Die vierkante van Europese Middeleeuse stede getuig van die heropening van ekonomieë na plae. (Shutter)
Die Swart Dood (1347-51) verwoeste Europese samelewing. Die Engelse monnik en kronikus, Thomas Walsingham, het vier dekades ná die geleentheid geskryf dat hy “soveel ellendigheid het gevolg op hierdie euwels dat die wêreld daarna nooit weer na sy voormalige staat kon terugkeer nie. "
Hierdie middeleeuse kommentaar weerspieël 'n geleefde werklikheid: 'n wêreld wat omgekeer word deur massavrees, besmetting en dood.
nog die samelewing herstel. Die lewe het ondanks die onsekerheid voortgeduur. Maar dit was in die nasleep nie 'sake soos gewoonlik' nie - die bedreiging van die plaag het gebly.
The Triumph of Death deur Pieter Bruegel the Elder toon 'n verwoeste landskap waar die dood mense onoordeelkundig neem soos wat dit gelyk het tydens 'n pesgolf. (Museo del Prado)
Stadige en pynlike herstel
Die post-Black Death-wêreld het “is nie verbeter deur die hernuwing daarvan nie. " Die Franse monnik, Guillaume de Nangis, het geklaag dat mans meer "wreed en grypend", "gulsig en strydig" is en by meer "stryd, geskille en regsgedinge betrokke was."
Die tekort aan werkers in die nasleep was akuut. Die kontemporêre Historia Roffensis merk op dat swaande grond in Engeland “ongekultiveerd gebly, ”In 'n wêreld afhanklik van landbouproduksie.
'N Skaarste aan goedere het spoedig gevolg, wat sommige verhuurders in die rigting dwing laer of kwytskelding huur om hul huurders te hou. 'As arbeiders nie werk nie,' het die Engelse prediker, Thomas Wimbledon, gesê, 'priesters en ridders moet kultivars en veewagters word, anders sterf hulle weens liggaamlike versorging. "
Soms het die stimulus met geweld gekom. In 1349 gee die Engelse regering sy Ordonnansie van arbeiders, wat aan mans en vroue wat wetlike mense onderneem het, salarisse en lone betaal word teen die koers van 1346 voor die plaag.
Ander kere was die herstel meer organies. Volgens die Franse Carmelite-fiter, Jean de Venette, “Oral word vroue makliker as gewoonlik swanger; " niemand was onvrugbaar nie en swanger vroue was oorvloedig. Verskeie het tweelinge en drieling gebaar, wat 'n nuwe era in die nasleep van so 'n groot sterftes was.
'N Algemene en bekende vyand
Toe kom die plaag terug. A tweede pes het Engeland in 1361. getref. 'n Derde golf het verskeie lande in 1369 beïnvloed. 'n Vierde en vyfde golf het gevolg in onderskeidelik 1374-79 en 1390-93.
'N Skildery deur Domenico Gargiulo van Napels beeld 'n golf van siektes uit wat die stad in die middel van die 1500's verwoes het.
Pes was 'n konstante kenmerk in die laat Middeleeuse en vroeë moderne lewe. Tussen 1348 en 1670, het historici Andrew Cunningham en Ole Peter Grell geskryf, was dit 'n gereelde en herhalende gebeurtenis:
"... soms oor groot dele, soms net in enkele plekke, maar sonder om 'n enkele jaarlikse skakel in hierdie lang en treurige ketting uit te laat.. "
Die siekte het gemeenskappe, dorpe en dorpe beïnvloed groter risiko's vir stedelike sentra. Met sy digte bevolking was Londen skaars vry van siektes met groot uitbrake in 1603, 1625, 1636 en die 'Groot plaag' van 1665, wat beweer het 15 persent van die stad se bevolking.
Geen geslag het sy toorn vrygespring nie.
Die beheer van die ramp
Regerings was nie skaam oor hul antwoorde nie. Terwyl hul ervaring nooit 'n uitbreking kon voorkom nie, het hul hantering van siektes probeer om toekomstige rampe te versag.
Koningin Elizabeth I's Plaagorde van 1578 het 'n reeks kontroles geïmplementeer om die besmette en hul gesinne te ondersteun. In die hele Engeland het 'n regeringsinisiatief verseker dat besmette mense nie hul huise verlaat vir voedsel of werk nie.
Plaaghuise is ook gebou om siekes te huisves en om diegene wat gesond is te beskerm. In 1666 beveel koning Charles II elke stad en stad “om gereed te wees in geval enige infeksie sou uitbreek. " As 'n besmette persoon ontdek word, sal hy of sy uit die huis en die stad verwyder word terwyl die voormalige 40 dae lank gesluit was, met 'n rooi kruis en die boodskap:Here wees ons genadig”Op die deur aangebring.
In sommige gevalle, hindernisse, of cordons sanitaires, is gebou rondom besmette gemeenskappe. Maar hulle het soms meer kwaad as goed gedoen. Volgens die Verligting-historikus Jean-Pierre Papon, is inwoners van die Provençaalse stad Digne in 1629 verhinder om te verlaat, hul dooies te begrawe en te bou tente waar hulle andersins veilig van die siekte geïsoleer kon wees.
Staats- en morele gesag
Ondervinding en regulatoriese maatreëls was nie altyd effektief nie.
Die groot plaag wat die suid-Franse stad Marseille tussen 1720 en 1722 getref het, het die dood veroorsaak na raming 100,000 mense. Na die aankoms van die Grand Saint-Antoine het 'n handelsskip teruggekeer van die Levant, “behoorlike versorging en remedies”Om die noodlottige gevolge van hierdie siekte te voorkom, is vertraag en geïgnoreer. Die siekte het na alle dele van die stad versprei.
Die Franse kunstenaar Michel Serre se werk uit 1721 toon 'n uitsig op die stadhuis in Marseilles tydens die stad se uitbreek van die plaag die vorige jaar. (Marseille Museum of Fine Arts)
Die plaag het binne enkele weke daar begin woed. 'N Korrupte dokter, valse gesondheidsrekeninge, politieke en ekonomiese druk om die skip se goedere af te laai en korrupte amptenare wat die aanvanklike verspreiding van die siekte ondersoek, het alles bygedra tot 'n ramp wat skaars in die suide van Frankryk kon voorkom.
Hospitale was versadig, en kon nie 'die groot hoeveelheid siekes ontvang wat hulle in menigtes opgekom het nie.' Die owerhede het 'dubbele ywer' uitgeoefen en nuwe hospitale in die stegies gebou, 'wat 'n groot tente' aan die buitewyke van die stad opgerig het.soveel strooi beddens as moontlik daar kon bly. "
Die Engelse regering was bang vir die oordrag van die oewer en het vinnig sy beskermingsmaatreëls opgedateer. Die Kwarantynwet van 1721 geweld, gevangenisstraf of dood gedreig word deur enigiemand wat probeer om te ontsnap van die afdwingbare bevryding, of diegene wat weier om die nuwe beperkings na te kom.
'N Portret van Edmund Gibson, die biskop van Londen, toegeskryf aan die Engelse portretkunstenaar John Vanderbank. (Bodleian Library, Universiteit van Oxford)
Sommige het hierdie maatreëls as onnodig beskou. 'Miskien het besmetting duisende mense doodgemaak,' het 'n anonieme skrywer geskryf, 'maar die stilstand het sy tienduisende doodgemaak ..."
Edmund Gibson, die biskop van Londen en 'n verskoning vir die regering, het nie saamgestem nie. 'Waar die siekte desperaat is,' het hy geskryf, 'moet die remedie ook so wees.' As sodanig, skryf hy, was dit geen punt om te woon nie “oor regte en vryhede, en die gemak en gemak van die mensdom toe daar plaag oor ons koppe hang. "
Sosiale ontwrigting was 'n onvermydelike resultaat - 'n noodsaaklike euwel. Maar soos wat middeleeuse en vroeë moderne ervarings met die plaag ons herinner, is dit nie 'n permanente wedstryd nie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Middeleeuse Europa se golwe van plaag het ook 'n ekonomiese aksieplan nodig