Diogenes die wyse | SkalkSkryf
« Buurman en Lady Di
Fokken Afrika »
Diogenes die wyse
November 26, 2012 deur Louwie
Sit in die koelte op die stoep en gesels met die professor. Voor ons strek die vallei grasgroen af tot doer onder waar die rivier deur die hiasante worstel. Beeste en ´n trop skaap, sy trots en rede vir sy lament, loop rustig en wei in die verte.
Die man is bedruk vanoggend, maar weier om negatief te wees oor sy situasie. Vir die afgelope 30 jaar het hy alles wat hy kon in die stukkie grond ingedruk. Sy tyd, sy geld, sy arbeid, sy liefde. Nou moet hy van die plaas af, en vir gaan ander rede as dat hy wit is en in Afrika woon.
As dit enige ander land in die wêreld was, sou hy tot op sy laaste dae op sy geliefde plaas kon bly. Maar hy is in sy sewentigs en witmense wat oud is kan nie in hierdie vervloekte land alleen op ´n plaas bly nie. Sy kinders, professionele mense, moet noodgedwonge verhuis van die plaas af en hulle kan nie die twee oumense alleen agter laat nie. Hulle moet trek.
Is tragies, sê die professor, maar ook die gebodder sal ´n positiewe ellement in sy lewe na vore bring. Als is nie verlore nie.
Dit blyk dat een van die redes vir die kinders se trek, is die kleinkinders se opvoeding. Die ouers wil die kinders in ´n voorste Afrikaanse skool in die stad gaan sit waar die akademie en sport van die hoogste gehalte is, veral die sport. Die laaitie is glo akademies gesproke ´n voorslag student, maar ook en veral ´n uitmuntende sportman. Krieket, atletiek, rugby, boomklim, jy noem dit en hy doen dit.
Sê die professor hy kan nie vir sy kinders besluit nie. Hulle en die kleinkinders se lewe lê voor, syne is min of meer op sy einde. Hulle moet doen wat die beste is, veral vir die kleinkinders se onthalwe. ´n Goeie opvoeding is nie vandag meer onderhandelbaar nie, dit is ´n vereiste in hierdie droewe land van ons, veral as jy wit is en wil oorleef, hier of in die buiteland.
En atletiek is goed, sê die prof. Maar hier stamel hy so effe asof hy nie die moed het om die saak aan te roer nie. Sê hy het al probeer om met die kinders te praat maar hy wil nie inmeng nie. "Maar hoe belangrik is atletiek nou regtig?" Vra hy versigtig. "Ons het dit almal gedoen toe ons jonk was, maar …" en hier raak hy stotterend stil.
Sien ek in my geestes oog ou Diogenes daar in sy ou reënwater houer waarin hy bly langs die straat in Athene met die atleet wat uitasem maar trost na ´n olimpiade by hom kom staan en verkondig; 'ek is die vinnigste atleet in die wêreld'.
Kyk Diogenes hom so skeef aan en antwoord; "Ek veronderstel dat daar in enige kolonie van miere ook een mier is wat vinniger as al die ander miere kan hardloop. Dink jy die ander miere gee om?"
Dit is dieselfde ding wat die professor nou wil weet. Hoe belangrik is sport uiteindelik in ´n mens se lewe?
Maar Diogenes se antwoord sou vandag moontlik afgelag kon word deur die Bolt's en die Rooney's en die Ronaldo's van die wêreld wat miljoene uit sport maak. Sport is ´n biljoen dollar bedryf. Aanhangers raak mal oor hulle helde. Slaan vuis, breek en brand eiendom af. Rand teenstanders aan.
Sou Diogenes dieselfde antwoord aan ´n vurige All Black of Bloubul ondersteuner gee, as dié dalk in sy opwinding beweer sy span is die beste in die wêreld, sou Diogenes heel moontlik ´n klap teen die kop, of ´n skop onder sy jis kry.
En tog, die vraag implisiet in Diogenes se antwoord van destyds is vandag nog net so geldig soos toe: Gegee die grooter opset van die teater van die lewe, hoe belangrik is dit om vinniger as die volgende ou te kan hardloop, of hoër te kan spring? More is daar ´n nuwe held wat vinniger as jy kan hardloop, meer doelskoppe as jy aanteken, meer geld maak as jy. Dan gee die ander miere nie meer om dat jy vinnig kon hardloop nie. Dan word ´n nuwe mier op die hande gedra. Dan val jou eie kaartehuis in duie.
Dit is wat die professor met sy doktorale graad in die ekonomie so bekommer. Maar hoe verwoord jy dit sinvol aan die nuwe geslag wat obsessief geld en mag en aansien najaag?
Word die storie vertel van Alexander die Grootte wat verneem het van hierdie wyse man Diogenes wat in sy watertank langs die straat bly. Gaan besoek hy hom om te bewys dat Diogenes ook maar net ´n mens met begeertes is soos enige ander mens.
Staan hy voor Diogenes en sê vir hom; ek is die koning van Macedonië, ek kan vir jou enige iets gee wat jou hart begeer. Jy vra wat jy wil en ek sal dit aan jou gee.
Sê Diogenes waar hy op die grond sit; Dankie. Daar is een ding wat jy vir my kan doen, staan bietjie na daardie kant toe, jy staan in my son.
Posted in Louwie | Tagged Diogenes, filosofie, lewe, Sport | 2 Kommentaar
op November 27, 2012 at 4:37 nm brieweuitdievreemde
Die hartseerste is dat hy moet trek. Hoe moet dit wes om in 'n 'normale' samelewing te woon, waar jy kan oud word soos jy wil? Maar dan weer, ek glo nie ek sal aanpas in 'n normale samelewing nie. Dit sal te vreemd wees, ek sal die situasie nooit regtig kan vertrou nie. Te veel jare van abnormaliteit agter die blad.
op Desember 1, 2012 at 3:22 nm Louwie
Dit is seker die tragieste aspek van ons lewe Dalene, dat ons nou al gelate die abnormale as normaal aanvaar. `n Uiters geweldadige plaasmoord is maar net nog `n gebeurtenis wat vaagweg registreer, amper soos maar net nog `n renoster wat iewers wreedaardig gestroop word.
Afgestomp, en tog senuweeagtig wagtend dat dit jou gaan tref. Niemeer of nie, net maar wanneer en hoe erg.