Impak van die Stono-opstand op die lewe van slawe
Geskiedenis en Kultuur Slawerny & Afskaffing
Watter impak het die Stono Rebellion op die lewe van slawe gehad?
Die gebeure wat die Geskiedenis-Opstand in Beweging stel
Die Stono Rebellie was die grootste opstand wat deur slawe teen slawe-eienaars in koloniale Amerika gemonteer is. Die Stono Rebellion se plek het naby die Stono-rivier in Suid-Carolina plaasgevind. Die besonderhede van die 1739-gebeurtenis is onseker, aangesien dokumentasie vir die voorval van slegs een eerstehandse verslag en verskeie tweedehandse verslae kom. White Carolinians het hierdie rekords geskryf, en historici moes die oorsake van die Stono River Rebellion rekonstrueer en die motiewe van die slawe wat deelneem aan vooroordeelbeskrywings.
Op Sept. 9, 1739, vroeg op 'n Sondagoggend, het sowat 20 slawe by 'n plek naby die Stono-rivier bymekaargekom. Hulle het hul opstand vooropgestel vir hierdie dag. Hulle het eers by 'n vuurwapenwinkel gestop en die eienaar doodgemaak en hul gewere voorsien.
Nou goed gewapend, het die groep dan 'n hoofpad in die St. Paul's Parish, naby byna 20 myl van Charlestown (vandag Charleston), opgeslaan. Met tekens wat "Liberty" lees, "drums and singing" geslaan, het die groep suid na Florida gekyk. Wie het gelei dat die groep onduidelik is; Dit was dalk 'n slaaf genaamd Cato of Jemmy.
Die groep rebelle het 'n reeks besighede en huise getref, meer slawe gewerf en die meesters en hul gesinne vermoor. Hulle het die huise verbrand soos hulle gegaan het. Die oorspronklike rebelle kan sommige van hul rekrute gedwing het om by die rebellie aan te sluit. Die mans het die herbergier by Wallace's Tavern toegelaat om te lewe omdat hy bekend was om sy slawe met meer vriendelikheid as ander slawehouers te behandel.
Die einde van die opstand
Ná ongeveer 10 myl het die groep van ongeveer 60 tot 100 mense gerus, en die militia het hulle gevind. 'N Brandweer het gevolg, en sommige van die rebelle het ontsnap. Die militia het die ontsnapte afgerond, hulle gedepapiteer en hul koppe as 'n les aan ander slawe op hul poste gesit.
Die getalle van die dooies was 21 blankes en 44 slawe is dood. Suid-Caroliniers het die lewens van slawe wat hulle geglo het, gedwing om teen die wil van die oorspronklike groep rebelle te deel.
Die rebelle slawe was op pad na Florida. Groot-Brittanje en Spanje was in oorlog ( die Oorlog van Jenkin se Oor ), en Spanje, wat hoop het om probleme vir Brittanje te veroorsaak, belowe vryheid en grond aan enige Britse koloniale slawe wat hul pad na Florida gemaak het.
Verslae in plaaslike koerante van dreigende wetgewing kan ook die opstand veroorsaak het. Suid-Caroliniers het oorweeg om die Veiligheidswet te verlaat, wat sou vereis het dat alle wit mans Sondag hul vuurwapens saam met hulle in die kerk moes neem, vermoedelik in die geval dat onrus onder 'n groep slawe uitgebreek het. Sondag was tradisioneel 'n dag toe die slawe-eienaars hul wapens vir kerkbywoning opsy gesit het en hul slawe toegelaat het om vir hulself te werk.
Die rebelle het goed geveg, wat, soos historikus John K. Thornton gespekuleer het, moontlik gewees het omdat hulle militêre agtergrond in hul tuisland gehad het. Die gebiede van Afrika waar hulle in slawerny verkoop is, het intense burgeroorloë beleef, en 'n aantal eks-soldate het hulself verslaaf nadat hulle aan hul vyande oorgegee het.
Suid-Caroliniers het gedink dit was moontlik dat die slawe se Afrika-oorsprong tot die opstand bygedra het. 'N Deel van die 1740 Negro-wet, wat geslaag is in reaksie op die opstand, was 'n verbod op die invoer van slawe direk uit Afrika . Suid-Carolina wou ook die tempo van invoer afneem. Afro-Amerikaners het wittes in Suid-Carolina oorskry, en Suid-Caroliniers was in vrees vir opstand .
Die Negro-wet het dit ook vir militantes vereis om gereeld te patrolleer om te verhoed dat slawe die manier waarop hulle in afwagting van die Stono-opstand gehad het, versamel het. Slawe-eienaars wat hul slawe te hard behandel het, was onderhewig aan boetes onder die Negro-wet in 'n implisiete knik na die idee dat harde behandeling kan bydra tot opstand.
Die Negro-wet het die lewe van Suid-Carolina se slawe ernstig beperk.
Nie meer kon 'n groep slawe op hul eie vergader nie, en slawe kon ook nie hul kos voed nie, leer lees of werk vir geld nie. Sommige van hierdie bepalings was vroeër bestaan, maar was nie konsekwent toegepas nie.
Betekenis van die Stono Rebellie
Studente vra dikwels: "Hoekom het slawe nie teruggeveg nie?" Die antwoord is dat hulle soms gedoen het . In sy boek American Negro Slave Revolts (1943) skat historikus Herbert Aptheker dat meer as 250 slawe-rebellies tussen 1619 en 1865 in die Verenigde State plaasgevind het. Sommige van hierdie opstandings was so skrikwekkend vir slawe-eienaars as Stono, soos die Gabriel Prosser-slawe-opstand In 1800, Vesey se rebellie in 1822 en Nat Turner se opstand in 1831. Toe slawe nie regstreeks kon rebelleer nie, het hulle subtiele dade van weerstand verrig, wat wissel van werk tot stadiger siekte. Die Stono River Rebellion is 'n huldeblyk aan die voortdurende, vasberade weerstand van Afro-Amerikaners tot die onderdrukkende stelsel van slawerny.
> Aptheker, Herbert. Amerikaanse Neger Slawe Opstand . 50ste verjaarsdag uitgawe. New York: Columbia University Press, 1993.
> Smith, Mark Michael. Stono: Dokumentasie en Interpretasie van 'n Suider Slawiese Opstand . Columbia, SC: Universiteit van Suid-Carolina Pers, 2005.
> Thornton, John K. "Afrika-afmetings van die Stono-opstand." In ' n vraag van manheid: 'n leser in die Amerikaanse swart mans se geskiedenis en manlikheid , vol. 1. Ed. Darlene Clark Hine en Earnestine Jenkins. Bloomington, > IN: > Indiana University Press, 1999.