Barbara Wertheim Tuchman (Engelse uitspraak: /ˈtʌkmən/; 30 Januarie 1912 – 6 Februarie 1989) was 'n Amerikaanse geskiedkundige en outeur. Sy het die Pulitzerprys twee keer gewen, naamlik vir haar meesterstuk, The Guns of August (1962), welke 'n topverkoper boek oor die voorspel tot, en die verloop van die eerste maand van die Eerste Wêreldoorlog is, en Stilwell and the American Experience in China, 1911-45 (1971), te wete 'n biografie oor Generaal Joseph Stilwell.
30 Januarie 1912
Tuchman het gefokus op die skryf van populêre geskiedenis.
2 Navorser en joernalis
5.2 Ander werke
Wertheim was op 30 Januarie 1912 gebore as die dogter van die bankier Maurice Wertheim en sy eerste vrou Alma Morgenthau. Haar vader was 'n vermoënde en prestigeryke man, en die eienaar van die The Nation tydskrif, president van die Amerikaanse Joodse Kongres, prominente kunsversamelaar, en 'n stigter van die Teater Gulde. Haar moeder was die dogter van Henry Morgenthau, te wete Woodrow Wilson se ambassadeur tot die Ottomaanse Ryk.
Terwyl Tuchman dit nie spesifiek genoem het in haar boek The Guns of August nie, was sy teenwoordig tydens een van die deurslaggewende gebeure van die boek: die najaging van die Duitse oorlogskruiser Goeben en die ligte kruiser Breslau. In haar relaas van die najaging skryf sy, "Daardie oggend [10 Augustus 1914] het daar in Konstantinopel 'n klein Italiaanse passasierskip gearriveer wat getuie was tot die HMS Gloucester se aksie teen die SMS Goeben en SMS Breslau. Tussen die passasiers was die dogter, skoonseun en drie kleinkinders van die Amerikaanse ambassadeur Mnr. Henry Morgenthau." Aangesien sy 'n kleinkind is van Henry Morgenthau, verwys sy na haarself, welke later bevestig was in haar boek Practicing History, waarin sy die verhaal vertel van haar vader, Maurice Wertheim, wat van Konstantinopel na Jerusalem op 29 Augustus 1914 reis ten einde fondse aan die Joodse gemeenskap aldaar af te lewer. Derhalwe was Tuchman op die ouderdom van twee jaar teenwoordig gedurende die najaag van die Goeben en Breslau, welke sy agt-en-veertig jaar later sou dokumenteer.
Wertheim was op 'n vroeë stadium beïnvloed deur die boeke van Lucy Fitch Perkins en G.A. Henty, sowel as die geskiedkundige romans van Alexandre Dumas. Sy het die Walden Skool (New York Stad) op Manhattan se Upper West Side (Boonste Westelike kant) bygewoon. Sy het in 1933 haar Baccalaureusgraad (Kuns) ontvang vanaf Radcliffe Kollege, nadat sy geskiedenis en literatuur studeer het.
Navorser en joernalisWysig
Na haar graduasie het Wertheim gewerk as 'n vrywillige navorsingsassistent by die Instituut van Pasifiese Verhoudinge In New York. Sy het 'n jaar (1934-35) in Tokio spandeer, insluitende 'n maand in China, voordat sy teruggekeer het na die Verenigde State via die Trans-Siberiese Spoorlyn tot Moskou en toe na Parys, Frankryk. Sy het ook as korrespondent bygedra tot The Nation tot haar vader die publikasie in 1937 verkoop het. Sy het in die hoedanigheid na Valencia en Madrid gereis ten einde die Spaanse Burgeroorlog te dek. Die gevolg van haar Spaanse ondervindinge was haar eerste boek, naamlik The Lost British Policy: Britain and Spain Since 1700, wat in 1938 gepubliseer was.
In 1940 is Wertheim getroud met Lester R. Tuchman (sy het sy van aangeneem), synde 'n internis, mediese navorser en professor van kliniese medisyne by die Icahn Skool van Medisyne by Berg Sinai in Manhattan. Hulle het drie kinders gehad, insluitende Jessica Mathews, wat president geword het van die Carnegie Begiftigingsfonds vir Internasionale Vrede.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Tuchman in die Kantoor van Oorlogsinligting gewerk. Na die oorlog het Tuchman die volgende dekade spandeer in die opbrengs van haar kinders terwyl sy navorsing gedoen het vir wat uiteindelik die 1956 boek getiteld Bible and Sword: England and Palestine from the Bronze Age to Balfour sou word.
Met die publikasie van Bible and Sword in 1956 het Tuchman haarself toegewy aan historiese navorsing en skryfwerk, en het sy omtrent elke vier jaar 'n nuwe boek uitgebring. Eerder as om gekniehalter te voel deur haar gebrek aan 'n gevorderde graad in geskiedenis, het Tuchman geargumenteer dat vryheid van die beswaringe en verwagtinge van die akademie eintlik bevrydend was, aangesien die norme van akademiese skryfwerk "enige skryfkapasiteit gesmoor het."
Tuchman was ten gunste van 'n literêre benadering tot die skryf van geskiedenis, en het welsprekende verduidelikende storielyne voorsien eerder as om te fokus op die ontdekking en publikasie van nuwe argivale bronne. In die woorde van een biograaf, was Tuchman "not a historian's historian; she was a layperson's historian who made the past interesting to millions of readers". Tuchman se besondere vermoëns was in 1963 beloon toe sy die Pulitzerprys vir haar boek The Guns of August ontvang het, welke handel met die politiekery wat gelei het tot die uitbreek van die Eerste Wereldoorlog in die somer van 1914.
In 1971 het Tuchman die Sint Louis Literêre-prys van die Saint Louis Universiteit se Biblioteek Assosiasies gewen.
Tuchman het in 1972 'n tweede Pulitzerprys vir haar biografie oor Joseph Stilwell, met die titel Stilwell and the American Experience in China gewen.
In 1978 was Tuchman verkies as 'n Genoot van die Amerikaanse Akademie van Kuns en Wetenskappe. Sy het in 1979 die eerste vroulike president van die Amerikaanse Akademie van Kuns en Wetenskappe geword. Sy het ook in 1980 die VSA Nasionale Boektoekenning gewen  vir die eerste sagteband uitgawe van A Distant Mirror. Verder, ook in 1980, het die Nasionale Begiftigingsfonds vir die Geesteswetenskappe (NEH) vir Tuchman geselekteer vir die Jefferson Lesing, te wete die federale regering se hoogste eerbewys vir prestasie in die geesteswetenskappe. Tuchman se lesing was getiteld "Mankind's Better Moments".
Tuchman was 'n trustee van Radcliffe Kollege en 'n lektor by Harvard, die Universiteit of Kalifornië, en die Oorlogs Vlootkollege. Alhoewel sy nooit 'n formele graad in geskiedenis ontvang het nie, was Tuchman die ontvanger van 'n aantal honorêre grade van leidende Amerikaanse universiteite soos o.a. Yale-universiteit, Harvard-universiteit, New York Universiteit, Columbia Universiteit, Boston Universiteit, en Smith Kollege.
Dood en erfenisWysig
Tuchman het op die ouderdom van 77 in 1989 in Greenwich, Connecticut na 'n beroerte gesterf.
'n Toring van Currier Huis (Harvard Kollege), 'n residensiële afdeling van Radcliffe Kollege en nou deel van Harvard Kollege, was ter ere van Tuchman na haar vernoem.
Die Historiese Internasionale Verhoudinge Afdeling van die Assosiasie van Internasionale Studies het 'n prys ter ere van Tuchman na haar vernoem, te wete die "Barbara W. Tuchman-prys vir die Beste Werk in Historiese Internasionale Verhoudinge deur 'n Voorgraadse student".
The Lost British Policy: Britain and Spain Since 1700. Londen: United Editorial, 1938. OCLC 1437885
The Zimmermann Telegram, New York: Viking Press, 1958. OCLC 221110341
The Proud Tower: A Portrait of the World Before the War, 1890–1914 New York: Macmillan, 1966. ISBN 0345405013
A Distant Mirror: The Calamitous Fourteenth Century New York: Alfred A. Knopf, 1978. ISBN 0394400267
The March of Folly: From Troy to Vietnam New York: Knopf/Random House, 1984. ISBN 0394527771
America's Security in the 1980s. Londen: International Institute for Strategic Studies, 1982.
↑ Ernest Becker. "The Pulitzer Prizes | General Nonfiction". Pulitzer.org. Besoek op 27 November 2012.
↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Oliver B. Pollack, "Barbara W. Tuchman (1912–1989)," in Paula E. Hyman en Deborah Dash Moore (reds.), Jewish Women in America: An Historical Encyclopedia: Volume II, M-Z. New York: Routledge, 1997; bls. 1414–1416.
↑ Tuchman, Barbara W. (1981). Practicing history : selected essays (1st uitg.). New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0394520866. OCLC 7460683.
↑ Douglas Martin, Walden School, At 73, Files for Bankruptcy, The New York Times, 23 Junie 1987
↑ Barbara Tuchman Dead at 77; A Pulitzer-Winning Historian. The New York Times, 7 February 1989.
↑ "Lester Tuchman, Internist and professor, 93". New York Times. 19 Desember 1997. Besoek op 27 November 2012.
↑ Die woorde is die van Oliver B. Pollack in Paula E. Hyman en Deborah Dash Moore (reds.), Jewish Women in America: An Historical Encyclopedia, bl. 1415.
↑ Saint Louis University Library Associates. "Recipients of the Saint Louis Literary Award". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 Julie 2016. Besoek op 25 Julie 2016.
↑ "Book of Members, 1780–2010: Chapter T" (PDF). American Academy of Arts and Sciences. Besoek op 25 Julie 2014.
↑ Robertson, Nan (27 Februarie 1979). "Barbara Tuchman: A Loner at the Top of Her Field". New York Times (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Junie 2019. Besoek op 17 Junie 2016.
↑ This was the 1980 award for paperback History. From 1980 to 1983 in National Book Award history there were dual hardcover and paperback awards in most categories, and multiple nonfiction subcategories. Most of the paperback award-winners were reprints, including this one.
↑ "1980 National Book Awards Winners and Finalists, The National Book Foundation" (in Engels). Nationalbook.org. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 April 2020. Besoek op 27 November 2012.
↑ "Jefferson Lecture | National Endowment for the Humanities". Neh.gov. Besoek op 27 November 2012.
↑ "The Harvard Crimson". www.thecrimson.com (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Julie 2015. Besoek op 6 Februarie 2019.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Barbara Tuchman.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Barbara_Tuchman&oldid=2174209"