hierdie ingewydes, mulatte of Carterons, vir sommige, nie van dieselfde etniese groep nie. Maar die inisiasies het gereelde ooreenkomste en die absolute noodsaaklikheid om nie kontak met die gemeenskap te verloor nie, en die 'geeste' en 'voorouers' van hierdie een beteken dat ons, in die slawe-deportasie, liedere en danse weer saamstel. ten slotte ritusse wat hierdie gemeenskapskontakte sinkronies herstel. Buitendien dans en sing almal kaalvoet, soos altyd op heilige grond.
Die skildery kry dan 'n dieper betekenis. Brunias toon, buiten die vrugbare welvaart in die mandjie op die voorgrond, die belangrikheid van die hande wat die "geeste" oproep terwyl hulle speel, die erns van die liggame wat die wortels laat herleef terwyl hulle dans. Die mistige woud in die agtergrond is die geruis van oorsprong, 'n ware 'heilige hout' waarvan die herinnering aan fetisies, offers en ritusse wat dit bewoon nog nooit verlaat is nie. Die gesonge dans is 'n seremonie wat sal eindig in die beswyming van die ingewydes, wat die reaksie van die "geeste" kan bring aan die toeskouers wat hulle bekommerd maak oor hul lot.
Uitsigte op die Wes-Indiese Eilande: Marcel Chatillon-versamelingKatalogus van die tentoonstelling in die Musée d'Aquitaine in Bordeaux, 23 September 1999 - 16 Januarie 2000, Parys, RMN, Bordeaux, Musée d'Aquitaine, 1999. Gabriël ENTIOPENegers, dans en verset (die Karibiese Eilande vanaf die 17de tot die 19de eeu) Navorsing en dokumente Latyns-Amerika, uitgegee deur Harmattan.Gids tot die bronne van slawehandel, slawerny en die afskaffing daarvanDirektoraat Archives de France, La documentation française, Parys, 2007.