Plastiek Woorde (565) - INK - INK Plastiek Woorde (565) - INK
Titel: Plastiek Woorde (565)
Datum gepubliseer: 22 November 2018 Aantal woorde: 567 1044 Kere gelees ♥3
Koffiefontein is een van daardie dorpies waar jy elke soort onder die son vind. Tante Kotie weet dit alte goed. Party noem haar dan “Antie” of “Antie Koot” of sommer “Antie Koot van Koffiefontein”. Sy verkies Tante Kotie – dit klink net meer opgevoed.
Aai, maar dis die kinders wat haar “Antie” noem wat haar hart so sag maak.
Sy trek die plat pan vol klapperkoekies uit die oond en sit dit op die stoof neer. Hartverskeurende snikke vul die kombuis. Tante Kotie kyk na die meisiekind wat sy al vir meer as twee dekades ken en sy voel haar hart verteder.
“Hierso,” sy gee vir haar ‘n sterk koppie koffie en ‘n paar van die varsgebakte koekies. Sy gaan terug na die kas en rol nog koekiedeeg in bolletjies en sit dit in die panne om oond toe te gaan.
“So,” sê sy na ‘n ruk. “Wat het gebeur?” Sy kyk nie na die tafel nie, sy hou net aan om koekies te maak.
“Hy – hy –” Sy snik verskriklik. “Hy blameer my vir alles. As iets by die werk verkeerd loop, is dit ek. As die verkeer nie saam speel nie, is dit ek. As die tuinier die kruiwa breek, is dit ek. As die petrol prys opgaan, is dit ek.”
Tante Kotie sit die laaste pan in die oond en gaan sit by die tafel.
“Dink jy dis als jou skuld, Mandie?” vra sy saggies.
Die donkerkop skud haar kop en vee haar trane af.
“Dan hoekom laat jy dit toe?”
Sy kyk op na Tante Kotie met traanblink oë, haar mond bewend soos sy die trane probeer inhou. “Ek weet nie. Hy –” Sy sug. “Hy is altyd vreeslik jammer en belowe om dit op te maak aan my. Maar…” Sy skud haar kop en kyk weg.
“Het jy hom aangetree oor sy optrede?”
“Ja.” Trane biggel oor haar wange. “Hy’t sy vuis stukkend geslaan teen die badkamer teëls. Gesê eerder dit as my gesig.”
Tante Kotie voel yskoud. Die oond se alarmpie gaan af en sy haal die koekies uit voordat sy die oond afdraai.
“Mandie? Het jy enigiemand anders hiervan vertel?”
“Nee. Wie sal my glo behalwe Antie?” Sy kyk weg en knibbel aan ‘n koekie.
Tante Kotie verstaan. Divan is van die goeie kant van die dorp en Mandie… die minder gegoede kant. Niemand kon dit glo toe die twee gaan staan en trou het nie. Maar sy weet nou hoekom… Hy wou iemand gehad het wat té bang is, té alleen is in hierdie koue wêreld om enigiemand te vertel van sy humeur en wreedheid.
Hy het nie op háár gereken nie.
“En was dit net die badkamer muur?”
Mandie trek haar baadjie uit. Tante Kotie hou haar gesig uitdrukkingloos; sy weet dat die kind nie nodig het dat iemand iets voel oor wat met haar gebeur het nie. Die blou, geel en rooi vlekke op haar vel is meer as wat enigiemand nodig het om ooit te voel.
Mandie knibbel aan ‘n koekie en kyk net af na haar koue koffie. Tante Kotie het die polisie kaptein op die lyn – haar selfoon het ‘n spesiale knoppie wat sy kan druk om direk na hom te skakel.
“Wat kan ek vir Antie Koot doen?” vra hy aan die ander kant.
“Sareljie, jy kan daardie boef gaan arresteer: ek het al die ewidens wat ons nodig het.”
Lees soortgelyke November 2018 projek, Verhale
0 Lid, 335 gaste aanlyn