Jy blaai in die argief vir tukkies.
Augustus 28, 2018 in Uncategorized
Merkers:die perdeby, hennie van deventer, mlkbos, redalteur, tukkies
Die Perdeby is vanjaar 80. Dat 57 jaar intussen verloop het, stem my opnuut weemoedig.
Januarie 28, 2018 in Uncategorized
Merkers:hennie van deventer, ienks, kollege, kollegetehuis, sarge bourke, tukkies
Sarge Bourke – hier in versiersuiker op 'n koek.
Merkers:blou bulle, hennie van deventer, loftus, lojaliteit, melkbos, tukkies
Niemand wat ek ken, sal so vootvarend wees om 'n mens oor jou keuse van huweliksmaat en jou getrouheid aan hom/haar aan te vat nie. Ek en Tokkie is fluks op pad na ons goue bruilof. Niemand het dit nog gewaag om iets daarvan te bevraagteken nie.
Oor ander "liefdes" word ek egter gereeld geroskam. Soos oor my bloed wat blou is.
Kom nou, sal my Kaapse vriende my aanspreek, jy's darem al 20 jaar hier; regtig nou tyd om vir jou "eie span" te skree. Eie span! Vrystaatse vriende is op hul beurt verontwaardig dat ek na twee gelukkige skofte van 12 jaar elk in Bloemfontein nie die Cheetahs uit en uit steun nie.
Ek gebruik die woorde "uit en uit", want meesal steun ek die Vrystaat wel. Eintlik amper altyd – veral teen raai wie. Dis net as die Cheetahs en die Bulle mekaar pak dat dinge lol.
Ná Saterdag se wedtryd het ek op FB die volgende inskrywing gemaak: "Lekker as jou twee gunstelingspanne mekaar in die Curriebeker-eindstryd pak. Ek is bly die Cheetahs het gewen. Ek is jammer die Bulle het verloor. As die telling andersom was, sou my bly en jammer ook andersom gewees het."
Klink dalk ietwat draad-sitterig. Laat ek dus hier eerliker wees: Ek is inderdaad bly oor die Cheetahs. Maar ek is VREK jammer dat die Bulle verloor het (boonop so sleg verloor het).
Die band met die blou span kom nie van gister af nie. Is al in die jare 1958 tot 1962 op Loftus gesmee. Amper 60 jaar gelede. Ons kringetjie vriende, almal Kollegemanne, was maar gewoonlik Saterdae daar as ons nie self elders gespeel het nie. Altyd probeer om te gaan kyk as Tukkies speel. Veral teen die Bobbies. Epiese stryde.
Waneer Noord-Transvaal op die veld draf, was dit groot sake. Ons kele is hees geskree.
Legendes soos die snorman Louis Schmidt, Frik du Preez, Mof Myburgh en Piet Uys was die helde in blou wat Loftus daardie jare gaande gehad het soos Hannes Brewis en Tom van Vollenhoven voor hulle. Vir 'n rugbymens is dit name wat jy ná al die jare steeds met die grootste respekte bejeën.
Eie studentemaats soos die Kollegemanne Nic Bojé, Proppie Goosen en Andries Pretorius het die Noord-Transvaalse trui met die Barbertonse madeliefie op die bors oor die kop getrek. Nog 'n stewige band tussen jou en die span.
Nou wel nooit op Loftus nie, maar op L.C. de Villiers, Oostelikes se veld, die Bobbies se veld, Danville en so het die uwe boonop sy eie rugbytande in Pretoria geslyp. Vleuel vir Kollege gespeel in die derde liga. Was 'n skraal, liggewig-mannetjie en skrikkerig om te tekkel. Maar nogal vinnig gewees as ek afsit hoekvlag toe!
Die Jakarandastad was as't ware my rugby-universiteit soos Tukkies my akademiese universiteit was. Ewe lief vir Loftus. L.C. de Villiers en die ander velde gewees as vir die indrukwekkende kampus. Is nou nog aan Tukkies rotsvas lojaal, Engels en al. Verstom my werklik dat iemand kan verwag ek moet aan Bulle-rugby minder lojaal wees.
Ja, lojaal bly – dis nou maar eenmaal my storie. Ek is lojaal aan my vrou en my vriende: lojaal aan my skool, Volkies op Potchefstroom: aan Kollege-tehuis en Tukkies: aan die NG Kerk: aan Die Volksblad en Beeld, my twee koerante waar ek in die redaksie was: aan Absa, my bank (wat uit Volkskas gebore is). Ek was ook lojaal aan die Nasionale Party totdat hy opgehou het om te bestaan. Ek het lojaal geword aan Melkbos en aan Sabiepark. Ek is selfs lojaal aan die A.A. – darem die ander een as Alkoholiste-Anoniem!
Deur dik en dun skop ek vas waar my ankers is. Hoekom, vra ek met trane in my ligblou oë, sal ek dan nie deur dik en dun lojaal bly aan die Ligbloues nie – die span wat ek in my vormingsjare so hart en siel as my eie aangegryp het? Sal mos verraad wees om nou mantel te swaai, of hoe?
GATPAARTIES EN P-PAARTIES
Mei 20, 2016 in Uncategorized
Merkers:hennie van deventer, ienks, kollege-tehuis, melkbos, tukkies
Met die terugdink aan Kollege en Asterhof se dinge in die vorige blog bokspring my gedagtes wild. Dit gee 'n sprong amper 60 jaar terug. Na die jaar 1958 toe ek, 'n manhaftige 17-jarige, my as eerstejaar-student aan die deurlugtige Universiteit van Pretoria aan die poorte van die geliefde ou Kollege-tehuis op die kampus aanmeld.
Op daardie geliefde kampus is 'n ienk toentertyd nog behoorlik gedril. Dit was modderbaddens, die "pil" ('n aaklige konkoksie met o.m. duiwelsdrek), "nagligte", "gatpaarties" en "p-paarties" — elkeen 'n verskrikking op sy eie, veral as die doel was om 'n element van weerbarstigheid te tem!
'n Ienk kon maar weet: vir 'n jaar lank is hy 'n lyfeiene vir 'n veeleisende senior (hoeveel honderde sokkies het ek nie gewas nie!) Hy sou 'n paar keer moes inpak en "trek" (met al sy klere, al sy boeke, al sy koffers). Hy sou moet "more meneer, middag meneer, naand meneer, reg meneer, goed meneer" tot by die ontheffing na die tradisionele modderbad en pil.
Op daardie welaangename dag as die jakarandas kort voor die eksamen begin blom, het die geel knopie met die K finaal gewaai — een wat terwyl dit nog op die bors vertoon is, nogal vir sulke komieklike situasies kon sorg soos in die vorige blog beskryf is. Toe Kollege en Asterhof 'n "inter-sleep" kerk toe gehad het en die ienks toe so man-meisie-man-meisie langs mekaar sit: "K, A, K, A, K, A …!"
'n Jaar van groot nederigheid was dit. Maar as dit verby was, het jy behoort. Jy het soos vir 'n dierbare nooi lief geword vir 'n plek van baksteen en beton, ondanks sy dun klapperhaarmatrassies, tekort aan warm water, middelmatige kos en die kwaaiste seniors op die kampus (virt een moes jy selfs in die winter eers die toil;et se bril warm sit!). Jou hart was in jou borskas soos 'n uitgeswelde adamsvy, omdat jy geweet het jy is getoets en is nie te lig bevind nie.
Agterna was die foto's van ondernemende amateur-fotograwe glo buitengewoon gewild in plekke soos Asterhof en Damestehuis (die Fant) waar met grote konsentrasie gesigte en ander verskuilde eienskappe met mekaar verbind is.
Lentedag was behoorlik 'n okkasie. Koshuise het op allerlei gebiede meegeding: van musiek tot toutrek. 'n Senior het my so bekyk en besluit ek lyk na die regte jongelied om die koshuis in die afdeling blommerangskikking te verteenwoordig. My oplossing was om twee rooi roosblaartjies op die vloer van die Klubsaal lop te tel en op die wit suiker in 'n kafeteria-skuierpotjie te drapeer. "Druppels bloed op ys" het die tweede prys gekry vir oorpronklikheid. (Die Rautenbachsaal was toe nog net 'n visioen.)
Die jaarlikse ienksport was eweneens groot. Die eer van jou koshuis was ook hier op die spel. Die ienks is behoorlik gedril en deur hul passies gesit. By die ienksport moes jy uithaal en wys watter soort murg jy in jou pype het.
Aan elke koshuis is 'n kleur toegeken.Wat ons kleur in 1958 was, kan ek nie onthou nie. Onthou egter goed die jaar toe Kollege vir sy sonde die kleur pienk toegeken is. Vir die hoogtepunt van die byeenkoms, die huiskomitee se aflosnommer, kry die manne toe 'n ingewing. Hulle verskyn op die baan in sulke enorme pienk bloemers wat by 'n afslagwinkel aangeskaf is — en hulle wen ver. My val die eer te beurt om met 'n wapperende bloemer die lint te breek – die tweede jaar in 'n ry.
Maar ek loop my storie vooruit. Later vertel ek meer van die latere vreugdejare in Kollege waar ek tot in 1962 welgeluksalig sou vertoef.
(Die blog oorvleuel sterk met een van verlede jaar rondom Kollege se eeufees. Jammer as ek lesers verveel. Maar wat die hart van vol is …..)