Bevolkingsgroei speel a rol in omgewingskade en klimaatsverandering.
Maar om klimaatsverandering aan te spreek deur die groei in bevolking te verminder of om te keer, laat moeilike morele vrae ontstaan ​​wat die meeste mense verkies om te vermy om te beantwoord.
Die Engelse politieke ekonoom Thomas Robert Malthus 'n dwingende argument teen oorbevolking in sy beroemde boek uit 1798, 'N Opstel oor die Beginsel van Bevolking.
Hy het aangevoer dat die toename in voedselproduksie die mens se welstand net tydelik verbeter het. Die bevolking sou reageer op groter welstand deur meer kinders te hê, die bevolkingsaanwas te verhoog en uiteindelik die voedselvoorraad te veel te bestuur, wat tot hongersnood lei.
Maar sy opstel kon nie slegter getimuleer word nie en het naby die begin van die langste tydperk van volgehoue ​​wêreldwye bevolkingsgroei in die geskiedenis gekom. Dit is gedeeltelik gedryf deur groot verbeterings in landbouproduktiwiteit oortyd.
Hierdie idee van harde omgewingsbeperkings vir bevolkingsgroei is in die 20ste eeu opgewek in publikasies soos Die Bevolkingsbom, 'n boek van 1968 deur die bioloog van Stanford Paul Ehrlich, en Die grense vir groei, 'n publikasie uit 1972 in opdrag van die Club of Rome dink skrum.
Die implikasie van hierdie verhandelings op die gevare van bevolkingsaanwas dui daarop dat bevolkingsbeheer 'n belangrike maatstaf is om koolstofdioksied (CO₂) en die wêreldwye klimaatsverandering te beperk.
Vier belangrike dryfvere vir wêreldwye emissies
Bevolkingsgroei is nie die enigste drywer van wêreldwye CO₂-uitstoot en klimaatsverandering nie.
Die Kaya identiteit, 'n vergelyking wat deur die Japannese energie-ekonoom Yoichi Kaya in die negentigerjare bekendgestel is, hou die totale emissies van CO₂ in verband met vier faktore:
BBP per persoon
CO₂-emissies per eenheid energie.
Die CO₂-uitstoot kan aangespreek word deur een (of meer) van die vier faktore te verminder, mits die ander faktore nie selfs vinniger groei as die vermindering nie.
Nie al die faktore is egter ewe maklik om te beïnvloed nie. Dit verklaar waarom die meeste lande tot dusver tot dusver gekonsentreer het op die vermindering van energie-intensiteit (soos met isolering van die huis om die doeltreffendheid van energieverbruik te verhoog) en die vermindering van koolstofintensiteit (soos met wind en sonkrag as groener energieproduksiemetodes).
Maar die tempo van vordering met die verlangsaming van globale CO₂-emissies was nog nie voldoende om te bereik nie ooreengekome teikens.
Beperk ekonomiese groei
Baie mense het aangevoer dat ons laer ekonomiese groei moet teiken om skade aan die omgewing te beperk.
Wêreldwyd is die neiging dat die BBP per persoon oor die algemeen styg. Die vermindering van hierdie groei, of die bestuur van ekonomiese agteruitgang, sal bydra tot die vermindering van CO₂-uitstoot.
Maar die vermindering van CO₂-emissies deur die vermindering van ekonomiese groei te bereik, het onvermydelike verspreidingsgevolge, sowel binne as tussen lande.
Nie alle lande het in die verlede ekonomiese groei gelykop gedeel nie. Lande met lae inkomste kan oortuigend redeneer dat dit onregverdig is dat hul huidige lae ontwikkelingsvlak opgesluit word deur hul vermoë om hul ekonomieë te laat groei, te verminder.
Die morele dilemma van bevolkingsbeheer
Dit laat bevolkingsbeheer, maar die kwessies hier is nie minder uitdagend nie. Bevolkingsbeheer onder leiding van die regering bied ernstige morele vrae vir demokratiese lande.
Daarom is China die enigste land wat 'n (matige) suksesvolle vorm van bevolkingsbeheer onderneem het Een kind beleid dit het gestrek van 1979 tot 2015. In daardie tydperk was die totale vrugbaarheidskoers in China ongeveer gehalveer.
Maar 'n onbedoelde gevolg van die beleid is 'n versnelde koers van bevolking wat in China verouder, wat nou een van die oudste bevolkings in Asië het.
Die uitdagendste aspek van die gebruik van populasiebeheer om CO₂-emissies te verminder, is eties.
As ons besorgdheid oor klimaatsverandering ontstaan ​​omdat ons 'n leefbare toekomstige wêreld vir ons kleinkinders wil verseker, is dit dan eties om te verseker dat die weg bereik word deur te voorkom dat sommige kleinkinders daardie wêreld ooit sien omdat hulle nooit gebore word nie?
Dit is 'n baie moeilike vraag om te beantwoord.
In sommige lande neem die bevolking af
Inisiatiewe vir openbare beleid om bevolkingsgroei te beheer, is waarskynlik nie eers nodig nie.
Alle lande met 'n hoë inkomste het tans reeds vrugbaarheid onder vervanging, met minder gebore kinders as wat nodig is om 'n konstante bevolking te handhaaf.
In die jaar tot Junie 2020 het Nieu-Seeland dit ervaar laagste totale vrugbaarheidskoers ooit, met 1.63 geboortes per vrou (vervangingsvrugbaarheid benodig minstens 2.1 geboortes per vrou).
Ander lande is ook sien hoe hul bevolkings afneem. Die bevolking van Japan het byvoorbeeld 'n hoogtepunt bereik in 2010 en het met meer as 1.4 miljoen mense afgeneem oor die afgelope dekade.
Toekomstige bevolkingsgroei word deur die Verenigde Nasies voorspel bereik 'n hoogtepunt van ongeveer 11 miljard in 2100 en dan daarna in stadige agteruitgang te gly.
As ons dus hierdie eeu kan deurkom sonder katastrofiese omgewingseffekte, kan die bevolking begin daal as 'n bydraer tot klimaatsverandering.
Natuurlik is daar baie onsekerheid oor toekomstige bevolkingsgroei, dus sal die tyd net leer of die VN se voorspellings waar is.
Daar is baie maniere om klimaatsverandering aan te pak, en nie almal fokus op emissies nie. Ons kan probeer om die impak daarvan te versag, of aanpas by omgewingsveranderings, of tegnologie gebruik om CO₂ direk uit die atmosfeer te verwyder.
Op die uitstootkant kan ons probeer om die energie-intensiteit of koolstofintensiteit van die ekonomie verder te verlaag (die laaste twee faktore in die Kaya Identity).
Innovasies in een van hierdie gebiede is waarskynlik die vrugbaarste maniere om klimaatsverandering te hanteer, hoofsaaklik omdat dit die moeilikste morele vrae vermy.
Maar as ons nie bereid is om hierdie veranderinge te laat werk nie, en binnekort, kan die bestuur van die bevolking en ekonomiese groei ons enigste toevlugsoord word. Op daardie stadium sal die mensdom al hoe moeiliker morele vrae moet beantwoord.