Geskryf deur Marie Lundorff
Detail uit studie vir die skildery Inconsolable Grief (1884), deur Ivan Kramskoi. Met vergunning van die Nasionale Museum, Kiev
Dit is 'n tragiese feit dat die meeste van ons die verlies van 'n geliefde sal ervaar. Jaarliks ​​sterf ongeveer 50 tot 55 miljoen mense wêreldwyd, en daar word beraam dat elke dood gemiddeld vyf beroofde individue het. Die ervaring van verlies veroorsaak gewoonlik 'n verskeidenheid psigososiale reaksies, soos onttrekking aan sosiale aktiwiteite, diep hartseer, verwarring oor 'n mens se rol in die lewe, en bars van eensaamheid. In die akute fase van rou, is hierdie soort hartsreaksies dikwels besoedelend, uiters pynlik en erg verswak. Dit kan voel asof die liefde wat teenoor die afgestorwene gerig word, sy tasbare voorwerp skielik verloor en die ontroerende individu met 'n intense leegheid agterlaat.
Gelukkig het die meeste mense oor die langtermyn voldoende hulpbronne om aan te pas by hul nuwe lewe sonder die persoon wat hulle verloor het. Hulle verloor nie noodwendig hul verlies nie, maar hulle leer om te gaan. Maar ongelukkig is dit nie waar vir almal nie. Opgehoopte navorsing binne psigiatrie en sielkunde het getoon dat 'n beduidende minderheid mense - ongeveer een uit elke 10 - herstel nie van hartseer nie. In plaas daarvan duur die akute reaksie op langer termyn, wat lei tot probleme wat sosiaal, geestelik en liggaamlik sal floreer.
Die onderskeid tussen die tipiese en die meer problematiese weergawe van verdriet kan deur middel van 'n analogie geïllustreer word. Net soos 'n liggaamlike wond genees gewoonlik vanself, selfs al is dit pynlik en stadig, herstel die meeste mense van hul hartseer sonder enige spesiale hulp. Soms word 'n liggaamlike wond egter ontstoke, en ons gebruik salf, ys en lap om die genesingsproses te help. Net so kan komplikasies soms in die rouproses ontstaan, en ekstra hulp is dan nodig om die 'ontstoke' hartseer te behandel.
'N Ingewikkelde mengsel van individuele en kontekstuele faktore kan lei tot die ontwikkeling van ingewikkelde hartsreaksies. Stel jou voor Amy, 'n 50-jarige vrou wat 'n rustige lewe saam met haar man en twee tienerseuns leef. Haar man het skielik 'n hartaanval gehad en val op die grond. Hy kry hartmassering van 'n verbyganger, maar word ure later in die plaaslike hospitaal dood verklaar. Hierdie hipotetiese ervaring kan baie verskillende weë van verdriet vir Amy begin. In een scenario sien ons 'n Amy wat diep geraak word deur die verlies in die akute periode van verdriet. Sy gebruik 'n geweldige hoeveelheid tyd en energie om die begrafnis voor te berei, die besittings van haar oorlede man te sorteer en aan te pas by die lewe as 'n weduwee. Haar werkplek verstaan ​​baie van haar situasie, aangesien beide haar kollegas en toesighouer haar ondersteun en reëlings tref om haar afwesigheid te bestuur. Sy werk hard daaraan om haar lewe weer op koers te kry om haar kinders 'n gelukkige kindertyd te gee. Vyf jaar na haar verlies is sy baie betrokke by 'n organisasie wat met die voorkoming van hartsiektes werk. Sy mis haar man steeds geweldig, maar sy is dankbaar vir die jare wat hulle saam deurgebring het.
Omgekeerd kan die skok en die trauma van die dood van haar man Amy op 'n ander pad stuur: sy sukkel met die aanvaarding van die permanensie van die verlies en hou, selfs jare na sy dood, al die besittings van haar man onaangeraak; haar werkgewers is onsimpatiek, en sy verloor haar werk weens te veel siekedae en 'n verminderde werkprestasie; en haar volgehoue ​​lae bui en 'n gebrek aan energie het haar vriende en familie laat terugtrek. In hierdie scenario is Amy nie in staat om aan die eise van haar seuns te voldoen nie, waardeur dit eensaamheid, frustrasie en selfverloë is; sy toon geen belangstelling in die buitewêreld nie, en word oorweldig deur 'n intense hartseer wat nie mettertyd afneem nie.
THierdie kontrasterende hipotetiese scenarios illustreer hoe vatbaarheid vir komplikasies in die rou kan afhang van sleutelfaktore (bv. vlak van sosiale ondersteuning, persoonlike hanteringstyl, die bereiking van nuwe belangstellings na verlies). As 'n persoon wat ingewikkelde hartseer ervaar nie die nodige ondersteuning ontvang nie, kan verdere nadelige gevolge ontwikkel, soos verhoogde risiko van ernstige gesondheidstoestande, verswakte lewensgehalte, en verlaag algemene funksionering.
Navorsing wat die onderskeidendheid van aanhoudende hartseer en die gepaardgaande nadelige gevolge daarvan getuig, het die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) in 2018 laat besluit om sluit 'n sorgspesifieke diagnose in hul klassifikasieriglyne vir geestesversteurings, bekend as die ICD-11 (Internasionale Sistematiek van Siektes, 11de hersiening), wat teen 2022 volledig in gesondheidsorgstelsels geïmplementeer sal word. Die nuwe diagnose, 'langdurige hartsiekte' genoem, word gekenmerk deur 'n intense verlange na, of 'n volgehoue ​​besetting van die oorledene, gepaard met intense emosionele nood ( soos skuld, ontkenning, woede, moeite om die dood te aanvaar, gevoel dat u 'n deel van u self verloor het) en beduidende verswakte funksionering wat langer as 'n half jaar na die verlies voortduur.
Soos die ICD-11 in die komende jare geïmplementeer word, is daar 'n behoefte aan die verspreiding van inligting oor die diagnostiese kriteria van langdurige hartsiekte aan professionele persone in die gesondheidsorg wat in kontak is met beroofde persone in hospitale, hospitale, intensiewe sorgeenhede en algemene praktisyns om te help. hulle identifiseer en bied toepaslike ondersteuning aan diegene wat dit nodig het. Ongelukkig kan mediakopskrifte oor die nuwe 'hartsdiagnose' impliseer dat 'n langdurige rouversteuring alle soorte reaksies as patologies beskou. Dit is nogal jammer, want dit kan veroorsaak dat sommige individue hul verdriet verberg of vermy in 'n poging om geen diagnose te ontvang nie. Voorkomende ingrypings wat gerig is op normatiewe roureaksies kan ook albei wees oneffektief en selfs teenaangedui, wat dit noodsaaklik maak dat langdurige, ingewikkelde verdriet nie te gediagnoseer word nie.
Die diagnostiese riglyne wat deur die WGO ontwikkel is, word deur psigiaters en sielkundiges dwarsdeur die wêreld gebruik, en die toevoeging van langdurige verdriet as 'n amptelike geestesversteuring het verskeie praktiese implikasies. Vroeër is simptome van langdurige hartsiekte dikwels geïnterpreteer as tekens van depressie en deur antidepressante behandel, maar hierdie soort medisyne het 'n minimale effek getoon in die verbetering van hartsimptome. Die erkenning van langdurige hartsiektes as 'n duidelike verskynsel sal hopelik die toepaslike verdeling van effektiewe psigososiale behandelings verseker.
Sodanige benaderings sluit 'n element van psigoeducatie in: die inlig van die kliënt oor die gesonde en meer patologiese weergawes van hartseer, en die bespreking van terapeutiese doelstellings. Mense wat ingewikkelde verdriet ervaar, vermy dikwels mense, situasies of voorwerpe wat hulle herinner aan die permanensie van hul verlies, so sommige weergawe van blootstelling word dikwels gebruik. Blootstelling kan insluit die verhaal van die verlies of die identifisering van veral ontstellende herinneringe wat die persoon geneig is om te vermy, en die herinneringe geleidelik binne en tussen behandelingsessies te heroorweeg. Die laaste stadiums van terapie is dikwels -Toekoms gefokus, werk na die hervatting van die lewe sonder die oorledene. Hierdie element beklemtoon die vestiging en handhawing van 'n gesonde band met die oorledene, met inbegrip van die aanvaarding dat die lewe voortduur, en doelgerigte hulp om weer in betekenisvolle verhoudings te kom.
Die gesegde 'tyd genees alle wonde' is slegs gedeeltelik korrek, want vir ernstige ontsteekte wonde is tyd nie die oplossing nie. Dit is nodig om 'n dokter te besoek en gespesialiseerde behandeling te ontvang om die genesingsproses te help. Beroofde individue wat komplikasies ervaar in hul rouproses, beskryf hul situasie dikwels as uiters gevoelloos, oorweldigend en verswak. Soos aangetoon in die geval van Amy, is 'n mens se sosiale netwerk 'n belangrike faktor. Terwyl 'n verstandige en ondersteunende netwerk kan dien as 'n beskermende faktor teen langdurige hartsiekte, kan onttrekking aan vriende en familie sosiale isolasie skep en gevoelens van betekenisloosheid verhoog, wat bydra tot die ontwikkeling van 'n langdurige hartseerversteuring. Dit is noodsaaklik om te weet dat professionele hulp beskikbaar is. As u dit lees en die simptome van langdurige hartsiekte herken by iemand wat u ken - of miskien in uself - moet u professionele ondersteuning soek, omdat die tyd nie alle hartseer genees nie.
Marie Lundorff is 'n PhD-student in die Departement Sielkunde en Gedragswetenskappe aan die Aarhus Universiteit in Denemarke.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Waarom 'n bietjie verdriet langer neem om te genees