Wanneer ek aan Psalm 20 dink, sien ek in my geestesoog ’n linie soldate wat op die vooraand van ’n oorlog paraat en aangevuur is om die vyand aan te vat. Die vyande beskik oor perde en strydwaens en hul wapentuig lyk indrukwekkend. Die soldate maak vrees in die opponente se harte wakker wanneer hulle trots en regop vorentoe staar. ’n Mens kan jou goed indink dat die soldate én hul krygsleier, wat in hierdie geval die koning was, onrustig was oor die stryd wat vir hulle gewag het. Die persoon wat deur die psalm met die koning in gesprek was, het immers verwys na ’n dag van nood. Die digter het gevra dat die Here die koning se hart sal raaksien. Dat die Here sou onthou die koning het alles gedoen wat hy binne sy eie tydsgleuf moes doen om die verhouding met die Here gesond te hou. Die steun waarvoor hy met die oog op die komende oorlog gepleit het, was volgens die digter dus verdienstelik. Die digter van die psalm was so oortuig van die oorwinning wat wag, dat hy as’t ware reeds die vreugdesvaandels sien wapper het.
Onlangs het ek saam met ’n groep lidmate op ’n stoomtrein na Cullinan gereis. Tydens ons geselsery op hierdie langerige rit, het ’n hele paar mense verhale van treinry uit die verlede opgediep. Ek het opnuut besef dat elkeen van ons die werklikheid op ’n unieke manier waarneem en onthou.
Iemand het sy Weermagdae en die onsekerheid van die grensoorlog wat op hom en sy kamerade gewag het, met ons gedeel. Hy het vertel van ’n klomp jong seuns wat met vrees in hul gemoed na ’n toekoms sonder waarborg gereis het. ’n Vrou het vertel van ’n keer toe haar oumagrootjie ernstig siek was en sy saam met haar ouma en ma per trein gaan besoek aflê het. Nog ’n persoon het met heimwee teruggedink aan ’n maandelikse uitstappie na ’n familielid wat op ’n buurdorp gewoon het. Haar pa het haar en haar sussie een maal per maand stasie toe geneem vir hierdie besoek.
Tydens ’n hospitaalbesoek aan die Wes-Rand ’n klompie jare gelede het ek, soos dikwels in die verlede, hardop vir ál die pasiënte in die betrokke saal gebid. Nadat ek by die saal uitgestap het, het ek ’n jongman gewaar wat in die gang vir my gewag het. Jy is ’n Hervormde dominee, nè? groet hy my. Ek vra toe hoe hy dit kon weet. Die manier waarop jy bid. Dit blyk toe dat dit ’n jong kollega was met wie ek nog nie vantevore kennis gemaak het nie.
Ek gebruik graag die geleentheid om die redakteur van Die Hervormer, ds David Barnard, asook die res van die redaksie en personeel te bedank vir hul toewyding om elke maand vir die Kerk ’n tydskrif van gehalte te lewer. Dit is eersdaags weer Algemene Kerkvergadering, na afloop waarvan die redaksie nuut saamgestel word. Sommige lede tree uit en nuwes word benoem, en ons vertrou dat Die Hervormer sy trotse tradisie van uitnemendheid sal voortsit.