Lotti, die kalfie wie se ma doodgeskiet is, is doodgelukkig in ’n weeshuis waar ander soos sy gerehabiliteer word.
Dié getraumatiseerde diertjie het waarskynlik als gesien en beleef: die knal van die geweerskoot, die reuk van haar ma se bloed en die stemme van die stropers wat haar ma se horing uit die skedel kap en saag om dit aan ’n smokkelsindikaat te verkoop.
Die treurgeluide van die renosterkalfie, wat nou as Lotti bekendstaan, het kykers wêreldwyd op die TV-nuuskanaal Sky News aan die hart gegryp en weer die afgryslike wreedheid van renosterstropery in die kollig geplaas.
Ons kyk toe hoe sy op en af in die speelkamp hardloop saam met nog ’n witrenosterkalfie, Lolli (10 maande). Dan skuur dié twee hul koppe liefderik teen mekaar voor hulle in ’n sonkol gaan lê.
Hy wys na Thula, wat deur ’n stroper se koeël verblind is. Die letsel aan Thula se rug is gelaat deur dieselfde koeël wat sy ma doodgemaak het.
Maar dis ook ’n plek van gelukkige eindes waar wesies soos Lotti en Lolli gerehabiliteer word met die doel om hulle weer in die natuur vry te laat – hetsy in ’n reservaat of op ’n privaat wildplaas.
Ons word gewaarsku om nie aan die renosters te vat terwyl hulle eet nie. Hulle is bang vir vreemde mense. En hoe makker hulle word, hoe moeiliker sal dit wees om hulle eendag weer as wilde renosters in die natuur vry te laat; daarom is die rehabilitasiesentrum glad nie oop vir die publiek nie.
Arrie en sy vrou, Marietjie, was reeds ervare wildtelers toe Arrie se werk met renosters sowat ses jaar gelede met ’n telefoonoproep van sy buurman begin het.
Arrie het toe begin rondbel op soek na iemand om die kalfie te red, maar kon niemand kry nie. Toe gaan vang hy self die kalfie en maak dit in sy huis groot – en so het sy liefdeswerk begin.
Die rehabilitasiesentrum het op dreef gekom namate hy die nodige borge kon kry, want hy het nie self die geld daarvoor gehad nie.
Ná die uitstappie is dit tyd vir die dag se laaste voeding, waarna hulle na hul slaapvertrekke gaan, steeds deur die wagte vergesel.
Arrie verduidelik die renosters se versorgers (met die uitsondering van die wagte) is almal vroue, “want vroue het ’n natuurlike moedersinstink. Die huismoeder word die renoster se nuwe ma.”
Sy het een oog verloor en het geen sig in die ander oog nie weens ’n koeëlwond. Maar vir Arrie is dit nogtans ’n wonderwerk dat sy oorleef het. Op die operasietafel het sy vir ’n wyle ophou asemhaal, vertel hy. Sy was maar ure oud toe haar ma doodgeskiet en sy gewond is.
Langs Thula lê haar “oë”, Nenkani. Hy wyk nie ’n oomblik van Thula nie en sal ook sy lewe hier deurbring.
Dan kom hulle teen haar skuur vir ’n lekker lieskrap. Hulle strek een agterbeen behaaglik uit terwyl hulle gekrap word, knyp hul oë toe en val op hul sy neer.