Daar kan min twyfel wees dat verlede week die heel slegste week vir Trump was sedert hy in Januarie verlede jaar ingehuldig is. Twee vuishoue wat sy regering getref het, het die president duidelik seergemaak.
Woodward het in die jare 70 bekendheid verwerf deurdat hy die Watergate-skandaal saam met Carl Bernstein oopgevlek en pres. Richard Nixon tot ’n val gebring het.
“’n Sentrale tema van die boek is die onsigbare intriges wat deur diegene naaste aan Trump gebruik word om sy impulse te probeer beheer en rampe te voorkom. . . .” Woodward noem dit “ ’n administratiewe staatsgreep” en “’n senuwee-ineenstorting” van die uitvoerende mag, waar senior amptenare selfs dokumente van die president se lessenaar verwyder sodat hy dit nie kan sien of onderteken nie.
Daar is blykbaar talle verhale in die boek “oor hoe Trump se veiligheidspan geskok was oor sy gebrek aan nuuskierigheid en kennis van wêreldsake en sy minagting vir die hoofstroom-perspektiewe van militêre en intelligensie-kenners”.
Albei se geloofwaardigheid is egter enigsins onder verdenking. Verskeie feitelike foute is in Wolff – nogal bekend vir sy sensasionele joernalistiek – se boek uitgewys, terwyl Manigault Newman met ’n duidelike grief uit die Withuis weg is en ’n appeltjie met Trump te skil het.
Woodward val egter in ’n ander kategorie. Hy het reeds talle boeke oor Amerikaanse ná-oorlogse geskiedenis en vorige presidente geskryf, en daar was nog nooit vrae oor sy akkuraatheid nie.
Terwyl die Withuis nog onder die boek gesteier het, het ’n tweede vuishou hom getref. The New York Times het ’n artikel van ’n anonieme “senior amptenaar in die Trump-administrasie” geplaas wat baie dieselfde prentjie as Woodward skilder.
Volgens die koerant word sulke anonieme stukke slegs by hoë uitsondering geplaas. Die identiteit van die skrywer is bekend aan die meningsblaaie se redaksie, maar nie aan die res van die redaksie nie.
Die skrywer sê reguit “baie van die senior amptenare in sy eie administrasie werk vlytig van binne om dele van sy agenda en sy ergste neigings te verydel. Ek sal weet. Ek is een van hulle.”
Volgens die skrywer meen die betrokkenes hul eerste lojaliteit is aan die land. Die president se dade “is skadelik vir die gesondheid van ons republiek”.
Die resultaat is ’n “tweespoor-presidensie” – die een is van Trump, en die ander van sy amptenare wat dinge op koers probeer hou. “Dis nie die werk van die sogenaamde diep staat nie. Dis die werk van die bestendige staat.”
’n Opvallende aspek van die artikel is dat die kabinet glo oorweeg het om die 25ste amendement van die grondwet in werking te stel om die president af te dank. Dié artikel is bedoel om ontslae te raak ’n president wat byvoorbeeld breindood is of sertifiseerbaar mal geraak het.
Hy het gespog dat as hy nie president was nie, sou die “mislukkende” New York Times nie bestaan nie.
Luidens die liberale aanlynkoerant Politico is dit tans “jagtyd op die president”. Maar op bevel van Trump het ’n jagtog op die skrywer en Woodward-bronne terselfdertyd begin.
Een interessante raaiskoot, gegrond op die taal en styl van die artikel, is dat dit niemand anders nie as die visepresident, Mike Pence, (of dalk sy toespraakskrywer) is. Pence het intussen ontken dat hy die skrywer van die stuk is.
Waarskynlik nie by die vaste kern van Trump se ondersteuners nie. Hulle ondersteun hom, ongeag wat oor hom bekend word.