Milyutin Dmitri Alekseevich - Inligting - 2022
Dmitri Alekseevich Milyutin (10 Julie (28 Junie) 1816 (18160628), Moskou - 25 Januarie (7 Februarie) 1912, Simeiz) - graaf, adjutant-generaal, veldmaarskalk (16 Augustus 1898), een van die naaste, energiekste en die mees vereerde werknemers van keiser Alexander II.
Dmitri Alekseevich Milyutin is in 1816 in die familie van 'n edelman gebore; hierdie familie het nie diep aristokratiese wortels gehad nie - die familienaam het in 1740 oorerflike adel gekry. Vader D.A. Milyutina was 'n baie opgeleide persoon, en sy moeder het ou edele wortels gehad en het tot die Kiselev-familie behoort.
In 1845 word Milyutin verkies tot professor aan die Militêre Akademie. In 1861 stel Alexander II Dmitri Alekseevitsj Milyutin aan as Minister van Oorlog, in hierdie posisie het hy tot 1881 gebly.
Dmitri Milyutin het sy opleiding aan die Noble Pension begin. Hy was aan die Universiteit van Moskou. Reeds tydens sy studies aan hierdie instelling het Dmitry sy eerste werke op die gebied van wiskunde en letterkunde geskryf. In 1833 studeer Dmitri Milyutin aan die Noble Boarding School en ontvang 'n silwermedalje.
Dmitri Milyutin het onmiddellik in die laaste graad die militêre akademie betree. Dit is voorafgegaan deur die wagdiens in St. Petersburg. Na die laaste klas van die Militêre Akademie, het Milyutin sy studies in 1836 briljant voltooi.
Dmitri Alekseevich het in die Algemene Personeel gedien. In die periode van 1839 tot 1845 was hy in die troepe van die Swartsee-streek en die Kaukasiese lyn, waar hy direk aan die gevegte deelgeneem het. Milyutin se dapperheid is opgemerk deur sy baas P.Kh. Grabe, vir wie Dmitri Alekseevich as adjudant gedien het. Die vangs van Shamil het plaasgevind presies volgens die plan wat deur Milyutin ontwikkel is - hy Dmitri Alekseevich was destyds die stafhoof van die Kaukasiese leër.
Milyutin het militêre diens gekombineer met volgehoue ​​studie. Hy het die besondere wetenskappe soos fisika, topografie, geodesie, ens. Deeglik bestudeer. Dmitri Alekseevich was ook besig met literêre werk: vir die Militêre Ensiklopediese Woordeboek het Milyutin 150 artikels voorgelê wat deur homself in verskillende vakgebiede geskryf is.
Milyutin is 'n professor aan die Militêre Akademie. Dmitri Alekseevich is in 1845 tot professor verkies - hy was destyds net 29 jaar oud. Milyutin het lesings aangebied oor militêre geografie en statistiek. In 1847 ontvang Dmitri Alekseevich 'n nuwe aanstelling. Hy word adjudant vir A.I. Chernyshev - Minister van Oorlog. 'N Bietjie later, onder die nuwe Minister van Oorlog (V.A. Dolgorukov), word Milyutin 'n wetenskaplike konsultant.
Milyutin is die skrywer van "Geskiedenis van die oorlog tussen Rusland en Frankryk gedurende die regering van Paul I in 1799". Hierdie boek, wat in 1852 gepubliseer is, het Milyutin groot bekendheid gebring onder die opgeleide samelewing van die Russiese Ryk. Tydgenote waardeer in haar die deeglikheid van die navorsing, die talent van aanbieding. Hulle hou van die besondere - patriotiese gees wat die hele werk van Dmitri Alekseevich Milyutin deurdring. Daarna is die boek 'n paar keer herdruk. Dit is in Frans en Duits vertaal. Milyutin het die ere-Demidov-prys vir sy werk ontvang.
Milyutin het verstaan ​​dat 'n oorlog met Europa onvermydelik was. Dmitri Aleksejewitsj het 'n breë siening gehad en daarom besef hy die onvermydelikheid van vyandelikhede met Europese lande, en het gepraat oor die uiters lae gereedheid van die Russiese troepe daarvoor. Dit was in die vroeë vyftigerjare van die XVIII. Dit was nog 'n lang entjie van die skandelike einde van die Krimoorlog. Maar reeds op hierdie tydstip het Milyutin verstaan ​​dat die personeel van die Russiese leër slegs geskik was om aan parades deel te neem, maar nie vir vyandighede nie. Om hierdie situasie te verander, was radikale hervormings in die militêre sektor nodig.
Milyutin is lid van die kommissie vir die ontwikkeling van militêre verbeterings. Hierdie kommissie was onder leiding van generaal F.V. Rediger; Milyutin het hom in 1856 aangesluit - onmiddellik na die sluiting van die Parys-verdrag. Vanaf hierdie jaar het Milyutin nou begin nadink oor moontlike maniere om die leër te transformeer. In Maart 1856 het Dmitri Alekseevich 'n nota aan die genoemde kommissie voorgelê waarin hy die faktore uiteensit wat die bestryding van die Russiese leër aansienlik verminder, asook maniere om die negatiewe impak daarvan te oorkom. Milyutin wys onder meer op die vernietigende krag van die doderyk; die skrywer was egter baie krities oor die hele Russiese werklikheid. Terselfdertyd verwys Milyutin na die politieke struktuur van Wes-Europa en gee dit meer voorkeur as die Russiese.
Milyutin is die Minister van Oorlog. Hy het hierdie pos in 1861 ontvang. Sy doel was die volledige reorganisasie van die gewapende magte van die Russiese Ryk. Dit het beteken dat 'n massa-leër opgerig moes word, waarvan die aantal persone in die jare van vrede en die maksimum in oorlogsjare die minimum moontlik sou wees. Dit sou slegs moontlik wees met 'n opgeleide reservaatpersoneel.
Oor die algemeen moet die leër volgens DA Milyutin die volgende kenmerke hê: die personeel is volledig opgelei, die weermag is toegerus met moderne tegnologie, en die leër se bestuur is onderhewig aan nuwe reëls.
Spesifieke maatreëls sluit die instelling van militêre diens in 1874 in. Dit vervang die werwingspakkette wat vir die samelewing lastig was en het uitgebrei tot absoluut die hele manlike bevolking wat 'n sekere ouderdom bereik het - een en twintig jaar (ons praat van verteenwoordigers van alle klasse). Daar is baie gehou onder diegene wat 21 jaar oud is, waarvolgens 'n besluit geneem is wie presies in die huidige jaar gaan dien.
Die ongetwyfelde voordeel van die voortgesette hervorming was die afname in die lewensduur. As die dienspligtiges tien jaar lank voor die aanvaarding van die besluit oor universele militêre diens moes dien, dan is die algemene dienstydperk duidelik vasgestel. Hy was vyftien jaar oud, waarvan ses jaar aan aktiewe diens gewy is en nege jaar aan die reservaat.
Milyutin het die behoefte aan professionele opleiding van beamptes benadruk. Om hierdie doel te bereik, is volgens die Minister van Oorlog ook opleiding gegee vir die rang en lêer - in 1875 word die behoefte aan geletterdheid van gewone soldate erken. Opvoedkundige instellings wat spesiaal geskep is, het hulle geleer lees en skryf.
Milyutin het die ontwikkeling van die militêre bedryf voorgestaan. Met sy arbeid is 'n nuwe Amerikaanse geweer aangeneem, maar in baie opsigte is dit deur Russiese wetenskaplikes verbeter. Gedurende die jare toe Milyutin Minister van Oorlog was, het die produksie van staalkanonne begin en uitgebrei.
Milyutin is 'n belangrike staatsman. Dmitri Alekseevich het benewens militêre aangeleenthede oor baie ander gedink, desondanks van nasionale belang. Byvoorbeeld, hy was baie kategories oor die erns, en inderdaad vir enige manifestasie van die onderdrukking van die een boedel deur die ander.
Gelei deur D.A. Milyutin het die hervormings in die praktyk getoets. Hierdie toets was die Russies-Turkse oorlog van 1877-1878; Milyutin se transformasies het dit met waardigheid teëstaan. Die Russiese leër is binne vier weke gemobiliseer; en op die 42ste dag was die personeel reeds gereed om die aanval te ontplooi. Tot die einde van 1877 was Dmitri Alekseevich op die voorpunt van vyandighede, en hoewel Milyutin nie direk aan hulle deelgeneem het nie, het hy die bevel van die troepe ten nouste gevolg.
Na die mislukte tweede poging om Plevna te vang, het die Minister van Oorlog byvoorbeeld aan die opdrag verduidelik dat dit nodig is om van die aanval na die beleg van die fort te beweeg. Dit is gedoen, maar nie onmiddellik na die aanbeveling nie, maar na nog 'n poging om Plevna te bestorm - onsuksesvol ...
D.A. 'N Ruk ná die einde van die oorlog het Milyutin sonder enige trots gesê dat al sy vyande gedwing is om die toenemende gevegsgereedheid van die Russiese leër, die uitstekende opleiding en toerusting daarvan, te erken. Terloops, buitelandse militêre waarnemers het ook nie die meriete van die Russiese minister ontken nie.
Dmitri Alekseevich is ook deur die keiser self waardeer - onmiddellik na die sluiting van die vredesverdrag, het Alexander II Milyutin die Orde van St. George, 2de graad, toegeken. Die Minister van Oorlog is ook tot die graaf verhef.
Milyutin het probeer om 'n nuwe militêre konflik in Europa te voorkom. Na die Berlynse Kongres van 1878, wat baie punte van die San Stefano-verdrag, wat tot die Russiese ryk bevoordeel is, nietig verklaar het, was Milyutin steeds teen nuwe militêre optrede. Die Minister van Oorlog het verstaan ​​dat 'n nuwe oorlog meer mense sou verloor as die negatiewe aspekte van die Berlynse Kongres.
Milyutin het die laaste dertig jaar van sy lewe op sy eie landgoed deurgebring. In 1881, op 65-jarige ouderdom, bedank Dmitri Alekseevich. Hy spandeer die res van sy lewe beskeie op sy landgoed in die Krim. Gedurende hierdie jare het hy baie tyd aan literêre werk gewy - aan "Onderwys".