Versindaba » Johann Lodewyk Marais
Vroue van Bakavu
Die vroue dra helder capulanas
en loop kaalvoet deur die tropiese bos.
Hulle hutte is van modder en gras.
Een vertel sy het dit probeer afwas,
maar moes die angs, woede en skande los.
Die vroue dra helder capulanas.
Twee vertel hulle was in ’n hoek vas
en hoe die soldate hulle rondtos.
Drie vertel van die yslike bloedplas
en hulle eie bloed in ’n skottel vir kos.
Oral oor die kookgoed en koue as
het die spore gelê wat alles bemors.
Nou vlug die spul voort teen ’n stywe pas
deur die ruigtes; dis asof hulle dros.
© Johann Lodewyk Marais/ 2015
Tags: Johann Lodewyk Marais, Vroue van Bakavu
Die Tana se bruin water loop stadig
ooswaarts deur die warm, droë vlakte
waar die nomades met hulle vee trek,
groepies doempalms staan en kraaie krys.
Maar op die kampus vloei bloed in gange
en lê pen en papier stukkend getrap
deur die laggende mans uit die noorde.
Kyk ook die enkele skoen, sandale
en aan die doringdraad om die slagveld
stukkies vleis, hare en repe klere
van hulle wat wild en wakker moes vlug.
Stadig loop die Tana se bruin water.
© Johann Lodewyk Marais /2015
Tags: Gedigte. Garissa, Johann Lodewyk Marais
Die klein moruti met die horrelvoet
het sy eie motor en dra ’n swart pak;
sy vrou in damas groet beleefd.
Pa wys hulle die melkskuur
en uit die strooise op die plaas
kom vanmiddag ’n gemeente,
kom in hulle beste klere
en ruik na Sunlight-seep, Dubbin,
kom na die skuur en sit op die krip.
Ek gaan sit by Sloepek Mokwena
en luister hoe die man met die bril
uit die Testamente e Ntja lees
en oor die liefde van Christus praat;
en hulle sing met stemme
wat ek nie ken uit die kombuis nie
of as in die môre gemelk word
of klere gewas word by die handpomp
of hawer gesny word op die lande nie;
sing hard en soel ’n lied
wat die tik-tik van die sinkdak
in die middaghitte stil maak
en my laat vergeet van die hommelby
wat dreun en sy gat in die muur soek.
Bid dat God hulle sal help by die werk
en met die klein boerdery op die land.
Bid vir ons almal op die klipvloer.
(c) Johann Lodewyk Marais
Tags: Die Moruti, Johann Lodewyk Marais
Die grys middag word uitgesluit: buite.
Deur die venster sien ek die kastaiings
wat begin verkleur: roeskleurig, helder.
Kaal eikehoutplanke sny oor die vloer.
Twee kerse brand teen die muur: nutteloos.
In die hoek staan ’n kaktus. ’n Meeu vlieg.
’n Swart kat kom skuur op hoë pote.
’n Los stoel wag. Die vrou lees ongesteurd.
Blomme klou aan die lig soos aan woorde.
’n Horlosie tik op die tafeltjie.
Die digter lees en lees haar gedigte
oor die maan: ’n hele ganse bundel.
Later vertel ek vir Ad Zuiderent.
“Ik weet het niet,” sê hy. “As ik zoek
naar maangedichten van haar, krijg ik nul.
Ik twijfel dus of je informatie klopt.”
Nogtans, ek was self daar en het gehoor
van die digbundel van Christine D’haen:
’n boek gevul met verse oor die maan,
maar sy het dié antologie verloor.
(c) Johann Lodewyk Marais / Februarie 2015
Tags: Dichter aan huis, Johann Lodewyk Marais