Die Kerk (13) – Die Kerk en die Kerke | Pro Regno
Posted by: proregno | April 3, 2017
DIE KERK EN DIE KERKE
Daar is net een Kerk met een Hoof, Christus. Die Kerk is die liggaam van Christus en hierdie liggaam is een. Paulus sê dan ook: ons is almal lede van een liggaam (1 Kor. 12:12). Ons moet goed vashou dat daar maar een Kerk is. Ons glo aan een heilige, algemene Christelike Kerk. Nou het Jesus maar twee keer van die Kerk gepraat.
Eers in Matt. 16:18.
Op die rots van Petrus se belydenis wil Hy sy Kerk of Gemeente bou. Hierdie belydenis is nie alleen die belydenis van Petrus nie, want Jesus vra vir sy dissipels in Matt. 16:15: Maar julle, wie sê julle is Ek? Omdat ons nie almal tegelyk kan praat nie, praat Petrus wat altyd vooraan staan namens hulle almal. Petrus verteenwoordig die twaalf apostels. Op daardie belydenis van die twaalf apostels bou Christus sy Kerk. Hier kry ons dan ‘n ander beeld van die Kerk. Hier word die Kerk nie met ‘n liggaam vergelyk nie, maar met ‘n gebou. Ons kry dieselfde beeld in Ef. 2:19-21.
Toe Petrus Jesus verloën, het daardie rots weer gewankel. Maar dan bely Jesus Homself as die Seun van God (Matt. 26:64-65). En dan sterf Hy vanweë sy belydenis. Toe die rots Petrus gewankel het, het geblyk dat Christus die uiterste hoeksteen is. Hy dra die hele gebou met Sy belydenis.
Vir die tweede keer spreek Jesus van die Kerk in Matt. 18:17.
Hier word gepraat van die plaaslike Kerk, want alleen in die plaaslike Kerk kan ons op mekaar ag gee en kan daar toesig op mekaar wees. Jesus praat dus net oor die Kerk in sy geheel, die Kerk as gebou, die Kerk as Sy liggaam en oor die plaaslike Kerk. En so kom ons by die probleem van die vele kerke? Die vele kerke is volgens die Bybel die Kerk op verskillende plekke. Dit is die enigste manier waarop die Bybel praat oor kerke.
Wat is nou die verband tussen die een Kerk en die verskillende kerke in Bybelse betekenis?
Dit is altyd die een Kerk wat orals tot openbaring kom. Dit is die openbaring van die een liggaam van Christus. Die vele kerke moenie een word nie, maar hulle is een. Wel moet die vele kerke met mekaar in verband tree. Dit is die kerkverband. Daarom is die kerkverband nie ‘n onverskillige saak nie, maar ‘n heilige verpligting. As kerke in kerkverband saamkom, byvoorbeeld in klassis of sinode, dan kry ons nie ‘n nuwe kerk nie. Elke kerk is ‘n selfstandige openbaring van die liggaam van Christus. Elke plaaslike kerk is wel selfstandig, maar nie onafhanklik nie. Daarom is dit ook noodsaaklik dat die kerke onder die verskillende volkere met mekaar in ‘n kerkverband moet tree.
Ons mag egter nie die Kerk opbreek in verskillende volkskerke nie, want dit is een Kerk. Hierdie gedagte is ook tot uitdrukking gebring in die Algemene Sinode van die Geref. Kerk in Suidelike Afrika wat te Potchefstroom-Ikageng in sitting byeen sal wees die volgende maand.
Nou word daar ook nog op ‘n ander manier gepraat van vele kerke.
Onder ‘n volk is vele kerke of kerkverbande. Op een plek is soms twee of drie kerke. Wanneer op een plek maar een openbaring van die liggaam van Christus mag wees, word deur hierdie dinge dan nie liggaam van Christus gebreek nie? Dit gaan by die Kerk om die prediking van die Woord. Op Pinkster het ieder in sy eie taal die Woord van God gehoor. Dan kom die Woord by die hart. Daarom kan daar deur taalverskil op een plek verskillende kerke wees. Ook as die aantal lidmate te groot word en te ver van mekaar bly, kan daar op een plek meer as een openbaring van die liggaam van Christus wees. Dit breek nie die liggaam van Christus nie.
Voetius het gesê daar kan deur natuurlike oorsake verskillende kerke wees op een plek. Hulle vergader dan nie teen mekaar nie. Maar nou kan daar ook om ander redes in een plek verskillende kerke wees en hulle vergader wel teen mekaar.
Hoe moet ons dit sien in verband met die eenheid van die liggaam van Christus?
Ook op die sendingveld sien ons hoe daar baie kerke oorgeplant is. Hoe moet ons dit sien in verband met die eenheid van die Kerk? Ons glo ‘n heilige algemene, Christelike Kerk, maar ons sien baie kerke, ook kerke wat teenoor mekaar staan. Nou kan ons sê: my kerk is die ware kerk en al die ander kerke is vals. Dit is ‘n gemaklike manier. Ons kan dit noem die aftrekmanier. So praat die Rooms-Katolieke Kerk.
Die ander manier om te sê is: die een liggaam van Christus openbaar hom in alle kerke. Dit kan ons noem die optelmanier. Die ware kerk sou dan wees die optelsom van alle kerke. En aan die verskille moet ‘n mens hom maar nie steur nie. Op hierdie manier word vandag die eenheid van die kerke gesoek. Ieder moet maar op sy eie manier salig word. Ook hierdie opvatting is vir ons onaanvaarbaar.
Wat is nou die regte manier?
Ons moet die eenheid van die Kerk soek waar hy is, en dit is by Christus. Hy bou sy Kerk op die belydenis wat deur Petrus uitgespreek is. Daar is eintlik maar net twee kerke: die ware Kerk en die valse kerk, soos die Bybel dit leer.
Teenoor die Kerk van Christus staan die valse kerk van die duiwel. Wanneer ons nou maar kon sê: hier is die ware Kerk en daar is die valse kerk, dan was dit baie eenvoudig. Maar wat doen Satan? Hy boots die werk van Christus na. Hy kruip in die ware Kerk in. Paulus sê immers in 2 Thess. 2: Sodat hy in die tempel van God as God sal sit (vers 4). Die antichris verdeel die ware Kerk in vele Kerke. Hy breek die liggaam van Christus op in baie kerke wat teenoor mekaar staan. Ons moenie dink nie: die antichris het die ander kerke in besit geneem en ons eie Kerk is gevrywaar teen indringing nie. In 1859 toe die Geref. Kerk weer tot openbaring gekom het in hierdie land, het die duiwel op dieselfde dag ook al weer gereed gestaan met sy aanslae. Ook waar die suiwerste kerk is, daar kom die duiwel tog.
Ons het huis skoongemaak maar nou kom die duiwel. Daarom moet ons by ons poorte wagters hê, wagters op die mure van Sion om die valse kerk te weer.
Ons kan nie sê nie: ons is alleen die ware Kerk. By ons is ook onsuiwerheid en sonde. Die tug moet beoefen word. Daar moet toesig wees oor die leer en tug oor die handel en wandel van die gelowiges. En nou kan dit gebeur dat daar deur die regte uitoefening van die tug miskien weer ‘n afskeiding kom. Ons glo dat die Geref. Kerk die suiwerste openbaring van die liggaam van Christus is, omdat ons die tug wil handhaaf, maar dan moet ons ook uiters waaksaam wees. Veral teenoor die jong kerke moet ons dit betreur dat daar so baie kerke is wat teenoor mekaar staan. Dit is egter verkeerd om te sê ons is almal maar gelyk. Ons glo aan ‘n heilige, algemene, Christelike Kerk. En hierdie geloof moet ons omsit in die daad.
En hier kom ons by die regte ekumenisiteit.
Ons moet die afgedwaalde broeders en die afgedwaalde kerke opsoek. Die afgedwaalde kerke en sektes is ons vlees en bloed. Hulle is verlei en het op dwaalweë gekom. En daarom moet ons hulle terugroep tot die ware Kerk, tot die suiwerste openbaring van die liggaam van Christus. In die geskiedenis van die verlore seun kan ons sien dat hy nog seun is.
Calvyn het gesê: selfs in die Roomse Kerk is daar nog oorblyfsels van die ware Kerk.
Ons moet die verlore seuns terugroep, ons moet die valse kerke terugroep en vir hulle sê: hier is die suiwere bediening van die Woord en die sakramente en hier is die handhawing van die tug.
Die valse kerk rus op ‘n valse drie-eenheid: die duiwel, die antichris en die valse profeet, soos ons dit kan lees in Openbaring 13. Die valse kerk is Babel. Daar word probeer om die verskille uit te wis. En ons kan duidelik sien dat die satan vandag besig is om die valse kerk te bou. Hy gebruik vir sy werk die materiaal, die stene van die Kerk. In die valse kerk is ook verkondiging, maar dit is ‘n valse prediking. En die valse kerk het ook sy sakrament. Dit is die teken van die dier. En in die valse kerk is daar ook tug, maar dit is ‘n valse tug. Niemand kan koop of verkoop nie, behalwe hy wat die merk of die naam van die dier of die getal van sy naam het. Ons kan dit alles lees in Openbaring 13. En die nagmaal van die valse kerk is die tafel van die wêreld.
En daarom moet ons waaksaam wees.
Posted in kerk, Kerk by WJ Snyman, kerkreformasie, kerkverband
« Preek: Die HERE dink aan sy verbond (Ex. 2:23-25)
Geerhardus Vos oor die Verbond in Gereformeerde teologie, spesifiek die kinderdoop »