Wat kaal manne s�
Wat s� 'n man as die welaangenaamheid oor jou kom?
Party swyg. Haal dalk effens hewiger asem. Dan vra sy maat iets wat passie maklik kan blus: "Kom jy?" Of erger: "Het jy gekom?"
Heelwat kan nie die genot onder woorde bring nie. Hulle kreun, steun, tjank soos 'n klein hondjie. Di� wat in ander omstandighede stadig en rustig praat, s� seker: "Sooojaaa ..."
Terwyl dinge aan't oplaai is, begin goeie Afrikaanssprekendes sommer Engels-Amerikaans praat: "J�... j�... jes, sak det diek. Aaa ... tyk iet, o j�, tttttyk iet!" Sekere aanspreekvorme in daardie tye pes ek persoonlik. Daar is jy met jou voller middeljarige figuur besig om hom gul te versorg. Tereg raak hy meegevoer, maar roep dan uit: "O, baby, baby, Baby!" Ek is ni� 'n jongste meisiekind in 'n gesin wat s� genoem word nie! Ek weet dis 'n fetisj, maar ek dra nie doeke nie. Ek pas beslis nie meer in 'n wiegie nie.
'n Platoniese vriend spreek my soms op 'n gemaak betigtende toon aan as "Men��r Botha?!" Onlangs is ek en 'n Engelssprekende jong man driftig by mekaar betrokke. As hy my die slag aanspreek, is dit net op my naam. Die spiermassas en holtes skuif oor my heen. Toe steier Grant orent en in volle beheer van die situasie keer hy oomblikke lank die sarsies. Toe praat hy Afrikaans en met goeie tydsberekening en met presies dieselfde intonasie s� hy: "Dis joune, men��r Botha." Volgens Wim Vorster is die volgende 'n toonbeeld van selfgesentreerdheid: Drikus trek draad op sy eie en roep uiteindelik verruk uit: "O, Drikuuus!"
Daarvan gepraat. Toe ek ongeveer twaalf jaar gelede die Voortrekkerklub (so het een goeie deelnemer dit probeer noem) aan die gang gehou het in my woonstel, het ek op 46 vir die eerste keer met soveel gay manne tegelyk te doen gekry. (Sien Die Soft Rock Klub, 1995, vir meer inligting oor so 'n soort klub, wat die ideale en re�ls is, en hoe ons dit verbreek het.) Aanvanklik was ons 'n klomp vreemdelinge op die mat - sommige verkies dit so. Maar later het ek voornemende lede een-een eers vir oudisies laat kom.
So daag Mario daardie Saterdagmiddag in die herfs op. Hy's kort, stewig gebou, spanjoelo� met motorolie onder sy naels. Hy is 'n swyer. Ek skilder vir hom 'n tipiese vergadering sodat hy voorberei kan wees. Die doel is ook om hom belustig te kry sodat ek tot 'n demonstrasie met hom kan oorgaan.
Maar hy sit. Mario luister. Onder meer vertel ek van die lid wat so ydellik die Here se naam gebruik. Die ouens w�g eintlik vir Ivor om op die hoogtepunt van die vermaak sy hande in die lug te gooi, sy binnekort spuwende stompie vorentoe te druk en al hoe harder en harder "Jesus Christ!" uit te roep.
Mario toon geen reaksie nie. Alle hoop op samewerking vervaag. Oplaas kom dit: hy moet nou ongelukkig gaan. Ons staan voordeur se kant toe.
Toe steek hy vas en draai hom na my. "Ou Daan, sal jy my nie uithelp nie?"
Geluk stort op my en ek sink op my knie� voor hom. Die deurwinterde jean val neer. Toe Mario laat waai, s� hy spesiaal saggies: "Jesus Christ! Jesus Christ!" Laat weet van j�� ervarings. LitNet: 26 Mei 2005