Agnosia - simptome, behandeling, oorsake, tipes agnosia - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Agnosie - Dit is 'n perseptuele disfunksie wat plaasvind op die agtergrond van bewaring en sensitiwiteit. Met ander woorde, agnosia is 'n versteuring van verskillende tipes persepsie en verskyn as gevolg van 'n letsel van die korteks en nabygeleë subkortiese areas van die brein. Hierdie patologie word gekenmerk deur 'n verband met skade aan die sekondêre (projeksie-assosiasie) areas van die serebrale korteks wat verantwoordelik is vir die analise en sintese van die inligting wat verkry word. Dit lei tot 'n wanorde in die herkenning van stimuli, wat 'n oortreding van die herkenning van voorwerpe veroorsaak en die verkeerde reaksie op die stimuli wat verkry word.
Simptome van agnosia
Skade aan die serebrale korteks, verantwoordelik vir die analise en sintese van inligting, genereer agnosia. Daarom sal die simptome afhang van die ligging van die aangetaste area van die brein. Byvoorbeeld, as gevolg van die nederlaag van die linker sone van die oksipitale gebied, word agnosia gebore, wat die verlies van pasiëntdata oor die voorwerp en die doel daarvan behels. Met ander woorde, 'n individu wat aan hierdie oortreding van persepsie ly, sien die voorwerp, kan dit beskryf, maar kan dit nie noem nie en vertel van sy doel. Wanneer die temporale streek beskadig is, is daar 'n akoestiese spraak persepsieversteuring: die pasiënt beskou die spreker se toespraak, asof dit 'n normale stel geluide is, kan hy nie die betekenis van frases waarneem nie en individuele woorde onderskei. Statistieke toon dat die betrokke siekte redelik skaars is.
Die oorsake van agnosia is soos volg: disfunksies van die tydelike en pariëtale areas van die brein, waar data oor die gebruik van bekende voorwerpe gestoor word (gebeur dikwels skielik na 'n beroerte, hartaanval of hoofbesering, wanneer die korteks en nabygeleë subkortiese breinformasies geraak word en skade aan die korteks kan 'n tumorproses veroorsaak ). Daarbenewens kan die betrokke patologie ontstaan ​​as gevolg van degenerasie van breinareas wat verantwoordelik is vir die integrasie van persepsie, geheue en identifikasieprosesse.
Dus, die hoofoorsake van agnosia is skade aan die pariëtale en oksipitale areas van die serebrale korteks, wat bykomend tot bogenoemde patologieë voorkom vir die volgende kwale:
- chroniese bloedsomloopafwykings in die brein wat verder ontwikkel tot demensie;
- inflammatoriese prosesse van die brein (byvoorbeeld, enkefalitis);
- Alzheimer se siekte, wat verband hou met die akkumulasie van amyloïed in die brein ('n spesifieke proteïen wat normaalweg gewoonlik vinnig in die brein ontbind);
- Parkinson se siekte, gekenmerk deur die voorkoms van progressiewe spierstyfheid, bewing, en 'n aantal neuropsigologiese versteurings, insluitende apraksie.
Verskillende tipes perseptuele disfunksie kan onderskei word afhangende van die plek in die brein van die betrokke gebied. Byvoorbeeld, wanneer die pariëtale-oksipitale sone beskadig is, is daar 'n skending van topografiese oriëntasie, met 'n letsel van die regter subdomein gedeelte van die pariëtale lob-anosognosia, wat die afwesigheid by pasiënte is van 'n kritieke beoordeling van hul eie siekte of defek. Byvoorbeeld, mense wat aan hierdie vorm van disfunksie ly, beskou hulleself heeltemal gesond, selfs teen die agtergrond van die onbeweeglikheid van een kant van die liggaam (toestand van verlamming).
Baie mense, ver van medisyne, vra agnosia, wat is dit, wat is die simptome van hierdie siekte, hoe lyk dit?
Die volgende manifestasies en simptome van agnosia kan onderskei word:
- skending van ruimtelike oriëntasie en die vermoë om te "lees" op die kaart, dit wil sê die ligging van stede, distrikte en ander plekke op die kaart te verstaan;
- wanorde van die vermoë om voorwerpe deur kontak te herken (dit is moeilik vir siek mense om die tekstuur, vorm en vorm van die voorwerp te bepaal;
- ontkenning van die feit dat hulle 'n fisiese gebrek of siekte het (byvoorbeeld blindheid, doofheid), ten spyte van die onbetwisbaarheid van bestaande gebreke;
- Onverskilligheid vir die teenwoordigheid van 'n gebrek ('n persoon kan 'n bietjie versteur word deur skielik dowesheid, blindheid of ander gebreke te verklap;
- verswakte klankherkenning (die pasiënt kan nie die aard van die klank uitmaak nie, om te verstaan ​​waar dit vandaan kom, byvoorbeeld wanneer hy 'n oproep in sy eie huis of die stem van 'n familielid hoor;
- disfunksie van persepsie van sy eie liggaam (mense kan nie die aantal van hul ledemate of hul lengte korrek bepaal nie);
- 'n wanorde van die vermoë om die gesigte van kennisse te herken, saam met hierdie pasiënte kan hulle 'n benaderde ouderdom of seks gee;
- 'n verswakte erkenning van komplekse visuele beelde, terwyl pasiënte die vermoë het om individuele komponente van hierdie beelde te herken, byvoorbeeld 'n individu wat na 'n beeld kyk, herken 'n kruik op die tafel, maar kan nie verstaan ​​dat daar 'n kruik, glase, borde en kos is nie Op die tafel wys dit dat 'n fees in die prentjie getoon is;
- 'n deel van die sigbare ruimte ignoreer (byvoorbeeld, 'n pasiënt wat voedsel eet, eet slegs voedsel van die regterkant van die bord).
Die beskryf wanorde word gekenmerk deur drie hoofvariëteite: taktiele, visuele en ouditiewe persepsieversteurings. Daarbenewens is dit moontlik om 'n aantal minder algemene vorms van die betrokke siekte te identifiseer (byvoorbeeld ruimtelike agnosia).
Visuele agnosia word gekenmerk deur die teenwoordigheid van 'n letsel in die oksipitale gebied van die brein. Hierdie vorm van die siekte manifesteer hulself in die onvermoë van pasiënte om beelde en voorwerpe te herken terwyl hulle visuele skerpte behou. Die tipe patologie wat oorweeg word, kan op verskillende maniere manifesteer. Die volgende vorme van visuele agnosia word onderskei: onderwerp, kleur, visuele, gelyktydige agnosia, protopagnosia en Balint sindroom.
Ouditiewe perseptuele disfunksies vind plaas as gevolg van skade aan die korteks van die temporale sone van die regterhemisfeer. Hierdie tipe agnosia word verteenwoordig deur die onvermoë van individue om spraak en klanke te herken teen die agtergrond van die normale werkvermoë van die ouditiewe ontleder. Ouditiewe agnosias word op hul beurt onderverdeel in eenvoudige ouditiewe persepsieversteuring, ouditiewe en tonale ouditiewe agnosia.
'N Eenvoudige oortreding van ouditiewe persepsie word gekenmerk deur die onvermoë van mense om eenvoudige, voorheen bekende klanke te herken, soos die geluid van reën, die roes van die see, klop, deurbel, piep, ens.
Mondelinge verbale agnosia is die onmoontlikheid van spraakherkenning. Vir 'n persoon wat ly aan die beskryf vorm van agnosia, blyk inheemse toespraak 'n stel onbekende geluide te wees.
Die tonale afwyking van die ouditiewe persepsie word gekenmerk deur die onvermoë om die emosionele kleur, toon, timbre van spraak te begryp teen die agtergrond van die behoud van die vermoë om woorde voldoende te verstaan ​​en grammatikale strukture korrek te onderskei.
Taktiele agnosia is die onvermoë om voorwerpe te identifiseer, dinge wat aan die raak moet kom. Die volgende variëteite van die oorheersende spesie agnosia word onderskei: somatoagnosia, astereognosia en verswakte ruimtelike persepsie. Die onvermoë van die pasiënt om dele van sy eie liggaam te herken en hul ligging relatief tot mekaar te assesseer, word somatoagnose genoem. 'N Skending van tasbare persepsie, waarin die proses van herkenning van voorwerpe en dinge deur middel van kontak, astereognosie genoem word.
Daar is ook oortredings van ruimtelike persepsie, uitgedruk in die vorm van foutiewe identifisering van spasieparameters. Lesies van die middelafdelings van die oksipitale parietale gebied word gevind in die onvermoë om waardes nader of verder te meet, en om voorwerpe in driedimensionele ruimte korrek te plaas, veral in diepte, is skade aan die linker halfrond behels ruimtelike agnosia, wat gekenmerk word deur verswakte stereoskopiese visie. Daarbenewens is daar sulke tipes agnosia as eenzijdige oortreding van ruimtelike persepsie en perseptuele versteuring, wat bestaan ​​uit die onvermoë om die terrein topografies te navigeer. Unilaterale ruimtelike agnosia is die onvermoë om een ​​helfte van die ruimte te herken. Oortreding van topografiese oriëntasie word uitgedruk in die onvermoë om bekende plekke te erken teen die agtergrond van die behoud van die geheuefunksie.
Een van die seldsame variëteite van agnosia is disfunksie van persepsie van beweging en tyd. Hierdie kwaal word gemanifesteer in die skending van die korrekte begrip van die beweging van voorwerpe en 'n voldoende beoordeling van die spoed van tyd. Die onmoontlikheid om objekte in beweging te sien, word akinotepsie genoem.
Wanorde van gnose of agnosia is 'n skending van erkenning, herkenning en begrip van voorwerpe, voorwerpe en verskynsels, wat voortspruit uit die disfunksie van hoër kognitiewe meganismes wat die integrasie van eenvoudige sensasies verseker en verantwoordelik is vir die vorming van volledige beelde in die verstand. Gnosis is die funksie van persepsie, wat willekeurig uitgevoer word.
Disfunksies van gnosis sluit ook visuele persepsie disfunksie in. Visuele agnosia, wat word dit hieronder in meer besonderhede beskryf.
Oortreding van visuele persepsie is 'n wanorde van die integriteit van individuele visuele sensasies, wat lei tot die onmoontlikheid of probleme om voorwerpe en hul beelde te herken teen die agtergrond van visiebewaring. Gnosis-afwyking ontstaan ​​altyd teen die agtergrond van normale funksionering van sensoriese ondersteuning (byvoorbeeld, visuele skerpte en ander eienskappe bly).
Veral moeilik is die herkenning van 'n voorwerp uit sy kontoer, fragmentêre lynbeeld. Die visuele vorm van agnosia kom voor as gevolg van skade aan die korteks van die parieto-oksipitale streek van die brein. Met hierdie tipe siekte kan die pasiënt nie 'n gegewe voorwerp teken nie, aangesien die holistiese persepsie van die beeld van hierdie voorwerp versteur word.
Variëteite van die oorweeg vorm van die siekte is apperceptive, visuele, ruimtelike, assosiatiewe, onderwerp, kleur, gelyktydige agnosia, sowel as oortredings van die persepsie van individue.
Visuele agnosia word uitgedruk deur die swakheid van optiese voorstellings as gevolg van bilaterale skade aan die oksipitale parietale sone. Individue wat aan hierdie vorm van die siekte ly, kan nie enige voorwerp voorstel nie en om dit te karakteriseer (byvoorbeeld grootte, vorm, kleur, ens.).
Apperceptiewe agnosia (die konvexitale oppervlak van die linkerkant van die nek word beïnvloed) word gekenmerk deur die onmoontlikheid om holistiese voorwerpe en hul beelde te herken teen die agtergrond van die bewaring van die waarneming van sekere tekens van hierdie voorwerpe. Met ander woorde, die pasiënt kan nie verskeie voorwerpe identifiseer nie, kan nie bepaal watter voorwerpe voor hom is nie, maar kan hulle individuele tekens beskryf.
Associative agnosia word gevind in die wanorde van die vermoë om hele voorwerpe en hul beelde te herken en te noem teen die agtergrond van die behoud van hul onderskeie persepsie.
Balint sindroom is 'n tipe van visuele gestremdheid wat veroorsaak word deur optiese motorstoornisse as gevolg van bilaterale parietale parietale skade. Dit manifesteer in die onvermoë om die uitsig te beheer (die pasiënt kan dit nie in die regte rigting rig nie). Mense met hierdie tipe agnosia kan nie hul blik op 'n spesifieke voorwerp fokus nie. Dit is die mees merkbare wanneer jy lees. Dit is moeilik vir pasiënte om normaal te lees, aangesien dit moeilik is om van een woord na 'n ander te beweeg.
Ruimtelike agnosia word onderskeidelik gekenmerk deur 'n skending van ruimtelike oriëntasie of die onvermoë om driedimensionele verhoudings te evalueer.
Kleur agnosia kom voor in die patologie van die oksipitale gebied van die linker halfrond. Dit manifesteer in die onvermoë om kleure te sistematiseer, identiese kleure te herken, ooreenstem met 'n bepaalde skaduwee met 'n spesifieke voorwerp of voorwerp.
Gelyktydige agnosia ontstaan ​​as gevolg van skade aan die anterior deel van die oksipitale lob. Dit manifesteer deur 'n skerp afname in die aantal parallelle waargeneemde voorwerpe. Dikwels kan pasiënte net een voorwerp sien.
Prosopagnosia of verswakte persepsie van individue begin wanneer die onderste oksipitale segment van die regterhemisfeer beskadig is. Hierdie vorm van die patologie word gevind in die skending van die prosesse van herkenning van gesigte met die behoud van die vermoë om voorwerpe en voorwerpe te herken. In besonder moeilike gevalle kan pasiënte nie hul eie gesig in die spieël identifiseer nie.
Die betrokke patologie is 'n anomale toestand waarin alle perseptuele funksies verswak word teen die agtergrond van die integriteit van die gesondheid van alle organe wat verantwoordelik is vir sensitiwiteit en bewussyn. 'N Persoon met agnosia kan nie een voorwerp van 'n ander onderskei met behulp van sy eie gevoelens nie. Hierdie siekte is inherent, ongeag die ouderdomskategorie van mense. Mees dikwels gemanifesteer in die reeks van tien tot 18 jaar.
Die beskryf patologie behoort tot die kategorie van nogal skaars oortredings. Dit kom as gevolg van 'n aantal faktore en word gekenmerk deur 'n individuele kursus. Dikwels benodig siek mense dringende, gespesialiseerde sorg.
Diagnose van agnosia word in die eerste beurt gerig om die oorsaak van die betrokke siekte te identifiseer en die aangetaste breinsegmente te bepaal, aangesien die tipe siekte direk verband hou met die ligging van die patologiese gebied. So, byvoorbeeld, gelyktydige agnosia, soos hierbo aangedui, word veroorsaak deur abnormaliteite in die oksipitale gebied. Ouditiewe persepsieversteuring word veroorsaak deur gebreke in die tydelike segment van die brein. Die objektiewe vorm van die kwaal word veroorsaak deur minderwaardige pariëtale areas. Ruimtelike agnosia is inherent aan die pariëtale-oksipitale sones.
Diagnose van agnosia begin met 'n deeglike ondersoek deur die terapeut en 'n omvattende geskiedenisversameling. In die eerste beurt is dit nodig om die teenwoordigheid van chroniese siektes, beroerte, neoplastiese prosesse te verduidelik, of enige beserings voorheen deur 'n persoon oorgedra is. As daar siektes is behalwe agnosia, dan is dit nodig om die tyd van die eerste manifestasies van die siekte, die verloop van ontwikkeling en die mate van hul vordering te bepaal.
Ten einde 'n definitiewe direkte diagnose te vestig, is 'n interdissiplinêre benadering belangrik, wat bestaan ​​uit konsultasiespesialiste in verskeie terreine van die mediese wetenskap, soos psigiatrie, otolaryngologie, oftalmologie, kardiologie, ens.
Daarbenewens is dit nodig om verskeie toetse te doen om die funksies van die psige, die gesondheid van die visuele en ouditiewe ontleders te bestudeer. As die terapeut 'n oortreding van ruimtelike persepsie in 'n pasiënt vermoed, vra hy die laasgenoemde om die kaart te ondersoek en die omgewing te beskryf. Wanneer 'n tasbare persepsieversteuring vermoed word, word die pasiënt gevra om sy oë toe te maak en vir hom verskillende items te gee wat hy moet kenmerk. As daar geen resultaat is nie, word hulle gevra om dieselfde te herhaal, maar reeds met oop oë. As 'n pasiënt veronderstel is om gelyktydige agnosia te hê, sal hy beelde gewys word, gevra word om 'n enkele prentjie te beoordeel en beelde te bepaal en hulle betekenis te bepaal. Die toetse wat hierbo beskryf word, is noodsaaklik vir die differensiële diagnose van die betrokke siekte met ander patologiese toestande.
Benewens die beskikbare maatreëls, om 'n direkte diagnose te vestig en die variasie van agnosia te bepaal, word addisionele eksamens uitgevoer, soos berekende tomografie en magnetiese resonansiebeeldvorming, waarmee die beskadigde areas en breinsegmente geïdentifiseer word, asook om die verwagte faktore te bepaal wat die ontwikkeling van die betrokke patologie tot gevolg gehad het.
Spesifieke metodes van blootstelling en spesifieke metodes vir die behandeling van agnosia is nie vandag ontwikkel nie. Daar word geglo dat dit in die eerste beurt nodig is om ontslae te raak van die hoofsiekte wat aanleiding gegee het tot 'n persepsieversteuring.
Na herstel van die hoofpatologie, word aanbeveel dat 'n reeks korrektiewe aksies uitgevoer word wat daarop gemik is om die toestand van die pasiënt te herstel na 'n verloop van behandeling van die hoofsiekte. Vir hierdie doel beveel dokters die volgende aan:
- Spraakterapie klasse (meer belangrik in die ontwrigting van die ouditiewe persepsie);
- psigoterapeutiese sessies;
- klasse met gekwalifiseerde onderwysers;
Oor die algemeen neem die herstelperiode vir individue wat agnosia ondervind nie meer as 'n drie maande kursus nie. In geval van ernstige strukturele breinskade, kan die duur van die rehabilitasieperiode vir 10 of meer maande vertraag word.
Volgens die data wat deur statistiese studies verskaf word, word tydige diagnose van die betrokke patologie, rasionele terapie en voldoende remediërende maatreëls tot die absolute herstel van alle analiseerders gelei.
Aanwysers van die vlak van invloed van die oorweegde siekte op die pasiënt is direk afhanklik van die verskeidenheid. Byvoorbeeld, 'n wanorde van ruimtelike persepsie en 'n gelyktydige vorm van agnosia gee aanleiding tot beduidende verswakking van gewone lewensaktiwiteit, lewenstyl, verminder arbeidsfunksionering en inmeng met normale kommunikatiewe interaksie, terwyl die vinger- en tonale vorms van hierdie siekte amper ongemerk voorkom.
Om die ontwikkeling van hierdie abnormaliteit te voorkom, is dit belangrik om aandag te skenk aan jou eie toestand van die liggaam, om goed te eet, om 'n gesonde leefstyl te bewerkstellig. As jy die eerste tekens van siekte oplet, soek onmiddellike mediese aandag, aangesien daar geen spesifieke voorkomende maatreëls is nie.