"...Die Boerevolk onderskei homself reeds vir byna twee eeue van die res van Afrika se inwoners, as dié etniese groep wat as volk, sy heil, sy vryheid en sy selfbeskikking, van sy Vader alleen afsmeek. Geen volk kan egter bly voortbestaan, as sy jeug nie voortdurend in die kultuur, norme en waardes wat eie is aan daardie volk, geskool word nie..."
Elke laaste vrydag aand van 'n kalendermaand om 21h00, bring ek hulde aan al die vergete musiek! - Kom herleef saam met my die ou treffers. Besoek die Facebook Blad 'Vergete Musiek' en stuur jou versoeke in vir die volgende program!
Oom Hendrik was 'n persoon wat uitgestaan het as 'n held en 'n rolmodel vir die Boerevolk, van hoe 'n Boer sy liefde vir sy volk behoort uit te leef. Hierdie nederige, klein van postuur omie met sy lang wit baard, het die moed en deursettingsvermoë van 'n ratel gehad.
Intiem.Persoonlik. Warm. Gesellig. Selfs ietwat romanties. Die Musiekskuur by die Barnyard in Parkview het sy deure amptelik geopen met 'n vertoning van Matthys Roets 13 Maart 2015. 'n Repertoire om te onthou.
In Paul Eilers se nuwe fliek, Stuur Groete aan Mannetjies Roux, word die Karoo, Laurika Rauch en Mannetjies Roux vir ewig op film vasgevang. 'n Energieke liefdesdrama, wat jou meesleur en belangrike lewenslesse leer. 'n Puik produksie in Afrikaans, op die groot skerm.
Ingenieur Jacobs het sy vrou so lief gehad dat hy na haar dood 'n lewensgroot wasbeeld van haar gemaak het. Elke aand as hy tuiskom, het sy op haar gewone plek aan die tafel gesit, gekleed in haar trourok en met 'n stuk breiwerk in haar hande wat nooit meer kon beweeg nie.
Altyd opdoemende vrae, ewig onbeantwoord, want die mens is gevange op die aarde en is 'n eenling in die diepste van sy siel.
As die meide smiddae die mangopitte los en wegraak tussen die home, dan kom dié stilte. Dis die uur sonder sonbesies - die dooie vuur waarin 'n mens begin vermoed at selfs die son iewers vasgesteek het. In so 'n uur kom Kirst.
En daar begin kry die omstanders Jan Kowa elkeen volgens sy vermoë jammer: een vir tien sjielings, 'n ander vir 'n halfkroon, nog een vir sewe-en-ses, en 'n volgende vir sewentien-en-'n-sikspens.
Op pad huis toe het die reisigers in die bus hom agterdogtig aangekyk en die kondukteur het ontevrede vlak agter hom sy snor kom stryk. Hy weet nie of dit sy verbeelding was nie maar dit was kompleet asof daar 'n grommende geluid van die pampoen kom.
Nadat seksie twee sonder orders van bo 'n polisie-van opgeblaas het, moes ek 'n week lank in 'n shack lê omdat die padblokkades almal voorgekeer het. Tussen stukke brood en lou mellow yellow het ek oor haar gedroom en chauv-agtig jaloers geraak by die gedagte dat sy dalk daardie milde wit heupe vir iemand anders sou gee.
Die eerste boodskapdraer by Gammadoekies was die geel Boesmantjie Riet-alleen-in-die-roerkuil. Sy ta se ta, ou Heitsi-eibib, het hom so genoem toe hy nog in die dra-vel sit. Hy kon so vinnig hol dat die stofwarreltjies onder sy hakskene uitdraai; en as hy reg-reg uithaal, dan word hy nes 'n vaal strepie in die middel van die wapad.
Ek was op die Grens (90 dae ononderbroke opleiding) toe sy tussen 18h00 en 19h00 die aand van 1 Augustus 1983 dood is. Ek het dikwels aan mense gesê sy is "my beste vriendin." Sy was die eerste vrou aan wie se borste ek gevat het.
"Jy moet vir my skryf," sê die vrou. Die man hoor die stem van die vrou voor hom, maar hy kyk nie op van sy werk nie.
Tussen Freek de Jager en sy uitsig oor die pan hang 'n spinnerak. Om sake te vererger, bly sit die groot bruin spinnekop roerloos in die middel, soos 'n vleuelmoer wat daar vasgeroes is.
Oom Coenraad was 'n harde man - bruin gebrande skaapboer wat alles weggelag het en selfs oor die grootste ramp filosofies kon borduur.
Wanneer hy vir die twee keer vorentoe leun, fluister hy met sy lippe dig teenaan die dofglimmende hout: "Jonkmanskas." Dan vat hy die ronde kop van die een laai vas en trek dit met mening oop.
Verlede nag het my gees weggeloop. Boland toe. Miskien loop jy hom raak, iewers tussen Stellenbosch en die Paarl. In 'n wynwingerd, in die son. Want dis parstyd in die wynland. Nou dat die jaar ryp geword het.
Die hoof van die gevangenis sit by sy groot lessenaar. Agter hom hang die landsvlag. Oorkant hom sit die assistent-hoof en berekeninge doen.
'n Man het neergeval teen die relings van die Luksemburgtuine. Die skaduwees van kastaiingbome sny oor die sypaadjie verlig deur 'n glaslamp elke vyftig tree,
Nomsa se voete ken die voetpad en sy hoef nie te kyk nie. Haar oë is gretig hoog by die visarend. Die voel trek sy een vlerk effens in, stoot die punt van die ander uit en kantel af. Die vis in sy kloue flits soos 'n lem.
Wat ek daardie dag in die kamertjie gesien het, maak so seer om weer te herhaal. Oom Aron se lyf was vol knoppe. Met trane in sy geswelde oë, het hy deur sy stukkende lippe gefluister. "Ons het verloor ou Japie man, die vroumens is te sterk."
Die eggenoot het nie weer sy opwagting gemaak nie. Die graaf het ons die volgende môre aangetref langs 'n vars omgedolwe hopie sand. Blykbaar het hy daar 'n graf gegrawe met die bedoeling om my afgespitte kop daarin te plant en ons toe voorgelê.
Sy gee nie antwoord nie, maar staan op en gaan by hom sit. Sy leun teen sy skouer en neem sy hand in hare, maar sy sê niks nie.
"Hoe kom mens uit dié plek uit?" vra die nuweling. Hy is jonk en sterk. Dit voel vir hom of sy skouers vel-af skaaf teen die mure, of hy nie kan gedraai kry sonder om êrens te skuur nie.
"Kom sit hier op die bed", sê hy toe hy opstaan en die black is beautiful uit die kas haal. Hy begin die troep kamoefleer. Sy vinger gly plek-plek in die nattigheid oor die troep se gesig. Hy sê niks nie, want hy is die seksieleier, want hy moet hulle terugbring. Tog sê hy dat hy verstaan; hy is self net agtien.