Reis skryf op grondvlak 2: Notas oor die 'ondergrondse' - Inligting
In ons voortgesette studie van Grondvlak as 'n etiek vir reisskryf, kyk ons ​​nou na die belangrikheid van die erkenning van wat 'ondergronds' is, en hoe die versuim om dit te vind, verhale kan lei - selfs al is alle feite 'korrek'.
MY VADER IN DIE WET woon nog steeds in dieselfde huis wat hy 30 jaar gelede in Buenos Aires gebou het. Nou woon hy alleen daar. Hy bring die grootste deel van sy tyd alleen deur. Hy werk in sy tuin. Hy voed die katte en die goudvis. Hy neem sy tee buite - selfs in die winter as dit koud is - waar hy stil sit en kyk hoe voëls in die Araucaria beland.
As u hom op grondvlak gesien het, sou dit maklik en nie noodwendig onakkuraat wees om hom as 'n 'bitter ou man' te beskryf nie.
Maar om dit daar te laat, sonder om te weet wat ondergronds is, maak die stelling nie heeltemal waar nie.
Die afgelope week het ons hom besoek. Na die middagete het hy my vrae oor die Argentynse politieke geskiedenis ('Hoeveel' regte 'politieke partye is daar?) Beantwoord, met 'n verduideliking wat onvermydelik ingegaan het in die oorsprong van Peronismo, wat ek nou al tien keer gehoor het en verstaan ​​ongeveer 7% van die geheel.
Ek dink dit laat hom goed voel om aan te hou vertel van hierdie geskiedenis, so fokken soos dit is. Dit is 'n manier om vir homself, sy land, rekenskap te gee, net om daaroor te praat met iemand wat nie dieselfde konteks het nie. Vertel dit aan 'n buitestaander.
Ek voel asof iets verlos word in die uitruil.
Ek hoef dit nie eers uit te skryf nie. Ek hoef dit nie in te pak nie ('Don't Cry For Me Argentina: My vader se gedagtes oor Peron').
Soms is dit genoeg om net daar te luister, dink ek.
Ek het gisteraand hieroor gesels met Julie Schwietert (Matador besturende redakteur en hoof fakulteit by MatadorU). 'N Dag nadat ek by my skoonvader gekuier het, het sy hierdie ervaring in Belize gehad:
Vanmiddag het 'n bestuurder my na Belmopan vanaf Belize City gebring. Hy het "Latino gelyk", wat dit ook al beteken. Op een of ander manier - ek weet nie eens presies presies nie, het ons Spaans begin praat. En al wat ek moes doen was om hom net te laat praat - om my te vertel van sy ouers wat tydens die burgeroorlog uit Guatemala na Belize gekom het, en dit het daartoe gelei dat hy my vertel het hoe dit was om Guatemalaans in Belize groot te maak en wat dit was hou hier van permanente vlugtelingstatus, en hoe al hierdie verskillende kulture bots en saam bestaan. En ek het nie nodig gehad om net daar rustig by die venster uit te staar en te wag om na Belmopan te kom vir my volgende "ervaring" nie. Ek was net heeltemal op die oomblik besig om te luister na hierdie man wat my sy storie vertel. En toe ons eindelik voor die plek waar hy veronderstel was om my af te trek, uittrek, sit ons net 'n paar minute in stilte van die wa, en dan kyk hy na my en sê: 'Dankie dat ek u my storie kan vertel. "
As ek vandag na verskillende reisverhale kyk op die internet, dink ek aan onlangse gesprekke met my bemanning, wat wissel van (a) organiseerders van pers-reis, wat 'riglyne vir gedrag / gedrag' vir deelnemers uitstuur, tot (b) redakteurs van groot gidsboeke wat bang is om hotelkamers te verlaat , vir (c) konferensieorganiseerders wat alle behalwe 'gunstige' resensies op hul webwerwe sensuur, lyk dit asof byna almal in die reismedia iets noodsaaklik vergeet.
Wat is, lank nadat die persreise en konferensies verby is, lank nadat ons projekte en publikasies en ondernemings hul loopbane gehad het, is daar verhale wat oorbly.
Wat belangrik is, is om te luister.
Gewoonte van 'n mens se eie "ondergrondse"
Julie skryf oor die toneel hierbo: 'Ek hoef nooit ooit oor Reuben en sy verhaal te skryf nie. Maar hy is een van baie mense wat my vertrou het met hul verhale en hul verhale by my bly en deel word van 'n agterverhaal of begrip van wat ek skryf. "
Ek interpreteer dit as betekenis dat, terwyl Julie met mense reis en praat, die verhale wat sy gekry het (byvoorbeeld Reuben se ouer immigrasie via die diaspora van Guatemalaanse tydens die burgeroorlog) 'n toenemend ryk konteks vorm waardeur sy meer sinvolle verbindings kan maak aan mense en plek, en om daaroor te skryf.
Met verloop van tyd vorm hierdie verbindings ook deel van Julie se eie 'ondergrondse'. Alhoewel jy hulle nie kan sien nie, is hulle daar, vertel hulle die manier waarop sy skryf, en hoe sy stories vind.
As u in die buiteland reis, of gewoon êrens woon, iets doen, is dit so maklik om na ander te kyk, slegs te neem wat u sien, nie te erken of toegang tot enige ondergrondse te kry nie, en dan mense vinnig as onbelangrik, onbelangrik te ontslaan, losgemaak van u eie lewe. By 'n skare vreemdelinge in Buenos Aires word my skoonpa 'n 'bitter ou man'. Op die strate van New York word Julie ''n ander blonde meisie.'
In reismedia (in teenstelling met, byvoorbeeld, woonbou), waar soveel mense uit bevoorregte agtergronde kom, objektivering van 'inwoners' in (a) 'n soort natuurskoon of selfs 'dieretuinagtige' aantrekkingskrag, of (b) 'n 'n soort menslike uitbreiding van die infrastruktuur van 'n plek - portiers, gidse, kelners, ens. lyk amper normatief. Soms wonder ek wat sou gebeur het as die rolle skielik omgekeer sou word, as die skrywers al die "plaaslike inwoners" was en ons - die reisigers - die onderwerpe was. Watter soort behandeling sou ons ontvang?
As ons die feit sien dat elke persoon sy of haar eie ondergrondse, 'n geskiedenis wat gelei het tot die persoon wat jy nou sien, verhinder ons nie net - as skrywers / storievertellers - om die persoon se verhaal te deel nie, maar dit ook as gewoond verswak mettertyd ons vermoë om te luister. Dit maak ons ​​armer skrywers.
David Foster Wallace het geskryf "om dwarsdeur die kamer te kyk en outomaties aan te neem dat iemand anders minder bewus is as ek, of dat die innerlike lewe op een of ander manier minder ryk en ingewikkeld is en as my eie waarneembaar is, maak my nie so 'n goeie skrywer nie."
om dwarsdeur die kamer te kyk en outomaties aan te neem dat iemand anders minder bewus is as ek, of dat die innerlike lewe op een of ander manier minder ryk en ingewikkeld is en as myne waarneembaar is, maak my nie so 'n goeie skrywer nie.
Die kultivering van u eie ondergrondse luister het hierdie vreemde en ietwat magiese effek: dit bou op homself oor tyd. Dit is asof stories uitweg wil vind. As dit soms voel asof hulle jou wil vind.
Stel goeie vrae
'N Goeie begin is net om vrae uit ware belangstelling te vra. Die twee belangrikste vrae - die vrae wat ondergronds lei - is 'waar?' en wanneer?" 'Waar kom jou gesin vandaan?' 'Wanneer het hulle hierheen gekom?' Hierdie twee vrae alleen is geneig om mense na hul eie verhaalmetodes te lei. Die rede waarom en hoe kom daar uit soos nodig. En in die verhale wat die diepste ondergronds lei, kom die 'hoekom' soms glad nie uit nie.
Dikwels is dit wanneer ons as skrywers die grootste foute begaan en probeer om die 'waarom' met ons eie ondergrondse in te vul, ons eie interpretasies of verpakkings daarop te plaas.
'N Baie leersame voorbeeld hiervan word gevind in Philip Gerard se opstel by Brevity, The Facts Behind the Facts. As 'n welpie-verslaggewer is Philip uitgestuur om 'n 'storieverhaal' te kry oor 'n man wat sy vriendin uit 'n brandende motor getrek het. Philip het al die feite reg gekry, maar nagelaat om ondergronds te grawe (die vraag wat hy gemis het: hoe het die brand ontstaan?), En het dus per ongeluk 'n vals verhaal uit alle ware feite geskryf.
Terwyl ons stroomaf beweeg, is hierdie vrae: (1) hoe gebruik ons ​​ons eie vermoë om te luister, ondergronds te grawe?, (2) hoe vorm hierdie luister mettertyd ons eie ondergrondse ?, en (3) wat is die verband tussen ondergrondse en grondvlak en hoe word dit uitgedruk? gaan voort om ons vordering te help vorm.