Breakup | Die Pienk Zuit
Om te bedank is nogal baie soos om met iemand op te breek na 'n verhouding (en ek het gedink ek is klaar met daardie emosies toe ek getrou het).
Teen die tyd wat jy die ander party inlig van jou besluit, het jy eintlik al jou besluit geneem. Na jy hulle inlig probeer hulle egter baie hard om jou van besluit te laat verander. Hulle speel op jou emosies van hoe erg dit gaan wees om jou te verloor. Hulle belowe om te verander, jy moet net sê wat hulle kan verander om jou te hou. Dit werk nogal amper. Jy begin vergeet van die redes hoekom jy nou weer die besluit geneem het. Jy begin dink dat dinge miskien beter kan wees as 'n paar klein goedjies verander. Jy begin twyfel, wonder of jy nie dalk oorreageer nie. Jy begin wonder of jy beter af sal wees by iemand anders.
Maar dan dink jy aan die kere wat jy onsuksesvol dinge probeer verander het terwyl julle nog saam was. Die frustrasie wat jou gedeeltelik tot jou besluit laat kom het. Jy wonder hoekom hulle nie vroeër vir jou gewys het hoe baie hul jou waardeer nie, hoekom nou eers, na jy jou besluit geneem het. Jy besef dat jy nie kwaad is nie, maar dat dit tog beter is vir jou om aan te beweeg. Jy besef dat dinge nie regtig net vir jou gaan verander nie, mense verander nie sommer net so vinnig nie.
Miskien kruis julle paaie weer in die toekoms, en wie weet, dalk het beide dan genoeg verander om dan 'n sukses daarvan te maak.
Die feit dat ek reeds 'n nuwe aanbod aanvaar het maak dit makliker, ek het reeds my woord gegee.
16 Responses to "Breakup"
November 22, 2007 at 10:53
A flip, jy los haar vir 'n ander een, direk op die rebound, sonder enige recovery periode. Moet mens nie ewe veel tyd alleen spandeer as wat mens saam was nie, om weer behoorlik heel te word? 😉
OK, meer ernstig, omtrent breakups van beide soorte. 'n Mens gou mens gedagtes so gereeld vir jouself tot mens die besluit neem. En dan *bam*, slaan mens hulle uit die bloute, en skrik hulle wakker, maar bietjie te laat.
Ek het gewonder of mens nie dalk meer "oop" kan lewe nie, dat mens hulle kan inlig van enige twyfel? Met 'n reguit eerlike gesprek, kan die ander party betyds besef hulle moet hul saak regmaak as hulle hou van die (werks-)verhouding en dit wil maak werk. Indien dit dan steeds nie werk nie, kan albei partye makliker besef dis beter vir jou om aan te beweeg…
Is ek naïef, of hoekom kan ons nie in sulke eerlikheid leef nie? Bloot omdat ons so gewoond is aan oneerlikheid dat eerlikheid ons te veel sal omkrap? (LW/NB: ek sê nie jy was oneerlik nie! Ek wonder net of mens nie 'n meer oop gesprek aan die gang kan hou nie. Dan groei albei lekkerder, hoop ek, en is daar minder verwyte en bekommernis oor verkeerde besluite?)
Ek stem saam met jou, dis nie onderhandelbaar vir 'n verhouding dat dit oop een eerlik moet wees. Vir 'n werk is dit egter effe moeiliker, aangesien dit moeiliker is om werkloos te wees as om single te wees. So mens voel half dat jou werkgewer meer mag het, en jy kan nie so oop wees oor alles nie. Die ander ding is dat sommige goed buite jou werkgewer se beheer is, hulle kan dit nie verander nie, al wil hulle. Dis meer my geval daardie. Kliënte veroorsaak 'n situasie wat nie verander kan word nie. Daarom verstaan mense gelukkig my besluit.
November 22, 2007 at 12:10
Beste deel van bedank is wanneer mens daai brief in jou baas se hand stop en haar/sy gesiguitdrukking dophou terwyl hulle dit lees. Veral as hulle dit nie verwag het nie.
November 22, 2007 at 12:42
Cool. Thanks! Methinks ek sal seker vroegerig volgende jaar gedurende 'n "job-search" bietjie my naïewe gedagtes deel en ontwikkel. 😉
ek het eenkeer gelees (ek dink dit was in die boek Houdini's Box? – maar dit was jare gelede) dat almal van ons in meerdere of mindere mate, soos 'n Harry Houdini van ouds, die hunkering na ontsnapping beleef – en die naaste wat baie van ons ooit daaraan kom, is wanneer ons van tyd tot tyd by die werk bedank…
Ek wens dit was ek wat 'n briefie in my baas se hand kon stop …
November 22, 2007 at 16:04
Van 'n veteraan-bedanker: Ek dink jy som die bedankings-emosies baie goed op! Ek trek ook altyd daardie analogie.
November 22, 2007 at 16:11
Gaan jou nuwe job naby genoeg wees dat ons nog kan quiz?
November 22, 2007 at 16:17
Bertus, ja, nuwe werk is ook in die Bos.
Was jy by toe ek bedank het 'n paar weke terug? Dit klink baie bekend.
Dis seker maar 'n flaw in die mensdom – jy waardeer niks totdat jy dit verloor.
November 23, 2007 at 15:06
As verhoudings soos werk is (en dit is), dan's ek 'n werkshoer.
Die eerste een wat nie uitwerk nie, is die ergste. Daarna vreet jy elke keer 'n bietjie minder stront op, want jy weet dis nie vir ewig nie – of hoef nie te wees nie.
Natuurlik sal mens meer moeite doen met jou verhouding as met jou werk, maar wat vir die een geld, geld vir die ander: as dit nie werk nie (i.e. as jy nie kry wat jy insit nie), laat spaander. Perels voor die swyne, en al daai.
Re werk: ek staam saam met Voetstoots. Om te bedank, is soos om te ontsnap. Wat verklaar hoekom ek nog nooit vir meer as twee jaar dieselfde werk gehad nie.
Ek was baie gelukkig toe ek getemp het – die oomblik as die nuwigheid oor is, en jy al die skinnerstories gehoor het, in al die konfidensiele files gekrap het, en al die skryfbehoeftes wat jy nodig het vir die volgende 50 jaar gevat het, waai jy.
Maar dis nie vir ammal nie.
En gelukkig gaan dit beter met my verhoudings
So, sit nou af daai Roxette tape.
Ammal saam: Fok Hulle!
November 23, 2007 at 16:13
LOL, Christine! Ek het jou "post" baie geniet!
November 25, 2007 at 7:23
PZ: Die bevryding van bedank maak mens natuurlik baie sterker. Mens is meer gefokus en ek vermoed dit kan maak dat mens vinniger doen wat jy wil doen. Sterkte met die nuwe uitdaging. Al wat my pla is dat ek die afgelope jaar by alles wat ek oor die ruimte opmerkings maak, byvoeg: "en ek het 'n blog vriend wat 'n ruimte ingenieur is!"
NS: Terloops, as jy en van die bloggers wat hier rond skryf soos Johan en Bertus, en Boer in B en Hugo en nog paar. my die reg gee om julle te link van 'n "blog-breaking-news" site af en my die reg gee om advertensie via die link te run, kan jy weer bedank en net blog. (natuurlik sal ek wins en aandeelhouding deel!)
Desember 5, 2007 at 10:02
Ek weet presies waarvan jy praat. My laaste keer was die moeilikste, want die wortel wat hulle (my ex-company) uit die laai gehaal het wat groot, dik, sappig, en baie oranje. Goed dat ek nie lus was vir wortels in daardie stadium nie…
Desember 6, 2007 at 14:37
Ons mis die Zuit. Ou, jy was die enigste mens wat Departemento Ingles in die Blog of the Day stats kon klop, nou waar is jy nou?
Desember 11, 2007 at 23:42
Zuit, ek glo dit nie. Stil broers… Cookie crumbling and all that. Laat weet as ek vir jou 'n woordjie in jou gunsteling land moet doen 🙂