Jessie was so opgewonde toe sy vir die middagete tuiskom dat sy byna nie kon praat nie. "Moeder, kyk wat het ek opgetel!" het sy uitasem gesê.
"Gee dit hier," het Moeder gesê, terwyl sy die beursie neem, dit oopmaak en binne kyk. "Jy is reg, Jessie, daar is baie geld in - sowat vyftien sjielings."
"Ja, soms speel kinders so," het Moeder gesê, maar as dit iemand anders se beursie is, is dit 'n ander saak. Miskien het 'n arm vrou dit verloor onderweg na die winkel, en miskien is dit al geld wat sy gehad het om vir haar gesin kos vir die week te koop. "
"Ek weet dat jy dit opgetel het, maar dit is nog hare solank jy nie alles moontlik gedoen het om die eienaar op te spoor nie. Dink 'n bietjie hoe jy sal voel as jy jou beursie verloor het en die persoon wat dit optel wil dit nie teruggee nie. Jy sal glad nie daarvan hou nie, sal jy?"
Sy het so vinnig gehardloop as wat sy kon. Op pad na die polisiestasie het sy 'n ou skool vriendin ontmoet.
"Ek kan dit nie doen nie," het Jessie gesê. "Dit behoort miskien aan 'n arme vrou, en sy voel seker baie sleg daaroor. Sy moet dit so gou moontlik terugkry."
By die polisiestasie gekom, het Jessie kortliks vertel wat gebeur het. Die polisieman het haar welwillend aangekyk, en gesê dat sy seker die eerlikste dogtertjie in die hele dorp is. Hy het haar naam en adres opgeskryf, en ook die berag in die beursie. Jessie is daar weg, so bly asof iemand haar 'n groot som geld nagelaat het.
"Jessie," het die besoekster gesê, "ek het nou net my beursie by die polisiestasie gekry; daar het hulle my vertel dat jy dit kom inhandig het. Ek wil jou baie hartlik bedank, en ek wil jou ook iets gee om te toon hoe dankbaar ek is."
"Ek weet jy sou," het die predikant se vrou gesê. "En ek wil net weer sê, Jessie, hoe baie ek waardeer wat jy gedoen het. Ek sal dit nie vergeet nie."