Verhoudingsblog: As Moedersdag verby kan gaan sonder dat ek dit weet, sal dit ideaal wees | SARIE
“As Moedersdag verby kan gaan sonder dat ek dit weet, sal dit ideaal wees …”
Ansie vertel dat sy met elke inplanting geglo het sy gaan ma word en het die geboortedatum uitgewerk. Toe twee embrio’s terugglaas is, was sy seker dit gaan ’n tweeling wees. En dan die teleurstelling. Die vraag maal in haar kop: waar is die embrio’s heen?
In die begin het sy besig gebly om so die teleurstelling te hanteer. Hulle het ‘n oorsese vakansie beplan, met vriende gekuier, baie geoefen – enigiets om net nie hoef te dink en te voel nie. Ansie sê sy het te laat besef dat dit beter is om van die begin met ’n berader of sielkundige oor die teleurstelling te praat. Sy het ná ses jaar van probeer swanger raak eers met ’n sielkundige gaan gesels. Nou voel sy dat dit te laat was. Die gaping tussen haar en Johan is te groot.
Omdat ek nie kan swanger raak nie, voel ek nie soos ’n vrou nie, en is ek ook nie deel van die “ma-kliek” nie. Ek voel uitgesluit, alleen en anders.
Mense wat sê die probeer is lekker, weet nie waarvan hulle praat nie. Seks wat rondom datums en die kalender beplan word, is nie ’n goeie ervaring nie. Ek wil nie hê my man moet ooit weer aan my vat nie. Dit voel of ek “damaged” is en ek weet nie of ek ooit hiervan sal herstel nie.
Ansie gee erkenning dat Johan finansieel ‘n groot bydrae gelewer het; die IVF-proses is duur. Sy gee toe dat hy hard probeer het om emosionele ondersteuning te bied, maar voel dat dit tog op die ou end ’n pad is wat die vrou alleen loop. Dit is die vrou wat die prosedures moet ondergaan en die inspuitings neem. Sy sê dat sy verstaan waarom soveel IVF-huwelike in die skeihof eindig: die proses is nie natuurlik nie.