Lipstiek en sproei | The Grotto
Home Afrikaans Lipstiek en sproei
Lipstiek en sproei
Mens kry goeie niese en slegte niese. Die skrywer Lise Beswick nies soos ‘n kampioen. Sy doen dit uitbundig en luidkeels, sodat ‘n ou tannie in die poskantoor al gelawe moes word en mense van die anderkant van die huis roep, “Bless you!” In hierdie wonderlike rubriek verduidelik sy hoekom.
Vir ‘n oomblik kan ek my lig en duisternis gelyk voorstel in ‘n ligskitterende ontploffing waarin honderdduisend aansteeklike kieme teen eenhonderd-en-sestig kilometer per uur vrygelaat word.
Geen beheer is moontlik nie. Jy hyg verbouereerd, jou skrefiesoë traan, jou neus kriewel, jou hande beduie, jy snak en snik en dan knák jou kop, nek, lyf in ‘n onbeheerste ritteling van jou skelet! Terwyl hoendervel tintelend soos ‘n vlak brander oor jou lyf rol, weet jy ‘n nies skud jou waardigheid uit sy kas uit.
‘n Mens kan nie ‘n nies se besoek beplan of uitstel nie. Partykeer trek jy jou oë skrefies en kyk in die son of ‘n skerp lig en dan verdwyn dit ten spyte van die afwagting en los dit jou met ‘n stupid uitdrukking op jou gesig. Niemand lyk mooi terwyl hy wag vir ‘n nies nie. Sommiges word oorweldig soos die een wat sewentien keer agtermekaar by die Nuwejaarspartytjie die volgende jaar ingenies het. Vir party is dit gevaarlik, soos my sewe-en-negentig jarige ouma wat haarself ómgenies het. Of my pa wie se laser-herstelde retinas kon skeur as hy sy nies sou onderdruk.
Party mense nies mos ‘nts nts’ soos ‘n muis of ‘n klein katjie. My eie kind nies so in die skool, want dit raas, almal kyk om en wat as sy nie ‘n tissue het nie. Ek nies uitbundig, want ek wil nie ‘n aar in my kop bars nie en om die lansering of projektering van spoegdruppels, dunner as haarbreedte teen 160km/h te blokkeer, klink te gevaarlik.
Natuurlik skrik mense groot. In die poskantoor moes hul ‘n ou tannie voor my na my hewige nies lawe en in die skool skrik die kinders hulle uit hul konsentrasie uit. Maar dis ook ‘n saak van geaardheid of persoonlikheid.
Ek lees nou die dag Annelie Botes se storie in Van Alle Kante waar sy vertel van haar groot nies deur ‘n oop venster in Engeland wat ‘n hele park mense laat skater het. Terwyl ek die stuk lees, snotter snater snik en kraai ek so van die lag dat ek vir niemand kan sê hoekom ek so lag nie. Uitasem weet ek ‘n nies kan nie ongemerk verby gaan nie.
Party vier die oomblik, ander onderdruk dit. As ek in my slaapkamer nies, hoor my dogter in die kamer langsaan hoe die huurders langs haar roep, “Bless you!” My dogter aan die anderkant gee ook haar seën waar sy voor haar rekenaar sit en werk.
So weerklink ‘aaaatiesjoe’ en ‘seën’ en skaterlag daar waar ‘n nies hom aankondig. Ek sukkel om kieme en Covid en dood daarmee te verbind.
Selfs die Bybel praat in ‘n sekere vertaling in Job 41:18 hoe die gedierte nies dat die lig skitter. Dis ‘n kortsluiting wat ons daaraan herinner dat ons nie altyd honderd persent in beheer kan wees nie en dat ons onsself nie te ernstig moet opneem nie.
Verbeel jou miss Universe nies nes hulle die kroon opsit.