2008 Amerikaanse verkiesing - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die formele fases van die Amerikaanse verkiesing vir 2008 het in Januarie in Iowa begin. Soos met alle Amerikaanse verkiesings, is daar egter in 2007 'n groot deel van die verkiesingsproses gedoen toe potensiële party-kandidate hulself wou bevorder sodat hul profiel op nasionale vlak verhoog kon word. 'N Verdere belangrike funksie van hierdie proses voor 2008 was dat elke kandidaat die finansiële steun wat hy / sy sou ontvang vir die ongetwyfeld 'n baie duur proses sal bepaal.
Teen die tyd van die Iowa Republikeinse en Demokrate primêre regerings het elke party hul belangrikste aanspraakmakers genoem - alhoewel ander wel standhou maar min kans gehad het om te wen. Vir die Demokratiese Party is die primêre in Iowa oorheers deur Hilary Clinton, senator van die staat New York en 'n voormalige First Lady. Haar belangrikste teenstanders was John Edwards wat in 2004 'n veldtog vir die nominasie van die party gehad het, en Obama Barak, senator van Illinois. Vir die Republikeinse Party word die belangrikste aanspraakmakers gesien as John McCain wat in vorige party-premiers onsuksesvol geveg het; Mike Huckabee, Mitt Romney en Rudi Guiliani, die voormalige burgemeester van New York. Van hierdie vier McCain en Guiliani het die hoër profiel gehad, alhoewel Guiliani dit duidelik gemaak het dat hy intensief in die groot state (diegene met die hoogste aantal afgevaardigdes) sou veg, in teenstelling met die state wat relatief min afgevaardigdes terugbesorg het. Dit was die geval in Iowa.
Die belangrikste kwessies wat elke kandidaat moes aanpak, ongeag die party, was gesondheid, buitelandse beleid, die oorlog teen terreur en ekonomiese kwessies. Namate die veldtog in albei partye gevorder het, moes elke kandidaat probleme ondervind wat destyds plaasgevind het en waarop hulle geen vooraf voorbereide reaksie kon kry nie. Die mees voor die hand liggende probleem wat hulle moes hanteer, was Amerika se wankelende ekonomie. Subprima- en prima-verbandlenings en die ernstige probleme rondom albei, was onderwerpe waaraan alle kandidate moes aandag gee - met 'n stemgerigte bevolking wat baie belangstel om na hul antwoorde en moontlike oplossings te luister. Aangesien baie in Amerika geraak word deur die ekonomiese probleme wat die nasie in die gesig staar, het Amerika voortgegaan om groot bedrae geld aan die oorlog teen terreur te bestee. Daarom was dit net natuurlik dat al die kandidate hul eie idees moes hê oor wat om te doen rakende terreur. Die aard van hierdie onderwerp het tot buitelandse beleid gegaan - of dit nou Iran of Irak is - en elke kandidaat moes 'n antwoord hê oor wat Amerika in die wêreld gaan doen. Aangesien die omgewing 'n meer en meer sensitiewe saak geword het, word daar van elke kandidaat verwag om idees te hê oor hoe Amerika 'n positiewe inset op hierdie gebied kan lewer.
Terwyl die premiere van Iowa na New Hampshire en verder gegaan het, het die kandidate van albei partye se aanspraak dat hulle nie aan negatiewe veldtogte sou deelneem nie, vinnig gewissel. In albei partye is daar negatiewe veldtogte gesien en in sommige gevalle persoonlik. Dit was veral waar teen John McCain, waar sy ouderdom deur sommige van sy teenstanders uitgelig is. Dit was egter Barak Obama wat die meeste negatiewe veldtog moes trotseer, met 'n paar wat baie op sy agtergrond speel.
Aan die einde van die eerste week in Maart 2008, het die Republikeine hul veldtog afgesluit, met John McCain wat die wenner aangekondig is nadat Guiliani, Huckabee en Romney hul kandidate teruggetrek het. Al drie is agter McCain. Die feit dat Guiliani nie daarin slaag om goed te doen nie, was vir sommige 'n verrassing, aangesien hy die finansiële steun gehad het en sy naam onmiddellik in die nag van 9/11 gemaak het. Toe hy egter nie daarin slaag om 'n daadwerklike indruk in Florida te maak nie, het hy hom aan die wedloop onttrek. Ondanks sy ouderdom, het die party-kiesers McCain as 'n bestendige hand gesien, met baie ondervinding agter hom. As hy die inhoud van November wen, sou hy die oudste Amerikaanse president wees wat ooit gekies is.
Die Demokratiese premiere het die volle afstand afgelê (tot Junie) toe Hilary Clinton toegegee het aan Barak Obama. John Edwards, die ander grootste aanspraakmaker, het vroeër in die Demokratiese veldtog getrek. Terwyl beide Clinton en Obama hul pogings op hul eie veldtogte moes fokus - en wat die ander een doen - is McCain oor 'n drie-maande-venster gegee toe hy kon optree as die Republikeinse nominasie vir presidensie, met die wete dat Clinton en Obama weet. het mekaar baklei en vanuit 'n party-oogpunt na binne gekyk. Gedurende hierdie tyd het hy Amerikaanse troepe in Afghanistan besoek en sodoende sy presidensiële geloofsbriewe op internasionale vlak verder verhoog. McCain kon ook die tyd gebruik om sy finansies te versterk, terwyl beide Clinton en Obama hul geld teen mekaar moes spandeer.
Vanaf 7 Junieste Obama kan sy volle aandag vestig op die verkiesing in November. Wat elke man voor die verkiesing in November sê, sal op 'n manier onder die loep geneem word, en dit sal waarskynlik nie voorheen getuig het nie.