Pre-eklampsie (EPH-gestose): oorsake, simptome, terapie
Pre-eklampsie (voorheen: EPH-gestose) is 'n ernstige siekte by swanger vroue. Dit is een van die sogenaamde hipertensiewe swangerskapsiektes. Dit is hoë bloeddruk afwykings tydens swangerskap. Vroue met preeklampsie het ook proteïene in die urine en waterretensie in die weefsel (oedeem). Lees meer oor simptome, behandeling, prognose en voorkoming van preeklampsie.
Pre-eklampsie is een van 'n aantal siektes wat tydens swangerskap geassosieer word met hoë bloeddruk. 'N Ouer term is die sogenaamde EPH-gestose, waar E staan ​​vir Engels-oedeem (oedeem = waterophoping), P vir proteïene en H vir hipertensie (hipertensie). Die afkorting bevat 'n opsomming van tipiese preeklampsie simptome.
Preeklampsie: oorsake en risikofaktore
Die presiese oorsaak van preeclampsia is nie onbekend nie. Daar is verskillende verduidelikings vir die ontwikkeling van die siekte. Daar is waarskynlik 'n versteurde aanpassing van die moederlike organisme tot swangerskap.
Preeklampsie: wie is in gevaar?
Pre-eklampsie kom voor in ongeveer drie tot vyf persent van alle swanger vroue wat die eerste keer 'n kind verwag (moeders vir die eerste keer). By swanger vroue wat al een of meer kinders gehad het (meer swanger), is die risiko van pre-eklampsie slegs ongeveer 0,5 persent. Dit neem egter weer toe as ma's vermenigvuldig 'n nuwe lewensmaat het en die eerste keer hiermee 'n kind kry. Dit dui daarop dat immunologiese faktore betrokke is by die ontwikkeling van siektes.
Ander risikofaktore vir preeklampsie sluit in:
familiale predisposisie (as die moeder van die swanger vrou ook 'n EPH-gestose gehad het)
kunsmatige bemesting (in vitro-bevrugting) of eierskenking
Laat-geboorte (> 40 jaar)
Preeklampsie in 'n vorige swangerskap
hoë bloeddruk voor swangerskap
Antifosfolipied sindroom ('n outo-immuun siekte)
Misvormings van die ongebore kind soos hydrops fetalis, trisomies
Basies kan verskillende vorme van gestose onderskei word, afhangend van die tyd wanneer dit tydens swangerskap voorkom. Afhangend van die vorm, kan die simptome wat voorkom, verskil:
Frühgestose: Dit ontwikkel in die eerste trimester van swangerskap (2 tot 4 maande van swangerskap). Dikwels gaan hierdie variant gepaard met onuitblusbare braking (hyperemesis gravidarum).
gestasie: Dit is hoë bloeddruk wat veroorsaak word deur die swangerskap. Dit kom voor vanaf die 20ste week van dragtige voorkoms en normaliseer normaalweg na geboorte binne ongeveer ses weke. Voor die 20ste week was die bloeddruk van die swanger vroue in die normale omvang. Gestasie-hipertensie kan lei tot matige, maar minder ernstige, pre-eklampsie.
Spätgestose: Dit is die eintlike preeklampsie. Dit kom op die vroegste vanaf die 20ste week van swangerskap voor.
Tipiese preeklampsie simptome is:
Hipertensie (meer as 140 tot 90 mmHg)
Proteïenuitskeiding via die urine (proteïnurie)
Waterretensie (oedeem) in die weefsel, waardeur die gesig, hande en voete swel
In ernstige gevalle ly die swanger vroue ook aan ander klagtes soos naarheid en braking, duiseligheid, vaag visie of verwarring.
Soms verander pre-eklampsie in eklampsie. Dan kom die volgende simptome voor:
Flikker voor sy oë
'N Eklampsie is 'n nood en moet onmiddellik in die hospitaal behandel word! In die meeste gevalle word die swangerskap dan met 'n keisersnit gestaak.
Herken en behandel preeklampsie
Die dokter identifiseer gewoonlik die preeklampsie op grond van die tipiese simptome: in die konteks van voorgeboortelike sorg, ondersoek die ginekoloog die bloeddruk, urine en liggaamsgewig van elke swanger vrou. 'N Skielike toename in bloeddruk, 'n vinnige toename in gewig (weens die ophoping van water) en proteïene in die urine (wat normaalweg geen proteïen bevat nie) is duidelike tekens van pre-eklampsie.
As daar 'n vermoede van preeklampsie is, is dit noodsaaklik dat dit gekontroleer word. Vanaf bloeddrukwaardes van 150/100 mmHg word behandeling en monitering in die hospitaal uitgevoer.
Op een ligte preeklampsie Voor die 36ste week van swangerskap (SSW) bestaan ​​die terapie uit rus en liggaamlike beskerming (soms bedrus). Die swanger vrou kry ook 'n proteïenryke dieet en moet genoeg vloeistof inneem. Haar toestand en haar kind se toestand word fyn dopgehou deur 'n dokter.
Afhangend van die middel, kan anti-hipertensiewe middels problematies wees vir die ontwikkeling van die kind. Daarom kan dit slegs gebruik word vir bloeddrukwaardes van> 150 mmHg sistolies en / of ≥ 100 mmHg diastolies.
As die ongebore kind stresreaksies ervaar in die laboratoriums (CTG), kry die swanger vroue medisyne wat die volwasse volwassenheid van die long stimuleer (gewoonlik 'n kortisoonpreparaat). Dan word die vrou so gou as moontlik bevry, dikwels met keisersnee. Sodoende probeer 'n mens, indien moontlik, om ten minste die voltooide 37ste SSW te wag.
by ernstige preeklampsie Die terapie fokus op drie doelstellings:
die voorkoming van eklamptiese aanvalle (meestal met magnesiumsulfaat)
beheer van bloeddruk van moeders (bedrus, anti-hipertensief)
Die aflewering (so gou as moontlik vanaf die voltooide 34ste SSW)
By the way: Die bevalling hoef nie noodwendig per pre-eklampsie met keisersnee gedoen te word nie. As die toestand van die swanger vrou en die kind dit toelaat, kan 'n "normale" (vaginale) bevalling ook moontlik wees. Dit hang egter ook van die erns en die dinamika van die siekte af, asook van die kanse op sukses van die vaginale geboorte.
Hoe vroeër in swangerskap 'n pre-eklampsie voorkom, hoe groter is die risiko dat dit ernstig sal wees. As dit nie behandel word nie, kan die siekte ontwikkel tot 'n aflewering: aanvalle kan lewensgevaarlik wees vir beide die verwagtende moeder en die ongebore kind. Daarom moet swanger vroue noodwendig die gereelde voorkomende afsprake by die ginekoloog waarneem: Dus kan enige preeclampsia vroeg opgespoor en behandel word.
By vroue met risikofaktore (soos ernstige pre-eklampsie in 'n vorige swangerskap), kan pre-eklampsie in 'n sekere mate voorkom word deur medikasie: die swanger vrou neem elke dag asetielsalisylsuur (ASA) (nie later nie as die 16de week van swangerskap), in 'n lae dosis. In die algemeen word 75 tot 150 milligram per dag aanbeveel. In Duitsland skryf dokters gewoonlik 100 milligram ASA per dag voor, tot die 34ste week van swangerskap.
Hierdie aspirien profilakse verminder die risiko dat die vrou voor die 37ste SSW preëklampsie ontwikkel. Die risiko van siekte tydens latere swangerskap bly nie beïnvloed nie.