Pienk-eende, Malacorhynchus membranaceus - Voëlgesinne - 2022
Beskrywing en kenmerke van eende van die Franse ras CT5, grootmaak en versorging
Die pienk-eende, Malacorhynchus membranaceus, en die blou-eend, Erismatura australis (lat.). G. J. Broinowski. The Birds of Australia bestaan ​​uit driehonderd illustrasies op die volledige bladsy. T.I, L.L. Melbourne, 1890
Oorspronklike publikasiejaar: 1890
Oorspronklike tegniek: chromolitografie
Afmetings (BxH, cm): Beeld: 31,5x22
Deur: Breinowski, Gracius Joseph
Ons maak die beste reproduksies (eksemplare): baie gedetailleerd, met uitstekende kleurweergawe, met 'n maksimum ooreenkoms met die oorspronklike, aangenaam om aan te raak en bestand teen vervaag.
Om dit te doen, skandeer ons eers alle oorspronklike werke self op toerusting met 'n hoë presisie (eerder as om gereedgemaakte lêers van fotobanke te neem) en reproduseer dit dan in die giclee-tegniek op dik papier van die hoogste gehalte.
Giclee (fr. Giclée - "om te spuit") is op die oomblik die perfekste metode om digitale kunsbeelde digitaal te druk: miljoene inkdruppels word op die papieroppervlak gespuit, wat die druk so na as moontlik maak wat kwaliteit betref. en eenvormigheid van toonoorgange na die oorspronklike beeld en laat u toe om tot 16 miljoen kleure en skakerings oor te dra.
Die hoë digtheid pigmentinkt wat gebruik word, is bestand teen uitwendige invloede, en hul ligvastheid is langer as 110 jaar.
As basis gebruik ons ​​slegs dik professionele suurvrye katoen tekstuurpapier met 'n sensitiewe fluweelagtige mat afwerking vir 'n beter inkpersepsie, spesiaal ontwerp vir kuns reproduksies.
Alle reproduksies word op bestelling in beperkte oplaag gedruk, produksietyd 1-3 dae.
Pienk-eend (Latin Malacorhynchus membranaceus)
Hierdie ongewone eendsoort is vernoem na die pienk kol aan die kant van sy kop, maar die belangrikste kenmerk van die pienkoor-eend is in werklikheid die snawel. Die groot, plat, vierkantige snawel en sy spesiale struktuur word gebruik om mikroskopiese plante en diere in die water te filter, wat 'n groot deel van die dieet van hierdie spesie uitmaak.
Ondanks die veeleisende aard van Franse basters, moet u 'n verantwoordelike houding inneem ten opsigte van die organisering van die instandhouding en versorging daarvan. Eende wat vir vleis as braaikuikens grootgemaak word en as telers, moet in 'n ruim kamer woon. Elke eend moet minstens 0,5 vierkante meter hê. m. area.
As die voëls gedwing word om in beknopte toestande te leef, sal hulle nie net hul potensiaal toon nie, maar ook siek word.
'N Eendhuis vir Franse eende moet warm, lig en droog wees. Klamheid, bedompigheid, koue of hitte, trek en lug gevul met ammoniak word nie toegelaat nie. Die vloer van die eendkamer moet bedek wees met 'n laag vogabsorberende materiaal - strooi, turf, hooi. U moet dit verander sodra dit vuil word. Vuil rommel is die oorsaak van die verspreiding van infeksies en spysverteringsiektes, wat lei tot die dood van voëls.
Huistemperatuur en humiditeit wissel van 20 tot 30 andС en 60-70%. Beligting in die somer is natuurlik, in die winter kunsmatig, duur dit 12-12 uur. As die daglig ure korter is, sal die lae erger loop. Ons moet nie vergeet van die daaglikse uitsending van die huis nie. Die vars lug wat eende inasem, hou hulle gesond.
Beskrywing en eienskappe van eende van die Cayuga-ras, die voor- en nadele van die instandhouding daarvan Lees
Soos eende van ander rasse, moet eende van Franse kruise vir 'n wandeling vrygelaat word - op 'n dam of 'n loopwerf. Die oppervlakte moet so wees dat dit vir elke vierkant is. m. verantwoordelik vir 1 voël. Op die platform kan jy 'n houer sit waarin jy water kan gooi om te bad. Die eende moet minstens 8 uur per dag stap.
Oefening het 'n positiewe uitwerking op die fisiese en geestelike toestand van Franse eende. Hulle groei vinniger, word minder siek, begin vinniger jaag, produktiwiteit neem toe en die gehalte van vleis verbeter.
Brilvogel (Latyns Somateria fischeri)
'N Ander eiersoort met 'n ongelooflike unieke gesig is die brilagtige eier. Die liggroen vere aan die agterkant van die kop en die helder oranje snawel by mans oordryf die unieke merke rondom die oë verder. Hierdie pragtige voëls kom voor in die kusgebiede van Alaska en Siberië, en lê gedurende die somer in die toendra. Die spesie word nie goed bestudeer nie, nie baie algemeen nie, en die aantal individue neem af. Teelpopulasies in Wes-Alaska het van 1970 tot 1993 met 96% afgeneem.
Die Franse eend lyk soos 'n vleisvoël - met 'n sterk samestelling, massief, dig, met baie spiermassa, veral op die bors. Verteenwoordigers van die kruis groei vinnig, in 42 dae van groei bereik hulle 'n gewig van 3,5 kg, terwyl hulle 1,88 voer per 1 kg gewigstoename spandeer. eenhede Die verekleed van ST5 is spierwit, wat u toelaat om inkomste te verdien uit die verkoop van 'n veer.
'N Swaar lyn van Peking-eende word as braaikuikens grootgemaak, sowel in nywerheidsfabrieke as in huishoudings.
Die beskrywing van die ras sê dat eende ook as goeie lae aangehou kan word - in 1 seisoen van elke eend kan jy gemiddeld 296 eiers kry, waarvan 88 g elk weeg. As u eendjies op u plaas kry, is hul oorlewingsyfer 96%.
So 'n pragtige soort eende dat voëlkykers hulle vir 'n paar uur kan waarneem. Teal-kloktun kom veral voor in Oos-Asië en soms, hoewel selde, in Alaska. As gevolg van jag en verlies aan habitatte, het die aantal individue van hierdie spesie aan die einde van die 20ste eeu aansienlik afgeneem, maar nou herstel dit vol vertroue.
Peking eendekruis ST5 (ST5) geteel in Frankryk. Dit is 'n pluimvee van vleisrigting, 'n baster word gebruik vir industriële verbouing. Kruis word verkry uit 4 geselekteerde suiwer lyne van die Peking-ras. Die kruis is verbeter na 2004, nou lewer die pluimvee pluimvee aan 4 vastelande. Eende het kenmerkende braaikuiken-eienskappe; hulle vreet vinnig, waarvoor pluimveeboere dit waardeer. Gelyktydig met die Peking-kruis het die maatskappy basters van muskus-eende bekendgestel - die ST6 C- en ST6 LC-kruisings.
Swart wilde eend
Woon in Oos-Asië: in die suide van Oos-Siberië van Transbaikalia tot Primorye, Suid-Sakhalin, die suidelike Kuril-eilande - Kunashir en Shikotan, in Noordwes en Oos-Mongolië, op die Koreaanse Skiereiland, in China (behalwe die westelike helfte) , op alle Japannese eilande en in Taiwan.
Die totale bevolkingsgrootte in die natuur word geskat op ongeveer 0,8-1,6 miljoen individue.
Orka (orka of skuins drake)
Die orka broei in Oos-Asië.
Sy broeiplekke is geleë in Rusland (Khabarovsk, Primorsky-gebied, Amur-streek, Chita, Buryatia, Irkutsk, Tuva, in die ooste van Krasnoyarsk-gebied, suidelike en sentrale Jakoetië, Sakhalin en die Kuril-eilande), en in die uiterste noordoostelike streke van Noord-Korea, en in die noorde van China (in Binne-Mongolië, Heilongjiang), en in die noorde van Japan (Hokkaido, Aomori). Sy word gereeld buite haar gewone habitat aangetref. Hierdie pragtige eend word dikwels in gevangenskap gehou, waardeur dit baie wyd versprei het. Dit maak dit moeilik om vas te stel waar sy vandaan kom.
Buite die broeiseisoen kom hierdie eende in groot troppe bymekaar.
Marmer (smal neus) teel (gelys in die Rooi Boek van Rusland)
Marmerbome kom algemeen voor van Spanje tot Sentraal-Asië. In Rusland is hierdie soort vermoedelik in die Kaspiese streek en in die Wolga-delta aangetref (dit het selfs tot 1920 nesgemaak). Na 1984 is daar egter geen enkele ontmoeting met hierdie eende in Rusland opgeteken nie.
Die marmer wintergroen winters kom voor in Noord-Afrika, Iran, Irak, Pakistan en Noord-Indië.Marmerteel word beskerm in die Girkansky Nasionale Park, Barsakelme Natuurreservaat, Yakutsk Dieretuin, Durrell Wildtuin, Ishkol Nasionale Park.
Die totale aantal van hierdie eende word op 50-55 duisend geraam.
Die mot kom wydverspreid voor in Noord-Oos-Siberië, die Verre Ooste, Noordwes-Amerika, Groenland, Ysland. Bewoon hoë bergagtige gebiede, hoofsaaklik riviere van die ysgebied. Die grootste deel van die reeks is 'n trekvoël. Winters aan die kus van die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan, suid van die nes. In die winter bly dit op die see naby rotsagtige oewers.
Langstert vrou (sauk of alleyka)
Broei dwarsdeur die noordelike poolbreedte, onder meer in die toendra, bos-toendra en langs die Noordpoolkus van Eurasië en Noord-Amerika, kusgebiede van Groenland, Ysland en op talle eilande.
In Noord-Europa word dit versprei in die noorde van Skandinawië en in die Noordpoolgebiede van Rusland. In Kamchatka lê neste in die suide tot ongeveer 60ste parallel.
Die spesie word gekenmerk deur oneweredige verspreiding en skerp skommelinge in getalle van jaar tot jaar binne dieselfde ligging.
Winters in die see suid van die broeigebied - langs die westelike en oostelike kus van Noord-Amerika, suid tot noord-Kalifornië en Noord-Carolina, aan die Groot Mere en Hudsonbaai, suid van Groenland en Ysland, in Europa, meestal in die Oossee, sowel as in die Noordsee en in die gebied van die noordelike Britse eilande, in die ooste van die Issyk-Kul-meer, in die Verre Ooste langs die kus van Kamchatka, Hokkaido-eiland en die Koreaanse skiereiland.
'N Skaars broei, talle nomadiese (vlieënde), migrerende en seldsame oorwinningsoorte van Sakhalin.
Van Rusland af vlieg bultneusskepe weg vir die oorwintering na die oewer van die Japan en die Gele See, aan die kus van die Noordelike Stille Oseaan. Skopvoetbromponies bou neste in die toendra en bos-toendra; dit word ook in die uiterste ooste van die land - op Sakhalin - opgemerk.
Op die grondgebied van Rusland maak skopvoertuie nes, veral in Oos-Siberië, aan die voetheuwels van die Sayan-gebergte, op die grondgebied van die Krasnojarsk-gebied.
Die spesie leef in die noorde van Eurasië en in Noord-Amerika. Voëls maak nes in boreale naaldwoude en bergmere. Winters in die gematigde gebied, in Rusland - aan die Swart- en Kaspiese See.
Die broeiplekke van die Singa is geleë in die noorde van die Britse Eilande, Ysland en Skandinawië, in die noorde van Rusland, in die weste van Siberië. Die blou eend slaap in gematigde streke in die suide van Spanje en Marokko. In Asië win dit meer dikwels in die kuswaters van Japan, China en Korea.
Dit is 'n gesellige voël wat in groot troppe op see hou.
Amerikaans (Pacific singa)
Amerikaanse, of Stille Oseaan-singa - Melanitta americana - woon van Skandinawië tot die Lena-rivier. In die Europese deel van die eilandgroep is dit noordwaarts tot by die seekus, in Siberië is dit nie aan die kus nie.
Amerikaanse singa is wydverspreid in die uiterste noordooste van Asië vanaf die Lena-Yansky-invloei tot die onderste dele van die Anadyr Kamchatka, die noorde van Kuriles en Sakhalin. Sin'gi bewoon die mere van die toendrasone en die noordelike taiga.
Singa-oorwinteringsgronde is geleë in die Noord-Atlantiese Oseaan, van die noorde van die Skandinawiese Skiereiland tot die Azov-eilande.
Amerikaanse Singhi winters aan die Stille Oseaan-kus, en in Rusland - naby Oos-Kamtsjatka, die Kommandeur- en Kuril-eilande.
Siberiese eider (Steller se eider of minder eider)
Soos die brilvog, is die Beringsee die middelpunt van sy reeks. In Oos-Siberië broei die eend langs die kus van die Noordelike Yssee weswaarts tot by Yamal.
In Alaska broei hierdie voëls van die onderste Yukon suid tot die onderste punt van die skiereiland en oos tot by die Mackenzie-riviermonding. Die nedersettings van hierdie voël word ook op Wrangel-eiland aangeteken.
Aan die begin van die 20ste eeu het die eider sporadies aan die Noorse oewers van die Varyazhsky-baai geneste, en in die negentigerjare is dit in die Murmansk-streek en in die Kandalaksha-baai opgeteken.
Die verspreiding is sirkelvormig, maar daar is geen voëls tussen Ysland en Noorweë nie, waar die Golfstroom die water vir hulle te warm maak.
In Eurasië maak dit nes in die kusstrook van die Kanin-skiereiland in die ooste tot by die oostelike punt van Chukotka, verder in die suide en weste tot by die Golf van die Kruis, sowel as op die Noordpool-eilande: Kolguev, Vaigach, Novaya Zemlya , Bely, Novosibirsk en Wrangel.
In die noorde van die Europese deel reël dit net op Spitsbergen, maar verskyn soms ook in die weste tot by Murman- en Kandalaksha-baai in die Witsee.
Die hoofhabitats is arkties, subarkties en noordelik met 'n gematigde klimaat aan die kus van Kanada, Europa en Oos-Siberië.
In Europa is die nominatiewe ondersoort mollissima wydverspreid - die habitatgebied beslaan die Britse eilande, die kuswaters van die Noord- en Baltiese See, die kus van Skandinawië, die Kola-skiereiland en die Witsee suid tot by Kandalaksha, oos tot Novaya Zemlya en Wrangel Eiland.
Miskien nes aan die kus van die Kanina-skiereiland. Sedert die tweede helfte van die 20ste eeu is sittende troppe eiers baie in die suide aangetref - aan die Swart See in die omgewing van die Swart See Natuurreservaat.
Laastens, in die noordooste van Eurasië, beslaan die habitatgebied die kus vanaf Chaunskaya-baai in die ooste tot by die Bering-seestraat en verder suid tot by die noordoostelike oewer van Kamchatka, asook die noordoostelike kus van die See van Okhotsk vanaf Tauiskaya-baai. na die ooste tot by Penzhinskaya Bay.
Sluit die eilande Novosibirsk, Vaygach, Wrangel, Karagin, Medny, Bering, Diomida in.
Soos enige ras of kruising tussen vleis en braaikuiken, word Franse Orvia-eende gekenmerk deur 'n versnelde metabolisme. Hulle eet baie en absorbeer voedingsstowwe goed uit voer en omskep dit in spiermassa, dit wil sê in vleis. U kan slegs goeie resultate behaal met die voer van eende as u hierdie kwessie met alle verantwoordelikheid benader. U moet pluimvee, veral dié wat vir vleis gevoer word, minstens 3 keer per dag voer, of selfs meer gereeld.
Die dieet bestaan ​​uit kruidagtige en graankos. Eende eet sagte kos, absorbeer beter voedingstowwe uit nat mash of krummelrige graan as uit droë korrels. In teenstelling met hoenders verteer hulle nie die hele korrels sleg nie; hulle moet 'n klein gedeelte kry en verkieslik gekook word. Voeg kruie-kaf, gerasperde groente en wortelgroente by die mash of pap, meng die kryt, sout en voormengsels in.
Franse eende hou daarvan om te swem en gee nie om die dam te besoek nie. As daar water naby is, kan u voëls in die dam vrylaat. In hul natuurlike omgewing sal hulle kos vind, en dit is dus amper nie nodig om dit te voer nie.
Onderhewig aan die voorwaardes van higiëne, behoorlike voeding, word basters selde siek. Hulle word gekenmerk deur gesondheid, uithouvermoë, aktiwiteit. Maar as u die omstandighede van aanhouding verwaarloos, hou die voël in die modder, moenie met hom loop nie, dit sleg of onbehoorlik voer nie, siektes sal nie vertraag nie. Eende van Franse kruise ly aan aansteeklike siektes en patologieë van die spysverteringstelsel, metaboliese siektes. Dit lei tot 'n verswakking in veeproduktiwiteit, 'n verlangsaming in gewigstoename en vrektes onder pluimvee.
Voorkoming van infeksies en spysverteringsiektes: gereelde skoonmaak in die huis, tydige voeding, waterveranderings, daaglikse wandeling. Sowel as ontsmetting van persele en toerusting.
Franse eende - nuwe basters van Peking-eende en muskus-eende - word vir industriële gebruik geteel. Maar hulle kan ook in die huishouding bewaar word. Die tegnologie van aanhou en voer, versorging en teling is standaard, en die pluimveeboer behoort dus nie probleme te ondervind nie. U kan eende vir u self teel of 'n klein eendplaas organiseer, kruise is geskik om vleisteling te organiseer en wins te maak.
Eksotiese voëls *
Iranse sanger - Phylloscopus neglectus, spesie
Witgesig Stormbloem (Pelagodroma-jachthaven) Profiel
Copyright 2022 \ Flamingofanny - Bird Blog \ Beskrywing en kenmerke van eende van die Franse ras CT5, grootmaak en versorging