Was 2016 net 1938 alles weer?
Geskryf deur Julie Gottlieb, Universiteit van Sheffield
Op Desember 31 1937 het die Cambridge-klassikus en die man van briewe FL Lucas 'n eksperiment begin. Hy sal 'n dagboek vir presies een kalenderjaar hou. Dit was soos hy dit gestel het: 'n poging om een ​​antwoord te gee, maar onvoldoende, hoe fragmentaries, op die vraag wat eendag deur sommige van die ongebore mense gevra sal word - met die verwarring, een hoop, van 'n gelukkiger ouderdom: "Wat het dit gevoel om in daardie vreemde, gekwelde en demente wêreld te leef?" "
Lucas het probeer om 'n affektiewe argief te bewaar, en te skryf oor hoe dit gevoel het om in 'n era van spiraalende krisis te leef.
As iemand wat nie in 1938 gebore is nie, kan ek nie help nie, maar dat Lucas se plegtige hoop dat sy generasie deur die ergste leef - en dat die lesse sekerlik geleer sou word - goed en werklik gestamp het. Het 2016 alweer weer 1938?
In die afgelope jaar is die nuus oor die nuus gebring, mens kan vergewe word vir die krukke van historiese analogie. Inderdaad, 'n aantal uitstaande geskiedkundiges van die oorlog tussen Europa het onderskei donderende eggo's van die 1930s.
Op die oomblik, soos in die "Duiwel se dekade", Ondervind ons die wispelturige konvergensie van historiese magte: die uitval van ekonomiese krisis en die uiterste polarisasie van die politieke spektrum van regs na hard links - die sentrum hou nie.
'N vloedvlug van vlugtelinge word met meer gepaardgaande meer vreemdelinge haat ontmoet as medelye. Militante isolasie is floreer. Deure word gesluit en mure gebou. Kultuuroorloë word onderstreep deur aanvalle op "kundiges" en intellektuele. 2016 het selfs 'n onbeskaamde uitsig gesien anti-Semitisme.
Die historiese parallelle tussen 2016 en 1938 is volop. Daar is belangrike verskille in detail, in tyd en plek, maar die patroon van gebeure, en van oorsaak en gevolg, is opvallend.
Burgeroorlog het toe in Spanje gewoed - soos dit vandag in Sirië woed. Dan, soos nou, bied hierdie interne konflikte spieëls aan bestaande skeure in internasionale verhoudings en verdiep ideologiese teenstrydighede. Teen die einde van 1938, en na Abessinië, Spanje, Anschluss, en Kristallnacht, daar was nie veel geloof in die ideaal van internasionalisme of in die Volkebond nie - en dit klink ook al te bekend.
Die redding van vlugtelingkinders deur die Kindertransports was net so simbolies belangrik, maar net so verwaarloosbaar, 'n oplossing vir 'n enorme humanitêre en morele krisis, soos die reaksie op eensame kinders-vlugtelinge in Calais hierdie jaar. En wat van Aleppo? Skande was en is 'n dominante gevoel.
Die München-ooreenkoms van September 1938 is waargeneem deur baie van sy Britse kritici as 'n daad van nasionale selfmoord. Die Brexit-besluit is ook herhaaldelik beskryf as 'n daad van selfskade, selfs van nasionale hari-kari.
Skryf aan die einde van die jaar, kontemporêre historikus RW Seaton-Watson het geen twyfel gehad dat 1938 'n drastiese verstoring van die politieke balans op die vasteland veroorsaak het nie, waarvan die volle gevolge nog te gou te skat is. Verdrae was nie die moeite werd vir die referaat waarin hulle in 1938 geskryf is nie - en aan die einde van 2016 is dit kommerwekkend onduidelik waar Brittanje sal staan ​​nadat artikel 50 geaktiveer is.
Intussen kan George Orwell se beoordeling van die wanorde van die politieke linker-na-München net so goed van toepassing wees op Momentum en Jeremy Corbyn se Arbeidersparty. Soos Orwell dit gesien het:
Om 'n onvoorsiene skandaal te voorkom of 'n groot storing in die Konserwatiewe Party, is Arbeid se kanse om die Algemene Verkiesing te wen, baie klein. As enige soort Populêre Front gevorm word, is die kanse waarskynlik minder as dié van Arbeid sonder hulp. Die beste hoop blyk te wees dat as Arbeid verslaan word, kan die nederlaag dit terugry na sy behoorlike 'lyn'.
Mens kan voortgaan met koördinate, maar die somtotaal sal steeds dieselfde wees. Die rug is getrek uit onder die veronderstelde soliditeit van die liberale demokratiese projek. 'N delikate tapisserie van strukture en idees kom bymekaar by die nate.
Nog meer spesifiek, dit is die sielkundige ervaring, die soeke na betekenis en die emosionele siklus, die gevoelens - kollektief en individueel - van 1938 wat onkundig bekend is.
Na-waarheid politiek is anti-rasioneel. Emosie het onverwags oor die rede in 2016 oorwin. Liefde en / of haat het geslaan intellek. Dit is waar vir Hillary Clinton se "love trumps hate" slagspreuk soveel as wat dit is vir haar teenstander.
Nuwe politieke tegnologieë laat ouer ouderdomme verouder. In beide Brittanje se referendum veldtog en in die Amerikaanse verkiesing, het die tradisionele meningspeilings misluk om die emosie op sosiale platforms uit te druk.
Terug in 1938 was dit die Britse Gallup en die mededingende massa-waarneming wat die innoverende politieke tegnologie was. Met behulp van baie verskillende tegnieke, het elkeen vars insig gegee in die sielkunde van politieke gedrag en probeer om die stywe boonste lip van die Britse kiesers uit die weg te ruim.
Massa-waarneming het probeer om in mense se koppe te kom, en 'n toenemende voorkoms van "krisisvermoeidheid" gediagnoseer as 'n reaksie op senuweestremming en 'n gevoel van deurlopende krisis.
Byna onmiddellik na die EU-referendum, terapeute berig "Skokkend verhoogde vlakke van angs en wanhoop, met min pasiënte wat oor iets anders wil praat". En die viscerale aard van die Amerikaanse verkiesingsveldtog het tragies bygedra tot die eksponensiële toename van oproepe na selfmoordhulplyne. Nasionale krisis word onvermydelik geïnternaliseer.
Die skrywer EM Forster, wat die sielkundige uitval van die Münchenkrisis weerspieël het, het opgemerk dat: "Verhewe in teenoorgestelde rigtings, sommige van ons het bo onsself opgestaan ​​en ander selfmoord gepleeg."
Soos 1938 tot 'n einde gekom het, was ernstige gesprekke oorheers deur die verbale en fisiese uitdrukkings van fatalisme, angs, siekte, depressie en dreigende straf. Lucas het in sy dagboek geskryf:
Die Krisis blykbaar die wêreld gevul met senuwee-afbreekpunte. Of dalk was die Krisis self net een meer senuweeagtige afbreek van 'n wêreld wat gedryf word deur die dodelike tempo van die moderne lewe en mededinging in steeds akute neurasthenia [dopskok].
Dit is te simplisties om te sê dat die geskiedenis herhaal. En tog het ek die afgelope jaar nie die gevoel gehad dat ons hier voorheen was nie. Ons deel met diegene wat deur 1938 geleef het, oorweldigende sensitiwiteit van verwarring, spanning, wanhoop en vrees vir die onbekende. Ek kan nie help nie, maar wonder wat toekomstige historici van 2016 sal maak.
Dit is waarskynlik salig raad om 'n goeie fliek oor die vakansie te sien - en La La Land, wat reeds getik is om 'n Oscar te wen, kan net die soort escapisme wat benodig word, verskaf. Wanneer iemand egter die fliek van 2016 gaan maak, sal die klankbaan waarskynlik die laat Leonard Cohen wees Jy wil dit donkerder maak. Dit voel beslis weer soos 1938. Tyd om te begin met die hou van 'n dagboek.