The Holy Fools: A Theological Enquiry - Artikels - 2021
Die heilige dwase: 'n teologiese ondersoek
Thomas, Andrew (Universiteit van Nottingham)
PhD-filosofie-proefskrif, Universiteit van Nottingham (Mei, 2009)
Samevatting: Wat is die betekenis van die ontplooiing van waansin in die vroeë Christelike asketiese ervaring van heiligheid? Die eerste Bisantynse heilige dwase - self kritici van kloosterordes - verteenwoordig die konsekwente en logiese gevolgtrekking van die teologie en praktyk van die vroeë Christelike askete, en in besonder die van die volgelinge van Anthony en Pachomius. Die vlug na die woestyn van die eerste Christelike ankeriete en koenobiete was 'n poging om die ervaring en teologie van heiligheid in die kerk en die samelewing te transformeer deur die reëls en denke van die stad te oortree in 'n praktiese uitwerking van negatiewe teologie. Die oortredende gedrag van die heilige dwase het daardie transformasie vernuwe deur nie die sekulêre of godsdienstige waarheid en lewe te aanvaar nie. Waar woestynvaders en -moeders die produksie van norme deur hul gehoorsaamheid en asketiese transendensie van die menslike lewe getransformeer het, het heilige dwase die godsdienstige produksie van norme ondermyn deur hul meesterlose gehoorsaamheid, nederlaag van hulself en vreemdheid aan hulself.
Die transformasie van die produksie van etiese kennis onder vroeë Christelike askese - deur die beheer van hartstogte, voorstellings en stilte - is gevolg deur die heilige dwase apofatiese gebabbel en verwerping van godsdienstige plekke van kennisproduksie in liturgie, belydenis, godsdiensgemeenskap en kerklike gesag. As 'n voortsetting van asketiese metodes om die self se verhouding tot die samelewing te hervorm deur brutale waarheidsgetrouheid en waarheidsverhoor, het die heilige dwase selfverstrengende belediging en gelag gebruik om goddelike waarheid in die periferie te volg sonder om universele beskeidenheid en onderwerping aan groepwaarhede te wettig.
As sodanig illustreer die heilige dwase die praktyke wat die meeste geïdealiseer is in die vroeë Christelike asketisme - nederigheid, agterdog oor vaste ordes en waarhede, apofatiese kritiek op leerstellings en wetgewing - met nuwe vernuwing en toewyding aan die stadslewe. Hulle het die strategiese bewegings en beginsels van negatiewe teologie toegepas op die Christelike teologie en die praktyk van heiligheid deur te streef na woestynvryheid, die beoefening van onkunde en die onsedelike self.