7 boeke vir eensame siele | Huidige literatuur
7 boeke vir eensame siele
Eensaamheid, die nie so afwykende toestand wat baie mense bly vermy deur aan iets vas te hou nie, wat soms opofferings verg om iemand vryer, maar ook ellendig te word. Gabo het dit geweet, ook Murakami of Hesse, skrywers wat dit bekeer het 7 boeke vir eensame siele in nie-amptelike handleidings om 'n sielestaat so natuurlik te verstaan ​​as wat dit onderwaardeer word.
1 Honderd jaar van eensaamheid, deur Gabriel García Márquez
2 The Steppe Wolf, deur Herman Hesse
3 Bridget Jones's Diary van Helen Fielding
4 The Old Man and the Sea, deur Ernest Hemingway
5 Madame Bovary, deur Gustave Flaubert
6 The Catcher in the Rye, deur JD Salinger
7 Tokio-blues, deur Haruki Murakami
Honderd jaar van eensaamheid, deur Gabriel García Márquez
Baie van ons waardeer dit die aanvanklike titel van die huis is vervang deur die naam waarmee almal vandag weet waarvan een is die groot Spaanse romans van ons tyd. Omdat eensaamheid, ondanks hoeveel kinders met soortgelyke name jy het en die spook van jou man wat in die reën dwaal, altyd daar was vir Ursula Iguarán, die mees diskrete heldin van die magiese en eksistensiële literatuur wat Gabriel García Márquez vergestalt in sy 1967-werk.
The Steppe Wolf, deur Herman Hesse
As gevolg van die geestelike krisis wat die Duitse skrywer Herman Hesse in die 20's beleef het, het The Steppe Wolf die vleis geword van verkeerde interpretasies en terselfdertyd 'n nuwe Bybel vir enige transendentale leser wat die portret van 'n man waardeer. ., Harry hoër, verskeur tussen 'n ontmenslike stelsel en 'n benarde lewe. Vir die nageslag is daar 'n spoor van goud en frases soos «die eensaamheid was koud, dit is waar, maar dit was ook kalm, heerlik kalm en wonderlik, soos die kalm koue ruimte waarin die sterre beweeg«.
Bridget Jones's Diary van Helen Fielding
Van die wilde mans van die 20's wat in die eensame strate rondloop, gaan ons oor na vroue wat, ondanks 'n werk, 'n huis en 'n goeie salaris, steeds die slagoffers is van die ewige cliché wat enkellopendes in hul dertigs as playboys en volwasse vroue beskou as . . . spinnekoppe. Die een wat een van die feministiese romans invloedrykste van die draai van die eeu, Fielding se werk, wat voortspruit uit verskillende rubrieke wat die skrywer self vir die koerant The Independent geskryf het, nie net om meer met die dertigjariges van die Weste te verenig nie, maar om ons te wys hoe skreeusnaaks dit kan wees Renée Zellweger in sy verwerking van die film. Een van die beste boeke vir eensame siele wat vir jouself wil lag. Eens en vir altyd.
The Old Man and the Sea, deur Ernest Hemingway
U, ek, die naaste. . . elke persoon het 'n doel in die lewe, hetsy min of meer ambisieus, maar. . . Wat as hierdie doeleindes nooit vervul word nie? Aanvaar ons mislukking? Of is ons nog steeds op soek na die geleentheid om die wêreld te wys wat ons werd is? Dit was min of meer die probleem van Santiago, die voorste visserman in Hemingway se beroemde werk wat in 1952 gepubliseer is. Die verhaal van 'n ou man wat die waters van die Golf van Mexiko binnegegaan het om 'n vis so groot te vang dat dit diegene wat hom altyd as 'n mislukking gesien het, kon verblind, het die perfekte verskoning geword om die ewige stryd van die mens teen die natuur te vertel. . . en sy eie demone.
Madame Bovary, deur Gustave Flaubert
Hulle sê dat dit slegter voel om omring te wees deur mense as om dit sonder iemand te doen, daarom is die protagonis van die werk van die perfeksionis Flaubert altyd verkeerd verstaan. Omdat hierdie ryk vrou, getroud met 'n liefdevolle dokter en 'n pragtige dogter, rede gehad het om ongelukkig te voel? Flaubert se werk ondersoek hierdie ontevredenheid, dié van 'n wêreld wat swig voor sosiale kondisionering en in baie gevalle ou drome opoffer, iets wat miskien nie soveel verander het as wat mens in die XNUMXste eeu sou verwag nie.
The Catcher in the Rye, deur JD Salinger
Omstrede destyds vir sy vuil taal en die voortdurende verwysings na alkohol of prostitusie, die bekendste roman van die Amerikaanse Salinger, is 'n analise van adolessente rebellie teen die stelsel, norme, familie-oortuigings of opvoeding deur die oë van die protagonis, Holden caulfield, daardie jong man van 16 wat dit nie waag om homself aan 'n prostituut te gee nie en wat die wêreld as "vals" beskou het.
Tokio-blues, deur Haruki Murakami
Dit was my inleiding tot Murakami, en as sodanig het ek baie goeie herinneringe. Omdat Tokio Blues blykbaar 'n eenvoudige verhaal is, is dit ook kompleks, die perfekte portret van 'n verwarde jeugdige vergestalt deur die karakters van die eensame Toru en Naoko, die eksmeisie van sy oorlede beste vriend. Regdeur die bladsye van die werk, ook bekend as Norwegian Wood, met verwysing na die lied van The Beatles, Murakami vertel ons die verhaal van karakters wat in hul eie heelal verdiep is en hul onvermoë om almal een of ander tyd te laat saamval.
hierdie 7 boeke vir eensame siele Hulle sal volmaakte bondgenote word vir die nadenke, eksistensiële krisisse en eensame middae waarin, eerder as om die mees teenstrydige gevoel in die wêreld te vrees, dit gaan om dit te aanvaar, om daarop te steun om ons beste weergawe te ken.
Watter boeke vir eensame siele sou u byvoeg?
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » 7 boeke vir eensame siele
Alberto Fernandez Diaz dijo
Ek stem saam met jou: daar is 'n ware skrik om alleen te wees of te voel, en ons word van kleins af nie geleer dat dit goed is om oomblikke van eensaamheid te hê om onsself beter te leer ken, om met ons diepste deel te verbind nie.
Baie mense vergeet dat dit ook 'n verskrikking is om alleen te wil wees en nie in staat te wees nie. Die oorgrote meerderheid van die mense weet nie hoe om alleen te wees nie en sal nie in staat wees om sonder iemand na die bioskoop te gaan, na 'n konsert te gaan of iets te drink nie ...
Eensaamheid, as dit nie deur omstandighede opgelê word nie, is goed om op te eis.
Ek dink nie dit is sewe boeke vir eensame siele nie, maar vir alle liefhebbers van goeie literatuur (ek sou die dagboek van Bridget Jones verwyder, hoewel ek erken dat ek dit nog nie gelees het nie, want dit gee my die gevoel dat dit is nie tot die hoogte van die res nie). Van diegene wat u noem, lees ek 'Honderd jaar eensaamheid', 'Die vanger in die rog' en 'Tokio-blues'. Ek het regtig van al drie gehou en vir my was Murakami se boek my eerste benadering tot hierdie skrywer.
"Steppenwolf" Ek het dit 'n paar keer of drie begin, maar het nie voortgegaan nie (nie omdat ek nie daarvan gehou het nie). Dit is 'n digte boek. Daar word opgemerk dat Hesse dit geskryf het as gevolg van 'n eksistensiële krisis. Ek moet dit eendag klaarmaak.
'N Drukkie van Oviedo en goeie Paasfees.
Antwoord aan Alberto Fernández Díaz
Inderdaad, mense is dikwels bang vir eensaamheid en om dit te aanvaar, kan dit ten volle geniet word. Dit moet natuurlik nie verwar word met isolasie nie 😉
Nog 'n drukkie
Antwoord aan Alberto Piernas
Ek dink sommige weet wat eensaamheid is, maar ek wonder of iemand weet wat 'n maatskappy is. Langs iemand wees, gesels, aktiwiteite doen of iets dergeliks? interaksie met mense is veronderstel om op te hou alleen wees, ek dink dit is nie die geval nie, die ware waarneembare geselskap is die van die kake van die tyd wat eindeloos alles verslind.
As daar instinktiewe en emosionele behoeftes is, lyk dit asof die maatskappy is wat nodig is, om homself te vermy en te mislei en te vergeet dat alles stadig vervaag in absolute vergetelheid. Jy dink jy is alleen, maar regtig was jy nog altyd en het jy dit nog nooit besef nie, voel jy waardering, liefde vir jou geliefdes? maar, miskien, het hulle opgehou om te luister na die geluid van tyd wat verdwyn, dan sal u aanhou om hulle lief te hê, alhoewel u skaars met u dowe ore kan hoor.
Eensaamheid wil net hê dat u moet veg, en op die wysste manier, met u hart bevry van alle illusie absurditeit waarin u voorheen gedink het dat u gelukkig is, is eensaamheid 'n voortdurende stryd sonder rus, om getrou en vas te bly sodat dit wat u gehad het, na vore kom as om die skepper van die outentieke gedagtes en wat altyd vir jou geselskap, jou hart wou gee, verborge te hou. Saam met hom sal jy nooit alleen wees nie, en jy sal verstaan ​​dat jy sal begin doen wat hy altyd wou hê jy moes doen, in die absoluutste stilte die grootste stryd van al jou sukses met die verlaat van eensaamheid veg.
Ek dink dit is die rede waarom sommige mense, en ook op 'n sekere manier beroemd is, in hul veld skitter, hulle het daarin geslaag om op te hou om alleen te wees, en hulle het hul toegewy aan wat hulle liefhet, hul lewensin.
'N Absurditeit. dijo
Dit is waar dat goedheid die gewaarwording van lewendigheid voortspruit, in 'n wêreld waar dit die teenoorgestelde moet wees en daar geen plek daarvoor is nie. Wie die stryd teen ander absurd en onnodig bedink, verstaan ​​dat 'n mens moet veg, boosheid leef ook in mense, alhoewel ek dit beslis defektief beskou, word 'n boom nie droog en verrot gebore nie.
Eensaamheid is 'n simptoom wat ly as 'n mens 'n ander intensiteit ervaar en hoe onvoorspelbaar dit is om te lewe. Terwyl ander hulself onsterflik ag as gevolg van die afgeleë ouderdom van vergete ouderdom, leef hulle in 'n aanname dat volgens hulle die geskikste is om kunsmatige emosies uit te ruil volgens die tyd wat dit is, 'n waarde om te identifiseer met die aanvaarde emosie.
Eensaamheid is die taal waarmee die lewe geskryf word, so ongemerk dwaal hulle onder diegene wat voldoen aan sosiale afhanklikheid en die gedragskonsepte wat dit bied. Die slagoffers wat van hul eie kettings hou.
Ek is 'n toeskouer van hierdie skandalige teater en as die gordyn toetrek, keer ek terug na my gunsteling plek.
Antwoord op 'n absurditeit.
wit gamboa jose o. dijo
eensaamheid is goed as jy die een is wat dit soek, skrikwekkend as dit sy is wat jou soek ……… ..
Antwoord op gamboa blanco jose o.
Eensaamheid kan 'n vriendelike vriend wees as u 'n gebeurtenis deurgaan waar u net met jouself moet wees, maar as sy ongenooid opdaag, pynig haar teenwoordigheid u, volgens my ervaring wil ek graag die geselskap van vriende hê met wie ek 'n oomblik kan deel gelukkige, 'n prettige tyd, maar as ek deur droewige gebeure gaan, verkies ek om eenvoudig niemand aan my sy te hê nie
Antwoord op vuurlig
Ek kan nie alleen wees nie. Ek verstaan ​​nie hoe om eensaamheid te geniet of om lekker te kuier nie. Ek het gedink ek weet, maar ek voel 'n gevoel van uiterste eensaamheid. Dit pynig my, en wanneer ek dink ek kan dit oorkom, trek dit my terug. Daarom wend ek my tot boeke, my gunsteling adviseurs. Is daar 'n boek wat my kan help om eensaamheid te oorkom of dit ten minste te verstaan?
Antwoord aan Bela
Silvia Aguilar plekhouer beeld dijo
Ek beveel die boek «La luz de la nostalgia» aan wat onlangs gepubliseer is. Die skrywer is Miguel Angel Linares, 'n perfekte boek vir eensame siele. Romantiese en melancholiese verhale wat jou sal laat nadink oor verlore geleenthede en hoe wispelturig die bestemming verlief is. Lees net en ek was mal daaroor. Baie goed geskryf en 'n benydenswaardige poëtiese prosa.
Antwoord op Silvia Aguilar
Goeie keuse. Lei LOBO ESTEPARIO EN M.BOVARY. Sendas het my beide intens beïndruk.
Ek sal TOKYO BLUES lees, want ek het een van MURAKAMI gelees en ek het baie daarvan gehou.
Die spesifieke belangstelling is dat ek my 40-jarige dogter 'n geskenk wil gee van 'n goeie boek oor eensaamheid wat goed bestuur word.