Die Stadige Onnatuurlike Dood van Ons Persoonlike Ruimte
Deregulering bring ons krampvliegtuie en verhoogde TV-advertensies. Die wolke en luggolwe is in besit van ons almal saam. Dit is die rede waarom lugdienste en omroepe een keer gereguleer is om die publiek se belang te beskerm. Tog beteken die dereguleringsmanie van onlangse dekades dat ons nou in ongemaklike vliegtuig sitplekke vasgevang word en aan steeds meer TV-advertensies onderwerp word. Dit kom neer op die einde van die persoonlike ruimte, waarsku sosiale sosiale waarnemer David Morris, selfs in plekke wat eintlik aan ons behoort. - Jay Walljasper
(Foto deur Matt Lehrer onder 'n Creative Commons lisensie)
In die 1960's sal 'n tipiese uurlange vertoning 51 minute duur sonder advertensies. Vandag is dit tot 42 minute
Die natuurlike neiging van die privaatsektor, wanneer dit onbelemmerd is, is om ons van ons persoonlike fisiese en psigiese ruimte te stuit. Die duidelikste voorbeelde kan gevind word in die lugreise- en uitsaaibedryf.
Vlieg die Claustrophobic Skies
Wat lugreise betref, is die wins van private lugrederye afhanklik van die maksimalisering van inkomste per kubieke duim van die ruimte in 'n vliegtuig.
Vyftig jaar gelede, toe gereguleerde aanbied, hoofsaaklik meeding op diens eerder as prys, was die uitbreiding van persoonlike ruimte deel van hul strategie om kliënte te lok. Soos die Wall Street Journal berig het, was sitplekke op die eerste Boeing 707 17-duim breed, 'n dimensie gebaseer op die breedte van 'n vlieënier se heupe van die Amerikaanse lugmag. In die 1970s en 1980's het die sitplekwydte tot 18 duim gestyg en in die vroeë 2000's is sitplekke op die nuwe Boeing 777 en Airbus 380 nog verder uitgebrei tot 18.5-duim.
Maar vandag het die toenemende konsentrasie in die lugrederybedryf wat deur lugredery-deregulering in werking gestel is, hierdie dinamika omgekeer. Vandag beheer 4-lugdienste slegs 85 persent van die nasionale mark. In baie groot lughawens kan 'n enkele maatskappy rekenskap gee van 80 persent van die vlugte. Hul naby monopolie krag het toegelaat lugdienste maatskappye inkomste te verhoog deur 'n stoel in elke ry en in sommige gevalle voeg rye ook. Dit word behaal deur die sitplekwydte te krimp en toonhoogtes te verlaag.
Die WSJ wys daarop dat die nuwe Boeing 777 en 787 Dreamliners 17-duim-wye sitplekke kan hê. Sitplekke op 'n nuwe Airbus A330 kan so smal wees as 16.7 duim.
Lugdienste druk nie net ons middel en skouers nie, hulle krap ook ons ​​bene. Onafhanklike reisiger berig dat die ruimte tussen jou sitplek en die een voor jou die afgelope twee dekades van 34 duim tot so min as 30 duim verminder is. Sommige lugdienspassasiers in 28 duim.
Terwyl die private sektor ons persoonlike fisiese ruimte krimp, het ons behoefte aan ruimte gegroei. In die laaste 4 dekades het die gemiddelde Amerikaanse man en vrou se middellyf toegeneem met 2.5 duim en hul gewig met meer as 20 pond. Hul hoogte het met meer as 'n duim gestyg. Die gevolg is dat vir 'n toenemende aantal mense nou voel dat die lugreise soos vervolging voel.
Intussen streef korporasies om uitset per kubieke duim skerm en minuut lugtyd te maksimeer. Hulle bereik dit deur minder inhoud per uur te lewer en dit vir ons moeiliker te maak om die inhoud wat gelewer word effektief te kyk.
In die 1960's sal 'n tipiese uurlange vertoning 51 minute duur sonder advertensies. Vandag is dit tot 42 minute. Elke tien minute of so word kommersiële programme onderbreek, hul storie lyne en dramatiese ritme ontwrig.
Selfs meer onheilspellend, beseer ons die uitsaaiers selfs wanneer die program aan die gang is. Hierdie psigiese aanranding het sowat 'n dekade gelede begin toe semi-deursigtige stasielogo's in 'n hoek van die skerm verskyn het. Toe kom pop-up grafika, wat eers gebruik word vir promos maar meer onlangs ook vir advertensies. Die bedryf noem hierdie "laer derdes", met verwysing na die hoeveelheid visuele eiendomme wat hulle beset, alhoewel sommige ook op die boonste twee derdes inbreuk maak.
Vir die kijker pop-ups het twee skadelike impakte. Hulle krimp die skerm. Meer betekenisvol maak hulle dit feitlik onmoontlik om op die program te fokus.
Dat ons nie die moontlikheid van kollektiewe optrede ernstig debatteer om ons fisiese en psigiese ruimte te herstel nie, is 'n bewys van die mag van die heersende pro-private ideologie.
Ons weet wat gedoen moet word.
1) Bepaal minimum standaarde vir die persoonlike fisiese ruimtetuig wat passasiers moet voorsien.
2) Beperk die hoeveelheid advertensies en kommersiële of promo-onderbrekings op TV.
Alhoewel geen nasie tot my kennis nog steeds die sitplekruimte van die lugredery reguleer nie, betree baie mense om advertensies te beperk. Die FCC doen dit al vir kinders se programmering. Die Europese Unie maak advertensies op 12 minute per uur. Baie EU-lande omhels selfs hoër standaarde. Die Verenigde Koninkryk beperk prime time advertensies tot nie meer as 8 minute per uur. Denemarke laat advertensies net tussen programme toe.
Ons moet ook die hele skerm vir programbesigtiging herwin.
Wat sal die impak wees? Inkomste vir uitsaaiers en lugdienste sal beskeie afneem. Hierdie nywerhede kan dit bekostig. Inkomste vanaf kabeltelevisie het van $ 100 miljoen in 1981 tot $ 10.5 miljard in 2000 tot $ 21 miljard in 2010 gestyg. In 2013 het lugdienste rekordwinste verdien en vanjaar word verwag om nog beter te doen.
In plaas van om winste te verminder, sal lugdienste en kabelmaatskappye waarskynlik hul tariewe verhoog. Dit is nie ideaal nie, maar vir my is dit 'n klein prys om te betaal om ons waardigheid en selfrespek te bewaar.
David Morris is mede-stigter en vise-president van die Minneapolis-en DC-gebaseerde Instituut vir Plaaslike Selfstandigheid en rig sy Openbare Goeie Inisiatief. Sy boeke sluit in "Die Nuwe Stadstate" en "Ons moet stadig maak: Die proses van Revolusie in Chili"
David Morris is mede-stigter en vise-president van die Minneapolis-en DC-gebaseerde Instituut vir Plaaslike Selfstandigheid en lei sy inisiatief vir openbare goedere. Sy boeke bevat onder meer 'The New City-States' en 'We Must Make Hase Slowly: The Process of Revolution in Chile'. - Sien meer by: http://onthecommons.org/magazine/slow-unnatural-death-our-personal-space#sthash.095OO3WW.dpuf
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Universele basiese inkomste het Keniane gehelp om COVID-19 te verweer - maar dit is nie 'n silwer koeël nie