Ek het egter dadelik besef die inhoud van die gedig is ‘n spul hoogdrawende spookasem. In die lang en moeisame en heerlik bevredigende proses van herskrywing, het ek al hoe meer van direkte emosiebeskrywing wegbeweeg. Ek glo ‘n goeie gedig is een wat so veel as moontlik in so min as moontlik woorde sê, sonder om dit direk te sê. Met hierdie gedig het ek toe geleidelik, van een herskrywing na die volgende, al hoe meer gefokus op die handeling (gaan stap met die honde, ensovoorts) terwyl dit waaroor die gedig eintlik gaan (die einde van ‘n liefdesverhouding) toenemend net geïmpliseer is. Totdat die gedig later so gelyk het: Hoe anders kan aan gelowiges raad gegee word oor die kerke waarby hulle met vrymoedigheid kan aansluit? ‘n Evangeliese Christen moet ten minste die volgende drie leerstellings onderskryf: Ek bly my hele lewe lank in Pretoria – behalwe toe ek vir twee jaar in Pole Afrikaans doseer het. Ek is enkellopend – die mees sinvolle verhouding wat ek tans het, is met my Franse bulhond, Jojo.