Daar is ‘n prys om te betaal vir kreatiwiteit, en die prys wat ek betaal het is klein in vergelyking met die prys wat ander betaal het. Miskien is die prys groter, hoe groter die talent is. Ek weet nie, maar soos die muse, is die definisie vaag en kan die verhouding tussen opoffering en talent nie bepaal word deur impiriese meting of analise nie. Ek hoef dit moontlik ook nie te verstaan nie. Ek moet dit net geredelik aanvaar – ongeag gevolgtrekkings.
Die realiteit is dat elke mens met die bagasie wat sy visie op hom laai moet saamlewe. Ek dink dit is vir meeste mense dalk maklik om ‘n gedrewenheid om te skep nie sal kan verstaan nie en selfs nie sal kan aanvaar nie.
Ek het grootgeword daarmee. Ek het daarmee saamgeleef tot nou toe. Ek is gemaklik daarmee dat mense nie dit kan begryp of wil begryp nie. Die lewe is vir sommige mense vasgevang in die impiriese behoefte van bestaan. Van inname en uitgawe en so lank daardie balans oor die gemiddelde bestaan en daar ook ‘n reserwe kan wees vir wegsit, is die lewe doodnormaal… normaal… en is almal gemiddeld gelukkig.
Natuurlik is daar die wat dink dat musiek ‘n pad uit armoede is. Daar is die wat dink dat dit ‘n pad na status is. Dat dit ‘n pad na ‘n podium wat hul ego voed is. Dit is nie die waarvan ek praat nie. Vir diesulkes is musiek ‘n werk. Soos om boekhouer te wees. Of ‘n pad wat hul ego streel, soos ‘n droom om skrywer te wees of om akteur te wees. Daar is selfs die wat erens langs die pad selfs baie goed word daarmee. Ek praat nie eens van talent nie.
Dit is soos ‘n junkie wat sal geld leen wat hy nie kan terugbetaal nie om sy volgende fix te kry. Dit is soos die vrou wat haarself sal oorgee aan prostitusie om dieselfde fix te kry. Die musiekindustrie handel in die dwelm en weet dat die junkie weer sal terugkom. Hulle weet dat die junkie sal steel of sy siel sal verkoop om sy volgende fix te kry. Hulle weet dat die meisie haarself sal prostitueer vir haar volgende fix.
Ek kan onomwonde stel dat ek baie mense ken in die industrie wat nie slegte mense is nie. Sterker nog. Meeste mense in die industrie is nie slegte mense nie. Ek wil amper stel dat ek min mense ken wat nie goeie mense is en van wie ek hou nie.
Ek haat nie die industrie nie. Net soos wat die junkie nie die ou kan haat wat dwelms aan hom verkoop nie, en net soos die alkoholis nie die kroegman kan haat nie. Julle is al mense met wie ek kan praat en na wie ek toe kan gang vir my fix. Vrywillige verkoper – vrywillige koper. Soos dit goeie besigheid betaam. Miskien selfs respektabele besigheid. En julle veroordeel my nie. Julle kyk miskien op my neer wanneer ek my volgende demo kom voorle en julle dit by die hoop ander demo’s in die kas sit en belowe dat jy daarna gaan luister. Ek verstaan dat dit nodig is om te patroniseer omdat jy my tog wil nooi om my volgende cd in jou studio met baie goeie tariewe op te neem. Ons verstaan mekaar. Jy belowe niks. Dit is net besigheid. Ek sal terugkom, ek sal betaal en jy sal my verseker da twat ek geskep het uniek is en uisonderlk is.
Nou sit ek hier en ek moet myself konfronteer. Hulle se dat die eerste stap in die proses van genesing, is om te herken dat jy ‘n problem het. Ek gaan nie verskoning maak daarvoor dat ek gejaag word nie. Nie in arrogansie nie, maar in eerlike eenvoud. My woede is nie vir jou wat nie dit verstaan nie, maar vir my gebrek om dit oor te dra op ‘n manier wat sin maak.
Dit was drie besige dae. Ek kan dit eenvoudig net nie anders stel nie. Ek het beoog om gisteraand al te blog, maar ek het eers by my neef Fred 'n draai gaan gooi om na sy karretjie wat hy te koop het te gaan kyk. Maandag en Disdag was ek by 'n klient in Johannesburg middestad en gister in Kaapstad.