In ‘n onderhoud met Joan Hambidge beskryf Cloete die gedig as “wakkermaker”, onder andere ook vanweë die gedig se vermoë om te dien as koppelvlak met die verskeie fasette van die lewe, wat ook die dood insluit. Cloete sê dan ook self: “Wie intens bewus is van die dood, kry die lewe lief en leef intens”, sodat ons in sy poësie ’n saambestaan van lewe en dood, en ook dood as singewende deel van die menslike bestaan kan verwag. Kortom, my gedig(gie!) oor Richard E. Leakey het eintlik ‘n lang ontstaansgeskiedenis. Ongeag van die die tong-in-die-kies oorsprong is die paradelle as digvorm gevestig. Theresa Welford het in 2006 ‘n bundel saamgestel met die titel The Paradelle. Teen die agtergrond van DKO 1619 en GKN-KO 1959 (vgl Pont, 1981:179-182; Nauta, 1971:117-234) word die opsig, regering en tug van die kerk aan hierdie vergaderings 'toevertrou' (NGKO 1962:5-10). 'n Wysgerig-sosiologiese onderskeiding help om die take -opsig, regering en tug in geloofsverwante sake - aan kerkvergaderings as vergaderings van 'n geloofsverband in die samelewing, toe te ken.