Kom ons praat oor vrees.
Vrees dryf ons impulse om ander te beheer, en probeer om die hele wêreld op te tree soos ons wil. Vrees stimuleer ons wantroue van mekaar. Dit bevorder nabyheid, terreur, oordeel, afknouery, frustrasie en die vreeslike vernietiging van menslike-menslike geweld. Vrees verduidelik waarom ons eindeloos veg vir ons "sny" van turf, hulpbronne, geld, krag, status, posisie, ens. Maar hoekom kom vrees in ons vandag in sulke toenemende golwe op en hoe kan ons ons vrees aanmoedig om te verminder ?
Ek nooi jou uit om te sien dat vrees ontstaan ​​omdat ons almal voel, op die diepste vlak van ons wese, dat ons mense nie in lyn is met die vloei en bedoeling van die lewe nie. Want ons kan nie help om die struktuur van die "beskawing" rondom ons te sien nie. Ons erken die struktuur van die menslike beskawing as 'n piramide, met 'n paar groot wenners aan die bokant en 'n groot aantal sukkelende verloorders aan die onderkant. Die meeste van hulle is tans onder die oënskynlik oneindige las om die piramide te hou sodat diegene aan die bokant kan die voordele daarvan geniet.
Ons hou daarvan om te verbeel dat die basis van die piramide so sterk is dat dit onbreekbaar en onbreekbaar is, maar in ons ywer vir hierdie stelsel het ons vergeet dat die grond self aan willekeurige omwentelinge onderworpe is. En wanneer die grond beweeg, is die klippe bo-aan 'n piramide diegene wat die verste moet val en wat die grootste skade aan hul integriteit sal ly. Die klippe aan die onderkant bly meestal ongedeerd. Inderdaad, hulle kry in beide vryheid en kapasiteit omdat hulle nie meer aan 'n stelsel gekoppel is wat hulle op eie koste op eie koste sluit nie.
Dit is natuurlik nie die manier waarop ons geleer word om te glo dat ons beskawing gestruktureer is nie. Ons word geleer om te verbeel dat dit meer soos 'n sfeer is, en om te glo dat ons almal in hierdie saam-vryheid, broederskap, gelykheid, gedeelde waardes, ensovoorts is - maar die feit bly dat dit ons ' al ons huidige stelsels van selforganisasie stem nie ooreen met hoe hulle werklik funksioneer nie.
Ons Kollektiewe Mensskaduwee
Die kognitiewe dissonansie wat ontstaan ​​tussen wat ons sê "oor" wat ons doen en wat ons eintlik doen, stel ons kollektiewe menslike skaduwee bloot. En op hierdie tydstip in ons evolusie het die lig van bewustheid sy aandag eerder helder op die skaduwee gerig. Geen hoeveelheid politieke houding, dodging en weefsel, karnavalbarkering, prestidigitasie of selfs die gewelddadige melodramatiese afleiding van die oorlog sal veroorsaak dat die lig van bewustheid sy onophoudelike kollig verlig van die skaduwee wat ons almal moet sien.
Die resultaat? Ons sien vandag in 'n baie publieke stadium die laaste uitstortende sterfende hoop op die skaduwee om ons kollektiewe aandag vanself te bewerkstellig deur ons fokus op die politieke en teater se "brood en sirkus" -teater van die huidige oomblik af te wys.
Ironies genoeg is die skaduwee van die skaduwee - wat oorlog insluit, die demonisering van "ander", die toenemende ontmenslikheid en ontkenning van die onderste strata in al ons piramidale stelsels, 'n toenemende verskil tussen die "haves" en die "nots" en die grootskaalse globale vernietiging van ons gedeelde planetêre omgewing maak net die skaduwee meer sigbaar aan die onwrikbare lig van bewustheid; nie minder nie.
Van 'n Piramide na 'n bol
Aangesien meer en meer mense van die krag / dominator-piramidale stelsel afwend, weens die gebrek aan reaksie op die ware behoeftes van die lewe, het al die bestaande pomp en omstandighede waarmee ons gewoond geraak het, en dit het gehelp om ons vervalstelsels in plek te hou. - insluitende die institusionele gravitas en respek wat ons tradisioneel aan ons leiers van die stelsel gegee het - so ondermyn geword het van binne dat die kern van die piramidale sisteem self gekompromitteer word verby alle moontlike verlossing.
Dit is paradoksaal, goeie nuus. Want in die waarheid is die waardes wat ons die afgelope paar eeue geïnkubeer het, en dat die meeste van ons nou in ons harte liefgehad het, kan net gedy in 'n werklik samewerkende (sferiese) sosiale stelsel, nie 'n piramidale mag / dominante struktuur nie. Met ander woorde, die waardes wat ons wil beliggaam, blyk fundamenteel onversoenbaar te wees met die stelsels waarbinne ons vandag werk.
Elke opregte poging wat oor die eeue heen gemaak is om ons te oortuig dat ons inderdaad 'n sferiese stelsel besit, het ons net laat sien dat ons nie ... ten minste nog nie. As gevolg daarvan respekteer ons ons leiers nie meer nie, want ons kan hulle nie vertrou om die onverklaarbare waarheid oor ons te vertel nie. In plaas daarvan moet ons kyk wat hulle doen en 'n beter begrip van die stelsel wat hulle bevorder, versamel uit hul antics, teenoor die stelsel wat hulle beweer om te bevorder.
Netwerk van menslike wortel en onderlinge verbondenheid
Ons sien ook hul groeiende frustrasie met die volke se reg om ons lewenservarings met mekaar te bespreek sonder om te onderwerp aan die verwronge invloed van propaganda wat ons stories wil "spin" sodat hulle in lyn kom met die boodskap van die mag / dominator paradigma.
Tog, as 'n verhouding tussen eweknieë en groepsverband versterk en verbreed sy konnektiwiteit oor die hele wêreld, skep ons 'n lewende neurale netwerk van menslike wortel en onderlinge verbondenheid wat nie vernietig kan word deur diegene wat sy krag vrees nie. Alle pogings om hierdie nuwe geboorte myceliese stelsel van bewussyn te vernietig, moet misluk, want wat in duie stort, verloor sy krag om te ontwrig wat goed verby sy eie smal wortelbasis bestaan.
Sodra die wortels van 'n boom wegbeweeg omdat hulle te laag is om die gewig van die sigbare boom te dra, val die boom dan vanself. Wanneer dit die grond tref, gaan die hoogs intelligente, uiteenlopende, voordelige mycelia (die sampioene en swamme) weer aan die werk om die boom te herposisioneer sodat sy nuwe bevryde hulpbronne herontplooi kan word.
Teen hierdie tyd leef ons mense gedurende 'n era van die Groot Val van ons mag / dominatorsisteem. Die omverwerping, wat een keer begin is, kan nie omgekeer word nie, want die boom is reeds ontwortel en het baie lank nie meer oorleef nie. Die tydsverskil wat ons tans ervaar tussen die wortels wat vry is en die boom wat die grond tref, verteenwoordig die ruimte en tyd binne wat ons tans leef.
Ons missie is dan nie om ons eie vernietiging onder die vallende boom te vrees nie, of om dit stewig te probeer stut. Ons missie is om getuig van die onvermydelike ineenstorting van die boom; om soveel te leer as wat ons kan van sy versuim om te floreer; en om liefdevol alle middele wat die ineenstorting daarvan in die hande te kry, weer te gee, sodat ons volgende herhaling van die beskawing nie die foute van ons laaste iterasie herhaal nie.
Ons kan (en moet) vergewe word om vrees vir die onbekende te voel, want wat ons nou in die gesig staar, is niks minder nie as 'n katastrofale groot herkonfigurasie van ons hele spesie van binne-in. Wat styg van die komposhoop van ons vervalle boom van beskawing sodra dit die grondtoets getref het nie wees nog 'n boom soos die een wat in duie gestort het.
Die nuwe menslike iterasie wat na vore kom, sal dieper wortels in die grond van wese vestig, en sal baie beter in die omgewing daarvan pas. Dit sal groei en vrugte stadiger, meer deeglik, met groter sensitiwiteit, en op maniere wat meer bewustelik met mekaar verbind en simbioties is as ons vinnige groei, vroeër iterasie van die menslike beskawing.
Die langdurige aanname dat ons die massiewe piramides gehou het, is die stabielste, betroubaarste vorms in die heelal, sal 'n dieper waarheid gee: daardie sfere weerspieël die gekose vorm van die skepping, en dat die lewe hom dien deurdat hy, soos mycelium, vertak elke spleet en hoek van kosmiese bestaan. By uitbreiding sal ons besef dat ons die beste kan dien as ons die wonderlike bloudruk vir sukses volg, want dit weet veel meer as wat ons doen oor wat werk en wat nie in hierdie heelal is nie.
Ek betwyfel dat ons in die nabye toekoms as spesie uitgesterf sal word. Dit is mens-op-menslike geweld wat uitgesterf het. Wie ons is, sal natuurlik radikaal verander word deur hierdie verskuiwing in ons gedrag, tot die punt waar dit na vore kom, lyk nie soveel soos wat verdwyn het nie. Ons sal dalk nie eers in die toekoms onsself "menslik" noem nie, omdat ons vermoëns vir lewensbewustheid so ver as ons onsself sal uitbrei, dat ons ons nie meer as afsonderlik van die res van die lewe sal beskou nie.
Wat beteken dit alles vir dié van ons wat in hierdie kloof leef tussen wat gedoen word en wat klaar is? Dit is duidelik dat ons die mag het om te help om ons piramidale stelsels uit te dompel deur medelydende hospities uit alle vorme van menslike geweld uit te bestaan ​​- of hulle fisies, emosioneel, intellektueel, geestelik is. Of ons kan, uit vrees om ons ineenstortende sosiale strukture te verloor, bykomende energie in die valboom invoeg om dit weer vir 'n ander pynlike oomblik in die lewe te hou.
Dit is aan elkeen van ons, as individue, om te besluit waar ons ons eie energie wil rig. Stamp ons uit vrees om te val, na ons ineenstortende stelsels van mag en oorheersing, of skuif ons liggies af in die omringende stam tot op die grootheid van wese van ons eie wil?
Sodra ons op die grond is, kan ons bekostig om geduldig te wag om toegang te verkry tot die oorvloedige voedingstowwe wat vir ons beskikbaar gestel sal word as gevolg van die val van die boom. Daardie hulpbronne sal meer wees as wat ons nodig het om ons opkoms as 'n meer sferiese-gekonfigureerde (medelydende, omgee, regeneratiewe, liefdevolle) spesie te gebruik. Uiteindelik moet ons egter ons baars in die boom oorgee en vertrou dat die grond van wese ons liefdevol sal vang.
Vertrou ... of Vrees? Watter energie wil ons in hierdie oomblik voer?
Dit blyk duidelik dat daar vrees in ons ontstaan ​​om ons te druk om te besluit of ons aan die boom moet vashou of nie moet vashou nie. Ongelukkig bly ons vrees ons metgesel totdat ons besluit. Ons vrees bly omdat ons in 'n boom sit reeds val-en ons kan almal voel selfs as ons weier om onsself toe te laat om te erken dat ons alreeds val.
Die vang? Die boom wat die moderne samelewing is, is dood en nie dood nie. Omdat dit nog aan die gang is, en omdat dit nog steeds is verskyn lewendig in hierdie tyd, oortuig sy momentum ons om te hoop dat die boom nog kan oorleef, en dat ons hier kan bly, waar ons opgeslaan word. Hoe bewus ons ons toelaat om van die boom se trajek te word, sal help om te bepaal watter keuses ons in hierdie oomblik vir onsself maak. Daarom moedig ons ons almal aan om ons vreesvrees te laat vaar (omdat die boom alreeds doodgaan en nie gered kan word nie) en in plaas daarvan ons in 'n diep vertroue vir die lewe onderdompel, want ons is Wat.
Hoor jy die melodie in jou eie hart na jou uitroep om jou gees vry te stel van die vrees om te sterf? Dit is die lewe wat met jou kommunikeer, uit liefde, geliefdes. Ek nooi jou dus uit om na die lewe te luister en raak liefde, ten volle beliggaam. Ons is hier om die boom te verteer, om dit nie te beset nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Kom ons praat oor vrees: die skaduwee verlig