Majoor George Joseph Ball - Inligting
Majoor George Joseph Ball
George Joseph Ball is gebore te Inkermanstraat 24, Luton, Bedfordshire, op 21 September 1885, die seun van George Ball, boekstaaf, van Salisbury, en sy vrou, Sarah Ann Headey. Ball is opgevoed aan King's College School, Strand, en aan King's College, Londen. Nadat hy die universiteit verlaat het, werk hy as 'n burgerlike amptenaar in Scotland Yard, en hy word in 1913 deur eersteklas eerbewyse deur Gray's Inn na die kroeg geroep. (1)
Op 16 April 1914 trou hy met Gladys Emily Penhorwood, 'n skoolonderwyseres, dogter van John Burch Penhorwood. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy aangesluit by die Direktoraat vir Militêre Intelligensie Afdeling 5 (MI5). Volgens Christopher Andrew, die skrywer van Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009): "Ball het in Julie 1915 by MI5 aangesluit na 'n dekade by Scotland Yard, wat hoofsaaklik met vreemdelinge te doen gehad het. Hy was ook 'n advokaat, nadat hy die eindeksamen van die balie geslaag het en 'n groot deel van die oorlog deurgebring het om gevangenes, gevangenes, verdagtes en vreemdelinge. " (2)
In 1916 het MI5 die Intelligence Agency (Ministry of Munitions) (PMS2) op die been gebring om op die Britse sosialistiese beweging te spioeneer. Majoor William Melville Lee is aangestel as hoof van PMS2 en Ball het een van sy agente geword. PMS2-agente, Herbert Booth en Alex Gordon, is gebruik om drie lede van die Socialist Labour Party in Derby op die been te bring. Op 10 Maart 1917 was die regter dit nie eens met die beswaar teen die gebruik van geheime agente nie. "Sonder hulle sou dit onmoontlik wees om sulke misdade op te spoor." Hy het egter erken dat as die jurie nie die getuienis van Booth glo nie, die saak "in 'n groot mate misluk". (3)
Die jurie het wel die getuienis van Booth geglo en na minder as 'n halfuur se beraadslaging het hulle Alice Wheeldon, Winnie Mason en Alfred Mason skuldig bevind aan sameswering tot moord. Alice is tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. Alfred het sewe jaar gekry, terwyl Winnie 'vyf jaar strafstraf' ontvang het. Drie dae na die skuldigbevinding het die Amalgamated Society of Engineers 'n ope brief aan die minister van binnelandse sake gepubliseer wat die volgende insluit: 'Ons eis dat die Polisie -spioene, op wie se getuienis die Wheeldon -familie verhoor word, in die Getuiebus geplaas word, in die oortuiging dat as dit gedoen word, nuwe getuienis sal kom wat 'n ander gelaatskleur in die saak sal gee. " (4)
Basil Thomson, die adjunk -kommissaris van die Metropolitaanse polisie, was ook nie oortuig van die skuld van Alice Wheeldon en haar gesin nie. Thomson het later gesê dat hy ''n ongemaklike gevoel gehad het dat hy self kon optree as wat die Franse 'n agent provokateur noem - 'n aanhitser - deur die idee in die vrou se kop te steek, of, as die idee alreeds daar was, deur aan te bied tree op as die pylwerper. " Hierdie omstrede saak het daartoe gelei dat die PMS2 in 1917 deur MI5 'herabsorbeer' is. Vernon Kell het egter duidelik gemaak dat hy nie amptenare wou hê wat 'gemoeid was met arbeidsonrus en stakings' nie. Ball het egter in MI5 gebly. (5)
Gladys Ball sterf in 1918 en op 6 Oktober 1919 trou Ball met haar halfsuster Mary Caroline Penhorwood, met wie hy twee seuns en een dogter gehad het. Volgens Edward H. Cookridge het Ball ook 'n homoseksuele verhouding met Guy Burgess, wat later 'n spioen vir die Sowjetunie geword het en deel was van die groep wat Kim Philby, Donald Maclean, Anthony Blunt en James Klugmann insluit. (6)
Ball het voortgegaan om vir MI5 sowel as vir die Konserwatiewe Party te werk, en daar word beweer dat hy 'n belangrike rol gespeel het in die afbreek van Ramsay MacDonald en die Arbeidsregering en vermoedelik betrokke is by wat nou bekend staan ​​as die vervalste Zinoviev -brief. (7) Op 10 Oktober 1924 ontvang MI5 'n afskrif van 'n brief, gedateer 15 September, gestuur deur Grigory Zinoviev, voorsitter van die Komintern in die Sowjetunie, aan Arthur McManus, die Britse verteenwoordiger in die komitee. In die brief is die Britse kommuniste gevra om alle moontlike stappe te doen om die bekragtiging van die Anglo-Sowjet-verdrae te verseker. Daarna pleit hy vir voorbereiding op militêre opstand in die werkersklasgebiede van Brittanje en om die trou in die weermag en vloot te ondermyn. (8)
Hugh Sinclair, hoof van MI6, het 'vyf baie goeie redes' verskaf waarom hy geglo het dat die brief eg is. Een van hierdie redes dat die brief "direk van 'n agent in Moskou vir 'n lang tyd in ons diens en met betroubare betroubaarheid" gekom het, was egter verkeerd. (9) Vernon Kell, die hoof van MI5 en sir Basil Thomson, die hoof van die spesiale tak, was ook oortuig dat die brief eg was. Desmond Morton, wat vir MI6 gewerk het, het aan sir Eyre Crowe, by die buitelandse kantoor, gesê dat 'n agent, Jim Finney, wat vir George Makgill, die hoof van die Industrial Intelligence Bureau (IIB) gewerk het, deur Komintern en die Kommunistiese Party van Groot Brittanje. Morton het aan Crowe gesê dat Finney "berig het dat 'n onlangse vergadering van die Party -sentrale komitee 'n brief van Moskou oorweeg het, wie se instruksies ooreenstem met die in die Zinoviev -brief". Christopher Andrew, wat al die lêers rakende die aangeleentheid ondersoek het, beweer egter dat Finney se verslag van die vergadering nie hierdie inligting bevat nie. (10)
Kell het die brief aan Ramsay MacDonald, die Eerste Minister van Arbeid, gewys. Daar is ooreengekom dat die brief geheim gehou moet word. (11) Thomas Marlowe, wat vir die persbaron gewerk het, Alfred Harmsworth, Lord Rothermere, het 'n goeie verhouding gehad met Reginald Hall, die konserwatiewe party -LP, vir Liverpool West Derby. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was hy direkteur van die Naval Intelligence Division van die Royal Navy (NID) en het hy die brief aan Marlowe gelek, in 'n poging om 'n einde te maak aan die Arbeidsregering. (12)
Die koerant het nou met die buitelandse kantoor in verbinding getree en gevra of dit 'n vervalsing is. Sonder verwysing na MacDonald, het 'n senior amptenaar aan Marlowe gesê dat dit eg is. Die koerant het ook 'n afskrif ontvang van die protesbrief wat die Britse regering aan die Russiese ambassadeur gestuur het, wat dit as '' '' 'n flagrante verbreking van die verbintenisse wat die Sowjet-regering gegee het tydens die onderhandelinge oor die Anglo-Sowjet-verdragen ''. Daar is besluit om hierdie inligting eers nader aan die verkiesing te gebruik. (13)
Die Daily Mail publiseer die brief van Zinoviev op 25 Oktober 1924, net vier dae voor die algemene verkiesing van 1924. Onder die opskrif "Civil War Plot by Socialists Masters" het hy aangevoer: "Moskou gee bevele aan die Britse kommuniste ... die Britse kommuniste gee op hul bevel bevele aan die sosialistiese regering, wat sy stilswyend en nederig gehoorsaam ... Nou kan ons sien waarom mnr. MacDonald gedurende die hele veldtog gehoor gegee het aan die Rooi Vlag met sy assosiasies van moord en misdaad. Hy is 'n bekruipende perd vir die Reds soos Kerensky was ... wat 'n burgeroorlog is van die wreedste soort. " (14)
Dora Russell, wie se man, Bertrand Russell, vir die Labour Party in Chelsea gestaan ​​het, het gesê: "Die Daaglikse pos het die verhaal van die Zinoviev -brief gedra. Die hele saak was netjies vasgestel om die Sondagkoerante te haal, en met 'n stembus wat die naweek hard gevolg het, was daar geen kans op 'n effektiewe weerlegging nie, tensy 'n woord van MacDonald self gekom het en hy in sy kiesafdeling in Wallis was. Sonder om te aarsel het ek op die platform gegaan en die hele saak aan die kaak gestel as 'n vervalsing, doelbewus geplant op of deur die ministerie van buitelandse sake om die premier te diskrediteer. "(15)
Na die verkiesing word beweer dat twee van die MI5 se agente, Sidney Reilly en Arthur Maundy Gregory, die brief vervals het. Dit het later duidelik geword dat majoor George Joseph Ball, hoof van B -tak, op 22 Oktober 1924 die brief aan die konserwatiewe sentrale kantoor deurgegee het. politieke voordeel, terwyl hy by die sentrale kantoor in die laat 1920's sterk daarop dui ... dat hy bereid was om dit te doen tydens die verkiesingsveldtog van Oktober 1924. " (16)
Major Ball was hoog aangeskryf by MI5 en het vir hom 'n rits lof gekry van sy meerderes, wat oor hom geskryf het dat hy ''n amptenaar met 'n sterk vermoë, bekwaam en bereid is om verantwoordelikheid te aanvaar' en dat hy 'eersteklas' was. Sy werk was so gewaardeer dat MI5 sy salaris van £ 700 tot £ 800 verhoog het in die hoop om sy dienste te behou. (17)
Ball se biograaf, Robert Blake, het daarop gewys: "Ball het die grootste deel van sy lewe in die skaduwee van gebeure beweeg, en was diep afkeer van publisiteit van enige aard. homself of ander is kort en oninformatief. (18)
Christopher Andrew, die skrywer van Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1986) het daarop gewys dat die Konserwatiewe Party dankbaar is dat Major Ball via die Zinoviev -brief "onbetwisbare gebruik gemaak het van geheime intelligensie om politieke voordeel". Ball is in Maart 1927 beloon toe hy aangestel is as Adjunk van Publisiteit by die Konserwatiewe Sentrale Kantoor, waar hy 'n baanbreker was in die idee van spin-doktoring op die buitensporige salaris van £ 1,400. (19)
John C. Davidson, die parlementslid van Hemel Hempstead, het hom gewerf om te help met die bestuur van 'n "klein intelligensiediens van ons eie". Soos Davidson daarop gewys het: 'Ons het agente (bestuur deur Joseph Ball) in sekere sleutelsentrums gehad, en ons het ook agente in die hoofkwartier van die Arbeidersparty gehad, met die gevolg dat ons hul verslae ontvang het oor die politieke gevoel in die land sowel as ons eie Ons het ook vooraf 'trekkings' van hul lektuur gekry. Dit het ons gereël met Odhams Press, wat die meeste van die Labour Party gedruk het, met die gevolg dat ons gereeld afskrifte van hul pamflette en pamflette ontvang het voordat hulle by Transport House (die Labor HQ) gekom het. Dit was vir ons van groot waarde omdat ons vooraf die beleid van die Arbeidersparty kon bestudeer, en in die geval van pamflette kon ons 'n antwoord gee om gelyktydig met die produksie daarvan te verskyn. " (20)
Ball is deur Robert Bernays beskryf as ''n harde en humorlose man' en deur 'n ander parlementslid as ''n kranige, effens onheilspellende figuur' of as ''n man met 'n donker, blink oog, aanhoudend maar ontwykend'. Ball het ook die geheime verkoop van eerbewyse aan konserwatiewe ondersteuners gekoördineer en hul tussenganger, Maundy Gregory, afbetaal toe hy gearresteer en aangekla is van die onwettige verkoop van eerbewyse en ingestem het om skuldig te pleit, en sodoende 'n verhoor te voorkom wat die regering kon laat val. (21)
In 1930 word Major Ball bevorder tot die pos van direkteur van die departement van konserwatiewe navorsing en sy "verkiesingsstrategie het 'n groot bydrae gelewer tot die enorme omvang van die meerderheid van die nasionale regering" tydens die algemene verkiesing van 1931. (22) Oor die volgende 15 jaar het hy die strategie ontwikkel om vuil truuks en swart propaganda te gebruik. Dit het geheime agente in die Arbeidersparty en die Liberale Party ingesluit. Een historikus het beweer dat Ball die eerste spin-dokter van Brittanje was. Ball het gewerk onder Neville Chamberlain, die voorsitter van die Konserwatiewe Party. Die twee mans het baie na aan mekaar gekom en Ball het gesê dat hy Chamberlain die kuns van vlieghengel geleer het. (23)
Oswald Mosley het op 1 Oktober 1932 die British Union of Fascists (BUF) gestig. Mosley het aan sy lede gesê: 'Ons vra diegene wat by ons aansluit ... om bereid te wees om alles op te offer, maar om dit vir geen klein of onwaardige doel te doen nie. Ons vra hulle om hul lewens daaraan toe te wy om 'n beweging van die moderne tyd in die land te bou ... (24)
In die komende maande het 'n groot aantal mense by die organisasie aangesluit, soos Charles Bentinck Budd, Harold Harmsworth (Lord Rothermere), generaal-majoor John Fuller, vleuelbevelvoerder Louis Greig, AK Chesterton, David Bertram Ogilvy Freeman-Mitford (Lord Redesdale) , Unity Mitford, Diana Mitford, Patrick Boyle (8ste graaf van Glasgow), Malcolm Campbell en Tommy Moran. Mosley het geweier om die name of syfers van lede te publiseer, maar die pers het 'n maksimum van 35 000 geraam. (25)
Mosley was ook 'n uitgesproke antisemiet en sy afkeer van die Jode was 'n beroep op diegene wat voorheen vir die Konserwatiewe Party gestem het. Een van die redes hiervoor was die antisemitiese toesprake wat deur Tory-parlementslede gehou is. Edward Doran het byvoorbeeld die minister van binnelandse sake gevra om te verhoed dat "vreemde Jode uit Duitsland hierdie land binnekom". Toe hy hierdie versoek weier, stel Doran voor dat daar "honderdduisende Jode ... na hierdie land sou skarrel" en eis dat "ongewenste vreemdelinge" wat reeds in die land was, kennis gegee moet word om op te hou. (26)
Crawford Greene, die Tory -LP vir Worcester, was dit met Doran eens dat Jode moeilikheid by die British Union of Fascists -vergaderings veroorsaak het. Greene het aangevoer dat 90 persent van die beskuldigdes van die aanval op fasciste hulle verheug oor "sulke ou ou Britse name soos Ziff, Kerstein en Minsky". (27) Frederick Macquisten, die parlementslid van Argyllshire, het bygevoeg dat diegene wat gearresteer is "Feigenbaum, Goldstein en Rigotsky en ander goeie Highland -name insluit." (28) Arthur Bateman, die Tory -parlementslid van Camberwell -Noord, beweer dat "ons die stad Londen aan die Jode verloor het" en eis dat "kort voor lank sal ons oorlog moet verklaar soos hulle in Duitsland gedoen het". (29)
Major Ball het besorg geraak oor hierdie ontwikkeling omdat hy steun van die Konserwatiewe Party gekry het. Hy was veral bekommerd oor die lidmaatskap van Harold Harmsworth (Lord Rothermere), die eienaar van Die Daily Mail, 'n koerant wat nog altyd die Tories beywer het. Lord Rothermere het 'n artikel geskryf, Hoera vir die swart hemde, op 22 Januarie 1934, waarin hy Mosley geprys het vir sy 'gesonde, gesonde, konserwatiewe leerstelling'. Rothermere het bygevoeg: "Vreeslike alarmiste het die hele week gekerm dat die vinnige groei in die getal van die Britse swart hemde die weg voorberei vir 'n stelsel van heerskappy deur middel van staalsweepe en konsentrasiekampe. Baie min van hierdie paniekbevange mense het persoonlike kennis van die lande wat reeds onder die swarthempse regering is. Die idee dat daar 'n permanente skrikbewind bestaan, is heeltemal ontwikkel uit hul eie morbiede verbeelding, gevoed deur opspraakwekkende propaganda van teenstanders van die party wat nou aan bewind is. As 'n suiwer Britse organisasie, die Swartshirts sal die beginsels van verdraagsaamheid respekteer wat tradisioneel in die Britse politiek is. Hulle het geen vooroordeel nie, hetsy teenoor klas of ras. Hulle rekrute word uit alle sosiale grade en elke politieke party gehaal. die hoofkwartier, King's Road, Chelsea, Londen, SW " (30)
Ball het ook die ondersteuning van die Daily Telegraph maar het dit belangriker gedink om die Daily Express en die Daaglikse pos om die aktiwiteite van regse diktators te prys. Ball skryf aan Stanley Baldwin dat hoewel Die tye en Die Daily Telegraph is bewonderenswaardige vraestelle en gee ons hul volle steun, hul sirkulasies is so klein ... dat hul invloed onder die massas byna onbeduidend is. "
'N Ander deel van die strategie was om Harold Harmsworth (Lord Rothermere), die eienaar van die Die Daily Mail en die Aandnuus en Max Aitken (Lord Beaverbrook), die eienaar van die The Daily Express en die Aand Standaard, om die Konserwatiewe Party ten volle te steun en die goeie publisiteit wat Oswald Mosley en die British Union of Fascists (BUF) verleen het, te verminder. Ball het ook nyweraars oorreed om finansiële steun van die BUF na die Tories oor te dra. Dit sluit 'n skenking van £ 75,000 (£ 2,5m) van William Morris (Morris Motors) in. Die volgende jaar word Morris Viscount Nuffield. Die nyweraars het na die Tories teruggekeer omdat hulle dit beskou het as 'die beste verweer teen 'n vakbond en verpolitiseerde werkersklas met wie hulle voortdurend in konflik was'. (32)
Op 28 Mei 1937 bedank Stanley Baldwin en word vervang deur Neville Chamberlain. As kanselier van die skatkis het hy pogings om verdedigingsbesteding te verhoog, verset. In die volgende twee jaar het Chamberlain se konserwatiewe regering verband gehou met die buitelandse beleid wat later as versoening bekend gestaan ​​het. Chamberlain het geglo dat Duitsland sleg behandel is deur die Geallieerdes nadat dit in die Eerste Wêreldoorlog verslaan is. Hy het dus gedink dat die Duitse regering opregte griewe het en dat dit aangespreek moet word. Hy het ook gedink dat hy 'n Europese oorlog kon vermy deur in te stem op sommige van die eise wat deur Adolf Hitler van Duitsland en Benito Mussolini van Italië gestel word. (33)
Kort nadat hy premier geword het, het Chamberlain Ball as sy politieke adviseur aangestel. Chris Bryant het daarop gewys dat dit 'n skerp stap was: "Ball was 'n passievolle konserwatief en vakbondgenoot met 'n diepe haat vir sosialisme, kommunisme en alle tussenpunte. Ball het ook 'n skerp begrip van die donker kunste van politieke manipulasie, 'n bereidheid om gebruik alle middele tot sy beskikking en die vermoë om homself uit die kollig te hou ... hy weet hoe om te lieg en hoe om 'n geheim te hou. " (34)
John C. Davidson was deeglik bewus van Ball se skaduryke verlede: 'Joseph Ball en ek is al baie jare verbonde en is ongetwyfeld taai en het na sy eie belange omgesien ... Aan die ander kant is hy deurdrenk van die Intelligensie Diens tradisie, en het net soveel ondervinding as almal wat ek ken in die nare kant van die lewe en die hantering van skelms. " (35)
Chamberlain het Ball gevra om swart operasies teen sy kritici uit te voer: "Ball het reeds noue persoonlike kontakte in die pers, die BBC en die Britse rolprentbedryf gekweek. Hy het al die baronne van die koerant die hof gemaak. Nou het hy twee keer aan buigsame joernaliste van ondersteunende koerante twee keer voorsien -weeklikse inligtingsessies weg van nuuskierige oë by die St Stephen's Club oorkant Westminster Bridge oor die heeltemal ontkenningsvolle verstandhouding dat hy die verstand van die premier ken. (36)
Ball beskerm ook Chamberlain se verhouding met regse diktators soos Adolf Hitler, Benito Mussolini en Francisco Franco. Dit het die BBC en koerantredakteurs oorreed om die gruweldade wat Franco se troepe in die Spaanse burgeroorlog en die owerhede in Nazi -Duitsland gepleeg het, te verminder. Ball was ook gretig om Hitler en Mussolini in 'n positiewe lig voor te stel. Geoffrey Dawson, die redakteur van Die tye, het geskryf dat hy sy uiterste bes gedoen het "nag na aand, om alles wat die (Duitsers) se vatbaarheid sou seermaak, uit die koerant te hou". (37)
Tim Bouverie, die skrywer van Hitler tevrede stel: Chamberlain, Churchill en die pad na die oorlog (2020) voer aan dat dit nie moeilik was vir Ball om die media te manipuleer nie, aangesien dit inherent 'n voorstander van die Konserwatiewe Party was en dat die 'mees invloedryke elemente van die bedryf' nie 'nodig was' om 'n druk op die regering te neem nie. Hy haal die BBC -direkteur -generaal, John Reith, aan deur te sê "as die BBC vir die mense is en die regering vir die mense, volg dit dat die BBC vir die regering moet wees." Bouverie voeg by "'n sofistiek wat ook van toepassing was op 'n aantal koerante." (38)
Reich en die BBC het gewillig sy steun aan Neville Chamberlain verleen. Ball het meegedeel dat Chamberlain nie wou hê dat die BBC sy teenstanders 'n onafhanklike meningsuiting gee nie. Winston Churchill is gedurende die eerste twee jaar van Chamberlain op nommer 10 effektief van die BBC verban. Churchill het destyds gesê: "As ons toegang tot die uitsending kon kry, sou daar vordering gemaak kon word. Dit is alles hier baie noukeurig toegewerk." (39)
Reith was 'n voorstander van Adolf Hitler sedert hy in 1933 met mag oorgeneem het. In sy dagboek skryf hy oor die probleme van radio -uitsendings in Nazi -Duitsland. Reith se dogter, Marista Leishman, in haar boek, My Vader: Reith van die BBC (2008), beweer Reith was huiwerig om die waarheid oor die Nazi's te erken, en het in November 1933 eintlik 'n ander Duitse kontak in hul guns aangevoer. (40)
Reith skryf in sy dagboek: "Dr. Wanner (hoof van uitsaaiwese vir Suid -Duitsland) om my in 'n groot depressie te sien. Hy het gesê dat hy sy land sou wou verlaat en nooit weer terugkeer nie. Ek is egter redelik seker dat die Nazi's sal skoonmaak dinge op die been gebring en Duitsland weer op pad na 'n ware mag in Europa te maak. Hulle is genadeloos en vasberade. Dit is meestal Frankryk se skuld dat daar sulke manifestasies van nasionale gees moet wees. " (41)
Leishman beweer haar pa het in 1935 aan Guglielmo Marconi gesê dat hy Hitler bewonder vir sy 'wonderlike doeltreffendheid'. Sy haal Asa Briggs aan dat Reith se 'idees van sosiale en industriële regimentasie geneig is tot fascisme'. "John Reith het geen verskoning gemaak omdat hy aangekondig het dat hy die drastiese optrede van Hitler werklik bewonder nie. Tuis het hy Muriel se aandag gevestig op die manier waarop sommige van haar familielede Joods lyk - met die implikasie wat sy ook gedoen het - asof Dit was 'n swart punt. Ek het begin dink dat my pa op baie maniere 'n redelike vreeslike persoon moet wees. (42)
Adolf Hitler het Joachim von Ribbentrop aangestel as ambassadeur in Londen in Augustus 1936. Sy hoofdoel was om die Britse regering te oorreed om nie betrokke te raak by territoriale geskille in Duitsland nie en saam te werk teen die kommunistiese regering in die Sowjetunie. Ribbentrop het die Britse regering ontstel deur die wagte van Schutz Staffeinel (SS) buite die Duitse ambassade te plaas en deur swastika -vlae op amptelike motors te slaan. John Reith, direkteur -generaal van die BBC, het egter baie goed met hom oor die weg gekom. Volgens Reith se eie dagboek het hy aan Rippentrop gesê om Hitler te verseker "die BBC was nie anti-Nazi nie" en dat as hy sy Duitse teenoorgestelde nommer vir 'n besoek sou stuur, hy die hakekors van die bokant van die uitsaaisehuis sou afvlieg. (43)
LP's van die Arbeidersparty word toenemend bekommerd oor wat hulle gedink het die BBC se pro-Nazi-standpunt was. Hastings Lees-Smith het in die laerhuis aangevoer: 'Die BBC is 'n outokrasie wat die oorspronklike outokraat ontgroei het ... . As ek met enige werknemer van die korporasie praat, voel ek soos 'n samesweerder. " (44)
Met die hulp van die welgestelde sakeman, George Lawson Johnson (Lord Pavenham), die erfgenaam van die Boveril -ryk en voorsitter van die fondsinsamelingsarm van die Conservative Party se National Publicity Bureau, het Ball in 1937 in die geheim gekoop Die waarheid joernaal. Henry Newnham is aangestel as redakteur en A. Chesterton en Collin Brooks, albei lede van die British Union of Fascists, is gewerf om artikels vir die tydskrif te skryf. Die hoofdoel van die tydskrif was om enige parlementslede van Tory aan te val wat die regering van Chamberlain gekritiseer het. Toe die parlementslid vir Tiverton, luitenant-kolonel Gilbert Acland-Troyte, kla oor die regering se landboubeleid, het die tydskrif hom daarvan beskuldig dat hy 'bloed in sy are' geslaan het en dat hy 'deur 'n retoriese bilieusaanval' ingehaal is '. (45)
Die hoofdoel van Die waarheid was om die parlementslede van Tory aan te val wat versoening teëgestaan ​​het. Dit sluit die minister van buitelandse sake van Chamberlain, Anthony Eden, in. In November 1937 kondig Neville Chamberlain aan dat hy sy vriend en mede -plaaier, Lord Halifax, stuur om Adolf Hitler, Joseph Goebbels en Hermann Göring in Duitsland te ontmoet. Eden was woedend toe hy dit ontdek en voel dat hy as buitelandse sekretaris ondermyn word. Een historikus het gesê: "Eden en Chamberlain het gelyk asof twee perde aan 'n wa vasgemaak was, albei in verskillende rigtings getrek het." (46)
In sy dagboek skryf Halifax hoe hy aan Hitler gesê het: 'Alhoewel daar baie in die Nazi -stelsel was wat die Britse mening ernstig beledig het, was ek nie blind vir wat hy (Hitler) vir Duitsland gedoen het en vir die prestasie vanuit sy oogpunt nie. om die kommunisme uit sy land te hou. " Dit was 'n verwysing na die feit dat Hitler die Kommunistiese Party (KPD) in Duitsland verbied het en sy leiers in konsentrasiekampe geplaas het. Halifax het aan Hitler gesê: "Oor al hierdie sake (Danzig, Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye) ... die Britse regering ..." was nie noodwendig bekommerd oor die status quo soos vandag nie ... As redelike skikkings bereik kon word ... . Diegene wat hoofsaaklik betrokke was, het beslis geen begeerte om te blokkeer nie. "(47)
Lord Halifax het later verduidelik dat Hitler vir hom gesê het dat Tsjeggo -Slowakye "slegs die Duitsers wat binne haar grense woon, goed hoef te behandel en dat hulle heeltemal gelukkig sal wees". Hy het ook vergaderings gehad met Hermann Göring, Joseph Goebbels, Hjalmar Schacht en Werner von Blomberg. Göring het Halifax meegedeel dat Duitsland nie van plan was om te veg om kolonies te verkry nie. Blomberg het gesê dat die Anglo-Duitse verhoudings belangriker is as die 'koloniale vraag', maar dat Duitsland belangstel om grondgebied in Sentraal-Europa in te neem. (48)
In 1937 ontwikkel Major Ball 'n verhouding met Adrian Dingli, 'n Britse advokaat en regsberader by die Italiaanse ambassade wat in Malta grootgemaak is (sy vader was die opperhoof van die eiland tussen 1880-1900). Ball het Dingli leer ken by die Carlton Club "waar die bewegers en skudders van die Britse Ryk ontmoet het, was 'n bewys van sy Britsheid." Soos Giorgio Peresso uitgewys het: "Chamberlain het geglo dat aangesien die ekonomie van Brittanje sowel as sy militêre verdediging swak was, die beste opsie was om die Nazi-Fascistiese regimes te versoen om oorlog te vermy. Sy minister van buitelandse sake, Anthony Eden, was van mening dat versoening die moontlikheid vergemaklik het. Die Britse premier was egter vasbeslote om by die Italiaanse diktator, Benito Mussolini, 'n verblyf te bereik. " (49)
Op 10 Januarie 1937 het Ball aan Dingli gesê dat premier Neville Chamberlain "wou weet of Grandi toestemming van Rome sou kry om 'onderhandelinge' in Londen met die premier te begin". Dingli was agterdogtig, maar Ball het hom verseker dat Chamberlain, saam met Eden in die buiteland, waarnemende minister van buitelandse sake was en dat die "voorstel die siening van die premier verteenwoordig". David Faber het aangevoer: 'Grandi was destyds in Rome, en Ball het geweet dat enige boodskap gestuur word en clair deur telegram deur die Britse intelligensie ontsyfer sou word en na die buitelandse kantoor, en dus aan Eden, oorgedra word. Dit was ongelooflik dat 'n reeks bewaakte telefoonoproepe tussen Londen en Rome nodig was om die kern van Chamberlain se boodskap oor te dra sonder dat die inligting die ore van sy eie minister van buitelandse sake bereik. "(50)
Dit is oorspronklik gereël dat Chamberlain die ambassadeur graaf Dino Grandi op 17 Januarie ontmoet. Dit is egter gekanselleer toe sir Alexander Cadogan, die adjunk-permanente ondersekretaris van buitelandse sake, ontdek wat aan die gang is. Ball en Dingli het nou 'n nie -amptelike diplomatieke kanaal geskep waarmee Chamberlain met die Italiaanse regering kon kommunikeer agter die rug van die buitelandse kantoor en omgekeerd. Dit was 'n doelbewuste poging om Anthony Eden te omseil, wat vasberade was dat geen verdere toegewings aan Italië gemaak moet word nie, tensy en totdat sy haar steun aan generaal Francisco Franco bewysbaar teruggetrek en haar aanspraak op Abessinië laat vaar het. (51)
Hierdie ontwikkeling was byna geheel en al tot voordeel van die Italianers. Hierdie nie -amptelike diplomatieke kanaal is deur Benito Mussolini verwelkom, aangesien hy kon sien hoe dit konflik in die Britse regering sou veroorsaak en soos die Italiaanse ambassadeur graaf Dino Grandi daarop gewys het, was dit 'n geleentheid om 'n wig in die begin -skeuring tussen Eden en Chamberlain en om dit indien moontlik meer te vergroot. " (52)
Op 21 Januarie het die BBC aangekondig dat "glad nie pogings om die Anglo-Italiaanse betrekkinge te verbeter, oorweeg is nie". Hierdie aankondiging het Dino Grandi ontstel en Chamberlain het Ball aangesê om te reël dat die verhaal weerlê word. Onder druk van Ball het die BBC die volgende aand verklaar dat die verhaal onakkuraat was. Ball het aan koerantredakteurs gesê dat "Chamberlain stewig met Eden gepraat het, hom aangesê het om die lyn vas te hou en hom opdrag gegee het om die oorspronklike bron van die verhaal te ontdek." (53)
Eden het op 8 Februarie 1938 aan Chamberlain geskryf dat hierdie diplomasie "in Mussolini se gedagtes die indruk wek dat hy ons kan verdeel en dat hy minder bereid is om aandag te gee aan wat ek vir Grandi te sê het ... Rome gee al uit die indruk uit die onderhoud dat ons haar die hof maak, sonder twyfel om Berlyn te wys hoe die moeite werd sy is ... Dit was presies die hand wat mussolini altyd graag speel en met soveel vaardigheid speel as hy kry 'n kans. Ek dink nie ons moet hom toelaat nie. " (54)
Christopher Andrew, die skrywer van Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1986) het daarop gewys dat "Ball en Dingli af en toe opgetree het as 'n geheime kommunikasiekanaal tussen die premier en graaf Grandi, die Italiaanse ambassadeur. Soms het Ball gesien hoe Grandi en Dingli vir Chamberlain sien. Presies wat hierdie intriges op die agtergrond uitgemaak het, bly onduidelik. ... Dingli se ongepubliseerde memoires oordryf ongetwyfeld sy eie rol. Ball se eie weergawe van die gebeure daarenteen onderskat waarskynlik die omvang van sy geheime handelinge. (55)
Major Ball het voortgegaan om die media te oorreed om gunstig verslag te doen oor Chamberlain se versoeningsbeleid. Dit was ook belangrik om die media te gebruik om diegene wat teen hierdie beleid gekant was, te ondermyn. Ball het aan graaf Dino Grandi gesê dat sy publisiteitsveldtog op volle vaart was, en hy was verheug om te hoor dat "elke moontlike oorreding op die pers geplaas word om aan te pas by die gewenste doel om die openbare mening oor Italië te keer." (56)
'N Artikel wat verskyn het in Die Daily Mail veral die minister van buitelandse sake ontstel: "Ek kan gesaghebbend verklaar dat die Britse regering gretig is om nuwe onderhandelinge met Italië met die minste moontlike vertraging voort te sit. Graaf Grandi, die Italiaanse ambassadeur, sal mnr. Eden vandag as die buitelandse kantoor sien. In politieke oorde word gevoel dat daar reeds te veel vertraging was om 'n oplossing te vind vir die verskille tussen Brittanje en Italië. " Dit het bygevoeg dat volledige wetlike erkenning van Abessinië toegegee sou word "as deel van 'n algemene skikking". (57)
Eden was woedend toe hy die artikel lees, aangesien dit 'al die kenmerke van gesaghebbende inspirasie' het. (58) Eden het hieroor uitgevra, maar Chamberlain het "absoluut geen verantwoordelikheid ontken nie - 'n leuen sonder blare." Oliver Harvey, 'n staatsamptenaar wat in die buitelandse kantoor werk, het die waarheid korrek ontdek: ''n Nuuskierige verhaal kom by my uit dat sir Joseph Ball by die konserwatiewe hoofkantoor 'n persveldtog oor Italië uitgegee het, nie uit nommer 10. Deur wie se gesag ek wonder . " Trouens, die verhaal is deur Chamberlain gemagtig. (59)
Sommige koerante bevat verhale oor die konflik tussen Chamberlain en Eden. Major Ball het die Sunday Times om 'n artikel uit te voer waarin 'n meningsverskil oor die buitelandse beleid ontken word: "Daar is geen waarheid in die verhale wat gister gepubliseer is oor akute verskille tussen die premier en die minister van buitelandse sake en 'n gevolglike ministeriële krisis nie. Alhoewel die verslae in omvang en detail verskil, stem hulle saam in die voorstelling van die heer Chamberlain as die avontuurlustige gees in die buitelandse beleid en die heer Eden as die voorstander van meer versigtige en stadiger optrede. Eden is dit heeltemal eens. " (60)
Neville Chamberlain het gevoel dat hy Anthony Eden nie meer kon vertrou nie en Major Ball is gevra om die telefone van Eden en sy ondersteuners te laat luister. (61) 'n Paar jaar later ontmoet Ronald Tree Ball: 'Tydens die oorlog het ek op die ministerie van inligting op Sir Joseph Ball afgekom, 'n afkeerlike man met 'n onbenydenswaardige reputasie omdat hy 'n paar agter die skerms van Chamberlain gedoen het werk ... hy het die gal gehad om vir my te sê dat hy self daarvoor verantwoordelik was dat my telefoon afgeluister word. " (62)
Ball het met die steun van MI5 inligting versamel oor die kontakte en finansiële reëlings van Eden en mede-parlementêre parlementslede. (63) Ball het ook die gerug onder sy koerantvriende versprei dat Eden baie siek is en dat hy op die punt staan ​​om senuweeagtig te raak. Ball stel voor dat Eden kan bedank sodat hy 'n vakansie van drie maande uit die politiek kan neem. (64)
Chamberlain het gereeld middagete saam met die parlementêre lobbyjoernaliste by die St Stephen's Club in Westminster geëet. Die perskantoor op nommer 10 en die nuusdepartement van die ministerie van buitelandse sake het gewerk om te sien dat die regering se siening van buitelandse beleid oorheers, en dat daar so min moontlik debat gevoer word oor die alternatiewe. Major Ball het "as 'n private agent vir Chamberlain opgetree. Sir Alexander Cadogan, die adjunk-permanente onder-sekretaris van buitelandse sake, was van mening dat Ball waarskynlik persartikels aanmoedig wat Chamberlain se buitelandse beleid ondersteun." (65)
Eden het die premier duidelik gemaak dat hy nie bereid is om president Eduard Beneš van Tsjeggo -Slowakye te dwing om toegewings te maak nie. William Strang, 'n senior figuur in die ministerie van buitelandse sake, dring ook by tot versigtigheid oor hierdie onderhandelinge: "Selfs as dit in ons belang was om 'n winskopie met Duitsland te onderteken, sou dit in die huidige omstandighede onmoontlik wees. Openbare sentiment hier en ons bestaande internasionale verpligtinge is daarteen. " (66)
In Februarie 1938 ontslaan Adolf Hitler die gematigde Konstantin von Neurath as minister van buitelandse sake en vervang hy met die harde span, Joachim von Ribbentrop. Eden het aangevoer dat hierdie stap dit nog moeiliker maak om 'n ooreenkoms met Hitler te sluit. Hy was ook gekant teen verdere onderhandelinge met Benito Mussolini oor die onttrekking aan sy betrokkenheid by die Spaanse burgeroorlog. Eden het gesê dat hy die Italiaanse leier heeltemal "wantrou". (67)
Op 'n kabinetsvergadering het Chamberlain dit duidelik gemaak dat hy nie bereid is om terug te staan ​​oor die kwessie nie. Anthony Eden bedank op 20 Februarie 1938. Hy het die volgende dag aan die volksraad gesê: "Ek glo nie dat ons vordering in die Europese versoening kan maak as ons die indruk kry om in die buiteland geldeenheid te kry wat ons aan konstante druk toedraai nie. Ek is seker in my eie gedagtes hang die vordering bo alles af van die humeur van die nasie, en dat die humeur uiting moet vind in 'n vaste gees. Hierdie gees waarvan ek seker is, is daar. die wereld." (68)
Ball het die BBC oorreed om Eden se bedanking na die tweede verhaal op die aande -bulletins te verplaas en glad niks oor Duitsland of Italië te sê nie. Die Daily Mail berig: "Die land sal verlig wees om te verneem dat Edene gisteraand uit die regering bedank het. Die beleid van mnr. Eden tydens sy twee jaar as minister van buitelandse sake het onsekerheid by die huis en onrus in die buiteland veroorsaak. Die Daily Mail het nog nooit oog vir oog met hom gesien nie. Dit is te hoop dat hy in sy toekomstige politieke loopbaan voordeel sal trek uit sy ervarings en foute. Bo alles is die land gelukkig om 'n premier te hê aan wie dit sy volle vertroue kan gee - 'n staatsman wat die land se sake, binne en buite, met realisme en gesonde gesonde verstand hanteer. Gesondheidsredes speel 'n rol. Een van meneer Eden se kollegas het gisteraand vir my gesê: 'Mnr. Eden is die naweek oorweldig, en daar is geen twyfel dat sy toestand die hoogtepunt was van maande se spanning en harde werk nie. "(69)
Die aandstandaard, die Daily Express en die Daily Telegraph almal ondersteun Chamberlain teen Eden. (70) Die tye beweer dat "sy beleid van vrede, wat ook die beleid van vrede is." (71) Die Manchester Guardian, nie onder beheer van Major Ball nie, het opgemerk dat hoewel 'n bedanking van hierdie aard 'n groot regeringskrisis kon veroorsaak het, die pers ''n eenheid van stilte behou het wat in 'n totalitêre staat beswaarlik verbeter kon word'. (72)
Ball het Eden nou probeer ondermyn deur aan te dui dat hy 'n homoseksueel was en dat hy Eddie Gathorne-Hardy probeer verlei het terwyl hy op universiteit was. Ball het ook daarop gewys dat die meeste van sy goeie vriende bachelors of bekende bi-seksuele mense was (Robert Boothby, Ronald Cartland, Harold Nicolson, Harry Crookshank, Jack Macnamara, Jim Thomas, Noel Coward). As gevolg van hierdie verhoudings was sy huwelik met Beatrice Beckett in die moeilikheid en het sy sake met ander mans gehad. (73)
Die meeste koerante steun Chamberlain, terwyl Eden se belangrikste ondersteuners die Arbeidersparty vriendelik was Daily Herald en die Liberale Party geneig was Nuus Chronicle. Ten spyte hiervan kon Eden aansienlike steun in die land lok, ondanks die manipulasie van die media deur die regering. Die juigende skare buite Eden se huis in Londen weerspieël die reaksie van baie mense. Volgens 'n meningspeiling wat daardie maand deur die British Institute of Public Opinion gedoen is, het 71 persent gedink dat Eden reg is om te bedank, terwyl slegs 19 persent van mening was dat hy moes aanbly. Op die vraag of hulle die "buitelandse beleid van die heer Chamberlain" voorstaan, het slegs 26 persent gesê dat hulle dit wel doen, teenoor 58 persent wat nie. (74)
In 'n debat in die House of Commons, die Tory -parlementslid, verdedig Ronald Cartland Eden teen die smeerveldtog wat deur Major Ball gereël is. Hy het beweer dit was verkeerd vir Die tye om aan te dui dat Eden weens swak gesondheid bedank het. Inteendeel, het hy aangevoer, het Eden die besluit geneem om te bedank "in volle besit van sy magte en fakulteite, en ...hy was nog nooit gesond toe hy na die buitelandse kantoor gegaan het nie. "Cartland het bygevoeg dat Neville Chamberlain" metodes gebruik wat nie in ooreenstemming is met ons tradisies nie en wat ons goeie naam moet bederf, selfs al is hulle suksesvol. " (75)
Cartland het erken dat hy nie die beleid van kalmte van Chamberlain kon ondersteun nie en aan die einde van die debat het hy by twintig ander Tory -parlementslede aangesluit om hulle te onthou. Dit sluit in Anthony Eden, Winston Churchill, Harold Macmillan, Brendan Bracken, Edward Spears, Jack Macnamara, Jim Thomas, Ronald Tree, Robert Gascoyne-Cecil, Paul Emrys-Evans en Vyvyan Adams. 'N Junior lid van die regering, Robert Bernays, parlementêre sekretaris van die ministerie van gesondheid, was in die versoeking om te bedank, maar omdat hy £ 1,500 betaal het, bo en behalwe die £ 600 wat hy as parlementslid ontvang het, was die ekwivalent in 2020 -pryse tot 'n ekstra £ 100,000 per jaar, het hy gevoel dat hy dit nie kon bekostig om hierdie besluit te neem nie. (76)
Major Ball was die tussenpersoon van Chamberlain met die geheime dienste en het hoogs geheime onderhandelinge gevoer oor die 'versoening' van Adolf Hitler. Ball was ook nou verbonde aan Arthur Charles Wellesley, 5de hertog van Wellington, wat uiterste regse menings gehad het en simpatiek was vir die Nazi-party en president van die Nordic League was, 'n toonaangewende antisemitiese organisasie en lid van die geheime genootskap die Right Club genoem. Op 26 September 1938 het Wellington se neef, Gerald Wellesley, Radio Luxembourg tot Ball se beskikking gestel. Ball het die radiostasie gedeel met MI6 se afdeling D, wat in beheer was van "politieke oorlogvoering". (77)
Bal ook gebruik Die waarheid om die politici en koerante aan te val wat kla oor hoe Adolf Hitler lede van die Duitse Sosiaal -Demokratiese Party (SDP) en die Duitse Kommunistiese Party (KPD) opgesluit het. Dit het aangevoer dat "die binnelandse sake van Duitsland haar eie besigheid is." (78) Die tydskrif beskryf Hitler in gloeiende terme tydens die saamtrek van Neurenberg in 1937: "Hy lyk vandag tien jaar jonger as vier jaar gelede, toe hy 'n moeë, verslete en geteisterde man was. Nou is hy nuuskierig, dikwels glimlaggend , die bekommerde uitdrukking vervang deur 'n stil vertroue. " (79)
Die waarheid het ook min bespotting gemaak oor die aantal verhale van gruweldade teen Jode in Nazi -Duitsland. en beweer dat antisemitisme 'laat verswak' het. (80) Die volgende maand het die tydskrif voorgestel dat as antisemitisme ooit 'n lelike aspek in Brittanje sou aanneem, dit "die Jode" se eie skuld sou wees, want hoewel daar destyds net 350 000 Jode in Brittanje was ", is dit moeilik om te erken as u op 'n Saterdagaand deur die West End loop. " Daarna het dit bygevoeg, sonder om 'n greintjie bewyse te lewer dat dit "geen oordrywing was om te sê dat van elke tien swendelaars wat onder die kennisgewing val Waarheid, word 'n te groot deel deur Jode bedryf. "(81)
Ball het steun gekry van regse parlementslede van die Konserwatiewe Party in die Laerhuis. Luitenant-kolonel Lambert Ward, wat beweer het dat hy elke jaar Duitsland besoek het, ontken dat duisende in "haastig opgerigte gevangenisse en konsentrasiekampe" gedryf word. Ward het ook gesê dat in sy oordeel dat Duitsland Tsjeggo -Slowakye nooit sou binneval nie, maar as hulle dit wel sou doen, sou 'n derde van die Tsjeggiese leër verlaat en by die Duitse leër aansluit. Hy het ook aangevoer dat die Britse volk nie wil oorlog voer om die territoriale regte van Tsjeggo -Slowakye te verdedig nie. (82)
Majoor Joseph Ball het agter die skerms 'n belangrike figuur geword. Hugh Dalton, LP van die Arbeidersparty, het Ronald Cartland gevra wie Neville Chamberlain beïnvloed het. Hy het geantwoord dat nie een van sy kollegas in die kabinet dit gedoen het nie, maar "daar was 'n vreemde figuur, sir Joseph Ball, nou in die konserwatiewe hoofkantoor, wat in die konserwatiewe hoofkantoor was, wat tydens die oorlog in MI5 was aan wie die premier groot vertroue gehad het. " (83)
Dit word beweer deur Frank McDonough, die skrywer van Neville Chamberlain, Appeasement and the British Road to War (1998) dat Ball notas en konsepte voorberei het vir die meeste van Chamberlain se toonaangewende toesprake oor buitelandse sake. (84) Dit sluit die toespraak in wat Chamberlain op 13 Desember 1938 aan die Foreign Press Association gehou het. Hy het aangevoer dat daar slegs twee moontlike maniere is om die vinnig verslegtende situasie in Europa te hanteer. Die eerste was om te besluit dat oorlog onvermydelik is en 'die hele energie van die land voorberei'. Chamberlain het beweer dat diegene wat hierdie kursus bevoordeel het, 'in 'n klein minderheid' was. Die tweede was om 'n 'langdurige en vasberade poging aan te wend om die moontlike oorsake van oorlog uit te wis' deur persoonlike kontak en bespreking, terwyl hy probeer het om 'die mag van die weermag te herstel'. (85)
Ball het 'n smeerveldtog begin teen lede van die Konserwatiewe Party wat versoening gekant het. Ball het aan simpatieke joernaliste gesê dat hulle homoseksueel of tweeseksueel is en het hulle die belaglike term "die glansseuns" gegee. Ball het aan die joernalis Charles Graves gesê dat hierdie parlementslede wat Anthony Eden, Harold Nicolson, Ronald Cartland, Robert Boothby, Jack Macnamara en Jim Thomas insluit, en "hulle word met 'n mate van agterdog deur die partyhoofde beskou" en 'n 'rookskerm' verskaf vir Winston Churchill. (86)
Ball het probeer om plaaslike kiesafdelingsverenigings te oorreed om rebelle-LP's van die Konserwatiewe Party te ontkies. Die eerste slagoffer was Katharine Stewart-Murray, die hertogin van Atholl, wat sedert 1923 parlementslid was vir Kinross en West Perthshire. Behalwe dat sy 'n sterk teenstander van Adolf Hitler was, het sy ook 'n veldtog gevoer teen die regering se beleid van nie-ingryping in die Spaanse Burgeroorlog. In April 1937 reis Stewart-Murray, Eleanor Rathbone en Ellen Wilkinson op 'n ondersoekende missie na Spanje. Die party het Madrid, Barcelona en Valencia besoek en gesien hoe die verwoesting deur die Luftwaffe veroorsaak word. In Mei 1937 werk Atholl saam met Charlotte Haldane, Eleanor Rathbone, Ellen Wilkinson en J. B. Priestley om die Dependents Aid Committee te stig, 'n organisasie wat geld insamel vir die gesinne van mans wat lede van die Internasionale Brigades was. (87)
James Stuart, adjunkhoofsweep, en die parlementslid van Moray en Nairn, is in beheer van die komplot om Stewart-Murray te verdryf en het 'n wantrouestem deur haar plaaslike party gereël. Sy het geantwoord deur te bedank en het 'n tussenverkiesing tot gevolg gehad. Stewart-Murray was 'n onafhanklike teen die kandidaat van die Konserwatiewe Party, William McNair Snadden. Sy het Winston Churchill gevra om vir haar te praat, maar hy het geweier omdat hy bang was dat sy plaaslike party dit sou ontkies. Robert Boothby het op dieselfde manier gereageer. (88)
Freida Stewart was een van diegene wat haar tydens die veldtog gehelp het: 'Haar genade was baie kalm en waardig onder die spanning, wat aansienlik moes gewees het; sy was nog nooit ernstig teëgestaan ​​in die feodale gebied nie, en die uitdaging was vir haar as baie persoonlik as polities. Eintlik was dit nie die uitdaging nie. Die uitdaging was 'n beginsel teen 'n hele partypolitieke masjien; en die Tories was vasbeslote dat hulle nie deur een andersdenkende persoon in hul plek geplaas sou word nie, ongeag haar titel. Die Perthshire -konserwatiewes het soos nog nooit tevore byeengekom tot die ware blou vlag nie, en het seker gemaak dat hul arbeiders en werkgewers dieselfde doen: hul motors is oral, plaaswerkers na die stembus, met die verborge implikasie dat hulle die konformistiese kaartjie moet stem of andersins. " (89)
Volgens Duncan Sutherland: "Vyftig konserwatiewe parlementslede het noordwaarts gereis om te waarsku dat 'n stem vir die hertogin 'n stemming vir die oorlog is, en in 'n meer sinistere draai word beweer dat plaaslike grondeienaars hul huurders bonusse of dreigemente aangebied het, met dien verstande dat hulle stem teen haar. Hierdie verskillende faktore het bygedra tot haar noue nederlaag deur 'n konserwatiewe teenstander in 'n tweerigtingwedstryd. Latere gebeure in Europa bevestig haar standpunt en sou haar politieke loopbaan gered het as sy 'n paar maande langer in die parlement gebly het, maar na Churchill aanvaar die konserwatiewe leierskap in 1940 en laat vaar die planne om as onafhanklike parlementslid vir die Skotse universiteite terug te keer. " (90)
In 1939 het Major Ball 'n smeerveldtog teen Winston Churchill geloods in 'n poging om hom in Epping te laat uitkies. Churchill verdedig sy standpunte oor versoening tydens 'n vergadering in die stad: 'Wat is die waarde van ons parlementêre instellings, en hoe kan ons parlementêre leerstellings oorleef as kiesafdelings slegs mak, geduldige en onderdanige lede probeer terugkeer wat probeer het om alle Ek is nou tien jaar uit die amp, maar ek is meer tevrede met die werk wat ek die afgelope vyf jaar as onafhanklike konserwatief gedoen het as in enige ander deel van my openbare lewe. " (91)
Churchill en ander anti-appeasement-figure in die Tory Party, waaronder Anthony Eden, Harold Nicolson, Ronald Cartland, Robert Boothby, Jack Macnamara en Jim Thomas, word aan joernaliste beskryf as 'warmongers'. As gevolg hiervan was daar op 2 Augustus 1939 'n debat oor versoening, maar veertig Tory -parlementslede onthoud hulle en niemand was bereid om saam met die Arbeidersparty oor hierdie kwessie te stem nie. (92)
Ball het voortgegaan om Churchill en die ander rebelle te monitor en gereël dat hul telefone opgeneem word. Tim Bouverie, skrywer van Hitler tevrede stel: Chamberlain, Churchill en die pad na die oorlog (2020) sê byna alle parlementslede wat Neville Chamberlain gekant was, het groot druk ondergaan. 'Die swepe was ongelooflik kragtig in die dertigerjare,' sê hy. "Die dreigement van ontkeuring hang beslis af van diegene wat geweier het om aan die lyn te bly ... En Chamberlain was meer as bereid om plaaslike konserwatiewe verenigings teen parlementêre parlementslede op te skerp." (93)
In die nadraai van die München -ooreenkoms het Major Ball die nuusdepartement van die ministerie van buitelandse sake ontbind, wat Downingstraat 10 die enigste bewaarplek vir regeringsnuus gemaak het. 'N Ander belangrike figuur was George Steward, die hoofpers skakelbeampte in Downingstraat wat, volgens MI5, aan 'n amptenaar by die Duitse ambassade gesê het dat Brittanje "aan Duitsland alles sal gee wat sy vir die volgende jaar vra". (94)
Ball het Chamberlain aangemoedig om van sy gewildheid gebruik te maak deur 'n vinnige verkiesing uit te roei. Sy kabinetskollegas het gewaarsku teen hierdie vrees dat Hitler tydens die veldtog die beloftes wat hy in München gemaak het, sou verbreek. Lord Halifax het gedink dat 'n verkiesing veel te riskant sou wees en het Chamberlain aangespoor om 'n regering van nasionale eenheid te vorm. Halifax het geglo dat hierdie regering Clement Attlee, Winston Churchill en Anthony Eden en ander kritici van versoening moet insluit. (95)
In al die agt tussenverkiesings wat gevolg het op die München-ooreenkoms, het die Konserwatiewe Party 'n afname in sy steun gehad. Major Ball het einde November 1938 aan Chamberlain gesê: 'Die vooruitsig is baie minder belowend as 'n paar maande gelede, en daar is 'n groot aantal setels wat slegs deur klein meerderhede beklee word, sodat slegs 'n klein omset van stemme verslaan die regering. " Ball het gesê die verkiesing moet uitgestel word. (96)
Major Ball was ook naby die regse politikus, Archibald Ramsay. In die Laerhuis was Ramsay een van die toonaangewende antisemiete in die Konserwatiewe Party en het oortuig geword dat 'ateïsme, agnostisisme, kommunisme en Judaïsme in 'n enkele samesweringsteorie was'. (97) Ramsay het teen 1938 daarvan oortuig geraak dat die Russiese rewolusie en die Spaanse volksfrontregering 'deel uitmaak van dieselfde plan, wat in die geheim deur die wêreld -Jood bedryf en beheer word'. (98)
Ramsay het geglo dat die anti-appeasement koerante soos die Daaglikse spieël is deur Jode bestuur en besit. Hy het beweer dat Jode betrokke was by die 'manipulering en beheer van nuus vir hul eie doel' en probeer het om 'die land in 'n oorlog te dryf'. Aan die einde van die debat oor die wysigingswetsontwerp op Ramsay se maatskappywet met die ondersteuning van LP's van die Konserwatiewe Party, is dit 151 tot 104 goedgekeur. (99) 'n Paar dae later het Ball's Die waarheid ondersteun Ramsay se bewering dat die koerant "'n tipiese voorbeeld moet wees van die manier waarop Jode die denke en standaarde van 'n gemeenskap afbreek." (100)
In Mei 1939 stig Ramsay 'n geheime genootskap genaamd die Right Club. Dit was 'n poging om al die verskillende regse groepe in Brittanje te verenig. Of in die leier se woorde van 'koördinering van die werk van al die patriotiese samelewings'. In sy outobiografie, Die naamlose oorlog, Het Ramsay aangevoer: "Die hoofdoel van die Right Club was om die bedrywighede van die georganiseerde Joodse teenstand teen te staan ​​en bloot te lê, in die lig van die bewyse wat in 1938 in my besit was. Ons eerste doel was om die Konserwatiewe Party van Joodse invloed te bevry, en die karakter van ons lidmaatskap en vergaderings was streng in ooreenstemming met hierdie doel. " (101)
Ball was waarskynlik 'n lid van die Right Club, maar dit was 'n uiters geheime organisasie en toe die lidmaatskapboek na die oorlog die mees gebruikte kodename gevind is. Diegene wat geïdentifiseer is, sluit in William Joyce, Anna Wolkoff, Joan Miller, Norah Briscoe, Molly Hiscox, A. Chesterton, Francis Yeats-Brown, EH Cole, David Freeman-Mitford (2de Baron Redesdale), Arthur Charles Wellesley (5de hertog van Wellington), Aubrey Lees, John Stourton, Thomas Hunter, Samuel Chapman, Ernest Bennett, Charles Kerr, John MacKie, James Edmondson, Mavis Tate, Marquess of Graham, Margaret Bothamley, prinses Evelyn Blücher en prins Turka Galitzine. (102)
Major Ball gebruik syne Die waarheid joernaal om prominente Jode aan te val wat gekant was teen versoening. Die uitgewer, Victor Gollancz, 'n ondersteuner van die Arbeidersparty, was een van die belangrikste doelwitte van Ball: 'as ons die ideologiese hartstogte van die heer Gollancz en sy stam in die tente van Bloomsbury opsy sit, is die waarheid dat daar geen noemenswaardige deel van die Britse mening is nie begeer om Berlyn weer vir die Jode te verower of te sien hoe die Vistula rooi word van Britse bloed. " (103)
Gedurende 1939 het Major Ball, wat namens Neville Chamberlain optree, gereël dat die voormalige konserwatiewe parlementslid vir Basingstoke, Henry Drummond-Wolff, aan geheime vredesgesprekke met senior persone in Nazi-Duitsland deelneem. In Januarie ontmoet hy Adolf Hitler wat sê dat hy veral angstig was om handelsvoorkeure vir Duitsland en die terugkeer van die kolonies te verkry. In Mei ontmoet Drummond-Wolff Hermann Göring en Walther Hewel waar hulle die probleem van Danzing en die Poolse gang bespreek het. (104)
Major Ball en ander antisemitiese lede van die party was konstante kritici van die Joodse minister Leslie Hore-Belisha. Soos Tom Bower daarop gewys het, was Ball ''n rassis en 'n aartsvyand'. (105) Die Tory-parlementslid, Edward Doran, het hom geterg deur die aantal en nasionaliteit van alle "geldleners" wat in die land geregistreer is, te vra en te beweer dat daar 3.000 bedrieglike bankrot is, wat "hoofsaaklik uitheemse Jode" is (106 ) Harry Chips Channon skryf in sy dagboek dat Hore-Belisha ''n olierige man, 'n half Jood, 'n opportunis, met 'n Semitiese aanvoeling vir publisiteit' was. (107)
In die Laerhuis, die Tory Archibald Ramsay, was die belangrikste kritikus om Jode in die regering te hê. In 1938 begin hy met 'n veldtog om Hore-Belisha as minister van oorlog te laat ontslaan. In een toespraak op 27 April het hy gewaarsku dat Hore-Belisha, omdat hy 'n Jood was, ons 'na 'n oorlog met ons bloedbroers van die Nordiese ras sal lei om plek te maak vir 'n Bolsjewistiese Europa'. (108)
Hore-Belisha het 'n swak verhouding met generaal John Gort, hoof van die keiserlike staf. Teen die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog was die twee mans nie in gesprek nie. Generaal Henry Pownall, die stafhoof van die British Expeditionary Force (BEF), het gereken dat dit onvermydelik was dat generaal Gort met Hore-Belisha sou uitval. Eersgenoemde was immers ''n groot heer', terwyl laasgenoemde ''n obskure, vlak brein, charlatan, politieke Jewboy' was. (109) Chamberlain stel aan Lord Halifax voor dat Hore-Belisha van die minister van buitelandse sake na die minister van inligting verskuif moet word. Halifax het geantwoord dat 'Joodse beheer van ons propaganda 'n groot ramp sou wees'. (110)
Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die premier, Neville Chamberlain, aan koning George VI gesê dat "soos ek hom herhaaldelik vantevore gesê het, daar 'n sterk vooroordeel teen hom (Hore-Belisha) bestaan, waarvoor ek hom nie heeltemal onberispelik kon vashou nie . " (111) Op 4 Januarie 1940 bied Chamberlain hom die pos aan as president van die Raad van Handel. Aangesien dit 'n degradering was en beteken dat hy buite die oorlogskabinet sou wees, het hy bedank. Sommige koerante soos die Daaglikse spieël kritiek op Chamberlain se besluit om 'n talentvolle minister te verwyder. (112)
Henry Newnham, skryf in Die waarheid het die besluit van Chamberlain gesteun en probeer om sy politieke loopbaan heeltemal te vernietig. Hy beskryf "die bedanking van Belisha is 'n geringe episode, want hy is 'n minderjarige man wie se opvallendste talent is om sy foto in die koerante te kry." Newnham blameer die 'histerie' rondom sy bedanking op 'koerante wat deur Belisha se medegodsdienste beheer word' en die 'rassige simpatie' wat hy ontlok het. (113) Die volgende week beweer Newnham dat dieDaaglikse spieël kom uit die Jood-beheerde wasbak van Fleet Street. "Beide hierdie uitgawes is ongevraagd na die huise van alle parlementslede en eweknieë en 'n groot aantal joernaliste en senior staatsamptenare gestuur. (114)
Nancy Astor het ook begin met die ongegronde gerug dat Hore-Belisha afgedank is omdat hy geld verdien uit weermagkontrakte. (115) Die historikus, Tim Bouverie, beweer dat hierdie verhale deel was van 'n georkestreerde veldtog teen Hore-Belisha. Hy haal Hore-Belisha aan: "Die konserwatiewe party-masjien is selfs sterker as die Nazi-partymasjien. Dit kan 'n ander doelwit hê, maar dit is ook eiesinnig en genadeloos." (116)
In 'n debat in die Laerhuis op 7 Mei 1940 het admiraal Roger Keyes, die konserwatiewe party -parlementslid van Portsmouth -Noord, die regering se militêre strategie aangeval, insluitend die rol wat Winston Churchill gespeel het as die eerste heer van admiraliteit: 'Ek het by die huis gekom van Commons vandag vir die eerste keer in uniform omdat ek wil praat vir 'n paar offisiere en manne van die geveg, seevloot wat baie ongelukkig is. Ek wil dit duidelik maak dat dit nie hulle skuld is dat die Duitser oorlogskepe en transporte wat deur verraad na Noorweegse hawens gedwing is, is nie in Narvik gevolg nie en vernietig. byna 'n maand tyd gekry om versterkings deur see en lug in te gooi, tenks, swaar artillerie en gemeganiseerde vervoer te land, en tyd gekry om die lugaanval te ontwikkel wat so 'n verwoestende effek gehad het ens op die moreel van Whitehall.As hulle meer moedig en offensief was, sou hulle moontlik baie gedoen het om hierdie ongelukkige gebeurtenisse te voorkom en om onvriendelike neutrale te beïnvloed. "Daarna het hy die operasie vergelyk met die mislukking van Churchill in Gallipoli. (117)
Leo Amery, 'n ander LP van Tory, het in die Laerhuis aangevoer: 'Net soos ons vredestydstelsel nie geskik is vir oorlogstoestande nie, is dit ook geneig om vredestydse staatsmanne te kweek wat nie te goed geskik is vir oorlogvoering nie. Gesprek in debat, vermoë om 'n saak te stel, versigtigheid in die bevordering van 'n ongewilde opvatting, kompromie en uitstel is die natuurlike eienskappe - ek kan amper sê, deugde - van 'n politieke leier in vrede. Dit is noodlottige eienskappe in oorlog. Visie, waagmoed, vinnigheid en konsekwentheid van die besluit is die kern van oorwinning. " Toe hy na Chamberlain kyk, het hy daarna aangehaal wat Oliver Cromwell aan die Long Parlement gesê het toe hy gedink het dit is nie meer geskik om die sake van die land te voer nie: "U het te lank hier gesit vir enige goeie ding wat u gedoen het. Vertrek, ek sê, en laat ons met julle klaargemaak het. Gaan in die Naam van God. " (118)
Die volgende dag het Clement Attlee, die leier van die Arbeidersparty, 'n wantrouestem op Chamberlain geëis. Die 77-jarige David Lloyd George, was een van die parlementslede wat 'n beroep op die premier gedoen het om te bedank. Die regering het die Labour -mosie met 281 teen 200 stemme verslaan. Maar die onthouding van 134 Tory -parlementslede dui aan in watter mate die regering gesag gesaai het. Dit was duidelik dat drastiese veranderinge noodsaaklik was om die regering sy gesag te herstel. Chamberlain het Attlee genooi om by 'n nasionale regering aan te sluit, maar hy het geweier en gesê dat hy slegs sou aanvaar as die premier bedank. (119)
Chamberlain het aan koning George VI gesê dat hy geen ander keuse gehad het as om te bedank nie. In sy dagboek skryf hy: 'The Amerys, Duff Coopers, en hul lot word bewustelik of onbewustelik deur 'n gevoel van frustrasie beïnvloed, omdat hulle net kan kyk, en uiteindelik het die persoonlike afkeer van Simon en Hoare 'n hoogte bereik wat ek vind dit moeilik om te verstaan, maar wat ongetwyfeld baie te doen gehad het met die opstand. het die verkeerde mense in my span gehad. " (120)
Die koning en kamerheer wou hê dat Lord Halifax premier sou word. Halifax het die steun van sommige parlementslede van die Arbeid soos Hugh Dalton en Herbert Morrison, maar nie Attlee wat Churchill wou hê nie. Die koning het probeer om op Halifax aan te dring, maar uiteindelik het hy ingestem om Winston Churchill te vra om premier te word. Soos Clive Ponting, die skrywer van Winston Churchill (1994) het daarop gewys: "Dit was miskien die kronkelende ironie van sy loopbaan dat hy premier moes word vanweë die behoefte om die Arbeidersparty, wat tot dusver slegs twee minderheidsregerings gevorm het, in 'n nasionale koalisie te bring. Een van die Die belangrikste dryfveer vir sy politieke lewe in die vorige twintig jaar was sy volslae opposisie teen die bewerings van Arbeid en die vakbonde, wat weerspieël word in sy dikwels uitgesproke oortuiging dat hulle nie net ongeskik was om die land te regeer nie, maar dat hulle in 'n veldtog was om sy politieke, ekonomiese en sosiale instellings te ondermyn. " (121)
Nadat Chamberlain bedank het, verloor Ball sy mag in die Konserwatiewe Party. Hy het egter beheer daaroor gehou Die waarheid tydskrif waar dit voortgegaan het met sy dolle antisemitisme. In 'n artikel wat op 6 Augustus 1940 gepubliseer is, skryf Henry Newnham: "Ek het hierdie week die amptelike lys van ons slagoffers tydens die Slag van Frankryk gelees. Ek het onder die name van ander lede van die 'heersende klas' dié van die Hertog van Northumberland, die graaf van Aylesford, die graaf van Coventry, lord Frederick Cambridge - almal vermoor in aksie. Die antieke gesinne van Brittanje - die gehate heersersklas van die linkervleuel -diatribes - offer hul dapperste en bes op om die Strausses veilig te hou in hul huise, wat hulle in die laaste oorlog nie uniforms aangetrek het om te verdedig nie. " (122)
George Strauss maak beswaar teen die bewering dat hy 'n lafaard was omdat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog nie vir sy land geveg het nie. Soos hy daarop gewys het, was hy te jonk om in die oorlog te veg, en hy het aansienlike skade uit die tydskrif gekry. Josiah Wedgwood, die parlementslid van die Arbeid, het aan die minister van binnelandse sake, Herbert Morrison, voorgestel Die waarheid moet verbied word omdat dit 'n langtermyn ondersteuner van die British Union of Fascists was en steeds antisemitiese standpunte uitgespreek het. Hy het bygevoeg dat dit ''n Quisling -koerant sou wees as die Duitsers ooit hierheen sou kom'. Aangesien die joernaal nog deur die Konserwatiewe Party gefinansier word, was dit vir Morrison onmoontlik om daarteen op te tree. (123)
Volgens Chapman Pincher, die skrywer van Hulle handel is verraad (1981) Major Ball was betrokke by die herorganisasie van die Veiligheidsdiens na die vertrek van Vernon Kell in die somer van 1940. Dit sluit in die werwing van sy ou vriend Guy Burgess in MI5. Burgess was 'n regse konserwatief, maar was regtig 'n Sowjet-spioen en deel van die netwerk wat Kim Philby, Anthony Blunt, Donald Maclean en James Klugmann insluit. "Burgess het hierdie vriendelike kontak gebruik om sy weg na MI5 te infiltreer." (124)
Na die einde van die oorlog het Ball die sakewêreld betree en word hy voorsitter van Henderson's Transvaal Estates en vyf filiaalmaatskappye, en ook van Lake View en Star. Hy was 'n direkteur van Consolidated Goldfields van Suid -Afrika en van die Beaumont -eiendomstrust. Tussen 1947 en 1953 was Ball voorsitter van die opvangsraad van die Hampshire -riviere. (125)
Majoor George Joseph Ball sterf op 10 Julie 1961.
Ondanks die sukses waarmee voormalige lede van die Diens op Kell se reservelys tydens die Algemene Staking herintegreer is, was die fortuin van MI5 op 'n laagtepunt. Gebrek aan hulpbronne het aan die einde van 1926 gelei tot die verlies van een van die vaardigste offisiere van M15, majoor (later sir) Joseph Ball, die hoof van B-tak, wat tydens die na-oorlogse besnoeiings die verantwoordelikheid vir ondersoeke oorgeneem het. Ball het in Julie 1915 by MI5 aangesluit na 'n dekade by Scotland Yard, wat hoofsaaklik met vreemdelinge te doen gehad het. Hy was ook 'n advokaat, nadat hy aan die eindeksamen van die balie geslaag het en 'n groot deel van die oorlog bestee het om gevangenes, geïnterneerdes, verdagtes en vreemdelinge te ondervra. "Dit lyk asof Ball se besluit om MI5 aan die einde van 1926 te verlaat, verband hou met ontevredenheid oor salaris en vooruitsigte. Hy het in 1925 gekla dat sy salaris en pensioen albei hoër sou gewees het as hy by New Scotland Yard gebly het. " In Maart 1927 het die voorsitter van die Konserwatiewe Party, JC (later Viscount) Davidson, Ball gewerf om te help met die bestuur van ''n bietjie van ons eie intelligensiediens', anders as die belangrikste organisasie van die Sentrale Kantoor ... In 1930 word Ball aangestel as eerste direkteur van die nuwe Die konserwatiewe departement van navorsing word vertroueling van die toekomstige partyleier Neville Chamberlain.
Ek lees hierdie week vroeg die amptelike lys van ons slagoffers tydens die Slag van Frankryk. Die ou families van Brittanje - die gehate heersersklas van die linkervleuel -diatribes - offer hul dapperste en bes op om die Strausses veilig te hou in hul huise, wat hulle nie in die laaste oorlog uniforms aangetrek het om te verdedig nie.
Ons weet almal van die Zinovjev -brief, wat gelei het tot die ondergang van die eerste Arbeidsregering in 1924. Dit word nou vermoedelik vervaardig deur twee Russiese emigrante wat in Berlyn gewerk het. Hulle het die vervalsing oorgedra aan 'n MI5 -beampte, Donald Thurn. In die hande van MI5 het senior amptenare besef dat die besonderhede van 'n beweerde kommunistiese komplot 'n verwoestende slag vir die Arbeidsregering in die laaste dae van die verkiesingsveldtog sou wees. MI5 het die brief aan 'n lid van die parlement en voormalige intelligensiebeampte, sir Reginald Hall, gelek. Dit het dit ook na die sentrale kantoor van Tory en die Daaglikse pos, wat dit pligsgetrou op sy voorblad laat loop het.
In die aanloop tot die verkiesing van 1929 is die bande tussen MI5 en die Tory-party hernu. Die hoof van die ondersoekkantoor van MI5, majoor Joseph Ball, was in diens van die konserwatiewe sentrale kantoor om agente in die Arbeidersparty te bestuur. Na die verkiesing is Ball beloon met die direkteurskap van die navorsingsafdeling van die Tories.
Ons het agente (bestuur deur Joseph Ball) in sekere sleutelsentrums gehad, en ons het ook agente in die hoofkwartier van die Arbeidersparty gehad, met die gevolg dat ons hul verslae oor die politieke gevoel in die land sowel as ons eie gekry het. Dit was vir ons van groot waarde, want ons kon die beleid van die Arbeidersparty vooraf bestudeer, en in die geval van pamflette kon ons 'n antwoord gee om gelyktydig met die produksie daarvan te verskyn.
Na bewering op 15 September 1924 deur Zinoviev en twee ander lede van die Komintern Uitvoerende Komitee gestuur is, het die brief die CPGB -leierskap opdrag gegee om druk op hul simpatiseerders in die Arbeidersparty uit te oefen om "elke senuwee te druk" vir die bekragtiging van die onlangse verdrag wat gesluit is deur MacDonald se regering met die Sowjetunie, om 'agitasie-propaganda-werk in die gewapende magte' te verskerp en in die algemeen voor te berei op die koms van die Britse rewolusie. Op 9 Oktober stuur SIS afskrifte aan die buitelandse kantoor, MIS, Scotland Yard en die bedieningsministeries, tesame met 'n ongegronde versekering dat "die egtheid ongetwyfeld is". Die ongemagtigde publikasie van die brief in die Conservative Daily Mail op 25 Oktober in die laaste week van die verkiesingsveldtog het dit verander in wat MacDonald 'n 'politieke bom' genoem het, wat die verantwoordelike persone bedoel het om die vooruitsig op oorwinning van Labour te saboteer deur aan te dui dat dit vatbaar was tot kommunistiese druk.
Die oproep in die Zinovjev-brief dat die CPGB 'agitasie-propaganda-werk in die weermag moet doen', het dit vierkantig binne die aksie van MI5 geplaas. Kell was nie verras oor die inhoud van die brief nie. Hy glo dat dit 'niks nuuts of anders as die (bekende) bedoelings en propaganda van die USSR bevat nie.' en het waarskynlik - ten minste aanvanklik - geen moeite gehad om die versekering van die SIS dat die Zinoviev -brief eg was, te aanvaar nie. Die versekering moes egter nooit gegee gewees het nie. Office, dat een van Sir George Mahgill se agente, "Jim Finney", wat die CPGB binnegedring het, berig het dat 'n onlangse vergadering van die Party Central Committee oorweeg het dat etter uit Moskou wie se instruksies ooreenstem met die in die Zinoviev -brief. Op grond van hierdie inligting het Crowe aan MacDonald gesê dat hy op 'n "absoluut betroubare gesag" gehoor het dat die brief deur die partyleierskap bespreek is. In werklikheid het Finney se verslag van 'n bespreking deur die CPGB -uitvoerende beampte geen melding gemaak van enige brief van Moskou nie. MI5 se eie bronne het SIS se bewering dat die brief deur die CPGB -leierskap ontvang en bespreek is, nie bevestig nie, aangesien die brief eintlik nooit gestuur is nie.
MI5 het min te doen gehad met die amptelike hantering van die Zinovjev -brief, afgesien van die verspreiding van afskrifte aan weermagopdragte op 22 Oktober 1924, om hulle ongetwyfeld te waarsku oor die oproep om ondergang in die weermag. Die moontlike nie -amptelike rol van 'n paar MI5 -offisiere in die verlede en die hede in die bekendmaking van die Zinoviev -brief met die doel om te verseker dat Arbeid se nederlaag by die stembusse bly, bly 'n troebel gebied waarop die oorlewende argiewe van die veiligheidsdiens min lig werp. Ander bronne gee egter 'n paar leidrade. 'N MI5 -offisier in die oorlog, Donald Im Thurn ("ontspanning: gholf, sokker, krieket, hokkie, omheining"), wat van Desember 1917 tot Junie 1919 in MI5 gedien het, het pogings aangewend om die publikasie van die Zinoviev -brief te verseker. het die pos- en konserwatiewe sentrale kantoor gewaarsku oor die bestaan ​​daarvan. Im Thurn beweer later onwaarskynlik dat hy 'n afskrif van die brief gekry het van 'n sakevriend met kommunistiese kontakte wat daarna na ''n veiligheidsplek' 'moes vlug omdat sy lewe in gevaar was. Hierdie onwaarskynlike verhaal is waarskynlik uitgevind om te voorkom dat sy intelligensie -kontakte in die gedrang kom. Nadat Im Thurn die diens vir die stad in 1919 verlaat het, het hy gereeld gaan eet in die braaikamer van die Hyde Park Hotel saam met majoor William Alexander van B Branch ('n Oxford-gegradueerde wat voor die Eerste Wêreldoorlog as advokaat gekwalifiseer het) . Im Thurn was ook goed bekend met die hoof van SIS, admiraal Quex Sinclair. Alhoewel hy nie die werklike teks van die Zinoviev -brief voor publikasie gewys is nie, het een of meer van sy intelligensie -kontakte hom ingelig oor die inhoud daarvan. Dit lyk asof Alexander Im Thurn op 21 Oktober in kennis gestel het dat die teks aan weermagopdragte versprei sou word. Die vermoede hang ook aan die rol van die hoof van B -tak, Joseph Ball. Die konserwatiewe sentrale kantoor, waarmee Ball noue kontak gehad het, het waarskynlik 'n afskrif van die Zinoviev -brief teen 22 Oktober, drie dae voor publikasie, gehad. Ball se daaropvolgende gebrek aan insig in die gebruik van intelligensie vir partypolitieke voordeel, terwyl hy in die later 1920's by die sentrale kantoor was, suggereer sterk, maar bewys nie dat hy bereid was om dit te doen tydens die verkiesingsveldtog van Oktober 1924. Maar Ball was nie alleen nie. Ander wat betrokke was by die publikasie van die Zinoviev -brief was waarskynlik die voormalige DNI, admiraal Blinker Hall en luitenant -kolonel Freddie Browning, die voormalige adjunk van Cumming en 'n vriend van Hall en die redakteur van die Mail. Hall en Browning was, soos Im Thurn, Alexander, Sinclair en Ball, deel van 'n diep konserwatiewe, sterk patriotiese vestigingsnetwerk wat gewoond was om staatsgeheime met mekaar te deel: 'Hulle voel hulself deel van 'n spesiale en geslote gemeenskap en ruil vertroue veilig uit in die wete, soos hulle gedink het, dat hulle deur die gemeenskap beskerm word teen indiskresie. "
Diegene wat in Oktober 1924 saamgesweer het, het hulself oortuig dat hulle in nasionale belang optree - om 'n regering uit die mag te verwyder wie se vatbaarheid vir Sowjet- en pro -Sowjet -druk dit 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid gemaak het. Alhoewel die Zinovjev -brief nie die hoofoorsaak was van die grondverskuiwing in die Tory -verkiesing op 29 Oktober nie, het baie politici links en regs geglo dat dit die geval was. Lord Beaverbrook, eienaar van die Daily Express en Evening Standard, het aan sy mededinger Lord Rothermere, eienaar van die Daily Mail, gesê dat die Mail se "Red Letter" -veldtog die verkiesing vir die konserwatiewes gewen het. Rothermere het beskeie ingestem dat hy honderd setels gewen het. Arbeidsleiers was geneig om saam te stem. Hulle het gevoel hulle is uit die kantoor bedrieg. En hulle vermoedens was blykbaar bevestig toe hulle die rol van die konserwatiewe sentrale kantoor in die publikasie van die brief ontdek.
(6) Giorgio Peresso, Tye van Malta (30 September 2012)
Terwyl hy as regsadviseur vir die Italiaanse ambassade in Londen opgetree het, was Dingli vanaf 1922 ook konsultant by die Oorlogskantoor in Londen. duur aan die einde van sy lewe.
Nadat Sir Herbert Creedy, die permanente ondersekretaris by die oorlogskantoor (1920-1939), meegedeel het dat sy rol by 'n ander regering onverenigbaar was met die opdrag van die oorlogskantoor, het Dingli gekies om vir die Italianers te werk.
Hy het Britse instellings gekoester. Sy lidmaatskap van die Carlton Club, waar die bewegers en skudders van die Britse Ryk ontmoet het, getuig van sy Britsheid. Maar hy was ook 'n vurige Italophile van hart.
Dingli se roem bereik sy hoogtepunt nadat sir Neville Chamberlain in Mei 1937 premier geword het. Chamberlain was van mening dat aangesien die ekonomie van Brittanje sowel as die militêre verdediging daarvan swak was, die beste opsie was om die Nazi-Fascistiese regimes te versag om oorlog te vermy.
Sy minister van buitelandse sake, Anthony Eden, het geglo dat versoening die moontlikheid van oorlog vergemaklik. Die Britse premier was nietemin vasbeslote om by die Italiaanse diktator, Benito Mussolini, 'n verblyf te bereik.
Chamberlain het nie net twyfel oor sy buitelandse kantoor nie, maar wou ook die Britse buitelandse beleid beïnvloed volgens sy eie vermoëns en oordeel.
Hy het die Britse ambassade in Rome omseil in sy benaderings tot Mussolini, met behulp van leidings soos Lady Ivy Chamberlain, weduwee van sy broer Austen. Hy het dus verkies om op 'n persoonlike vriend, Major Ball, die hoof van die Konserwatiewe Navorsingskantoor, staat te maak.
Ball is deur Michael Dobbs, die konserwatiewe politikus en topverkoper -skrywer, beskryf as Chamberlain se boef en politieke twister. Ball was 'n so genadelose skelm as moontlik.
Hy vind in sy ou Gray's Inn -kollega Dingli 'n bron van waardevolle kontakte wat hom verbind met 'n kring wat tot die Duce self sou lei.
Op 12 Julie 1937 het die Italiaanse ambassadeur in Londen, graaf Dino Grandi, 'n taamlik lang brief aan sy minister van buitelandse sake in Rome, graaf Galeazzo Ciano, geskryf en hom ingelig oor Dingli se dreigende geheime sending na Rome.
Hy beskryf Dingli as die 'regsadviseur van hierdie ambassade en 'n Maltese patriot wat hom altyd by die saak van Malta se italianità gehou het, wat jare lank verbonde was aan die Carlton Club, wat deur Sir Joseph Ball, hoofbeleidadviseur van die Konserwatiewe Party, genader is en 'n baie goeie vriend van Neville Chamberlain ".
Ball het Dingli 'n lang toespraak gelewer oor Chamberlain se opregte begeerte om tot 'n volledige verstandhouding met Italië te kom en hartlike betrekkinge uit te werk voordat hy amptelike stappe deur die buitelandse kantoor begin. Grandi onthul egter sy geheime agenda aan Ciano: om onenigheid tussen Chamberlain en Eden te saai ...
Dingli is eenvoudig gebruik om die aandag af te lei van die werklike bedoelings van Italië. Wat die Italianers die meeste interesseer, was om die verskille tussen Chamberlain en sy minister van buitelandse sake, Eden, te benut. Eden het trouens bedank en die Anglofiele Grandi is vervang deur 'n meer dogmatiese fascis, Giuseppe Bastianini.
Tog het Grandi, nadat hy minister van justisie geword het, sy vriend Dingli na Rome geroep. Voortaan sou die kanaal uitsluitlik deur hom en Ball funksioneer. Grandi herhaal dat Duitsland vasbeslote was om oorlog te voer. Daarom het hy die Maltese diplomaat aangeraai om dekking te vind vir sy gereelde reise na Rome. Dingli het dié van 'n Britse filmagent gekies.
Terwyl Hitler die kaart van Europa oprol, het Chamberlain so laat as April 1940 'n laaste poging aangewend om Mussolini te versag.
Dingli se rol het nie ongesiens verbygegaan deur kolonel Liddell, 'n hooggeplaaste intelligensiebeampte nie. Dingli se reputasie as 'n man met 'n kragtige band met Rome het nie verswak nie, ondanks 'n verslegtende geo-politieke situasie, aangesien Dingli na bewering Ball besonderhede van geheime klousules in die militêre alliansie tussen Italië en Duitsland verskaf het.
Die hoof van die Britse veiligheidsdienste, generaal-majoor Sir Stewart Menzies, het Liddell voor sy reis na Rome gegryp omdat hy die Maltese advokaat gebraai het. Ciano het in sy dagboek opgeteken dat Dingli hom beïndruk as van redelik sekondêre belang.
Die dobbelsteen is gegooi. Italië het Albanië binnegedring op Goeie Vrydag, 7 April 1940. Destyds het Ball Dingli ontmoet en vir hom gesê dat 'sy meester' baie kwaad was. Dit was 'n dodelike knou vir die versoening en die bande van Dingli. Chamberlain se dae was getel.
Na die bedanking van Chamberlain op 10 Mei 1940, het Ball oorleef, maar Dingli se pro-Italiaanse neigings het hom in 'n vyand verander.
Gedurende die oorlog het Dingli in 'n besigheid in Bristol gewerk. Ball het geglo dat sy posisie gyselaar was vir Dingli se nougesette rekord van sy geheime diplomasie, aangesien moontlike opspraakwekkende openbaarmakings oor vooroorlogse onderhandelinge met Ball sy reputasie in gevaar kan stel.
Terwyl Europa die oorwinningsdag vier, het die voormalige diplomaat 'n slagoffer geword van Ball se intriges, wat Dingli by ongeregtighede in die sakewêreld betrek het. Dingli sterf onverwags, waarskynlik vermoor, op 29 Mei 1945.
Twee dae later, MI5, waarmee die Britse veiligheidsagente volgens sommige berigte (uitgedaag deur sommige historici) voorheen verbonde was, het die Britse veiligheidsagente sy dagboek beslag gelê.
Lord Avon het byna as 'n nagedagte in sy memoires opgeteken dat die volledige verhaal waarskynlik nooit bekend sal word nie. Wat Ball en die geheime diens nie geweet het nie, was dat daar 'n afskrif van die dagboek was. In 1950, toe die kus skoon was, het die weduwee van Dingli na Lissabon gegaan waar Grandi in ballingskap gewoon het en die kopie daarvan oorhandig.
(1) Robert Blake, George Joseph Ball: Oxford Dictionary of National Biography (23 September 2004)
(2) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 126
(3) Sheila Rowbotham, Vriende van Alice Wheeldon (1986) bladsye 51-62
(4) Amalgamated Society of Engineers, ope brief aan die minister van binnelandse sake (13 Maart 1917)
(5) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 97
(6) Edward H. Cookridge, Die Derde Man (1968) bladsye 46-47
(7) Ken Livingstone, toespraak in die Laerhuis (10 Januarie 1996)
(8) G.D.H. Cole, 'N Geskiedenis van die Arbeidersparty vanaf 1914 (1948) bladsy 165
(9) Gill Bennett, Churchill's Man of Mystery: Desmond Morton en die wêreld van intelligensie (2006) bladsy 82
(10) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 150
(11) A. J. P. Taylor, Engelse geskiedenis: 1914-1945 (1965) bladsye 289-290
(12) Hamilton Fyfe, Thomas Marlowe: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(13) G.D.H. Cole, 'N Geskiedenis van die Arbeidersparty vanaf 1914 (1948) bladsye 166-167
(14) Die Daily Mail (25 Oktober 1924)
(15) Dora Russell, Die Tamarisk -boom (1977) bladsy 178
(16) Christopher Andrew, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) bladsy 150
(17) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 133
(18) Robert Blake, George Joseph Ball: Oxford Dictionary of National Biography (23 September 2004)
(19) Christopher Andrew, die skrywer van Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1986) bladsy 482
(20) John Campbell Davidson, Herinneringe van 'n konserwatief (1969) bladsy 272
(21) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 134
(22) Christopher Andrew, die skrywer van Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1986) bladsy 483
(23) Robert Blake, George Joseph Ball: Oxford Dictionary of National Biography (23 September 2004)
(24) Oswald Mosley, toespraak (1 Oktober 1932)
(25) Robert Benewick, Die fascistiese beweging in Brittanje (1972) bladsy 110
(26) Edward Doran, toespraak in die Laerhuis (9 Maart 1933)
(27) Crawford Greene, toespraak in die Laerhuis (24 Julie 1934)
(28) Frederick Macquisten, toespraak in die Laerhuis (24 Julie 1934)
(29) Arthur Bateman, toespraak in die Laerhuis (28 Junie 1933)
(30) Harold Harmsworth, eerste Lord Rothermere, Die Daily Mail(22 Januarie 1934)
(31) Richard Crockett, Twilight of Truth: Chamberlain, Appeasement and the Manipulation of the Press (1989) bladsy 10
(32) Stephen Dorril, Swartrok: Sir Oswald Mosley en Britse fascisme (2006) bladsye 312-313
(33) Andrew J. Crozier, Nevile Henderson: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(34) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsye 133-134
(35) John Campbell Davidson, Herinneringe van 'n konserwatief (1969) bladsy 272
(36) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 215
(37) Geoffrey Dawson, brief aan H. G. Daniels (23 Mei 1937)
(38) Tim Bouverie, Hitler tevrede stel: Chamberlain, Churchill en die pad na die oorlog (2020) bladsy 216
(39) Robert Sheppard, 'N Klas verdeel: Appeasement en die pad na München (1988) bladsy 112
(40) Marista Leishman, My Vader: Reith van die BBC (2008) bladsy 208
(41) John Reith, dagboekinskrywing (9 Maart 1933)
(42) Marista Leishman, My Vader: Reith van die BBC (2008) bladsy 150
(43) John Reith, dagboekinskrywing (10 Maart 1938)
(44) Hastings Lees-Smith, House of Commons (17 Desember, 1936)
(45) Die waarheid (28 Julie 1938)
(46) Keith Middlemas, Diplomacy of Illusion: Britse regering en Duitsland, 1937-39 (1972) bladsy 138
(47) Lord Halifax, dagboekinskrywing (19 November 1937)
(48) Frederick Smith, Die lewe van Lord Halifax (1965) bladsy 366
(49) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 217
(50) David Faber, München: Die krisis in 1938 (2008) bladsy 86
(51) Giorgio Peresso, Tye van Malta (30 September 2012)
(52) Tim Bouverie, Hitler tevrede stel: Chamberlain, Churchill en die pad na die oorlog (2020) bladsy 161
(53) David Faber, München: Die krisis in 1938 (2008) bladsy 87
(54) Anthony Eden, brief aan Neville Chamberlain (8 Februarie 1938)
(55) Christopher Andrew, Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1986) bladsy 545
(56) William C. Mills, Sir Joseph Ball, Adrian Dingli en Neville Chamberlain se geheime kanaal na Italië, 1937-1940 (2002) bladsy 295
(57) Die Daily Mail (9 Februarie 1938)
(58) Anthony Eden, Teenoor die diktators (1962) bladsy 574
(59) David Faber, München: Die krisis in 1938 (2008) bladsy 90
(60) Die Sunday Times (13 Februarie 1938)
(61) Martin Pugh, Hurra vir die swart hemde: Fasciste en fascisme tussen die oorloë (2006) bladsy 267
(62) Robert Sheppard, 'N Klas verdeel: Appeasement en die pad na München (1988) bladsy 136
(63) David Faber, München: Die krisis in 1938 (2008) bladsy 87
(64) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 219
(65) Robert Sheppard, 'N Klas verdeel: Appeasement en die pad na München (1988) bladsy 111
(66) William Strang, memorandum (November 1937)
(67) Keith Middlemas, Diplomacy of Illusion: Britse regering en Duitsland, 1937-39 (1972) bladsy 151
(68) Anthony Eden, toespraak (21 Februarie 1938)
(69) Die Daily Mail (21 Februarie 1938)
(70) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 219
(71) Die tye (22 Februarie 1938)
(72) Die Manchester Guardian (24 Februarie 1938)
(73) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 220
(74) Robert Sheppard, 'N Klas verdeel: Appeasement en die pad na München (1988) bladsy 130
(75) Ronald Cartland, toespraak in die laerhuis (22 Februarie 1938)
(76) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsye 222-224
(77) Stephen Dorril, Swartrok: Sir Oswald Mosley en Britse fascisme (2006) bladsy 440
(78) Die waarheid (16 Maart 1938)
(79) Die waarheid (5 Januarie 1938)
(80) Die waarheid (18 Mei 1938)
(81) Die waarheid (8 Junie 1938)
(82) Luitenant -kolonel Lambert Ward, toespraak in die Laerhuis (14 Maart 1938)
(83) Hugh Dalton, Die politieke dagboek van Hugh Dalton (1987) bladsy 226
(84) Frank McDonough, Neville Chamberlain, Appeasement and the British Road to War (1998) bladsy 75
(85) Neville Chamberlain, toespraak aan die Foreign Press Association (13 Desember 1938)
(86) Charles Graves, Die Daily Mail (30 Junie 1938)
(87) Duncan Sutherland, Katharine Marjory Stewart-Murray, hertogin van Atholl: Oxford Dictionary of National Biography (6 Januarie 2011)
(88) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsye 265-266
(89) Angela Jackson, Britse vroue en die Spaanse burgeroorlog (2020) bladsye 175-176
(90) Duncan Sutherland, Katharine Marjory Stewart-Murray, hertogin van Atholl: Oxford Dictionary of National Biography (6 Januarie 2011)
(91) Winston Churchill, toespraak in Epping, Essex (14 Maart 1939)
(92) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 288
(93) Kate Whannel, BBC News (15 Oktober 2020)
(94) Graham Macklin, Neville Chamberlain (2006) bladsy 75
(95) Lord Halifax, brief aan Neville Chamberlain 15 Oktober 1938)
(96) Robert A. Parker, Chamberlain en Appeasement (1993) bladsy 189
(97) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 245
(98) Archibald Ramsay, Die naamlose oorlog (1952) bladsy 95
(99) Archibald Ramsay, toespraak in die Laerhuis (13 Desember 1938)
(100) Die waarheid (21 Desember 1938)
(101) Archibald Ramsay, Die naamlose oorlog (1952) bladsye 103-104
(102) Paul Lashmar, Die Independent op Sondag (9 Januarie 2000)
(103) Die waarheid (7 Julie 1939)
(104) Martin Pugh, Hurra vir die swart hemde: Fasciste en fascisme tussen die oorloë (2006) bladsye 282-283
(105) Tom Bower, Die perfekte Engelse spioen (1995) bladsy 41
(106) Edward Doran, toespraak in die Laerhuis (11 April 1933)
(107) Harry Chips Channon, dagboekinskrywing (27 Januarie 1933)
(108) Archibald Ramsay, toespraak in die Laerhuis (27 April 1938)
(109) Alexander Cadogan, Die dagboeke van sir Alexander Cadogan (1972) bladsy 242
(110) Generaal Henry Pownall, Personeelhoof: Die dagboeke van luitenant-generaal sir Henry Pownall (1972) bladsy 203
(111) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 322
(112) Harold Nicolson, dagboekinskrywing (7 Januarie 1940)
(113) Henry Newnham, Die waarheid (12 Januarie 1940)
(114) Henry Newnham, Die waarheid (17 Januarie 1940)
(115) Chris Bryant, The Glamour Boys: Die geheime verhaal van die rebelle wat vir Brittanje geveg het om Hitler te verslaan (2020) bladsy 323
(116) Kate Whannel, BBC News (15 Oktober 2020)
(117) Roger Keyes, toespraak in die laerhuis (7 Mei 1940)
(118) Leo Amery, toespraak in die Laerhuis (7 Mei 1940)
(119) John Bew, Citizen Clem: 'n biografie van Attlee (2016) bladsy 240
(120) Neville Chamberlain, dagboekinskrywing (11 Mei 1940)
(121) Clive Ponting, Winston Churchill (1994) bladsy 431
(122) Henry Newnham, Die waarheid (6 Augustus 1940)
(123) George Strauss, toespraak in die Laerhuis (9 Oktober 1941)
(124) Chapman Pincher, Hulle handel is verraad (1981) bladsy 117
(125) Robert Blake, George Joseph Ball: Oxford Dictionary of National Biography (23 September 2004)
Sy Majesteit se geheim - Fascisme en die hertog van York se kampe
Koning George VI was 'n passievolle voorstander van georganiseerde jeugkampe en het van 1921 tot 1939 sy seuns kampe op die Romney Marsh in Kent en Southwold in Essex geborg en bygewoon. Daar was selfs 'n kamp by Southport in Lancashire en by Balmoral in Skotland. Die belangrikste bewegers hiervan was die Industrial Welfare Society wat gereël is deur eerwaarde RH Hyde, kaptein JG Paterson wat die kampkommandant was. Seuns van openbare skole gemeng met dié van industriële dorpe en die kampe is in 20 afdelings onder leiding van afdelingsleiers 'gemobiliseer'. In die kamp van 1929 was Lord Clydesdale, 'n afdelingsleier, later bekend as die hertog van Hamilton, wat in 1940 aangestel is as George VI se hoofstewart, toe hy genoodsaak was om die hertog van Buccleuch te ontslaan weens die pro-Nazi-siening van die hertog. Interessant genoeg was Hamilton, destyds bekend as Clydesdale, een van die eerste openbare skoolseuns wat die Eerste Hertog van York se kamp by Romney Marsh in 1921 bygewoon het, georganiseer deur Louis Greig en daarna in 1929 teruggekeer het as organiseerder en in 1933 as spreker om die seuns alles te vertel oor sy avonture op die Mount Everest -ekspedisie van 1933 wat deur die Britse Fascistiese finansierder Lady Houston geborg is (in die Everest -komitee was Lord Wakefield, John Buchan, en die Master of Sempill - wat Japan gehelp het om lugmag te ontwikkel) In die jaar daarna het die Bursar want die kamp was die heer IJ Pitman (Issac James) wat met Lord Luke (The Bovril King) en die finansierder van sir Joseph Ball se antisemitiese waarheid getrou het. Pitman, 'n rugbyspeler, sou 'n Tory -LP word nadat hy in 1941 by die Bank van Engeland aangestel het. Meer as 8 000 seuns het kampe bygewoon, baie RAF -pamflette wat as seksieleiers bygewoon het. In 1937 by 'n kamp in Chatsworth is 10 Duitse seuns genooi wat 'blykbaar teruggekeer het om die lof van Engeland te sing' (Rene Kraus - 1941. The Men around Churchill)
Die hertog van York het in die 1920's 'n netwerk van fiksheidsorganisasies bestuur, soos die National Playing Field Association, wat Ronald Waterhouse, Noel Curtis Bennett en Louis Greig insluit. Hierdie stap weerspieël soortgelyke bewegings in Duitsland, soos die Kraft durch Freude-beweging (Strength through Joy) van die Nazi's wat deur Hamilton-eggenoot Prunella Stack bestudeer is en weerspieël die pro-fiksheidsbeheptheid van die Britse fasciste. In Januarie 1939 bepleit eerwaarde Hyde 'n Duitse styl Kraft durch Freude -benadering tot fiksheid. In Februarie het koning George VI die leier van die Nazi Fitness, dokter Ley, ontmoet toe hy na Londen gekom het om die Wêreldkongres vir ontspanning en ontspanning by te woon.
Die laaste kamp is in 1939 naby Balmoral gehou en het die koninklike familie ingesluit.
George Herriman was een van die eerste gesindikeerde tekenaars van Afrikaanse afkoms. Die seun van die mulat Creoolse ouers George Herriman Jr., 'n kleermaker, en die voormalige Clara Morel, Herriman, is op 22 Augustus 1880 in New Orleans gebore. Op tienjarige ouderdom verhuis sy gesin na Los Angeles, Kalifornië, waar hy aan Loyola High studeer. Skool en vind werk in die graveringsafdeling by die Los Angeles Herald waar hy tekenprente en advertensies geskets het.
In 1900 verhuis Herriman na New York en werk as 'n advertensiebordskilder. Gedurende sy vrye tyd het hy met tekenprente in die satiriese tydskrif geëksperimenteer Regter begin met Musikale Mose in 1902. Hierdie strokiesprent is gevolg deur meer as 'n dosyn ander, meestal van korte duur, behalwe Major Ozone se vars lug kruistog wat van 1904 tot 1906 geduur het. Hy het ook tekenprente vir daaglikse rubriekskrywers by die New York Wêreld. Herriman het tydelik vir ander koerante gewerk, soos die New York Amerikaner en die New York Evening News, gestig deur William Randolph Hearst.
In 1906 keer Herriman egter terug na Kalifornië en vind 'n vaste werk by die Los Angeles eksaminator en 'n lewenslange kontrak met King Features Syndicate. Alhoewel hy met 'n aantal strokiesprente geëksperimenteer het, was dit eers toe hy geskep het Krazy Kat dat dit sy suksesvolste en kenmerkendste strokiesprent geword het. Krazy Kat hardloop van 1913 tot 1944 en speel 'n simpatieke kat wie se liefde vir 'n muis herhaaldelik met 'n baksteen op die kop beloon word. Intellektuele, wat elemente van surrealisme en dieper filosofiese betekenis gevind het in die manewales van die dierekarakters van die strook, het die strokiesprent geprys. Afgesien van Hearst, was een van die getroue aanhangers van die strook president Woodrow Wilson, wat na berig word die strook tydens kabinetsvergaderings voorgelees het.
Gedurende sy loopbaan het Herriman oor die kleurlyn gekantel en " oortref " as wit in 'n tyd toe Afro -Amerikaners en dié van Afrika -afkoms dit kon doen. Alhoewel Herriman se geboortesertifikaat hom as 'bruin' aangedui het, het hy ywerig gewerk om sy Afrika -erfenis te verbloem en 'n wit identiteit te aanvaar, gegewe die vyandige rasseklimaat. Hy het byvoorbeeld gereeld hoede gedra om sy taamlik kinky hare (wat hy naby die kopvel gesny het) te verberg, wat aan wit kollegas voorgestel is dat hy Griek, Italiaans, Frans, Iers of moontlik Turks was en met 'n blanke vrou Mabel Lillian Bridge getroud was. 1902. Hy het ook aangedui dat hy in Los Angeles in plaas van New Orleans gebore is. Alhoewel hy swart karakters in sy vroeë tekenprente ingesluit het, het hy nie Afro -Amerikaners onder sy vriende en medewerkers getel nie. Sy drie broers en susters (twee susters en 'n broer) is ook as wit oorlede.
Op 25 April 1944 sterf Herriman in sy slaap in Los Angeles, op 63. Die raaisel rondom sy rasse -agtergrond is eers dekades later opgelos.Op sy doodsertifikaat het dit hom as 'Kaukasies' geïdentifiseer. Een van sy twee dogters, onder twyfelagtige voorwendsels, beklemtoon sy wit identiteit deur sy geboorteplek as Parys, Frankryk, te laat noem. Herriman het toekomstige geslagte tekenaars en animators geïnspireer, waaronder Al Capp, Dr Seuss, Edward Gorey, Jules Feiffer, Charles Schulz en Ralph Bakshi. Ishmael Reed het sy bekroonde roman van 1972 opgedra Mumbo jumbo aan Herriman. Syne Krazy Kat strokiesprente word vandag nog gelees deur beide toevallige en ernstige aanhangers van tekenprente wêreldwyd.
Kontrolelys vir baseballkaart van George Alusik | Baseball Card -databasis
Praat u graag oor bofbalkaarte, bofbalversamelstukke en onvergeetlike bofbal? Besoek Baseball Fever, ons susterwebwerf, en neem vandag saam met ander ernstige bofbal fans om hierdie onderwerpe - en vele ander!
Het u geweet dat die Honus Wagner T206 Baseball Card in 2016 vir $ 3,12 miljoen verkoop is, vergeleke met $ 2,8 miljoen in 2007, wat dit die waardevolste bofbalkaart in die geskiedenis maak?
Elke baseballspeler van die Major League wat op 'n bofbalkaart verskyn het, het 'n kaarte -oortjie op hul onderskeie bladsy. As die oortjie grys is, verskyn dit nie op 'n bofbalkaart nie.
Peter Bulkeley was my 10 × oupagrootjie, en aangesien hy op 'n direkte vaderslyn is, het ek sy Y -chromosoom.
Baie mooi opsomming van die vroeë geskiedenis van Concord. Ek is afstammelinge van die Brooks- en Meriam -gesinne, asook 'n magdom ander Concord -rebelle.
John Hoar is my oupagrootjie van 9 keer. Ek is so trots op hom. Hy was 'n prokureur. Hy was in baie stadsrade. Hy het 'n probleem gesien en dit opgelos. Wonderlike Concord -verhale
Ek is 'n direkte afstammeling van William Odell, wat saam met ds Bulkley aan boord was en saam met dau by Concord aangekom het. Rebecca, seuns James (jonk oorlede) en John. 1672 word William na Fairfield verplaas.
My ouma trou in 1932 met Nehemiah Odell – NJ. Sy ma Rebecca Sears is 'n afstammeling van majoor Simon Willard sowel as Francis Blood: 1735-1814 (verteenwoordiger en kommissaris tydens die rewolusie. My ma het vir my stories vertel van haar tantes wat lede was) van die DAR.
Ek is 'n direkte afstammeling van majoor Simon Willard en vind die geskiedenis van Concord absoluut fassinerend. As kinders besoek ons ​​Concord op pad na Boston om ons grootouers tydens die somervakansie te sien. En dit het altyd beteken om te onthou watter boeke ons gedurende die skooljaar bestudeer het en watter skrywershuis ons moet vind. Dit het ons studies en ons plesier geweldig verryk. Heerlike herinneringe!
Ek is ook 'n familielid van majoor Simon Willard. Sy dogter Elizabeth trou met Robert Blood, 8 April 1653. En so begin die bloedlyn sowel as baie ander vanne. Ek het die Willard -familie na Kent, Engeland, opgespoor. Ek het teruggekeer na my 14de x oupa William Willard, gebore in 1470 Brenchley, Kent, Engeland. Hy trou in 1499 met Johanna Downer. Die Willard's was Saxon Thanes Free Retainers van 'n Angelsaksiese Lord.
Majoor Simon Willard was my 10de oupa en sy vrou was Elizabeth Blood Willard. Ek kan my oupas se familie na 1220 herlei.
Dankie vir die wonderlike artikel.
Baie goed geskryf en verstaanbaar. Ek het dit geniet. Dit het my gehelp om die proses en probleme van die aanplant van 'n nuwe stad beter te verstaan. Ek het nog nooit van die Dominion of New England gehoor nie. Timothy Wheeler is my voorvader.
Cherokee genealogiese artikels
/>Gereelde vrae oor Cherokee -stamregistrasie
Om by die stam aan te sluit, is 'n algemene doel onder Cherokee genealogie -stokperdjies. In die eerste plek, het u geweet dat daar eintlik drie federaal erkende Cherokee-stamme is? Hierdie stamme is die Cherokee Nation, die Eastern Band of Cherokee Indiane en die United Keetoowah Band … [Lees meer]
/> Blood Quantum – Waarom dit saak maak, waarom dit nie behoort te wees nie
Is u 'n Indiër? Watter deel? Dit is die universele vraag wat baie Amerikaanse Indiane met gemengde bloed elke dag gevra word. Hoeveel keer het u in die verbygaan genoem dat u Cherokee is om u gesprek te onderbreek deur indringende vrae … [Lees meer]
/> Ek weet dat ek Cherokee is, maar hoe kan ek dit bewys?
Dit is een ding om te weet dat u Cherokee is, maar dit is 'n ander ding om dit te bewys. Hierdie artikel help u om by die rekords te kom wat u kan help met die ontwykende bewys … [Lees meer]
/> Genealogie vs. Genetika
Namate die tegnologie verbeter, word dit meer en meer moontlik om genetiese toetse te gebruik om die geslagsregister van u gesin te verstaan, maar daar is nog 'n paar groot beperkings. Hierdie artikel ondersoek die voor- en nadele van genetiese toetse en#8230 [Lees meer]
Die gesin was die eienaar van die NBA se Sacramento Kings van 1998 tot 2013. Die Maloofs het in 1998 'n minderheidsbelang in die Kings verkry en die volgende jaar meerderheidsbeheer geneem, met Joe en Gavin wat die franchise bedryf. As deel van die aankoop van die Kings het hulle ook die span se suster -franchise in die WNBA, die Sacramento Monarchs, bekom. Die Maloofs het die Monarchs bedryf tot 2009, toe die WNBA nie 'n nuwe eienaar kon vind nie en die span gevou het. In 2013 het die gesin sy belang van 65% vir $ 347 miljoen verkoop aan 'n Sacramento -groep onder leiding van Vivek Ranadive wat daartoe verbind was om 'n nuwe arena in die sentrum van Sacramento te bou wat voorheen deur die Maloofs bestraf is. 
Voor die verkoop van die span is 'n ooreenkoms aangegaan om die Kings te verkoop aan Steve Ballmer, uitvoerende hoof van Microsoft en belegger Chris Hansen, wat die span na Seattle wou verhuis. Hierdie verkoop is op 15 Mei 2013 nietig verklaar toe die NBA Raad van Goewerneurs die verhuising met 'n stemming van 22-8 ontken het.  Die Maloof-gesin het ook kortliks die Houston Rockets van 1979-1982 besit, en die Rockets het die NBA-eindronde in 1981 gehaal voordat die span in 1982 aan Charlie Thomas verkoop is. Die Maloofs is ook die minderheidseienaars van die Vegas Golden Knights of die NHL, wat in hul eerste seisoen tot die Stanley Cup -eindstryd deurgedring het.
In 1994 het die Maloof-gesin die hotel-casino Fiesta Rancho in Noord-Las Vegas geopen en dit in 2000 vir meer as $ 185 miljoen verkoop. Die geld is herbelê in die skepping van die Palms Casino Resort hotel en casino.
Die Maloofs het hul bierverspreiding verkoop in 'n onsuksesvolle poging om die Palms en Palms Towers te red. In 2011 het 'n herstrukturering aan private -ekwiteitsondernemings TPG Capital en Leonard Green & amp Partners gegee elk 'n aandeel van 49%, wat die Maloofs met 2% eienaarskap gelaat het. 
Die Maloofs het hul sakeondernemings uitgebrei tot vermaaklikheid met die skepping van Maloof Productions. Deur sy televisie -afdeling, Maloof Television, het hulle die werklikheidsreeks vervaardig Bullrun vir Spike TV  in 2007, Speed ​​Channel  in 2009, en Lewende Lohan, die E! werklikheidsreeks in 2008.  In 2008 ontwikkel die gesin Die herbou van die koninkryk met die realiteitstelevisievervaardiger Mark Burnett.  Die filmafdeling, Maloof Motion Pictures, het die film van 2005 vervaardig Fees en vanaf 2007 ontwikkel het Die Groot Bizarro, met Pierce Brosnan in die hoofrol. 
Die Maloof Money Cup, wat in 2008 deur Joe en Gavin Maloof gestig is, is 'n kompetisie vir professionele sowel as amateur -skaatsplankryers. Die datums van die wedstrydreeks in die Orange County, VS, sluit in die Amerikaanse Pro -mans- en damesstraatkampioenskappe, die Amerikaanse Pro Vert -kampioenskappe en die Maloof Money Cup AM -kampioenskappe.
'N Lentedatum in New York en 'n herfs (herfs) Suid -Afrika is bygevoeg in onderskeidelik 2010 en 2011. In 2012 het die Maloofs gefokus op die Suid -Afrikaanse byeenkoms, met die titel Maloof Money Cup World Skateboarding Championships, en die Orange County -geleentheid weens logistieke probleme gekanselleer. 
Die Maloof -gesin is ook een van die hoofborge van die spel Skate 3 wat 'n rits verskillende kompetisies aanbied
Die gesin bestaan ​​uit George J. Maloof, senior oorlede, en nou onder leiding van sy vrou Colleen, gevolg deur hul kinders:
Joe Maloof (gebore 15 November 1955)
Gavin Maloof (gebore 9 Oktober 1956) (gebore 1 September 1961) (gebore 2 September 1964) (gebore 16 Mei 1967). 'N Senator van die staat New Mexico aan die einde van die negentigerjare, het onsuksesvol teen Heather Wilson vir die eerste kongresdistrik van New Mexico in 1998 opgedaag.
Albert Maloof Sr., 'n neef van George J. Maloof, is veral bekend vir sy verspreidingsryk in die suidooste van die Verenigde State.
Die Maloofs borg skaatsplank -videogame -kompetisies in Skate 3
Die Maloofs verskyn gereeld op die televisieprogram, Las Vegas.
Phil Maloof besit die konsole van die Barton -orrel wat in die Chicago -stadion geïnstalleer is.
Die Maloof-broers het 'n komedie gemaak in Lil Wayne se musiekvideo "Lollipop", wat verfilm is by Gavin Maloof se herehuis van 'n miljoen dollar in die Southern Highlands Golf Club, Las Vegas.
Hulle verskyn ook in Ludacris se musiekvideo, "What Them Girls Like".
Op 28 Maart 2010 verskyn Gavin as gasbeoordelaar op Beroemdheidsleerling 3, invul vir Ivanka Trump.
George Maloof Jr. het verskeie kere verskyn in "The Girls Next Door" met Hugh Hefner, Holly Madison, Bridget Marquardt en Kendra Wilkinson.
Adrienne Maloof verskyn in Bravo's Die regte huisvroue van Beverly Hills. 
'N Voorstel om 'n nuwe arena by Cal Expo (die State Fairgrounds) te bou wat 'n opgradering van die kermis sowel as kleinhandel- en behuisingsontwikkelings insluit, is op 27 Februarie 2009 deur die Cal Expo -direksie voorgelê en aanvaar, maar het gou uitmekaar geval daarna, verlaat Sacramento sonder 'n nuwe arena. 
Aan die einde van 2010 het die Maloof -gesin met amptenare in Anaheim, Kalifornië, begin onderhandel in 'n poging om die Kings -franchise na die stad te verskuif, ondanks herhaalde versekering dat die span in Sacramento sou bly. Op 29 Maart 2011 het die Stad Anaheim verbandmaatreëls goedgekeur wat daarop gemik was om die Kings te help. Uiteindelik, op 2 Mei 2011, het die NBA die skuif na Anaheim, Kalifornië, stopgesit omdat die huidige rekeninge wat aan die stad Sacramento, Kalifornië verskuldig was, die stad gegronde rede gegee het om dit in Sacramento te hou. In Junie 2011 verkoop die Maloof -broers, Joe en Gavin, (saam met die suksesvolle belegger Ghassan El Morabit) die meerderheidsaandeel van die Palms aan twee leningsondernemings (Leonard Green & amp Partners LP in Los Angeles en TPG Capital in Texas), wat hulle toelaat om voort te gaan met die bou van hul stadion. 
Na die nuus van 'n moontlike verskuiwing, het Sacramento Kings 'n poging aangepak met 'n belofte van meer as $ 800 000 om na 'n nuwe arena te gaan. Hierdie en ander pogings met die voetsoolvlak, tesame met die voorlegging van burgemeester Kevin Johnson aan die raad van goewerneurs van die NBA, het die NBA oortuig om enige toestemming vir hervestiging vir 'n jaar te vertraag. Binne hierdie tydsbestek van een jaar (sperdatum: Maart 2012) moet 'n voltooide arena -plan, met befondsing, in plek wees. Planne is in Maart 2012 deur die stadsraad goedgekeur  en die bou van die nuwe arena van die Kings, die Golden 1-sentrum, het op 29 Oktober 2014 begin  en dit is voltooi voor die aanvang van die 2016-17 NBA Seisoen. 
In Februarie 2013 het hulle ingestem om die Sacramento Kings te verkoop aan 'n groep onder leiding van Chris Hansen en Steve Ballmer, wat belowe het om die span na Seattle te verskuif en hulle die Seattle SuperSonics te herdoop. Kevin Johnson het 'n groep bymekaar gebring onder leiding van Vivek Ranadive om die span in Sacramento te behou. Die plaaslike aanhangers het agter hom aangesluit in 'n poging om die span te behou. Die nuwe eienaarsgroep is gestig en 'n ooreenkoms met die stad is aangegaan om 'n nuwe arena in die sentrum van Sacramento te bou. Op 15 Mei 2013 het die NBA Raad van Goewerneurs die hervestigingsbied geweier, wat die verkoop aan die Seattle -groep effektief vernietig. Die volgende dag het die Maloofs ingestem om die span aan die Sacramento -groep te verkoop.
Gedurende die maande voor die verkoop het die Seattle -groep twee keer hul aanbod gemaak en daar is berig dat die Maloofs sou weier om aan die Sacramento -groep te verkoop. Op 'n stadium het die Chris Hansen -groep aangebied om 20% van die span te koop, terwyl die Maloofs hul meerderheidsbesit behou, selfs nadat die Sacramento -groep 'n aanbod gemaak het. Sacramento het egter voortgegaan om direk met die NBA te werk, en die verkoop van Maloofs aan die Sacramento -groep het uiteindelik deurgegaan.
Jy is hier: Tuis Stille George brand 'n ster in die sonveld
Dit was dalk net die geval dat u op die regte tyd op die regte plek was. Maar wat dit ook al was, dit het George Joseph Burns na professionele bofbal gebring en hom uiteindelik tot 'n briljante loopbaan as buiteveldspeler in die National League gelei.
Burns was op 18 Oktober 1908 saam met sy pa op die tribune saam met sy pa in die Utica, N.Y., Athletic Field. Die wedstryd is gehou omdat die Harp se vanger nie verskyn het nie. "Bus" Nicholson, 'n wethouer van Utica, wat Burns se vaardigheid in die bofbaldiamant geken het, het voorgestel dat hy aangestel word om die agterstoppunte vir die wedstryd te hanteer.
Burns, wat op 24 November 1890 in Utica gebore is, het met graagte ingestem en was nie gou geskik vir die wedstryd nie. Die rekords van die wedstryd is verlore, maar Burns is hartlik gelukgewens deur die ondersteuners vir 'n goeie wedstryd. Charley Dooley, die Harps se bestuurder, was ewe tevrede en het Burns ná die wedstryd 'n kontrak aangebied. Drie jaar later sit Burns langs John McGraw op die bank van die Giants en leer alles wat hy kan van een van die grootste meesters in die spel.
Maar die oorgang was nie so maklik nie. Burns was 'n vanger by Utica in 1909 en 1910 en sy talente is onbekend. Dit was die 1911 -seisoen wat die keerpunt in sy loopbaan was. Charley Carr het van die Indianapolis -span gekom om die roer van die harpe oor te neem. Hy het Dan Howley saamgeneem, wat die vangpligte ten volle oorgeneem het en Burns weer op die bank neergesit het.
Op 'n dag het Ward Bastian, een van die span se buitevelders, seergekry en Carr, wat agtergekom het dat Burn se spoed agter die bord vermors word, het hom gevra of hy in die buiteveld wil speel. 'Ek weet nie,' het Burns vir hom gesê, 'maar ek sal probeer. Ek kan nie veel erger doen as om in die kop geslaan te word nie.'
Gedurende sy jare wat hy sandlot en amateurbal gespeel het, was hy altyd 'n vanger of heuwelman. 'Ek het nog nooit as 'n kind in die buiteveld gespeel nie - ek wou altyd 'n kruik of vanger wees, sodat ek soveel aksie as moontlik kon kry,' het hy in 'n 1924 -onderhoud gesê. Burns het gedink dat hy dit in elk geval sou probeer.
Die stap het Burns na sterre gestuur, maar nie presies vanaf die eerste dag nie. Tydens sy eerste wedstryd in die buiteveld, het Burns amper deur 'n vliegbal in die kop geslaan. Hy het op 'n lynry ingehardloop, dit verkeerd beoordeel en net daarin geslaag om sy kop uit die pad te kry toe die bal by hom kom.
'Ek was 'n tyd lank gepla deur lynrye, maar ek het dit gou begin beoordeel,' onthou hy jare later.
Burns het spoedig uitgeblink in die buiteveld en sy houe het ook verbeter. Hy is permanent in die regte veld geplaas en het binnekort Utica -aanhangers opgewonde gemaak met skouspelagtige vangste. Hy is ook 'n vooraanstaande man in die span. Hy eindig die 1911 -seisoen met .289 en steel 40 basisse.
Iewers gedurende die 1911 -seisoen het John "Sadie" McMahon, 'n voormalige werper en spanmaat van McGraw's by die Baltimore -klub en destyds 'n speurder by die Giants, Burns sien speel en sy vaardighede raakgesien. McMahon het Burns in die liga gevolg sonder die medewete van die jong speler. Laat in die seisoen was McGraw oortuig van Burns se potensiaal en het hom vir $ 4 000 by die Harps gekoop.
Burns het vinnig na New York gereis om te speel, maar is deur McGraw op die bank gehou sodat hy soveel as moontlik van die spel kon leer. Burns het daarin geslaag om in ses wedstryde deel te neem, terwyl die Giants die seisoen met die ligakampioenskap afgesluit het. Sy eerste wedstryd was op 6 Oktober toe hy die middelveld in die plek van Fred Snodgrass gespeel het. Hy kon die George Chalmers van die Phillies nie raak nie.
Die eerste van Burns se 2,077 treffers in die groot liga kom tydens die laaste wedstryd van die Giants -seisoen. Teenoor Brooklyn se Pat Ragan, streel hy oor 'n enkelsnit. Dit was sy enigste treffer daardie seisoen in 17 by kolwers. Burns was nie in aanmerking vir die World Series daardie jaar nie, aangesien hy so min tyd saam met die span deurgebring het. Die Giants het in ses wedstryde met Connie Mack's Athletics verloor.
Burns keer in 1912 terug na New York vanuit sy huis in die staat New York, waar hy as sigaarmaker in die winkel van sy vader gewerk het. Weer het hy op die bank gesit en nog geleer wat McGraw hom alles moes leer. Die Giants se gereelde buiteveld daardie jaar was Josh Devore links, Snodgrass in die middel en Red Murray regs. Burns was die laaste van die subs, wat agter Beals Becker en Harry "Moose" McCormick moes speel.
Die speedster verskyn in slegs 29 wedstryde in 1912 en klop .294. Vir die tweede agtereenvolgende jaar het die Giants die ligakampioenskap geneem en die reeks teen die Red Sox aangegaan. En vir die tweede agtereenvolgende jaar verloor hulle, hierdie keer in agt wedstryde, en Burns speel nie.
Dinge het in 1913 vir Burns begin klik. McGraw het gedink sy jongeling uit St. Johnsville wag lank genoeg en verdien 'n kans om in sy buiteveld te begin. McGraw het Devore na die bank geskuif voordat hy hom na die Cincinnati Reds verruil het, en Burns in die linkerveld by die Polo Grounds ingesit het. 'N Rukkie later word hy na die regte veld oorgeplaas en met Murray oorgeskakel.
Gedurende sy eerste jaar as gewone, het hy .286 gekolf, 40 basisse gesteel en slegs vier wedstryde misgeloop. Hy eindig in die derde plek in die wedloop om totale treffers met 173, tweede in dubbelspel met 37 en vierde in gesteelde basisse.
Gou word Burns teruggeskuif na die linkerveld wat in die Polo -terrein bekend was as die sonveld vanweë die verblindende son wat in daardie gebied geskyn het. Die son het Burns nooit gepla nie en hy het gou bekend geword as die grootste sonskakelaar in die geskiedenis van die Polo Grounds.
Om sy oë teen die son te beskerm, gebruik Burns 'n spesiale pet met 'n ekstra lang snawel met 'n blou sonbril daaraan. As hy kom kolf, sal die spesiale pet afkom ten gunste van een met 'n kort snawel.
Burns was nie net bekend as die beste veldwerker in die Polo Grounds nie, maar ook in die hele liga. Burns erken sy vermoë om 'n bal op sy pad te kry, met sy kennis van die slagoffers en na die geluid wat die bal gemaak het toe hy van 'n kolf gespring het. "As jy net uit die klank kan sien hoe ver die bal met die reis is, kan jy jou rug daarop draai en hardloop, vol vertroue dat as jy afkom, jy daar is om dit te ontmoet."
Gedurende sy jare by die Giants het Burns groot erkenning gekry vir nie net sy veldwerk nie (die groot sportskrywer Frederick Lieb het in 'n rubriek gesê dat 'n Burns -mof so skaars is dat daar vir weke gepraat word), maar ook vir sy basiese hardloop en slaan. Vyf keer het hy die National League in lopies gelei, en twee keer in die gesteelde basisse. As 'n voorsprongbeslag het hy beslis sy kanse op die bord gekry. In 1915 en 1916 het hy die liga by kolwers aangevoer en in vyf ander seisoene het hy meer as 600 keer kom kolf. Sy skerp oog het hom gehelp om die pak in basies op balle vyf seisoene te pas.
Burns was een van die bestendigste daaglikse spelers van sy dag. Terwyl hy by die Giants was, het hy 'n rekord opgestel wat sedertdien gebreek is deur in 459 agtereenvolgende wedstryde as buitenspeler te verskyn.Die tou het gestrek vanaf die begin van die 1915 -seisoen tot net voor die Giants die Chicago White Sox in die 1917 -wêreldreeks aangevat het, toe McGraw besluit het om sy sterreveldspeler te laat rus. Terwyl hy gerus het, het hy saam met sy mede -buiteveldspeler Benny Kauff en die tweede bofman Buck Herzog die White Sox vir die reeks verken.
Een van Burns se grootste reekse was die Wêreldreeks van 1921 teen die mededingende stad Yankees. Hy klop .333 terwyl hy die span met 11 houe behaal. Hy behaal vier houe in die derde wedstryd teen vier Yankee-swerwers en sy dubbelspel in die vierde wedstryd was die marge vir 'n reuse-oorwinning. Al die wedstryde van die 1921 -reeks is op die Polo Grounds gespeel.
Met behulp van 'n Buck Herzog-stylvlermuis-42 duim lank, met 'n weeg van 52 gram met 'n baie klein handvatsel toegedraai met ongeveer ses duim band-het die 5-voet, 7-duim, 160-pond, regs geslaan treffers teen 'n snelheid van 169 per seisoen terwyl hy gereeld in die Giants -buiteveld was. Sy totale treffers sou hoër gewees het, behalwe vir die groot aantal balle wat hy gekry het.
Terwyl Burns 'n stil en gereserveerde man was, het hy nog steeds 'n goeie aanhang in New York. 'N Gedeelte van die linkerveldblakers het bekend gestaan ​​as' Burnsville 'waar sy getroue aanhangers hom toegejuig het. Selfs die polisie in New York herken sy grootheid. Burns se broer, Jack (nou 73), onthou toe hul pa na 'n wedstryd op die Polo Grounds gery het. 'N Bietjie agter die skedule, moes mnr. Burns 'n bietjie vinniger as die spoedgrens ry, en is uiteindelik deur een van die beste van die stad afgetrek. Toe hy verduidelik dat hy Burns se pa is en haastig was om die dag se spel nie te mis nie, het die beampte hom dadelik toegelaat om op pad te wees.
Burns is ook gemerk met die naam van "Silent George" deur sy spanmaats en sportskrywers in New York. Burns is goed gedra en saggeaard en is nooit in sy loopbaan uit 'n wedstryd geslinger nie. Hy is ook erken as een van die beste poolspelers wat ooit 'n bofbaluniform aangetrek het. Spelers het hom van wedstryde belet tensy hy linkshandig gespeel het. Hy is ook aangewys as een van die beste boksers in die wedstryd.
Voordat die 1918 -seisoen begin het, het 'n sportskrywer in New York vir McGraw gevra wie die grootste speler was na die onsterflike Christy Mathewson wat hy reggekry het. Sonder om te aarsel het McGraw geantwoord: "George Burns! Hy is 'n wonder in elke afdeling van die spel, 'n uitstekende veldwerker, 'n wonderlike werper, 'n groot kolwer en met 'n paar eweknieë in bofbalgeskiedenis as 'n lopiemaker. Die beste van alles is Burns, beskeie en tot die uiterste terugtrek, is die maklikste speler om te hanteer wat ooit op 'n veld getrap het. "
'Die seun het meer natuurlike speelkrag as enige buiteveldster wat ek in 'n aantal jare gesien het,' het McGraw later bygevoeg. 'Hy is moontlik nooit 'n Ty Cobb of 'n Tris -spreker nie, maar met krag speel bedoel ek dat hy vaardiger is in alles wat van 'n buiteveldster vereis word.
McGraw was nie die enigste opvallende bofbal wat tydens sy dag komplimente na Bums gegooi het nie. Eddie Collins het hom 'die gevaarlikste en beste ster in die uitstekende span van McGraw' genoem. Hughie Jennings het gesê: "Hy is 'n net so goeie speler as wat hy ooit op 'n puntige skoen getrek het. Daar is niks wat hy nie op 'n balveld goed kan of kan doen nie."
John B. Sheridan, die bekende sportskrywer van die dag, het Burns in 1920 hoog geprys Sportnuus artikel waar hy die top 25 buitevelders van alle tye aangewys het. Burns is vierde op die lys en word slegs deur Tris Speaker, Ty Cobb en James Sheckard in daardie volgorde oortref. Hy het 'n hoër posisie gekry as uitblinkers soos Willie Keeler, Harry Hooper, Duffy Lewis en Hugh Duffy. "Ek is een van diegene wat meen dat Burns in New York en elders onderskat is ... Hy is een van die groot buitevelders van alle tye. Ek het hom nog nooit 'n slegte bofbal gespeel nie," het Sheridan geskryf.
Groot eer is aan Burns gebring nadat hy op 6 Desember 1921 saam met Mike Gonzalez en $ 100,000 vir die derde baseman, Heinie Groh, na die Reds gestuur is. Die handel is destyds die grootste transaksie genoem sedert die Yankees Babe Ruth uit Boston gekry het.
Op 10 Junie 1922 sou die Giants hul vlag van die Wêreldreeks in 1921 op die Polo Grounds lig. Die dag waarop die span teen die Reds sou speel, is tot 'George Burns Day' verklaar. Vyftien minute voordat die wedstryd sou begin, is Burns uitgeroep na die tuisblad waar kommissaris Kenesaw Landis tussen 'n groep spelers van albei spanne, John Heydler, president van die National League en verskeie spanamptenare wag. Landis het Burns geloof vir sy jare lange spel terwyl die skare van 31 000 gestaan ​​en juig. Toe gee Landis hom 'n platinumhorlosie met diamante, 'n geskenk van die Giants.
Hy het ook 'n silwer sigaretkas gekry van sy bewonderaars, die sportskrywers in New York. Die hele tyd het Burns bloos en sy spykers in die vuil gegrawe.
Burns lei toe die optog van Giants na die middelveld waar die kampioenskapsvlag gehys is.
Gedurende die wedstryd het Burns 'n bal voor hom in die middelveld laat val in plaas daarvan om dit te vang om 'n dubbelspel te begin wat 'n Giants -tydren in die sewende beurt uitgeskakel het. Die Giants wen egter die wedstryd in die negende.
Burns se handel aan die Reds het hom baie bedroef omdat hy gehoop het om sy loopbaan by die Giants af te sluit. 'Ek haat dit beslis om New York te verlaat,' het hy gesê nadat die handel aangekondig is. "Dit is bofbal, jy is hier vandag en môre weg."
Hy het drie seisoene met die Reds, bemanningsentrum en regte velde gespeel. Hy speel elke Reds se eerste twee seisoene saam met die span, en hou aan slaan soos met die Giants, en onderskeidelik 285 en .274.
Op 12 November 1924, ná 'n teleurstellende seisoen waarin hy .256 geslaan het en slegs drie basisse gesteel het, het die Reds Burns sy onvoorwaardelike vrylating gegee. Gerugte het gesê dat hy sy loopbaan sal beëindig en 'n bestuurderspos by die Pacific Coast League -span sal inneem. Maar Burns het ander idees gehad. 'As u al so lank soos ek gespeel het en as u net so van bofbal hou, is dit nie maklik om op te hou nie,' het hy gesê.
Aanbiedings van verskillende minderjarige klubs het gekom om te speel en te bestuur, maar terwyl Burns gevlei was met die aanbiedinge, wou hy steeds in die hoofvakke speel. Die regte aanbod het uiteindelik op 24 Februarie 1925 gekom toe hy met die Philadelphia Phillies onderteken het. Burns het daardie seisoen in 88 wedstryde verskyn en 'n respekvolle .292 geslaan terwyl hy linkerveld gespeel het. Een van die hoogtepunte van die seisoen het vroeg in die jaar gekom toe Burns in een wedstryd twee treffers bymekaargemaak het om homself oor die 2000 -kerf in loopbane te bring. Ironies genoeg was die wedstryd teen die Giants.
Burns versoek en aan die einde van die 1925 -seisoen sy vrylating van die Phillies kry. Die volgende vyf jaar het hy elke jaar as speler en bestuurder met 'n ander minderjarige liga -span deur die land gereis. In 1926 speel hy in 163 wedstryde met Newark van die Class AA International League. Hy het .301 geklop, die liga in dubbelspel met 49 gelei en 38 basisse gesteel. Die volgende twee seisoene was hy speler-bestuurder by Williamsport van die Class B New York-Pennsylvania League waar hy .295 en .327 geslaan het.
Teen die einde van die 1928 -seisoen het hy die Hanover -klub in die Blue Ridge League (Klas D) oorgeneem. In slegs 18 wedstryde het Burns die bal teen 'n .354 -pas geruk. In 1929 speel hy saam met Springfield in die Eastern League, en hy behaal .301 in 110 wedstryde. Hy voltooi sy professionele loopbaan in San Antonio (Klas A Texas League) met sy laagste jaargemiddelde (.197) in 1930.
Burns se laaste verskyning in 'n groot liga -uniform was as afrigter by McGraw's Giants in 1931. Na die seisoen keer hy terug na New York, waar hy sy pa se swembad saal bestuur het. Later word hy 'n betaalbediener in 'n looiery in Gloversville. Intussen bly hy aktief in die plaaslike bofbal deur die eerste basis met stadspanne te speel.
In 1937 word Burns onthou deur drie sportskrywers op die stembrief vir opname in die baseball Hall of Fame. Die volgende jaar het hy weer drie stemme gekry, met een stem in 1939 en ook in 1949. Burns het sy gewone beskeie self oorgehou en gesê dat hy nooit gepla was omdat hy nie in die Hall of Fame ingesluit sou word nie.
Voordat Burns in 1966 op 75 -jarige ouderdom oorlede is, het hy aan sy broer gesê dat hy uiteindelik besef het hoe gelukkig hy in die groot ligas was. 'Ek dink die Here het my net 'n balspeler gemaak,' het hy gesê.
George Joseph Safy
Opsomming Ontbrekende Air Crew-verslag #367, lugversorging SN 42-50897 & #8211 1LT Safy is aangewys by die 847ste Bomb Squadron van die 489th Bomb Group, gebaseer in Halesworth in Suffolk County, Engeland. Op 9 September 1944 is Safy aangewys as die loodsnavigator van die hoof B-24 #42-50897 op 'n strategiese bombardement oor Mainz, Duitsland. Die vliegtuig is deur kaptein Thomas Plese bestuur en het bevelvoerder majoor William Blum vervoer. Op ongeveer 1055 uur op 'n hoogte van 22,100 voet, net toe bomme vrygelaat is, is die vliegtuig deur 'n lugafweer getref. Daar was 'n ontploffing voor die bombaai en die hele agterste deel van die vliegtuig was afgebreek. Die voorste gedeelte, in vlamme, het in 'n steil duik gegaan. Alhoewel geen valskerms waargeneem is nie, het sommige lede van die bemanning ontsnap en is deur die Duitsers gevange geneem. Safy was nie onder hulle nie.
Uittreksel uit Charles Freudenthal se boek 'A Geskiedenis van die 489th ' waar Joseph Safy gelys word as Killed In Action. Hy word ook gelys met die name van die bemanning waarmee hy op 9 September gegaan het.
+++++ " Slegs twee 489ste vliegtuie was hierdie dag geskeduleer, wat Pathfinder -leidrade verskaf het vir die 448ste groep, wat die 20ste vleuel gelei het in 'n aanval op die Mainz -marshaling yards. Die resultate is as goed beoordeel, maar intense en akkurate vlok in die doelgebied veroorsaak dat kaptein Thomas Plese en sy hoofpersoneel in 42-50897 verloor is. Ses mans, waaronder Plese, is dood, en vyf is gevange geneem … ….
Een van die oorlewendes van die Plese -bemanning, S/Sgt John Davis, herinner aan die dag: " Die marshaling yards by Mainz beteken min vir my die oggend van 9 September 1944. Dit sou my 24ste of 25ste missie oor vyand wees gebied, en ek het vorentoe gekyk, en nog 'n paar keer sou die gevegstoer voltooi wees. Ons (kaptein Plese se bemanning) was die leier van die 448ste groep en die 20ste vleuel. Vreemd genoeg het ons ons toer met die 448ste begin en na die Pathfinder -opleiding op die 489ste gekom.
Terwyl ons op die bom inloop, het die vlak om ons begin bars, en die vliegtuig het geruk van die krag van die ontploffings. Ek onthou hoe ek opgekyk het en 'n kwaai swart persoon direk bokant my sien bars het. Die uitbarstings was skynbaar nader as gewoonlik en direk in lyn met ons vlugpad. Skielik was daar 'n ontploffing op ons, en ons vliegtuig het dadelik begin. Dit moes 'n direkte treffer gewees het. Ons gaan reguit af, want ek kon die vorming van vliegtuie sien wat ons gelei het, en ek was op my rug. Op daardie oomblik het ek gedink die einde het aangebreek. Ek het nie net vrees gevoel nie hartseer. Toe ek die vliegtuie sien verbystap, was dit soos om van alles en almal afskeid te neem. Dit was die einde. Ek was hartseer dat ek die dag nie na Engeland sou teruggaan nie, en dat ek my gesin nooit weer sou sien nie. Dit is ongelooflik hoe kalm 'n mens kan wees as 'n sekere dood op hande lyk.
Ek onthou nie wat in die volgende oomblikke gebeur het nie. Die enigste ding wat ek weet, is dat daar 'n sekere rustigheid oor die vliegtuig gekom het. Alles was ongelooflik stil en die vliegtuig het gelykgemaak. Dit was toe die instink vir oorlewing by my opgekom het. Die krag in die mens is moeilik om te glo, tensy jy dit werklik ervaar het.
My sterttoring is skuins gedraai, en toe ek die hidrouliese bedieningspanele probeer, het ek geen reaksie gekry nie. Ek was vasgekeer. Moedeloos druk ek teen die romp van die vliegtuig, en op een of ander manier draai die rewolwer na waar ek die deur kan oopmaak. Ek tuimel uit en vergeet om my suurstofslang en die verskillende ander verbindings los te maak. Wat ek nie losgemaak het nie, het ek haastig losgemaak en toe omgedraai. Ek kon my oë nie glo nie. Waar Joe Holmes se radiostasie en die bombardement veronderstel was om te wees, was daar niks anders as blou lug nie. Die vliegtuig is blykbaar in die bombaai getref, en die krag van die ontploffing het haar in die helfte gebreek, ek was in 'n halwe vliegtuig! Omtrent toe bespied ek ons ​​twee middellyfskutters, Gabe Latsko en Dale Stensrud, wat op die vloer uitsprei. Ek kyk vinnig deur die middelvenster om 'n idee te kry van ons hoogte. Ek sou raai ons was ongeveer 7000 voet. Ek strek my hand af en trek hulle velletjies af, en toe hulle opstaan, sien ek hoe hul borsgote in 'n hoop puin op die vloer lê. Soms wonder ek wat ek sou gedoen het as ek net een skut gevind het. Hulle het die slote aan hul tuie vasgemaak, en aangesien ek 'n rugsak in die rewolwer gedra het, was ons gereed om te spring.
Ek het net 'n oomblik daaraan gedink om die puin wat die luik bedek, te verskuif, maar Dale het reeds begin beweeg, en ek en Gabe het gevolg. Alhoewel dit lyk asof hy ernstig gewond was, het Dale eenvoudig van die kronkelende punt van die vliegtuig geloop en die ruimte in. Ons het nooit sy bak sien oopgaan nie, en ons het hom ook nooit weer gesien nie. Uiteindelik word hy gelys as " Gedood in aksie. " Ek volg hom net agterna, en Gabe kom agter my aan, en ons geute gaan sonder probleme oop. Ons beland naby die lugweerbatterye wat ons neergeskiet het en word dadelik gevang deur die troepe wat die gewere beman het. Ons het die res van die oorlog as gevangenes deurgebring, meestal in Stalag Luft IV, in die huidige Pole. Die afgelope 85 dae was ons op die 'doodmars ' van Pole na Wes -Duitsland, waar ons uiteindelik in 1945 deur Britse troepe bevry is. "
++++ 'N Familielid van Lt. Safy se mede -bemanningslede dui aan dat hulle verneem het dat Safy 'n buitengewoon vaardige navigator was en spesiale opleiding ontvang het as 'n "Mickey" Radar -operateur.