Desert Island Holiday op Koh Rong Island | Besoek Koh Rong
Koh Rong » Beplan en boek » Desert Island Holiday
Tweedens, daar is verskeie fantastiese vakansieoorde meer geïsoleerde dele van Koh Rong Samloem. Koh Rong Samloem is een van die mooiste eilande van Kambodja. Hier kan jy terug lê en geniet van die pragtige uitsig in 'n rustige, rustige atmosfeer. Ons beveel aan Sandy Beach Bungalows,Huba-Huba Bungalows, Robinson Bungalows, en Lazy Beach.
Vir die meer avontuurlustige reisigers daar buite, is daar ook die moontlikheid om te tent. Koh Rong is 'n baie groot eiland, met baie onontwikkelde en onbewoonde gebiede. As sodanig is daar baie pragtige plekke waar jy 'n tent kan opstel en gratis kan slaap. Byvoorbeeld, as jy van die veerboot af ry en regs langs die strand (verby Tree House Resort, na Pura Vita), is daar meer as 1km leë strandruimte met uitsonderlike uitsig. As die kasdeure oophang | Thulana
As die kasdeure oophang
10 Replies	My se gatvelle het gebrand as ek na donker nog op straat gespeel het. Doei tyd was kinnertjies veilig om te speel totdat die straatligte aangekom het. Dis nou lank voor Zuma ons straatligte afgeskakel het. Praat van ligte aan- en afskakel – annerkand die seewater brand blink liggies soos glinsterende diamante. Is mense maar net soos motte? Fladder ons ook blindelings na blink liggies? Is dit in ons gene om te kies wie fladder weg en wie hang tuis aan Ma se rokspante en vreet motgate in al wat ‘n lap is?
Ons lewenspaadjies is reeds in Moederskoot vir ons uitgelê. In die kraamsaal was my Moeder, grootoog, en aan die kloek. My Moeder het my aangeraai om my kinders na aan die hart te koester terwyl ek hulle nog onder my eie dak grootkry, want as hulle eers hulle vlerke sprei is dit te laat. Wyse ou siel wat sy saamdra want toe sy dit kwytraak; woon ons toenterjare reeds op verskillende kontinente vanaf mekaar. Soos sand aandra; het tyd deur my vingers geglip.
Die klein kind se hik en omdop wat ek maande lank onder my hartklop saamgedra het soos ‘n groot geheim het al skreeuend sy verskyning gemaak. Daarna moes ek my kind deel met my man, oumas en oupas, skooljuffrouens, maats, listige Delillah-meisietjies en tegnologie. Niks maak my só bevonkfaai wanneer ek oor wasgoed oppie vloer gil dat die kleintongetjie in die keel tril en hy kalmpies sy vingers oor die selfoon se platpêns streel om sy sms klaar te maak. Waar is die tyd heen, gehasie?
Vanaand brand die rys aan want my slimfoon brrr-brrr en my kind se gesig is oor die hele skerm. Die ene baard en houtrasper stem, hallo Ma! Hy sit in Windhoek, en ek in Akkra – ons praat oor hý wat telekommunikasie installasies op staaltorings doen en aardige kliente en karakters waarmee hy daagliks deel. My hart blom, so in die gesels is hy aan die bredie-kook, voer hy sy kat en kom druk die hond ‘n nat neussoen op die foonskerm. Agter hom sien ek ‘n bondel wasgoed netjies gestryk en opgevou, daar is vrede in my hart. Laataand speel ek ons gesels oor en oor in my kop soos ‘n ou grammafoonplaat. Voordat Klaasvakie kom sandstrooi stuur ek my laaste skiedgebed – Laat U heil geskied, daar is soveel waarvoor ek dankbaar is, vannaand is daar vrede in Afrika.
Vanoggend bliep my epos vir ‘n nuwe boodskap – sy het ‘n nuwe video opgelaai en ek moet kyk. Hare wat waai in die wind en ‘n klokhelderlaggie; ek staar oopbek vir my Fielies-meisiekind. Sy’s malkop van blydskap; nog net vyf maande op haar betrokke kursus – sy’s aanvaar en in September gaan sy in Dublin verder swot. Asem, waars my asem? Hoe skerp is die liggies daai kant van die seewater? Sal my mot-kind haar pad terugvind na Namibië?
Die wêreld loop snaakse draaie en kinkels met ons. Annerdag was ek ‘n kaalvoet plaaskind, kleilat innie hand. Nou-die-dag staan ek as bruid voor die kansel, blink troupand aan die hand. So onthou ek die stamp en stoot van Afrika-immigrasie rye, staan ek paspoort innie hand en kindwip op die heup. Ons giggel nou eers oor ek wat vasstaan – paplepel in die hand oor kasdeure wat aldag oophang. Die beklemming vat-vat aan my hart – so skeur my hand die kinners se finale skool resultate oop.
Was dit so moeilik vir my Ma? Was sy dan so braaf om haar kinners weg te laat fladder? Sy het dit dan so maklik laat lyk. Vandag gooi ek al die kasdeure oop, hulle kan heeldag so oopstaan.
This entry was posted in Expat Living and tagged Accra, Afrikaans, kinders, Malema, Motte on March 16, 2015 by Daniël Bezuidenhout.	Post navigation
← Wanneer Afrika jou breinspoel
Duur Katkoop →
10 thoughts on “As die kasdeure oophang”	Marlize March 16, 2015 at 11:07 pm	My koring is nog groen op die land… en ek koester hulle dieper as diep in die holtes… en bid nou al vir die dag wanneer hulle op arendsvlerke die wydtes aandurf.
Reply ↓	Searching For Ironman March 17, 2015 at 12:00 am	Baie, baie mooi geskryf. Ek dink ons ma’s was baie braaf, soos jy sê. Ek het nog al my kinders onder een dak maar ek begin nou al ys as ek dink aan die dag wanneer hulle hulle vlerke sprei. Sterkte, jy het goed gedoen as hulle gebalanseerde en gelukkige mense is.
Reply ↓	HesterLeyNel March 17, 2015 at 6:24 am	Gelukkig het die wêreld kleiner geword en dankie tog vir sosiale media wat kontak soveel makliker maak.
Reply ↓	monicahaddad01 March 17, 2015 at 2:48 pm	Die ewige winde van verandering, wat sou ons sonder dit doen? seker in soutpilare verander….
Reply ↓	Daniel Bezuidenhout Post authorMarch 18, 2015 at 11:03 am	Soos altyd is jy vlymskerp Monica !
Reply ↓	rondomtaliedraai March 17, 2015 at 5:47 pm	Oooooo jy kan maar kerm in kla soos jy wil om sulke kinders te hê, is lekkerder as die lekkerste lekker.
Reply ↓	Daniel Bezuidenhout Post authorMarch 18, 2015 at 11:05 am	Dis netso ek kerm en mor-por maar ek is uitgespaar om kinders te hê. Vir ewig dankbaar
Reply ↓	rondomtaliedraai March 18, 2015 at 1:09 pm	Mens mag hulle maar geniet ook!
Rob Alberts May 16, 2015 at 12:26 am	Mooie foto bij een mooi verhaal.
Ik herinner mij de afspraak; thuis zijn als de lantaarnpalen aan gaan.
Soms was ik dan te laat.
Maar veilig en gezond ben ik toch groot geworden.
Reply ↓	Daniel Bezuidenhout Post authorMay 16, 2015 at 12:37 am	Dankie Rob, Snaaks dat dit in Suid Amsterdam ook so was dat kindertjies na hul huis moes terugkeer as die lamppale aangaan. Dit is so Rob, mens is maar net veiliger tuis…
WindhoekGratis Boeke/ Free Books to read	Create a free website or blog at WordPress.com.