Sonde – Baptistekerk Kemptonpark
Kategorie: Sonde	Die heel eerste sonde
On Julie 8, 2017Julie 8, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn Satan,Sonde	Tussen 1910 en 1919 was Louis Botha eerste minister van Suid-Afrika. Die feit dat hy die eerste minister was, dui aan dat hy die belangrikste man in die land was. Maar hy was ook eerste eerste minister in ons land se geskiedenis.
On Mei 22, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn Ongeloof,Sonde	Liberale teoloë word nie eintlik geken deur wat hulle glo nie, maar deur wat hulle nie glo nie. Hulle glo nie dat Gn.1-11 geskiedenis is, dat Jona en Job bestaan het, dat die Israeliete deur die Rooi See getrek het, dat Jesus uit ‘n maagd gebore is, dat Hy wonderwerke gedoen het, dat Hy in die plek van sondaars gesterf het, dat Hy uit die graf uit opgestaan het, dat Hy die enigste Verlosser is, en dat Hy weer kom nie. Hulle glo nie dat die Bybel die foutlose Woord van God is nie.
On Februarie 4, 2017Februarie 7, 2017 By baptistekerkkemptonparkIn Soewereiniteit,Sonde	Omtrent 2½ jaar gelede het ek Gn.38 gepreek. My tema was: God is soewerein oor sonde. Êrens in verledejaar het ‘n man – iemand wat ek nog nooit ontmoet het nie – op die preek afgekom. Hy het daarop gereageer en vir my ‘n brief geskryf. Vir ‘n paar maande het ons oor en weer vir mekaar geskryf. Ons het oor hierdie dinge verskil, en tog het ons uiteindelik ‘n vriendelike verhouding opgebou.
Ek weet tot vandag toe nie wat die spesifieke ding in die Gn.38-preek was waarmee hy nie saamgestem het nie. Vandag wil ek weer ‘n poging aanwend om uit Jh.18:1-27 te wys dat God inderdaad soewerein is oor die mens se sonde, sonder dat Hy daarvoor verantwoordelik is.
Jesus word verraai (v.1-11)
Volvo het al vir baie jare die reputasie dat hulle van die veiligste karre ter wêreld bou. En tog kan hulle nie waarborg dat niemand in ‘n Volvo sal doodgaan nie. Maar met Jesus is dit anders, omdat Hy selfs ons negatiewe omstandighede kan gebruik om ons veilig tot in die hemel te bring. In v.1-11 het ons ‘n illustrasie hiervan.
Jesus het klaar met die dissipels gepraat en vir hulle gebid (v.1, 17:1). Hulle het saam met Hom na die tuin van Getsemane toe gegaan (v.1). Om daar uit te kom het hulle die Kidronspruit aan die ooste kant van Jerusalem oorgesteek, en toe teen die Olyfberg opgeklim (v.1). Hulle het gereeld daar ontmoet, en Judas het dit geweet (v.2, Lk.21:37, 22:39).
Toe Jesus in die tuin ingekom het, het Hy vir die dissipels gesê om te bid (Mk.14:32-34, Lk.22:40). Daarna het Hy self verder gegaan en met bloed, sweet en trane gebid dat die Vader, as dit sy wil was, die beker van oordeel by Hom sou wegneem (Mk.14:35-36, Lk.22:43-44). Dit het Hy drie keer gedoen terwyl die dissipels geslaap het (Mk.14:37-41).
Intussen het Judas m.b.v. die Joodse Raad ‘n afdeling soldate en die tempel polisie gaan haal (v.3). Die afdeling [Gk. speira] het bestaan uit enigiets van 200 tot 1000 soldate, en dit het nie eers die polisie ingesluit nie (v.3, 12). Hulle getal en wapens het gewys dat hulle bang was (v.3, Mt.26:47, 2 Kon.1). Hulle vakkels en lanterns het aangedui dat dit ‘n bewolkte aand was, omdat Paasfees altyd tydens volmaan gehou is (v.3).
Omdat Jesus die alwetende God is, het Hy van hulle bose planne geweet (v.4). Hy het hulle tegemoet gegaan en gevra wie hulle soek (v.4). ‘Jesus van Nasaret,’ het hulle gesê (v.5). Judas was gereed om Hom met ‘n soen uit te wys (Mk.14:44). Maar Jesus het vir hulle gesê dat dit Hy is (v.5), en daarom was dit nodig vir die soen nie. En tog was Judas se hart so verdraaid dat hy Hom in elk geval gesoen het (Mk.14:45, Lk.22:48, vgl. Sp.27:6).
Toe Jesus gesê het dat dit Hý is, het die polisie en soldate teruggedeins en op die grond geval (v.6). Volgens die Griekse teks het Hy letterlik gesê: ‘EK IS.’ Dit is die Naam wat God in Eks.3:14 van Homself gebruik het. Soos in 8:58, het Jesus hierdeur vir hulle gesê dat Hy God is. Met twee woorde het Hy honderde manne op die grond laat val. As Hy wou, kon Hy ook 72 000 engele geroep het om Hom te help (Mt.26:53).
Jesus het weer gevra wie hulle soek, en weer het hulle dieselfde antwoord gegee (v.7). Dit het Hy gedoen om te wys dat hulle Hom soek, en dat hulle daarom sy dissipels moes uitlos (v.8). So het Hy die gebed van 17:12 vervul: “Oor die wat U My gegee het, het Ek gewaak; en nie een van hulle het verlore gegaan nie” (v.9). Die dissipels se geloof was nog nie sterk genoeg om staande te bly in vervolging nie. God het dus hulle dus bewaar deur nie toe te laat dat hulle saam met Jesus gearresteer word nie (1 Kor.10:13).
Petrus het gedink hy is sterk genoeg, en het ‘n swaard getrek om vir Jesus te verdedig (Lk.22:49, 36, 38). Hy het Malchus (die hoëpriester se dienskneg) se regteroor afgekap (v.10). Hy het seker vir sy kop gegaan; die man het gekoes en het sy oor verloor.
Jesus het vir Petrus bestraf en gesê hy moet sy swaard bêre, omdat dié wat met die swaard lewe die doodstraf sal kry (Mt.26:52, Lk.22:51). ‘Jy kan buitendien nie met die swaard keer dat Ek die beker van God se toorn drink nie,’ het Jesus vir Petrus gesê (v.11, Jes.51:17, 22).
Toe Jesus klaar gepraat het, het Hy Malchus se oor aangeraak en dit genees (Lk.22:51). T.s.v. die wonderwerk het die tempelpolisie en die soldate hulle nie bekeer nie, maar Hom gevang (Lk.22:52). Dit het gebeur omdat hulle boos was, maar ook sodat die Skrif vervul kon word (Mt.26:54-56, Lk.22:53). Op daardie oomblik het al die dissipels weggehardloop (Mt.26:56).
Jesus word verhoor (v.12-14, 19-24)
Korrupsie is aan die orde van die dag. ‘n Vriend het my vertel hoe hy vir boetes moet begroot wanneer hy Zimbabwe toe gaan. As jy twee driehoeke in jou kar het, beboet hulle jou omdat jy drie moes hê. As jou lisensie reg is sê hulle jy moet $200 U.S. betaal, omdat jou nommerplaat te laag is en jou kopligte te hoog. En as jy met hulle stry, dan wil hulle jou toesluit. Niks het verander nie. Dit was so toe Adam en Noag op die aarde was, en dit was so toe Jesus hier was.
Die soldate, hulle kaptein, en die tempelpolisie het vir Jesus gearresteer en Hom geboei (v.12). Hulle het Hom eers na Annas toe gelei (v.13). Hy was die vorige hoëpriester. Alhoewel sy skoonseun Kajafas die amptelike hoëpriester was, het almal nog vir Annas as die hoëpriester en leier van die Joodse Raad beskou (Hd.4:6). In ‘n sekere sin het hy en Kajafas saam in die amp gedien (Lk.3:2).
Kajafas het in 11:49-50 vir die Raad gesê hulle moet vir Jesus doodmaak. ‘Eerder dít as wat die Romeine sien dat Hy baie volgelinge het en dink ons is besig met opstande. As hulle dit in die minste vermoed sal hulle Jerusalem en die tempel vernietig. Dit is beter dat een man vir die volk sterf as wat die Romeine die hele volk uitwis.’ Kajafas het nie eintlik besef wat hy gesê het nie. Jesus het in die volk se plek gesterf, asook in die plek van die heidene (v.14, 11:51-52).
Jesus het voor Annas gestaan. Hy het vir Jesus oor sy dissipels en sy lering uitgevra (v.19). Om v.9 te vervul het Jesus nie oor die dissipels gepraat nie. Hy het ook nie vir Petrus verloën soos wat Petrus Hóm verloën het nie.
Wat Jesus se lering betref was dit ‘n skande dat Annas niks daarvan geweet het nie, want wat Hy eenkant vir die disspels gesê het, het Hy in die sinagoge en in die tempel gesê (v.20). Hoekom was Annas nie daar om sy Messias en God se lering te hoor nie? Annas het vir Jesus aangekla sonder dat hy sy lering gehoor het, of enige getuies teen Hom gehad het (v.21).
Toe Jesus vir getuies gevra het, het een van die wagte Hom in die gesig geklap (v.22). ‘Is dit hoe jy die hoëpriester antwoord?’ het hy gesê (v.22). Maar Jesus het niks verkeerd gesê nie – Hy wou net ‘n regverdige verhoor gehad het (v.23, kontr. Hd.23:2-5). Die man het nie rede gehad om vir Jesus te klap nie (v.23, Sp.17:26).
Maar Annas was nie net van plan om Hom te klap nie, maar om Hom dood te maak. Om dit reg te kry moes Hy vir Jesus deur Kajafas, die amptelike hoëpriester, na Pilatus toe gestuur het. Hy het Hom toe in boeie soontoe gestuur (v.24). Matteus, Markus en Lukas vertel vir ons van die korrupsie wat dáár plaasgevind het.
Jesus word verloën (v.15-18, 25-27)
Ek het van ‘n Christen gelees wat sy vrou gelos het, die huis onder haar uit verkoop het, met ‘n ander vrou in sonde gelewe het, en toe alles verloor het. Hy was oppad om sy eie lewe te neem toe die Here hom gekeer het. Hy het weer van die Here se ontferming en genade gehoor, hom bekeer, en ‘n toegewyde diaken in ‘n gemeente geword. Jare later het hy in vrede en oorwinning gesterf, en is hy hemel toe.
Die Here verskoon nie gelowiges se sonde nie, en ons moet ook nie. En tog is geen sonde sterker as Jesus se kruisdood nie. “waar die sonde meer geword het, het die genade nog meer oorvloedig geword” (Rm.5:20). Geen sonde kan ons van Christus se liefde skei as ons eers tot bekering gekom het nie. Dawid se egbreuk en moord kon nie, en Petrus se verloëning van Jesus kon ook nie. Kan jy onthou wat daar gebeur het?
Petrus het weggehardloop toe die soldate vir Jesus in die tuin gearresteer het (Mt.26:56). Later het hy suutjies agter Jesus aangeloop (v.15, Mt.26:58). Hy was bang en het op ‘n afstand gevolg (Mk.14:54). Een van die ander dissipels (seker Johannes – sien 13:23, 19:26, 21:7, 20, 24) was saam met hom (v.15). Dié dissipel het vir Annas geken en saam met Jesus in die hoëpriesterlike hof ingegaan (v.15, vgl. 19:26). Dit is asof hy dadelik jammer was dat hy vir Jesus in die tuin verlaat het.
Petrus was nie. Hy het vir sy lewe gevrees en was bang om homself met Jesus te assosieer (v.16, Sp.29:25). Dit is ook hoekom hy by die deur gewag het, en nie saam met Johannes in die binnehof ingegaan het nie (v.16). Selfs toe Johannes vir die diensmeisie by die deur gesê het om hom in te laat, het hy buite gewag en gemaak of hy nie vir Jesus ken nie (v.16).
A.g.v. die koue lente aand het die diensknegte en tempel polisie ‘n koolvuur in die buitehof gemaak; hulle het daar gestaan om warm te word (v.18, Lk.22:55). Petrus wou nie agterdog geskep het nie, en het daarom saam met hulle om die vuur gaan staan (v.18, vgl. Ps.1:1).
Die diensmeisie wat vroeër by die deur was het nou vir Petrus in die vuur se lig gesien (v.17, Lk.22:56). ‘Is jy nie een van hierdie man se dissipels nie?’ het sy gevra (v.17). ‘Ja, jy is. Jy was saam met Jesus die Galileër.’ (Mt.26:69, Mk.14:67).
‘Nee ek was nie,’ het hy voor almal gelieg (v.17, Mt.26:70). ‘Ek weet nie waarvan jy praat nie vrou.’ (Mk.14:68, Lk.22:57). Hy het na die hek toe gestap; die haan het die eerste keer gekraai (Mt.26:71, Mk.14:68).
Hy het weer na die vuur toe gekom om homself warm te maak (v.25). ‘n Ander diensmeisie het hom gesien en vir die mense om die vuur gesê: ‘Hierdie man was saam met Jesus van Nasaret.’ (Mt.26:71, Lk.22:58). ‘Is dit nie waar nie – jy is mos een van sy dissipels?’ (v.25). Petrus het dit weer ontken en met ‘n eed gesweer: ‘Man, ek is nie! Ek ken nie die man nie.’ (v.25, Mt.26:72, Lk.22:58).
Omrent ‘n uur later het een van die hoëpriester se diensknegte (‘n familielid van Malchus wie se oor Petrus in die tuin afgekap het) gesê: ‘Het ek jou nie saam met Jesus in die tuin gesien nie?’ (v.26, Lk.22:59). ‘Jy is tog ‘n Galileër; jou aksent gee jou weg,’ het hy gesê (Mt.26:73, Mk.14:70).
Petrus het God se vervloeking oor homself geroep en gesweer: ‘Ek ken nie die man van wie julle praat nie!’ (v.27, Mt.26:74, Mk.14:71). Terwyl hy besig was om te praat, het die haan ‘n tweede keer gekraai (v.27, Mk.14:72, Lk.22:60). Jesus het omgedraai vir Petrus in die oë gekyk (Lk.22:61). Onmiddellik het hy Jesus se woorde onthou: ‘Voor hanekraai aanbreek (Mk.13:35) en die haan twee keer kraai, sal jy My drie maal verloën.’ (13:38, Mk.14:72). Hy het die voorhof verlaat, in trane uitgebars, en bitterlik gehuil (Mt.26:75, Mk.14:72).
Hoe moet ons hierdie verse toepas? Jesus het gesorg dat nie een van dié wat die Vader as ‘n geskenk aan Hom gegee het, verlore gegaan het nie (v.9, 17:12). Die soldate se aggressie in die tuin, die hoëpriester se ondervraging oor Jesus se dissipels, en Petrus se verloëning in die buitehof kon dit nie gekeer het nie. Geen mens se sonde kan die Here se planne stuit nie (Dn.4:35). Hy sal selfs ons sonde gebruik om sy planne uit te werk.
Maar sy soewereiniteit oor mense se sonde beteken nie dat Hy die outeur daarvan is nie. God versoek niemand nie, en self word Hy nie versoek nie (Jk.1:13). Hy is eerder die outeur van die outeur van sonde: Hy het die duiwel gemaak, maar Hy het hom nie boos gemaak nie. Satan het self besluit om sonde te doen, en so is dit ook die geval met die mens. 
En tog het God in sy ewige raadsplan besluit om die mens se sonde toe te laat, sodat Hy goeie dinge daaruit kon voortbring, net soos wat Simson heuning uit die leeu se karkas gekry het.
Die verhaal van Josef en sy broers, en Jesus se kruisdood wys dit die duidelikste (Gn.45:5, 8, 50:20, Ps.105:17, Hd.2:23, 4:27-28). God is in beheer van die bose dinge wat mense doen en van die dinge wat met hulle gebeur, alhoewel Hy nie direk daarvoor verantwoordelik is nie (Job 1-2, 2 Sm.24:1, 1 Kron.21:1, Jes.37:26, Am.3:6). Sy intensies is goed, terwyl die instrumente wat Hy gebruik slegte motiewe het (Jes.10:5-7). Verskeie verse in die Bybel wys dit:
A.g.v. Farao se hardkoppigheid het die Here Homself in die tien plae en by die Rooisee verhef (Eks.9:16).
Uit Juda se losbandigheid is een van die Messias se voorvaders gebore (Gn.38, Mt.1:3).
Deur Saulus se vervolging van die kerk het die evangelie versprei (Hd.8:3-4).
Omdat Paulus in die tronk beland het, het party van die wagte tot bekering gekom (Hd.16:24-34, Fil.1:12-14).
A.g.v. Dawid se egbreuk in 2 Sm.11-12 is Ps.51 in die Bybel opgeteken.
Weet dan dat die Here nooit met verbasing op mense se sonde reageer, sodat Hy soos ‘n amateur skaakspeler moet sê: ‘Ek het nie daai een gesien kom nie.’ Hy haat sonde, maar Hy gebruik dit ook om sy groter plan uit te werk. ‘He uses sin sinlessly,’ het iemand gesê.
Maar die feit dat Hy ons sonde gebruik beteken nie dat ons dit moet doen nie. Die Here het nie ons sonde nodig om sy planne te bereik nie. En tog troos sy soewereiniteit ons wanneer ons kniediep in die sonde beland soos Petrus. Ons hoef nie te dink: ‘Nou het ek die Here se planne opgemors’ nie.
Selfs in sulke oomblikke is Hy sterk genoeg om jou te behou, asook om goeie dinge uit jou sonde uit voort te bring. Hy vereis egter dat jy ware berou moet hê en jou van sulke dinge moet bekeer. En as iemand anders teen jou gesondig, kan jy ook met sekerheid weet dat Hý dit gestuur het, en dat Hy dit vir jou voordeel sal uitwerk (Gn.50:20, 2 Sm.16:10-11, Rm.8:28).
Dalk wonder jy hoe sonde enigsins die mens se keuse kan wees as God soewerein is daaroor. Die maklike antwoord is om te sê dat God in sy soewereiniteit gekies het dat die mense sekere keuses kan maak.
Volgens Wayne Grudem is dit ‘n bietjie soos William Shakespeare se karakter Macbeth. In die boek het Macbeth vir King Duncan doodgemaak, en tog kan ons ook sê dat Shakespeare, die outeur, die koning se dood veroorsaak het. God is nie heeltemal so nie, omdat Hy nooit die oorsaak van mense se sonde is nie. En tog is Hy soewerein daaroor.
 Walter Kaiser, Revive Us Again, p.32
 Wayne Grudem Systematic Theology, p.322
On Oktober 7, 2016Oktober 9, 2016 By baptistekerkkemptonparkIn Ongeloof,Sonde	Ek het op Nat Geo Wild ‘n program oor die gevaarlikste diere ter wêreld gesien. Leeus, tiere, giftige slange en skerpioene, olifante, buffels, bye en ‘n klomp ander diere was op die lys. Seekoeie was op die lys, maar blykbaar is dit nie waar dat hulle die meeste mense per jaar doodmaak nie. ‘n Sekere kobra van Suid-Oos Asië was die tweede gevaarlikste en maak meer as 10 000 mense per jaar dood. Die gevaarlikste dier maak ‘n half miljoen mense per jaar dood: die malaria muskiet.
On Julie 1, 2016 By baptistekerkkemptonparkIn Belonings,Depressie,Kerk,Kerktug,Openbaring,Sonde,Wereld	Jy het seker al gehoor van die gemmerbrood mannetjie wat oor die rivier wou kom? Hy het op die jakkals se rug geklim. Die jakkals het deur die rivier geswem. Toe die water dieper raak, het hy vir die gemmerbrood mannetjie gesê om op sy skouers te klim. Die water het dieper geraak, sodat hy op die jakkals se nek moes klim… toe op sy kop… toe op sy neus… en toe…
On Junie 23, 2016Julie 1, 2016 By baptistekerkkemptonparkIn Afgode,Kerk,Openbaring,Sonde,Vervolging,Wereld	My suster en swaer was vir hulle wittebrood in Amerika. Gedurende die twee weke het hulle ‘n Baptistekerk in Seatle besoek. Dit was die kerk se 100-jarige viering. Voor hulle het daar twee vroue gesit. Na ‘n rukkie het hulle gesien dat die een ‘n man is. Hy het lang hare gehad en ‘n rok gedra. Die vroue-predikant het in haar toespraak gesê dat dit die mense is wat gemaak het dat die kerk so suksesvol is. In haar hele ‘preek’ het sy nie ‘n enkele woord oor die Here gesê nie. Hierdie gemeente, soos die een in Op.2:12-17, is ‘n goeie voorbeeld van ‘n wêreldsgesinde kerk.
Die aanhef (v.12)
Pergamus was 80 km noord van Smirna en 25 km van die weskus van Turkye af. Vir meer as 250 jaar was dit die hoofstad van die Turkse provinsie Asië. Dit was ook dié godsdienstige sentrum in die Ryk. Daar was afgodstempels vir Zeus, Atena, Apollo, Asklepios, Dionisus en Aphrodite, asook vir die keisers van Rome. Die moderne dorp Bergama is gebou oor dele van die antieke stad.
Jesus het hierdie brief aan die boodskapper [Gk. aggelos] of leraar van die gemeente in Pergamus gerig (v.12). Jesus beskryf Homself as die Een wat die skerp swaard met twee snykante het (v.12). Dit is so dat die Romeine oortreders met die swaard doodgemaak het (v.13, Rm.13:4). Jesus sê egter dat Hy meer mag het as enige aardse owerheid, en dat Hý die ware swaard in sy skede het (v.12, 1:16).
Uit die res van die Skrif leer ons dat hierdie swaard die Woord is waarmee Hy die nasies sal oordeel (19:15, Jes.49:2, Ef.6:17, Heb.4:12). Sy swaard is nie maar net ‘n ornament wat mooi lyk teen iemand se sitkamer muur nie, maar een wat Hy gaan gebruik (v.16). Wanneer Jesus sy woorde van oordeel uitspreek is dit nie leë dreigemente nie – Hy het die mag om dit uit te voer.
Die komplement (v.13)
Van al die gode in Pergamus was Asklepios die een wat uitgestaan het. Volgens hulle was hy die god van genesing. Sy teken was ‘n slang – die teken wat vandag nog op ambulanse gesien kan word. Oral uit Asië het mense na hierdie tempel toe gekom om genees te word. Hulle het gesê dat die god d.m.v. drome vir die priesters en dokters gewys het watse mense genees moet word.
Saam met die medisyne het hulle besweringe en tower spreekwoorde gebruik. Een voorskrif het vereis dat die siek persoon op die tempel se vloer moes slaap, sodat slange oor sy liggaam kon seil en hulle genesende krag in hom kon vrylaat. Dit mag wees dat Jesus dít in gedagte gehad het toe Hy gesê het dat Pergamus die troon van Satan is (v.13), omdat Satan self in 12:9 ‘die ou slang’ genoem word.
In Pergamus was daar ook ‘n altaar wat soos ‘n troon gelyk het. Die 13 meter hoë altaar was opgerig vir Zeus, en was een van die wonders van die antieke wêreld. Dit mag ook wees dat Jesus hieraan gedink het toe Hy Pergamus die troon van Satan genoem het (v.13).
Onthou ook dat die mense van Pergamus die keiser aanbid het. Volgens Jesus is dit Satan wat deur die keiser regeer het. Daarom het Hy die stad ‘n troon van Satan genoem (v.13). Om v.13 te verstaan, sal dit help as ons hierdie agtergrond in ons gedagtes het.
Jesus het geweet dat sy kinders in ‘n stad woon waar die duiwel oor mense se harte regeer, en hulle soos zombies agter hom aanloop (v.13, Joh.12:31, 14:30, 2 Kor.4:4, Ef.2:2, 1 Jh.5:19). Tog het die gelowiges nie toegegee aan die druk om ander gode te aanbid nie (v.13). Selfs toe die getroue Antipas daar doodgemaak is, het hulle aan hulle geloof in die Here vasgehou, en Hom nie verloën nie (v.13). Antipas het rotsvas gestaan en geweier om die keiser en die afgode te aanbid. Volgens oorlewering is Antipas in ‘n smeltende koper bul gegooi. As gevolg van sy manmoedige voorbeeld, het die res van die gelowiges vasgestaan (v.13).
Die vermaning (v.14-17a)
‘n Sportman wat altyd dieselfde taktiek volg, word in sy eie net gevang. As ‘n tennisspeler bv. altyd ‘n sekere hou speel, gaan sy of haar opponent dit agterkom. In v.13 het die duiwel gesien dat sy vervolgingstaktiek om die gemeente van balans af te bring, nie gewerk het nie. Hy het toe ‘n ander kaart gespeel. In v.14-15 sien ons hoe hy dinge van binne af probeer versuur.
Alhoewel die gelowiges getrou gebly het in vervolging (v.13), was daar dinge wat nie reg was in die gemeente nie (v.14). Soos party van hulle aan die Naam van Jesus vasgehou het, het ander aan verkeerde lering vasgehou (v.14-15). Soos die vals leraars in 2 Pt.2:15 het hulle Bileam se lering aangehang (v.14).
Koning Balak van Moab het vir Bileam gehuur om die Israeliete te vervloek. Die Here het nie vir Bileam toegelaat om dit te doen nie, en het die vloek in ‘n seën verander (Nm.22-24). Sy lus vir koning Balak se omkoopgeld het gemaak dat hy ‘n ander plan uitgedink het om die Israeliete te laat val (v.14, Jud.11). Hy het vir die Midianitiese vroue gesê om die Israelitiese mans seksueel te verlei. Hulle het ‘n fees gehou vir Baäl van Peor en dit dáár gedoen (v.14, Nm.25, 31:8, 15-16). Die Here het ‘n plaag gestuur waarin Hy 24 000 Israeliete doodgemaak het.
Soos die Israeliete in die woestyn, het sommige van die gelowiges in Pergamus afgodspraktyke beoefen: hulle het vleis geëet wat aan die afgode geoffer is, en met die tempel prostitute geslaap (v.14). Hulle redenasie het seker so iets geklink: ‘Dit is nie asof ons die keiser of enige van die ander gode aanbid nie. Ons woon nou wel die afgodsfeeste by, maar as ons mense vir die Here wil wen, moet ons wees waar húlle is. Ons weet mos dat ‘n afgod niks is nie, en dus is dit nie verkeerd as ons vleis eet wat aan hulle geoffer is nie.’
Op dié manier het hulle die Here se Naam deur die modder gesleep, en vir die ongelowiges gemengde boodskappe deurgestuur: ‘Dit is nie reg om ander gode te aanbid nie (v.13), maar dit is ook nie verkeerd om dinge te doen wat daarmee geassosieer word nie (v.14).’
Paulus het in 1 Kor.8, 10 gesê dat hulle hierdie vleis in die slaghuis kan koop en by hulle huise kan eet. Hulle moes egter nie die feeste bygewoon het en daardeur die nuwe bekeerlinge se gewetens beskadig het nie. Hulle moes ook nie ‘n slegte getuienis vir die wêreld gewees het nie, en dus moes hulle seksuele losbandigheid soos die pes vermy het (Hd.15:29).
Die gelowiges in Efese het die lering van die Nikolaïete gehaat (v.6), terwyl dié in Pergamus daarmee gespeel het (v.15). Dit lyk of die leer van Bileam en die leer van die Nikolaïete min of meer dieselfde was (v.14-15). Die soortgelyke betekenis van Bileam en Nikolaus se name laat dit so lyk.
Jesus het vir die skuldiges gesê om hulle te bekeer (v.16). Hulle moes opgehou het om die feeste by te woon. As hulle dit nie gedoen het nie, sou Jesus gou na hulle toe gekom het om hulle te oordeel (v.16, 1:1, 3, 22:7, 12). Hulle het nie baie tyd gehad om hulle te bekeer nie, en moes dit gou doen (v.16). Indien nie, sou Jesus gekom het om met die swaard van sy mond oorlog te maak teen hulle (v.16). Voordat Hy teen die nasies oorlog voer (19:15), sou Hy dit teen sy kerk gevoer het (v.16)! Die oordeel moet begin by die huis van God (1 Pt.4:17).
Soos wat Hy vir Bileam met die swaard getref het (Jos.13:22, Nm.31:8, 22:23, 31-33), sou Hy die gelowiges in Pergamus met die swaard getref het (v.16). Hy sou nie net woorde van oordeel teen hulle gepraat het nie, maar sy oordeel uitgevoer het om hulle dood te maak. Dié wie se geestelike ore oop was, moes die Gees se waarskuwing ter harte geneem het (v.17).
Die belofte (v.17b)
Die idee van ‘n Olimpiese Spele kom van die Grieke af. Die Romeine het in hulle voetspore gevolg. Pergamum het ook ‘n spele gehad. Die oorwinnaar in elke item het ‘n wit klippie gekry. Die klippie was ‘n ‘toegangskaartjie’ om die oorwinnaarsfees by te woon.
In die Romeinse hofsisteem het dié wat skuldig bevind is ‘n swart klippie gekry, terwyl dié wat onskuldig was ‘n wit klippie gekry het. Dit is nie onmoontlik dat dít in Jesus se gedagtes was toe Hy in v.17 ‘n wit klippie aan die oorwinnaars belowe het nie.
Dié wat nie oorwin het nie sou geoordeel word (v.16), terwyl dié wat oorwin het beloon sou word (v.17). Hulle moes oorwin het oor die vals lering van Bileam en die Nikolaïete, asook oor die wêreld se druk om afgode te aanbid (v.17). Die oorwinnaars sou nie net ‘n wit klippie nie, maar ook die verborge manna gekry het (v.17).
Toe Israel deur die woestyn getrek het, moes hulle 2.2 liter manna in ‘n goue kruik in die ark gebêre het (Eks.16:32-36, Heb.9:4). Volgens die Jode sou die Messias by sy koms vir hulle van hierdie manna gegee het. In v.17 belowe die Here hierdie manna aan sy getroue volgelinge (v.17, 13). Hy self is die verborge manna wat uit die hemel uit neergedaal het om ons siele te versadig (Jh.6:32-35).
Deur ‘n wit klippie te belowe sê Jesus dat Hy vir die oorwinnaars ‘n ‘toegangskaartjie’ sal gee om die ware oorwinnaarsfees in die hemel by te woon. Hy sê ook dat die Romeinse howe hulle skuldig bevind het omdat hulle geweier het om die keiser te aanbid, maar dat Hy hulle onskuldig bevind. Daarom gee Hy aan hulle ‘n wit klippie.
Op elke gelowige se klippie sou daar ‘n geheime en nuwe naam gewees het (v.17). Dit blyk dat hierdie naam Jesus se nuwe naam was (3:12, 19:12-13, 16). Soos wat ‘n vrou haar man se naam aanneem, sal ons ons Bruidegom se nuwe Naam aanneem (Jes.62:2, 4-5). ‘n Nuwe naam wys ook dat ons nuwe mense met ‘n nuwe karakter is (Abram word Abraham, Jakob word Israel, Simon word Petrus).
Moenie die Pergamus-gemeente se slegte voorbeeld volg om soos die wêreld te wees nie. Wie ‘n vriend van die wêreld wil wees, maak homself ‘n vyand van God (v.16, Jk.4:4). Iemand wat die wêreld liefhet, kan nie intieme gemeenskap met Jesus geniet nie (2 Kor.6:14-18). Moet dan nie jou aandag en liefde tussen God en die wêreld verdeel nie. Sal jy ‘n wêreld liefhê wat jou Here haat (Jh.7:7)? Sal jy ewige dinge prysgee vir iets wat eendag vernietig gaan word (1 Jh.2:17)?
Om wêreldsgesindheid teë te staan, moet ons eers weet wat dit beteken. In ‘n wêreldsgesinde kerk kan almal leef soos hulle wil – daar sal nie tug toegepas word nie (v.16, 1 Kor.5:1-13). Volgens hulle is dit liefdeloos om mense te dissiplineer (ek wonder of hulle dink dat dit vir die oortreder liefdeloos was om sy vrou te slaan, of om iemand anders se vrou by hom af te vat?).
In ‘n wêreldsgesinde kerk baklei mense met mekaar en is hulle verdeeld. Hulle praat nie hulle verskille uit nie, maar daag mekaar voor die hof (1 Kor.3:3-4, 6:1-8). In sulke kerke is daar gedurig probleme met lidmate wat immoreel is (v.14, 1 Kor.6:12-20). Soos die wêreld sê hulle: ‘Dit is my liggaam, en ek kan daarmee doen wat ek wil.’ Hulle dink nie daaraan dat Jesus ons liggame geskep en verlos het nie, en dat ons nie aan onsself behoort nie, maar aan Hom (Rm.12:1, 1 Kor.6:19-20). Mense wat dít vergeet gee nie om dat hulle te veel drink, of dat hulle ongetroud is en in ‘n seksuele verhouding saam met iemand bly nie. Selfs die leiers sien dit oor, want ‘hulle is mos nie meer kinders nie.’
Wêreldsgesinde kerke se lidmate leef om geld te maak. Hulle is materialisties. Die lidmate ry duur karre en bly in luukse huise, maar die kerk sukkel om kop bo water te hou. Die probleem is nie dat hierdie mense baie geld het nie, maar dat hulle niks of bittermin daarvan vir die Here gee. Hulle gebruik dit om hulle lewens lekkerder te maak. Hulle dink glad nie aan die hemel nie, en leef asof hulle vir altyd hier gaan wees.
Soos die wêreld, dink wêreldsgesinde kerke dat hulle wyser is as die Bybel. Die kultuur en nie die Bybel nie, bepaal hoe hulle lewe (v.14-15, Kol.2:8). ‘Die wetenskap en sielkunde het vir ons dinge kom leer wat mense in die Bybelse tyd nie geweet het nie. Ons kan nie meer sê dat die man die hoof is van sy huis nie. Dit was ‘n chauvinistiese onderdrukking wat in Paulus se tyd gegeld het. Ons kan ook nie saam met 1 Tm.2:12 sê dat vroue nie predikante mag wees nie – tye het verander. Ons weet ook dat gay mense so gebore is, en dat Moses en Paulus verkeerd was om te sê dit is sonde. Ons kan ook nie meer Gn.1-3 as geskiedenis aanvaar nie, omdat evolusie vir ons gewys het dat dinge anders gebeur het. Sielkunde het vir ons geleer dat ‘n pakslae kinders se selfbeeld krenk. Daar is beter maniere om kinders op te voed.’
Wêreldsgesinde kerke roem oor hulleself (1 Jh.2:16). ‘n Man het eenkeer by ons huis vir my vriend gevra: ‘Hoeveel studente het julle teologiese kollege?’ My vriend het gesê: ‘Vyf.’ Die man het gelag en gesê: ‘Ons het 400!’ ‘n Predikant het vir wyle dr. Martin Holdt gevra: ‘Hoeveel lidmate het julle?’ Volgens dr. Martin was hulle 300 lidmate. ‘Net 300? Ons is 2000,’ het die predikant met trots gesê. ‘n Predikant het my kom sien met die doel om ons kerkgebou te huur. Hy het my oor ons weeklikse ‘aktiwiteite’ gevra. Ek het gesê dat ons twee eredienste, twee Bybelstudies en twee bidure het. Hy het begin roem oor hoeveel ‘aktiwiteite’ húlle in die week het.
Hoe kan jy hierdie wêreldsgesindheid oorkom?
 Wees soos salms wat teen die stroom op swem. Moenie toelaat dat die wêreld jou soos deeg of loot in hulle gietvorm druk nie, maar vul jou gedagtes met die Bybel sodat jy anders as hulle dink (v.13, Rm.12:2). Lees die koerant en luister na die nuus deur die filter van die Bybel. Pasop dat hulle nie jou Bybelse wêreldbeskouing met hulle filosofieë inkleur nie.
 As die kruis van Jesus ‘n sentrale plek in jou lewe en gedagtes inneem, sal jy vir die wêreld sterf en hulle vir jou (Gal.6:14). In jou eie krag kan jy nie vir die wêreld ‘nee’ kan sê nie. As jy egter in geloof na die Here kyk om jou te help, sal jy die wêreld oorwin. Johannes het mos gesê: “Want alles wat uit God gebore is, oorwin die wêreld; en dit is die oorwinning wat die wêreld oorwin het, naamlik ons geloof. Wie anders is dit wat die wêreld oorwin as hy wat glo dat Jesus die Seun van God is?” (1 Jh.5:4-5).
 Ons moet ons dadelik van verkeerde lering en praktyke bekeer (v.16, 14-15). Moenie uitstel nie, maar doen dit gou (v.16, Ps.119:60, 2 Kor.6:2, Heb.3:13, 15). Wie weet of dit nie miskien jou laaste kans is nie? Dalk gaan die Here ná vandag vir jou die streep trek en gou kom om jou te oordeel (v.16)? Moet asseblief nie dink die Here speel nie: ‘I will come’ (v.16, ESV).
 Die feit dat jy sekere dinge reg doen (v.13) verskoon nie die dinge wat verkeerd is nie (v.14-15). Bekeer jou van die dinge wat verkeerd is. Kry weer ‘n liefde vir Jesus, die evangelie van sy kruisdood vir sondaars en sy opstanding uit die dood, en ‘n heilige lewe van toewyding en gehoorsaamheid.
 Is jy in ‘n wêreldsgesinde kerk of omgewing waar jy nie kan uit nie? Bly getrou aan die Here – Hy weet dat jy in so ‘n situasie is (v.14). Hy sal jou help en beloon; byt net vas (v.17).
 Dink aan die beloning (v.17). Op die laaste Dag sal jy nie spyt wees dat jy getrou gebly het, en nie toegelaat het dat die wêreld jou besmet nie (Jk.1:27).
Verlede jaar se se besluit oor gay huwelike in die NG-Kerk was maar net die kersie op die koek, die laaste strooi wat die kameel se rug gebreek het. Voor hierdie besluit het die NG-Kerk stelselmatig haar deure vir die wêreld begin oopmaak. Omdat die wêreld jare gelede ‘n voet in die deur gekry het, was dit maklik om die deur oop te forseer en dit uiteindelik van sy skaniere af te haal.
Om te verhoed dat dieselfde met ons gebeur, moet ons seker maak dat ons die deur nie eers ‘n skrefie oopmaak nie. Dit beteken nie dat ons die wêreld moet ignoreer nie. Volgens die Bybel moet ons soos ligte in die wêreld skyn, sodat ons mense vir die Here kan wen. Maar ons gaan dit nie regkry as ons soos die wêreld is nie.
 A.R. Fausset, Fausset’s Bible Dictionary, inskrywing onder Pergamos
 James Orr, International Standard Bible Encyclopedia, inskrywing onder Pergamos
 Fausset, Ibid
 John MacArthur, The MacArthur Study Bible, verduidelikende nota op Op.2:13
 J.A. Thompson, The Bible and Archaeology, p.420
 MacArthur, Ibid, Op.2:13 en Leon Morris, Tyndale New Testament Commentaries: Revelation, p.67
 G.K. Beale & D.A. Carson, Commentary on the New Testament use of the Old Testament, p.446
Baptistekerk Kemptonpark	Create a free website or blog at WordPress.com. Post to