Jimmy Carter - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
James Earl "Jimmy" Carter, jr. (gebore op 1 Oktober 1924) was die 39ste president van die Verenigde State (1977-1981) en 'n Nobelpryswenner. Voorheen was hy die goewerneur van Georgië (1971-1975). In 1976 het Carter die Demokratiese nominasie as 'n kandidaat vir 'n donkerperd 'gewen en Gerald Ford in die noue presidentsverkiesing in 1976 verslaan.
As President het sy belangrikste prestasies die konsolidasie van talle regeringsagentskappe ingesluit in die nuutgestigte departement van energie, 'n departement op kabinetsvlak. Hy het 'n sterk omgewingswetgewing goedgekeur, die vragmotor-, lugdiens-, spoor-, finansierings-, kommunikasie- en oliebedrywe gedereguleer, die stelsel van maatskaplike sekerheid versterk en 'n rekordgetal vroue en minderhede in belangrike regerings- en regsposte aangestel. Wat buitelandse sake betref, het die prestasies van Carter die Camp David-ooreenkomste, die Panamakanaalverdrae, die skepping van volledige diplomatieke betrekkinge met die Volksrepubliek China en die onderhandeling van die SALT II-verdrag ingesluit. Daarbenewens het hy menseregte dwarsoor die wêreld voorgestaan ​​as die middelpunt van sy buitelandse beleid.
Gedurende sy termyn was die Iranse gyselaarskrisis egter 'n verwoestende slag vir nasionale aansien; Carter het 444 dae gesukkel sonder om die gyselaars vry te laat. 'N Mislukte reddingspoging het gelei tot die bedanking van sy staatsekretaris Cyrus Vance. Die gyselaars is uiteindelik vrygelaat die dag toe Carter sy amp verlaat het, 20 minute na die inhuldiging van president Ronald Reagan.
In die Koue Oorlog was die Sowjet-inval in Afghanistan die einde van détente, en Carter het die Olimpiese Spele in Moskou geboikot en die Amerikaanse militêre mag begin herbou. Hy het 'n primêre uitdaging van die senator Ted Kennedy afgestaan, maar kon nie ernstige stagflasie in die Amerikaanse ekonomie bekamp nie. Die 'Mislikheidsindeks', sy voorkeur aan ekonomiese welstand, het in vier jaar met 50 persent gestyg. Carter het gespook met die Demokratiese leiers wat die Kongres beheer het en nie die belastingstelsel kon hervorm of 'n nasionale gesondheidsplan kon implementeer nie.
Na 1980 neem Carter die rol van oudstaatman en internasionale bemiddelaar aan en gebruik sy aansien as voormalige president om 'n verskeidenheid oorsake te bevorder. Hy stig byvoorbeeld die Carter-sentrum as 'n forum vir kwessies rakende demokrasie en menseregte. Hy het ook gereeld gereis om verkiesings te monitor, vredesonderhandelinge te hou en hulpverleningspogings te koördineer. In 2002 het Carter die Nobelprys vir Vrede gewen vir sy pogings op die gebied van internasionale konflikte, menseregte en ekonomiese en sosiale ontwikkeling. Carter het sy dekades lange aktiewe betrokkenheid by die liefdadigheid Habitat for Humanity voortgesit, wat huise vir behoeftiges bou.
James Earl (Jimmy) Carter, jr., Die eerste president wat in 'n hospitaal gebore is, was die oudste van vier kinders van James Earl en Lillian Carter. Hy is in die suidwestelike deel van die stad Plains gebore en het in die nabygeleë Boogskiet, Georgië, grootgeword. Carter was van jongs af 'n begaafde student wat altyd 'n voorliefde gehad het vir lees. Teen die tyd dat hy die Hoërskool Plains bygewoon het, was hy ook 'n ster in basketbal en sokker. Carter is grootliks beïnvloed deur een van sy hoërskoolonderwysers, Julia Coleman. Coleman, wat deur polio gestrem was, het die jong Jimmy aangemoedig om te lees Oorlog en vrede. Carter beweer dat hy teleurgesteld was dat daar geen cowboys of Indiane in die boek was nie. Carter noem sy geliefde onderwyser in sy intreerede as 'n voorbeeld van iemand wat oorweldigende kanse geslaan het.
Carter het drie jonger broers en susters gehad, een broer en twee susters. Sy broer, Billy (1937-1988), sou tydens sy administrasie politieke probleme vir hom veroorsaak. Een suster, Gloria (1926-1990), was veral bekend om Harley-Davidson-motorfietse te versamel en te ry. Sy ander suster, Ruth (1929-1983), het 'n bekende Christelike evangelis geword.
Nadat hy van die hoërskool afgestudeer het, het Jimmy Carter die Southwestern College in Georgia en die Georgia Institute of Technology bygewoon. Hy het in 1946 'n Bachelor of Science-graad van die Verenigde State Naval Academy ontvang. Hy trou later daardie jaar met Rosalyn Carter. Op die Akademie was Carter 'n begaafde student wat 59ste geëindig het uit 'n klas van 820. Carter het op duikbote in die Atlantiese en Stille Oseaan-vloote gedien. Hy is later deur Admiraal Hyman G. Rickover gekies vir die Amerikaanse duikboot se nuwe duikbootprogram, waar hy 'n gekwalifiseerde bevelvoerder geword het.1 Carter was mal oor die vloot en het van plan was om dit sy loopbaan te maak. Sy uiteindelike doel was om hoof van vlootbedrywighede te word, maar na die dood van sy vader het Carter in 1953 verkies om sy kommissie te bedank toe hy die gesin se grondboontjieboerdery oorgeneem het. Hy trou in 1946 met Rosalyn Smith.
Carter het vanaf 'n jong ouderdom 'n diep toewyding aan die Christendom getoon en het gedurende sy politieke loopbaan as 'n Sondagskoolonderwyser gedien. Selfs as president het Carter verskeie kere per dag gebid en gesê dat Jesus Christus die dryfkrag in sy lewe was. Carter is grootliks beïnvloed deur 'n preek wat hy as jong man gehoor het, en noem: 'As u in hegtenis geneem word omdat u 'n Christen is, sou daar genoeg bewyse wees om u skuldig te bevind?' 2
Na die Tweede Wêreldoorlog en in die tyd van Carter in die vloot, het hy en Rosalyn 'n gesin begin. Hulle het drie seuns gehad: John William, gebore in 1947; James Earl III, gebore in 1950; en Donnel Jeffrey, gebore in 1952. Die egpaar het ook 'n dogter, Amy Lynn, wat in 1967 gebore is.
Senaat in Georgia
Carter het sy politieke loopbaan begin deur in verskillende plaaslike direksies te dien, onder meer in skole, hospitale en biblioteek.
In 1962 word Carter verkies tot die senaat in die staat Georgia. In sy boek skryf hy oor die ondervinding, wat gevolg het op die einde van Georgia's County Unit System (volgens die Hooggeregshofsaak van Gray v. Sanders). Draaipunt: 'n kandidaat, 'n staat en 'n nasie van ouderdom. Die verkiesing behels wydverspreide korrupsie onder leiding van Joe Hurst, die balju van Quitman County (voorbeelde van bedrog was onder meer mense wat in alfabetiese volgorde gestem het en dooie mense wat gestem het). Dit was 'n wettige uitdaging van Carter om hom die verkiesing te wen. Carter is in 1964 herkies om 'n tweede termyn van twee jaar te dien.
Veldtog vir goewerneur
In 1966, aan die einde van sy loopbaan as 'n staats senator, het hy dit oorweeg om vir die Verenigde State se Huis van Verteenwoordigers te hardloop. Sy Republikeinse teenstander het uitgeval en besluit om vir die goewerneur van Georgië te hardloop. Carter wou nie 'n Republikein as die goewerneur van sy staat beskou nie en het op sy beurt die resies vir die Amerikaanse Kongres laat vaar en aangesluit by die wedloop om goewerneur te word. Carter het die Demokratiese laerskool verloor, maar het genoeg stemme as kandidaat vir die derde plek gekry om die gunsteling, Ellis Arnall, tot 'n afloop te dwing en 'n kettinggebeurtenis af te weer wat tot die verkiesing van Lester Maddox gelei het.
Die volgende vier jaar het Carter teruggekeer na sy onderneming vir grondboontjiebone en sorgvuldig beplan vir sy volgende veldtog vir goewerneur in 1970, met meer as 1 800 toesprake in die hele staat.
Tydens sy veldtog in 1970 het hy 'n opdraande populistiese veldtog in die Demokratiese Primêr teen die voormalige goewerneur Carl Sanders gevoer en sy teenstander "mansjetknope Carl" gemerk. Alhoewel Carter nog nooit 'n segregasionis was nie; hy het geweier om by die segregasionistiese Witburgerraad aan te sluit, wat 'n boikot van sy grondboontjie-pakhuis gevra het, en hy was een van slegs twee families wat gestem het om swartes in die Plains Baptist Church toe te laat. 3. Volgens die historikus E. Stanly Godbold het hy gesê dat dinge wat die segregasioniste wou hoor, gesê het. Carter het nie George Wallace, Alabaman se brandstigting, veroordeel nie, en Carter se veldtog-assistente het foto's van sy teenstander uitgedeel, wat wys dat Sanders hom met swart basketbalspelers vereenselwig het.4 Hy het Sanders ook tugtig omdat hy Wallace nie genooi het om die Staatsvergadering toe te spreek tydens sy ampstermyn as goewerneur nie. Na sy noue oorwinning oor Sanders in die laerskool, is hy verkies tot goewerneur oor die Republikeinse Hal Suit.
Nadat hy 'n veldtog gevoer het waarin hy homself bevorder het as 'n tradisionele suidelike konserwatiewe, het Carter die staat verras en nasionale aandag gekry deur in sy intreerede te verklaar dat die tyd van rassesegregasie verby was, en dat rassisme geen plek in die toekoms van die staat.5 Hy was die eerste staatsamptenaar in die Diep-suide wat dit in die openbaar gesê het (sulke gevoelens sou minder as 15 jaar tevore die einde van die politieke loopbaan van politici in die streek beteken het, soos die lot van die burgemeester van Atlanta, Ivan Allen, Jr., Wat voor die Kongres getuig het ten gunste van die Wet op die Stemreg). Na hierdie toespraak het Carter baie swartes in staatsrade en kantore aangestel; hy het 'n foto van Martin Luther King, jr., in die State House opgehang, 'n belangrike afwyking van die norm in die Suide.6
Carter het die tradisie van die 'New Deal Democrat' probeer om 'n afdanking te beywer ten gunste van die krimpende regering. As omgewingsbewaarder het hy baie openbare werkeprojekte teengestaan. Hy was veral gekant teen die bou van groot damme ter wille van die konstruksie, en verkies om 'n pragmatiese benadering te neem gebaseer op 'n koste-voordele-ontleding.
Terwyl hy goewerneur was, het Carter die regering doeltreffender gemaak deur ongeveer 300 staatsagentskappe in 30 agentskappe saam te smelt. Een van sy hulpverleners het onthou dat goewerneur Carter "net daar by ons was, net so hard gewerk het, net so diep in elke klein probleem gegrawe het. Dit was sy program en hy het net so hard soos enigeen gewerk, en die finale produk was duidelik sy . " Hy het ook hervormings deur die wetgewer gestoot, gelyke staatshulp aan skole in die welgestelde en arm gebiede van Georgië verleen, gemeenskapsentrums vir geestelik gestremde kinders opgerig en opvoedkundige programme vir veroordeeldes verhoog. Op versoek van Carter het die wetgewer wette aangeneem om die omgewing te beskerm, historiese terreine te bewaar en die geheimhouding van die regering te verminder. Carter was trots op 'n program wat hy ingestel het vir die aanstelling van regters en staatsamptenare. Onder hierdie program was al hierdie aanstellings gebaseer op meriete, eerder as op politieke invloed.7
In 1972, toe die Amerikaanse senator George McGovern van Suid-Dakota in die rigting van die Demokratiese benoeming tot president marsjeer, het Carter 'n nuuskonferensie in Atlanta geroep om te waarsku dat McGovern onverkiesbaar is. Carter het McGovern gekritiseer as te liberaal vir sowel buitelandse as binnelandse beleid. Die opmerkings het weinig nasionale aandag getrek, en ná die groot verlies van McGovern in die algemene verkiesing, is Carter se houding nie binne die Demokratiese Party teen hom gehou nie.
Nadat die Amerikaanse hooggeregshof in 1972 die doodstrafwet van Georgië omverwerp het in die Verenigde State Furman v. Georgia in die saak, het Carter nuwe wetgewing onderteken om die doodstraf vir moord, verkragting en ander misdrywe te magtig en om verhoorprosedures in te stel wat sal voldoen aan die nuut aangekondigde grondwetlike vereistes. Die Hooggeregshof het die wet in 1976 gehandhaaf.
In 1974 was Carter voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee se kongres- en regeringsveldtogte.
1976 Presidensiële Veldtog
Die kieskaart van die 1976-verkiesing.
Carter het in 1975 as president verkies, amper onmiddellik nadat hy as goewerneur van Georgië die amp verlaat het. Toe Carter in 1976 die Demokratiese Party se presidensiële premiere betree, word hy beskou as 'n geringe kans teen nasionaal beter bekende politici. Toe hy sy familie vertel dat hy van plan is om president te word, word hy gevra: 'President van wat?' Die Watergate-skandaal was egter steeds vars in die kiesers se gedagtes, en sy posisie as buitestaander, ver van Washington, D.C., het 'n aanwins geword. Reorganisasie van die regering, die kenmerk van sy tyd as goewerneur, het die belangrikste plan van sy veldtogplatform geword.
Carter het vroeg die voorloper geword deur die Iowa-koukusse en die Laerskool New Hampshire te wen. Hy het 'n strategie met twee punte gebruik. In die Suide, wat die meeste stilswyend toegegee is aan die George Wallace van Alabama, het Carter as 'n matige gunsteling seun gehardloop. Toe Wallace 'n gebruikte mag was, het Carter die gebied gevee. In die Noorde het Carter grotendeels 'n beroep op konserwatiewe Christelike en plattelandse kiesers gedoen en het die kans in die meeste lande min kans gehad om 'n meerderheid te wen. Maar in 'n veld vol liberale het hy daarin geslaag om verskeie Noordelike state te wen deur die grootste enkele blok te bou. Carter, wat aanvanklik as 'n streekkandidaat ontslaan is, was die enigste Demokraat met 'n ware nasionale strategie, en uiteindelik het hy die benoeming beklink.
Die media het Carter ontdek en bevorder. Soos Lawrence Shoup opgemerk het in sy boek van 1980, Die Carter-presidentskap en verder:
"Wat Carter gehad het wat sy teenstanders nie gedoen het nie, was die aanvaarding en ondersteuning van die elite-sektore van die massakommunikasiemedia. Dit was hul gunstige dekking van Carter en sy veldtog wat hom 'n voorsprong gegee het en hom raketvormig tot bo-aan die mening gebring het. meningspeilings. Dit het gehelp dat Carter belangrike oorwinnings in die primêre verkiesing kon wen, wat hom in staat sou stel om binne 'n kort periode van nege maande van 'n obskure openbare figuur na president-uitverkorenes op te staan. '
Volgens die Gallup-peiling was Carter die eerste keuse van slegs 4 persent van die Demokratiese kiesers tot 26 Januarie 1976. Tog, "teen die middel van Maart 1976 was Carter nie net ver voor die aktiewe aanspraakmakers op die Demokratiese presidensiële nominasie nie, maar hy het ook president Ford met 'n paar persentasiepunte gelei," volgens Shoup.
Die nuusmedia het Carter se opkoms gehelp. In November 1975 het die New York Times het 'n artikel gedruk met die titel "Carter's Support In South Is Broad." Die volgende maand het die keer het op 14 Desember 1975 'n voorbladverhaal oor hom gepubliseer New York Times Magazine van sy Sondaguitgawe. Shoup voer aan dat "The keer Die dekking van verskeie ander kandidate gedurende hierdie periode, net voor die Iowa-koukusse, staan ​​in skerp kontras met die gunstigheid wat Carter getoon het.
In die algemene verkiesing het Carter met 'n groot voorsprong bo die huidige president Gerald Ford begin, maar Ford het die gaping in die stembus konstant gesluit. Die oorsaak van hierdie erosie blyk openbare twyfel te wees oor so 'n bietjie bekende kandidaat. Maar Carter het vasgehou om Ford in die verkiesing van November 1976 te verslaan. Hy word die eerste aanspraakmaker uit die Diep-Suide wat sedert 1848 tot president verkies is. Sy 50,1 persent van die gewilde stemme maak hom een ​​van slegs twee presidentskandidate van die Demokratiese Party wat sedert Franklin Delano Roosevelt in 1944 'n meerderheid van die gewilde stemme verower het.
Presidensie (1977 - 1981)
Die oliekrisis van 1979 (as gevolg van die Iranse rewolusie) was een van die moeilikste dele van die Carter-presidentskap. Toe die energiemark in duie stort, beplan Carter sy vyfde belangrike toespraak oor energie. Teleurgesteld na die skok het Carter egter gevoel dat die Amerikaanse volk nie meer luister nie. In plaas daarvan om sy beplande toespraak te lewer, is hy na Camp David en het hy tien dae lank met goewerneurs, burgemeesters, godsdienstige leiers, wetenskaplikes, ekonome en algemene burgers vergader. Hy het op die vloer gesit en kennis geneem van hul kommentaar en wou veral kritiek hoor. Sy stemmeester het aan hom gesê dat die Amerikaanse volk bloot 'n vertrouenskrisis in die gesig staar weens die sluipmoord op John F. Kennedy, die Vietnam-oorlog en Watergate. Visepresident Walter Mondale het hewig beswaar aangeteken en gesê dat daar regte antwoorde is op die werklike probleme waarmee die land te kampe het; dit hoef nie 'n filosofiese vraag te wees nie. Op 15 Julie 1979 het Carter 'n nasionale televisie-adres gelewer waarin hy geïdentifiseer het wat hy glo 'n 'vertrouenskrisis' onder die Amerikaanse bevolking was. Dit het bekend gestaan ​​as sy 'malaise' toespraak, hoewel hy die woord "malaise" nêrens in die teks gebruik het nie:
Jimmy Carter staan ​​saam met die nasionale veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski.
Ek wil nou met u praat oor 'n fundamentele bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie ... Ek verwys nie na die uiterlike krag van Amerika, 'n nasie wat vanaand oral in die wêreld vrede het met ongeëwenaarde ekonomiese mag en militêre mag nie.
Die bedreiging is byna onsigbaar op gewone maniere. Dit is 'n vertrouenskrisis. Dit is 'n krisis wat die hart en siel en gees van ons nasionale wil tref. Ons kan hierdie krisis sien in die groeiende twyfel oor die betekenis van ons eie lewens en die verlies van 'n eenheid van doel vir ons land.8
Carter se toespraak, geskryf deur Chris Matthews, is in sommige kwartiere goed ontvang, maar nie so goed in ander nie9. Baie burgers was teleurgesteld dat die president geen konkrete oplossings gegee het nie. Twee dae na die toespraak het Carter gevra om die bedanking van al sy kabinetsoffisiere te bedank en uiteindelik vyf aanvaar. Carter het later in sy memoires erken dat hy bloot net die vyf lede moes gevra het vir hul bedanking. Deur die hele kabinet te vra, het dit gelyk of die Withuis uitmekaar val. Met geen sigbare pogings om 'n uitweg uit die malaise te kry nie, het Carter se meningspeilings verder gedaal.
Carter beskou 'n nuwe, bewaringsgesinde Amerikaanse energiebeleid as een moontlike oplossing vir die OPEC-geïnduseerde krisis. Hy het die Kongres oortuig om die Amerikaanse departement van energie te stig, wat beleid opgelewer het om die Amerikaanse afhanklikheid van buitelandse olie te verminder. Na aanleiding van sy aanbevelings om energie te bespaar, het Carter truie gedra, sonkragpanele op die Wit Huis se dak geïnstalleer, 'n houtstoof in die woonkwartiere geïnstalleer, die Algemene Diensadministrasie beveel om in sommige fasiliteite warm water uit te skakel en dat Kersfees gevra word versierings bly donker in 1979 en 1980. Regstreekse en kommersiële geboue het landswyd kontrole op termostate aangebring om te voorkom dat mense in die winter temperatuur verhoog of dit in die somer verlaag.
Die Iraanse Shah, Mohammad Reza Pahlavi ontmoet met Arthur Atherton, William H. Sullivan, Cyrus Vance, president Jimmy Carter, en Zbigniew Brzezinski, 1977
Gedurende Carter se termyn het die Amerikaanse ekonomie dubbelsyferinflasie gehad, gepaard met baie hoë rentekoerse, olietekorte, hoë werkloosheid en trae ekonomiese groei. Niks wat die president gedoen het, het gehelp nie, aangesien die indekse op Wall Street die skyfie voortgesit het wat in die middel van die sewentigerjare begin het.
Om inflasie te stuit, het die Federale Reserweraad die rentekoers tot ongekende vlakke verhoog (bo 12 persent per jaar). Die prima koers was 21,5 in Desember 1980, die hoogste in die geskiedenis10. Die vinnige koersverandering het daartoe gelei dat bankdeposito's ondermyn is, wat die spaar- en leningskrisis begin het. Beleggings in vaste inkomste (sowel effekte as pensioene wat aan pensioenarisse betaal word) het minder waardevol geword. Carter het Paul Volcker as voorsitter van die Federale Reserwe aangestel, aangesien die markte vir Amerikaanse owerheidskuld onder druk gekom het. Volcker het stappe gedoen (om rentekoerse nog verder te verhoog) om die ekonomie te vertraag en inflasie te verlaag, wat hy as sy mandaat beskou het. Hy het daarin geslaag, maar eers deur 'n baie onaangename fase te gaan waar die ekonomie verlangsaam het, wat 'n toename in werkloosheid veroorsaak het voordat enige inflasie verlig is.
Carter se pogings tot herorganisering van die regering het die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn in die Departement van Onderwys en die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste geskei. Alhoewel baie departemente tydens die presidentskap van Carter gekonsolideer is, het die totale aantal federale werknemers steeds toegeneem, ondanks sy beloftes vir die teendeel.11
Op 'n meer suksesvolle noot, het Carter wetgewing onderteken wat die stelsel van maatskaplike sekerheid versterk deur 'n verswakte verhoging in die belastingstaat en het 'n rekordgetal vroue, swartes en Hispanics in die regerings- en regstelsel aangestel. Carter het sterk wetgewing vir die beskerming van die omgewing onderteken. Sy Alaska National Act of Conservation Act het 103 miljoen akker nasionale parkgrond in Alaska geskep. Hy was ook suksesvol in die deregulering van die vragmotor-, spoor-, lugdiens-, kommunikasie-, olie- en finansieringsbedrywe.
Viering van die ondertekening van die Camp David-akkoorde (1978): Menachem Begin, Jimmy Carter, Anwar Sadat
Carter se ampstermyn is gekenmerk deur toenemende Amerikaanse geleide diplomatieke en vredesopbouende pogings. Een van die eerste dade van Carter was om sy voorneme om alle Amerikaanse troepe uit Suid-Korea te verwyder, aan te kondig, hoewel hy uiteindelik nie deurgevoer het nie. In pas met sy 'duistere' houding van die buitelandse beleid, het Carter die verdedigingsbegroting binne maande nadat hy die amp aanvaar het, met $ 6 miljard gesny.
President Carter het aanvanklik afgewyk van die jarelange beleid van bevalling teenoor die Sowjetunie. In die plek daarvan het Carter 'n buitelandse beleid bevorder wat menseregte op die voorgrond geplaas het. Dit was 'n breuk van die beleid van verskeie voorgangers, waarin menseregtevergrype dikwels misgekyk word as hulle gepleeg word deur 'n nasie wat met die Verenigde State verbonde was. Die Carter-administrasie het byvoorbeeld steun beëindig aan die histories-gesteunde Somoza-diktatuur in Nicaragua, en miljoene dollars aan die land se nuwe Sandinista-regime verleen nadat dit in 'n rewolusie aan bewind gekom het. Die Sandinistas was Marxiste wat vinnig na outoritarisme beweeg het. Hulle het noue bande gesmee (wat wapens, politiek en logistiek betref) met Kuba, maar Carter het 'n groter belangstelling in menseregte en sosiale regte getoon as in die historiese Amerikaanse konflik met Kuba.
Carter het voortgegaan met sy voorgangers se beleid om sanksies teen Rhodesië in te stel, en nadat die biskop Abel Muzorewa tot premier verkies is, het hy betoog dat die Marxiste Robert Mugabe en Joshua Nkomo uitgesluit is van die verkiesing. Die sterk druk van die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk het tot nuwe verkiesings gelei in die destydse Rhodesië.
Carter het die beleid van Richard Nixon voortgesit om die betrekkinge met die Volksrepubliek China te normaliseer deur volle diplomatieke en handelsbetrekkinge toe te ken, en sodoende die amptelike betrekkinge met die Republiek van China te beëindig (hoewel die twee lande voortgegaan het om handel te dryf en die VSA onofficiële erkende Taiwan deur die Taiwan Wet op Verhoudinge). Carter het ook daarin geslaag om die Senaat die verdrae van die Panamakanaal te bekragtig, wat in 1999 die beheer van die kanaal aan Panama sou oorhandig.
Een van die mees kontroversiële aspekte van president Carter se buitelandse beleidsmaatreëls was die finale onderhandeling en ondertekening van die Panamakanaalverdrae in September 1977. Hierdie verdrae, wat in wese beheer oor die Amerikaans geboude Panamakanaal sou oordra aan die sterkman-geleide Republiek van Panama, is bitter gekant teen 'n groot deel van die Amerikaanse publiek en die Republikeinse party. Die sigbaarste persoonlikheid wat die verdrae teenstaan, was Ronald Reagan, wat Carter in die volgende presidentsverkiesing sou verslaan. 'N Kragtige argument teen die verdrae was dat die Verenigde State 'n Amerikaanse bate van groot strategiese waarde oordra na 'n onstabiele en korrupte land onder leiding van 'n wrede militêre diktator (Omar Torrijos). Na die ondertekening van die Canal-verdrae, in Junie 1978, besoek Jimmy Carter Panama saam met sy vrou en twaalf S. Senators in Panama, te midde van wydverspreide studentestoornisse teen die Torrijos-diktatorskap. Carter het daarna die Torrijos-regime begin aanmoedig om sy beleid te versag en Panama in die rigting van geleidelike demokratisering te beweeg. Die pogings van Carter sou egter ondoeltreffend blyk te wees en in 1989 sou die Verenigde State 'n massiewe inval in Panama moes loods om die opvolger van Torrijos, die sterkman, generaal Manuel Noriega, uit die mag te verwyder.
Anwar Sadat, Jimmy Carter en Menachem Begin ontmoet op 6 September 1978 op die patio van Aspen Lodge.
President Carter en lede van sy administrasie, veral die Staatssekretaris Cyrus Vance en adviseur van die nasionale veiligheid, Zbigniew Brzezinski, was baie bekommerd oor die Arabies-Israelitiese konflik en die wydverspreide gevolge daarvan vir die Midde-Ooste. Na die Yom Kippur-oorlog van 1973 het diplomatieke betrekkinge tussen Israel en Egipte stadigaan verbeter, wat die moontlikheid van 'n soort ooreenkoms geopper het. Die Carter-administrasie was van mening dat dit tyd is om 'n omvattende oplossing vir ten minste hul deel aan die konflik te gee. In 1978 het president Carter die Israeliese premier Menachem Begin en die Egiptiese president Anwar Sadat op Camp David aangebied vir geheime vredesonderhandelinge. Twaalf dae van moeilike onderhandelinge het gelei tot genormaliseerde betrekkinge tussen Israel en Egipte en 'n algehele vermindering in spanning in die Midde-Ooste.
Die Camp David-akkoorde was miskien die belangrikste prestasie van Carter se presidentskap. In hierdie onderhandelinge het koning Hassan II van Marokko as bemiddelaar tussen die Arabiese belange en Israel opgetree, en Nicolae Ceausescu van die kommunistiese Roemenië het as tussenposisie tussen Israel en die Palestynse Bevrydingsorganisasie opgetree. Nadat die aanvanklike onderhandelinge afgehandel is, het Sadat Carter om hulp genader. Carter het daarna Begin en Sadat na Camp David genooi om met die onderhandelinge voort te gaan, terwyl Carter volgens alle verhale 'n kragtige rol speel. Op 'n stadium het Sadat genoeg gehad en was bereid om te vertrek, maar na gebed het Carter vir Sadat gesê dat hy hul vriendskap sou beëindig, en hierdie optrede sal ook die Amerikaanse-Egiptiese verhoudinge beskadig. Carter se ernstige beroep het Sadat oorreed om te bly. Op 'n ander punt het Begin ook besluit om die onderhandelinge te onttrek, 'n stap wat Carter teengewerk het deur aan Begin foto's van homself vir elkeen van Begin se kleinkinders te teken. Die gebaar het Begin gedwing om na te dink oor wat vrede vir sy kleinkinders en alle toekomstige geslagte Israeliese kinders sou beteken. Tot op hede is daar steeds vreedsame betrekkinge tussen Israel en Egipte.
Beperkings van strategiese arms
Die SALT (Strategic Arms Limitations Talks) II-verdrag tussen die VSA en die Sowjetunie was 'n ander belangrike aspek van Carter se buitelandse beleid. Die werk van presidente Gerald Ford en Richard Nixon het die SALT I-verdrag tot stand gebring, maar Carter wou die vermindering van kernwapens verder bevorder. Dit was sy hoofdoel, soos gestel in sy intreerede, dat kernwapens heeltemal uitgeskakel word. Carter en Leonid Brezhnev, sekretaris-generaal en leier van die Sowjetunie, het 'n ooreenkoms bereik en 'n ondertekeningseremonie gehou. Die Sowjet-inval in Afghanistan aan die einde van 1979 het egter daartoe gelei dat die senaat weier om die verdrag te bekragtig. Ongeag, het albei partye die onderskeie verbintenisse wat in die onderhandelinge uiteengesit is, nagekom.
President Jimmy Carter en die Sowjet-generaal-sekretaris Leonid Brezhnev onderteken die Verdrag oor strategiese wapenbeperking (SALT II), 18 Junie 1979, in Wene.
Verharding van Amerikaanse / Amerikaanse verhoudinge
Aan die einde van 1979 het die Sowjetunie Afghanistan binnegeval. Die Carter-administrasie, en baie ander Demokrate en selfs Republikeine, was bang dat die Sowjets hulself sou posisioneer vir die oorname van die Midde-Oosterse olie. Ander het geglo dat die Sowjetunie bang was dat 'n Moslem-opstand van Iran en Afghanistan na die miljoene Moslems in die USSR sou versprei.
Na die inval het Carter die Carter-leerstelling aangekondig: dat die Verenigde State geen mag van buite sou toelaat om beheer oor die Persiese Golf te verkry nie. Carter het die Russiese koringooreenkoms beëindig, 'n Nixon détente-inisiatief om die handel met die USSR te bewerkstellig en die Koue Oorlog-spanning te verminder. Die uitvoer van graan was gunstig vir die Sowjet-bevolking wat in die landbou werk, en die Carter-embargo was die begin van swaarkry vir Amerikaanse boere. Hy het Amerikaners ook verbied om aan die Olimpiese Somer-Olimpiese Spele in Moskou 1980 deel te neem, en het weer registrasie vir die jongman vir die mans ingestel. Carter en adviseur vir nasionale veiligheid, Zbigniew Brzezinski, het 'n geheime program van $ 40 miljard begin om Islamitiese fundamentaliste in Pakistan en Afghanistan op te lei.
In Iran het die konflik tussen Carter se besorgdheid oor menseregte en Amerikaanse belange in die streek kop uitgesteek. Die Sjah van Iran, Mohammad Reza Pahlavi, was sedert die Tweede Wêreldoorlog 'n sterk bondgenoot van Amerika en was een van die 'tweelingpilare' waarop die Amerikaanse strategiese beleid in die Midde-Ooste gebou is. Sy heerskappy was egter sterk outokraties, en hy het die plan van die Eisenhower-administrasie ondersteun om premier Mohammed Mossadegh te onthef en in 1953 as shah (koning) te vervang. Alhoewel Carter die Shah geprys het as 'n wyse en waardevolle leier, toe 'n gewilde opstand teen die monargie in Iran uitgebreek het, het die VSA nie ingegryp nie.
Die Sja is verwyder en verban. Sommige het sedertdien die dalende Amerikaanse steun van die Shah verbind as 'n leidende oorsaak van sy vinnige omverwerping. Carter was aanvanklik bereid om die revolusionêre regering van die opvolger van die monarg te erken, maar sy pogings was nutteloos.
Op 22 Oktober 1979 het Carter weens humanitêre bekommernisse die afgesette sjah in die Verenigde State toegelaat vir politieke asiel en mediese behandeling; die Shah het op 15 Desember 1979 na Panama vertrek. In antwoord op die Shah se toetrede tot die VSA, het Iranse militante studente die Amerikaanse ambassade in Teheran beslag gelê en 52 Amerikaners as gyselaar geneem. Die Iraniërs het geëis: (1) die terugkeer van die Sjah na Iran vir verhoor; (2) die terugkeer van die rykdom van die Shah aan die Iraanse bevolking; (3) 'n erkenning van skuld deur die Verenigde State van Amerika vir sy optrede in Iran, plus 'n verskoning; en (4) 'n belofte van die Verenigde State om nie in die toekoms by Iran se sake in te meng nie. Alhoewel die Shah later die jaar die VSA verlaat het en kort daarna in Egipte gesterf het, het die gyselaarskrisis voortgegaan en die laaste jaar van Carter se presidentskap oorheers, hoewel byna die helfte van die gyselaars vrygelaat is. Die daaropvolgende reaksies op die krisis - van 'n 'Rose Garden'-strategie' om in die Withuis te bly, tot die onsuksesvolle militêre poging om die gyselaars te red - was grotendeels 'n bydrae tot die nederlaag van Carter in die verkiesing in 1980.
In 1977 het Carter gesê dat dit nie nodig was om die Viëtnamese mense om verskoning te vra vir die skade en lyding wat die Viëtnam-oorlog veroorsaak het nie, omdat "die vernietiging onderling was."
In 1977 het Bert Lance, direkteur van Carter van die Office of Management and Budget, bedank nadat die vorige bankoortrekkings en 'check kiting' deur die Amerikaanse senaat ondersoek is. In die uitvoering van sy pligte is daar egter geen onreg begaan nie.
Carter het die Indonesiese regering ondersteun, selfs al het dit die burgerlike bevolking in Oos-Timor verwoes.
Onder al die presidente van die Verenigde State wat minstens een volle termyn gedien het, is Carter die enigste wat nooit 'n afspraak by die Hooggeregshof gemaak het nie.
Die kieskaart van die verkiesing in 1980.
Carter het in die verkiesing van 1980 die presidentskap met 'n grondverskuiwing aan Ronald Reagan verloor. Die gewilde stemme was ongeveer 51 persent vir Reagan en 41 persent vir Carter. Aangesien Carter se steun egter nie in 'n geografiese streek gekonsentreer was nie, het Reagan 91 persent van die verkiesingstem gewen, en Carter het slegs ses state en die District of Columbia in die Electoral College gelaat. Die onafhanklike kandidaat John B. Anderson, wat liberale ontevrede was met Carter se beleid, het sewe persent van die stemme gewen en verhoed dat Carter tradisioneel Demokratiese state soos New York, Wisconsin en Massachusetts inneem.