Maar selfs onsentimentele ekke het ’n knop in die keel gekry om te sien hoe ’n klomp herinneringe tot beton besteel en gestroop word alvorens die stadsraad die Boet Erasmus se geraamte nou eindelik begin sloop het om beleggers vir die leë ruimte te lok.
Die eerste van die agt toetse wat ek daar gesien het, was toe ek en drie pelle – drie pas uit die hoërskool en die vierde nog nie – in 1980 Port Elizabeth toe gery het om die derde toets teen die Leeus te gaan kyk.
Vier jong WP-ondersteuners het boonop dié dag geleentheids-Naas Botha-ondersteuners geword, want dit was hy op sy allerbeste, soos amper altyd as dit gesous het. Dié keer het hy die oorwinning beklink met ’n doelskop uit die hoek, teen die gietende reën in, ná ’n wawyd wakker Theuns Stofberg ’n vinnige ingooi vir Gerrie Germishuys gelooi het vir die gelykmakende drie.
Die volgende keer daar was die eerste keer dat ek ’n senior rugbyverslag vir ’n koerant geskryf het. Dié keer vanuit die destydse Holiday Inn in Somerstrand, wat vir ’n amper niks gewoond outjie met ’n pannekoekplat beursie soos die hemel gevoel het.
Destyds was dinge anders vir joernaliste en ek onthou goeie wyn, poeding en ’n sigaar om dit alles te bedaar. Jy’t hard gewerk, almal het dit geweet en niemand het jou daai sigaar misgun nie.
En veral die verwelkoming. In die Baai was wyle oom Bev Braans jou eerste kennismaking met Boet Erasmus en die plaaslike mense. Hy was só daarop gesteld dat jy gemaklik is en Port Elizabeth geniet, dat jy soms gewens het hy was ’n goorgat dat jy iets leliks oor hom kon sê, maar aikôna.
Die eerste sal ongetwyfeld die hoogtepuntpakket haal van die 1995-Wêreldbekertoernooi: Die ene tussen die Springbokke en Kanada. Daai aand het die ligte ingegee in Port Elizabeth met die oë van die wêreld op ons duisternis.
Om die saak te vererger, het die destydse SA Rugbyvoetbalunie (deesdae Saru) vooraf ’n hulp-kragopwekker Baai toe gestuur om te verseker dat soiets nie gebeur nie.
Die manne daar het egter nie gebodder om die ding te konnekteer nie, só seker was hulle dit sou nie nodig wees nie.
Daai dae was adrenalien veel lekkerder en ons het ’n driekwartier in die persbank sit en skater en paap terwyl nuuskantore wêreldwyd die ritteltits kry en ons so nou en dan hoor: “Nee, Dok Luyt antwoord nie sy foon nie. Hy soek nou die stadionbestuurder.”