Jan | 2014 | MaanKind
Ons koop normaalweg nie die Sunday Times nie, maar om een of ander rede het ek hierdie een onder oë gehad so twee jaar gelede. In die Times Live, was 'n baie interessante stuk, The allure of demure wat ek steeds onthou, en die afgelope week het dit my weer bitterbek gehad.
Ons doen mos die besigheidsliga rolbalding, waar klomp mense wat nie weet wat hulle doen nie, balle rol. Met ons eerste oefening was daar hierdie demure dingetjie, wat soos haar alie rol, maar as sy so een uit tien balle naastenby in die regte rigting kry, juig die mans haar in 'n koor toe. Die res van ons word aangespreek en reggehelp met kwaai fronse as 'n bal nie die pad volg wat hulle aandui nie.
Nou hier in my middeljare dink ek al hoe meer daaraan, Feminisme was 'n aaklige ding om aan ons geslag te verkoop, dit het bloot gemaak dat ons 'n raw deal kry. Ons moes alles wees, want ons is gemaak glo dat ons supervroue is. En het ons nie probeer nie… En wie het in elke situasie met die prys (en dikwels ook die bevordering) weggestap? Ms Demure. En wie het die werk gedoen? En waar het dit die sterk vroue gelaat? Ms Demoer (in). 'n Paar dekades gelede was ons taamlik uitgelewer, jy kon dit aanvaar, of jy kon jou loopbaan net daar kortknip.
Om een of ander rede is ek nie die soort vrou wat getroetel word, of voor gesorg word nie. Ek sorg. Ek neem mede-verantwoordelikheid. Ek doen die admin en die banksake. Die belasting. Ek hou tred met tegnologie. Die liewe MaanMan, bless his slimme soul, kom nog van die ou skool, waar die sekretaresses (dit was nog voor die tyd wat hulle PA's genoem was) alles gedoen het. Die base het mos net die besluite en die dinkwerk gedoen.
Is jou alignment uit?
Soms voel ek baie dun uitgesmeer, dan voel ek of my alignment bietjie uit is, dan wens ek ek kon my soos 'n kar op daardie dun spoortjies oor 'n groot gat trek, dat werktuigkundiges kan stel en smeer en so, totdat alles weer mooi in lyn is.
Emosioneel kan mens nog met jouself werk, bietjie lug en oefening kry om beter te voel, maar as jou alignment fisiek uit is, dan is dit séér. Soms buk of draai mens mos net verkeerd en dan kry jy so knyptang wat jou laerrug vasvat en 'n stewige draai gee.
Hier rondom 1980 het ek een dag 'n skielike pyn op my onderbuik gekry, soveel so dat ek later nie kon loop nie, en die dokter het dadelik gedink aan 'n buisswangerskap. Hy het die suster twee maal 'n swangerskaptoets laat doen, en wou nie aanvaar dat sy diagnose verkeerd kan wees nie, en my reguit hospitaal toe gestuur, en 'n noodoperasie gereël. Daardie tyd het hulle baie maklik 'n Laparotomie (oopsny om te kyk) gedoen, sonars was nie so algemeen nie.
Ten spyte van al my klagtes, het ek nooit weer rugpyn van 'n minuut oud gehad nie. Tot verlede week. Toe vat die knyptang vas. My kolletjie waar die knyptang vat sit so langs my stuitjie. Die volgende dag toe trek die tang die draad vas wat so in my boud in loop, en toe begin my heuppotjies trek. Van die skeefloop word eers die een, toe die ander knie seer. En ek het werk, fisieke werk. So float ek toe maar vir 'n paar dae op Ibuprofen (die groen Smarties) totdat vriendin Riana van my rug hoor. Nou sy weet van rûe en heupe. Sy het my op haar terapiebed laat lê, my bene efens geknak en saggies diekant toe en daaikant toe gedruk, en daar glip die sondebok toe reg. Sy laat jou ook staan, hou saggies op elke werwel en jy draai jou nek, beweeg jou arms op 'n sekere manier en swaai jou bene. En jy stap daar uit met alles in plek, jou alignment weer ingestel! Sonder ingryping, sonder pyn, net met sagte druk en die regte beweging.
Welkom terug in Kleinmond, Riana!
Ons word ons oumas
Is ons besig om ons oumas en oupas te word, wat baie myle skool toe gestap het, en in bolle stomende beesmis getrap het om kaal wintersvoete wat deur ryp knars, warm te kry?
Ek kom agter dat nostalgie mense se oordeel soms kleur – As iemand so nostalgies raak oor 'n kerse op plase weet ek sommer hulle het nie daarmee grootgeword nie. Dieselfde as hulle 'n kleinhuisie 'n longdrop noem en nostalgies saampraat, dan kan jy maar weet hulle het dit dalk net as 'n aardigheid op 'n ouma se plaas beleef.
Die oumense het nog gefrons oor wangedrag, en hulle het dikwels 'n onderwyser se woord bo die van hulle kinders gestel. Daar was geensins hierdie ding van onvoorwaardelike aanvaarding van kinders wat maar kan aanjaag soos hulle wil, en die ouers dreig die hele mensdom met die hoogste howe nie. Kinders moes hulle plek ken.
Daar is die afgelope tyd so baie gepraat oor lyfstraf dat ek dit nie eers gaan noem nie, behalwe dat ek dankbaar is dat kinders hopelik beter beskerm is daarteen deesdae.
Watter geslag is nou eintlik beter af? My ma se geslag wat jong dames was met styl? Kyk maar na hulle foto's, die jong meisies van die 40's en 50's. Hulle lyk almal soos modelle, ten spyte van skaartes na WW11. My oorle' ouma sou die jeug van die dag as sloeries beskryf het! As ek net kyk na my eie kleredrag, weet ek my ma as jong vrou lyk mooier, maar ek trek vinniger aan en is gemakliker met FitFlops plek van peep-toes met hoë hakke.
So het elke geslag sy dinamika, en dis vir my lekker om terug te kyk. En te waak daarteen om die Goeie Ou Dae te verromantiseer.