11 Desember 1940 - Inligting
11 Desember 1940
Operation Compass: Britse vang Sidi Barrani
Wheels West Day in Susanville History – 11 Desember 1940
Die raad van toesighouers van Lassen County, na die ondersoek en ondersoek van die verslag van die groot jurie van 1940 gister, formeel die aanbevelings verwerp waarin gevra word dat 'n landgoedplaas in samewerking met die provinsiale hospitaal opgerig moet word en 'n provinsiale apteek gestig moet word in die hoop om die koste te besnoei van dwelms en voorskrifte.
Die toesighouers was van mening dat dit in 'n klein provinsie soos Lassen verbode was om die lone van 'n gelisensieerde apteker na te kom.
Die land se aankoopagent is egter versoek om ''n ondersoek te doen en afslag te kry op alle dwelms, kruideniersware, droë goedere en vleis wat deur en vir die provinsiale hospitaal gekoop word'.
Die landbou -aangeleenthede is "ter tafel gelê" omdat "vorige ervaring van ouer lede van die raad" bewys het dat dit onuitvoerbaar was in hierdie provinsies, waar hout en mynbou die belangrikste bedrywe is en die winters lank en ernstig is.
Die gedeelte van die groot jurieverslag waarin verbeterings in verskillende skooldistrikte in die Lassen -distrik aanbeveel word, is deeglik oorweeg en Wallace Mass, die skoolhoof van die skole, is aangestel om die klerke van verskillende kuratoriums te kontak en hulle in kennis te stel van die noodsaaklikheid om sekere verbeterings.
11 Desember 1941: Hitler en waarskynlik die kranksinnigste en belangrikste besluit in die geskiedenis
Vier dae na Pearl Harbor, waarskynlik die kranksinnigste en belangrikste besluit in die geskiedenis, het Adolf Hitler onnodig oorlog teen die Verenigde State verklaar.
Berlyn, 11 Desember 1941: Hitler verklaar oorlog teen die Verenigde State. Foto: Das Bundesarchiv.
Op 7 Desember 1941 was 'n afgeleide Hitler by "Wolf's Lair", sy somber, bedompige Oostelike Front -hoofkwartier in Pruise, wat die realiteit van sy Russiese veldtog, wat met minder as ses maande tevore geloods is en met fanfare geloods het, permanent binne sig bereik het. van Moskou, net vyf kilometer van die Kremlin's Onion Domes — op 2 Desember.
Duitse soldate het nie winterklere en toerusting gehad nie, aangesien Hitler 'n vinnige somer en vroeë herfsoorwinning oor die Rooi Leër beloof het. Die temperatuur aan die Oosfront het tot dertig grade onder nul gedaal. Hitler se tenks en vragmotors is geïmmobiliseer deur sneeu en motorolie so dik soos karamel. Honderdduisende "gelukkige" as -soldate is verswak deur vries wat drastiese amputasies vereis, terwyl ander eenvoudig doodvries.
Vir Hitler het die ondenkbare gebeur wat die tot dusver onstuitbare Wehrmacht vir die eerste keer gehad het, van 'n strategiese doelwit teruggedraai terwyl hy driekwartmiljoen ongevalle gely het aan die hand van 'General Winter', die plaaslike bynaam vir die uiteindelike beskermer van Rusland sedert die tyd van Napoleon.
Hitler het geen vooraf kennisgewing van die Japannese ontvang oor die aanval op Pearl Harbor nie. Alhoewel hy en sy minister van buitelandse sake, Ribbentrop, verbaal aangedui het dat hulle bereid was om by Japan aan te sluit in 'n oorlog teen Amerika, maar dit ook al uitbreek, het Hitler absoluut geen formele verdragsverpligting gehad om oorlog teen die Verenigde State te verklaar nie. So 'n verdrag is in die weke voor Pearl Harbor opgestel en versprei, maar dit was ongetekend. Nie dat 'n verdrag met Hitler die papier werd was waarop dit geskryf is nie, soos die voormalige Britse premier Neville Chamberlain en Josef Stalin reeds ontdek het.
Die nuus oor die Oosfront -ramp wat in die Wolf's Lair gestroom het dat Pearl Harbor Sondag katastrofies was, en die Duitse volk moes nog in kennis gestel word dat hul Fuehrer ernstig met die lewens van hul seuns, broers en vaders, wat soos vlieë gesterf het, wanbereken het.
In Washington het Roosevelt 'n dilemma gehad. Amerikaanse woede was gefokus op Japan, nie Duitsland nie. Die nasie, wat uiteindelik uit sy isolasionistiese torpor geruk is, was onmiddellik verenig en verlang om die Japannese sluipaanval in die Stille Oseaan te wreek.
Roosevelt het, anders as die oorgrote meerderheid van sy landgenote, van meet af aan gesien dat Westerse demokrasie en Hitler se Derde Ryk bestem was om doodsvyande te wees. Tog het peilings wat in Julie 1940, tien maande nadat die Tweede Wêreldoorlog in Europa begin het, getoon dat slegs agt persent van die Amerikaners oorlog teen Duitsland ondersteun het in die weke voor Pearl Harbor, 'n ander peiling bevestig wat Roosevelt reeds geweet het byna driekwart van die Amerikaners bly teen 'n ander oorlog met Duitsland. Die nasie immigrante, met Duits-Amerikaners wat 'n volle vyfde van die bevolking verteenwoordig, het gehoop en gebid dat hulle netelige, onheilspellende wedywerings en wrokke in die Ou Wêreld agtergelaat het, en was daarop gefokus om die Groot Depressie te oorleef en eendag hul persoonlike stuk gras in die groot geleenthede wat Amerika gebied het.
Sedert die Europese oorlog meer as twee jaar tevore uitgebreek het, toe Hitler Pole in September 1939 binnegeval het, was Roosevelt genoodsaak om, maar terugskouend, vergeeflike en noodsaaklike leuens oor die waarskynlike toetrede van die Verenigde State tot die oorlog teen Hitler te neem. om sy ongekende derde termyn in 1940 te verseker.
Hitler, wat die FDR verafsku, moes ten alle koste verpletter word, veral omdat die Ryk, nadat hy die grootste deel van Frankryk en Skandinawië saam met die Lae Lande opgeneem het, 'n totale bevolking gehad het wat groter was as die van die Verenigde State. Vir FDR was die noodsaaklike troef van alle ander, ten spyte van die vernedering wat die Japannese toegedien het, om die amorale gebrek van Nazisme van die aardbol af te vee.
FDR, die geniale gestremde aristokraat met die gemeenskaplike aanraking, die boer van Hudson Valley, die advokaat op Wall Street, bon vivant en seëlversamelaar, het geweet dat die land se industriële vermoëns alles was tussen vryheid en wêreldwye fascistiese tirannie. Sy politieke en militêre vyande onderskat hom tot hul lewensgevaar. Benewens staalbeenstutte, het hy ook 'n stewige wil en ruggraat gehad. Die meeste van alles was dat FDR 'n bedekte bedrog gehad het met die verraderlike listige en bekwame bedrog van 'n ervare, genadelose straatvegter wat hy tot sy voordeel vermom het.
Vanweë Hitler se enorme waansin en strategiese onbevoegdheid in vergelyking met die swaargewigte Roosevelt, Churchill en selfs Stalin, "hoef Roosevelt nie bekommerd te wees dat dit verdere vindingrykheid van sy kant sou verg om direk met Duitsland oorlog te voer nie," het Conrad Black in sy landdros gesê 2003 biografie van FDR, Franklin Delano Roosevelt: Kampioen van vryheid.
Hitler het dwaas geglo dat die Japannese aanval op Amerika en op Britse besittings in die Verre Ooste die geallieerde militêre bates van die Europese teater sou aflei, wat dit moontlik in 'n groter mate sou gedoen het, as hy óf sy mond gehou het, of ten minste het geëis dat Japan die Sowjetunie sou aanval in ruil vir sy oorlogsverklaring teen Amerika. Hy het dit ook nie gedoen nie, maar was eerder verheug dat die onverwagte nuus van die aanval onwelkome aandag sou aflei van die lopende seer wat die Oosfront geword het.
In 'n toespraak aan die Reichstag, beplan vir 10 Desember, maar 'n dag vertraag terwyl die Duitse en Italiaanse ambassades in Washington hul kabels verbrand het ter voorbereiding op die oorlog, het hy haastig ''n diatribe teen Roosevelt en 'n oorlogsverklaring teen die Verenigde State' bygevoeg.
In Hitler se waansinnige en bedrieglike toespraak beweer hy dat Roosevelt '' die grootste skuldige van hierdie oorlog 'was, en dat hy 'n stoef was vir die' hele sataniese verraderlikheid 'en' diaboliese boosheid 'van die Jode.'
Op 11 Desember 1941 gee Hitler aan sy verlamde Roosevelt die grootste geskenk, die vryheid om te beweeg en te veg in Europa. Alhoewel Roosevelt fisies deur polio geïmmobiliseer was en byna polities geïmmobiliseer was deur wydverspreide isolasionistiese neigings wat deur ekonomiese malaise by die huis vererger is, is hy nooit verlam, geblink of gebuffer deur Hitler nie en danksy die hoë onbekwaamheid en wanberekening van die Führer, het Roosevelt nou die wil, die middele en uiteindelik die vermoë om Nazisme en daarmee saam alle spore van Hitler, wortel en tak, oor die hele wêreld uit die weg te ruim.
Miskien is die sublieme ironie van Hitler se titaniese wanberekening in die verklaring van oorlog teen die Verenigde State na Pearl Harbor dat hoewel Japan Amerika eerste aangeval het, Hitler se politieke en persoonlike vernietiging die belangrikste prioriteit van die Geallieerdes geword het sodra die totale oorlog deur die Führer ontketen is.
Terwyl die staatshoof van Duitsland dood sou lê, sou 'n selfmoord binne 41 maande na Pearl Harbor in die puin van sy Berlynse kanselaar, Japan se staatshoof, keiser Hirohito, rustig sterf op grond van sy onaangeraakte Tokio-paleis, presies 47 jaar en 'n maand na die dag na Pearl Harbor op 7 Januarie 1989.
11 Desember 1940 - Geskiedenis
Deur Craig Shirley - 11 Desember 2014
Selfs met die ontsettende aanval op Pearl Harbor vier dae tevore, het Amerika vanaf die oggend van 11 Desember 1941 nog nie formeel die Tweede Wêreldoorlog betree nie.
In die tussentyd het die land en die militêre en burgerlike bevolking na gevegstasies gegaan, nog voordat president Roosevelt die kongres om 'n formele oorlogsverklaring gevra het nadat die Ryk van Japan Amerikaanse militêre installasies op Oahu, Wake Island, Guam en Midway aangeval het. met Britse militêre buiteposte in Hong Kong en Singapoer.
Verlore in die geskiedenis is dat FDR nie die eerste lid van die Roosevelt -familie was wat ná die aanval met die Amerikaanse volk gepraat het nie. Die aand van 7 Desember was die eerste dame, Eleanor Roosevelt, op die radio om met haar medeburgers te praat oor oorlog en opoffering en haar vier seuns, almal op militêre ouderdom - insluitend die oudste, James, wat reeds in die Marine Corps was. (Al vier die Roosevelt -seuns het in die Tweede Wêreldoorlog met lof gedien en sien almal aksie. John, wat by die Amerikaanse vloot aangesluit het, het 'n Bronze Star ontvang.)
Ure na die aanval op Pearl Harbor en ondanks baie waarskuwing, is die Filippyne, onder bevel van genl. Douglas MacArthur, ook aangeval en tientalle Amerikaanse vliegtuie is op die grond vernietig.
Na die formaliteit om eenparig in die senaat te stem (met slegs die kongresvrou Jeannette Rankin wat nee in die huis stem), het die kongres die middag van 8 Desember FDR & rsquos se oorlogsverklaring goedgekeur. Maar dit was slegs 'n oorlogsverklaring teen Japan - en nie teen haar nie Bondgenote van drieparty -pakt, Duitsland en Italië.
Amerikaners het eenvoudig geen smaak vir nog 'n oorlog in Europa nie. Na wat destyds 'The Great War' genoem is, het 'n gesegde in Amerika gegaan wat ons dood en skuld gehad het en George M. Cohan, 'n verwysing na die beroemde Broadway song-and-dance man wat die wêreld geskryf het Oorlog I dity & ldquoOver There. & Rdquo
Teen 1941 het die meeste Amerikaners Europa as dekadent beskou en was dit nie te hulp nie, ondanks die moed van Winston Churchill en die Britse bevolking was 'n meerderheid van mening dat Lend-Lease so ver as FDR moet gaan. FDR was deeglik bewus van die nasionale afkeer van die stryd teen 'n ander Europese oorlog. Hy en rsquod het in 1940 herverkiesing gewen, gedeeltelik vanweë sy herhaalde versekering aan Amerikaanse moeders dat hul kinders nie in 'n ander oorlog op die vasteland sou sterf nie.
Vanaf die middag van 7 Desember tot die oggend van 11 Desember, het geen vooraanstaande Amerikaanse politikus, geen wydgeleesde rubriekskrywer, geen administrasiebeampte, geen groot sakeleier gevra om oorlog teen Duitsland en Italië te verklaar nie. Roosevelt was ook hiervan bewus: in die koerante van oorlogsekretaris Henry Stimson is 'n konsep van Roosevelt en rsquos voor die kongres ontdek, maar met 'n potloodlyn wat deur die name van Duitsland en Italië getrek is.
Dit is duidelik dat FDR & rsquos se oorlogsadviseur die aand van 7 Desember bespreek het om oorlog te verklaar teen al drie as -lande en daarmee klaar was. Die Verenigde State het beslis regverdiging gehad om oorlog teen Duitsland te verklaar, aangesien Adolf Hitler 'n persoonlike bevel aan Duitse U-bote gegee het om enige Amerikaanse skip op die Noord-Atlantiese Oseaan, militêr of burgerlik, op dieselfde oog te skiet, dieselfde barbaarse taktiek wat Woodrow Wilson ingedruk het oorlog.
Hitler het die Verenigde State gehaat - hy het gereeld gepla oor vermeende Joodse beheer oor die land - en was veral versot op Roosevelt, wat hy in die openbaar en privaat belaster het. Die Fuhrer het soms FDR & ldquo Frau Roosevelt genoem, & rdquo, en het gespot met sy inperking in 'n rolstoel. Op 8 Desember het FDR egter slegs 'n oorlogsverklaring teen Japan gevra.
Die Anti-Komintern-verdrag (en later die drieparty-verdrag) was onderlinge verdedigingsverdrae tussen die drie asmagte. Maar teen 1941 het niemand verwag dat Hitler gebind sou voel deur 'n stuk papier nie. Vra maar vir Neville Chamberlain of Josef Stalin. Hitler het ooreenkomste met beide mans verbreek, Pole binnegeval en Brittanje sodoende tot die oorlog getrek en die Sowjetunie binnegeval. (Van papiere gepraat: op 9 Desember is Duitse diplomate in hul Washington, DC, ambassade waargeneem dat hulle dokumente verbrand het. Binne 'n kort tydjie word hulle na 'n afgeleë oord suid van Washington oorgeplaas, waar hulle niks anders te doen het as om dronk te word nie. Die Japannese gesante was al diep in hul eie hooch.)
Dronk van mag het Hitler toegelaat dat sy haat vir Amerika en FDR, sy arrogansie en antisemitisme uitloop in 'n toespraak aan die Nazi-party op die Reichstag, waar hy 'n algemene mobilisering teen die Verenigde State van Amerika versoek. Ure later het diplomatieke verteenwoordigers van Duitsland en Italië hul lande en oorlogsverklarings aan Cordell Hull, die minister van buitelandse sake, afgelewer. Hull het so min gedink aan die Italiaanse herkenning - wat laat by die staatsdepartement aangekom het - dat hy 'n assistent gestuur het om die boodskap te ontvang.
In reaksie hierop het FDR 'n boodskap aan Capitol Hill gestuur om 'n oorlogsverklaring teen Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië te vra. Hierdie keer is dit eenparig goedgekeur, aangesien rep. Rankin onthoudend was. Die kongresgalerye was slegs halfvol. Die drama van net vier dae tevore is in die algemeen verdwyn, vervang deur 'n besliste regering, weermag en burger.
Nietemin was dit die gebeure van 11 Desember 1941 wat Amerika in die helfte van 'n volwaardige wêreldoorlog gedompel het, 'n belofte om uit te bly en die toekoms van die land en die wêreld verander het. Die Verenigde State sou nooit weer 'n isolasionistiese nasie wees nie.
Craig Shirley is die skrywer van twee topverkoperboeke oor Ronald Reagan, waaronder & ldquoRendezvous With Destiny & rdquo en & ldquoReagan & rsquos Revolution. & Rdquo Hy is ook die skrywer van die topverkoper & ldquoDesember 1941 31 Days That Changed America and Saved the World & rdquo en is die president van Shirley & amp; Banister. Hy skryf nou nog 'n paar boeke oor Reagan, insluitend & ldquoLast Act. & Rdquo Hy het lesings by die Reagan -biblioteek gehou, is 'n besoekende Reagan -geleerde aan Eureka College en is 'n lid van die Raad van Goewerneurs van die Reagan Ranch.
The Lampasas Daily Leader (Lampasas, Tex.), Vol. 37, nr. 237, red. 1 Woensdag, 11 Desember 1940, koerant, 11 Desember, 1940 Lampasas, Texas. (https://texashistory.unt.edu/ark:/67531/metapth1286088/: besoek op 20 Junie 2021), University of North Texas Libraries, The Portal to Texas History, https://texashistory.unt.edu krediteer Lampasas Public Biblioteek.
Inval op Londen gedurende 11 Desember 1940.
Plaas deur nicknobbyclark & raquo 17 Aug 2010, 20:14
Ek ondersoek 'n aanval op Londen gedurende 11 Desember 1940.
Ek is veral geïnteresseerd in die gebied oos van Londen, naamlik Southend en Westcliff on Sea, omdat ek glo bomme in hierdie gebied laat val het toe hulle teruggekeer het nadat hulle Londen getref het.
As iemand meer inligting het, dws watter groep die klopjag uitgevoer het of enige ander besonderhede wat hulle kan byvoeg, sal ek dit waardeer.
Re: Inval op Londen gedurende 11 Desember 1940.
Plaas deur Saksiese Kruis & raquo 18 Aug 2010, 01:19
Re: Inval op Londen gedurende die 11de Desember 1940.
Plaas deur nicknobbyclark & raquo 18 Aug 2010, 11:55
Ja, ek is ook bewus van 'n 'wapenstilstand' vir Londen, so ek sal die datum wat ek het, in die amptelike dokument nagaan. Die gebied waarna ek kyk, is egter meer spesifiek Southend en Westcliff on Sea, net oos van Londen.
Ek het gedink die wapenstilstand was meestal nie -amptelik en is daar losweg ooreengekom deur diplomatieke gesprekke?
My rekords toon ook dat - 'N Informele bomaanval wat van Oukersaand tot 27 Desember 1940 verleng is, is deur diplomatieke kanale in Washington ooreengekom - The Goebbels Diaries 1939-1941 vertaal en geredigeer deur Fred Taylor (uitgawe van Hamish Hamilton London 1982)
Ook uit dieselfde boek onthul:
10 Desember 1940 (Dinsdag)
Gister: 'n Heerlike dag in Berlyn. Ons is twee uur laat. Baie swaar lugaanval op Londen. Sowat 600 000 kilogram. Hele distrikte van die stad is in vlamme verswelg. Slegs een vliegtuig het verloor. 'N Regtig goeie vertoning. Londen speel sake af, maar die Amerikaanse verslae is sterk en lewendig. Goed om te hoor. Die vorige dag het hulle gepraat oor 'n afname in ons aanvallende vermoë.
11 Desember 1940 (Woensdag)
Gister: vieslike weer. Byna geen daglig nie. 'N Paar invalle in die Ryk, en ons kan niks in Engeland doen nie. Dit is jammer, want ons sou so graag nog 'n plakkie aan Londen wou gee. Die berigte wat begin instroom oor die groot aanval op Londen is verskriklik. Anders sou Churchill dit nie hê nie.
Gegewe die dagboekinskrywings hierbo, het die datum van 'n aanval (11 Desember 1940) miskien betrekking op die vroeë oggendure kort na middernag toe vyandelike vliegtuie terugkeer nadat hulle die stad Londen getref het?
Alan O'Day (1940–2017)
A lan Earle O & rsquoDay, voorheen senior genoot in die geskiedenis in Gray & shyfriars Hall, Universiteit van Oxford, is op 11 Mei 2017 oorlede. O & rsquoDay is gebore in Detroit, Michigan, in 1940. Hy ontvang sy AB van die Universiteit van Michigan (1962) en sy MA van Roosevelt Universiteit (1965). Na twee jaar doktorale studie aan die Noordwes -Universiteit, is hy na Londen, waar hy sy PhD aan King & rsquos College, Universiteit van Londen (1971) voltooi het.
O & rsquoDay is grootgemaak in en om Chicago, en het jare lank studies by Roosevelt gekombineer met werk as bestuurder by J. E. Watkins, in Maywood, om sy ouers te ondersteun. Sy verhuising na Londen in 1967 was egter persoonlik en professioneel deurslaggewend. Voordat hy sy PhD voltooi het, trou O & rsquoDay met 'n ander PhD -kandidaat in die geskiedenis by King & rsquos, wat as Rosemary O & rsquoDay 'n bekwame historikus van die vroegmoderne tydperk geword het. In 1972 het hulle 'n seun, Andrew.
Alan O & rsquoDay het 'n opeenvolging van kort termyn akademiese aanstellings by die universiteite van Newcastle, Salford en East Anglia gehad, en twee jaar by Universit & aumlt Giessen in Duitsland, voordat hy in 1976 by North London Polytechnic (nou London Metropolitan University) aangekom het. daardie instelling tot met sy aftrede in 2001, waartydens hy 'n aantal gesogte genootskappe beklee het, van die National Endowment for the Humanities, die Nuffield Foundation en die British Academy. In 1991 en minus 92 was hy 'n besoekende professor in geskiedenis aan die Concordia Universiteit, Montreal. Na sy aftrede in 2001 was O & rsquoDay 'n jaar in Noord -Ierland as senior besoekende genoot, Institute of Irish Studies, aan die Queen & rsquos Universiteit van Belfast, en sewe jaar as senior genoot in Greyfriars Hall, Oxford, die stad wat hy ook tuis genoem het. Gedurende sy loopbaan het hy 'n aantal besoekende afsprake by Oxford gehou: by St John & rsquos College, Wolfson College, St Antony & rsquos College, Mansfield College en die Rothermere American Institute.
O & rsquoDay het gereeld die land van sy geboorte besoek. Persoonlik was hy 'n gereelde besoeker aan Washington, DC, waar een van sy min oorblywende familielede gewoon het: Helen O & rsquoDay, 'n afgetrede kolonel van die Amerikaanse lugmag. Hy het ook vir verskeie kort tydperke in die Verenigde State gewerk deur besoekende afsprake aan die Universiteit van Maryland, College Park Johns Hopkins Universiteit, die Katolieke Universiteit van Amerika en die George Washington Universiteit.
Die impak van die & ldquoIrish question & rdquo op die Britse politiek was die onderwerp van O & rsquoDay & rsquos -verhandeling en eerste boek, Die Engelse gesig van die Ierse nasionalisme (1977, heruitgegee 1994). Die idee is eers deur Walter Arnstein, sy MA -toesighouer by Roosevelt, voorgestel. Dit en daaropvolgende boeke oor die Ierse nasionalistiese politiek het 'n nuwe weg gebaan deur die konstitusionele aktiwiteite van die Ierse party in Westminster te beklemtoon en die leiding, Charles Stewart Parnell, se bereidwilligheid om beperkte afwenteling in die middel van die 1880's te aanvaar, beklemtoon. O & rsquoDay & rsquos -bydraes het ook gehelp om die belangstelling in die voorganger van Parnell & rsquos, Isaac Butt, te laat herleef.
Sy vrugbare uitset speel 'n belangrike rol in die sogenaamde revisionisme van die moderne Ierse geskiedenis, en hy was selfs medewerker van 'n bundel oor die kontroversie wat dit met sy langtermyn-medewerker, D. George Boyce, veroorsaak het. Benewens drie monografieë en twee kort biografieë, het O & rsquoDay & rsquos 'n wonderlike bydrae tot die Ierse historiografie ingesluit om ses versamelings essays, twee naslaanboeke en nog vele meer essays en artikels saam te redigeer. Hy het ook saam met Yonah Alexander 11 boeke oor terrorisme geredigeer en saam geredigeer, en baie handel oor Noord-Ierland, maar ná die aanvalle van 11 September 2001 het sy belange uitgebrei tot kuberterrorisme en die oorlog teen terreur. In die laat 1980's was O & rsquoDay lid van die redaksie van Terrorisme: 'n Internasionale Tydskrif. Hy was ook 'n aantal opstelversamelings oor die Britse geskiedenis saam met Terry Gourvish.
Soos sy wye publikasies suggereer, het O & rsquoDay wetenskaplike samewerking en interdissiplinêre benaderings beoefen voordat dit mode geword het. Hy het 'n duidelike belangstelling in en kennis van bibliografiese en later digitale bronne, en was bekend vir sy vrygewige hulp aan ander Ierse historici. Hy was bekend daarvoor dat hy 'n gesellige geselskap was en vaste vriendskappe het, hoewel dit in sommige gevalle deur 'n mate van onbeskaamdheid getemper is.
Gedurende die laaste twee jaar van sy lewe het Alan O & rsquoDay met merkwaardige volharding gesukkel. Hy het die hoop uitgespreek om terug te keer na sy wetenskaplike projekte, net om te voorkom dat dit deur verskeie periodes in die hospitaal en verswakkende gesondheid verswak word. Hy word oorleef deur sy seun, Andrew, en die voormalige vrou, Rosemary.
Universiteit van Worcester, VK
Hierdie werk is gelisensieer onder 'n Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Internasionale Lisensie. Die naam moet die outeur se naam, die titel van die artikel, Perspektiewe op geskiedenis, datum van publikasie en 'n skakel na hierdie bladsy. Hierdie lisensie is slegs van toepassing op die artikel, nie op teks of beelde wat met toestemming hier gebruik word nie.
Engels oor die dialektiek van die natuur
Bron: Vierde Internasionale, Vol.1 No.7, Desember 1940, pp.201-205.
(Wm. F. Warde was 'n skuilnaam van George Novack.)
Transkripsie/redigering/HTML -opmaak: 2006 deur Einde O 'Callaghan.
Publieke domein: George Novack Internet Archive 2006 Hierdie werk is heeltemal gratis. In enige weergawe, vra ons dat u hierdie internetadres en die publikasie -inligting hierbo noem.
Dialektiek van die natuur
deur Frederick Engels
Vertaal deur C.P. Dutt
Voorwoord en aantekeninge deur J.B.S. Haldane, FRS
383 bladsye. International Publishers, New York, 1940. $ 2,50.
Die ideologiese ontwikkeling van elke sosiale beweging het die koers gevolg wat bepaal is deur die materiële omstandighede van sy bestaan. Die evolusie van wetenskaplike denke onder proletariese beskerming was die teenoorgestelde van dié onder burgerlike beskerming. Hierdie ontwikkelingsverskil het ontstaan ​​uit die verskillende sosiale behoeftes wat die twee revolusionêre klasse in die eerste stadiums van hul loopbane gekonfronteer het.
Die hooflyn van die burgerlike denke het van die natuurlike tot die sosiale wetenskappe gevorder. Die vroegste burgerlike filosowe was hoofsaaklik gemoeid met die bevordering van die mens se kennis van die natuur na die lang slaap van die Middeleeue. Hulle het geen belang daarin gehad om die samelewing volgens burgerlike lyne te hervorm nie. Hulle het nuwe intellektuele metodes bedink om die mens se mag oor die natuur te verhoog eerder as om die mag van die mens oor die mens te verminder.
Lord Bacon, die stamvader van die Engelse empirisme, het doelbewus sy rug gedraai op die godsdienstige geskille, waarin groot politieke stryd eers verskyn het, om die werking van die natuur te ondersoek. Descartes, die stigter van die moderne rasionalisme, was gekant teen die steriele "spekulatiewe " filosofie van die skoolmanne sy eie "praktiese filosofie, " wat die mensdom van die natuurmeesters en besitters van die natuur sou maak en hulle in staat sou stel om 8220 geniet sonder moeite die vrugte van die aarde en al die geriewe. " Newton het 'n klassieke vorm aan die fisika gegee, anderhalf eeu voordat Ricardo dieselfde taak vir die burgerlike ekonomie verrig het.
Materiële oorsake van intellektuele evolusie
Hierdie ontwikkelingsorde was nie toevallig nie. Die belangrikste taak van die bourgeoisie in daardie tydperk was om die produktiewe magte te versterk en sodoende hul eie rykdom en mag te vergroot. Die wetenskaplike gedagte van die proletariese beweging, aan die ander kant, het gevorder van die sosiale na die natuurwetenskappe. Ook dit was nie sonder voldoende rede nie. Die dringende taak van die proletariaat onder kapitalistiese oorheersing was minder om die produktiewe kragte van die samelewing te verhoog, soos die bourgeoisie onder feodale bewind moes doen, as om die reeds hoogs ontwikkelde produktiewe kragte uit die dooie hand van kapitalistiese eienaarskap en beheer te bevry.
Dit verklaar waarom die marxisme, die wetenskaplike metode van die revolusionêre proletariese beweging, in die eerste fase van sy aktiwiteit aandag gevestig het op die oplossing van historiese, sosiale en ekonomiese probleme. Praktiese noodsaaklikheid het bepaal dat die mees dringende teoretiese probleme op die gebied van sosiale verskynsels eers opgelos moet word. Alhoewel die teorie van dialektiese materialisme in wese 'n universele denkstelsel was wat beide die natuur en die samelewing omvat, moes die gedetailleerde toepassing daarvan op die teoretiese probleme van die natuurwetenskappe uitgestel word vir latere oorweging.
Marx, Engels en natuurwetenskap
Die skeppers van dialektiese materialisme was deeglik bewus van die leemtes in hul teoretiese werk. Marx sien daarna uit om 'n handboek vir dialektiek te skryf nadat hy klaar was Kapitaal. In die laaste jare van sy lewe het Engels gemaak 'n omvattende studie van wiskunde en natuurwetenskappe met die herkonstruksie van hul teoretiese grondslae met behulp van die materialistiese dialektiek, net soos hy en Marx voorheen 'n rewolusie in die sosiale wetenskap gemaak het.
"Marx en ek, " het hy in die tweede voorwoord geskryf Anti-Duehring, " was redelik goed die enigste mense wat bewuste dialektiek uit die Duitse idealistiese filosofie kon red en toepas in die materialistiese opvatting van die natuur en die geskiedenis. Maar 'n kennis van wiskunde en natuurwetenskap is noodsaaklik vir 'n natuuropvatting wat dialekties en tegelyk materialisties is. Marx was goed onderrig in wiskunde, maar ons kon slegs gedeeltelik, af en toe en sporadies tred hou met die natuurwetenskappe. Om hierdie rede, toe ek met pensioen gaan en my huis na Londen verhuis, sodat ek die nodige tyd daaraan kon bestee, het ek so volledig as moontlik 'n probleem ondergaan in wiskunde en die natuurwetenskappe, en het die grootste deel van agt jaar daaraan bestee. "
Anti-Duehring was die eerste vrug van hierdie werk Dialektiek van die natuur die laaste. Terwyl Anti-Duehring bly die beste uiteensetting van die filosofie van dialektiese materialisme, die Dialektiek van die natuurondanks sy fragmentariese karakter, moet dit nou as die onontbeerlike aanvulling daarvan gelees word. Engels kon hierdie werk nie voltooi nie as gevolg van die geweldige arbeid wat by redigering en publikasie betrokke was Kapitaal (hier is 'n direkte bewys van die inmenging van die sosiale wetenskap met die vooruitgang van die natuurwetenskap!) en ander take wat verband hou met die revolusionêre beweging. Die huidige bundel bestaan ​​uit ses min of meer voltooide hoofstukke, tesame met 'n rits losstaande notas en aparte artikels.
Alhoewel dit meer as sestig jaar geneem het voordat Engels ' -manuskrip in Engels verskyn, kom dit op 'n geskikte oomblik. Hier is nog 'n manier om die studente op te voed wat die behoefte gehad het om dieper in die teoretiese grondslae van die marxisme in te gaan, en om die kritici te beantwoord wat gevra het om te weet hoe die leerstellings en metodes van dialektiese materialisme toegepas kan word op die probleme van die natuurwetenskap. . Ongetwyfeld sal die nuwe skool van klein-burgerlike revisioniste, wie se minagting vir die marxistiese teorie slegs deur hulle onkunde daaroor oortref word, weinig meer positiewe waarde heg aan hierdie geskrifte as hul voorganger, Edward Bernstein, wat die manuskrip vir baie dekades daarna gehou het Engels dood, sonder dat dit nodig was om dit te publiseer. Maar elke ernstige student van die Marxistiese denke sal verheug wees dat hierdie sleutels tot 'n begrip van die materialistiese dialektiek uiteindelik toeganklik geword het.
Wat Engels wil demonstreer
In die Dialektiek van die natuur Engels wou demonstreer dat die natuurprosesse dieselfde algemene bewegingswette as sosiale en intellektuele prosesse nakom. Soos hy geskryf het Anti-Duehring, Het Engels wiskunde en die natuurwetenskappe ondersoek om homself te oortuig dat dieselfde dialektiese wette te midde van die ontploffing van ontelbare veranderinge in die natuur plaasvind as dié wat in die geskiedenis die skynbare toevalligheid van gebeurtenisse dieselfde wette as dieselfde geld as wette wat dieselfde geld vorm die draad wat deur die geskiedenis van die ontwikkeling van die menslike denke loop en geleidelik tot bewussyn in die gedagtes van die mens styg. " en wat eers deur Hegel in mistieke vorm geformuleer is voordat Marx en Engels hulle in die materialistiese dialektiek herontwerp het.
In die Inleiding, Engels bied 'n kritiese oorsig van die ontwikkeling van die natuurwetenskap aan sy teoretiese kant. Hy verduidelik hoe en waarom hierdie eerste periode in die wedergeboorte van natuurlike kennis oorheers is deur die standpunt van die absolute onveranderlikheid van die natuur. Die vaste sterre en ons eie sonnestelsel, die aarde en sy fauna en flora is as ewig dieselfde beskou. Daar was geen plek in so 'n skema van dinge vir die idee van universele evolusie nie.
Hierdie uitkyk, wat tot in die 19de eeu in alle takke van die natuurwetenskap geheers het, het in die een na die ander wetenskap ondermyn geword deur die interne ontwikkeling van die wetenskappe self. In astronomy, by the Kant-Laplace hypothesis of the evolution of the solar system from a nebula in geology, by Lyell's conception of the successive transformations of the earth s surface in physics, by the formulation of the mechanical theory of heat and by the law of the conservation of energy in chemistry, by Mendeleyeff's discovery of the periodic arrangement of the elements and in biology by Darwin's theory of the origin of species. This series of discoveries gave rise to a new scientific conception of nature, the theory of universal evolution, "the view that the whole of nature, from the smallest element to the greatest, from grains of sand to suns, from protista to men, has its existence in eternal coming into being and passing away, in ceaseless flux, in unresting motion and change."