Van “ons is mos nie kerkmense nie” tot kerkganger - Diskoers
Ek het glad nie in die kerk grootgeraak nie. Een van my vroegste herinneringe is hoe ons na my oom toe ry in Jeffreysbaai toe ek ses was, en my ouers praat oor waar die afdraai is. My ma sê toe iets in die lyn van: “Is dit nie by die kerk nie?” en uit die mond van die uwe, die suigeling, kom: “Maar ons is mos nie kerkmense nie”.
Daar was wel ’n gedeelte in my laerskoolloopbaan waar ons na ’n Susterskerk gegaan het vir ’n ruk, ek onthou my boeties het altyd die liedboek te hoog gehou en dan kan ek nie saam met die orrel sing nie. Ek was nie noodwendig mal oor die kerk nie, veral nie almal wat mens soengroet as jy by die kerk aankom nie, maar my ouers het dit geniet en van my boeties is selfs daar aangeneem en voorgestel. Die kerk was wel so uur se ry van die plaas af, want in ons klein dorpie is dit moeilik om te vertrou wat ’n dominee van die kansel af sê as jy weet wat hy agter sy vrou se rug doen. Nietemin, toe ek hoërskool toe is, koshuis toe, het ons weer minder en minder begin kerk toe gaan, meestal omrede my skedule dit bietjie moeilik vir die gesin gemaak het.
Ek het betrokke geraak by die skool se jeuggroep, en al die dinge gedoen wat ’n goeie Christen doen, en blikke van Jesus ervaar in Dinsdagaande se lofprysing, maar nooit gekies om in ’n verhouding met Hom te loop. Daarna het baie water in die see geloop. In my eerstejaar van universiteit was ek deel van ’n lofgroep in ’n NG Kerk se studentegemeente, want een van my vriende was daar en hulle het nog ’n kitaarspeler nodig gehad. In die groep het ek wonderlike vriende gemaak en baie vryheid ervaar – maar steeds, geen verhouding.
Ek het tussen kerke begin hop, want ek was vas oortuig dat ek iewers iets gaan kry. Potchefstroom is juis ’n dorp met báie kerke, maar ek het nêrens my voete gevind en werklik tuis gevoel nie. Ek weet almal se kerk is anders en almal beleef God in ander omgewings, so ek het al die respek in die wêreld daarvoor, maar ek gaan nie op God kan fokus as die musiek my irriteer nie, en ook nie as die praktyke in die kerk my ongemaklik maak nie. Ek is nie ’n teoloog nie, maar my eerste vereiste van ’n kerk is ’n kerk wat sê en doen wat in die Woord staan, nie hoe ons gevoelens of tradisie ons lei nie – want beide kan bitter misleidend wees.
My jongste boetie was op daardie stadium by ’n Shofar-gemeente in Johannesburg, en toe ek een naweek gaan kuier het hy my ook saamgevat. Dit was in ’n skoolsaal, daar was mense van byna elke rasgroep en taal van die land, daar was ’n band met lekker musiek en die mense het ordentlike koffie gedrink. Almal het my met soveel liefde verwelkom. Een van my boetie se naaste vriende het in en oor my lewe gebid en iets het in my wakker geword.
Terug in Potchefstroom het ek een middag buite ’n eetsaal ’n plakkaat gesien van dieselfde kerkgroep, en ek het besluit ek het regtig niks om te verloor nie. Ek het ingewandel by die oggenddiens en dadelik tuis gevoel. Die mense voor my het my gegroet, ’n jonggetroude paartjie. Hulle het nou nog soveel inspraak in my lewe, maar die eerste ding wat ek van hulle ervaar het, ervaar ek nog steeds – geen oordeel. Die pastoor sê toe ook iewers in sy preek: “as jy in hierdie kerk ingestap het met die hoop dat dit perfek is, is ek jammer om jou teleur te stel, maar ons is nie, want ons is net mense. En jy is ook nie perfek nie, so toe jy in hierdie kerk instap was dit outomaties nie meer perfek nie.”
Wat van die preekstoel, wel die verhoog, af kom, is glad nie ’n boodskap van ongegronde voorspoed en “as jy jou hart vir Jesus gee is al jou probleme opgelos nie”. Maar in dieselfde asem is dit nie ’n kerk vol doemprofete nie. Daar word eenvoudig gesê wat die Woord sê, met my liewe pastoor se grapperige persoonlikheid wat dit oorlewer. Ek het betrokke by die kerk geraak en ek het elke dag meer honger vir Jesus geraak en om in ’n verhouding te stap. Ek is deur Sy liefde en vergifnis omvou en ek het Sy vrede ervaar.
In hierdie kerk is ek gedoop, vir die eerste keer, en ek het gemeenskap leer liefkry. Ek het Jesus se karakter en Sy hart leer ken en besef dat dit nie oor my of my gemak gaan nie, dat dit nooit oor my gaan nie, maar oor God en die Koninkryk. Ek kon Hom leer ken nie as gevolg van die kerkinstansie nie, maar as gevolg van God, alles as gevolg van Hom. Die kerk is nie die gebou nie, dit is God se mense en Sy waarheid.
Maar, in dieselfde asem, het die stabiliteit van kerk, van gemeenskap en van mense wat my verantwoordbaar hou vir die dinge wat ek doen my al gered van baie ver van die pad af dwaal. Omdat ek myself omring met Sy hande en voete, is daar mense wat my kan vashou en vir my Sy liefde in aksie kan wys. Ek hou daarvan om kerk toe te gaan – ek hou van die koffie en ek glo in uitreik na mense en ek hou van die gemeenskap en die pastoor se grappies, maar meeste van alles hou ek van Jesus, en ek is elke dag dankbaar dat ek by ’n kerk op Bybelse beginsels gebaseer betrokke kan wees.
Colette is ŉ honneursstudent in Afrikaans-Nederlands aan die Noordwes-Universiteit. Sy is redakteur van die Pukke se studentekoerant, Wapad, en deel haar menings op die blog Kaalvoet Klanke.