Armoedepunt -verjaardagvideo - Geskiedenis Podcasts - 2022
Verjaarsdagvideo van Poverty Point, UNESCO -wêrelderfenisgebied.
Kapitalisme se triomf
'Ondernemende kapitalisme neem meer mense uit armoede as hulp.' Hierdie verklaring kom nie van 'n teepartyleier of 'n republikeinse kongres nie, maar van Bono, sanger, beroemdheid en wêreldwye anti-armoede-aktivis, wat verlede jaar met Georgetown se Global Social Enterprise Initiative gepraat het.
Terwyl ons hierdie week die tweede herdenking van Occupy Wall Street vier, is dit die moeite werd om te onthou hoeveel Bono reg het, en OWS ten diepste en diep verkeerd is.
Occupy Wall Street het 'n punt gehad om kritiek op die misdadige kapitalisme wat die ekonomiese krisis van 2008 en die resessie wat daarop gevolg het, te laat kritiseer. Maar die onheilige alliansie van Big Business en Big Government, 'n hond se ontbyt van regulering, waarborge en borgtogte, het niks gemeen met vrye markte en entrepreneurskapitalisme nie.
OWS was en bly vyandig teenoor die idee van kapitalisme. 'Kapitalisme is tirannies, uitbuitend en ontmenslik, dit is ondraaglik. . . Kapitalisme IS die probleem, "Verklaar die belangrikste OWS -webwerf.
Tog het kapitalisme meer gedoen om mense te bemagtig en lewenstandaarde te verhoog as enige ander krag in die geskiedenis.
Gedurende die grootste deel van die menslike geskiedenis was byna almal arm. Selfs ons rykste voorouers het vandag 'n laer lewenstandaard as gewone mense in Amerika. Eers aan die begin van die 19de eeu het die massas werklike en groeiende welvaart begin geniet.
Wat was die verskil? Kapitalisme en sy nageslag, die Industriële Revolusie. Soos Charles Murray verduidelik, "oral waar kapitalisme daarna posgevat het, het die nasionale rykdom begin toeneem en armoede begin daal. Orals waar kapitalisme nie posgevat het nie, het mense arm gebly. Oral waar kapitalisme sedertdien verwerp is, het armoede toegeneem. "
Die transformasie het eers plaasgevind in die Weste, wat die kapitalisme die vinnigste aangeneem het, maar nou na die res van die wêreld versprei. In die afgelope 20 jaar het kapitalisme byvoorbeeld meer as 'n miljard mense wêreldwyd uit armoede gehef, terwyl die aandeel van mense in ontwikkelende lande wat minder as $ 1,25 per dag leef, in die helfte verminder is. Alleen in China is 680 miljoen mense uit armoede gered, en die uiterste armoede is van 84 persent in 1980 tot minder as 10 persent vandag. In Afrika het inflasie-aangepaste inkomste per capita met 'n verstommende 97 persent gestyg tussen 1999 en 2010. Honger in Indië het met 90 persent gekrimp nadat die land in 1991 die sosialistiese stagnasie van 40 jaar vervang het met kapitalistiese hervormings.
'N Mens kan eenvoudig kyk na die verskil tussen lande wat vryemarkkapitalisme in verskillende mate omhels, en dié met rigiede staatsbeheerde ekonomieë. Onthou die klassieke vergelykings tussen Oos- en Wes -Duitsland voordat die muur, of nou, tussen Noord- en Suid -Korea geval het.
Maar miskien is die feit dat lande in die boonste kwartiel van die Cato -instituut se jaarlikse ekonomiese vryheid van die wêreldindeks in 2009 'n gemiddelde BBP per capita van $ 31,501 in 2009 gehad het, vergeleke met $ 4,545 vir die nasies in die onderste kwartiel. Die armste 10 persent van die bevolking in die ekonomies vryste lande het 'n inkomste van meer as twee keer gemiddelde inkomste in die minste ekonomies vrye nasies.
Milton Friedman wys daarop dat "die enigste gevalle waaruit die massas ontsnap het. . . armoede verswak. . . in die geskiedenis is daar kapitalisme en grootliks vrye handel. As u wil weet waar die massas die swakste is, is dit presies in die soort samelewings wat daarvan afwyk. "
Dit behoort niemand buite OWS of die Obama -administrasie te verbaas nie. Dit is kapitalisme wat innovasie, kreatiwiteit en ontdekking ontketen en aanspoor. Mense word ryk deur goedere en dienste te lewer wat deur ander verlang word. En diegene wat nuwe of beter goedere en dienste bedink, word waarskynlik vinniger ryker. 'N Derde van die ryk "1 persent" in Amerika is entrepreneurs of bestuurders van nie -finansiële ondernemings. Byna 16 persent is dokters of ander mediese spesialiste. Prokureurs het effens meer as 8 persent uitgemaak, en ingenieurs, wetenskaplikes en rekenaarpersoneel nog 6,6 persent. Hierdie kapitaliste skep nie net rykdom nie, hulle bied ons die goedere en dienste wat ons lewens langer, beter en gemakliker maak.
En kapitalisme produseer nie net rykdom nie, dit skep geleenthede. In 'n kapitalistiese stelsel word 'n individu se toekoms nie bepaal deur kaste of oorerflike sosiale status nie. Dink daaraan dat 80 persent van die Amerikaanse miljoenêrs uit die eerste generasie van hul gesin is wat so 'n rykdom verkry het.
Baie van die vroegste kritici van kapitalisme het dit eintlik geminag omdat dit handelaars en ander toegelaat het om uit te styg bo wat as hul natuurlike stasie beskou is. Kapitalisme bedreig die ou sosiale orde. En dit doen dit nog steeds vandag. Ras, godsdiens, geslag en seksuele oriëntasie is irrelevant, waardeur individue bo sosiale gesindhede en historiese diskriminasie kan uitstyg. Om net een voorbeeld te noem, ten spyte van Amerika se betreurenswaardige geskiedenis van slawerny en rassisme, is daar ten minste 35 000 Afro-Amerikaanse miljoenêrs vandag.
En laastens is dit belangrik om te onthou dat kapitalisme gebaseer is op vrywillige interaksie en uitruil. Dit is die teenstelling van geweld en geweld. Stelsels wat gebaseer is op 'verspreiding van die rykdom', moet noodwendig hulself op ten minste sommige mense dwing. As ek om een ​​of ander rede nie van Corporation X hou nie, as ek dink dat hulle slegte produkte maak, of 'n arm sakeburg is, of wat ook al, kan ek weier om dit te hanteer. Probeer dit aan die IRS vertel.
Hierdie land, soos baie ander dele van die wêreld, het beslis 'n paar moeilike jare beleef. Maar as ons weer ons voete wil plaas op die pad na groei en voorspoed, sal ons beter luister na 'n bietjie meer Bono en 'n bietjie minder Occupy Wall Street.
Welsyn tref rekordvlakke na 50 jaar oorlog teen armoede
Vyftig jaar gelede hierdie week het president Lyndon Johnson tydens sy eerste toespraak oor die staat van die Unie die 'oorlog teen armoede' aangekondig. Onder die Obama -administrasie - vyf dekades, ontelbare ongrondwetlike federale welsynsprogramme en meer as $ 20 biljoen later - bly armoede egter grootliks onveranderd, selfs op grond van amptelike getalle, en die afhanklikheid van die regering het ongekende nuwe hoogtes bereik.
In werklikheid is die ekonomiese lot van Amerikaners baie erger as wat selfs valse regeringstatistieke sou suggereer. Nog meer kommerwekkend is dat ontleders meen dat die neigings besig is om te versnel namate Washington, DC, sy mislukte pogings verskerp om vermoedelik 'oorwinning' in die 'oorlog' te behaal, terwyl die Federale Reserweraad steeds groter hoeveelhede geldeenhede laat ontstaan.
Sedert Obama sy amp aangeneem het, het 13 miljoen meer Amerikaners afhanklik geraak van kosseëls, met 'n rekord van 47 miljoen - ongeveer 'n derde meer as toe hy ingesweer is. In 2007 was daar 26 miljoen ontvangers. Die besteding aan die skema het meer as verdubbel net sedert 2008. Die ontploffing van die program, tesame met ander welsynskemas, het daartoe gelei dat talle kommentators en kritici Obama as die "Food Stamp President" bestempel het.
Teen 2011 het die data van die Census Bureau wat verlede jaar bekend gemaak is, getoon dat die aantal Amerikaners wat federale welsynsvoordele getoets het, groter is as diegene wat die hele jaar deur voltydse werk werk. Byna $ 1 triljoen gaan jaarliks ​​aan die programme, met meer as 100 miljoen Amerikaners wat 'n soort voordele ontvang - insluitend sosiale sekerheid, Medicare of werkloosheid. Onder ObamaCare, met sy massiewe subsidies, selfs vir diegene wat baie keer meer inkomste verdien as die armoedevlak, sal afhanklikheid na verwagting nog verder toeneem.
Namate die aantal Amerikaners wat van die regering afhanklik was, toeneem, het die aantal werkloses ook gegroei. Soos 'n berig van Fox News uitgewys het, toe Johnson in 1964, toe hy 'oorlog' verklaar het, bykans nege uit elke tien mans tussen 18 en 64 jaar werksaam was. Teen 2012 het minder as driekwart van die volwasse mans in hul eerste werkjare werk gehad. Obama en sommige kongreslede werk nou daaraan om die getalle nog hoër te maak met 'n voorstel om werk teen 'n loon van minder as $ 10 per uur te verbied, behalwe om meer afhanklikheid van die regering te verseker as die skema goedgekeur word.
Intussen, tussen 2009 en 2011, het 'n skokkende derde van die Amerikaners minstens twee maande onder die federale armoedegrens gesak, volgens data. Onder die Obama -administrasie het die Washington Post, met verwysing na die resessie, het opgemerk dat aanhoudende, chroniese armoede van drie persent tot 3,5 persent gestyg het, selfs al het baie meer Amerikaners kort tydperke onder die amptelike lyn ondervind - tans $ 23,492 per jaar vir 'n gesin van vier. Die gemiddelde tyd wat onder die armoedevlak bestee is, het onder die huidige administrasie van 5,7 maande tot 6,6 gestyg.
Federale maatreëls oor hoeveel Amerikaners onder die amptelike "armoedegrens" is, is volgens kritici grootliks betekenisloos, veral omdat politici eenvoudig die doelpale kan skuif as hulle dink dat dit hul agenda sal bevorder. Om die data nog meer kommerwekkend te maak, is die feit dat die lyn jaarliks ​​verhoog word op grond van die regering se diep gebrekkige en sterk gekritiseerde maatstaf van "verbruikersprysindeks", of VPI, wat volgens kritici die werklike erosie in die dollar se koopkrag drasties onderskat sentrale bank bewerings.
Die amptelike maatstaf van 'inflasie', wat baie swak beweer dat dit prysstygings eerder as die uitbreiding van die geldeenheidsaanbod meet, hou ook nie in ag dat die produksiekoste in reële terme daal nie. Namate arbeidsproduktiwiteit en tegnologie vorder, verg dit natuurlik minder moeite en minder werk om goedere en dienste te vervaardig. Met ander woorde, die ekonomiese ellende wat deur die regering en sentrale bankiers op Amerikaners toegedraai word, is baie erger as wat amptelike getalle wat daarop gemik was om die probleem te kamoefleer, sou suggereer.
In werklikheid is 'n ontleding deur Keith Weiner, president van Gold Standard Institute, gepubliseer deur Forbes toon aan dat Amerikaners veld verloor teen 'n baie vinniger tempo as wat amptelike statistieke onthul het. 'Die uiteinde is dat die lone in terme van goud met ongeveer 87 persent gedaal het,' het hy opgemerk. 'Om 'n sterker idee te kry van wat dit beteken, moet u dink dat die minimum loon in 1965 71 gram goud per jaar was. In 2011 verdien die senior ingenieur gelykstaande aan 63 gram goud. Dus, gemeet in goud, sien ons dat senior ingenieurs nou minder verdien as wat ongeskoolde arbeiders in 1965 verdien het. "
Selfs die gebruik van die buitengewoon gebrekkige kriteria wat deur Washington, DC vasgestel is, onthul egter dat daar ongeveer 36 miljoen Amerikaners onder die armoedegrens was toe die 'oorlog' begin is. Vandag, met 'n aansienlike groei van die bevolking, het die geledere van armes, soos omskryf deur federale burokrate, tot byna 50 miljoen gegroei. Met behulp van 'n ander metodiek toon data dat, selfs as hulle op bedrieglike amptelike metings staatmaak, die aantal Amerikaners met 'n nie-welsynsinkomste onder die armoedegrens gegroei het van 26 persent in 1967 tot ongeveer 30 persent in 2012. Ontleders het gesê die data dui daarop dat dit besig is om te word ook moeiliker om van armoede los te kom.
Dit is nie verbasend nie dat Obama en 'n groot deel van die Demokratiese Party meer van dieselfde mislukte beleid vra - byvoorbeeld die minimum loon na meer as $ 10 per uur, saam met meer lenings en meer besteding aan welsynprogramme. Een demokraat in die kongres het selfs voorgestel dat die welsyn hernoem word na '' 'n oorgangsfonds ''. Op die 50-jarige herdenking van een van die mees radikale verskuiwings in die Amerikaanse rol in die Amerikaanse geskiedenis, was Obama besig om by die kongres te smeek om die publiek nog dieper in die skuld te bring om die werkloosheidsvoordele verder uit te brei-weer.
Ondanks vyf dekades van die oorlog teen armoede en $ 20 biljoen dollar bestee, sonder 'n teken van oorwinning in sig, het Obama gesê dat die "war " verhoog moet word. "Trouens, as ons nie 'onvoorwaardelike oorlog teen armoede in Amerika' verklaar het nie, sou miljoene meer Amerikaners vandag in armoede leef," het Obama beweer in 'n feitelike uitgedaagde toespraak ter viering van die 50ste herdenking van die sogenaamde oorlog. 'In plaas daarvan beteken dit dat ons ons pogings moet verdubbel om seker te maak dat ons ekonomie vir elke werkende Amerikaner werk.' Onder ander skemas het hy voorgestel dat "toegang tot onderwys en gesondheidsorg uitgebrei word."
Nog 'n uitbreiding van werkloosheidsvoordele, wat belastingbetalers meer as $ 6 miljard kos, is aan die bokant van Obama se agenda. Konserwatiewes het egter dadelik geveg. "Die blote feit dat ons weer praat oor die verlenging van werkloosheidsvoordele, is 'n aankondiging dat die ekonomiese beleid van hierdie administrasie misluk," het rep. Steve Southerland II (R-Fla.) Opgemerk, wat saam met ander Republikeine in die huis werk in 'n paar van die groot federale welsynsjuggernaut en moedig werk aan soek in ruil vir belastingbetalersfondse.
"Terwyl ons die 50ste herdenking van die Amerikaanse oorlog teen armoede vier, is dit duidelik dat ons eerder vasgevang is in 'n uitputtingsgeveg wat meer mense in armoede gelaat het as ooit tevore," het Southerland, voorsitter van die Republikeinse Studiekomitee se anti-armoede-inisiatief, opgemerk. 'Die idees van die Groot Regering van die verlede werk nie. Die geskiedenis het ons geleer dat groter begrotings nie die armoede -uitdagings van Amerika gaan oplos nie. "
Ander GOP-wetgewers het aan boord gespring op die regering se "anti-armoede" wa, hoewel meestal sonder om ernstige oplossings aan te bied. In plaas van werklike hervormings, het prominente Republikeine gevra om met bestaande Big Government-strategieë saam te werk-vermoedelik armoede en voortdurend groeiende afhanklikheid van 'n ballonregering wat al hoe meer skuld op belastingbetalers betaal. Sen. Marco Rubio (R-Fla.) Het byvoorbeeld 'fundamentele verandering' in die oorlog gevra. Die meeste van sy werklike beleidsvoorstelle skiet egter verby die ambisieuse stelling.
"Ons huidige regeringsprogramme bied op sy beste slegs 'n gedeeltelike oplossing," beweer Rubio. 'Hulle help mense om armoede te hanteer, maar hulle help hulle nie om daaraan te ontsnap nie.' Terwyl hy voorgestel het dat sommige van die federale welsynskemas na staatsregerings verskuif word, het die Republikein in Florida ook bepleit dat 'die meeste van ons bestaande federale bekamping van armoede in 'n enkele agentskap gestroomlyn word'. Inderdaad, volgens Rubio se voorstel, sou staatsregerings bloot die federale welsynsregime administreer. Ten spyte van 'n paar beter idees - die vermindering van die nasionale skuld, die vereenvoudiging van die belastingkode, die vermindering van regulasies en meer - het hy ook implisiet die statistiek van die Demokraat aanvaar dat 'inkomste -ongelykheid' 'n 'probleem' is vir politici om aan te spreek.
Vryheidsgesinde senator Mike Lee (R-Utah) het intussen voorgestel dat vryheid die werklike oplossing vir armoede is. "Vir meer as 200 jaar het die Verenigde State - deur beproewing en fout, deur goeie en slegte tye - die suksesvolste oorlog teen armoede in die geskiedenis van die wêreld gevoer," het hy gesê en Obama se visie van die regering as die veronderstel " oplossing "vir alle probleme. 'Hierdie gediskrediteerde ingesteldheid - wat daarop aandring dat kollektiewe optrede slegs staatsoptrede kan beteken - is self 'n soort armoede. Dit verwerp sosiale solidariteit ten gunste van politieke dwang en vrywillige gemeenskappe vir professionele gemeenskapsorganiseerders. "
Obama is natuurlik skaars die enigste een wat verantwoordelik is vir die voortdurende probleme wat die Amerikaanse ekonomie teister. Die kongres moet natuurlik alle finansiering goedkeur. Boonop het die huidige administrasie bloot die dekades oue tweeparty-patroon gevolg om die koste, grootte, mag, wetteloosheid en indringendheid van die federale regering voortdurend uit te brei.
Selfs al het Washington, DC 'n deurslaggewende rol gespeel in die voortdurende verarming van Amerika - en Obama het beslis baie brandstof op die vuur gestort - was die belangrikste skuldige ongetwyfeld die kartel van die Federale Reserweraad wat deur die Kongres gestig is. 100 jaar gelede. Deur die bankkartel 'n monopolie op skuldgebaseerde geldeenheid toe te staan ​​en hom toe te laat om oneindige hoeveelhede daarvan te laat opdok om terugbetaal te word met onbetaalbare rente, behou die federale regering die uiteindelike verantwoordelikheid.
Uiteindelik, soos feitlik al die ongrondwetlike 'oorloë' wat wettiglik deur presidente verklaar is - oor dwelms, terreur, kanker, buitelandse lande en meer - was die ongrondwetlike 'oorlog' teen armoede 'n jammerlike mislukking. Ware oplossings is egter skaars ingewikkeld: herstel eerlike geld en vrye markte, terwyl privaat liefdadigheid die behoeftiges kan help. Dit sal ook help om regeringsaansporings wat buite-egtelike geboortes aanmoedig, te beëindig.
Die meeste Amerikaners wil reeds die uitgawes van die federale regering verminder, volgens peilings. As kiesers egter op welsyn aandring, sou staats- en plaaslike regerings beslis 'n beter alternatief wees - om nie eens te praat van die enigste grondwetlike opsie nie, sonder 'n behoorlik bekragtigde wysiging van die Amerikaanse grondwet. Tog, met eerlike geld en vrye markte, sou oorvloedige voorspoed in die eerste plek die behoefte aan liefdadigheid en welsyn drasties verminder.
Armoede onder Obama breek rekord van 50 jaar
Vyftig jaar nadat president Johnson 'n oorlog teen armoede van $ 20 triljoen wat deur belastingbetalers gefinansier is, begin het, het die totale persentasie arm mense in die VSA net effens afgeneem en die armes het onder president Obama veld verloor.
Aides het gesê dat Obama nie van plan is om die herdenking van die herdenking van die toespraak van Johnson in 1964 te herdenk nie, wat aanleiding gegee het tot Medicaid, Head Start en 'n wye verskeidenheid ander federale programme teen armoede. Die enigste openbare geleentheid van die president Dinsdag was 'n pleidooi vir die kongres om uitgebreide voordele vir langtermyn werkloses goed te keur, nog 'n herinnering aan die volgehoue ​​ekonomiese probleme tydens Obama se vyf jaar in die amp.
Wat ek dink die Amerikaanse mense in 2014 werklik op soek is, is net 'n bietjie stabiliteit, het mnr. Obama gesê.
Alhoewel die president dikwels teen inkomste -ongelykheid in Amerika optree, het sy beleid in die algemeen min invloed op armoede gehad. 'N Rekord van 47 miljoen Amerikaners ontvang kosseëls, ongeveer 13 miljoen meer as toe hy sy amp beklee.
Die armoedesyfer is drie agtereenvolgende jare op 15 persent, die eerste keer sedert die middel van die 1960's. Die armoede in 1965 was 17,3 persent, 12,5 persent in 2007, voor die Groot Resessie.
Ongeveer 50 miljoen Amerikaners leef onder die armoedegrens, wat die federale regering in 2012 gedefinieer het as 'n jaarlikse inkomste van $ 23 492 vir 'n gesin van vier.
President Obama se pogings om armoede te bekamp, ​​is basies om meer mense meer gratis dinge te gee, het Robert Rector, 'n spesialis in welsyn en armoede by die Conservative Heritage Foundation, gesê.
Dit is presies die teenoorgestelde van wat Johnson gesê het, en mnr. Rektor het gesê. Die doel van Johnson ' was om mense voorspoedig en selfversorgend te maak. "
Die adviseurs van die president verdedig sy beleid deur te sê dat hulle die land uit die diep resessie in 2009 gered het, die motorbedryf gered het en die werkloosheidskoers tot 7 persent verlaag het van 'n hoogtepunt van 10 persent vier jaar gelede.
Gene Sperling, die voorste ekonomiese adviseur van die president, het gesê dat Obama soveel as 9 miljoen mense uit armoede gehaal het met beleid soos die verlenging van die inkomstebelastingkrediet vir ouers met drie of meer kinders en die vermindering van die huwelikstraf . "
Daar is dinge wat hierdie president gedoen het wat 'n groot verskil gemaak het, het mnr. Sperling Maandag gesê.
Die Withuis dring weer aan op 'n verhoging van die federale minimum loon, wat hierdie keer 'n senaatwetsontwerp voorstaan ​​wat die uurlikse tarief van $ 7,25 na $ 10,10 sou verhoog. Sperling het gesê dat aksie nog 6,8 miljoen werkers uit armoede sal ophef.
Dit sou hulle minder afhanklik maak van regeringsprogramme. Dit sal nie 'n sent bybring nie, maar dit sal werk beloon en armoede verminder, het hy gesê.
Die president sal na verwagting sy staatsrede van 20 Januarie gebruik om die Kongres te druk om die minimum loon te verhoog. Hy het dieselfde toon 'n jaar gelede gemaak.
Demokrate bepleit hierdie jaar veral kwessies soos werkloosheidsvoordele en die minimum loon, aangesien die retoriek van klasoorlog verhit word om die middeltermynverkiesings in die kongres op te stel. Huislike Republikeinse leiers is gekant teen die verhoging van die minimum loon en wil hê dat werkloosheidsvoordele elders in die begroting betaal moet word. Obama dring daarop aan dat die voordele verleng word sonder verrekening.
Die president het verlede maand die groter wordende kloof tussen ryk en arm verklaar as die bepalende uitdaging van ons tyd, en van#8221 en van Demokratiese kandidate word verwag dat die tema op die veldtog sal optel eerder as om tekorte en die komplikasies van Obamacare te bespreek.
Ondanks die pogings van die regering om armoede te bestry, het die regering egter vandeesweek berig dat armoede volgens mnr. Obama erger was as onder president George W. Bush. Die Amerikaanse sensusburo het berig dat 31,6 persent van die Amerikaners ten minste twee maande lank in armoede was van 2009 tot 2011, 'n toename van 4,5 persentasiepunt in die periode voor die resessie van 2005 tot 2007.
Van die 37,6 miljoen mense wat aan die begin van 2009 arm was, het 26,4 persent gedurende die volgende 34 maande in armoede gebly, lui die verslag. Nog 12,6 miljoen mense het armoede gedurende hierdie tyd vrygespring, maar 13,5 miljoen meer het in armoede verval.
Mnr. Rektor het gesê dat die oorlog teen armoede 'n mislukking was, gemeet aan die totale hoeveelheid geld wat bestee is en die armoedesyfers wat aansienlik verander het sedert Johnson sy toespraak gehou het.
Ons het sedert daardie tyd $ 20,7 triljoen bestee aan hulpverlening, en die armoedesyfer is amper presies waar dit was in die middel van die 1960's, en hy het gesê.
Die liberale sentrum vir begroting en beleidsprioriteite het in 'n verslag gesê dat sommige tendense sedert die 1960's gehelp het om armoede te verminder, waaronder meer Amerikaners wat hoërskool voltooi het en meer vroue wat buite die huis werk. Maar die groep het gesê dat ander faktore bygedra het tot volgehoue ​​armoede, waaronder 'n verdriedubbeling van die aantal huishoudings onder leiding van enkelouers.
Mnr. Rektor het gesê dat te veel regeringsprogramme teen armoede steeds die huwelik ontmoedig, en statistieke toon dat meer as vier uit elke tien kinders uit ongetroude ouers gebore word.
Toe die oorlog teen armoede begin, is ongeveer 6 persent van die kinders buite die huwelik gebore, het hy gesê. Vandag is dit 42 persent - 'n katastrofe. "
Pacific Islanders in Communications vier hul 30ste bestaansjaar
HONOLULU (PRWEB) 04 Mei 2021
In Mei, vier die Pacific Islander -verhale en storievertellers saam met Pacific Islanders in Communications (PIC). Dit is hierdie jaar die 30ste herdenking van die media -organisasie en hul wêreldwye kollektief van gevestigde en opkomende inhoudskeppers in die inheemse Hawaiiaanse, Pacific Islander en diaspora gemeenskappe. PIC is die enigste nasionale openbare media -organisasie wat hom daartoe verbind om die inhoud en talent van Pacific Island te ondersteun, te bevorder en te ontwikkel, wat lei tot 'n dieper begrip van die geskiedenis en kultuur van die Stille Oseaan. Om die nalatenskap van films en filmmakers in die groep te versterk, sal die PIC vanaf hierdie lente en die res van die jaar 'n uiteenlopende versameling films op verskillende virtuele platforms beskikbaar stel.
"Stille Oseaan -inwoners het die unieke uitdaging om tegelykertyd onsigbaar en hipervisueel te wees, veral as deel van 'n baie uiteenlopende groep mense," sê Leanne Kaʻiulani Ferrer, uitvoerende direkteur van Pacific Islanders in Communications. 'Dit is waarom dit belangrik is om verskeie gemeenskappe te betrek en saam te bring met mediamakers van Pacific Islander om die kulturele landskap te verryk. Ten spyte van die pandemie, en omdat ons daar moet skuil, waardeer ons hierdie geleentheid om ons Stille Oseaan -eilandbewoners feitlik oor die see te deel. As ons nuwe gehore aankweek, brei ons die ruimtes uit waarin ons volle self weerspieël, geëer en gerespekteer word. "
Gedurende Mei sal 'n wye verskeidenheid films beskikbaar wees vir gehore via virtuele filmfeeste. Hierdie films gebruik 'n filmplatform en bied 'n ryk tradisie van storievertelling wat die middelpunt van baie Pasifika -kulture is. Enkele hoogtepunte sluit in:
Regie deur Elena G.K. Rapu, Sergio M. Rapu
'N Rapanui -filmmaker en vader wat in die Amerikaanse Midde -Weste woon, het nooit gedink dat hy sy vermoë sou verloor om na die land van sy voorouers terug te keer nie.
Speel in: CAAMFest (Program: Pacific Showcase)
E HAKU INOA: OM 'N NAAM TE WEEF
Regie: Christen Hepekoa Marquez
'N Jong veelrassige Kanaka Maoli-vrou wil die betekenis van haar lang, naamlik Hawaiiaanse naam van 63 letters ontdek van haar vervreemde skisofreniese moeder.
Speel in: Asian Pacific Virtual Showcase (Program: Daughters of the Ocean)
Gemaak deur PIC American Samoa Filmmakers Workshop
'N Jong Taupou (heilige meisie) moet die balans vind tussen Samoa -tradisies en haar moderne lewenswyse.
Speel in die virtuele vertoonkas van Asian Pacific (Program: Daughters of the Ocean)
Regie deur N å Maka o ka 'Åina
THE TRIBUNAL, 'n fassinerende regstudie van geregtigheid onder besetting, dokumenteer die Peoples 'International Tribunal Hawai'i 1993, waartydens die Verenigde State en die staat Hawaii teregstaan ​​op grond van misdade teen inheemse mense.
Speel in: SDAFF Spring Showcase (Program: SOVEREIGN CINEMA: THE POLITICAL DOCUMENTARY OF NĀ MAKA O KA 'ĀINA)
Publieke in die VSA kan ook die nuwe seisoen van PACIFIC HEARTBEAT op Youtube kyk. In sy tiende seisoen is PACIFIC HEARTBEAT 'n bundelreeks wat kykers 'n blik gee op die werklike Stille Oseaan - sy mense, kulture en kontemporêre kwessies. Die reeks bevat 'n uiteenlopende reeks programme wat kykers na die hart en siel van die kultuur van die Stille Oseaan -eiland sal trek.
Hierdie films weerspieël 'n lang reeks films wat befondsingsondersteuning van PIC ontvang het. Deur die werk van PIC -mediamakers, vind hierdie films die gemeenskap, sigbaarheid en werk van Pacific Islander -verhale en storievertellers na om te verstaan ​​hoe hierdie vertellings die grondslag kan lê vir die toekomstige mag en sigbaarheid. Met die oog op die volgende 30 jaar van filmvervaardiging, verbeter PIC steeds die maniere om media -inhoud deur en oor inheemse Stille Oseaan -inwoners te ondersteun en aan te pas by groeiende behoeftes in die filmvervaardigingsgemeenskap. Deur dit te doen, het PIC die Shorts Fund geloods, wat 'n samewerking met rolprente insluit met 'OHINA.The Shorts Fund will support electing projects for public media digital distribution and television broadcast.
'Storievertelling is noodsaaklik vir die Stille Oseaan -kultuur.' sê Cheryl Hirasa, besturende direkteur en VP van Programme of Pacific Islanders in Communications. 'Dit is 'n manier waarop kennis van een geslag na die ander oorgedra kan word en om te eer wie en waar ons vandaan kom om ons te help om 'n toekoms te vind wat gebaseer is op harmonie, integriteit en respek. Die Shorts Fund is een manier waarop ons hierdie visie ondersteun en hierdie jaar is ons baie opgewonde om hierdie jaar ons samewerking met 'CHINA' aan te kondig, wat geleenthede vir filmmakers met fiksieprojekte maksimaliseer, insluitend die kans om deel te neem aan die ontwikkelingshub van 2021 ʻOHINA LABS vir kort inhoud. The Lab is 'n intensiewe werkswinkel vir filmmakers wat mentorskap bied van Hollywood -draaiboekskrywers, vervaardigers en regisseurs in 'n verskeidenheid belangrike rolprentvervaardigingsvelde, insluitend draaiboekontwikkeling, slypplekke, produksieondersteuning, projekbegeleiding en meer. "
PIC gaan sy 30ste bestaansjaar voort met 'n reeks spesiale kunstenaarsgesprekke, beskikbaar vir gehore regoor die wêreld. Die gesprekke, wat vir 20 Mei 2021 geskeduleer is, sal die bekroonde musikant en akteur Stan Walker en filmmaker Mitchell Hawkes insluit terwyl hulle die dokumentêre film STAN bespreek. Bykomende gesprekke vier films en TOKYO HULA en VIR MY VADERKONINKRYK.
Besoek https://www.piccom.org/ vir meer inligting oor al die films en programme.
'N PLEK IN DIE MIDDEL
Regie: Dean Hamer en Joe Wilson
'N PLEK IN DIE MIDDEL is die ware verhaal van 'n jong meisie in Hawaii wat droom om die enigste hula-groep by haar skool te lei, en 'n onderwyser wat haar deur tradisionele kultuur bemagtig. Hierdie kindervriendelike opvoedkundige film is 'n uitstekende manier om studente aan die dink te sit en te praat oor die waardes van diversiteit en insluiting, die krag om u erfenis te ken en hoe om afknouery te voorkom deur 'n skoolklimaat van aloha te skep-vanuit hul eie oogpunt !
Regie: Lola Bautista
As die nuutste groep van die Stille Oseaan -eilandbewoners wat op die Hawaiiaanse eilande aankom, streef Mikronesiërs na dieselfde drome as elke nuwe immigrantgroep voor hulle. Net so word baie mense gekonfronteer met diskriminasie en armoede terwyl hulle sukkel om nuwe lewens op te bou. Ondanks hierdie struikelblokke bly hoër onderwys die sleutel om die Amerikaanse droom vir hulself en hul gesinne te ontsluit. Crossing Spaces is 'n reeks van drie dokumentêre kortbroeke wat drie Micronesiese vroue in Honolulu profileer terwyl hulle worstel met die uitdagings van hoër onderwys en werk om betekenisvolle verandering vir hul gesinne en gemeenskappe deur te voer.
Regie: Christen Hepuakoa Marquez
'N Jong veelrassige Kanaka Maoli-vrou wil die betekenis van haar lang, naamlike Hawaii-naam van 63 letters ontdek van haar vervreemde skisofreniese moeder.
Speel in: Asian Pacific Virtual Showcase
Regie deur Sergio M. Rapu
'N Inheemse filmmaker van Rapanui (Paaseiland) ondersoek die moderne dilemma van sy mense terwyl hulle die gevolge van hul vinnig ontwikkelende huis in die gesig staar.
Speel in: Asian Pacifc Virtual Showcase
HOE OM 'N TAOTAOMONA TE VANG
Regie deur Neil Tinkham
Terwyl Raph deur die oerwoude agter sy huis dwaal, ontmoet hy 'n menslike figuur wat lyk soos die taotaomona, 'n voorouer uit die Chamorro -mitologie.
Regie deur 'Āina Paikai
Teen die agtergrond van die inheemse regtebeweging van die sewentigerjare, moet George Helm, 'n jong Hawaiiaanse aktivis en musikant die steun van kūpuna (gemeenskapsouderlinge) van die eiland Maui kry om te help in die stryd om die kosbare naburige eiland Kahoʻolawe te beskerm teen militêre bombardemente. .