Die Plek van Briewe in Pastorale Werk | Die Goeie Tyding
← ‘n Lening aan die Here
Net een ding is nodig →
Die Plek van Briewe in Pastorale Werk
Die Nuwe Testament briewe is die beste bewys van die waarde wat briewe het in pastorale werk. Die meeste van die NT-briewe is pastoraal van aard. Sommiges is geskryf aan individue soos Filémon, Gaius, Timoteus en Titus. Soms is ’n pastorale besoek nie moontlik nie, en soms is daar situasies waar ’n brief beter is as ’n besoek. By ander geleenthede is ’n brief uitstekend om die mense voor te berei vir ’n besoek. In sy outobiografie stel F.W. Boreham die waarde van briewe in pastorale werk as volg:
‘Dit is dikwels die predikant se lot om mense – en veral jongmense – oor uiters delikate en belangrike sake te nader. Baie van hulle toekomstige geluk en bruikbaarheid hang af van die besluite wat hulle maak. Ek moet dus as predikant die saak met die grootste sorg hanteer. Moet ek die persoon vra vir ’n onderhoud? ’n Onderhoud is soms so ’n verleentheid. Dalk sê ek nie wat ek werklik bedoel nie en dan forseer ek my vriend as’t ware om dadelik te reageer voordat hy die saak noukeurig oorweeg het.
Kyk net hoeveel beter ek die saak kan hanteer met die samewerking van die poskantoor. By my lessenaar sit ek en ek skryf presies wat ek wil sê. ’n Sin word dan eers voltooi wanneer ek heeltemal tevrede is daarmee, en ek kan rustig nadink oor die beste woord om te gebruik. As ek die brief uiteindelik deurlees en dit geval my nie, kan ek dit opskeur en van voor af begin. Op dié manier word ek nie geforseer om onvoorbereid te praat en so dalk onbedagsame dinge kwyt te raak nie. Ek is dan ook vry van die onvermydelike effek wat die teenwoordigheid van ’n derde persoon dalk op my mag hê. Verder kan die verleentheid van die een met wie ek oor so ’n netelige saak praat, nie lei tot mý verleentheid nie. Ek is koel, kalm, rustig en vry.
Die voordele van die redigering van ’n brief, word gedeel deur die een wat die brief ontvang. Hy is alleen en dus homself wanneer hy die brief lees, en is nie verleë in die teenwoordigheid van ’n onderhoudvoerder nie. Hy hoef dus nie bekommerd te wees oor etiket of goeie maniere nie. Hy deel in die voordeel daarvan dat ek die saak so goed en so sterk as nodig kan stel. Die leser kan die brief in stilte lees sonder die ongemaklike gevoel dat hy onmiddellik met een of ander antwoord vorendag moet kom.
As die persoon met wie ek praat gesteur voel oor my inmenging in sy privaat sake, gee die brief hom tyd om te herstel en te besef dat ek slegs met hom praat omdat ek sy welsyn op die hart dra. As hy gevlei voel deur my aandag, het hy tyd om dit te verwerk en die saak op merite te beskou. Die saak sink by hom in en raak deel van sy normale lewe en denke. Teen die tyd wat ons ontmoet, is hy bereid om daaroor te praat sonder om verleë te raak, sy eie gevoelens te laat opvlam of onnodig terug te hou.
Dit is bv. onvermydelik vir ons om mense met huweliksprobleme help. Dit is hier waar briewe tot hulp kan wees om die weg voor te berei vir die besoek. As ons vooraf skakel, is dit onvermydelik dat ons met slegs een van die twee partye sal praat en hy of sy huiwerig sal wees om namens die ander een te praat. Ook mag die eerste reaksie een wees van wrewel oor ons belangstelling en inmenging. Die voordeel van ’n brief wat aan die man en die vrou saam gerig word, is dat albei dit kan lees. Albei het dan tyd om vrede te maak met hul aanvanklike huiwering, sodat hulle bereid sal wees om ons te ontvang.
In sulke sake – wat onder die belangrikstes is wat die predikant moet hanteer – bied die poskantoor beslis waardevolle diens!
 Uit Derek Prime & Alistair Begg, On Being a Pastor, Moody Uitgewers, 2004. pp.180-181
 Die meeste van ons sal beslis vandag eerder per e-pos kommunikeer.
This entry was posted in Bediening. Bookmark the permalink.