Ultimate Mets Database: Game of September 17, 1999 - Scorecard
Mets 10, Rockies 5 1999 Regular Season Game 148
National League Standings, September 17, 1999 Almal maak foute, al probeer ons hoe hard om mekaar tegemoet te kom. Ontsteltenis was egter so erg soos 'n mens kan verwag toe die vrou vanaand by die fried food-stalletjie nie verstaan toe ek vir haar in Chinees vra hoeveel kos die tofu-sosatie nie.
My Chinees is ver van vlot af, maar ek kommunikeer wel suksesvol elke dag met volwassenes en studente in uiteenlopende situasies. Ek kan oor dit en dat gesels met kollegas by die werk, ek kan nuwe skedules bespreek met 'n skoolhoof, en kan maklik 'n uur lank met sesjariges gesels en grappe maak (in Chinees, as ek eintlik betaal word om Engels te praat). "Hoeveel kos dit?" is 'n frase wat mens gewoonlik onder die knieg het na die eerste week in Taiwan, en om na 'n paar jaar nie verstaan te word nie oor iets wat minstens jyself gedink het jy bemeester het, is ontstellend vir die ernstige taalstudent.
My uitspraak van "Hoeveel kos die tofu-goed?" was, soos die meeste van my Chinees, sekerlik nie een honderd persent akkuraat nie. My verdediging is egter: Hoeveel dinge kan enige klant vir haar vra as hulle die stokkie met die tofu optel en vraend in haar rigting s� "Blaf-blaf?" Om te s� "dit kos dertig" moes 'n instinktiewe reaksie gewees het op enige klanke wat uit my mond gekom het! Maar in plaas van "dertig" verklaar sy toe dat sy my nie verstaan nie.
Rekende toe dat sy miskien nie enige klanke uit my mond verwag het nie, en terselfdertyd verskrik was omdat sy vir 'n oomblik gemeen het sy moes Engels praat, herhaal ek dit toe. Stadiger. En weer eens glimlag sy asof ek simpel is, en vra vir die antie wat langs haar die kos in die olie gooi: "Antie, die vreemde ou het nog nooit gepraat nie, nou praat hy. Wat s� hy?"
Ek probeer toe weer. En weer eens kan sy nie vir haarself dink dat ek heel moontlik nie vir haar vra na die geskiedenis van olierige kos in Noordoos-Asi� nie, maar net na die prys van die stupid tofu-sosatie. Toe sy my dus vir die derde keer aankyk met 'n goedbedoelde maar dom glimlag, toe kook my olie genoeg om die sosatie daar en dan in die straat te verskroei.
Ek meen toe om 'n muntstuk uit my sak te ruk, maar slaag toe net daarin om my sleutels in die bak hoenderpote te gooi. Briesend oor die verleentheid hou ek toe 'n oomblik later wel 'n muntstuk triomfantelik in die lug en skree: "Qian, qian! Duo shao qian?!" Die ouer antie, wat vir die oomblik vergeet het van 'n ander ou se bacon-en-vienna-snack, vertaal toe my brutale Chinees as "Duo shao qian?�, oftewel "Hoeveel geld?" "Dertig," s� die jonger vrou toe met drie vingers in die lug.
Verle� krap ek toe my sleutels tussen die hoenderpote uit en begin my groen plastiekbakkie vol tofu-sosaties te pak. En omdat ek toe in 'n slegte bui was en dit nodig gehad het, ook 'n paar happe seekat.
"Het jy nog nooit 'n foreigner hoor Chinees praat nie?" kap ek toe in my beste hoog-Engels oor die bondels boontjies en blomkool. Maar 'n rooi gloed het reeds oor die vrou se wange begin dans, en ek los toe maar my melodrama. Miskien, reken ek, was sy net ingedagte, en toe ek skielik begin praat het, het sy heel moontlik haar bes probeer om te verstaan wat sy moontlik gedink het was Engels.
Die laaste glimlag was egter hare � ek verkies my geoliede blomkool en tofu met net so 'n snarsie rooi peper, en ek het anderpad gekyk toe sy die speserye vasvat ...
LitNet: 17 Januarie 2006