Japanese filosofie - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Tot die middel van die negentiende eeu, Japanese filosofie was onlosmaaklik geassosieer met godsdiens, etiek, estetika, politieke organisasie en kultuur, en is op sigself nie as 'n duidelike dissipline beoefen nie. Histories het Japan periodes van intense kulturele en politieke uitruiling met die Koreaanse skiereiland en China beleef, gevolg deur lang periodes van isolasie waartydens buitelandse invloede geassimileer en aangepas is vir die inheemse kultuur. Die belangrikste filosofiese tradisies wat Japan van buite af beïnvloed het, was Confucianism, Boeddhisme, Neo-Confucianism, Daoism, en gedurende die afgelope twee eeue, Westerse filosofie.
Terwyl die Westerse filosofie nou verwant is aan konseptuele komponente van taal en logika, en oor die algemeen 'n poging om die werklikheid in terme van woorde te verstaan, behels, is die Oosterse filosofie meer gemoeid met geestelike verwesenliking en selfontwikkeling. Filosofiese idees word saamgevoeg in godsdienstige of geestelike praktyke, literêre tradisies en sosiale kulturele praktyke. Onder Chinese tradisies, terwyl die Chinese denke oor die algemeen 'n praktiese oriëntasie gehad het en Koreaanse denke 'n godsdienstige neiging het, ontwikkel die Japannese denke volgens 'n unieke estetiese sensitiwiteit. Die Japanse soeke na verfyning en perfeksie in kulturele aktiwiteite, van kookkuns, timmerwerk en tegnologiese werke tot kuns en letterkunde, word aangedryf deur 'n filosofiese perspektief wat nie denke en handeling, die konseptuele en uitvoeringsvorm, en estetiese perfeksie skei nie.
Blootstelling aan die Westerse filosofie tydens die Meiji-restourasie het 'n konflik teweeggebring tussen tradisionele Japannese denke en Westerse idees. Die poging om Oosterse begrippe in die Westerse terminologie te verklaar, het sowel die Westerse as die Japannese denke verryk.
Die historiese ontwikkeling van die Japannese filosofie het gevolg op 'n patroon soortgelyk aan die ontwikkeling van die Japannese kultuur. Japan het die status van 'n geïsoleerde en onafhanklike volk tot 1945 gehandhaaf, afwisselend periodes van intense kulturele en politieke uitruiling met die Koreaanse skiereiland en China, met lang periodes van relatiewe isolasie, waartydens buitelandse invloede geassimileer en aangepas is vir die inheemse kultuur. Die elemente wat suksesvol in 'n Japannese konteks toegepas kon word, is selektief versterk en uitgebrei, terwyl die faktore wat nie relevant was nie, geïgnoreer of tot die minimum beperk word. Tot die bekendstelling van die Westerse filosofie in die negentiende eeu, is filosofie nie in Japan as doel op sigself beoefen nie, maar was dit altyd nou verwant aan praktiese aangeleenthede soos regeringsadministrasie en sosiale organisasie, etiek of die interne ontwikkeling van die individu.
Die belangrikste filosofiese tradisies wat Japan van buite af beïnvloed het, was Confucianism, Boeddhisme, Neo-Confucianism en Westerse filosofie, en tot 'n geringe mate, Daoism. Confuciaanse ideale is vandag nog sigbaar in die Japannese konsep van die samelewing en die self, en in die organisasie van die regering en die struktuur van die samelewing. Boeddhisme het die Japanese sielkunde, metafisika en estetika diep beïnvloed. Neo-Confucianism, wat in die sestiende eeu gedurende die Tokugawa-era prominent geword het, het Japanese idees van deug en sosiale verantwoordelikheid gevorm; en deur die klem op die ondersoek na die beginsel of opset van dinge, het die Japannese studie van die natuurlike wêreld gestimuleer. Hierdie neiging is versterk deur die blootstelling aan 'Nederlandse wetenskap' en Westerse geneeskunde gedurende die sestiende eeu. Aan die einde van die negentiende eeu het 'n dringende behoefte om Japan te moderniseer 'n doelbewuste studie van die Westerse filosofie en 'n bewuste poging om Westerse konsepte met die Japannese denke te verbind, gestimuleer.
Sekere algemene neigings in die Japannese filosofie is duidelik. Die oorsprong in die vroeë animisme was daar nog altyd 'n neiging om spiritualiteit te beskou as 'n kwaliteit inherent in die fisiese heelal, immanent eerder as transendensie. Filosofiese denke is gewoonlik gerig op die uitleg van individuele situasies eerder as om universele beginsels te ontwikkel wat op elke situasie van toepassing kan wees. Kennis word gewoonlik afgelei van 'n kombinasie van rede en werklike ervaring, eerder as om met behulp van logika afgelei te word. Teorie word saam met die praktiese toepassing daarvan geformuleer. Daar is geen enkele godsdienstige of filosofiese teks wat 'n beslissende outoriteit is by die oorweging van filosofiese vrae, soos die bloemlezing, die Koran of die Bhagavad Gītā. 1
A torii by Itsukushima-heiligdom.
Argeologiese bewyse en vroeë historiese verhale dui daarop dat Japan oorspronklik 'n animistiese kultuur was, wat die wêreld as toegegooi beskou Kami of heilige teenwoordigheid. Kami was gemanifesteer in natuurlike voorwerpe, diere, belangrike mense soos heersers en sjamane, persoonlike gode en beskermgeeste; en heilige rituele is uitgevoer om hulle te vereer en te loof om harmonie in alledaagse gebeure te verseker. Die ou mense het die mensdom en die natuur as deel van mekaar verstaan, en nie onafhanklik bestaande entiteite wat as subjek en objek verband hou nie. 2 Die gode, die natuurlike wêreld en die mens was 'n natuurlike kontinuum. Hierdie konsep van spirituele immanensie in plaas van transendensie het 'n onderliggende tema in die ontwikkeling van die Japannese denke gebly.
Daar word gedink dat Confucianism al in die derde eeu in Japan aangekom het, maar dit was eers in die sewende eeu, gedurende die Yamato-periode, dat wetenskaplikes daarin filosofies belanggestel het, hoofsaaklik as standaard vir die organisering van die samelewing en die regering. In 604 versprei prins Shotoku die amptenare aan sy amptenare Sewentien-artikel Grondwet, bekend as die eerste geskrewe wet van Japan. Dit was 'n versameling geskrewe maksems, gebaseer op die Chinese model. Baie van die morele gebooie is afgelei van die bloemlezing van Confucius en ander Confuciaanse werke, maar Boeddhisme is die hoogste geloof genoem. Na die val van die Baekje-koninkryk (660 C.E.) het die Yamato-regering gesante direk na die Chinese hof gestuur, waarvandaan hulle 'n magdom kennis oor filosofie en regeringsstruktuur bekom het.
Confucianism het nooit die status in Japan bereik wat dit in China bereik het nie, deels omdat leiersposisies oorerflik gebly het, in plaas daarvan om op 'n streng stelsel van staatsdiensondersoeke gebaseer te wees, wat vereis het dat kandidate die bevele van die Confucianisme deeglik moes bemeester. Teen die sewende eeu, in sowel China as Japan, het die leer van Boeddhisme oor geestelike en metafisiese sake die Konfucianisme oorskadu. Nietemin het Confuciaanse etiek 'n diep noodsaaklike aspek van die Japannese sosiale bewussyn gebly.3Konfucianisme het Japan 'n hiërargiese model vir sosiale en politieke orde gegee, waarin die persoon in die hoër posisie moet sorg vir die persoon in die laer, en die persoon in die laer posisie moet lojaal teenoor die meerderwaardige wees. 4
Gedurende die elfde en twaalfde eeu het die leer van Zhu Xi die Konfucianisme in China omskep, wat dit 'n nuwe rasionalistiese ontologie gegee het. In 1603, toe Tokugawa Ieyasu die Tokugawa-shogunaat stig, vestig hy 'n uitgebreide burokrasie, volgens die Chinese imperiale stelsel. Tokugawa is beïnvloed deur Fujiwara Seika (1561-1619), wat van mening was dat Neo-Confucianism nodig was om gedragsstandaarde vir sake en handel vas te stel. 'N Student van Fujiwara Seika, Hayashi Razan (1583-1657), het adviseur geword vir die eerste drie Tokugawa-shoguns, 'n privaat akademie geopen wat later die Staatsuniversiteit sou word (Daigaku-no-kami), en daarin geslaag om sy gesin in 'n permanente pos te vestig as Neo-Confuciaanse raadgewers van die Tokugawa-regering. In 1630, met die steun van die Tokugawas, het Razan 'n Confuciaanse tempel, die Sensei-den, in Ueno gebou. Razan het benadruk dat die verstaan ​​van dinge slegs afgelei kan word uit die begrip van die beginsel (Li) wat agter hulle werk, 'n konsep wat gelei het tot die ontwikkeling van 'n empiriese wetenskaplike metode in Japan en wat later die aanslag van die Westerse wetenskap gedurende die Meiji-periode verhaas het. Hayashi het ook die skryf van die geskiedenis geïnisieer as 'n middel om die bestaande sosiale orde te legitimeer, en sy leerstellings het gelei tot die ontwikkeling van 'n etiese kode vir lojaliteit en verpligting wat die Tokugawa-regime in staat gestel het om beheer oor meer as tweehonderd outonome gebiede te handhaaf. In 1790 het die Tokugawa-shogunaat die Kansei Edict uitgereik, wat Neo-Confucianism die amptelike filosofie van Japan maak en die onderrig van 'heterodokse' studies verbied.
Ander invloedryke Neo-Confucians was Kumazawa Banzan (1619-1691) en Kaibara Ekken (1630-1714). Kumazawa Banzan was 'n aanhanger van 'die skool van die gees', waarin die menslike gees gesien word as die beginsel van (Li) van die heelal. Hy het hierdie teorie toegepas op politieke hervorming, en 'n politieke stelsel bepleit wat gebaseer is op meriete eerder as oorerwing, en die gebruik van politieke beginsels volgens die individuele situasie. Kaibara Ekken het die sistematiese studie van die natuur gebaseer op Neo-Confucianism bekendgestel, met die fokus op 'natuurreg' (JORI). Hy het ook gewerk om die Confuciaanse filosofie in die taal van die gewone Japannese te plaas, in handleidings oor gedrag soos Voorskrifte vir kinders en Groter leer vir vroue, en die vertaling van Die Groot Leer. Gedurende die agtiende eeu het die sistematiese toepassing van Neo-Confuciaanse beginsels aanleiding gegee tot humanistiese wetenskappe soos ekonomie. Miura Baien (1723-1789), het geskryf Kagen ("Die oorsprong van prys"), met die gevolgtrekking dat waarde gebaseer is op arbeid en materiaal, en beweer dat arbeid en produksie die belangrikste betekenisvolle menslike aktiwiteite is. Kaiho Seiryo (1755-1817), 'n rondreisende swerwer uit 'n strydersklasfamilie, het die idee ontwikkel dat die regering moet reguleer. die produksie en verspreiding van goedere ten einde hongersnood, oorproduksie, roof en twis te voorkom. Hierdie enkele, eenheidsbeginsel het elke natuurlike en sosiale gebeurtenis in die wêreld regeer. li, elke natuurlike en sosiale gebeurtenis bestuur het, en alles wat in die samelewing plaasgevind het, kon tot 'n ekonomiese transaksie verminder word.
Neo-Confucianism in Japan is, net soos in China, deur die idealistiese Wang Yangming-skool uitgedaag, maar ook deur filosowe soos Ogyu Sorai, Ito Jinsai en Yamaga Soko, wat glo dat die samurai-klas in die moeilikheid was omdat die ware beginsels van die Confucianism is verkeerd geïnterpreteer en bepleit 'n terugkeer na die studie van die antieke Confuciaanse klassieke. Die stigters van die Kokugaku (National Studies) -beweging, aangevuur deur die Boeddhistiese monnik Keichu (1640 - 1701), het hierdie metodologie aangeneem en dit gebruik om Confucianism en alle ander Chinese invloede te verwerp. In 'n strewe om die antieke glorie van Japan te herontdek, het wetenskaplikes soos Motoori Norinaga (1730 - 1801), Kamo no Mabuchi (1697 - 1769) en Kada no Azumamaro (1669 - 1736) antieke Japannese poësie en literatuur bestudeer. Aan die einde van die Edo-era brei 'n Kokugaku-geleerde, Hirata Atsutane (1776 - 1843), sy studies uit om die Nederlandse kultuur, Christendom, Hindoeïsme, militêre strategie, Boeddhisme en vele ander onderwerpe in te sluit en 'n herlewing van Shinto onder die mense van Japan, insluitend die oortuiging dat daar 'n hiernamaals bestaan ​​wat bepaal word deur die gedrag van 'n persoon op aarde.
Die terugslag teen die Neo-Confucianism was een van die faktore wat gelei het tot die einde van die Tokugawa-shogunaat, wat inspirasie en regverdiging verleen het vir diegene wat aktief was om die ou orde omver te werp. Gedurende die moderne tydperk is Confucianism dikwels met die Tokugawa-era geïdentifiseer. 'N Aantal veronderstellings wat sentraal staan ​​in Confucianism, werk steeds in moderne Japannese populêre en intellektuele denke, sowel as in die Japannese etiek, hoewel baie mense vandag nie oor 'n werklike kennis van die Confuciaanse filosofie beskik nie.5.
Mahayana Boeddhisme het vanuit China, deur Korea, na Japan gekom, saam met geskrewe taal, organisatoriese modelle vir politieke instellings, formele ikonografie en Confuciaanse letterkunde. Volgens tradisie is die Boeddhisme amptelik in Japan in 538 voorgestel, toe koning Seong van Baekje 'n sending van Korea na die Japanse hof gestuur het met 'n beeld van Shakyamuni en verskeie Boeddhistiese sutra's. Van die bekendstelling in die sesde eeu tot die sestiende eeu, het die Japannese Boeddhisme grootliks ontwikkel deur inheemse oortuigings te inkorporeer en intersektariese geskille te versoen. Gedurende die Nara-periode (710 - 794), onder beskerming van die keiserlike hof, het Japannese geleerde monnike meer Boeddhistiese filosofiese tekste bekom en bestudeer en hulle losweg georganiseer in die Ses Nara-skole vir Boeddhisme: Ritsu, Kusha, Jōjitsu, Hossō, Sanron en Kegon. Die Ses Nara-skole was nie sentrums van kreatiewe denke nie, maar het dien om die tradisionele Boeddhistiese leerstelling en analise in Japan bekend te stel, en het 'n belangrike rol in onderwys en hofpolitiek gespeel. 6
Verf van Kūkai (774-835).
Gedurende die Heian-periode (794 - 1192) het twee belangrike esoteriese Boeddhistiese sektes ontwikkel: Shingon, gestig deur die monnik Kukai (Kobo Daishi, 774 - 835), met noue bande met Indiese, Tibetaanse en Chinese denke; en die ander wêreldse Tendai, gelei deur Saicho (767 - 822). Gedurende die Kamakura-periode (1185 -1333) het politieke onrus en onstabiliteit gekombineer met natuurrampe die Japannese volk tot Boeddhisme as bron van hoop laat wend. Boeddhisme, wat die provinsie van geleerdes en die aristokrasie was, is met die vestiging van Suiwer Land Boeddhisme (Jodo Shu) deur Honen (1133 -1212) en True Pure Land Boeddhisme (Jodo Shinshu) deur Shinran (1173 - 1262) gewild gemaak. bied 'n eenvoudige metode van redding vir gewone mense. Nichiren Boeddhisme, gestig deur Nichiren (1222 - 1282), het die idee bevorder dat verlossing hom met die werklike wêreld moet bekommer.
Omstreeks 1199 stel die monnik Eisai Rinzai Zen-boeddhisme aan die samoerai-klas by die Kamakura-hof voor; dit het die grondslag vir Bushido gedurende die Tokugawa-periode geword. Die Rinzai-skool het metodes soos koans gebruik om skielike verligting te bewerkstellig, en het die gebruik van praktiese tegnieke soos skilderkuns, musiek, vegkuns, teeseremonie en dans beklemtoon as 'n middel tot spirituele selfverbouing. Dogen Zenji (1200 - 1253), wat die Eiheiji-tempel in 1244 opgerig het, en sy opvolger Keizan (1268 - 1335) het die Sōtō-skool van Zen gestig, wat meditasie benadruk as 'n middel om bewussyn van liggaam en gees uit te skakel en verligting te bewerkstellig. Terwyl die Rinzai-skool die steun van die militêre regering gewen het, het die Sōtō-skool gewild geword onder die gewone bevolking en provinsiale regeerders, en dit het die grootste aantal aanhangers in die moderne Japan. Dogen se belangrikste werk, Shobogenzo (Treasury of the Dharma Eye) word deur baie beskou as die beste filosofiese werk wat in die Japannese taal geskryf is, wat handel oor die filosofie van taal, wese en tyd.
Die doel van die Boeddhistiese filosofiese denke was hoofsaaklik godsdienstige vervulling eerder as die verwerwing van kennis, en dit het gewoonlik gepaard gegaan met oefening en ritueel. Japannese Boeddhistiese denke was geneig om die verskille tussen Boeddhisme en ander vorme van Japannese godsdienstigheid, tussen die fenomenale wêreld en enige absolute sfeer, en tussen die middel en einde van die verligting tot die minimum te beperk. Shinto- en Confuciaanse filosofie is dikwels opgeneem in Boeddhistiese leerstellings en praktyke. Gedurende die isolasie van die Tokugawa-periode (1600-1868) het die Neo-Confucianism en die Nederlandse wetenskap die Boeddhistiese denke aangevul eerder as om nie daarmee versoenbaar te wees nie. Na die opening van Japan vir buitelandse invloede, het Boeddhisme probeer om die vroeë Indiese Boeddhisme, die Christendom en die Westerse denke te bereik. 7.
Japanese Boeddhisme het voorkeur gegee aan harmonie, konformiteit en inklusiwiteit bo politieke gemak, streng nakoming van beginsels of praktiese gevolge. Geskille is dikwels besleg deur 'n beroep op Boeddhistiese sutras eerder as om die gebruik van logika te gebruik, omdat die sutras glo 'n direkte manifestasie van die werklikheid was. Logika is gebruik om die Boeddhistiese lering beter te verstaan ​​as om kennis te verwerf, en taal is gebruik vir die uitdrukking en realisering van die werklikheid eerder as om 'n georganiseerde raamwerk vir denke te bied. Rituele, sosiale praktyke en artistieke of literêre uitdrukking was net so noodsaaklik vir die Japannese Boeddhisme as filosofiese idees. Met verloop van tyd het Boeddhistiese denke temas ontwikkel soos die rol van taal in die uitdrukking van waarheid; die nie-dubbele aard van absoluut en relatief; die verhouding tussen universeel en spesifiek; die belangrikheid van liggaamlike lewe; realisering van bevryding in hierdie wêreld, lewe of liggaam; gelykheid van wesens; en die transendente nie-dualiteit van goed en kwaad.8
Bushido is 'n waardekode wat deur die samoerai-klas tydens die Tokugawa-era voorgestaan ​​is, toe filosowe begin skryf het oor "die weg van die kryger" ("bushido" is 'n moderne term en word nie in die pre-moderne Japan gebruik nie). Die Tokugawa-bakufu was 'n militêre regering, en in 'n strewe om die betekenis en die behoorlike rol van die heersende vegtersklas tydens vrede te verstaan, het filosowe die konsep ontwikkel dat krygers hulself moet opvoed om voorbeelde te wees van Confuciaanse waardes vir alle klasse.
Die samoerai het voldoen aan die Confuciaanse beginsels wat die vyf morele verhoudings tussen meester en dienskneg, vader en seun, man en vrou, ouer en jonger broer en vriend en vriend definieer. Hulle het egter baie ander leerstellings van die Confucia verwerp en geglo dat interne waardes in die alledaagse lewe moet realiseer, en nie deur intellektuele selfverbouing ontwikkel word nie. Vanaf die Shintoïsme het Bushido lojaliteit, patriotisme, respek vir voorouers en 'n eerbied vir die keiser as 'n goddelike wese en die land as die heilige woning van die gode en die geeste van hul voorvaders opgeneem.
Boeddhisme het die kryger geleer om nie die dood te vrees nie, want 'n persoon sou na die dood gereïnkarneer word en in 'n ander lewe na die aarde kan terugkeer. Die volgende lewe sal bepaal word deur die morele standaarde wat in die huidige lewe toegepas word; daarom is die sterwe met eer beter as om met skaamte te leef. Zen het geleer om selfbeheersing en die vermoë om die gees te fokus, veral deur die oefen van gedissiplineerde fisieke aktiwiteite soos huwelikskunste en teeseremonie.
Die ideale van die strydersklas was lojaliteit, waagmoed, hunkering na glorie op die slagveld, 'n akute gevoel van eer en 'gesig', vrees vir skaamte, geregtigheid, welwillendheid, liefde, opregtheid, eerlikheid en selfbeheersing. Samurai het 'n spesifieke etiket in die alledaagse lewe en in die oorlog gevolg, wat selfs die klere en bykomstighede wat gedra kan word, gespesifiseer het. 'Bushi no ichi-gon,' of 'die woord van 'n samoerai', impliseer 'n verdrag van volkome getrouheid en vertroue, wat geen skriftelike pand of kontrak vereis nie.9.
In antieke Japan het natuurlike voorwerpe oorspronklik met spraak beskik; alhoewel hulle later hul stem verloor het, het hulle nie noodwendig hul uitdrukkingsvermoë verloor nie. Mense sou, as hulle sensitief was vir die natuurlike wêreld, daardie ekspressiwiteit kon begryp en dit in gedagtes, woorde en artefakte kon oordra. In antieke Japannees was die term vir hierdie ekspressiewe moontlikheid kotodama, die 'gees' (dama) van 'woord' (koto) en / of 'ding' (ook koto). 10Die oordrag van hierdie natuurlike ekspressiwiteit het die onderliggende beginsel van die Japannese estetika geword.
Estetika het eers 'n onderwerp van filosofie in Japan geword tot in die middel van die negentiende eeu, toe Japanese intellektuele en kunstenaars blootgestel was aan Westerse denke. Die beginsels van die Japannese estetika bestaan ​​egter al eeue lank en was nou verwant aan Boeddhisme en Confucianisme. Tradisionele Japannese filosofie het die basiese werklikheid verstaan ​​as konstante verandering of impermanensie. Dit het geen stabiele entiteit of gebied erken wat onderliggend is aan die verskynsels wat deur die fisiese sintuie waargeneem word nie. Die kunste in Japan het tradisioneel tot uitdrukking gekom oor hierdie fundamentele impermanensie, oftewel mujô. Kuns self word deur Confucianism beskou as die beoefening van selfbewerking, en deur Boeddhisme as 'n manier van spirituele ontwikkeling. Japannese wetenskaplikes was dikwels vaardig in een of meer van die kunste van kalligrafie, skilderkuns, musiek of poësie.
Belangrike konsepte van Japannese estetika is onder meer mono nie bewus nie (die patos van dinge), wabi (gedemp, streng skoonheid), Sabi (rustieke patina), yûgen (geheimsinnige diepsinnigheid), en Kire (sny, die skielike beëindiging van een beweging of aanbieding om 'n ander een te begin).11
Die koms van Commodore Perry in 1853 met 'n vloot Amerikaanse vlootskepe om die opening van die hawens van Japan tot buitelandse handel te dwing, was 'n teken vir die Japannese dat hulle deur buitelandse oortreding bedreig word en vinnig moet moderniseer en 'n nasie kan word respekteer as 'n wêreldmag. Wetenskaplikes het besef dat dit nie net 'n begrip van Westerse tegnologie en wetenskap vereis nie, maar ook van Westerse denke en kultuur. In die 1870's, tydens die Meiji-restourasie, het die regering 'n program van 'Beskawing en Verligting' ingestel (bunmei kaika) om Westerse kultuur, kleding, argitektuur en intellektuele neigings te bevorder. In die 1880's het 'n hernieude waardering van tradisionele Japannese waardes hierdie neiging temper, en dit het gelei tot 'n poging om die Japanese waardes en die Westerse kultuur te sintetiseer, eerder as om die Weste blatant en oppervlakkig na te boots. Japannese intellektuele is gestuur om in die buiteland te studeer en is terug om nuwe konsepte en idees bekend te stel.
Japannese denkers het veral gesukkel om die Westerse konsep van individualisme te begryp. Die Tokugawa-shogunaat het Christen-sendelinge meer as 'n eeu uit Japan verbied, maar sonder die begrip van die Christendom, was dit moeilik vir geleerdes om die Westerse konsep van die individu te begryp.
Nishida Kitaro (1870 - 1945) en sy vriend D. Suzuki (1870 - 1966) is albei onmiddellik na die Meiji-restourasie gebore en het grootgeword te midde van die konflik tussen tradisionele Japanese waardes en nuwe idees uit die Weste. Albei was baie geïnteresseerd in Zen-Boeddhisme. Nishida het idees van Westerse sowel as denke en Zen in 'n unieke filosofie opgeneem, en het gewerk aan die leerstellings van Zen in die terminologie van die Westerse filosofie. Die konsep van 'suiwer ervaring' was sentraal in sy gedagtes, 'n beliggaamde ontwaking wat voorafgegaan het na artikulasie. Nishida het die 'Kyoto-skool' van moderne Japannese filosowe gevind, rondom die Universiteit van Kyoto.
D.T. Suzuki (1870 - 1966) het meer as honderd boeke gepubliseer wat esoteriese Zen-leringe en konsepte vir Westerse gehore uiteensit, en Zen voorgehou het as 'n diepgaande godsdienstige gedagte wat Westerse intellektuele gelok het en 'n lewendige navolging vir Zen in die Weste gebring het. Suzuki het die agteruitgang van tradisionele geestelike waardes in Japan betreur en gewaarsku dat dit tot ernstige gevolge sou lei.
Watsuji Tetsuro (1889 - 1960), 'n lid van die Kyoto-skool, het in Duitsland studeer en gekom om die individualisme van Martin Heidegger en ander Europese filosowe te verwerp, en het in plaas daarvan gesê dat die individu beskou moet word, nie as 'n geïsoleerde wese nie, maar as 'n verhoudingsbestaan ​​("aidagara") Tussen mens en mens, mens en samelewing, en mens en natuur. Hy het die menslike bestaan ​​aan die hand van sosiale en geografiese verskynsels verduidelik, en voorgestel dat 'n individu slegs in die konteks van sy fisiese en intellektuele omgewing verstaan ​​kon word.
Saam met die pogings van filosowe om Westerse individualisme met tradisionele Japannese kulturele waardes te sintetiseer, kom nuwe genres van letterkunde, kuns en musiek in Japan. Skryfwerk het 'n voertuig geword vir individuele selfuitdrukking, eerder as 'n manier om algemene sentimente en ervarings in gestileerde vorm te deel. Skrywers soos Natsume Soseki (夏 目 漱 石, 1867 - 1916) en Mori Ogai (森 鷗 外; 森 鴎 外; 1862 - 1922) wat in die buiteland studeer het en daarna na Japan teruggekeer het, het innoverende werke van outobiografiese fiksie opgelewer. Tradisionaliste soos Masaoka Shiki (正 岡 子規) het antieke poësie-style herontdek deur die bekendstelling van nuwe onderwerpe en kontemporêre taal. Sommige skrywers, soos Mishima Yukio (三島 由 紀 夫), en Ōoka Shōhei (大 岡 昇平), wat in 'n moderne styl geskryf het, bepleit 'n terugkeer na tradisionele Japanese waardes.
In die beeldende kuns en film het die Japannese estetika net soveel invloed op die Weste gehad as die Westerse kultuur op Japan. Reeds in die Edo-era het die Westerse gebruik van perspektief in landskappe die Japannese skilders en drukkers beïnvloed. Hul werke het op hul beurt 'n sterk invloed gehad op die ontwikkeling van die Impressionisme in Europa, en later op portrette en drukwerk. Die skoonheid en eenvoudige sensualiteit van vroeë Japannese swart-wit-films, en hul gebruik van geestelike waardes as onderwerp, het nuwe konsepte aan die Westerse filmmakers voorgedra en bygedra tot die ontwikkeling van film as 'n kuns sowel as 'n vorm van populêre vermaak .
↑ Thomas P. Kasulis, (1998). 'Japanese filosofie'. In E. Craig (red.), Routledge Encyclopedia of Philosophy. (Londen: Routledge.) Op 04 September 2007 onttrek.
↑ Kasulis, (1998). "Japanese filosofie".
↑ Peter Nosco. "Confucian Philosophy, Japanese" 2000. Beknopte ensiklopedie oor filosofie van Routledge. (Londen: Routledge. ISBN 0415223644), 163-164.
↑ Kasulis, (1998). Japanese filosofie. Op 17 September 2007 onttrek.
↑ Kasulis, 1998. Japanese filosofie. 04 September 2007 herwin.
↑ James Clark. Bushido. "Die weg van die vegter" Asiatiese studiesentrum aan die Pacific Universiteit. Op 17 September 2007 onttrek.
↑ Kasulis (1998). 'Japanese filosofie.'
↑ Thomas P. Kasulis, 'Japanese Aesthetics', Stanford Encyclopedia of Philosophy. Op 17 September 2007 onttrek.
De Bary, William Theodore, en Yoshiko Kurata Dykstra. 2001. Bronne van die Japannese tradisie. Inleiding tot Asiatiese beskawings. New York: Columbia University Press. ISBN 0231121385
Gregory, R. L., en O. L. Zangwill. 1987. Die metgesel van Oxford na die gees. Oxford Oxfordshire: Oxford University Press. ISBN 9780198661245
Oos-Wes Filosowekonferensie, en Charles Alexander Moore. 1962. Filosofie en kultuur-Oos en Wes; Oos-Wes-filosofie in praktiese perspektief. Honolulu: University of Hawaii Press.
Kasulis, Thomas P. 1998. "Japanse filosofie." In E. Craig (red.), Routledge Encyclopedia of Philosophy. Londen: Routledge.
Kitagawa, Joseph Mitsuo. 1987. Op die verstaan ​​van die Japanese godsdiens. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0691073139
Nosco, Peter. "Confucian Philosophy, Japanese" 2000. Beknopte ensiklopedie oor filosofie van Routledge. Londen: Routledge. ISBN 0415223644
Suzuki, Daisetz Teitaro. 1964. 'N Inleiding tot Zen-Boeddhisme. New York: Grove Press. ISBN 9780802140524