’n Facebook-vriendin, Christa Hahn, stuur anderdag ’n Kersgeskenk uit Graaff-Reinet aan. Dit is die skrywer I.D. du Plessis se boek Aantekeninge uit Tuynstraat, wat in 1975 verskyn het.
Dit is egter die mense uit ’n vervloë era in die hawestad wat net so fassinerend is. Net ná die Eerste Wêreldoorlog was die Kaap, ook soos vandag, vol cranks and crackpots, soos die Engelse hulle noem.
Hy skryf oor ’n Russiese kruiedokter: “[H]y was ’n vroeë bergie met lang hare en ’n yslike baard, wat op selfs die warmste dag met sy lang oorjas en kamaste (beenbedekking van leer) aan in die Kompanjiestuin gesien kon word.”
“Maar waarom die hange van Tafelberg hierdie Rus se tuiste geword het, was vir haar, soos vir almal, ’n raaisel.”
“ ’n Stil patetiese figuur wat ’n rukkie vertoef het om ’n paar stukke te speel en nederige bydraes in sy hoed te ontvang.”
Hy was ’n Italianer. Sy naam was Carlo Lotièrzo. Met die koms van die spreekprent was die dae van die individuele musikus getel. Hy het straatmusikant geword.
Ook in die Laan was daar ’n Indiër-goëlaar wat op die regte sielkundige oomblik ’n kapel met sy musiek uit sy mandjie kon lok. Skoolkinders was glo gaande oor hom en gedurende die somermaande was Kaapstad vir die jongspan ondenkbaar sonder “Cape Town Charlie”.