Soos reeds oorbeklemtoon, is droogtes waarskynlik die grootste enkele faktor wat lei tot produksieverliese van die Suid-Afrikaanse veeboer. In hierdie opsig is die Merinobedryf uiters kwesbaar omdat dit hoofsaaklik ekstensief in die laer reënvalgebiede bedryf word. Hoewel dit so 'n bekende faktor is, word die meeste boere steeds onverhoeds daardeur betrap en lei dit tot ernstige probleme en groot verliese. Hier is dit egter nodig om te onderskei tussen gereelde seisoensdroogtes en sporadiese langtermyn- of rampdroogtes. Eersgenoemde word jaarliks in die meeste gebiede ondervind en bereik gewoonlik 'n piek net voor die reënseisoen. Die meeste boere is volkome bewus van hierdie tydperke van voerskaarste - of miskien meer korrek gestel, tydperke van lae gehalte voer - en tref die nodige voorsorg.
Langtermyndroogtes is daarenteen geheel en al onvoorspelbaar en bale nadeliger vir die produsent as seisoensdroogtes, omdat die reënseisoen nie aan die normale verwagtings voldoen nie. Die onvoorspelbaarheid van hierdie droogtes en die mens se nalatigheid om voorsiening te maak vir die onvoorsiene omstandighede is grootliks vir die ongerief van hierdie droogtes verantwoordelik.