Die Kaapkolonie (Engels: Cape Colony) was 'n deel van Suid-Afrika onder Britse beset gedurende die 19de eeu. Dit het ooswaarts vanaf die Atlantiese Oseaan gestrek. Die finale oostelike grens, na vele oorloë teen die Xhosas, is by die Groot-Visrivier getrek. In die noorde het die Oranjerivier, ook bekend as die Garieprivier, vir lank as die grens gedien, hoewel grondgebied tussen dié rivier en die suidelike grens van Botswana later bygevoeg is.
Die geskiedenis van die Kaapkolonie begin in 1652 met die stigting van Kaapstad deur die Nederlandse kommandeur Jan van Riebeeck wat in diens van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) was.
In 1806 word die Kaap weer deur die Britse mag beset gedurende die Slag van Blaauwberg in 'n poging om Napoleon uit die Kaap te hou, asook om handelsroetes na die Verre Ooste te beheer.
'n Britse kolonie word op 8 Januarie 1806 daargestel en die Kaapkolonie bly onder Britse beheer tot die vorming van die Unie van Suid-Afrika in 1910, waarna dit die Provinsie van Kaap die Goeie Hoop word, of beter bekend as die Kaapprovinsie.
In die loop van die 19e eeu het die Kaap 'n grondwetlike ontwikkeling soortgelyk aan dié van Brittanje se ander kolonies ondergaan. Die kroonkoloniebestuur wat aanvanklik toegepas is het al die mag in die hande van die goewerneur geplaas. Hy moes dikwels in regstreekse opdrag van die Britse regering optree sonder dat hy die geleentheid gegun is om sy eie diskresie te gebruik. Die verontagsaming van die plaaslike bevolking se wense het daartoe gelei dat baie griewe teen die Britse owerheid ontstaan het wat die grondliggende oorsaak van die Groot Trek geword het. Sedert 1834 het die koloniste geleidelik meer seggenskap in hul eie bestuursake verkry, maar die Imperiale regering se vetoreg op plaaslike wetgewing het eers in 1872 verdwyn.
Die Britse houding teenoor veral die Blanke boere was dus uit die staanspoor bevooroordeeld. Die beleidvormers is verder beïnvloed deur filantropiese drukgroepe wat voortdurend die soeklig op die Kaap gewerp het. Brittanje het gevolglik minder toegeeflik teenoor die Kaap opgetree as teenoor sy ander kolonies. Sy enigste begeerte was die daarstelling van 'n sterk gesentraliseerde bestuur wat die "buitepos na Indië" in stand sou hou, en die moontlik opstandige Blanke bevolking in toom sou hou. Die bestuur wat in 1806 ingestel is, was saam met die van die bandiete-kolonie Nieu-Suid-Wallis die mees outokratiese in die Ryk.
Alle wetgewende en uitvoerende gesag het by die goewerneur berus. Hy was ook die militêre gesagvoerder. Daar was wel 'n afsonderlike regspleging in die vorm van 'n Raad van Justisie, maar die lede van die raad, met uitsondering van die voorsitter, is deur die goewerneur benoem en aangestel. Daar kon ook net na die goewerneur geappelleer word. Die goewerneur was slegs aan die Minister van Kolonies verantwoordelik. Op die platteland het die stelsel van landdroste en heemrade behoue gebly. In 1807 is generaal sir David Baird, wat as goewerneur waargeneem het, deur graaf James Caledon opgevolg. Hy het die administrasie en openbare diensverlening opgeknap en die plaaslike bestuur bevorder deur die ses distrikte na nege te vermeerder. Die nuwe distrikte wat hy gestig het, was Caledon, George en Clanwilliam.
Hulle het aanbeveel dat die mag van die goewerneur ingekort word. Die Adviesraad, wat in 1825 ingestel is, het uit amptenare bestaan wat net oor raadgewende magte beskik het. Die Raad ken net sake bespreek wat deur die goewerneur aanhangig gemaak is, en van 'n beperking van die goewerneur se mag was daar nie veel sprake nie. Colebrooke en Bigge se verslag het in 1826 verskyn en in dieselfde jaar is Somerset na Brittanje ontbied. Hoewel hy amptelik tot in 1828 die goewerneur was, het Somerset nie weer na die Kaap teruggekeer nie, en is sy amp deur Richard Bourke waargeneem. Die eerste regsoktrooi wat as gevolg van die kommissarisse se verslag aan die Kaap toegestaan is, is in 1827 deur Bourke in werking gestel. Die goewerneur is sy regsplegende gesag ontneem.
Die Raad van Justisie is afgeskaf en het plek gemaak vir 'n onafhanklike Hooggeregshof bestaande uit ŉ hoofregter en drie regters. Strafregtelike sake is deur 'n regter en ŉ jurie verhoor, en daar kon na die Geheime Raad in Londen geappelleer word. Op die platteland het die stelsel van Landdros en Heemrade verdwyn en is residentmagistrate aangestel. Die rondgaande howe is ook verbeter. Hoewel van die beginsels van Britse regspleging ingevoer is, het die Kaapse regstelsel Romeins-Hollands gebly. Die Liberale Party, wat in 1830 in Brittanje aan die bewind gekom het en in 1832 die bekende Reform Act deurgevoer het, het ook 'n simpatieke oor aan die Kaapse pleidooie vir 'n groter mate van verteenwoordigende bestuur verleen.
In 1834 is 'n nuwe bedeling deur die goewerneur, sir Benjamin D'urban, in werking gestel. Dit het voorsiening gemaak vir 'n Uitvoerende Raad bestaande uit 4 amptenare en 'n Wetgewende Raad bestaande uit dieselfde amptenare plus 5 tot 7 koloniste wat deur die goewerneur benoem is. Hoewel die uitvoerende en wetgewende gesag steeds nie geskei was nie, was die Wetgewende Vergadering 'n groot verbetering op die ou Adviesraad. Geen ordonnansie was sonder die goedkeuring van die Wetgewende Raad geldig nie. Wetgewing kon egter steeds deur die goewerneur as verteenwoordiger van die kroon geveto word. In 1836 is munisipale rade ingestel, waarvan die van Beaufort-Wes (1837) die eerste was. Die mate van seggenskap wat die koloniste in hul eie landsake verkry het, het duidelik geblyk toe Brittanje die Kaap as 'n strafkolonie soortgelyk aan Nieu-Suid-Wallis wou gebruik.
Danksy Grey se parlementêre benadering tot die grondwet het hy meestal daarin geslaag om harmonie tussen die Uitvoerende Raad en die parlement te handhaaf. Die suksesvolle werking van die grondwet was ook in groot mate aan die ekonomiese voorspoed wat die Kaap beleef het, te danke. Daar was 'n aanmerklike styging in die uitvoer van wyn en wol. In 1859 is daar ŉ begin gemaak met die bou van die eerste spoorlyn, wat in 1863 tot op Wellington voltooi is. Onder toesig van die nuut gestigte Afdelingsraad is nuwe paaie gebou en die bestaande paaie beter in stand gehou. Onder leiding van Grey is daar ook begin met die bou van ŉ hawe by Oos-Londen en 'n seehoof vir die Kaapse hawe.
Grey het ook 'n besondere belangstelling in onderwys getoon. In 1857 het hy die Eksamenraad gestig, waaruit die Universiteit van Kaapstad later ontstaan het. Aan die Suid-Afrikaanse Biblioteek in Kaapstad het hy 'n waardevolle Africana-versameling en ander manuskripte geskenk. Hy het onderwys selfs buite die landsgrense bevorder deur fondse beskikbaar te stel vir die stigting van Grey-Kollege in Bloemfontein. Verskeie skole vir Swart kinders is ook deur hom gestig. Grey was nie ten gunste van Brittanje se beleid van segregasie tussen Blank en Swart aan die Oosgrens nie. Die enigste oplossing vir die Oosgrensprobleem was, volgens hom, die opheffing van die inboorlinge en hul ekonomiese integrasie met die Blankes.
Die Vrystaat se voortdurende oorloë met die Basoeto's, wat vir sowel die Kaap as Natal gevaar ingehou het, het Grey se oortuiging versterk. Grey, wat as bemiddelaar tussen Mosjesj en die Vrystaat opgetree het, was op so 'n vriendelike voet met die Vrystaat, dat hy in 1858 in die Kaapse parlement bekend kon maak dat die Vrystaat ten gunste van federasie met die Kaap was. Kort tevore is die Sandrivier- en die Bloemfontein-konvensie deur Brittanje en onderskeidelik Transvaal en die Vrystaat onderteken en Brittanje was nie baie ten gunste van 'n federasie wat groot uitgawes sou meebring nie. Grey se eiegeregtige optrede ten opsigte van die Oosgrens en die republieke het veroorsaak dat hy in 1859 teruggeroep is. By sy aankoms in Londen was daar egter 'n nuwe regering aan bewind en hy is weer in dieselfde amp na die Kaap teruggestuur (1860). In die daaropvolgende jaar is hy egter op eie versoek na Nieu-Seeland verplaas.
Hy was ten gunste van opskorting van die Kaap se grondwet en 'n terugkeer na kroonkoloniebestuur, of dan ten minste die afskaffing van die Wetgewende Raad. AI sy voorstelle in hierdie verband is met hand en tand beveg. In 1865 het Wodehouse die parlement geïgnoreer en toestemming van die Imperiale regering ontvang om Brits-Kaffrarië in te lyf. Die ignorering van die parlement het 'n storm van protes en ŉ agitasie vir groter selfbestuur tot gevolg gehad. Ten spyte van die mosie van wantroue wat teen Wodehouse in die parlement aanvaar is, is Brits-Kaffrarië in 1866 ingelyf.