Deug bly staan | George Herald
Deug bly staan
Cornelle Carstens | 26 April 2019
"Tell your daughter she made the best decision."
Waarskynlik naby genoeg aan die halfpadmerk om eerlik retrospeksie oor my stuk lewe te kan doen, is ek onseker of ek hierdie stelling oor myself sou maak.
Dis 'n Maandagoggend in Februarie 1990. Capp, die Duitse onderwyser ook bekend as die stoutste kind in die skool wat die hardste pakke slae kon uitdeel, suig aan 'n sigaretjie toe hy die klas binnestap. Kort, blondekop mannetjie met 'n weglêsnor, geel van die nikotien, immer met die bruin Grasshoppers. Sy blou oë het hom altyd Aries laat lyk.
Dié dag is hy besonder vol grappies. Sê hy het 'n belangrike aankondiging, maar eers 'n paar gedigte van Goethe. Niemand konsentreer nie.
"Wie wil graag in September Duitsland toe gaan?" Doodse stilte. Hy grap seker, beduie die kyke wat sy standerd 9-klas hom gee. Toe hy lank genoeg stilbly, wagtend op reaksie, besef die spulletjie – Capp is doodernstig.
'n Opgewonde geruis gaan deur die klas. Soos ek rondkyk om my, weet ek – ek wil nie saam met hierdie langkuiwe en girls met groot 1990's perms Deutsche Lieder op 'n toerbus sing nie.
Einde van daardie week sê my ma sy hoor daar is 'n toer na Duitsland – hoekom het ek nog nie inligting gegee nie? Maar ek had 'n ander plan in my agterkop. Sien ek was anders – of liewer ek het gehou van anders lyk. Op die dorp was drie klerewinkels en jy't gebars om reg te kies sodat jy nie Sondag in die kerk instap met dieselfde rok aan as iemand anders nie. Tot vandag tot nog, maak klerewinkels my morbied as ek die massas eenderslykende kledingstukke sien.
"Ek wil 'n naaimasjien hê." My antwoord laat my moeder stom vir 'n oomblik. Ek het haar die enkele kere wat sy agter haar stokou Empisal sien inskuif het net saggies hoor swets. Met die weeklikse "huisvergadering" kry ek kans om te verduidelik. Sien die toer kos soveel en ek het nou gereken, as ek 'n nuwe naaimasjien kan kry en my eie klere kan maak, dan is dit mos 'n baie beter belegging.
En so ry ons vroeg een môre Kroonstad toe om vir my 'n geskikte naaimasjien, gelykstaande aan die koste van 'n toer na Duitsland te soek.
Die Elna-naaimasjien waarop ons toe besluit, het my identiteit vlerke gegee. Sulke vreemde uitrustings het ons dorp se mense nog nooit gesien nie.
En glo my, ek het nie teruggehou nie. Sondagkerk was my gunsteling loopplank. Soms kon ek uit die hoek van my oog sien hoe die tannies en die ooms maar net hulle koppe skud.
Gelukkig temper die jare voortvarendheid. Soos daar tereg gesê word, jeug sou die perfekte tyd wees, as dit maar net 'n bietjie vroeër in jou lewensduur plaasgevind het.
Toe die Elna onlangs vir die eerste keer in meer as 'n dekade gediens word op George, maak die tegnikus die eersgenoemde stelling toe my ou vader hom die storie van my keuse tussen 'n oorsese reis en 'n naaimasjien vertel.
As ek toe geweet het, wat ek nou weet, wonder ek of ek nie dalk anders sou gekies het nie. Miskien is dit 'n kwessie van skoonheid vergaan en deug bly staan?
En nou is ek nuuskierig. Watter raad sou jy 'n jonger weergawe van jouself gee? Is jy dapper genoeg om eerlik te wees? Net so tussen ons twee?