Ons is veilig in Moab, Utah. Ons het 'n wonderlike 4 dae gehad vandat ons weg is by Harm en Ina (Ben se male) in Wickenburg. Van daar af is ons na die Suid rim van die Grand Canyon, waar ons geslaap het. Die Grand Canyon is presies wat ons verwag het dit moet wees, Awsome! Na die Grand Canyon is ons na die bekende Monument Valey, die plek waar so baie Western Cowboy flieks al gemaak was. Die aand daar was spesiaal, en ons kon die sonsondergang en opkoms waardeer oor die masiewe rots formasies wat so uniek is aan Monument Valey.
Na Monument Valy is ons na die Canyon Lands Park, maar deur 'n "shortcut" wat ons oor 'n bergreeks geneem het (2600m) deur die pragtigste scenery in die omgewing. Die pad was egter 'n ander storie, het ons heel dag geneem om die 150km van modderpad af te le. Slippy Slidy op party plekke. Nou is ons by Moab, waar ons die volgende 2 nagte sal deurbring en die area verken. Die area hier lyk soortgelyk aan die Noorde van Namibie, redelik droog en oop.
Ons is tans in 'n dorpie met die naam van Moab, in die staat Utah (VSA). Ons vat dit rustig en geniet die rustigheid vir 'n slag. Ons het die afgelope tyd aangestoot om te vlug vir die koue weer in die noorde. Die weer is lekker aangenaam hier in Moab. San Fransisco was besonders mooi gewees. Met ons aankoms in San Fransisco het ons oor die 6.5km lange Richmond San Rafael Brug gery wat ons oor 'n deel van die pragtige San Fransisco Bay geneem het. Aan ons regterkant kon ons die bekende Alcatraz tronk en eiland sien. Dis waar die bekende Sean Connery (en Nicolas Cage) film "The Rock" afgespeel het.
Ons het 3 aande by John en Sharon, CMA lede, gebly. Hulle het ons lekker gespoil deur ons rond te neem deur die stad. John het aangedring en gese ons mag eenvoudig nie San Fransisco verlaat voor ons nie op die Golden Gate Brug gestap het en 'n Kabel karretjie gery het nie. Die Golden Gate brug is een van Amerika se bekende simbole van vooruitstrewendheid. Toe ons so oor 'n deel van die brug stap bewonder ek hoe groot die struktuur werklik is, dit laat die Stormsrivier brug in Suid Afrika na 'n skaalmodel lyk, en om te dink dit was gebou in die 1930's. Daar was 'n snaakse waarskuwingsteken op die brug wat se dat selfmoord het tragiese en traumatiese gevolge, so moet nie spring nie. Dele van San Fransisco het ons baie aan die Kaap laat herinner, veral die waterfront, wat amper identies lyk. Ek het gewonder waar is die kabel karretjies wat John so baie van praat, aangesien ek geen berge in die omgewing gesien het waarteen kabelkarretjies opseil nie, todat hy ons een uitwys. Dis nie 'n kabel karretjie soos ons dit ken nie, dis meer soos 'n Tram, of trein wat in die pad loop. Waar die kabel in die prentjie kom is dat dit aangedryf word deur 'n kabel wat onder die grond loop. Die rede omdat hulle deur kabels aangedryf word is omdat die bulte en afdraende in die stad geweldig steil is. Die kabelkarretjies is 'n groot toeriste aantrekking vir die stad, en ons het eers na die 4de of 5de probeerslag plek gevind op een van die karretjies. Die plek was egter aan die buitekant en ons het net soos in die films gehang aan die sykant van die karretjie. Dit was 'n besonderse belewenis wat ons verseker nooit sal vergeet nie. Ons 'driver' was 'n kaart gewees en was 'n vermaaklikheid op sy eie. Toe ons by sy vriendin se winkel verby ry, het hy ons almal laat skree en wuif vir haar, ja, hy het werklik ons trippie besonders en vol pret gemaak. Dankie John en Sharon (Al kan jy nie Afrikaans lees nie), ons waardeer jul gasvreiheid geweldig baie.
Die volgende dag redelik vroeg is ons daar weg en is deur Las Vegas na friende van ons in Arizona. Las Vegas se buitewyke lyk soos 'n baie skoon weergawe van Dubai se beste woonareas (Silicone Oasis ens). Ons het egter uitgesien oom met die bekende "Las Vegas Strip" af te ry, en ons het dit toe ook gedoen. Hotelle en Casinos links en regs van die pad so ver jy kan sien. Ek wens ons kon dit in die nag sien met al sy liggies, maar selfs in die dag was dit besonders mooi gewees. Heelpad het ou Elvis se "Viva Las Vegas" liedjie in my kop vasgesteek. Net buite die "strip" besef jy weer dat jy eintlik in die woestyn is, dis 2 verskillende werelde binne 'n kwessie van 'n paar meter. Na Vegas is ons oor die bekende Hover Damwal, en in Arizona in. Arizona het ons hoogs beindruk. Amerikaners kyk amper neer op die suidelike staat aangesien dit volgens hulle woestyn en warm is. Die ding van Arizona is dat dit so 'n groot verskydenheid het, en die natuurskoon is op baie plekke soortgelyk aan wat ons in Namibie het. Iets wat Namibie wel nie het nie, is die besonders pragtige Saguaro - kaktusse soos ek nog net op die Cowboy films gesien het. In 'n dorpie met die naam van Wickenburg bly twee oud-Kapenaars en CMA lede, Harm en Ina Kruger. Ons het tog te lekker by hulle gekuier en was bly om te sien hoe goed dit met hule gaan. Harm is die trotse eienaar van 'n V-Strom (Nie dat ek opgewonde kan raak oor 'n Suzuki nie) en het al die hele Arizona en buurstate platgery. Dankie julle vir die lekker kuiertjie, ons mis julle al klaar. Van Wickenburg af is ons weer noord na die Grand Canyon, nog 'n plek wat ek al lank oor droom om te sien. Die Grand Canyon is soos sy naam heet, grand, en woorde kan die Canyon nie mooi beskryf nie. selfs 'n foto doen dit ook nie. Dis te groot om werklik te begryp hoe masief dit is. Die een ding wat ons verbaas het was dat die omgewing by die Canyon nie droog en woestyn was nie, inteendeel, was dit groen, bebos en vrek koud, bonop het dit nog gereen ook toe ons daar was. Die aand was goed koud, en dit het ons laat besluit om eerder die Noord-rim (wat kouer is) 'n mis te gee en het reguit na Monument Valey gery. 'n Tragiese ding vir ons van die Canyon se Informasie Borde (pro Evelotion) is dat hulle mense vertel in hoeveel miljoene jare die Canyon gevorm is deur die Colorado Rivier, terwyl dit so duidelik sigbaar is dat dit iets baie groter as die Colorado rivier moes gewees het (Soos Noag se Vloed) om die Grand Canyon te vorm. Ek glo elkeen het sy reg tot sy opinie, maar om dit aan mense te 'verkoop' as die waarheid terwyl daar geen konkrete bewyse is nie, stem ek nie mee saam nie.
Na Monument Valey het ek besluit om 'n kort pad te neem na Moab. Die kortpad was toe geen kortpad nie, en was 'n avontuur op sy eie. Die pad was natuurlik 'n grondpad en het ons oor berge en dale geneem deur die moderigste paaie in 'n baie lang tyd. Dit het ons heeldag geneem om die 200km af te le, maar dit was die moeite werd, aangesien ons geleentheid gehad het om ons "Off Road" vernuf te verfris en was ons geseen met die mooiste natuurtonele wat die omgewing kan bied. Die aand het ons lekker pootuit by 'n kampterein aangekom, en geslaap soos klippe. Die pad van daar af na Moab was sonder enige opwinding, en ons was bly om vir 'n slag vroeg by 'n kampplek aan te kom. Moab is 'n regte avontuur-buitelug mens se speelplek. Hier is baie 4x4 Jeeps met sulke masiewwe wiele vir die 4x4 roetes in die omgewing, bergfietsryers, Kajakke vir rivier toere op die Colorado rivier en nog vele meer. Ons rus maar net en vang bietjie op met ons agterstallige eposse.