St Johnsrivier LSMR-526 - Inligting
St Johns River LSMR -526 - Geskiedenis
(LSMR-526: dp. 1,804; 1. 206'3 "; b. 34'6"; dr. 6'8 "; s. 12,6 k .; cpl. 138; a. 1 5", 10 rkt. Launc ., 2 tweeling 40mm, 8 20mm., 4 4.2 "M .; cl. LSMR-501)
St Johns River (LSMR-526) is oorspronklik goedgekeur as LSM-526. Op 21 April 1945 herklassifiseer LSMR-526, sy is op 19 Mei neergelê deur die Brown Shipbuilding Co. Inc., Houston, Tex., Gestart op 16 Junie; en op 22 Augustus 1945 in gebruik geneem.
Sy het op 29 Augustus aangemeld dat sy afgeskud is, en sy het oefenaktiwiteite langs die Atlantiese kus gedoen, tussen die hawe-periodes tot April 1946, toe sy by die Reserve Fleet in Green Cove Springs, | Fla. LSMR-526 is op 28 Mei 1946 buite gebruik gestel. I Op 1 Oktober 1955 is sy St. Johnsrivier genoem. Sy is op 1 Oktober 1958 van die Navy -lys verwyder en is op 4 Augustus aan die Fleet Storage Corp.
Verlore geskiedenis 1
Kyk na die lesing van Dr. Geskep deur gevange navorsers as die Stetson -universiteit se gemeenskapsopvoedingsprojek. Hierdie geleentheid word aangebied deur die St Johns River-to-Sea Loop Alliance as deel van die River to Sea Nature and History Corridor-projek, ondersteun deur 'n gemeenskapsprojek-toekenning van Florida Humanities. Hierdie geleentheid deel van die Verlore geskiedenisweek van 15 tot 21 Maart 2021, wat lesings, uitstallings en 'n virtuele toer insluit.
17:30 16 Maart 2021
18:00, 16 Maart 2021
Dr. Andy Eisen, mede-direkteur van die Community Education Project (CEP) en 'n besoekende assistent-professor in geskiedenis by Stetson Universiteit, sal navorsing deel oor slawerny en verwydering van Indië in Volusia County wat deur gevangenisstudente uitgevoer word.
Na die vertoning van 'n kort dokumentêre film, Onversoenbaar: herskryf geskiedenis uit die gevangenis, Dr. Eisen sal gewelddadige uitwissings van koloniale kolonialiste aanspreek wat die publieke begrip van hierdie streek vorm, verhale deel van swart en inheemse mense wat in Oos-Florida geleef, gewerk en gesukkel het vir vryheid, en besin oor die radikale potensiaal van samewerkende gemeenskappe. gebaseerde navorsing oor openbare geskiedenis.
Die uitstalling wat deur gevange navorsers geskep is, is in Februarie en Maart 2021 in die Enterprise Museum te sien. Die museum is Donderdae, Vrydae en Saterdae oop van 10:00 tot 14:00.
Hierdie geleentheid is moontlik gemaak deur 'n ruim toekenning van die Florida Humanities Council en die pogings van die St. Johns River-to-Sea Loop Alliance in samewerking met Stetson University en Enterprise Museum.
Befondsing vir hierdie program is verleen deur middel van 'n toekenning van die Florida Geesteswetenskappe met fondse van die National Endowment for the Humanities. Enige sienings, bevindings, gevolgtrekkings of aanbevelings wat op hierdie webwerf uitgespreek word, verteenwoordig nie noodwendig dié van Florida Humanities of die National Endowment for the Humanities nie.
William Taylor, 'n setlaar aan die St. Marysrivier, was genoodsaak om na 'n landgoed aan die St. Johnsrivier te vlug toe opstandelinge van Georgië Oos -Florida binnegeval het. In Mei 1776 skryf Taylor aan sy werkgewer, afwesige grondeienaar William Chapman, van 'n perseel aan die St. Johnsrivier wat hy gehuur het van die erfgename van Lord Egmont. Die traktaat was een kilometer onder die Cowford Ferry, op Cecilton Plantation, 'n toekenning van 10 000 hektaar aan Edward Wood geleë wat in 1769 aan die Tweede Graaf van Egmont oorgedra is. Nadat rebelleplunderaars Egmont se agent, Stephen Egan, en meer as 100 slawe van 'n Amelia Island Plantation verdryf het, is Cecilton Plantation op tot dusver onontwikkelde grond gevestig.
'[U instruksies aan my was om] na St. Marys [rivier] te stuur om vyftig slawe te lei, net soos u verwag het dat 'n huis in Liverpool 'n vrag slawe aan u sou stuur, maar ek hoop dat u en hulle opsy gelê het jou plan om dit te doen. U is onbekend met die huidige kommerwekkende situasie in die provinsie. Ongeveer 60 rebelle uit Georgië onder kaptein Mack laer aan die noordekant van St. Mary's, ongeveer 'n kilometer bo ons plek, om beeste uit die provinsie weg te jaag en ook 'n vee aan te dryf. van 200 trek uit hierdie provinsie na Georgië, waarin hulle daarin geslaag het. Mnr. Clark van Augustinus het by ons aangekom en was van plan om die hele nag by ons te bly, terwyl die rebelleparty weet dat hy daar is en dat hy uitgekom het om vee te verdryf, ongeveer middernag, 'n groep van 12 mans en 'n sersant gewapen met gewere breek ons ​​deur oop en haal meneer Clark en dra hom weg. Die nag daarna het dertig van hulle die rivier oorgesteek en na die onderste nedersetting gegaan en die volgende dag saam met meneer [Martin] Jollie en nog twee of drie gevangenes teruggekeer. Dieselfde dag het 'n geselskap van [Britse] soldate bestaande uit 60 man onder bevel van kaptein Graham by ons aangekom, gestuur vir die beskerming van ons setlaars, sodra hulle aankom, het 'n neger vir ons 'n verslag gebring van die feit dat hy die Rebelle ongeveer 'n kilometer ver gesien het [by] die ou veerboot. Kaptein Graham skiet oor die rivier op hulle en hulle skiet ook terug, maar het geen skade aangerig nie, maar dit het hulle geleentheid gegee om in verwarring te ontsnap. Kaptein Graham het dus besluit om sy manne na die onderste deel van die rivier te neem, aangesien hulle nie sterk genoeg was vir [die rebelle] nie.
'Terwyl ons aan onsself oorgelaat moes word, terwyl die res van die setlaars weggevoer word en ons elke uur in verwagting was dat ons dieselfde lot sou deel en die gevaar sou loop om ons negers te verloor, het ek besluit om die plek wat ons die nag met al ons negers gedoen het, te verlaat. en watter effekte ons in ons bote kon dra, en het afgegaan na die eiland Amelia waar ons laat aangekom het. Twee of drie dae nadat ons by Amelia gekom het, het ek 'n ou man verloof om ons plantasie te versorg, en ek het hom saam met vier van die ergste negers gestuur om hom te help om die gewasse te versorg. Drie van hierdie negers is sedertdien deur die rebelle weggevoer, die een wat hulle agtergelaat het, was lam en kon nie saamry nie. Hulle het ook al die geboue op die plantasie geplunder en vernietig. Ek het 'n geruime tyd by Amelia gebly en verwag dat die party van Graham versterk sou word met 'n voldoende aantal om ons te beskerm dat dit nie gedoen word nie en dat die rebelle daagliks in hierdie provinsie ingaan. Ek het dit die beste gedink om 'n stuk houtgrond aan die suidekant van die St. Johnsrivier te bekom om ons negers in diens te neem totdat ons kan waag om terug te keer na ons eie plek. Ek kon geen aangrensende huur vind nie, maar het 'n stuk grond van 400 hektaar gekoop vir £ 60 Sterling, aangenaam geleë ongeveer 'n kilometer onder die Cowford. Mnr. Jollie, wat 'n tyd gelede uit Savannah ontsnap het, het die helfte daarvan geneem, en aangesien hy dieselfde aantal hande gehad het as ons en sy mense in die hout in St. Marys was, het ek dit die beste gedink gaan in vennootskap met hom om hout uit te voer, waartoe hy ingestem het. Ons was ongeveer twee maande hier, het die helfte van ons huise vir onsself en vir negers laat bou, en twee groot saagmeulens en ongeveer 12 000 voet hout.
'' N Paar dae nadat ons saam met ons negers uit Amelia vertrek het, het 'n groep van die rebelle van ongeveer 100 per water na St. Marys gekom in 'n woonstel [saam met] 'n skoener en die woonstel het 'n 18-ponder op die romp en twee of drie draai [gewere]. 'N Gewapende [Britse] skoener onder bevel van luitenant Grant was om die rivier te beskerm, [maar toe hy dit sien kom het, het hy sy anker [geweeg] en see toe gegaan. Kaptein Graham, wat toe by Amelia was, terwyl sy geselskap [bedreig] het, het sy voorbeeld gevolg en teruggetrek. Die Rebelle het Lord Egmont se plantasie en ander plantasies op die St Marysrivier geplunder en het sedertdien al die plantasies tussen St. Marys en St. 'N Paar dae gelede het een van hul verkenningspartye 15 gevangenes uit die Cowford weggevoer, onder wie 'n sersant en ses mans, waaronder 'n kapt. En vier seemanne wat aan vaartuie in hierdie rivier behoort en 'n paar ander here. Ons het gereeld alarms gehad. [sewe reëls nie leesbaar nie].
'Ons het nou ongeveer 150 troepe gestasioneer aan die suidekant van hierdie rivier, waarvan sewentig binne 'n half kilometer van ons plek af is, 'n gewapende sloep wat ook tien waens kanonne aanbring. en ons verwag dat meer vaartuie elke dag by dieselfde krag sal aansluit.
'In u [brief] van 4 Maart het u my beveel om meer grond op te spoor. [I] het 'n noordwestelike tak van die St. Marysrivier gemerk wat u verwag het om te vaar en vir 'n saagmeul sou antwoord. U kan daarvan afhang. Daar is nie so 'n tak onder die Indiese grenslyn nie, ek het ten minste nog nooit van so een gesien of gehoor nie. Staven sal nooit 'n handelsartikel by St. Marys wees nie. Ek dink nie daar is soveel wit eikehout as wat daar 30.000 pypstawe op die hele rivier sou wees nie. In ons spoor het ons baie min eikebome van enige aard, net hier en daar 'n paar [groot] bome. Die enigste vrag stawe wat van hier af vervoer is, was die van kapt. Lofthouse verlede jaar, wat deur mnr. Mills gemaak is om die hout te sny wat hy vir daardie doel geskik het. Die dennene in St. Marys is baie goed en sal baie goed wees om in die Wes -Indiese Eilande hout te sny, waarvoor daar altyd 'n aanvraag is.
'As die huidige ongelukkige geskille beëindig is, kan indien nodig stokke van die ander provinsie verkry word. Ek dink dit sal baie goed wees as u broer Salomo een keer per jaar na St. Marys kom en hout daar laai vir die Wes -Indiese Eilande, en as u 'n briefwisseling met 'n paar van die Wes -Indiese handelaars in Londen afhandel, kan hy altyd vrag hê van daar na Engeland. Die sekerste manier om hout in hierdie dele te kry, is met die hand bewys. Verskeie [pakkies] is gemaak met saagmeulens, beide in hierdie provinsie en in Georgië.
'Ek kan u geen kennis gee van kaptein Manson nie, behalwe wat ek gehad het van 'n jong man uit Georgië wat in Maart verlede jaar in die agterland was, wat sê dat Manson en sy gesin toe gesond was, maar toe hy opgaan, ontmoet hy Shirley van Manson's mense wat na Savannah kom om in die provinsie se diens in te skakel.
'Ek het die plesier gehad om kapt. Stoddard by St. Marys te sien. Moes bly gewees het om my in staat te stel om diens te verleen, maar omtrent die tyd dat hy daar aankom, is die plantasies op St. Hy het 'n tyd gelede van Sint Augustinus af in ballas gevaar.
"Dr. Thewshan het drie of vier hoofplantasies om op hierdie rivier by te woon, waarvoor hy aangebied het om ons vir £ 20 Sterling per jaar by te woon en alle medisyne te vind waarvoor ek ingestem het, aangesien ons nie voortdurend 'n dokter nodig het nie. Twee dae gelede het ons 'n baie ernstige siekte gehad, wat steeds voortduur. Die helfte van ons negers is nou siek, net soos die helfte van die mense in die algemeen op hierdie rivier.
'U het nog nooit melding gemaak van die ontvangs van 'n afskrif van Knox se patent van die grond wat hy aan u verkoop het nie. Ek het die eerste keer dat ek by Augustinus was, by die goewerneur aansoek gedoen. "
Die St. Johnsrivier begin as 'n netwerk van moerasse wat in 'n swartwaterstroom konsolideer. Dit beteken dat die rivier vanweë die grondwater en die begin van die moeras oorwegend vars water is.
Dit is eers as die rivier die Jacksonville -gebied tref, dat die water brak word. Dit is te danke aan die kante wat seewater in die monding van die St. Johnsrivier druk, wat 'n estuariene ekosisteem in die gebied skep. Dit beteken dat diere wat gewoonlik in die see gesien word, soos dolfyne en haaie soms floreer.
GESKIEDENIS VAN JACKSONVILLE, FLORIDA
Jacksonville, Florida, het 'n lang geskiedenis wat teruggaan na die Timucuan -Indiane wat 6 000 jaar gelede in die gebied langs die oewer van die St.
Die eerste Europeërs kom in 1562. Die Franse Hugenote -ontdekkingsreisiger Jean Ribault het die St. Johnsrivier verken en in kaart gebring.
Fort Caroline National Memorial aan die St. Johns River
René Goulaine de Laudonnière het twee jaar later die eerste Europese nedersetting by Fort Caroline gestig.
VRYDAG, 4 DESEMBER 2015 - PALATKA: Ek het al 'n paar kilometer op die St. Johnsrivier geroei, aan die einde van twee reise in die Wekivarivier. My indruk van die St. Johns was dat dit groot, besig en nie so interessant was nie. Toe hierdie Paddle Florida -reis aangekondig word, stel ek dus nie regtig belang nie. 'N Paar maande later kyk ek weer, en ek sien die verbinding tussen Bartram History Trail wat ek óf gemis het óf misgekyk het. Ek is geïnteresseerd in die geskiedenis, veral die geskiedenis van Florida, en hierdie reis bied 'n venster in Florida se verlede waarvan ek grootliks nie bewus was nie. Dus, ek, tesame met my roei -maat Alan Lovgren, het aangemeld.
Dit is hoe ek myself op die pad noordwaarts bevind het vir die drie en 'n half uur se ry na Palatka vroeg in Desember. Alles wat ek van Palatka weet, kom uit die woorde van 'n liedjie deur die bluegrass -groep, Patchwork ('U kan dit aan die reuk sien as u Palatka bereik'). Blykbaar is daar 'n papierfabriek en papiermeulens ruik oor die algemeen sleg. Maar my vriendin Andrea Conover vertel my dat sy daarheen verhuis en dat die verhale nie waar is nie, ten minste nie meer nie.
Ek was bekommerd oor die Desember -temperatuur so ver noord in Florida, en ek het my voorberei op nagtemperature in die veertigerjare, dagtye in die sewentigerjare. Trouens, die temperature was warmer as dit, maar met die bewolkte reën en wind wat ons teëgekom het, het ons die warmer klere nodig gehad.
Ek was verbaas om te sien dat Palatka 'n groot stad is, ten minste volgens die standaard wat deur Sebastian en Vero Beach waar ek woon, gestel is. By 'n metro -winkel langs die pad gestop, het ek 'n klein onderdak, koekies en 'n bottel melk gekoop en na ons ontmoetingsplek gegaan. Dit was 'n bietjie voor elf toe ek daar kom. Ek was een van die eerstes wat aangekom het. Ek het geregistreer en na 'n nabygeleë parkeerterrein gegaan om my boot te laat ry vir die pendel na Salt Springs State Park, ongeveer vyf en sestig myl langs die rivier. My motor en sleepwa sou op die parkeerterrein bly totdat ons vyf dae later per water terugkeer.
Ek het my motor beveilig, die sleepwa met 'n kabel deur sy wiele gesluit, en toe op pad na 'n gazebo op die rivier om te eet. Ek het tyd gehad om deur Riverside Park te stap. Dit is nogal heerlik, waarskynlik nog meer as die wind nie so hard waai nie. Binnekort daag Alan op en kort voor lank was ons almal op 'n bus, op pad na Salt Springs State Park, met 'n konvooi vragmotors wat kajakbelaaide sleepwaens trek.
Salt Springs State Park het, soos soveel van die staatsparke in Florida, uitstekende geriewe. By aankoms het ons na die kajaklanseergebied naby die fontein gegaan om bote af te laai. Sedert my rugoperasie doen ek nie soveel hiervan as voorheen nie, maar ek het gehelp om myne, Alan en een of twee ander af te laai.
Ons kampplek was oop en ruim. Dit was egter 'n taamlike stap van ons tente na die kajaklansering, en selfs verder van ons tente na die eetpaviljoen. Aandete was om 6:30, na donker hierdie tyd van die jaar. Ons het die skare gevolg om ons weg daarheen te vind. Aandete het gekom en gegaan, gevolg deur 'n ietwat lang voorlegging deur Sam Carr en Dean Campbell, twee sleutelfigure in die ontwikkeling van die Bartram History Trail. Ongeveer halfpad deur die aanbieding sidder Alan, geklee in 'n kortbroek en 'n hemp, en ek kry ook redelik koud. Alan het gesê dat hy terug was kamp toe vir warmer klere, en het vertrek. Twintig minute later was hy terug in dieselfde klere as waarin hy voorheen was. Hy het in die donker verdwaal en kon nie sy weg vind nie! So gaan sit hy weer en sidder nog totdat die aanbieding verby is, toe ons die skare terug kan kamp toe volg.
SATERDAG, 5 DESEMBER 2015 - OP DIE GROOT MEER: Die volgende oggend breek grys en bewolk, dreigende reën op. Maar dit was nie koud nie. Die temperatuur om 6:15 was nege en sestig grade. Die wind het gehuil, maar dit was hoog in die bome, nie 'n probleem op grondvlak nie. Ek was sesuur en het al my toerusting ingepak terwyl ek in my tent gebly het. Toe die dagbreek breek, maak ek die tent van die ratkas leeg en pak dit netjies in vir vervoer na ons volgende bestemming. Die volgende stap in hierdie roetine is om die ratkas na die vragmotor te neem en dit te laai.
Op hierdie reise het mense allerhande uitrustings. In teorie mag ons twee duffels met 'n gesamentlike veertig pond weeg. In die praktyk pak mense in asblikke, droë sakke, koffers en meer, met baie los items soos stoele, slaapkussings en verkoelers, sonder om die gewig in ag te neem. Sommige bring selfs opklapbare karre om hul toerusting by die tente te kry. Dit raak nogal belaglik. My uitrusting is verpak in twee sakke, 'n groot ratkas met 'n kleiner sak wat bo -oor vasgemaak is. Dit is 'n mooi, kompakte rangskikking wat mooi in my tent pas, waar dit skoon en droog bly.
Net voor ontbyt het ek my roeigoed en tent na my boot geneem en dit daar gebêre. Ek pak die tent in my boot om verskeie redes. Die eerste is dat my boot beter roei met 'n bietjie gewig daarin. Tweedens, as my tent nat is en dit dikwels ten minste klam is, wil ek dit nie in my ratkas pak nie. Derdens, as ek verlore raak of beseer word en iewers moet oornag, het ek 'n skuiling by my. Uiteindelik, as ek by die volgende kampplek kom, hoef ek nie na my ratkas te soek om my tent te kry nie, veral as dit reën of dreig om te reën. Die ratkas kan in die vragmotor droog bly totdat ek my tent opgeslaan het. Dit is die roetine wat ek byna elke dag op hierdie reis volg.
Ons reis vandag sou ons ongeveer vier kilometer van die Salt Springs -ren na Lake George neem. Lake George is 'n groot meer, 'n baie groot meer van ses by elf myl, en vlak, met 'n gemiddelde diepte van agt voet. By die ontbyt is ons meegedeel dat niemand die dag op die Lake George sou uitgaan nie, want daar word wind uit die noordooste van vyf en twintig kilometer per uur voorspel wat in ons gesigte waai. Roeiers sou by die George -meer stop en dan weer met die lenteloop na die kamp ry, waarna hulle na die volgende kampplek gestuur sou word. 'N Paar van ons het toestemming gevra om die toestande op die meer te evalueer toe ons daar aankom en deur die meer te mag roei na ons dag se bestemming, as ons dink ons ​​kan dit hanteer. Toestemming is verleen en gevolglik sou agt roeiers, waaronder ek en Alan, deur die meer roei Renegades op die rivier, ons kampplek vir daardie aand.
Ons roetedag 2: Salt Springs (29) na Lake George (28), na Rocky Point (27) na Drayton Island (naby 24), na Renegades on the River (naby 22) Kaart uit Putnam County Bertram Trail -brosjure.
Die roei in die lenteloop was stil en rustig. Die lopie loop ongeveer wes na oos, loodreg op die wind. Bome aan die noordekant van die lopie het ons beskerm teen die noordoostelike wind se storm. Ons het verskeie voëls en 'n paar nuuskierige rivierotters langs die pad gewaar. Toe ons die aansluiting by Lake George bereik, was ek in skok. Die meer was groot. Ek het dit nie verwag nie. As gevolg van sy grootte, het die wind 'n onbelemmerde haal van baie myl gehad. Dit waai soos voorspel, direk uit die noordooste, in die rigting van ons spaan, teen ongeveer vyftien tot agtien kilometer per uur.
Die naam van die Welaka -meer (George -meer) is afkomstig van "Welaka" (wat "ketting van mere" beteken), die naam van die St. Johns -rivier in die taal van die Timucua, wat die streek bewoon het voor die Europese vestiging. Die eerste Europeër wat die meer besoek het, was Pedro Menéndez de Avilés, wat as die Spaanse goewerneur van Florida in die lente van 1596 die St. Johns -rivier verken het. 
Later is die Florida -gebied aan Brittanje verkoop. Die koninklike plantkundige in Amerika aan koning George III, John Bartram, verken die St. Johns -rivier in 1765. Dit was John Bartram wat die meer die naam Lake George gegee het, ter ere van sy koning. 
"Die meer huisves ook 'n wye verskeidenheid wild, van trekvoëls en krokodille tot 'n aantal normale mariene diere. Plaaslike bronne in Lake George (en dwarsdeur die St Johnsrivier) gee genoeg sout aan die stelsel om die habitat geskik te maak inwonende en trekkende mariene spesies soos Atlantiese steenbok, verskillende soorte mullet, gestreepte bas en blou krappe.
Bron: Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Lake_George_%28Florida%29
Toe ons die meer binnekom, het ons gevind dat die golwe die meeste van die tyd onder 'n voet was en baie naby aan mekaar was. Ons onmiddellike doel was om te bereik Rocky Point (Bartram Site 27), ongeveer twee kilometer in die wind. Ons het lekker tyd gemaak, selfs teen die teenwind en golwe. By Rocky Point het ons in 'n lea baai gerus. Doug Alderson, die voorste roeier, het ons agt bymekaargemaak en gewag om te sien of daar nog ander is wat op pad is. Daar was nie. So het ons weereens die wind ingestorm. Ons bestemming hierdie keer, Drayton -eiland.
Dit het gelyk asof die wind effens toegeneem het toe ons Rocky Point verlaat het vir nog twee myl van die groeiende teenwind in die rigting van Drayton Island. By Drayton het ons skuiling geneem in 'n ander inham om te rus, te hergroepeer en te hidreer voordat ons die laaste drie kilometer na ons kampterrein vertrek. Renegades op die rivier . Ons was nou van die meer af en in die St. Johnsrivier. Die rivier het effens vernou, maar was nog steeds baie wyd, vloei noordoos, reguit in die wind.
Uiteindelik het ons 'n punt afgerond en Renegades in die verte gesien. Toe ons daar was, kon ons nie uitvind hoe ons by die strand kan kom nie, want dit lyk asof dit heeltemal deur dokke geblokkeer is. Uiteindelik het ons 'n manier gevind om aan die einde van die een beskuldigdebank en onder die ander om 'n wegneemete te neem. Een lid van ons groep het gesukkel om onder die beskuldigdebank te kom. Daar was net genoeg ruimte om onder te druk as u dit reg speel. Ek het uit ervaring geweet dat as u onder 'n obstruksie probeer verbygaan, u vooroor moet buig. As u dit nie kan regkry nie, vind u uit voordat u die boot verby die punt van geen terugkeer het, waar u oor die agterdek lê en u ken vasgekeer word op 'n obstruksie. Ek kon hierdie roeier nie oortuig dat hy vorentoe moes buig nie. Ek het my asem opgehou toe hy verskeie kere amper omgeslaan het voordat hy deurgesukkel het.
Sewe van die agt Lake George Paddlers
So nou was ons by Renegades sonder toerusting, geen middagete en geen idee waar ons die nag moes kampeer nie. Dit sou 'n paar uur duur voordat ons toerusting en die ander roeiers sou aankom. Dit het begin reën, so ons soek skuiling en dink aan kos. Ek en Alan het na die Tiki Bar gegaan en gedink ons ​​kry dalk iets om te eet, maar geen geluk nie. Renegades was 'n nuwe onderneming, onvoltooid en groeiend. Ons is meegedeel dat die restaurant nog nie oop was nie, maar dat daar 'n tydelike kombuis oorkant die parkeerterrein was. Ons gaan dus oor die parkeerterrein na 'n tuig wat lyk soos dié wat straatverkopers gebruik. Ons besluit op 'n burger en friet en word vertel dat dit twintig minute sal duur. Twintig minute vir 'n burger en friet ?! Het ons 'n keuse gehad? Toe het ek my geld gekry en onthou dat dit in my klerekas, op die ratkas, waarskynlik nog by Salt Springs was. Gelukkig het Alan die rekening gedek en ons het onder die oorhang uit die reën gaan sit en wag vir ons kos.
Daar was ook ander onder die oorhang, twee jong gesinne met klein kindertjies. Ek het gehoor hoe hulle praat oor hul bote wat by die beskuldigdebank geparkeer was. Ek kyk in die rigting waarop hulle fokus en was geskok toe ek twee-en-veertig voet sigaret-tipe snelbote sien. Groot, vinnige bote soos hierdie kos baie geld, honderde duisende dollars, en dit lyk of hulle in die middel dertigs was. Die eerste ou vra: 'Het u 'n Bimini -top vir u boot?' Tweede man, "Ja". Eerste man: 'Kan u vinnig met die oplaai ry?'. Tweede man, "ek stoot dit nooit meer as 70 km / h met die boonste lug nie, hoewel die vervaardiger sê dat dit veilig is tot 90 km / u". Ek wil nie saam met hierdie ouens op die water wees nie. Teen 90 km / h sou hulle my nie net sien nie; die stamp terwyl hulle my omgery het, sou nie eers registreer nie!
Uiteindelik word Alan gebel en 'n burger en patat word aan hom oorhandig. Nadat hy die bediener daaraan herinner het dat ons twee bestel het, raai die arme deurmekaar ou dat hy my burger vir iemand anders gegee het. Dus eet Alan terwyl ek weer wag, wat net reg was, aangesien hy die rekening betaal het.
Omtrent daardie tyd het die groot Penske -vragmotor met ons toerusting aangekom en om 'n hoek gegaan en buite sig. Nadat ek langs my burger gesit het, volg ons die pad wat die vragmotor geloop het om ons kampterrein te vind. Die gronde was marginaal, en baie daarvan is onlangs skoongemaak. Maar ek en Alan het plekke gekry vir ons tente in 'n grasperk en het vir die nag klaargemaak. Aandete was ons groot verrassing, 'n spesiale verrassing, aangesien die restaurant ons aankoms gebruik het om 'n sagte opening oop te maak en hul kombuis- en bedienerroetines te toets. Dit was 'n heerlike maaltyd wat beter gemaak is deurdat ons binne -in die reën by regte tafels en stoele was.
SONDAG, 6 DESEMBER 2015 - OP DIE BARTRAM GESKIEDENISSPOOR:
Ons Roete Dag 3: Renegades on the River (naby 22), na Mount Royal Bartram -terrein (21), Gates Ferry Landing, na Welaka Landing, na Welaka Spring Bartram -terrein (17), na Satsuma Spring Bartram -terrein (15, na Rodeheaver Boys Ranch (by die draai bo 14) Kaart uit Putnam County Bertram Trail -brosjure.
Hierdie dag sou ons swaarste Bartram History Trail -dag wees. Ons sou verskeie plekke besoek op pad na die kampterrein vanaand by die Rodeheaver Boys Ranch. Die oggend breek baie aan soos die vorige dag grys, bewolk en winderig, maar met 'n sweempie sonskyn wat deurskyn. Toe ons op die water was, kom ons eerste Bertram -terrein, Mount Royal, byna onmiddellik op (webwerf 21 op die kaart). William Bartram het hierdie webwerf twee keer besoek, die eerste keer saam met sy vader John en die laaste keer alleen in 1774. Die webwerf is belangrik vir die argeologiese waarde daarvan. Dit was 'n Timucua Indiese begraafplaas wat van 1250 tot 1500 beset was. Deur die eeue heen is die berg, soos dit genoem word, hoog bo die rivier. William Bertram beskryf sy besoek aan hierdie gebied in deel II, hoofstuk IV van sy tydskrif, Reis. Ons twee Bertram -gidse, Sam Carr en Dean Campbell, het ons op hierdie besoek gelei, terwyl Sam 'n voorlesing uit die boek van Bartram gelees het wat die plek beskryf. Klik hier vir meer inligting oor William Bertram en sy reise in Florida.
Op ongeveer vyftig meter afstand van die landingsplek, staan ​​'n manjifieke Indiese berg. Ongeveer vyftien jaar gelede het ek hierdie plek besoek, toe was daar geen nedersettings van wit mense nie, maar almal het wild en wreed voorgekom, maar in daardie onbewerkte toestand het dit 'n byna onuitspreeklike grootheid gehad, wat nou heeltemal verander is. Destyds was daar 'n baie groot aantal ou velde rondom die berg, en daar was ook 'n groot lemoenbos, saam met palms en lewende eike, wat strek van naby die berg, langs die oewers, afwaarts, wat almal sedertdien skoongemaak is weg om plek te maak vir grond. Maar wat grootliks daartoe bygedra het om die glorie van die toneel te voltooi, was 'n edele Indiese snelweg, wat vanaf die groot berg, op 'n reguit lyn, driekwart myl, eers deur 'n punt of vleuel van die lemoenbos, gelei het en daarvandaan voortgegaan het deur 'n ontsaglike bos lewende eike is dit beëindig deur palms en lauriermagnolia's, op die rand van 'n langwerpige kunsmeer, wat aan die rand van 'n uitgebreide groen savanne was. Hierdie groot snelweg was ongeveer vyftig meter breed, gesink 'n bietjie onder die gewone vlak, en die aarde het aan elke kant opgegooi en 'n wal van ongeveer twee voet hoog gemaak. Nóg die natuur nóg die kuns kon 'n meer opvallende kontras bied as u hierdie savanne nader. Die glinsterende waterdam speel op die gesig, deur die donker bos, soos 'n briljante diamant, aan die boesem van die verligte savanne, omring met verskillende blomme struike en plante, en toe ons die vlakte binnedring, word die gesig aangenaam verlig deur 'n verre uitsig op die woude, wat gedeeltelik die groen uitgestrek het aan die linkerkant, terwyl die verbeelding nog gevlei en vermaak was deur die verre mistige punte van die omliggende woude, wat in die vlakte uitsteek, afwisselend verskyn en verdwyn en 'n groot sweep rond maak aan die regterkant, na die verre oewers van die groot meer. Maar daardie eerbiedwaardige bos is nou nie meer nie. Alles is skoongemaak en beplant met indigo, mielies en katoen, maar sedertdien verlate: daar was nou skaars vyf hektaar grond onder heining. Dit het in 'n groot mate soos 'n desart verskyn en aan die kant van die land beëindig deur verskriklike ruigtes en oop dennebosse. Van Bertram's Reis, Deel II, Hoofstuk IV
Terwyl Sam lees en ek van die berg af afkyk langs die pad van die ou snelweg na 'n weerkaatsende poel wat drie kwart myl ver was, het die Royal Mount in my gedagtes lewend geword. Die toneel het beslis verander sedert Bartram se besoeke hier sowat 241 jaar gelede. En tog was al die elemente nog steeds daar net soos hy dit beskryf het. Ek was ontroer deur die toneel.
Die toestande op die rivier was vandag 'n bietjie beter, deels omdat daar minder wind was, deels omdat daar meer draaie in hierdie gedeelte van die rivier was, wat ons 'n bietjie verligting van die konstante teenwind gegee het, en deels omdat ons 'n bietjie sonskyn begin sien het die eerste keer.
Na Mount Royal is ons verby die Fort Gates Ferry Landing. Hierdie veerboot, wat meer as honderd jaar in gebruik is, is die oudste aan die St. Johnsrivier en miskien die oudste veerboot wat deurlopend in die staat werk. Kort nadat ons by Gates Ferry verbygegaan het, het ons Little Lake George binnegegaan. Dit is kleiner as die groot George -meer, maar dit is nog steeds 'n goeie hoeveelheid water. Ons het die oostelike kuslyn langs die Welaka State Forest -lande omhels om soveel as moontlik uit die wind te bly.
Toe ons weer die rivier by Beecher Point binnegaan, bereik ons ​​gou Welaka Landing waar ons stop vir ons middagete. Paddle Florida -middagetes is nie fynproewers nie, maar dit bied die soort kos wat u nodig het om brandstof in te vul, wat energie bied vir die volgende deel van die reis. Na die vandag se grondboontjiebotter en jelliebroodjie en 'n maanpastei, 'n sondige lekkerny, het ek en Alan saam met Doug Alderson en die voorste roeiers begin op pad na ons volgende Bartram -stop, Welaka Spring (17 op die kaart).
Die kort spaan op die spruit en springloop na Welaka Spring voel soos 'n ander wêreld in vergelyking met die uitgestrektheid van die rivier en mere waardeur ons geroei het. Dit was klein en beskut, en deur my oë te sluit vir die beskawing agter my, kon ek my voorstel dat dit die Florida was wat Bertram 'n wilde, ongetemde wildernis beleef het, oud en oer.
Met ons te kort verblyf na Welaka Spring, draai ons weer ons bote noordwaarts, rigting ons volgende Bertram -stop by Satsuma Springs (15 op die kaart). Satsuma Spring is op privaat grond, maar Sam Carr het toestemming gekry dat ons daar kan stop. 'N Entjie se stap van ons landing onder die boog van 'n massiewe lewende eikebome het ons na die klein fontein gelei. Sam lees weer uit Bartram's Reis, wat die lente so duidelik beskryf het dat ons kon sien dat dit sedert 1774 nie beduidend verander het nie.
Governor James Grant described East Florida as a "New World in a State of Nature" after viewing the St. Johns River basin in 1764. Prior to the governor's arrival in Britain's new colony in November 1764, only a handful of settlements had been established. Other than a few cattle ranches and farms in distant locations in north Florida, Spanish colonists from 1565 to 1763 had done little to alter the natural setting. Brush laden "old fields" where Native Americans had once harvested corn and other crops could be found near shell middens and ceremonial mounds beside the St. Johns River, but they were small tracts of one hundred or fewer acres and were widely scattered over a vast terrain. The travel journal recorded by John Bartram while he and his son, William Bartram, explored the shores of the St. Johns River in 1765 and 1766 confirms Grant's conclusion that East Florida was primarily a pristine wilderness when the British arrived.
Governor Grant immediately began working to ensure economic success through cultivation of export crops like indigo and other agricultural products. Soon, British planters and their enslaved Africans began clearing forests, draining marshes, cultivating agricultural fields, and changing the face of the river forever. It was the British who brought commercial agriculture and the plantation era to East Florida. Their Spanish and American successors expanded the extent of developed land, and subsequent forms of economic development merely accelerated or elaborated the transformation.
This digital history website locates and documents many of the St. Johns River farms and plantations established on the St. Johns River between 1763 and 1784, the years Britain controlled East Florida. The owners of the estates, and the managers, and laborers they employed, are identified where possible, and the crops grown are documented. The major economic, social, political, and military events of the two decades that encompassed the American Revolution are discussed in the documentary evidence. Viewers will find narrative summaries as well as complete transcriptions of some documents, which contain abundant information on slavery and colonial agriculture. Bibliographic entries identify the sources of documentary evidence.
Recommended Astor Restaurant
Blackwater Inn is in Astor on the west bank of the St. Johns River where State Road 40 crosses over on its way from Ormond Beach to Ocala through the Ocala National Forest.
This quiet river crossing is a slice of Old Florida, and so is the inn.
You can reach the Inn either by car or boat there are docks to tie off your boat while you enjoy the restaurant.
Our Facebook page has more than 107,251 followers who love off the beaten path Florida: towns, tourist attractions, maps, lodging, food, festivals, scenic road trips, day trips, history, culture, nostalgia, and more.
Locals and visitors have been crossing the St. Johns River between Fort George Island and Mayport Village for centuries. In the 1600s, Spanish missionaries relied upon those they wished to convert, the Timucua Indians, to provide transport via dugout canoe. In the post-Civil War years, residents, travelers, tradesmen and farmers often crossed the river by way of privately-owned flatboat ferries.
The post-World War II boom in automobile tourism and federally-mandated highway extensions led to a dramatic increase in traffic to Northeast Florida. State and local officials recognized that an uninterrupted coastal highway would not only bolster the economies of seaside communities from Fernandina Beach to St. Augustine but also ease traffic on inland roadways. More than seventeen miles of new highway and a formal ferry service connecting Fort George Island to Mayport Village was required to realize this goal.
On September 15, 1950, the St. Johns River Ferry Service opened to the public. The ferry slips were built 2.5 miles inland from the mouth of the St. Johns River. Inaugural ships, the Reliance and the Monadnock, carried passengers and cars along the 0.9 mile water route connecting North and South State Road A1A.
Billed as "the gateway to A1A," this newly-created stretch of highway enabled motorists to bypass Jacksonville via the St. Johns River Ferry Service. A marketing campaign invited tourists to travel the "Buccaneer Trail" and "ride through history on Florida A1A." Suggested stops along the Buccaneer Trail included Fort Clinch, Kingsley Plantation, and Mayport Village for its French Huguenot history and "unsurpassed" seafood supported by the local shrimping fleet.
Locals have fought the closure of the St. Johns River Ferry Service in recent years in the face of state and city budget cuts. In 2016, community advocates and officials successfully secured funding for guaranteed operations for the next two decades. The ferryboat, Jean Ribault–built in 1996–currently supports the St.Johns River Ferry Service with a carrying capacity of 40 cars and 206 passengers. Boasting membership to the East Coast Greenway, the Ferry is now a vital link in a 3,000 mile-long trail system stretching from Maine to South Florida.
Residents gather for the official opening of the St. Johns River Ferry Service. September 16, 1950. "Mayport Topographical Map, 1964 excerpt"–Excerpt from a 1964 topographical map of the area. The ferry path is traced out on the left. Early Mayport Village residents, Ethel Spaulding Tuttle (left) and Beatrice Sallas Tuttle (far right), waiting for a ferry. Circa 1900. Aerial view of the proposed St. Johns River Ferry Service route from July 1950.