Voedsel het eers in die laat 19ste eeu geslag gekry. Maisei Raman / Shutterstock.com
Wanneer is daar besluit? vroue verkies sekere soorte kos - Jogurt met vrugte, slaaie en witwyn - terwyl mans veronderstel is om te chili, biefstuk en spek?
In my nuwe boek, "Amerikaanse keuken: And How It Got This Way'Ek wys hoe die idee dat vroue nie rooivleis wil hê nie en slaaie en lekkers verkies, nie net spontaan opduik nie.
Begin in die laat 19ste eeu het 'n konstante stroom van dieetadvies, korporatiewe advertering en tydskrifartikels 'n skeiding gevorm tussen manlike en vroulike smaak wat vir meer as 'n eeu alles gevorm het van aandete tot spyskaartontwerpe.
'N Afsonderlike mark vir vroulike oppervlaktes
Voor die Burgeroorlog het die hele gesin dieselfde dinge saam geëet. Die topverkopende huishoudelike handleidings en kookboeke van die era het nooit aangedui dat mans spesiale smake het wat vroue moet geniet nie.
Alhoewel "vrouerestaurante”- ruimtes wat vir dames uiteengesit is om nie deur mans begelei te word nie - was alledaags; hulle het nietemin dieselfde geregte bedien as die eetsaal vir mans: afval, kalfkoppe, skilpaaie en gebraaide vleis.
Vanaf die 1870's het sosiale norme verander - soos die toetrede van vroue tot die werkplek - het vroue meer geleenthede gegee om sonder mans te eet en in die geselskap van vroulike vriende of medewerkers.
Aangesien meer vroue tyd buite die huis deurgebring het, word daar steeds van hulle verwag om op geslagspesifieke plekke te vergader.
Kettingrestaurante gerig op vroue, soos Schrafft se, versprei. Hulle het alkoholvrye veilige ruimtes geskep vir vroue om te middagete sonder om die luidrugtigheid van werkerskafees of ervaar gratis middagete kroeë, waar gaste 'n gratis middagete kon kry solank hulle 'n bier (of twee of drie) gekoop het.
Dit was gedurende hierdie periode dat die idee dat sommige voedsel meer geskik vir vroue is, begin opduik. Tydskrifte en koerantadvies het vis- en witvleis met 'n minimale sous geïdentifiseer, asook nuwe produkte soos verpakte maaskaas, as 'vroulike kos'. En natuurlik was daar nageregte en lekkers, wat vroue glo nie kon weerstaan ​​nie.
U kan hierdie verskuiwing sien in ou Schrafft-spyskaarte: 'n lys ligte hoofgeregte, gepaard met uitgebreide nageregte met roomys, koek of geklopte room. Baie spyskaarte Daar was meer nageregte as voorgeregte.
Teen die vroeë 20ste eeu word vrouekos algemeen beskryf as "fyn, 'Bedoelend, maar nie vullend nie. Vrouetydskrifte ingesluit advertensies vir tipiese vroulike voedselsoorte: slaaie, kleurvolle en blink Jell-O-vorms, of vrugtesalades versier met marshmallows, gesnipperde klapper en maraschino-kersies.
Terselfdertyd het selfaangestelde mansadvokate gekla dat vroue buitensporig lief is vir die soort soorte dekoratiewe kos wat aan hulle bemark word. In 1934, byvoorbeeld, het 'n manlike skrywer met die naam Leone B. Moates 'n artikel in House and Garden geskryf skree vrouens vir die bediening van hul mans ''n bietjie pluis soos marshmallow-dadelpiep.'
Stoor hierdie 'lekkernye' vir middagete vir dames, en hy bedien u mans die hartlike kos wat hulle begeer: goulash, chili of hasj met koringvleis met geposjeerde eiers.
Die mans se smaak is baie bly
Skrywers soos Moates was nie die enigstes wat vroue vermaan het om hul mans te prioritiseer nie.
In die 20de eeu het kookboeke versprei wat vroue vertel om hul gunsteling kos op te gee en eerder daarop te fokus om hul kêrels of mans te behaag. Die sentrale draad wat deur hierdie titels loop, was dat as vroue nie hul mans se aptyt bevredig nie, hul mans sou verdwaal.
Die druk om te behaag is deur advertensies verhoog. Mad Men Art
U kan dit sien in die middel-eeuse advertensies, soos die een met 'n geïrriteerde man wat sê: "Moeder het nooit uit Kellogg se koringvlokkies gehardloop nie."
Maar hierdie vrees is tot in 1872 uitgebuit, waarin die publikasie van 'n kookboek met die titel “Hoe om 'n man te hou, of kulinêre taktiek. ”Een van die suksesvolste kookboeke, '' The Settlement 'Cook Book', wat eers in 1903 gepubliseer is, is ondertiteld 'The Way to a Man's Heart.'
Daarby is resepteversamelings soos 1917 se “'N Duisend maniere om 'n man te behaag”En 1925 se“Voed die Brute!"
Hierdie soort bemarking het duidelik 'n uitwerking gehad. In die 1920's het een vrou aan die fiktiewe woordvoerder van General Mills, 'Betty Crocker,' geskryf. vrees uitdruk dat haar buurman haar man gaan “vang” met haar fudge koek.
'Die weg na 'n man se hart' beteken om u smaak vir sy eie op te offer. Amazon
Net soos aan vroue gesê word dat hulle hulself op hul mans se smaakknoppies moet toespits - en uitstekende kokke moet wees om mee te begin - het mans ook gesê dat hulle nie wil hê dat hul vrouens eiewillig aan die kombuis toegewy word nie.
Soos Frank Shattuck, die stigter van Schrafft's, waargeneem in die 1920s, 'n jong man wat die huwelik oorweeg, is op soek na 'n meisie wat 'n “goeie sportsoort is.” 'n Man wil nie huis toe kom na 'n bedwelmde vrou wat die hele dag op die stoof deurgebring het nie, merk hy op. Ja, hy wil 'n goeie kok hê; maar hy wil ook 'n aantreklike, "prettige" metgesel hê.
Dit was 'n byna onmoontlike ideaal - en adverteerders het vinnig gebruik gemaak van die onsekerheid wat die vrouens met dubbele druk geskep het om hul mans te behaag sonder om te lyk asof hulle te hard daaraan gewerk het.
'N 1950-brosjure vir 'n onderneming vir kooktoestelle word 'n vrou 'n lae rok en pêrels aangetoon wat aan haar waarderende man wys wat in die oond is vir aandete.
Die vrou in die advertensie - danksy haar nuwe, moderne oond - kon haar man se verhemelte behaag sonder om 'n sweet te breek.
Die 1970's en verder
Begin in die 1970's, het eetkamer dramaties verander. gesinne het meer geld begin spandeer om uit te eet. Meer vroue wat buite die huis werk, meen dat maaltye minder omvattend was, veral omdat mans ontrou gebly het om die verantwoordelikheid van kook te deel.
Die mikrogolf aangemoedig om alternatiewe vir die tradisionele, sit-down ete. Die vrouebeweging het damesgesentreerde middagetes soos Schrafft vernietig en die beeld versterk van die gelukkige huisvrou wat haar gekondenseerde sopkoekies of Chicken Yum Yum voorberei.
Tog as voedselhistorici Laura Shapiro en Harvey Levenstein ondanks hierdie sosiale veranderinge, het die uitbeelding van manlike en vroulike smaak in die advertensies verbasend konsekwent gebly, alhoewel sommige nuwe bestanddele en voedsel die mengsel binnegedring het.
Boerenkool, quinoa en ander gesonde kosse word as 'vroulik' beskou. Barbecue, Bourbon en "avontuurlike kosse'Aan die ander kant is die domein van mans.
Die akteur Matthew McConaughey is 'n ster in 'n Wild-Turkye-bourbon-advertensie van 2017.
'N New York Times-artikel van 2007 kennis geneem van die neiging van jong vroue op die eerste datums wat biefstuk bestel. Maar dit was nie 'n uitdrukking van geslagsgelykheid of 'n direkte verwerping van voedselstereotipering nie.
In plaas daarvan, “vleis is strategie”, soos die skrywer dit stel. Dit was bedoel om aan te dui dat vroue nie 'n obsessie met hul gesondheid of hul dieet het nie - 'n manier om mans gerus te stel dat, as 'n verhouding blom, hul vriendinne hulle nie sal begin les oor wat hulle moet eet nie.
Selfs in die 21ste eeu weerklink eggo's van kookboeke soos "The Way to a Man's Heart" - 'n teken dat dit baie meer werk sal verg om ontslae te raak van die fiksie dat sommige kos vir mans is, terwyl ander vir vroue is.
Paul Freedman, Chester D. Tripp professor in geskiedenis, Yale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Hoe steak manlief geword het en slaaie vroulik geword het