CVE-20 U.S.S. Barnes - Geskiedenis Podcasts - 2022
(ACV-20: dp. 7800; 1. 495'8 "; b. 111'6"; dr. 2fi '; s. 17.6
k .; kpl. 890; a. 2 5 "; cl. Bogue)
Die tweede Barnes (ACV 20), ingevolge 'n kontrak van die Maritieme Kommissie, is op 1 Mei 1942 na die vloot oorgeplaas; van stapel gestuur 22 Mei 1942 deur Seattle Tacoma Shipbuilding Corp., Tacoma, Wash .; geborg deur mev. G. L. Hutchinson, weduwee van luitenant Hutchinson, en in opdrag van 20 Februarie 1943, kaptein C. D. Glover in bevel. Oorspronklik geklassifiseer as AVG-20, ~ hy is herklassifiseer ACV 20, 20 Augustus 1942; CVE-20, 15 Julie 1943; en CVE 20, 12 Junie 1955.
Die belangrikste taak van Barnes gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die vervoer van vliegtuie en personeel van die Verenigde State na die voorste gebiede van die Stille Oseaan. Boonop het sy gedien as 'n gevegs-, opleiding- en vlieënier -kwalifiserende draer.
Tydens die uitvoering van hierdie pligte het sy haar vliegtuie geloods op verskeie aanvalle op Tarawa tydens die operasie op die Gilbert-eilande (20 November-5 Desember 1943); en verskaf onskatbare vliegtuigaanvulling aan die verskillende taakgroepe van die 3de Vloot tydens die operasie op die Wes-Karoline-eilande (6 September-14 Oktober 1944) en die Luson-aanvalle (l. Oktober 1944).
Nadat Japan oorgegee het, het Barnes tot 3 November 1945 in beroep in die Verre Ooste gebly. Nadat sy in Maart 1946 na die Verenigde State teruggekeer het, het Barnes 'n tyd lank aan die weskus gebly en daarna gestoom na Boston, waar sy op 29 Augustus 1946 uit diens geneem is.
Barnes het drie gevegsterre ontvang vir haar diens tydens die Tweede Wêreldoorlog
Onversetlik was 'n belangrike rol in suksesvolle operasies teen die Japannese. Haar operasies het haar dwarsdeur die Verre Stille Oseaan na Truk, Kwajalein, Ennuebing -eiland, die Marshall -eilande, die Filippyne, Okinawa, Formosa en meer geneem.
Op 17 Februarie 1944 het sy 'n slag getref deur 'n lugtorpedo wat haar gedeeltelik oorstroom het en groot inspanning van haar bemanning vereis het. Met die hand van 'n handgemaakte seil om haar op koers te hou, het sy 'n week later na Pearl Harbor gekom.
The Battle for Leyte Gulf, Oktober 1944: hierdie geveg het baie skepe van die Amerikaanse en Japanse vloot en tientalle vliegtuie ingesluit. Japan het vyf skepe verloor wat die Verenigde State gewen het.
Onversetlik het 'n kamikaze -treffer op 30 Oktober opgedoen wat tien dood en ses beseer het.
In April van die daaropvolgende jaar het 'n Japannese vliegtuig in die skip neergestort en 8 is dood en 21 beseer.
Na die oorlog ondersteun sy die besetting van Japan.
In 1966, Onversetlik rekords opgestel vir die vinnigste bekendstellingstye aan die kus van Viëtnam.
Redes om die atoombom te laat val
Die oorsprong van die Manhattan-projek strek tot 1939, toe die Hongaarse gebore fisikus Leo Szilard, wat in 1938 na die VSA verhuis het om navorsing aan die Universiteit van Columbia te doen, oortuig is van die moontlikheid om kernkettingreaksies te gebruik om nuwe, kragtige bomme te skep. . Duitse wetenskaplikes het pas 'n suksesvolle kernsplytingseksperiment uitgevoer, en op grond van die resultate kon Szilard aantoon dat uraan 'n kernkettingreaksie kan veroorsaak. Szilard het opgemerk dat Duitsland die uitvoer van uraan uit Tsjeggo -Slowaakse myne wat hulle in 1938 oorgeneem het, gestaak het.
Hy was bang dat Duitsland probeer om 'n atoombom te bou, terwyl die Verenigde State ledig sit. Hoewel die Tweede Wêreldoorlog nog nie begin het nie, was Duitsland duidelik 'n bedreiging, en as die Duitsers 'n monopolie op die atoombom gehad het, kon dit sonder waarskuwing teen enigiemand, insluitend die Verenigde State, ontplooi word. Szilard het saam met Albert Einstein, wie se beroemdheid hom toegang tot die president gegee het, 'n brief gestuur waarin Roosevelt in kennis gestel word van die situasie. Hul waarskuwing het uiteindelik tot die Manhattan -projek gelei. Bom teenstanders voer aan dat die atoombom as 'n verdedigingswapen gebou is, nie as 'n aanvallende wapen nie. Dit was bedoel as 'n afskrikmiddel, om Duitsland of enige ander vyand twee keer te laat dink voordat hy so 'n wapen teen die Verenigde State gebruik. Om hul argument te versterk, wys die kritici daarop dat die wapen sedert die Tweede Wêreldoorlog slegs as afskrikmiddel gebruik is.
Van 1949-1991 is die Koue Oorlog gevoer onder die skaduwee van Mutually Assured Destruction (MAD), en al het die Verenigde State groot oorloë in Korea (terwyl Truman nog in die amp was), Viëtnam, Irak en Afghanistan gevoer, was kernwapens nooit weer ontplooi nie. Met ander woorde, om dit nie in die oorloë te gebruik nie, was 'n erkenning dat dit in die eerste plek nooit aanvallend moes gewees het nie.
Redes om die atoombom te laat val — Argument 2: Die gebruik van die bom was onwettig
Op 39 September 1938 het die Volkebond, volgens die erkende beginsels van volkereg, 'n eenparige resolusie uitgereik waarin die opsetlike bombardement van burgerbevolkings verbied is, met spesiale klem op die bombardering van militêre doelwitte uit die lug. Die Liga het gewaarsku: 'n Aanval op wettige militêre doelwitte moet so uitgevoer word dat burgerbevolkings in die buurt nie deur nalatigheid gebombardeer word nie. Metodes om oorlog te voer is in stryd met die internasionale reg. " Met ander woorde, 'n spesiale kategorie onwettige wapens is erken, 'n kategorie wat vandag Weapons of Mass Destruction (WMD) genoem word.
Bomondersteuners wys egter daarop dat die wette nie van toepassing was nie, aangesien die Verenigde State nie 'n lid van die Volkebond was nie. En in elk geval, die Liga is in 1939 ontbind, lank voordat die atoombom gebruik is. Die wet verbied ook nie spesifiek kernwapens nie. Op die teenargument antwoord bom teenstanders dat aangesien Amerika hom as 'n model vir menseregte aan die wêreld voorhou, die VSA moet streef om ten minste te voldoen aan die basiese gedragskode waarop die res van die beskaafde wêreld ooreengekom het. Hulle wys ook daarop dat kernwapens nie spesifiek verbied is omdat dit nie bestaan ​​het nie, maar as 'n wapen van massavernietiging sou dit beslis gewees het.
Redes om die atoombom te laat val — Argument 3: Die gebruik van die atoombomme was rasgemotiveerd
Teenstanders van president Truman se besluit om die atoombom te gebruik, voer aan dat rassisme 'n belangrike rol gespeel het in die besluit dat die bom betyds gereed sou gewees het as dit nooit teen Duitsland gebruik sou word nie. Al die vyande van Amerika is gestereotipeer en gekarikaturiseer in tuispropaganda, maar daar was 'n duidelike verskil in die aard van die propaganda. Alhoewel daar growwe verwysings na Duitsers as 'krauts' en Italianers as 'Tonies' of 'spaghettis' was, was die oorgrote meerderheid bespotting op hul politieke leierskap gerig. Hitler, Nazi's en Mussolini van Italië is gereeld karikaturiseer, maar die Duitse en Italiaanse mense was nie.
Daarteenoor het anti-Japannese rassisme in die Amerikaanse samelewing die Japannese as 'n ras van mense gerig, en 'n mate van haat getoon wat vergelykbaar is met Nazi-anti-Joodse propaganda. Die Japannese was universeel gekarikuur met groot boktande, massiewe slagtande wat van speeksel drup, en monsteragtige dik glase waardeur hulle met knyp oë loer. Hulle is verder ontmenslik as slange, kakkerlakke en rotte, en hulle hele kultuur is bespot, insluitend taal, gebruike en godsdienstige oortuigings. Anti-Japannese beelde was oral te sien-in Bugs Bunny-tekenprente, gewilde musiek, poskaarte, kinderspeelgoed, tydskrifadvertensies en in 'n wye verskeidenheid nuwighede, van asbakke tot knoppies "Jap Hunting License". Selfs Tarzan, in een van die laaste romans wat deur sy skepper Edgar Rice Burroughs geskryf is, het in die Stille Oseaan tyd deurgebring om Japs te jag en dood te maak. Talle liedjies het gepleit vir die doodmaak van alle Japannese. Die gewilde nuwe treffer, "Remember Pearl Harbor" deur Carson Robison, spoor Amerikaners byvoorbeeld aan om "die Jap van die kaart af te vee." Dit gaan voort:
Onthou jy hoe ons dit vroeër ons kleinbruin broers genoem het? "
Wat 'n gelag was dit nie
Wel, ons kan almal God dank dat ons nie verwant is nie
Tot daardie geel skuim van die see
Hulle het gepraat van vrede en van vriendskap
Ons het uitgevind wat al die praatjies werd was
Goed, hulle het daarvoor gevra, en nou gaan hulle dit kry
Ons blaas elkeen van hulle reg van die aarde af
Amerikaners hou nie van Mussolini, Hitler en Nazi's nie, maar baie het die Japannese ras gehaat. Die amptelike tydskrif van die US Marine Corps, The Leatherneck, het die Japannese in Mei 1945 'pestilensie' genoem en '' 'n reuse taak van uitroeiing '' aangevra. Die Amerikaanse historikus Steven Ambrose, 'n kind tydens die oorlog, het gesê dat hy weens die propaganda grootgeword het en gedink het dat die enigste goeie Jap 'n dooie Jap was. Die haat begin met Pearl Harbor en neem toe toe die nuus van die Bataan Death March en met elke daad van verset teen Amerika se "eilandhopping" -veldtog verskyn het. Om te vermoor word te maklik en die ontmensliking van die vyand is algemeen. Sommige Amerikaanse soldate in die Stille Oseaan het die skedels van die Japannese soldate huis toe gestuur om op hul lessenaars by die werk te verskyn. Amerikaanse soldate het nie Nazi -skedels huis toe gestuur as trofeë of liefdesgeskenke nie. In 1944 het 'n Amerikaanse kongreslid vir president Roosevelt 'n briefopener gegee wat na bewering gemaak is uit die armbeen van 'n Japannese soldaat.
Amerikaanse rassisme het daartoe gelei dat die Japannese regering, wat oorheers word deur hardgesinde militariste, en die Japannese burger wat vasgevang was in die oorlog van hul regering, nie kon onderskei nie. Rassiste het alle Japannese as bedreigings beskou nie vanweë hul politieke opvoeding nie, maar vanweë hul genetika. As verdere bewyse dui bom teenstanders op die Amerikaanse beleid teenoor die Japannese Amerikaners wat destyds in Kalifornië woon. Hulle is bymekaargemaak, hul basiese vryhede ingevolge die Grondwet ontken (alhoewel baie van hulle Amerikaanse burgers was) en na afgesonderde kampe in die woestyne, omring deur doringdraad, gestuur tot die einde van die oorlog.
Niks op hierdie skaal is tydens die Tweede Wêreldoorlog, of selfs tydens die Eerste Wêreldoorlog, aan die Duitsers gedoen toe miljoene Duitse en Oostenrykse immigrante en hul kinders in die Verenigde State gewoon het nie. In Mei 1944 berig die tydskrif Life oor die ontberinge van George Yamamoto, 'n Japannees-Amerikaner wat in 1920 op 17-jarige ouderdom na die VSA geïmmigreer het om op sy gesin se plaas te werk. In 1942 het mnr. Yamamoto by 'n vismark gewerk, 'n sportwinkel bedryf, en was hy saam met sy vrou en kinders 'n soliede lid van sy gemeenskap.
Hulle is opgesluit, maar Yamamoto het aansoek gedoen vir 'n hervestigingsprogram, deur die Amerikaanse regering as lojaal en betroubaar verklaar en na Delaware gestuur om werk te kry. Hy is uit die stad gehardloop voordat hy nog kon begin, en hy is verhuis na New Jersey, waar hy op 'n plaas in besit van Eddie Kowalick sou werk. Maar die burgers van New Jersey was nie meer tegemoetkomend nie. Hulle was bang vir 'n toestroming van Jap -werkers en wou nie dat hul kinders langs "geel " kinders op skool sit nie. 'N Petisie om Yamamoto te verdryf is versprei, daar was verskeie dreigemente van geweld teen hom, en een van mnr. Kowalick se skure is tot op die grond afgebrand. Nadat hy bedreig is teen die lewe van meneer Kowalick se baba, het hy gevoel dat hy geen ander keuse gehad het as om vir Yamamoto te vra om verder te gaan nie. Drie weke nadat Life hierdie verhaal gedruk het, het hulle briewe gedruk wat in reaksie daarop geskryf is. Die meeste van die persone wat deur die redaksie gekies is vir publikasie, ondersteun die heer Yamamoto en spreek verleentheid uit oor die onkunde van sommige Amerikaners. Maar die tydskrif publiseer ook hierdie brief, geskryf deur William M. Hinds van Birmingham, Alabama:
Menere, daar is baie van ons wat meen dat die bedrog, verraad en lewendigheid wat inherent is aan die Japannese wat ons in die Stille Oseaan beveg, eienskappe is wat nie outomaties van lede van die ras verwyder word bloot deur 'n geboorteongeluk in die VSA nie. Daar is baie van ons wat opreg en eenvoudig glo dat Japannese immigrante na die VSA en hul kinders wat in Amerika gebore is, doelbewus 'n onberispelike Amerikaanse lewe sal lei terwyl hulle wag op 'n geleentheid om 'n Pearl Harbor van hul eie dimensies te beoefen. Sterkte vir die openbare gees van New Jersey wat meneer Yamamoto weggejaag het.
Alhoewel dit maklik is om te sien dat ekstreme rassisme teenoor die Japannese bestaan, is dit baie moeiliker om te bepaal watter rol rassisme in president Truman se besluit gespeel het. Daar is egter 'n paar gevalle in die historiese verslag waarin die president in twyfelagtige terme na die Japannese verwys. In sy dagboekinskrywing van 25 Julie 1945, terwyl Truman oor die bom skryf, verwys hy na die "Japs " as "savages, genadeloos, genadeloos en fanaties. " Op 11 Augustus, nadat beide Hiroshima en Nagasaki verwoes was, het 'n Amerikaanse predikant met die naam Samuel McCrea Cavert die president geskryf en hom versoek om die Japannese tyd te gee om oor te gee voordat hy nog atoombomme gebruik. Truman het geantwoord: As u met 'n dier te doen kry, moet u hom as 'n dier behandel. Of hierdie opmerkings rassisties is oor die Japannese volk, of slegs die mening van die president oor die Japannese weermag uitspreek, is 'n kwessie van interpretasie .
Redes om die atoombom te laat val — Argument 4: Daar was alternatiewe
Ondersteuners van president Truman se besluit om atoomwapens teen Japan te gebruik, is geneig om die besluit as 'n moeilike keuse te kies tussen twee duidelike opsies - dit was óf Amerikaanse seuns óf die bom. Teenstanders van die bom is vasbeslote dat daar ander opsies vir die president beskikbaar is, wat op die minste beproef moes gewees het voordat hulle na die bom gryp.
Alternatief 1: 'n Demonstrasie van die bom
Een alternatief sou moontlik gewees het om 'n demonstrasie van die bom te reël. Alhoewel die VSA en Japan ná Pearl Harbor geen diplomatieke betrekkinge gehad het nie, kon 'n demonstrasie diskreet deur een of ander terugkanaal gereël word, miskien deur die Russe. Dit was reeds in Washington bekend dat die Japannese vroeër by die Russe uitgekom het om 'n vorm van bemiddeling met die VSA te probeer reël. Na die oorlog het die Verenigde State wel talle atoombomtoetse op klein vulkaniese atolle in die Stille Oseaan uitgevoer. So 'n webwerf kon in 1945 voorberei gewees het. As verteenwoordigers van die Japanse regering, die weermag en die wetenskaplike gemeenskap die bom kon sien, sou dit genoeg gewees het om hulle te oortuig van die dwaasheid van voortdurende verset. Indien nie, kan die VSA ten minste sê dat hulle probeer het en sodoende die morele hoogtepunt behou.
Bom-ondersteuners maak verskeie teenpunte. Alhoewel die toets in die New Mexico -woestyn suksesvol was, was die tegnologie nog steeds nuut. Wat as die demonstrasiebom nie gewerk het nie? Die Verenigde State sou swak en dwaas gelyk het. 'N Mislukte demonstrasie kan selfs daartoe lei dat die Japannese vasberadenheid verhoog word. Boonop het die VSA net twee bomme oor ná Los Alamos. As die demonstrasie nie die Japannese kon oorreed om oor te gee nie, sou slegs een bom oorbly. Ander sou vermoedelik later vervaardig word, maar daar was geen waarborg daarvoor nie. Een bom, soos dit blyk, was nie genoeg om oorgawe te dwing nie.
'N Derde teenpunt is dat 'n demonstrasie die element van verrassing uitskakel, en dat die Japannese Amerikaanse krygsgevangenes as menslike skilde kan gebruik. Die vier stede op die teikenlys is nie met konvensionele wapens gebombardeer nie, sodat hulle as akkurate proefpersone kon dien vir die vernietigende magte van die atoombom. Die Japannese sou beslis die Amerikaanse strategie aflei en Amerikaners na die teikenstede verhuis. Laastens beweer bomaanhangers dat dit die mening van Robert Oppenheimer en ander wetenskaplikes in die tussentydse komitee was dat 'n betoging die Japannese nie sou oortuig om oor te gee nie. 'Ons kan geen tegniese demonstrasie voorstel wat 'n einde aan die oorlog kan bring nie,' het hulle geskryf. 'Ons sien geen aanvaarbare alternatief vir direkte militêre gebruik nie.'
Alternatief 2: Wag vir die Russe
Militêre ontleders wat in 1945 by die Joint Intelligence Committee (JIC) gewerk het, het geglo dat twee dinge moet gebeur voordat die Japannese leierskap kan oorgee. Daar moes aanvaar word dat die onvermydelikheid van nederlaag was en die Amerikaners moes verduidelik dat onvoorwaardelike oorgawe nie 'n nasionale vernietiging beteken nie. Die JIC het reeds op 11 April 1945 geglo dat 'n Sowjet -oorlogsverklaring teen Japan aan die eerste noodsaaklikheid sou voldoen:
Teen die herfs van 1945 glo ons dat die oorgrote meerderheid Japannese die onvermydelike van absolute nederlaag sal besef, ongeag of die USSR werklik die oorlog teen Japan betree het. As die USSR te eniger tyd die oorlog sou betree, sal alle Japannese besef dat absolute nederlaag onvermydelik is.
'N Strategie- en beleidsgroep in die oorlogsdepartement het in Junie tot dieselfde gevolgtrekking gekom en hul werk is bespreek tussen generaal Marshall en sekretaris Stimson. Die Amerikaners het ook geweet wat die Japannese oor hierdie onderwerp dink. Nadat die Japanse diplomatieke kode lank gebreek is, het die Verenigde State afgesluit op gesprekke tussen die Japannese minister van buitelandse sake in Tokio en die Japanse ambassadeur in die Sowjetunie in Moskou. In 'n kabel wat op 4 Junie gestuur is, het die minister van buitelandse sake geskryf:
Dit is uiters dringend dat ons nie net Rusland moet verhinder om die oorlog te betree nie, maar haar ook moet aanmoedig om 'n gunstige houding teenoor Japan aan te neem. Ek wil dus hê dat u geen gunstige geleentheid om met die Sowjet -leiers te praat, misloop nie.
Die ambassadeur het gesê dat daar nie veel rede is om te hoop nie, en dat hy berigte ontvang het oor aansienlike Sowjet -troepe en voorraadbewegings wat na die ooste beweeg. Hy vervolg:
As Rusland skielik sou besluit om voordeel te trek uit ons swakheid en met geweld in te gryp, sou ons in 'n heeltemal hopelose situasie verkeer. Dit is duidelik op 'n dag dat die keiserlike leër in Manchukuo heeltemal nie in staat sou wees om die Rooi Leër teen te staan ​​wat pas 'n groot oorwinning behaal het en ons op alle punte beter is as ons nie.
Die Japannese het rede gehad om te vrees. In die Tweede Wêreldoorlog het die Verenigde State en die Sowjetunie hul ideologiese verskille opsy gesit om 'n alliansie teen Nazi -Duitsland te vorm. Dit was 'n ongemaklike alliansie wat Joseph Stalin geglo het dat die Amerikaners en Britte doelbewus die opening van 'n tweede front in Europa (D-Day-6 Junie 1944) vertraag het sodat die Russe die las van die verslaan van die Nazi's sou dra.Nietemin, tydens 'n geheime ontmoeting tussen president Roosevelt en Stalin in Jalta, het die Sowjetleier belowe dat hy drie maande na die einde van die Europese veldtog oorlog teen Japan sou verklaar en teen Japannese magte in China sou optree.
In Julie, toe president Truman na Duitsland gereis het om sy geallieerde leiers vir die eerste keer te ontmoet, was Stalin op die presiese datum bo -aan sy agenda. Toe Truman en Stalin op die 17de ontmoet, bevestig die Sowjetleier dat hulle op 15 Augustus oorlog sou verklaar teen Japan. Later die aand het Truman in die dagboek geskryf: 'Die meeste van die groot punte is afgehandel. Hy sal op 15 Augustus in die Jap -oorlog wees. Fini Japs wanneer dit gebeur "(dit beteken dat hulle klaar is). Sommige bomaanhangers wys daarop dat volgens die naoorlogse onderhoude met Japannese leiers nie een van die hooggeplaaste amptenare van mening was dat slegs 'n Sowjet-aanval hulle sou oortuig het om oor te gee nie. Dit is egter irrelevant as Truman dit sou glo, en as intelligensie -inligting destyds sou voorstel.
Om op te som, was die Amerikaanse weermag, die president en ten minste sommige Japannese teen 17 Julie almal van mening dat 'n Sowjet -ingryping in die oorlog deurslaggewend sou wees. En 'n datum vir hierdie ingryping is vasgestel. Bom teenstanders bevraagteken dus waarom die Verenigde State op 6 en 9 Augustus atoombomme gebruik het, toe hulle geweet het dat die Russe 'n week later kom en wanneer Operation Torch maande lank nie geskeduleer is nie. Hoekom nie wag nie? Teenstanders meen dat hulle die antwoord op die vraag ken, hieronder bespreek as argument #5.
Alternatief 3: Laat die Japannese hul keiser behou
Die derde en miskien belangrikste alternatief vir beide die bom en die landinval was om die eis na onvoorwaardelike oorgawe aan te pas en die Japannese toe te laat om hul keiser te behou. Hy sou natuurlik gedegradeer moes word na 'n magtelose boegbeeld (baie soos die koninklike familie in Groot -Brittanje), maar dit was moontlik dat hierdie een voorwaarde alleen genoeg sou gewees het om aan die gevolgtrekking van die Amerikaanse oorlogsdepartement te voldoen dat dit nodig was om te oortuig die Japannese dat hulle nie 'vernietig' sou word as hulle oorgegee het nie. Die Amerikaanse regering het duidelik verstaan ​​dat as hulle die keiser, wat die Japannese as 'n god vereer het, die Japannese skade berokken, die Japannese vir altyd weerstand sou bied. En die sleutel tot hierdie argument lê in die feit dat die Amerikaanse regering reeds beplan het om die keiser te laat bly. Al wat hulle hoef te doen is om 'n manier te vind om hul bedoelings hard genoeg te laat hoor sodat die Japannese dit kan hoor. Op 13 Junie, in 'n memorandum aan president Truman van waarnemende minister van buitelandse sake, Joseph Grew (voormalige Amerikaanse ambassadeur in Japan), skryf Grew:
Elke bewys, sonder uitsondering, wat ons kan verkry oor die standpunte van die Japanners met betrekking tot die instelling van die troon, dui daarop dat die nie-molestering van die persoon van die huidige keiser en die behoud van die trooninstelling behels onherleibare Japannese terme … Hulle is voorbereid op langdurige verset as dit die bedoeling van die Verenigde Nasies is om die huidige keiser as 'n oorlogsmisdadiger te verhoor of om die keiserlike instelling af te skaf … Mislukking van ons kant om ons bedoelings in hierdie verband te verduidelik ... sal verseker verlenging van die oorlog en het 'n groot aantal menselewens gekos.
Oorlogsminister Stimson het ook aangevoer dat Amerikaanse voornemens rakende die keiser duideliker gemaak moet word. Generaal Marshall het hierna verwys as 'definisie gee aan onvoorwaardelike oorgawe' (wat uiteindelik tot die Potsdam -verklaring gelei het). In die tussentydse komitee is die sekretaris van die vloot Ralph A. Bard op hierdie punt by hom aangesluit. In 'n memo van 27 Junie aan Stimson het Bard geskryf:
Ek het die afgelope weke ook beslis die gevoel gehad dat die Japanse regering moontlik 'n geleentheid soek wat hulle as 'n medium van oorgawe kan gebruik. Na afloop van die konferensie met drie magte kon afgevaardigdes uit hierdie land kontak maak met verteenwoordigers van Japan iewers aan die kus van China en vertoë rig oor die posisie van Rusland en hulle terselfdertyd inligting gee oor die voorgestelde gebruik van atoomkrag, tesame met wat ook al versekering wat die president kan gee met betrekking tot die keiser van Japan en die behandeling van die Japanse nasie na onvoorwaardelike oorgawe. Dit lyk vir my heel moontlik dat dit die geleentheid bied waarna die Japannese soek.
Maar teen die tyd dat Stimson hierdie kwessie aangespreek het, was die president baie onder die invloed van die voormalige senator James Byrnes, wat Truman se persoonlike adviseur geword het en binnekort die nuwe minister van buitelandse sake sou word. Byrnes het aangevoer dat die president polities deur die Republikeine gekruisig sal word omdat hy 'n ooreenkoms met die Japannese aangegaan het. Byrnes het die argument gewen en die deurslaggewende taal in die Potsdam-verklaring oor die keiser uitgeskakel, Truman het 'n minder as oortuigende verskoning gegee dat die kongres nie geïnteresseerd was in die aanpassing van onvoorwaardelike oorgawe nie, en dat die Japannese in die duister was met betrekking tot Amerikaanse bedoelings na die keiser toe.
Alhoewel daar beslis geen waarborg was dat hierdie aksie 'n Japannese oorgawe sou meebring nie, beweer bom teenstanders dat dit ten minste die moeite werd was (alhoewel bomaanhangers teengee dat dit deur die Japannese militêre leierskap as 'n swakheid geïnterpreteer kon word) en kon eintlik die Japannese aangemoedig het om aan te veg). In plaas daarvan het die Japannese die Potsdam -verklaring geïgnoreer, die atoombomme is laat val, die Japannese het oorgegee en die Amerikaners het, soos beplan, die keiser toegelaat om op die troon te bly (waar hy tot sy dood in 1989 gebly het). Dit is die enigste gebied waaroor Stimson, minister van oorlog, spyt was. Sy biograaf het later geskryf: 'Slegs oor die keiser se vraag het Stimson in 1945 slegs 'n versoenende mening oor hierdie vraag gehad, het hy later geglo dat die geskiedenis kan agterkom dat die Verenigde State, met sy vertraging in die stelling van sy standpunt, verleng het die oorlog."
Alternatief 4: Gaan voort met konvensionele bombardement
Sommige militêre ontleders was in die somer van 1945 oortuig dat Japan baie naby aan oorgawe was, dat die stamp wat hulle met konvensionele wapens neem, die Japannese kabinet binnekort sou oortuig dat verdere weerstand nutteloos was. Hierdie posisie is versterk toe die oorlogsekretaris Stimson na die oorlog 'n raad opdrag gegee het om 'n gedetailleerde ondersoek na die doeltreffendheid van geallieerde bombardemente tydens die oorlog te doen. Hulle het daarna 700 Japannese militêre, regerings- en nywerheidsbeamptes ondervra, en hulle het dokumente met betrekking tot die oorlogspoging teruggevind en vertaal. Hulle verslag, die Strategic Bombing Survey, maak die duidelike opmerking dat Japan moontlik vroeër sou oorgegee het as hulle 'n ander regering gehad het. Maar dit spreek 'n meer verrassende mening uit:
Dit lyk nietemin duidelik dat, selfs sonder die atoombomaanvalle, lugheerskappy oor Japan voldoende druk kon uitoefen om onvoorwaardelike oorgawe teweeg te bring en die behoefte aan inval te vermy. van die betrokke oorlewende Japannese leiers, is dit die mening van die opname dat Japan beslis voor 31 Desember 1945, en na alle waarskynlikheid voor 1 November 1945, sou oorgegee het, selfs as die atoombomme nie neergegooi is nie, selfs al het Rusland nie die oorlog betree nie, en selfs al was daar geen inval beplan of oorweeg nie.
Bom -ondersteuners is uiters krities oor hierdie alternatief. Hulle vra spesifiek dat die inligting wat teen die gevolgtrekking van die opname is, uit die verslag gelaat word, en dat stryd tussen dienste die gevolg het dat die lugmag sy rol in die oorlog oordryf om 'n groot naoorlogse begroting te verseker. Hulle wys ook daarop dat selfs as die getuienis en gevolgtrekkings van die opname akkuraat was, dit onlogies is om die Truman -administrasie te kritiseer omdat hulle nie 'n alternatief vir die bom gesoek het nie, wat gebaseer was op inligting wat eers verkry is nadat die oorlog verby was.
Die president moes sy keuse maak op grond van destydse inligting wat hy aan hom bekend was. Belangriker nog, bomaanhangers is krities oor hierdie alternatief, want ondanks die oorweldigende vloot- en lug superioriteit wat Amerikaanse magte aan die einde van die somer van 1945 geniet het, het die magte steeds aansienlike verliese gely. Kamikazes het steeds Amerikaanse vaartuie aangeval. Die USS Indianapolis is, nadat hy die bomateriaal van Hiroshima op die Tinian -eiland in die Marianas afgelewer het, op 30 Julie gesink. Van 1 196 bemanningslede aan boord het ongeveer 300 met die skip afgekom. Van die oorblywende 900 mans wat in die water gegaan het, is slegs 317 oorlewendes opgetel toe die wrak vier dae later ontdek is. Die res het gesterf weens blootstelling, dehidrasie en haai -aanvalle. Dit was die grootste lewensverlies in die geskiedenis van die Amerikaanse vloot. Intussen was die slagoffers van geallieerdes steeds gemiddeld ongeveer 7 000 per week. Soos oorlogsveteraan en skrywer Paul Fussell later daarop gewys het: 'Nog twee weke beteken 14 000 meer vermoor en gewond, nog drie weke, 21 000. Daardie weke beteken die wêreld as jy een van die duisende is of familie van een van hulle is. " En geallieerde verliese duur voort selfs na die atoombomaanvalle. Tussen 9 Augustus en die werklike oorgawe op die 15de is agt Amerikaanse krygsgevangenes met onthoofde tereggestel, die Amerikaanse duikboot Bonefish is gesink met die verlies van sy hele bemanning, en die vernietiger Callagan en die USS Underhill het verlore gegaan.
Redes om die atoombom te laat val & #8211 Argument #5: Die gebruik van die bom was meer om Rusland bang te maak as om Japan te verslaan.
Soos hierbo bespreek, bevraagteken bom teenstanders waarom die Verenigde State op 6 en 9 Augustus atoombomme gebruik het, toe hulle geweet het dat die Russe 'n week later oorlog sou verklaar teen Japan en wanneer Operasie Torch maande lank nie geskeduleer was nie. Waarom nie wag nie? Bomme-teenstanders meen dat die Amerikaanse regering nie op die Russe gewag het nie, omdat hulle reeds gedink het oor die na-oorlogse wêreld en hoe hulle die beste Sowjet-winste kon beperk toe hulle die kaart van Europa herskep. Hulle het geglo dat die skok-en-ontsag-effek van die gebruik van die atoombom teen Japan die Sowjetunie meer hanteerbaar sou maak in die naoorlogse onderhandelinge. (Hierdie argument is die meeste deur die historikus Gar Alperovitz gemaak). Daar was beslis rede tot kommer oor die Sowjetunie. Toe Duitsland in duie stort, het die Russe groot vordering gemaak. Russiese troepe het Hongarye en Roemenië ingetrek en het geen neiging getoon om daarheen of die Balkan te vertrek nie. Maar was dit 'n aanvaarbare afweging om 'n paar honderdduisend burgerlikes uit te wis net sodat die Russe nie in staat sou wees om Japan dood te maak nie, en dat die VSA die oorhand in die naoorlogse wêreld sou hê? Bom teenstanders word verafsku deur die morele implikasies.
In die lente van 1945, toe Duitsland oorgegee het, het sommige van die wetenskaplikes wat die nuwe wapen as 'n Nazi -afskrikmiddel ontwikkel het, bedenkinge begin kry oor hul uitvinding. Een daarvan was Leo Szilard, wat in 1939 saam met Einstein die brief geskryf het wat Roosevelt oortuig het om die Manhattan -projek te begin. In April 1945 skryf Einstein 'n inleidingsbrief vir Szilard, wat op 8 Mei 'n ontmoeting met mev. Roosevelt kon kry. Maar toe sterf die president. Toe Szilard probeer om 'n ontmoeting met Truman te kry, is hy onderskep deur James Byrnes, wat hom in sy huis in Suid -Carolina ontvang het. Szilard se grootste bekommernis was dat die Sowjetunie vroegtydig oor die bom ingelig moes word. Hy was bang dat die skok van Amerika wat die bom op Japan gebruik NIE die Sowjette meer hanteerbaar sou maak nie, maar hulle in plaas daarvan sou aanspoor om hul eie atoombom so vinnig as moontlik te ontwikkel, moontlik 'n wapenwedloop aan die brand wat moontlik tot 'n kernoorlog kan lei . Maar Szilard het met presies die verkeerde persoon gepraat.
Byrnes het aan Szilard gesê: "Rusland kan meer hanteerbaar wees as dit onder die indruk van Amerikaanse militêre mag is, en dat 'n demonstrasie van die bom [op Japan] Rusland kan beïndruk." #8217 is bekommerd oor die feit dat Rusland in die naoorlogse periode haar gewig gewerp het, maar ek was heeltemal verbaas oor die aanname dat die ratel met die bom Rusland meer hanteerbaar kan maak. die wêreld sou moontlik gewees het as ek in Amerika gebore was en invloedryk geword het in die Amerikaanse politiek, en as Byrnes in Hongarye gebore was en fisika studeer het. "
Nadat hy met Szilard ontmoet het, was Byrnes selfs sterker oortuig van die juistheid van sy eie sienings. Tydens die vergaderings van die tussentydse komitee het hy enige debat oor die waarskuwing van die Sowjette afgesny, en die oorlogsekretaris Stimson het toegegee. , "Totdat die eerste bom suksesvol op Japan gelê is." Maar Stimson was nie seker hoe hulle die ontmoeting met Stalin in Potsdam moes hanteer nie. Truman het geantwoord dat hy die vergadering doelbewus so lank as moontlik uitgestel het om die wetenskaplikes van Manhattan meer tyd te gee. Na advies van Byrnes, het Truman reeds gedink oor hoe om die Russe te hanteer.
Volgens historikus Gar Alperovitz in die 1985 -uitgawe van sy werk, Atomic Diplomacy, toe Truman op pad was na Potsdam, het 'n Withuis -hulp hom gehoor tydens 'n bespreking oor die toetsbom en wat dit vir Amerika beteken. 8217 se verhouding met die Sowjetunie, en as dit ontplof, soos ek dink, sal ek beslis 'n hamer op die seuns hê. Deur die bronne noukeurig te bekyk, ontstaan ​​vrae oor Alperovitz se metodes. Die verhaal is die eerste keer vertel deur die Withuis self, Jonathan Daniels, in 'n boek wat in 1950 gepubliseer is. Daniels sê dat hy die verhaal tweedehands gehoor het en spesifiek verklaar het dat Truman na Japan verwys het. Hy het net bespiegel dat die president moontlik ook die Russe in gedagte gehad het.
Terwyl hy in Potsdam was, het Truman 'n gekodeerde boodskap ontvang wat die sukses van die toetsbom bevestig. Volgens Winston Churchill het dit Truman se houding teenoor Stalin heeltemal verander, wat hom meer selfversekerd en baas gemaak het. Net voor sy vertrek uit Potsdam voel Truman verplig om iets aan die Sowjet -leier te sê. Hy skryf in sy dagboek, "Ek het terloops aan Stalin genoem dat ons 'n nuwe wapen met ongewone vernietigende krag het." Maar Truman het nie gesê dit is 'n atoombom nie. Op pad terug van Potsdam het Truman die bevel gegee om die nuwe wapen te gebruik (alhoewel hulle nog nie die Potsdam -verklaring uitgereik het nie).
Maar Leo Szilard was nog nie heeltemal klaar nie. Nadat hy deur Byrnes ontslaan is, het hy 'n petisie aan die president van die Verenigde State geskryf waarin hy gewaarsku het dat as die bom nie behoorlik hanteer word nie, 'n wapenwedloop kan ontstaan ​​wat tot 'verwoesting op 'n ondenkbare skaal' kan lei. Die petisie, gedateer 17 Julie, is mede-onderteken deur 69 Manhattan Project-wetenskaplikes. President Truman het die versoekskrif eers gesien nadat die atoombomme neergegooi is. Dit is onderskep en teruggehou deur generaal Leslie Groves, militêre hoof van die Manhattan -projek en 'n belangrike adviseur vir James Byrnes.
Redes om die atoombom te laat val & #8212 Argument #6: Truman was onvoorbereid op presidensiële verantwoordelikheid
'N Ander kritiek op president Truman is dat hy eenvoudig nie gereed was vir die verantwoordelikheid om president te wees nie, dat hy nie die gevolge van sy besluite verstaan ​​nie, dat hy te veel gesag afgevaardig het en dat hy onbehoorlik beïnvloed was deur James Byrnes.
Byrnes is hierbo in detail bespreek, maar 'n opsomming van die belangrikste oomblikke waar sy invloed die belangrikste was, is gepas. Hy het Leo Szilard onderskep en seker gemaak dat die president nooit sy standpunte hoor nie. Hy oorheers die tussentydse komitee as Truman se persoonlike verteenwoordiger, waar hy die debat versmoor en suksesvol aandring op 'n aanbeveling aan die president dat die bom sonder die waarskuwing van die Russe of die Japannese laat val word. Truman het Byrnes ook toegelaat om belangrike taal in die Potsdam -verklaring uit te vee. Die oorspronklike konsep noem spesifiek die bom en die Amerikaanse voorneme om die keiser toe te laat om te bly. Die resultaat was 'n finale konsep wat slegs 'n vae 'totale vernietiging' bedreig het en moontlik as 'n bedreiging vir die keiser geïnterpreteer kon word. Sonder die spesifieke taal rakende die keiser het die Japannese die belofte gelaat dat geregtigheid aan alle oorlogsmisdadigers sou voldoen. Kritici voer aan dat Truman, wat so klein in FDR se skoene gestaan ​​het, te onervare was om sy eie opinies te vorm, en te swak om Byrne se oorheersing te weerstaan.
'N Tweede kritiek op Truman is dat hy nie genoeg persoonlike beheer oor hierdie ontsagwekkende nuwe wapen gehou het nie. Die militêre bevel om die bom te gebruik, afgelewer voordat die Potsdam-verklaring uitgereik is, is 'n oop bevel waarin die lugmag te veel beheer het. Die vliegtuiggroep wat die Enola Gay insluit, het die opdrag gehad om die eerste atoombom, indien die weer dit toelaat, op enige van die vier doelstede te lewer: Hiroshima, Kokura, Niigata of Nagasaki, op of na 3 Augustus. , " Bykomende bomme sal op die bogenoemde doelwitte afgelewer word sodra die projekpersoneel dit gereed gemaak het. Verdere instruksies sal uitgereik word rakende ander teikens as die hierbo gelys. " Met ander woorde, die Lugmag het instruksies gehad om enige of al hierdie vier stede te bombardeer wanneer atoombomme gereed was. As 'n dosyn atoombomme gereed was in plaas van slegs twee, sou geen verdere toestemming nodig gewees het om dit te gebruik nie. Presies Truman het 'n bevel geneem om verdere bombardemente te stop nadat Nagasaki getref is.
Volgens kritici moes Truman ten minste toestemming nodig gehad het om die tweede bom te gebruik. Oorspronklik sou die tweede teiken eers ses dae na Hiroshima aangeval word. Maar met slegte weer in die voorspelling en met die Russe wat skielik oorlog verklaar het na Japan na die Hiroshima -bom, het generaal Groves die datum opgeskuif om seker te maak dat die plutoniumbom 'veldtoets' is voordat die oorlog kan eindig (Hiroshima is getref met 'n uraanbom). Sommige kritici het daarop gewys dat drie dae eenvoudig nie genoeg tyd was vir die Japannese om selfs te bevestig wat in Hiroshima gebeur het nie.Alhoewel die Japannese leierskap vermoed het dat die bombardement atoomagtig was, het hulle wetenskaplikes na Hiroshima gestuur om hierdie vermoedens te bevestig, en hulle het nie eers teruggekeer met hul bevindings toe Nagasaki getref is nie. Daar is 'n paar kritici wat steun om die eerste bom te laat val, maar voel dat die tweede heeltemal onnodig was. Hoe dan ook, kritici oor die val van 'Fat Man' op Nagasaki blameer Truman vir 'n gebrek aan leierskap.
Sommige kritici bevraagteken of Truman die wapen werklik verstaan ​​het en die menslike gevolg van sy besluit om dit te gebruik. Op 25 Julie beskryf Truman in sy dagboek sommige van die besonderhede wat hy pas oor die toetsbom in Los Alamos ontvang het. Hy skryf dan: 'Ek het aan die sek. van oorlog, mnr. Stimson, om dit te gebruik sodat militêre doelwitte en soldate en matrose die teiken is en nie vroue en kinders nie. " Op die 9de, die dag toe Nagasaki gebombardeer is, het president Truman die land op radio toegespreek. Hy het gesê: 'Die wêreld sal opmerk dat die eerste atoombom op Hiroshima, 'n militêre basis, neergegooi is. Dit was omdat ons in hierdie eerste aanval wou vermoor, om die dood van burgerlikes sover moontlik te vermy. " Met inagneming van die aard van die wapen, die aanbeveling van die tussentydse komitee om die bom teen 'werkerswonings' te gebruik, en dat die middestad van die stad die mikpunt vir die bom was, val hierdie bewerings in die kakebeen.
Óf president Truman het die bom werklik nie verstaan ​​nie, óf hy het sy 'nageslag' bedek. Kritici voer aan dat dit in elk geval nie goed oor die president reflekteer nie. As eersgenoemde waar is, dui bewyse aan dat Hiroshima en Nagasaki die president vinnig opgevoed het. Op 10 Augustus, nadat hy verslae en foto's ontvang het van die gevolge van die Hiroshima -bom, beveel Truman dat verdere atoombomaanvalle gestaak moet word. Die aand het die sekretaris van handel, Henry Wallace, in sy dagboek opgeteken, en Trumpan het gesê hy het bevele gegee om atoombomme te stop. Hy het gesê die gedagte om nog 100 000 mense uit te wis was te aaklig. Hy hou nie van die idee om dood te maak nie, soos hy gesê het, ' al die kinders '. "
Redes om die atoombom te laat val — Argument 7: Die atoombom was onmenslik
Die logiese gevolgtrekking van die lys argumente teen die bom is dat die gebruik van so 'n wapen eenvoudig onmenslik was. Honderdduisende burgerlikes sonder demokratiese regte om hul militaristiese regering teë te staan, insluitend vroue en kinders, is verdamp, in verkoolde koolstofblare verander, afgryslik verbrand, in puin begrawe, deur vlieënde puin gespuit en versadig met bestraling. Hele gesinne, hele woonbuurte is eenvoudig uitgewis. Die oorlewendes het te kampe gehad met stralingsiekte, hongersnood en verlammende verminkings. Dan was daar die 'verborge krake', die geestelike, emosionele en sielkundige skade. Japannese buite Hiroshima en Nagasaki, bang en onkundig oor stralingsiekte, het bomslagoffers behandel asof hulle 'n oordraagbare siekte het. Hulle is vermy en uit die Japanse samelewing verwyder. Sommige het hulself om verskillende redes blameer - soos 'n vrou wat haar ouers oortuig het om na Hiroshima te verhuis voordat die bom neergegooi is, of diegene wat die enigste oorlewende van 'n gesin of 'n hele skool was. Ander, wat nie trauma kon hanteer nie, het selfmoord gepleeg. Straling het die oorlewendes steeds geteister, wat 'n lewenslange siekte meegebring het, nie die minste nie, 'n toename in die aantal kankers.
Geboortedefekte vir swangeres destyds het aansienlik gestyg, en hoewel die gegewens oor geboortedefekte wat deur geslagte heen oorgedra is, onomwonde is (Hiroshima en Nagasaki is voortdurend laboratoriums vir die langtermyn-gevolge van blootstelling aan bestraling), bly bomoorlewendes en hul nageslag steeds swaar angs oor die moontlikhede. Dit is onmoontlik om hierdie argument reg te laat geskied in 'n eenvoudige opsomming van die argumente. 'N Paar spesifieke eerstehandse rekeninge kan hier herhaal word, maar dit sou onvoldoende wees. Om die omvang van die lyding wat veroorsaak word deur die gebruik van atoomwapens op mense werklik te begryp, moet u in die persoonlike persoon gedompel word. Die koue statistieke moet plek maak vir die menslike verhaal. Vir sommige Amerikaners het die proses begin met die publikasie van John Hersey se Hiroshima in 1946, en dit gaan vandag voort deur outobiografiese verslae soos Keiji Nakazawa se epiese mangaserie Barefoot Gen (waarvan al tien volumes onlangs in Engels gepubliseer is deur Last Gasp Press) , en deur pragtige dokumentêre films soos HBO se White Light, Black Rain (2007).
In 1945 lyk dit asof nie baie Amerikaners goed deurdink het nie. Die koue statistieke en die haat uit oorlogstyd het dit maklik gemaak om die bom te rasionaliseer. Leo Szilard was een van die min, toe hy bekommerd was dat die gebruik daarvan sonder enige waarskuwing die morele posisie van Amerika in die wêreld sou benadeel. In die daaropvolgende jare het sommige Amerikaners wat intiem by die atoombomme betrokke was, wel begin dink. Admiraal Leahy, stafhoof van president Roosevelt, skryf in sy memoires:
Dit is my mening dat die gebruik van hierdie barbaarse wapen in Hiroshima en Nagasaki geen wesenlike hulp in ons oorlog teen Japan was nie. Die Japannese was reeds verslaan en gereed om oor te gee … My eie gevoel was dat ons, as die eerste mense wat dit gebruik het, 'n etiese standaard aangeneem het wat algemeen voorkom by die barbare van die donker eeue. Ek is nie geleer om op hierdie manier oorloë te voer nie, en dat oorloë nie gewen kan word deur vroue en kinders te vernietig nie.
Selfs sommige van diegene wat aan die sending deelgeneem het, was spyt. Kaptein Robert A. Lewis, medevlieënier op die Enola Gay se missie oor Hiroshima, het in sy logboek geskryf toe die bom ontplof het: "My god, wat het ons gedoen?" In 1955 neem hy deel aan 'n episode van die televisieprogram This is Your Life met 'n oorlewende van Hiroshima. Lewis het namens sy werkgewer geld geskenk vir operasies om die littekenweefsel van jong Japannese vroue wat tien jaar tevore ontsier is, te verwyder.
Amerika plaas kwansuis 'n hoë waarde op die lewe. Vir 'n aansienlike deel van die land is die beskerming van 'n bevrugte menslike eier so belangrik dat hulle bereid is om hul stem alleen op hierdie kwessie te baseer. En menslikheid strek ook tot die dierewêreld. Mense gaan tronk toe omdat hulle wreed is teenoor hul troeteldiere. Hoe kan die ontsaglike dood en lyding van nie-vegters wat deur die atoombomme veroorsaak word, in 'n samelewing wat soveel waarde aan die lewe heg, geregverdig word? Teenstanders van president Truman se besluit om die wapens te gebruik, beweer eenvoudig dat dit nie kan nie.
Swart slawe -eienaars in die Verenigde State
Daar is min gepubliseer oor die swartes wat swart slawe in die VSA besit het, maar meer navorsing bring hierdie onbekende onderwerp aan die lig.
Philip Burnham, in die artikel "Selling Poor Steven" wat in die Februarie/Maart 1993 -uitgawe van Amerikaanse erfenis, bevind dat daar in die Amerikaanse sensus van 1830 3,775 gratis swartes was wat 12,740 swart slawe besit het.  Burnham het geskryf oor die slaaf John Casor, wat deur die swart slawe -eienaar Anthony Johnson sy vryheid ontken is.
Carter G. Woodson, wie se grootouers en pa slawe was, was een van die eerstes wat oor die Swart slawe -eienaars geskryf het. In Gratis neger -eienaars van slawe in die Verenigde State in 1830 (gepubliseer in 1924) Woodson gee die name en aantal slawe in besit van vryswartes wat in die Amerikaanse sensus van 1830 getel is, en noem hulle op hul naam en die aantal slawe wat besit word. 
Michael P. Tremoglie, in "The Black Roots of Slavery", het ook kennis geneem van die kwessie van swart slawe -eienaars.
"Daar was baie vrye swartes in die Amerikaanse kolonies. Hulle is in die franchise geplaas en reeds in 1641 is Mathias De Sousa verkies tot wetgewers. Hierdie vrye swartes het slawe besit - sommige om filantropiese redes, soos Carter G. Woodson voorstel. Maar soos John Hoop Franklin het geskryf: '. vrye negers het 'n werklike ekonomiese belang by die instelling van slawerny en het slawe aangehou om hul ekonomiese status te verbeter. "
Die sensus van 1830 bevat 965 gratis swart slawe -eienaars in Louisiana, wat 4 206 slawe besit. Die deelstaat South Carolina bevat 464 gratis swartes wat 2,715 slawe besit. Hoe ironies is dit dat soveel swartes soveel slawe in Suid -Carolina besit het. Tog het niemand dit blykbaar genoem tydens die vlaggeveg nie.
Sommige swartes het in die Konfederale weermag gedien, wat nog 'n weglating in ons populêre kultuur is. Die film Glory het nie toevallig genoem dat swartes in die Konfederale weermag gedien het nie. Dit het wel die indruk gewek dat die swart soldate in die 54ste Massachusetts voormalige slawe was - wat nie waar was nie. "
Harry Koger, in Black Slave -eienaars. Gratis Black Slave Masters in Suid -Carolina, berig oor die sukses van swart vroue in Charleston.
"Teen 1860 het soveel swart vroue in Charleston slawe en ander eiendom deur blanke mans geërf of gekry, en hul eiendom gebruik om suksesvolle ondernemings te begin, dat hulle 70% van die swart slawe in die stad besit het."
Uit Kroger se werk word opgemerk dat vrye swart slawe -eienaars in state so noord soos New York en so ver suid as Florida woon, wat weswaarts strek tot in Kentucky, Mississippi, Louisiana en Missouri. Volgens die federale sensus van 1830 besit vryswartes meer as 10 000 slawe in Louisiana, Maryland, Suid -Carolina en Virginia. Die meerderheid swart slawe -eienaars het in Louisiana gewoon en suikerriet geplant. 
John Hope Franklin en Loren Schweninger, in Wegloperslawe: Rebelle op die plantasie, onthul dat toestande onder Swart meesters sodanig kan wees dat slawe sou weghardloop.
"Die grootste swart slawehouer in die Suide, John Carruthers Stanly van Noord -Carolina, het in die 1820's 'n aantal probleme ondervind in die hantering van 'n slawe -arbeidsmag op sy drie terpentynplantasies in Craven County. Met 'n totaal van 163 slawe was Stanly 'n harde, winsgewende taakmeester, en sy veldhande sou weghardloop. Stanley het dit hanteer deur middel van sy twee blanke opsieners en met 'n spioenasienetwerk wat 'n paar betroubare slawe insluit. sy eienaar gerugte oor beplande ontsnappings. Stanly het ook geen gewete gehad oor die verkoop van kinders weg van hul ouers of om vrye swartes in slawerny te hou nie. "
In "Dixie's Censored Subject: Black Slaveowners", gepubliseer in Die Barnes Review, Robert M. Grooms het verskeie voorbeelde van swart slawe -eienaars in die VSA verskaf.
"In die seldsame gevalle wanneer die eienaarskap van slawe deur vrye negers erken word in die geskiedenisboeke, fokus die regverdiging op die bewering dat swart slawe -meesters bloot individue was wat die vryheid van 'n eggenoot of kind van 'n blanke slawehouer gekoop het en dit nie kon doen nie. hoewel dit soms wel gebeur het, is dit 'n wanvoorstelling van die meerderheid gevalle, wat ontken word deur rekords van die tydperk oor swart mense wat slawe besit het. Dit sluit individue soos Justus Angel en meesteres L. Horry in, van Colleton District, Suid -Carolina, wat elk in 1830 84 slawe besit het. Trouens, in 1830 het 'n vierde van die gratis negerslawe -meesters in Suid -Carolina 10 of meer slawe van agt besit wat 30 of meer besit.
. Die meerderheid slawehouers, wit en swart, het slegs een tot vyf slawe besit. Meer dikwels as nie, en in teenstelling met 'n anderhalf eeu van propaganda met 'n bullwhips-on-martelde rug, het swart en wit meesters gewerk en geëet saam met hulle aanklagte, hetsy in die huis, veld of werkswinkel. Die paar individue wat 50 of meer slawe besit het, was beperk tot die hoogste persentasie en is gedefinieer as slawemagnate.
In 1860 was daar ten minste ses negers in Louisiana wat 65 of meer slawe besit het. Die grootste aantal, 152 slawe, was die eienaar van die weduwee C. Richards en haar seun P.C. Richards, wat 'n groot suikerrietplantasie besit het. 'N Ander neger -slaafmagnaat in Louisiana, met meer as 100 slawe, was Antoine Dubuclet, 'n suikerplanter met 'n waarde van $ 264,000 (3). Daardie jaar was die gemiddelde rykdom van wit suidelike mans $ 3,978 (4).
Interessant genoeg, in ag genome vandag se verslae oor lewe onder slawerny, rapporteer skrywers Johnson en Roak gevalle waar gratis negers versoek het dat hulle slawe mag word omdat hulle hulself nie kon onderhou nie.
. [aangaande die swart eks-slaaf William Ellison] Soos met die slawe van sy blanke eweknieë, het Ellison se slawe af en toe weggehardloop. Die historici van die distrik Sumter het berig dat Ellison af en toe adverteer vir die terugkeer van sy weglopers. By ten minste een geleentheid het Ellison die dienste van 'n slawevanger gehuur. Volgens 'n verslag van Robert N. Andrews, 'n wit man wat in die 1820's 'n klein hotel in Stateburg gekoop het, het Ellison hom gehuur om 'n waardevolle slaaf te laat afloop. Andrews het die slaaf in Belleville, Virginia, gevang. Hy het gesê: "Ek is betaal met die terugkeer van die huis $ 77,50 en $ 74 vir uitgawes.
. In die voetspore van hul vader het die Ellison -gesin die Konfederasie gedurende die oorlog aktief ondersteun. Hulle het byna hul hele plantasie omgeskakel na die produksie van mielies, voer, spek, mielieshutte en katoen vir die Konfederale leërs. Hulle het tydens die oorlog $ 5,000 belasting betaal. Hulle het ook meer as $ 9 000 belê in konfederale effekte, tesouriebriewe en sertifikate, benewens die konfederale geldeenheid wat hulle besit. "
As 'n interessante bylyn vir swart slawe -eienaars in die suide van die VSA, is dat daar na raming ook 65 000 suidelike swartes in die Konfederale weermag was, waaronder meer as 13 000 wat in die geveg teen die Noorde geveg het. 
'N Bekende en gunstige resensie, Die bekende wêreld, deur die swart skrywer Edward P. Jones, het die kwessie van slawe in swart besit aangepak, tot die verbasing van die lesers wat nog nooit van swart slawe-eienaars gehoor het nie.  Die interessante verhaal van Swartes wat slawe besit het, word egter grootliks deur die media en opvoeders geïgnoreer.
Oë op die lug en#x2014 en die Sowjets
Dr. J. Allen Hynek (regs) het 'n plek op 'n aardbol aan mede -wetenskaplikes uitgewys terwyl hy die pad van Sputnik 1 bespreek het, die eerste kunsmatige satelliet wat deur die Sowjetunie in 'n lae aarde -baan gelanseer is, in Cambridge, Massachusetts, Oktober 1957. (
Aan die einde van die vyftigerjare het die lugmag 'n dringender probleem ondervind as hipotetiese UFO's. Op 4 Oktober 1957 het die VSR die wêreld verras deur die bekendstelling van Sputnik, die eerste kunsmatige ruimtesatelliet, en 'n ernstige knou vir Amerikaners en 'n gevoel van tegnologiese superioriteit.
Op daardie stadium het Hynek afskeid geneem van Ohio State om te werk aan 'n satellietopsporingstelsel by Harvard, merk Mark O 𠆜onnell op in sy biografie van 2017, Die nabye ontmoetingsman. Skielik was Hynek op TV en hou hy gereeld perskonferensies om Amerikaners te verseker dat hul wetenskaplikes die situasie fyn dophou. Op 21 Oktober 1957 verskyn hy op die voorblad van LEWE saam met sy baas, die Harvard -sterrekundige Fred Whipple, en hul kollega Don Lautman. Dit was sy eerste voorsmakie van die nasionale beroemdheid, maar dit sou nie die laaste wees nie.
Terwyl Spoetnik elke 98 minute om die aarde draai, dikwels met die blote oog, begin baie Amerikaners hemelwaarts kyk, en UFO -waarnemings gaan onverpoos voort.
Max word wyd gerespekteer binne die vragmotorbedryf as 'n ware innoveerder, wat blyk uit sy toekenning vir innovasie van die Smithsonian Institute in 2000. Onder sy leiding het US Xpress die tweede grootste vragmotor in privaat besit geword met 'n jaarlikse jaar van meer as $ 1 miljard inkomste in 2004. As uitvoerende voorsitter bly hy 'n voltydse uitvoerende beampte, met die fokus op langtermynstrategie, nywerheidsinnovasie, talentontwikkeling en toerusting.
Behalwe dat hy US Xpress aan die voorpunt van die bedryf lei, dien hy ook die gemeenskap in verskeie rade en aanvaar hy gereeld versoeke om sy insigte oor gesprekke te deel, insluitend die leen van sy kundigheid aan voorleggings aan die National Transportation Safety Board en die departement van Vervoer.
Vyf dinge om te weet oor die U-20 MNT-aanvaller Luca de la Torre
Nadat hy die VSA 'n kritieke, laat gelykmaker gegee het om 'n gelykopuitslag van 3-3 teen Ecuador in die openingswedstryd van die FIFA U-20 Wêreldbeker-toernooi in 2017 te behaal, bewys die middelveldspeler Luca de la Torre steeds sy vermoë om 'n betroubare speler te wees. vir die Verenigde State.
Hier is vyf dinge wat u moet weet oor die U-20 MNT- en Fulham-middelveldspeler:
SAN DIEGO WORTELS
Voordat hy by Craven Cottage aankom, is de la Torre gebore en getoë in San Diego. Toe hy grootgeword het, het hy dit geniet om na die San Diego Zoo, Legoland, Westfield UTC -winkelsentrum te gaan en sy dosis Mexikaanse kos by Roberto & rsquos in La Jolla te kry. Sy gunsteling San Diego -restaurant is egter Urban Plates, ook in La Jolla, 'n plek waarheen hy die graagste saam met sy ma gaan.
Die enigste kind van Juan de la Torre en Anne Bang, ouers van de la Torre en rsquos, is die minste, slim.
Anne, wat haar Ph.D. in Biologie van die Universiteit van Kalifornië-San Diego, is tans die direkteur van stamselbiologie by die Conrad Prebys Center for Chemical Genomics van die Sanford-Burnham Medical Research Institute in La Jolla, Kalifornië. In haar rol lei dr Bang pogings om pasiëntsel-spesifieke en mens-geïnduseerde pluripotente stamsel (hiPSC) -gebaseerde siektemodelle te ontwikkel vir geneesmiddelondersoek en teikenidentifikasie.
Juan, wat sy Ph.D. van Universidad Aut & oacutenoma van Madrid, is tans professor in die Departement Immunologie en Mikrobiologie aan die Scripps Research Institute in San Diego. Die instituut is 'n mediese navorsingsfasiliteit sonder winsoogmerk wat fokus op navorsing en opvoeding in die biomediese wetenskappe.
KYK: De la Torre Strike red Amerikaanse punt in Wêreldbeker -ope teen Ecuador
YS IN SY AARDE
Voordat hy 'n nuwe rekord opgestel het vir die jongste doel wat 'n Amerikaanse speler tydens die FIFA U-20 Wêreldbeker aangeteken het, het de la Torre ook die agterkant van die net gevind in 'n paar ander kritieke oomblikke van die Jeuglandspan terwyl hy rooi, wit en blou aangetrek het .
Nadat die U-20 MNT 'n 1-0-verlies vir Panama gely het om die CONCACAF U-20-kampioenskap in 2017 te open, was die VSA in hul volgende groepwedstryd 1-1 gelykop met Haïti, en dringend 'n doelwit nodig om hul wêreld te behou Beker hoop lewendig. Net na rustyd het de la Torre die U.S.vorentoe vir goed deur 'n afgeboude hoekskop agter in die net te slaan.
Gekonfronteer met 'n ander hoëdruksituasie in die strafdoelwedstryd van die CONCACAF U-20-eindstryd 12 dae later, het de la Torre sy poging in die vierde ronde tuisgemaak op pad na 'n oorwinning met 5-3 teen Honduras en die eerste U- 20 CONCACAF -kroon in die Amerikaanse voetbalgeskiedenis.
Met inbegrip van sy twee seisoene wat hy in die US Soccer Development Academy vir Nomads Youth Soccer Club (2011-12) en San Diego Surf (2012-2013) gespeel het, het de la Torre ook grootgeword vir Carmel Valley Sharks en die Carmel Valley Manchester Soccer Club .
Toe hy nie by die sokkeroefening was nie, het hy enige ekstra tyd saam met sy pa, wat van die Spaanse Kanariese Eilande afkomstig was, deurgebring. De la Torre, wat in 'n grensstad soos San Diego grootgeword het, erken ook die invloed wat sy Mexikaanse vriende en spanmaats gehad het op die ontwikkeling van sy spelstyl.
KLIM OP DIE FULHAM -RANKE
Kort na sy eerstejaarsjaar aan die Torrey Pines High School, het de la Torre oorgegaan om 'n professionele voetbalspeler te word en sy talente na Londen geneem. Deur by Fulham aan te sluit, het de la Torre aangesluit by 'n lang reeks Amerikaanse spelers van die Amerikaanse manspan wat hul weg by Craven Cottage onderneem het, waaronder Clint Dempsey, Carlos Bocanegra en Brian McBride.
In sy drie seisoene in Londen het de la Torre deurgedring deur die jeugreeks van die klub, van U-18 tot R23's. Die seisoen 2016-17 het hom 'n professionele deurbraak gebied toe hy op 9 Augustus 2016 sy eerste span se debuut in 'n vroeë ronde EFL-bekerwedstryd gemaak het.
Skepe van die Amerikaanse vloot, 1940-1945
Klik op "CVE-##" vir 'n skakel na die bladsy met spesifikasies, geskiedenis, foto's (waar beskikbaar).
Long Island -klas:
Verplasing: 14,055 ton (vol vrag)
Lengte: 492 '
Straal: 69 'by waterlyn
Diepgang: 25'6 "
Spoed: 17 knope
Bewapening 1 5 "/51, 2 3"/50 DP, 10-20 20mm, 21 vliegtuie
Sun-Doxford-dieselenjins, 1 skroef, 9.000 pk.
Maritieme kommissie romp
CVE-30 Laaier 3 Maart 42 Word in opleiding gebruik
CVE-1 Long Island 2 Junie 41
Verplasing: 15.200 ton (vol vrag)
Lengte: 495'8 "
Diepgang: 26 '
Bewapening 2 5 "/38 DP, 10x2 40mm, 27 20mm, 28 vliegtuie
Versnelde turbines, 1 skroef, 8.500 pk
Maksimum vaarradius: 22.500 myl @ 17 knope 26.300 @ 15 knope
Seattle-Tacoma gebou C3-S-A1 tipe romp
CVE-18 Altamaha 15 September 42
CVE-21 Block Island 8 Maart 43 29 Mei 44 torpedo in N. Atlantic
CVE-9 Bogue 26 September 42
CVE-23 Bretons 12 April 43
CVE-11 Kaart 8 November 42
CVE-12 Copahee 15 Junie 43
CVE-13 Kern 10 Desember 42
CVE-25 Kroaties 28 April 43
CVE-16 Nassau 20 Augustus 42
CVE-31 Prins William 9 April 43 Prins William-klas-CVE-32-54 oorgeplaas na die Verenigde Koninkryk
Verplasing: 23 350 ton (vol vrag)
Lengte: 553 '
Straal: 75 'by waterlyn
Diepgang: 32 '
Bewapening 2 5 "/38, 7x2 40mm, 2x4 40mm, 21 20mm, 30 vliegtuie
Versnelde turbines, dubbele skroewe, 13 500 pk
Maksimum vaarradius: 20 000 myl @ 17 knope 23 900 myl @ 15 knope
Omskep Cimarron -klas Fleet Oilers
CVE-28 Chenango 19 September 42
CVE-26 Sangamon 25 Aug. 42
CVE-29 Santee 24 Augustus 42
CVE-27 Suwanee 24 September 42
Verplasing: 10,982 ton (vol vrag)
Lengte: 512'3 "
Straal: 65 'by waterlyn
Diepgang: 22'4 "
Spoed: 19 knope
Bewapening 1 5 "/38 DP, 8x2 40mm, 20 20mm, 28 vliegtuie
Skinner Unaflow heen en weer enjins, dubbele skroewe, 11.200 pk.
Maksimum vaarradius: 10 200 myl @ 15 knope 7 200 myl @ 19 knope
CVE-99 Admiraliteit eilande 13 Junie 44
Casablanca 8 Julie 43
3 April 45
CVE-102 Attu 30 Junie 44
CVE-95 Bismarck See 20 Mei 44 21 Februarie 45 bom by Iwo Jima
CVE-100 Bouganville 18 Junie 44
CVE-88 Kaapse Esperance 9 April 44
15 September 44
CVE-58 Corregidor 31 Augustus 43
CVE-70 Fanshawbaai 9 Desember 43
CVE-73 Gambierbaai 28 Desember 43 25 Oktober 44 geweervuur ​​by die Golf van Leyte
CVE-60 Guadalcanal 18 September 43
CVE-75 Hoggattbaai 11 Januarie 44
CVE-97 Hollandia 1 Junie 44
CVE-69 Kasaanbaai 4 Desember 43
CVE-76 Kadashanbaai 18 Januarie 44
CVE-68 Kalininbaai 27 Nov. 43
CVE-71 Kitkunbaai 15 Desember 43
CVE-98 Kwajalein 7 Junie 44
CVE-56 Liscome Bay 7 Augustus 43 24 November 43 torpedo buite Tarawa
CVE-94 Lungapunt 14 Mei 44
CVE-91 Makassar -straat 27 April 44
CVE-93 Makin -eiland 9 Mei 44
CVE-61 Manilabaai 5 Oktober 43
CVE-77 Marcus -eiland 26 Januarie 44
CVE-101 Matanikau 24 Junie 44
St. Lo 23 Okt 43
25 Oktober 44 bom by Leyte Golf
CVE-59 Mission Bay 13 September 43
CVE-104 Munda 8 Julie 44
CVE-62 Natoma Bay 14 Oktober 43
CVE-74 Nehentabaai 3 Januarie 44
CVE-79 Ommaney Bay 11 Februarie 44 4 Januarie 45 bom by die Lingayen -golf
CVE-80 Petrofbaai 18 Februarie 44
CVE-103 Roi 6 Julie 44
CVE-81 Rudyerdbaai 25 Februarie 44
CVE-82 Saginawbaai 2 Maart 44
CVE-96 Salamaua 26 Mei 44
CVE-83 Sargentbaai 9 Maart 44
CVE-78 Savo -eiland 3 Februarie 44
CVE-84 Shamrockbaai 15 Maart 44
CVE-85 Shipleybaai 21 Maart 44
CVE-86 Sitkohbaai 28 Maart 44
CVE-67 Solomons 21 November 43
CVE-87 Steamer Bay 4 April 44
CVE-89 Takanisbaai 15 April 44
CVE-90 Thetisbaai 21 April 44
CVE-64 Tripoli 31 Oktober 43
CVE-72 Tulagi 21 Desember 43
CVE-65 Wake Island 7 November 43
CVE-66 Wit vlaktes 15 November 43
CVE-92 Windhambaai 3 Mei 44
Verplasing: 24 100 ton (vol vrag)
Lengte: 557'1 "
Bewapening 2 5 "/38, 3x4 40mm, 12x2 40mm, 20 20mm, 30 vliegtuie
Versnelde turbine -enjins met 2 skroewe, 16 000 pk
CVE-115 Bairoko 16 Julie 45
CVE-106 Block Island 30 Desember 44
CVE-109 Kaapse Gloucester 5 Maart 45
CVE-105 Aanvangsbaai 27 Nov. 44
CVE-107 Gilbert -eilande 5 Februarie 45
CVE-108 Kula Golf 12 Mei 45
CVE-119 Punt Cruz 1945
CVE-113 Puget Sound 18 Junie 45
CVE-117 Saidor 4 September 1945
CVE-110 Salernobaai 19 Mei 45
CVE-112 Siboney 14 Mei 45
CVE-118 Sicilië 1945
CVE-111 Vela Golf 9 April 45
Keer terug na HyperWar: Tweede Wêreldoorlog op die World Wide Web Laaste opgedateer: 1 September 2002
Die ontdekking bied ook 'n kans om die epiese Battle off Samar weer te vertel, een wat net so wreed was as wat dit vir Amerikaanse matrose in die vroeë oggendure van daardie Oktoberdag was. Die Keiserlike Japanse vloot het nog 'n laaste druk gedoen om die geallieerde skepe van die eiland Leyte in die sentrale Filippyne te verslaan. In 'n verrassingsmaneuver het 'n swaar taakmag van vier Japannese slagskepe, ses swaar kruisers, twee ligte kruisers en 11 vernietigers in 'n ligte verdedigde Amerikaanse sektor van die Leyte -golf ingeswaai, volgens 'n amptelike verslag van die Amerikaanse vloot.
Toe die twee vloot in die vroeë oggendure van 25 Oktober bymekaarkom, het Johnston sy mede -vernietigers, die USS Heermann en USS Hoel, in vyandgewere gelei, en die Johnston het eintlik 'n Japannese swaarkruiser beskadig. Terwyl die Johnston self ook erg beskadig is deur skulpe van 6 en 14 duim, het die sielkundige slag wat die Japanse mag toegedien het, die moeite werd gemaak.
"Die vasberade, aggressiewe aanvalle van die drie Amerikaanse verwoesters, tesame met die voortgesette lugaanvalle op sy skepe, het [Japanse viseadmiraal Takeo Kurita] se foutiewe beoordeling bevestig dat hy voor 'n sterk taakmag staan," skryf deskundige Carsten Fries in 'n artikel vir die Naval History and Heritage Command. "Die tweede Amerikaanse torpedo -aanval sou hierdie indruk net versterk."
Slag van Leyte-golf, Slag by Samar, 25 Oktober 1944. USS Hermann (DD 532) en 'n verwoester-begeleier het 'n rookskerm gelê om hul begeleidingsdraaggroep te beskerm teen die aanval op Japannese oppervlakteskepe. Gefotografeer uit USS White Plains (CVE 66). (Navy foto)
Die toestande was 'n melee-agtige, 'skryf Fries, terwyl Amerikaanse en Japanse skepe met 'n waaier en torpedo's op mekaar skiet. Maar Johnston het so 'n groot vuur geblus dat Japannese matrose gedink het sy was 'n swaar vaartuig, het hy gesê.
Terwyl die geveg woed, Johnston Hy het deur al sy torpedo's geloop, en in plaas daarvan het hy sy 127 mm -gewere op die Japannese kruisers afgevuur. Die Amerikaanse vernietiger het op een of ander manier daarin geslaag om 'n golf vyandelike skepe af te weer, maar op hierdie stadium het Johnston op 'n enjin gehink. Japanse vernietigers het die vuur op die beskadigde skip gekonsentreer en dit dood in die water gelaat, en Evans het die bevel gegee om die skip om 09:45 te laat vaar, al was dit noodlottig, het Johnston se geveg gehelp om die Amerikaanse landingsmag te red wat gestuur is om die Filippyne binne te val.
Evans se aggressiwiteit, tesame met dié van ander Amerikaanse vernietigers en vlieëniers, het die Japannese laat glo dat hulle 'n baie groter mag in die gesig staar en hulle laat wegdraai, " het Robert J. Schneller jr. In 'n blog geskryf vir die Naval Historical Center
Die stryd is nog meer merkwaardig, aangesien die kaptein van Johnston sy lewe gegee het vir 'n land wat hom dikwels gediskrimineer het bloot omdat hy 'n inheemse Amerikaner was.
Kommandant Ernest Edwin Evans, Amerikaanse vloot (1908-1944), is tydens die Slag by Samar, 25 Oktober 1944, tydens die Slag by Samar, sy lewe as kommandant van die Amerikaanse vlootvernietiger USS Johnston (DD-557) toegeken. (Navy foto)
20 Amerikaanse stede met die slegste voedsel wat denkbaar is
Dit maak nie saak waarheen u ter wêreld gaan nie, u sal teleurgesteld wees oor iets wat u eet. U sal sweer dat sommige plekke die absoluut slegste kos ter wêreld het, en dat u die kos wat u op ander plekke kry, sal geniet. Dit is net een van die dinge, maar volgens 'n LivingSocial -opname onder ongeveer 4 000 mense het sommige van die stede wat u nie sou oorweeg nie, die absoluut slegste kos ter wêreld. Ander stede op hierdie lys het so min opsies en so min mense dat u eintlik bang is om daar te eet. En laastens word elkeen van hierdie stede so laag beoordeel omdat daar so min keuse, so min opsie is en niks om oor te spog nie. Ontdek watter stede die ergste is om in die hele land te eet.
Deur die mense in die land aangewys as een van die ergste eetplekke in die VSA, is dit net omdat daar so min keuses is in vergelyking met die aantal mense wat hier woon. Dit is ook nie 'n baie goeie plek om 'n hond groot te maak volgens ander data wat ons onlangs versamel het nie. Hierdie ligging is net nie veel in terme van die dinge waarna baie huishoudings soek as hulle 'n woonplek kies nie. Die kos hier is net nie so goed in vergelyking met ander stede in die staat nie, en dit is vir sommige 'n probleem.
As 'n stad in Virginia, kan 'n mens aanvaar dat hierdie plek uitstekende kos het. Naby die see, sodat dit wonderlike seekos moet hê, en dit alles. Maar dit is nie. Dit is eintlik op talle lyste aangewys as een van die ergste stede vir voedsel in die hele land, en dit is eenvoudig nie 'n eer waarmee enige stad op enige tyd op die nuusbrief van die stadsaal wil spog nie. Vars seekos opsy, die keuses hier is baie beperk en dit het mense laat voel dat die kos in hul eie agterplaas net nie so goed is nie en dat hulle nie tyd en moeite werd is nie.
Detroit is bo-aan talle lyste, insluitend dié wat dit een van die gevaarlikste stede in die land noem en dié wat dit een van die mees misdaadgeteisterde stede in die land noem. Daar is 'n groot dwelmprobleem in die stad en baie mense wat hier woon, leef ver onder die nasionale armoedesyfer, wat in geen opsig, vorm of vorm 'n goeie ding is nie. Dit is 'n stad met baie min moeite, en kos is net 'n ander ding wat die inwoners van Detroit meer by die lys van tekortkominge in hul stad kan voeg.
Noord -Las Vegas
Vir diegene wat nie bekend is nie, verskil Noord -Las Vegas baie van gewone Las Vegas. As u nie kan agterkom dat hierdie plek selfs hier gelys word nie, is dit so anders. Gewone Las Vegas - die een wat uit casino's en speelmasjiene bestaan ​​- is gevul met wonderlike restaurante. Noord -Vegas is dit egter nie. Dit is eintlik so hartseer dat die inwoners en die plaaslike inwoners as een van die slegste plekke om 'n maaltyd te eet, as dit kom by die eet hier aangewys het. Dit is nie 'n plek met goeie kos nie, maar Vegas self het baie goeie kos, so probeer dit eerder.
Het jy al ooit van hierdie klein dorpie gehoor? Ons ook, en dit is waarskynlik presies hoekom dit op hierdie lys is. Dit lyk asof die gebied nie veel eetgewoontes het nie, en dit is waarskynlik die rede waarom mense wat hier woon en eet dit as een van die ergste stede in die land beskou word. Klaarblyklik is die grootste keuse wat u het as u hier eet, die vreeslike gereg om te bestel.
El Paso is bekend vir baie dinge, maar goeie kos is nie een daarvan nie. Dit is egter 'n stad wat oor die grens is van een van die gevaarlikste Mexikaanse stede, en daar is 'n groot dwelmring hier te danke aan toegang wat handelaars van oorkant die grens het. As u dus nie na goeie kos soek nie, kan u steeds hier iets vind wat u wil hê. Of miskien ry jy net so vinnig as moontlik deur en kom net uit.
Die keuse hier is net nie so indrukwekkend nie, en dit het daartoe gelei dat die mense in die omgewing dit as een van die ergste stede in die VSA vir kos verkies het. Dit is een van die dinge wat u net nie kan ontken as die mense gepraat het nie. Dit is ook nie net een of twee slegte resensies nie, dit is duisende. Wat dit beteken, is dat dit regtig nie 'n goeie plek is om 'n goeie bord wonderlike kos te kry nie. Hou aan ry en kyk wat u nog kan bedink.
Aangesien Corpus Christi nie juis klein is nie, is dit een van die plekke waar mense nie so beïndruk met die kos lyk nie. Dit is nie baie goed hier nie, en dit lyk asof diegene wat gereeld hier geëet het, dit met 'n paar feite kan getuig. Vir die een is die kos nie so lekker nie. Sommige het gesê dat die beste ding wat u hier kan kry om te eet die slegste gereg in die wêreld is. Dit is 'n redelike groot nie-kompliment.
Dit is so naby Dallas dat dit blykbaar net nie goed is nie. Die mense wat hier eet, is nie beïndruk met die restaurante wat hulle aangebied het nie. Die goeie nuus is dat Dallas nie so ver is nie, wat beteken dat u kan aanhou ry en baie beter kan beland as dit wat u in Fort Worth bied om te eet, dit nie vir u doen nie. En vir baie mense doen dit dit regtig nie vir hulle nie.
As iemand wat ongeveer 'n uur van St. Pete woon en haar hele lewe lank het, kan ek hiermee saamstem. Dit is nie dat die omgewing nie lekker is om te besoek nie, dit is net 'n minimale keuse en die keuses is vervelig. Maar Tampa is net 'n entjie se ry van St. Pete af, en dit beteken dat u meer keuses en baie beter kos sal vind. Daar is baie luukse restaurante in Tampa, en hulle maak heeltemal op vir die gebrek aan restaurante in St. Pete vir diegene wat op die strand wil eet.
Die mense van Seattle, beter bekend vir reën en koffie, glo dat hulle nie veel het om van te kies nie, en waaruit hulle moet kies, is nie so goed as wat hulle sou wou hê nie. Dit is aangewys as een van die ergste stede wat kos betref, en dit is baie om na te dink as u dink aan die grootte van die stad en die aantal mense wat hier woon. Maar as u almal saamstem dat die kos nie so lekker is nie, is dit waarskynlik nie so goed nie.
Sacramento is nie bekend daarvoor dat dit 'n hoë klas in die staat Kalifornië is nie, maar dit is 'n plek waar u dit moeilik sal vind om te eet. Dit het minder keuses as wat mense omgee, en die kos as geheel is blykbaar nie so goed in vergelyking met ander plekke in die land nie. Dit beteken dat as u in die omgewing is en 'n goeie maaltyd wil hê, u waarskynlik nie presies sal vind wat u in die omgewing soek nie.
U het nog nooit van hierdie plek gehoor nie, en daar is 'n rede daarvoor. Dit is in die noordelike deel van Texas, 'n paar uur van Amarillo af. Die laaste keer dat ek 'n paar jaar gelede daar was, het u die keuse gehad om buite met die vlieë van die koeie te sit terwyl u Sonic -kitskos eet, of u kon in Dairy Queen gaan. Daar was 'n burgerplek op die hoek in 'n sleepwaentjie en 'n bietjie yskegel in die straat daarvandaan. Anders is dit al wat u het. Ek het wel gehoor hoe die plaaslike inwoners oor die vulstasies se worsies gaan.
Dit is die koeihoofstad van die wêreld of iets in hierdie verband. U het 'n keuse tussen die Holiday Inn Express, met die bordjies aan die agterkant van faux koeie, of 'n 100-jarige Best Western of Red Roof Inn, en dit gaan daaroor. Andersins is daar 'n McDonalds en 'n steakhuis wat altyd geslote lyk, en 'n paar ander gaatjies in die muur, maar dit is omtrent alles wat u sal vind as u hier kom, sodat ek kan glo dat die kos is nie so goed nie.
Jackson is waarheen Bruno Mars op pad is in sy stuk wat deur Julio gedryf word, maar dit lyk asof hy honger kan word hier. Volgens verskeie bronne blyk dit dat die gebrek aan goeie kos hier redelik prominent is en dat die meeste mense baie ongelukkig is met hul gebrek aan keuse. Dit beteken dat die meeste mense nie hier wil gaan sit vir 'n maaltyd en dit hul eie wil maak nie. Hou dus aan om te kyk en kyk wat u nog langs die oop pad kan vind.
Dit is een van die kleinste plekke ooit, reg langs die Golf van Mexiko, en daar is 'n handjievol klein restaurante wat so oud lyk dat u dit nie wil besoek nie. Alhoewel ek gehoor het 'n paar daarvan is eintlik nie sleg nie, is daar meer klagtes oor die kos - of gebrek aan voedsel - hier as enigiets anders. En daarom maak hierdie plek die lys van die ergste stede ter wêreld vir kos.
Die mense van Mobile het gepraat en hulle het gestem dat die kos hier een van die ergste in die land is. Daar is baie redes, insluitend die feit dat baie mense nie glo dat die keuse goed genoeg is, dat die kos goed is of dat daar genoeg restaurante in die omgewing is nie. Sommige meen daar is te veel kitskosrestaurante en nie genoeg regte restaurante nie, en dit is 'n probleem vir sommige mense. Die mense het dus gestem en die kos hier is net nie so lekker nie.
Kalifornië is bekend daarvoor dat hy in sy geheel goeie kos eet, maar die mense van Bakersfield hou nie die einde van die ooreenkoms met voedsel wat as minder lekker beskou word nie. Dit gebeur. Iemand moet die slegste van die kos in die staat wees met 'n paar van die beste kos, en dit lyk asof hierdie klein dorpie een is wat nie lekker kan eet nie, ongeag hoe hard hulle probeer. Dit is goed en dit gebeur, en dit is net een van daardie dinge.
'N Klein stad in Texas, daar is eintlik nie veel wat die keuse betref nie. Dit blyk dat die kos hier net nie so volop is nie, en dat die gewone kitskos- en kettingrestaurante dit maklik vind. Sommige mense gee nie om nie, en sou veel eerder 'n plek wou vind wat meer te bied het, miskien sou 'n bietjie lekkerder of ander aangename ondernemings hierdie stad 'n bietjie beter op 'n ander lys kos maak.
Dit kom alles neer op die keuse as u aan Birmingham dink. Diegene wat hier is, is nie baie beïndruk met die aanbiedinge nie, en dit gebeur soms net so. Soms het mense net meer nodig om uit te kies as hulle goeie koskeuses gaan maak, en hulle kry nie die opsie hier nie. Dit is nie so dat daar iets verkeerd is met die inwoners van Birmingham nie, hulle wil net meer hê om uit te kies as hulle op pad is en gereed is om lekker te eet.