Geskryf deur Ben Walker, et al
Die COVID-19-pandemie is 'n reuse-krisis in die openbare gesondheid en in die ekonomie, maar dit vorm ook 'n nuwe vorm van hoe ons onsself en die sosiale wêreld rondom ons sien.
Aangesien grense in die meeste lande verskerp is, kan ons sien dat die nasionalistiese houdings en politieke regerings verder styg. En lande se voortdurende pogings om die verspreiding van infeksie te beperk, kan daartoe lei dat mense met immuniteit bevoorregte toegang tot dinge soos versekering, werk, reis en ontspanning kry.
Op die ergste manier kan COVID-19 nuwe sosiale skeidings en ongelykhede opbou (en verdiep). Op sy beste kan dit ons vinniger naspeur na 'n beter wêreld - waar die loon- en diensvoorwaardes van werkers byvoorbeeld hul bydrae tot die samelewing beter weerspieël.
Dit maak dit noodsaaklik dat ons krities nadink oor die identiteitsveranderinge wat deur COVID-19 veroorsaak word, en die sosiale, politieke en etiese gevolge daarvan in ag neem.
Identifiseer die identiteit
As dit kom by die definiëring van ons identiteit en die uitvind van ons plek in die wêreld, trek ons ​​almal gebruik van groepe en kategorieë wat ons ken kultuur en samelewing beskou die belangrikste.
Op hierdie manier bou ons 'n 'identiteitskaart' wat gewoonlik stadig ontwikkel na aanleiding van geleidelike verskuiwings in die samelewing. Maar COVID-19 is besig om baie dele van ons kaart vinnig te transformeer, terwyl ons ook dwing om rekening te hou met aspekte van ons identiteit wat nog altyd by ons was.
Debatte oor die sluit van lande en heropening van lande het politieke identiteite die grootste rol gespeel, veral in alreeds politiek verdeelde lande soos die Verenigde State. Die premier van Nieu-Seeland Jacinda Ardern het aangevoer dat die ekonomie om lewens te red nie 'n "vals digotomie', Maar tog doen sekere kommentators dit presies.
Die krisis het ons ook laat herleef tot ons nasionale identiteit. Die idee van "wêreldburgerskap'Het die afgelope dekades gewild geword, maar COVID-19 beklemtoon die perke daarvan en plaas ons almal op ons geopolitieke plekke.
Die Olimpiese Spele van hierdie jaar is moontlik uitgestel, maar nog 'n kompetisie van nasionale identiteite speel aanlyn, aangesien lande se koronavirus-"kurwes" is in reële tyd vergelyk word.
Streng grensbeperkings sal waarskynlik vir 'n beduidende tyd voortduur, wat dieper besinning oor ons nasionale identiteite onafwendbaar sal maak. Oorweeg die identiteitspolitiek wat alreeds verband hou met plek en etnisiteit, soos blyk uit Brexit en die Amerikaanse verkiesing, die gevolge van COVID-19 word deeglik oorweeg.
Stel nuwe gebiede in kaart
Die pandemie plaas ook nuwe vorme van identiteit op die kaart. In Nieu-Seeland het die idee van "noodsaaklike werk", na vyf weke in die sluiting, deel geword van die alledaagse taal. As gevolg hiervan het werkers wat voorheen as lae vaardighede geklassifiseer is (skoonmakers, supermarkwerkers, busbestuurders) en onderhewig aan swak betaling en werksomstandighede, Was herskep as heldhaftig.
Terwyl die res van ons tuis bly, gaan werkers elke dag na hul werk met die wete dat hulle 'n groter risiko het infeksie, mishandeling en selfs dood.
Noodsaaklike werk is belangrik sowel as gevaarlik, en die opkoms daarvan as 'n nuwe identiteitsbron bied aan politici en leiers in die bedryf die geleentheid om agterstallige verbeterings aan betaal- en werksomstandighede aan te bring.
Immuniteit teen COVID-19 ly ook as 'n belangrike identiteitsprobleem. Diegene wat natuurlik immuniteit ontwikkel (deur infeksie en herstel) of dit deur inenting bewerkstellig, kan uiteindelik lewensstyl lei vir diegene wat dit nie doen nie.
Die idee dat iemand se immuniteitstatus deel sou vorm van hul identiteit, sou 'n paar maande gelede ondenkbaar gewees het, maar dit is nou 'n werklike moontlikheid. Die Wêreldgesondheidsorganisasie het gewaarsku teen die bekendstelling van "immuniteit paspoorte"Op mediese gronde, maar die idee van immuniteit as identiteit laat ook moeilike politieke, wetlike en etiese vrae ontstaan.
Hoe kan immuniteit bewys word op 'n manier wat die risiko van vervalsing van immuniteit verminder? Bestaan ​​daar nie 'n inherente teenstrydigheid in die openbaar om vermyding van die virus (deur sosiale distansiëring) in die openbaar te bevorder nie, terwyl dit terselfdertyd voordele (die vermoë om te werk, reis en te sosialiseer) aan diegene wat daaraan blootgestel word, bevorder? Hoe kan ou identiteite, soos nasionaliteit en sosiale klas, die verspreiding van immuniteit op 'n wêreldwye skaal dra?
Die COVID-19-pandemie sal voortgaan om ons identiteitskaarte op ongekende maniere te teken en ons tot 'n onbekende sosiale terrein te lei. Dit is die plig van ons almal om bedagsaam te wees oor hierdie veranderinge en oplettend te wees oor die gevolge daarvan.
Ben Walker, Dosent (Bestuur), Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington; Rebecca Bednarek,, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington; Todd Bridgman, medeprofessor, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington, en Urs Daellenbach,, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington