Judith se dagboek - Week 24 - Ander - 2022
Judit se dagboek - week 24 is verby!
Ek weet nie wat ek nog meer moet doen nie, maar iets gebeur altyd met my! Nou was dit moontlik om binne net twee minute 'n lewensgevaarlike situasie te vermy.
Dit is natuurlik die beste om alles eenvoudig en vlot te doen. Ons het maande gelede besluit om in 'n groter woonstel in te trek, want 'n kamergalery is vir twee mense en 'n kat (ek het nie so baie bedoel nie!), Maar as 'n baba saamkom, brein om te gaan. Alhoewel ek myself die afgelope tyd gerusstel dat my seun so 'n goeie kind sal wees dat hy ons sal laat rus, sal hy 'n goeie nagrus hê, en ek sal die ma wees met 'n roesige vel en 'n stywe buik.
Sхt! Ek sal 'n agtgangete in Sebti rol en 'n bietjie vonkelwyn saam met die baba in my glase sit, en ek sal 'n kuiken op die paartjie se gesig asemhaal. Ja, seker ...
Danksy Goddelike Voorsienigheid het ons 'n suksesvolle huis gevind waar daar ruimte is, daar lig is, en ons betaal miskien nie vir ons onderklere nie ... As ons intrek, word dit meer en meer belangrik omdat dit minder as 'n dag gelede was. Dit gebeur dat die kok vir middagete huis toe kon kom, en ek verwag dat 'n goeie dame 'n lekker ete sou kry. Omdat ons vroeër in die kamer aan tafel eet, het sy nie eers meer 'n maaltyd geëet nie. Hy het ook nie in en uit gehardloop nie, nagereg, peper, bier, bier.
Die laaste keer dat ons presies oor wat ons na ons nuwe huis wou bring, is gepraat deur 'n genadelose ontploffing. Aanvanklik het ek gedink die klerekas het opraak, of miskien het die lug gebreek. Wel, dit is nie die ding nie. Die plafon. Dus, 'n halwe minuut voor die voorval, was my ruk steeds onder. Toe ons uitloop - natuurlik - voor ons - was daar 'n rampspoedige daad voor ons oë. Plafonne het van die plafon na die plafon geval, wat die gewig nie verder gevat het nie en dit uitmekaar geskeur het. Ons dwaal na die enkels in die stof, in die gebreekte glas en in die kak.
Die gedagte dat as een van ons onder sou wees, dit onmiddellik sou eindig, snik. Ek kon vir minute nie stop nie. Dit was verskriklik. My baba het natuurlik dadelik gevoel dat daar iets gas was en begin wild skop voordat ek moes gaan sit en kalmeer. Volgens die protagonis kan hy die aanraking voel en die moeder se stem van die res onderskei. Dit kan wees omdat hy kalmeer het. En ek het probeer om die genoot telefonies te bereik. Dit was 'n no-brainer. 'N Vriend het my aangeraai om aanlyn aan te meld, omdat die sneeu baie sneeu is, is die telefoon heeltemal dood.
Natuurlik is ons altyd in die middel van die puin, en voorlopig is die stryd oor die vraag of die Social House of ek gaan betaal - laat ons die besonderhede los, want ek het net weer ontsteld geraak. Een ding is egter seker: stap hiervandaan, maar eers voordat dit oor jou kop gaan! Ek sê iets gebeur altyd met my. My lys is tans in die eerste plek van 'n huisverbetering en verhuising. En tussenin probeer ek kalm bly, want die belangrikste is om my seun op sy gemak te hou. Omdat geen ander tel nie. Ons los die res op!