11 Feite oor die Israelies-Palestynse konflik - Inligting
11 Feite oor die Israelies-Palestynse konflik
Die Israelies-Palestynse konflik is een van die mees komplekse, omstrede en langdurige konflikte in die wêreldgeskiedenis, gekenmerk deur intense geweld en kompromislose nasionalisme.
Sedert die laat 19de eeu was die betwiste gebied in die Midde-Ooste die plek van gereelde botsings en wanhopige pogings van beide kante om hul eie nasiestaat te smee.
Daar is selde 'n gebiedsgeskil soos hierdie passievolle politici, aktiviste en die publiek, maar jare later en ondanks talle pogings tot vrede, duur die konflik voort.
1. Die konflik is nie godsdienstig nie, maar eerder oor grond
Alhoewel dit algemeen as 'n verdelende botsing tussen Islam en Judaïsme uitgebeeld word, is die Israelies-Palestynse konflik gewortel in mededingende nasionalisme en territoriale aansprake.
Die 19de eeu het 'n groter gevoel van nasionalisme in Europa beleef, met talle nasies wat hul eie onafhanklike state versoek. Onder die politici en denkers wat nasionalisme bepleit, was Theodore Herzl, 'n Joodse joernalis wat gevra het vir die stigting van 'n staat vir Jode. Vandag word hy beskou as die stigter van die Sionisme.
Theodore Herzl, die stigter van die Sionisme.
Palestyne, wat eers deur die Ottomane beheer is en daarna deur die Britte gekoloniseer is, het te lank na 'n onafhanklike en outonome Palestynse staat verlang. Gevolglik was die konflik een rondom botsende en vurige idees van nasionalisme, en elke kant het nie die legitimiteit van die ander se eis erken nie.
2. Ondanks onlangse konflikte was Palestina eens gekenmerk deur multikulturalisme en verdraagsaamheid
Gedurende die Ottomaanse tydperk het Moslems, Christene en Jode meestal harmonieus saamgeleef. Hedendaagse verslae vertel van Moslems wat gebede saam met hul Joodse bure opsê, hulle in staat stel om water voor die sabbat op te vang en selfs hul kinders na Joodse skole te stuur sodat hulle kan leer om behoorlik op te tree. Huwelike en verhoudings tussen Jode en Arabiere was ook nie ongehoord nie.
Ondanks die feit dat Moslems byna 87% van die bevolking uitmaak, was daar gedurende hierdie tyd 'n kollektiewe Palestynse identiteit wat godsdienstige verdeeldheid oortref het.
Avi Shlaim is emeritus -professor in internasionale betrekkinge aan die St Antony's College, Oxford. Hier bespreek hy die agtergrond en implikasies van die historiese Balfour -verklaring van November 1917.
3. Kwessies en verdeeldheid het gedurende die Britse verpligte periode begin
Na die val van die Ottomaanse Ryk na die Eerste Wêreldoorlog, neem Brittanje beheer oor sy Palestynse gebiede in 'n tydperk wat bekend staan ​​as die Britse mandaat. Gedurende hierdie tyd het die Britte verskillende instellings vir Moslems, Christene en Jode geskep, wat kommunikasie belemmer en 'n groeiende kloof tussen die groepe aangemoedig het.
Boonop het die Britte, soos uiteengesit in die Balfour -verklaring, die immigrasie van Europese Jode na Palestina vergemaklik. Dit was 'n beduidende verandering in die verhouding tussen die twee groepe, en in die tydperk tussen 1920-1939 het die Joodse bevolking met meer as 320 000 toegeneem.
Die koms van sir Herbert Samuel, H.B.M. Hoë kommissaris saam met kolonel Lawrence, Emir Abdullah, lugmaarskalk Salmond en sir Wyndham Deedes, Palestina, 1920.
Anders as Palestynse Jode, het die Europese Jode nie 'n algemene ervaring met hul Moslem- en Arabiese bure gedeel nie - in plaas daarvan het hulle Jiddies gepraat en hul eie kulture en idees saamgebring.
Die toenemende spanning word weerspieël in 'n verklaring deur die Palestynse aktivis Ghada Karmi:
'Ons het geweet dat hulle verskil van' ons Jode '... ons het hulle beskou as buitelanders wat meer uit Europa kom as as Jode.
Dit het weer bygedra tot die opkoms van die Palestynse nasionalisme, wat gelei het tot 'n mislukte opstand teen die Britte in 1936.
4. Die Arabies-Israeliese oorlog van 1948 was 'n keerpunt in die konflik
In 1948, na jare van toenemende spanning en 'n mislukte poging om Palestina deur die VN in twee state te verdeel, het daar oorlog ontstaan ​​tussen Israel aan die een kant en 'n koalisie van Arabiese nasies aan die ander kant.
Dit was gedurende hierdie tyd dat Israel hul onafhanklikheidsverklaring afgelê het en die staat Israel formeel gestig het. Die dag daarna is amptelik deur Palestyne tot 'Nabka -dag' verklaar, wat 'Dag van ramp' beteken. Na 9 maande van swaar gevegte het Israel as oorwinnaars uit die stryd getree en meer grond as voorheen beheer.
Vir Israeli's was dit die begin van hul nasiestaat en die verwesenliking van hul lang begeerte na 'n Joodse vaderland. Vir Palestyne was dit egter die begin van die einde, wat baie staatloos gelaat het. Ongeveer 700 000 Palestyne is tydens die oorlog ontheem en na die naburige Arabiese lande gevlug.
Palestynse vlugtelinge, 1948. Beeldkrediet mnr hanini - hanini.org / Commons.
5. Die Eerste Intifada was die eerste georganiseerde Palestynse opstand
Vanaf 1987 het die Eerste Intifada die organisasie van wydverspreide Palestynse burgerlike ongehoorsaamheid en aktiewe weerstand beleef, in reaksie op wat Palestyne beweer het dat hulle jare lank Israeliese mishandeling en onderdrukking was.
Hierdie toenemende woede en frustrasie het in 1987 kop uitgesteek toe 'n burgermotor met 'n Israel Defense Forces -vragmotor bots. Vier Palestyne sterf, wat 'n vloedgolf van protesoptredes veroorsaak het.
Die Palestyne het tydens die opstand verskeie taktieke gebruik, waaronder die benutting van hul ekonomiese en politieke mag met boikotte van Israeliese instellings en weierings om Israeliese belasting te betaal of aan Israeliese nedersettings te werk.
Meer gewelddadige metodes soos die gooi van klippe en Molotov -skemerkelkies na die IDF en Israeliese infrastruktuur was egter ook wydverspreid.
Dan gesels met James Barr oor die rol van Jerusalem in die Israel-Palestynse konflik.
Die Israeliese reaksie was hard. Uitgangspunte is toegepas, Palestynse huise gesloop en watertoevoer beperk. 1 962 Palestyne en 277 Israeli's is tydens die probleme dood.
Die Eerste Intifada word aangekondig as 'n tyd toe die Palestynse volk hulself onafhanklik van hul leierskap kon organiseer, en wydverspreide mediadekking verkry het met Israel wat veroordel word weens hul onevenredige gebruik van geweld. 'N Tweede en baie meer gewelddadige Intifada sou in 2000 volg.
6. Palestina word beheer deur sowel die Palestynse Owerheid as Hamas
Soos uiteengesit in die Oslo -ooreenkomste van 1993, het die Palestynse nasionale owerheid beheer oor dele van Gaza en die Wesbank gekry. Vandag word Palestina beheer deur twee mededingende liggame - Die Palestynse Nasionale Owerheid (PNA) beheer die Wes -Bank grootliks, terwyl Hamas Gaza in besit neem.
In 2006 het Hamas 'n meerderheid in die verkiesings van die Wetgewende Raad gekry. Sedertdien het 'n verbrokkelde verhouding tussen die twee faksies tot geweld gelei, met Hamas wat in 2007 beheer oor Gaza oorgeneem het.
7. Met die uitsondering van Oos -Jerusalem woon meer as 400 000 Joodse setlaars in nedersettings op die Wesbank
Volgens internasionale reg word hierdie nedersettings as onwettig geag aangesien dit die Palestynse grond binnedring, en baie Palestyne voer aan dat dit hul menseregte en bewegingsvryheid skend. Israel het egter die onwettigheid van die nedersettings sterk betwis met bewerings dat Palestina nie 'n staat is nie.
Die kwessie van Joodse nedersettings is een van die belangrikste padblokkades vir vrede in die streek, met baie Palestyne wat uit hul huise gedwing word terwyl Israeliese intrekkers ingetrek word. Palestynse president Abas het vroeër gesê dat vredesgesprekke nie gevoer sal word tensy die bou van nedersettings stop nie.
Israeliese nedersetting Itamar, Wesbank. Beeldkrediet Cumulus / Commons.
8. Die Clinton -gesprekke was die naaste wat beide partye gekom het om vrede te bewerkstellig - maar dit het misluk
Vredesgesprekke tussen die twee botsende state duur al jare sonder sukses, onder meer by die Oslo -ooreenkomste in 1993 en 1995. In Julie 2000 nooi president Bill Clinton die Israeliese premier Ehud Barak en die voorsitter van die Palestynse Owerheid, Yasser Arafat, na 'n beraadvergadering in Camp David, Maryland. Na 'n belowende begin het die gesprekke verbreek.
In Desember 2000 publiseer Clinton sy 'Parameters' - 'n riglyn vir die oplossing van die konflik. Beide kante het met sekere voorbehoude ingestem tot die riglyne en 'n verklaring uitgereik waarin hulle sê dat hulle nog nooit nader aan 'n ooreenkoms was nie. Maar miskien is dit nie verbasend nie dat beide partye nie 'n kompromis kon bereik nie.
Eerste minister Ehud Barak van Israel en voorsitter Yasser Arafat van die Palestynse Owerheid skud hande op 'n trilaterale vergadering in die Amerikaanse ambassadeurskoshuis in Oslo, Noorweë, 11/2/1999
9. Die Wesbank -versperring is in 2002 gebou
Tydens die Tweede Intifada is die muur van die Wesbank gebou tussen die Israeliese en Palestynse gebiede. Die heining word deur Israel beskryf as 'n veiligheidsmaatreël wat die beweging van wapens, terroriste en mense na Israeliese gebied verhoed, maar Palestyne beskou dit meer as 'n rasseskeiding of apartheidsmuur.
Vroeër in 1994 is 'n soortgelyke konstruksie gebou wat Israel en Gaza om dieselfde redes skei. Palestyne beweer egter dat die muur nie die grense volg wat na die oorlog in 1967 uiteengesit is nie, en in wese 'n skaamtelose grondgryp was.
Beide Palestina en menseregte -organisasies het ook aangevoer dat die hindernisse menseregte skend deur beperking van bewegingsvryheid.
Gedeelte van die Wesbankmuur op die pad na Bethlehem. Die graffiti aan die Palestynse kant strek tot die tyd van die Berlynse muur.
10. Die Trump -administrasie het 'n nuwe vredesooreenkoms probeer
Trump se 'Peace to Prosperity' -plan is in 2019 onthul waarin 'n groot belegging van $ 50 miljard in die Palestynse gebiede uiteengesit word. Ondanks sy ambisieuse beloftes, ignoreer die plan die sentrale kwessie van Palestynse staatskaping en vermy ander omstrede punte soos nedersettings, die terugkeer van vlugtelinge en toekomstige veiligheidsmaatreëls.
Ondanks die feit dat dit die ooreenkoms van die eeu genoem word, het baie geglo dat dit te min toegewings van Israel en te veel beperkings van Palestina vereis, en laasgenoemde is behoorlik verwerp.
11. Verdere eskalasies in die geweld bedreig oorlog
In die lente van 2021 het nuwe konflikte ontstaan ​​na dae van botsings tussen Palestyne en Israeliese polisie op 'n heilige plek in Oos-Jerusalem, bekend as Tempelberg vir Jode en Al-Haram-al-Sharif vir Moslems. Hamas het 'n ultimatum aan die Israeliese polisie gestel om hul soldate van die terrein te verwyder, waarna die rakette gelanseer is, terwyl meer as 3 000 Palestyne in die komende dae in die suide van Israel afgevuur is.
Ter vergelding het tientalle Israeliese lugaanvalle op Gaza gevolg, wat militante tonnelnetwerke en woongeboue vernietig het, met 'n aantal Hamas -amptenare en burgerlikes. In dorpe met gemengde Joodse en Arabiese bevolkings het ook massa -onrus ontstaan ​​wat honderde arrestasies veroorsaak het, terwyl Lod naby Tel Aviv 'n noodtoestand verklaar het.
Aangesien Israel hul troepe op die grens met Gaza posisioneer en die versagting van die spanning onwaarskynlik is, vrees die VN dat 'n 'volskaalse oorlog' tussen die twee kante op die horison kan wag.
9 feite oor die konflik tussen Israel en Palestina waaroor ons almal saamstem
Maak eenvoudig u mond oop oor Israel-Palestina, en vinniger as wat u kan knip, word u 'n hartelose Sionis of 'n Hamas-terroris genoem. Beide ekstreme etikette is ewe vrugteloos.
As ons nie 'n middelweg in dialoog kan vind nie, hoe kan ons dan verwag dat Israel en Palestina 'n middeweg sal vind tydens oorlog? Vrede is immers waarna ons soek, nie waar nie? Reg.
My analise is ten volle bekend as 'n menseregte-advokaat en lid van die Ahmadiyya Moslemgemeenskap-'n 125-jarige wêreldwye Moslem-organisasie wat in 1920 in Palestina aangekom het. Vandag geniet Ahmadi-Moslems ruim godsdiensvryheid in Israel, terwyl hulle steeds groter word vervolging in Palestina. Ek bied dit aan om die belangrikheid van geregtigheid en deursigtigheid in dialoog te beklemtoon - selfs in die lig van onreg. Ongelukkig is deursigtigheid en dialoog twee kenmerke wat voortdurend ontbreek in die Israel-Palestina-konflik.
As die einddoel vrede is, moet ons 'n paar realiteite van die konflik tussen Israel en Palestina erken sonder om mekaar te polariseer. Om feite te ignoreer, los nie die verskille op nie; dit verseker bloot dat die verskille ongemerk voorkom. As ons werklik vrede wil hê-en alle kante ten minste wil hê dat hulle vrede wil hê-moet ons na die onderhandelingstafel kom en 9 feite oor die Israel-Palestina-konflik aanvaar.
1. Hamas -vuurpyle moet stop.
Dit behoort nie 'n idee te wees nie, maar vir sommige is dit moeilik om te aanvaar. 'Whataboutery' kom ter sprake. Wat van die onwettige besetting? Wat van die blokkade? Wat van die skewe getalle burgerlikes wat vermoor is?
Alles relevant, maar nie een verander die feit dat twee (of veelvuldige) onregte geen reg maak nie. Ons moet die geweld van Hamas, hul vuurpyle en die onoordeelkundige afvuur wat Israeliese burgers in gevaar stel, veroordeel. Die vuurpyle moet onvoorwaardelik stop.
2. Die konflik is ouer as Hamas - baie ouer.
Die onophoudelike fokus op Hamas as die rede vir Israel se selfbeskrewe dade van selfverdediging is 'n rooi haring. Hierdie standpunt maak asof ons 'n 27-jarige konflik aanpak-nie 'n 65-jarige konflik nie. Israel se optrede teen Palestina, spesifiek Gaza, spruit terug nog voordat Hamas bestaan ​​het. Hamas se optrede en Israel se herhaalde bewering dat Hamas die hoofoorsaak van al hierdie gevegte is, bewys slegs een ding - geweld kan nie vrede skep nie, ten minste nie blywende vrede nie. Enige gesprek wat vóór 1987 ignoreer, is onvolledig, onopreg en sal uiteindelik ondoeltreffend wees by die onderhandelingstafel. Hamas is 'n simptoom van hierdie konflik, maar nie die oorsaak daarvan nie.
3. As Moslems vrede in Palestina wil hê, moet hulle wêreldwyd in vrede verenig word.
Sy Heiligheid die Khalifa van Islam, Mirza Masroor Ahmad, lei die wêreldwye Ahmadiyya Moslemgemeenskap. Terwyl Hy die skeiding tussen moskee en staat beywer, beveel His Holiness die grootste Moslem -groep ter wêreld met tientalle miljoene Moslems in meer as 204 nasies. Die Moslemwêreld moet sy voorbeeld van beginselvaste leierskap volg net omdat hy smeek en met geregtigheid handel op alle beurse - selfs met diegene wat sy gemeenskap vervolg. Ondanks Palestina se vervolging van Ahmadi -Moslems, het Sy heiligheid byvoorbeeld Ahmadi -Moslems wêreldwyd opdrag gegee om te bid dat Gaza humanitêre hulp verleen aan burgerlikes in Gaza.
In sy gesprek met die meerderheid nasies van Moslem wys sy heiligheid op 'n eenvoudige feit: hoe kan u eis dat Israel Palestina met vrede en geregtigheid behandel, as u dit nie eens onder mekaar kan vasstel nie? Sy Heiligheid verduidelik,
Met groot spyt moet gesê word dat dit vandag die ongeluk van baie Moslem -lande is dat hulle nie meer verenig is nie. Lede van die publiek veg onder mekaar burgers veg ook met regerings, terwyl regerings hul publiek wreed toedien. Daarom het eenheid nie net verlore gegaan nie, maar word daar ook groot wreedhede en onreg gepleeg. As die Moslems verenig was en die weg van God volg, dan is die gesamentlike krag van die Moslem -nasies so groot dat hierdie wreedheid [teen Palestina] nooit sou kon plaasvind nie.
Voordat hulle Israel lam, moet die meerderheid nasies van die Moslem 'n voorbeeld neem en vrede met mekaar vestig.
4. Vrede kan nie bestaan ​​sonder geregtigheid nie.
Geregtigheid kan slegs bestaan ​​met vrede, en vrede kan slegs bestaan ​​met beginselvaste leierskap. Oor hierdie kwessie het sy heiligheid op beide terreine geregtigheid geëis.
Aan Moslemleiers het sy heiligheid vermaan,
Die Moslemleiers en sogenaamde geestelikes is nie regverdig of godvresend nie, en gevolglik word diegene wat onder hulle invloed is, heeltemal mislei. Die geestelikes stoot jongmense, wat nie van beter weet nie, tot boosheid en wreedheid deur te vals beweer dat dit hulle na God sal lei. Niemand lei sulke jeugdiges of die breër Moslem -Ummah (gemeenskap) dat so 'n wreedheid nie regverdig of regverdig is nie. Wat hulle doen, is nie Jihad nie, want moord en bloedvergieting kan jou net van God af wegneem.
Sy heiligheid het aan Israel en Palestina gesê:
In vergelyking met Israel het die Palestyne geen mag of krag nie. Alle wreedheid is beslis verkeerd, en as Hamas wreedheid pleeg, moet die Moslem -lande dit ook stop. As u egter die relatiewe sterkpunte en wreedhede van die twee kante wil vergelyk, is dit asof die een kant 'n stok gebruik, terwyl die ander kant 'n volledig toegeruste leër gebruik om sy onreg te pleeg.
Moslemleiers moet meer eienaarskap van hul jeug neem, en Israel en Palestina moet hulself aanspreeklik hou vir geregtigheid - anders is vrede bloot 'n fantasie.
5. Palestina was 'n toevlugsoord vir Joodse vlugtelinge voor die skepping van Israel.
Sommige dring daarop aan om aan te voer dat Palestina inherent antisemeties is. Dit is onwaar en die historiese optrede van Palestina bewys anders. Voor Israel se skepping het Palestina gewilliglik 700 000 Joodse vlugtelinge aanvaar wat uit die Eerste Wêreldoorlog en die Holocaust ontsnap het. Dit is 'n groot getal aangesien die Moslem -bevolking van Palestina in 1947 slegs ongeveer 1,2 miljoen was. Dit gesê, Palestina het nie gestem vir die skepping van Israel nie. In plaas daarvan is Israel se skepping deur die Verenigde Nasies op Palestina afgedwing. Ons hoor gereeld die praatpunt "geen land op aarde sou duld dat vuurpyle op sy burgers neersak nie." Dit is ongetwyfeld waar, maar in eerlikheid moet ons ook aanvaar dat geen land op aarde dit sal verdra om in twee te word sonder die reg op selfbeskikking of 'n sê in die saak nie. As u nie saamstem nie, stel u voor dat die Verenigde Nasies môre sou besluit dat die helfte van u land na 'n ander volk gaan - terwyl u geen sê daaroor het nie. Kortom, Palestina was 'n toevlugsoord vir Joodse vlugtelinge voor Israel se skepping. Dit is belangrik om op hierdie geskiedenis te put wanneer ons gemeenskaplike grond vir die toekoms probeer vind.
6. Aangesien Israel deur die Verenigde Nasies geskep is, moet dit deur die Verenigde Nasies leef.
Die harde pro-Palestynse argument lui dat aangesien Israel nooit die skepping van Israel goedgekeur het nie, hulle Israel nie sal erken nie. Die pro-Israel-kant verklaar die teenoorgestelde-die Verenigde Nasies het ons geskep deur demokratiese stemming, sodat ons hier is om te bly. Israel is reg. Die realiteit is dat ons die geskiedenis nie kan ongedaan maak nie. Israel het die bestaansreg en is hier om te bly - geen twis of stryd sal dit ongedaan maak nie.
Hierdie feit is vasgestel, ons kan nie die VN -gesprek hier stop nie.
'N Nasie wat deur die VN gebore is, moet deur die VN lewe. Sedert Israel se skepping het die Verenigde Nasies ten minste 42 besluite teen Israel geneem vir die oortreding van die internasionale reg - waarvan 17 aangeneem is voordat Hamas bestaan ​​het.Dit sluit in resolusies wat Israel veroordeel weens onwettige praktyke teen burgerlikes in Libanon, die veroordeling van Israel se oortreding van die Vierde Geneefse Konvensie, 'n beroep op Israel om uit alle Palestynse gebiede terug te trek, 'n beroep op Israel om die Palestynse reg op terugkeer te erken, en 'n beroep op Israel om Moslem te respekteer heilige plekke. Na Hamas het die VN resolusies teen Israel aanvaar om die Vierde Konvensie van Genève na te kom en te aanvaar, wat Israel se inval in Libanon veroordeel, Israel se dood van VN-werknemers van die Wêreldvoedselprogram veroordeel en Israel-nedersettings wat sedert 1967 gevestig is, as onwettig veroordeel- wat niks met Hamas te doen het nie. Dit bevestig verder punt twee hierbo dat Hamas nie die hoofoorsaak van hierdie konflik is nie.
Ongelukkig en merkwaardig, het Israel gevra en die Verenigde State het ingestem om al die 42 resolusies van die VN te veto. Israel kan dit nie in beide opsigte hê nie. Dit kan nie aan die een kant aanspraak maak op legitimiteit deur die Verenigde Nasies se besluit om Israel te stig, aan te haal nie, en dan die handhawing van die VN te ignoreer om Israel aanspreeklik te hou vir die internasionale reg. As die VN -besluite nou ongeldig is, dan was dit ongeldig tydens die skepping van Israel. Aangesien VN -besluite op Israel se skepping geldig was, is dit ook redelik, en dit moet ook nou geldig wees en Israel moet geregtigheid daarvolgens handhaaf.
7. Arabiese bloed en Joodse bloed is menslike bloed - en alle bloed is gelyk
Daar is geen regverdiging vir burgerlike sterftes nie. Die konsep van selfbehoud of 'n 'nul-som' spel werk nie in ons wêrelddorp of met 'n morele kompas nie. Die idee dat Arabiese bloed meer werd is as Joodse bloed, of dat Joodse bloed meer werd is as Arabiese bloed, is moderne rassisme in al sy lelikheid. 'N Palestynse kind het net soveel reg as 'n Israeliese kind, en omgekeerd. Enige optrede aan weerskante wat hierdie beginsel ignoreer, is 'n skending van menseregte en ontspoor die vredesproses. Kom ons ontslae te raak van die kanker van die regverdiging van kollaterale skade en erken dat die menslike lewe gelyk is.
8. Albei kante het moontlike oorlogsmisdade gepleeg en moet dienooreenkomstig aanspreeklik gehou word.
Nadat hy Hamas verkies het, moet Palestina aanspreeklik wees vir Hamas se oorlogsmisdade. Om rakette sonder onderskeid af te vuur is 'n oorlogsmisdaad. Iron Dome en die relatief minder burgerlike Israeliese ongevalle wat erken word, vuurpyle afvuur op 'n burgerlike bevolking is per definisie 'n oorlogsmisdaad. Net omdat 'nie soveel' Israeliese burgerlikes gedood is nie, help dit niks om vuurpyle af te skiet as 'n oorlogsmisdaad nie. Net so kan Hamas nie onwettige wapens by VN -skole opsamel nie, veral naby vlugtelinge, en maak asof hulle nie onskuldige Palestyne in gevaar stel nie. Sulke misdade doen niks om vrede te bevorder nie en vererger slegs 'n reeds wisselvallige situasie. Hamas moet sulke dade onmiddellik staak.
Soos reeds genoem, moet Israel aanspreeklik wees teenoor die Verenigde Nasies en die internasionale reg. Israel se gebruik van wit fosfor is 'n oorlogsmisdaad, die gebruik van menslike skilde is 'n oorlogsmisdaad, Israel se gesamentlike straf vir die hele Gaza is 'n oorlogsmisdaad, Israel se doelwitmoord op kinders op 'n strand wat sokker speel is 'n oorlogsmisdaad, Israel se bomaanval op hospitale is 'n oorlogsmisdaad. Dit is gedokumenteerde dade deur verslae van die VN -sending, onafhanklike joernaliste en deur toelating van Israeliese soldate. In plaas daarvan om hierdie onregverdige dade te ignoreer, moet Israel hierdie oorlogsmisdade aanvaar en onmiddellik ophou met sulke dade.
9. Amerika moet regverdig speel, en ook die wêreldwye Moslem -leierskap.
Sedert Israel se skepping byna sewe dekades gelede het die wêreld telkens dieselfde geweld beleef. Verskeie vredesverdrae en pogings het verloop, maar ons staan ​​nader aan vrede.
Dit mag onlogies lyk om Amerika te vergelyk met die diversiteit van Moslem -leierskap, maar dit is die werklikheid waarmee ons te kampe het. Amerika beskik oor die vetoreg van die VN, en ondanks die diversiteit in die Moslemwêreld, is die persepsie van 'n monoliet oor die Israel-Palestina-krisis.
Deur die dekades heen is Amerika se reputasie aan die res van die wêreld - en veral die Moslemwêreld - dié van 'n oneerlike boef wat sy wil afdwing en blindelings sy kant met Israel afdwing. Hierdie beeld kan nie baie maklik omgedraai word nie - maar dit moet as ons ons uiteindelike doel van vrede wil hê. Dit het dekades geneem om hierdie beeld te skep. Dit sal dekades neem om dit te verander, maar dit sal verander as Amerika die pad van vrede begin stap met geregtigheid en billikheid. 'N Sterk weermag is die sterkste as hy selfbeheersing beoefen, eerder as wanneer hy dit gebruik om die dood van burgerlikes te regverdig.
Net so moet die Moslemwêreld die bestaansreg van Israel erken. Moslems wêreldwyd kan nie na tientalle VN -resolusies teen Israel verwys nie en die unieke besluit van die VN om Israel te skep ignoreer - so 'n daad toon soortgelyke skynheiligheid as Israel se huidige teenoorgestelde praktyk rakende die VN.
Die belangrikste fokus moet vrede wees.
Vrede is slegs moontlik deur die heiligheid en waardigheid van die hele menslike lewe te verseker - hetsy Joods, Moslem of die minderheid en dikwels geïgnoreer die Christelike Palestynse bevolking wat deur hierdie gruweldade ly. Deur sulke menslike waardes te ignoreer, verseker dit net dat hierdie bose kringloop voortduur.
Vrede kan nie bestaan ​​sonder geregtigheid nie. 'N Toekomstige vrede kan nie bestaan ​​sonder om die feitelike geskiedenis te erken nie. Die ironie is dat slegs twee soorte mense die bogenoemde leiding sal ignoreer - 'hartelose Sioniste' en 'Hamas -terroriste'.
Hopelik kan die meerderheid van ons 'n sterk genoeg middel bou om beide uiterstes te neutraliseer en uiteindelik te kry wat ons almal wil hê - vrede.
Alles wat u moet weet oor Israel-Palestina
'N Omvattende gids vir die basiese beginsels van die wêreld se mees omstrede konflik.
Die Israelies-Palestynse konflik is een van die langste en mees omstrede konflikte ter wêreld. In sy hart is dit 'n konflik tussen twee selfbeskikkingsbewegings-die Joodse Sionistiese projek en die Palestynse nasionalistiese projek-wat aanspraak maak op dieselfde gebied. Maar dit is so, baie meer ingewikkeld as dit, met skynbaar elke feit en historiese detail wat klein en groot deur die twee partye en hul verdedigers geding word.
Hierdie gids is ontwerp om u 'n ingangspunt te gee om hierdie uiters ingewikkelde konflik te verstaan. As u wonder oor die basiese beginsels van die konflik - soos hoe dit begin het of die rol wat die stad Jerusalem daarin speel - dan is u op die regte plek.
My hoop is dat, ongeag u siening van wie reg het in die konflik, u hierdie gids kan lees en voel dat u 'n eerlike, duidelike gids vir die basiese beginsels van die situasie gekry het. En as u niks daarvan weet nie, kan u wegkom en voel asof u basies op hoogte is.
10 basiese feite oor die Israelies-Palestynse konflik
Ter wille van die duidelikheid, moet u nie nalaat om hierdie fundamentele feite in ag te neem nie.
In al die besprekings oor hierdie dekades lange konflik en die soeke na 'n oplossing, ontbreek sommige basiese feite te dikwels, verwaarloos, afgemaak of skeef.
Dit doen nie net 'n slegte geskiedenis aan die geskiedenis nie, maar dit dra ook by tot die verlenging van die konflik deur valse aannames en verkeerde idees te handhaaf.
Feit 1: Daar kon reeds in 1947 'n tweestaatoplossing gewees het. Dit was presies wat die VN se spesiale komitee oor Palestina (UNSCOP) voorgestel het, met die erkenning van die teenwoordigheid van twee mense en twee nasionalismes in 'n gebied wat tydelik beheer word deur die Verenigde Koninkryk. En die Algemene Vergadering van die VN het die UNSCOP -voorstel beslis aanvaar. Die Joodse kant het die plan pragmaties aanvaar, maar die Arabiese wêreld het dit kategories verwerp.
Feit #2: Toe Israel op 14 Mei 1948 onafhanklikheid verklaar, het dit die hand van vriendskap uitgebrei na sy Arabiese bure, soos duidelik blyk uit sy stigtingsdokumente en verklarings. Ook hierdie aanbod is verwerp. In plaas daarvan verklaar vyf Arabiese leërs oorlog teen die jong Joodse staat op soek na die totale vernietiging daarvan. Ondanks die groot aantal Jode en die besit van voortreflike militêre arsenale, het hulle hul soektog misluk.
Feit 3: Tot 1967 was die oostelike deel van Jerusalem en die hele Wesbank in die hande van Jordanië, nie Israel nie. As die Arabiese wêreld dit wou, sou 'n onafhanklike Palestynse staat met sy hoofstad in Jerusalem te eniger tyd kon ontstaan. Dit het nie net gebeur nie, maar daar is geen rekord dat dit ooit bespreek is nie. Inteendeel, Jordanië het die gebied geannekseer op soek na volledige en permanente beheer. Dit het Jerusalem as 'n agterwater behandel, terwyl Jode toegang tot Joodse heilige plekke in die Ou Stad geweier en die sinagoges daar vernietig is. Intussen was Gaza onder Egiptiese militêre bewind. Weereens was daar ook nie sprake van soewereiniteit vir die Palestyne nie.
Feit #4: In Mei 1967 het die Egiptiese en Siriese regerings herhaaldelik gedreig om Israel uit te roei, aangesien hierdie lande geëis het dat die VN se vredesmagte uit die gebied onttrek word. Boonop is Israeliese seevaarte na die suidelike hawe van Eilat geblokkeer, en Arabiese troepe is na frontlinie-posisies ontplooi. Die Sesdaagse Oorlog was die uitkoms, 'n oorlog wat Israel gewen het. Israel, wat in besit van die Gazastrook, die Golanhoogte, die Sinaï -skiereiland, die Wes -oewer en die oostelike deel van Jerusalem was, het via derde partye voelers na sy Arabiese bure gebring, op soek na 'n formule vir vrede en vrede. Die Arabiese reaksie het op 1 September 1967 teruggekom vanaf Khartoem, Soedan, waar die Arabiese Liga -lande vergader het. Die boodskap was onmiskenbaar: & ldquo Geen vrede met Israel, geen erkenning van Israel en geen onderhandelinge met Israel nie. & Rdquo Nog 'n geleentheid om die konflik te beëindig, het gekom en gegaan.
Feit 5: In November 1977 het die Egiptiese president, Anwar Sadat, gebreek met die Arabiese verwerpingskonsensus. Hy het na die Israeliese hoofstad Jerusalem gereis om met Israeliese leiers te vergader en Israel se parlement te spreek en oor vrede te praat. Twee jaar later, met die beklemtoning van die mate waartoe Israel bereid was om die konflik te beëindig, is 'n ooreenkoms bereik waarin Israel en ndash veral gelei het deur 'n regse regering en die groot Sinaï-skiereiland, met sy strategiese diepte, olie afsettings, nedersettings en lugbasisse, in ruil vir die belofte van 'n nuwe era in die betrekkinge met die Arabiese wêreld en die voorste land van Rsquos. In 1981 word Sadat deur die Moslem -broederskap vermoor weens sy beweerde volmaaktheid, maar sy nalatenskap van vrede met Israel het gelukkig bestaan.
Feit 6: In September 1993 bereik Israel en die Palestina Liberation Organization (PLO) 'n ooreenkoms, bekend as die Oslo -akkoord, wat hoop bied op vrede ook op daardie front, maar agt maande later bevestig die voorsitter van die PLO, Yasser Arafat, die vermoedens van baie dat hy nie eerlik was nie, toe hy vasgevang is op 'n band in 'n moskee in Johannesburg waarin hy beweer dat hierdie ooreenkoms niks anders was as 'n tydelike wapenstilstand tot die finale oorwinning nie.
Feit #7: In 1994 het Jordan & rsquos King Hussein, in die voetspore van die Egiptiese president Sadat, 'n ooreenkoms met Israel bereik en weer bewys dat Israel gereed is vir vrede en vrede en bereidheid om territoriale opofferings te maak wanneer opregte Arabiese leiers na vore tree.
Feit 8: In 2000-1 het die Israeliese premier Ehud Barak, wat 'n links-van-middel-regering gelei het en deur die Clinton-administrasie ondersteun is, 'n baanbrekende reëling van twee state aan Arafat aangebied, waaronder 'n gewaagde kompromie oor Jerusalem. Die Palestynse leier het die aanbod nie net verwerp nie, maar hy het skokkend aan Clinton gesê dat Jode nog nooit 'n historiese verband met Jerusalem gehad het nie, geen teenaanbod gegee het nie en 'n nuwe golf van Palestynse geweld veroorsaak het wat tot meer as 1 000 Israeliese sterftes gelei het (in verhouding gelykstaande aan 40 000 Amerikaners).
Feit 9: In 2008, drie jaar nadat die Israeliese premier Ariel Sharon eensydig alle Israeliese soldate en setlaars uit Gaza onttrek het, net om te sien hoe Hamas beheer gryp en nog 'n kans op naasbestaan ​​vernietig, het die Israeliese premier, Ehud Olmert, selfs verder gegaan as Barak om uit te brei 'n olyftak aan die Palestynse Owerheid. Hy het 'n nog meer vrygewige tweestaat-voorstel aangebied, maar het geen formele reaksie van Mahmoud Abbas, opvolger van Arafat en rsquos, gekry nie. 'N Palestynse onderhandelaar het daarna in die media erken dat die Israeliese plan sy kant die ekwivalent van 100 persent van die betwiste grond onder bespreking sou gegee het.
Feit 10: Op versoek van die Obama-administrasie het die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, ingestem tot 'n stilstand van tien maande in die bou van nedersettings in 2010, as 'n goeie trou gebaar om die Palestyne terug te lok. Ongelukkig het dit misluk. Die Palestyne het nie opgedaag nie. In plaas daarvan het hulle tot vandag toe voortgegaan met hul strategie om pogings aan te wakker om Israel en ndash en gesprekke van aangesig tot aangesig te omseil deur na internasionale organisasies te gaan, in plaas van die ontkenning van die eeue oue Joodse skakel na Jerusalem en, in uitbreiding, die streek en leeftyd. finansiële steun vir gevange terroriste en die families van selfmoordbomaanvallers.
Is dit nie tyd dat dit tyd is om 'n paar duidelike gevolgtrekkings uit hierdie feite te maak nie, die vele verlore geleenthede om 'n skikking te bereik erken vanweë 'n konsekwente kant van die een kant, en 'n beroep op die Palestyne doen om 'n verandering te sê & ldquoyes & rdquo?
Die Israelies -Palestynse konflik het sy wortels in die laat 19de en vroeë 20ste eeu, met die geboorte van groot nasionalistiese bewegings onder die Jode en onder die Arabiere, wat beide daarop gemik was om soewereiniteit vir hul mense in die Midde -Ooste te verkry.  Die Balfour -verklaring was 'n openbare verklaring wat die Britse regering in 1917 tydens die Eerste Wêreldoorlog uitgereik het waarin steun vir die stigting van 'n 'nasionale tuiste vir die Joodse volk' in Palestina aangekondig word.  Die botsing tussen die twee bewegings in die suide van Levant na die opkoms van Palestynse nasionalisme na die Frans-Siriese oorlog in die 1920's het in die 1930's en 1940's tot die sektariese konflik in Mandatoriese Palestina toegeneem, en later uitgebrei na die breër Arabies-Israeliese konflik op. 
Die terugkeer van verskeie hardnekkige Palestynse Arabiese nasionaliste, onder die opkomende leiding van Haj Amin al-Husseini, van Damaskus na verpligte Palestina was die begin van Palestynse Arabiese nasionalistiese stryd om 'n nasionale tuiste vir Arabiere in Palestina te begin.  Amin al-Husseini, die argitek van die Palestynse Arabiese nasionale beweging, het onmiddellik die Joodse nasionale beweging en Joodse immigrasie na Palestina as die enigste vyand van sy saak gemerk,  het reeds in 1920 grootskaalse onluste teen die Jode begin. in Jerusalem en in 1921 in Jaffa. Onder die gevolge van die geweld was die stigting van die Joodse paramilitêre mag Haganah. In 1929 is 'n reeks gewelddadige anti-Joodse onluste begin deur die Arabiese leierskap. Die onluste het gelei tot massiewe Joodse slagoffers in Hebron en Safed, en die ontruiming van Jode uit Hebron en Gaza. 
In die vroeë dertigerjare het die Arabiese nasionale stryd in Palestina baie Arabiese nasionalistiese militante van regoor die Midde-Ooste gelok, soos die sjeik Izaddin al-Qassam uit Sirië, wat die militante groep Black Hand gestig het en die grondslag vir die Arabiese opstand in 1936 voorberei het . Na die dood van al-Qassam aan die hand van die Britte aan die einde van 1935, het spanning in 1936 ontstaan ​​oor die Arabiese algemene staking en algemene boikot. Die staking het gou agteruitgegaan tot geweld en die bloedige onderdrukte Arabiese opstand van 1936–1939 in Palestina teen die Britte en die Jode.  In die eerste golf van georganiseerde geweld, wat tot vroeg in 1937 geduur het, is die meeste Arabiese groepe deur die Britte verslaan en gedwonge uitsetting van 'n groot deel van die Arabiese leierskap is uitgevoer. Die opstand het gelei tot die stigting van die Peel -kommissie vir die verdeling van Palestina, hoewel dit daarna deur die Palestynse Arabiere verwerp is. Die twee belangrikste Joodse leiers, Chaim Weizmann en David Ben-Gurion, het die aanbevelings aanvaar, maar sommige sekondêre Joodse leiers het nie daarvan gehou nie.   
Die hernieude geweld, wat sporadies tot die begin van die Tweede Wêreldoorlog geduur het, eindig met ongeveer 5 000 slagoffers, meestal van die Arabiese kant. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die situasie in die verpligte Palestina bedaar. Dit het 'n verskuiwing na 'n meer gematigde houding onder Palestynse Arabiere moontlik gemaak, onder leiding van die Nashashibi -stam en selfs die vestiging van die Joods -Arabiese Palestynse Regiment onder Britse bevel, wat teen Duitsers in Noord -Afrika veg. Die meer radikale ballingskap van al-Husseini was egter geneig tot samewerking met Nazi-Duitsland en het deelgeneem aan die oprigting van 'n pro-Nazi-propagandamasjien in die hele Arabiese wêreld. Die nederlaag van Arabiese nasionaliste in Irak en die daaropvolgende verhuising van al-Husseini na Nazi-besette Europa het sy hande gebind oor veldoperasies in Palestina, hoewel hy gereeld geëis het dat die Italianers en die Duitsers Tel Aviv bombardeer. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het 'n krisis oor die lot van die oorlewendes van die Holocaust uit Europa gelei tot hernieude spanning tussen die Yishuv en die Palestynse Arabiese leierskap. Immigrasie -kwotas is deur die Britte vasgestel, terwyl onwettige immigrasie en Sionistiese opstand teen die Britte aan die ander kant toeneem. 
Op 29 November 1947 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies Resolusie 181 (II)  aangeneem waarin die aanvaarding en implementering van 'n plan om Palestina in 'n Arabiese staat, 'n Joodse staat en die Stad Jerusalem aan te beveel, aanbeveel word.  Die volgende dag is Palestina reeds deur geweld meegesleur. Vier maande lank, onder voortdurende Arabiese provokasie en aanval, was die Yishuv gewoonlik in die verdediging terwyl hy af en toe weer vergeld het.  Die Arabiese Liga ondersteun die Arabiese stryd deur die vorming van die vrywillige Arabiese Bevrydingsleër, wat die Palestynse Arabiese Leër van die Heilige Oorlog ondersteun, onder leiding van Abd al-Qadir al-Husayni en Hasan Salama. Aan die Joodse kant is die burgeroorlog bestuur deur die groot ondergrondse milisies - die Haganah, Irgun en Lehi, versterk deur talle Joodse veterane uit die Tweede Wêreldoorlog en buitelandse vrywilligers. Teen die lente van 1948 was dit reeds duidelik dat die Arabiese magte 'n totale ineenstorting nader, terwyl Yishuv -magte meer en meer gebied verkry het, wat 'n groot vlugtelingprobleem van Palestynse Arabiere veroorsaak het.  Gewilde steun aan die Palestynse Arabiere in die hele Arabiese wêreld het gelei tot sporadiese geweld teen Joodse gemeenskappe in die Midde -Ooste en Noord -Afrika, wat 'n teenoorgestelde vlugtelinggolf veroorsaak het.
Na die verklaring van die totstandkoming van die staat Israel op 14 Mei 1948, het die Arabiese Liga besluit om namens Palestynse Arabiere in te gryp en hul magte na die voormalige Britse Palestina te marsjeer, met die aanvang van die hooffase van die Arabies -Israeliese Oorlog van 1948. Die algehele gevegte, wat tot ongeveer 15 000 slagoffers gelei het, het tot wapenstilstand- en wapenstilstandooreenkomste van 1949 gelei, met Israel wat 'n groot deel van die voormalige mandaatgebied besit, Jordanië beset het en later die Wesbank geannekseer het en Egipte die Gazastrook oorgeneem het, waar die hele Palestina-regering op 22 September 1948 deur die Arabiese Liga verklaar is. 
Deur die vyftigerjare het Jordanië en Egipte die Palestynse Fedayeen-militante se grensoverschrijdende aanvalle op Israel ondersteun, terwyl Israel weerwraak in die gasheerland uitgevoer het. Die Suez-krisis van 1956 het gelei tot 'n kort termyn Israeliese besetting van die Gazastrook en ballingskap van die hele Palestynse regering, wat later herstel is met Israeliese onttrekking. Die hele Palestina-regering is in 1959 heeltemal deur Egipte laat vaar en is amptelik saamgevoeg in die Verenigde Arabiese Republiek, tot nadeel van die Palestynse nasionale beweging. Die Gazastrook is toe onder die gesag van die Egiptiese militêre administrateur geplaas, wat dit 'n de facto militêre besetting maak. In 1964 word 'n nuwe organisasie, die Palestine Liberation Organization (PLO), deur Yasser Arafat gestig.  Dit het onmiddellik die steun van die meeste Arabiese Liga -regerings gewen en 'n setel in die Arabiese Liga gekry.
Die Sesdaagse Oorlog van 1967 het 'n beduidende uitwerking op die Palestynse nasionalisme gehad, aangesien Israel militêre beheer oor die Wesoewer verkry het uit Jordanië en die Gazastrook uit Egipte. Gevolglik kon die PLO geen beheer op die grond vestig nie en het sy hoofkwartier in Jordanië gevestig, met die tuiste van honderde duisende Palestyne, en het hy die Jordaanse weermag ondersteun tydens die uitputtingsoorlog, wat die Slag van Karameh ingesluit het. Die Palestynse basis in Jordanië het egter ineengestort met die Jordaan-Palestynse burgeroorlog in 1970. Die PLO-nederlaag deur die Jordaniërs het veroorsaak dat die meeste van die Palestynse militante na Suid-Libanon verhuis het, waar hulle spoedig groot gebiede oorgeneem het, wat die sogenaamde " Fatahland ".
Die Palestynse opstand in Suid -Libanon het in die vroeë sewentigerjare 'n hoogtepunt bereik, aangesien Libanon as basis gebruik is om aanvalle op Noord -Israel te begin en veldtogte om vliegtuie te kap wat wêreldwyd weerwraak veroorsaak het. Tydens die Libanese burgeroorlog het Palestynse militante steeds aanvalle op Israel geloods terwyl hulle ook teenstanders in Libanon gestry het. In 1978 het die Coastal Road-slagting gelei tot die Israeliese volskaalse inval, bekend as Operation Litani. Israeliese magte het egter vinnig uit Libanon teruggetrek, en die aanvalle op Israel is hervat. In 1982, na 'n sluipmoordpoging op een van sy diplomate deur Palestyne, besluit die Israeliese regering om kant te kies in die Libanese burgeroorlog en begin die Libanon -oorlog in 1982. Die aanvanklike resultate vir Israel was suksesvol. Die meeste Palestynse militante is binne enkele weke verslaan, Beiroet is gevange geneem en die PLO -hoofkwartier is in Junie na Tunisië ontruim deur die besluit van Yasser Arafat.  Israeliese ingryping in die burgeroorlog het egter ook tot onvoorsiene resultate gelei, waaronder kleinskaalse konflik tussen Israel en Sirië. Teen 1985 trek Israel terug na 'n strook Suid-Libanon wat 10 km beset is, terwyl die konflik met lae intensiteit met Sjia-militante eskaleer.  Die Shia-groepe wat deur Iran gesteun word, het geleidelik in Hizbullah en Amal gekonsolideer, teen Israel opgehou en met die oorblyfsels van Palestynse organisasies saamgespan om aanvalle op Galilea aan die einde van die tagtigerjare te begin. Teen die negentigerjare was Palestynse organisasies in Libanon grootliks onaktief. [ aanhaling nodig ]
Die eerste Palestynse opstand het in 1987 begin as 'n reaksie op toenemende aanvalle en die eindelose besetting. Aan die begin van die negentigerjare het internasionale pogings begin om die konflik te besleg, in die lig van die sukses van die Egipties -Israeliese vredesverdrag van 1982. Uiteindelik het die Israelies -Palestynse vredesproses gelei tot die Oslo -ooreenkoms van 1993, waardeur die PLO kon verhuis uit Tunisië en neem grond in die Wesbank en die Gazastrook, met die vestiging van die Palestynse Nasionale Owerheid. Die vredesproses het ook aansienlike teenkanting onder radikale Islamitiese elemente van die Palestynse samelewing gehad, soos Hamas en Palestynse Islamitiese Jihad, wat onmiddellik 'n veldtog van aanvalle op Israeliërs begin het. Na honderde slagoffers en 'n golf van radikale anti-regerings propaganda, is die Israeliese premier Rabin vermoor deur 'n Israeliese fanatikus wat beswaar gemaak het teen die vredesinisiatief. Dit het 'n ernstige slag vir die vredesproses geslaan, waaruit die nuutverkose regering van Israel in 1996 teruggetrek het. 
Na 'n paar jaar van onsuksesvolle onderhandelinge, het die konflik weer uitgebreek as die Tweede Intifada in September 2000.  Die geweld, wat gelei het tot 'n oop konflik tussen die Palestynse nasionale veiligheidsmagte en die Israeliese weermag, duur tot 2004/2005 en lei tot ongeveer 130 sterftes. In 2005 het die Israeliese premier Sharon beveel dat Israeliese setlaars en soldate uit Gaza verwyder moet word. Israel en sy hooggeregshof het formeel 'n einde aan besetting verklaar en gesê dat dit 'geen effektiewe beheer het oor wat in Gaza plaasgevind het nie.  Die Verenigde Nasies, Human Rights Watch en baie ander internasionale liggame en nie -regeringsorganisasies beskou Israel egter steeds as die besettingsmag van die Gazastrook, aangesien Israel die Gazastrook se lugruim, territoriale waters beheer en die beweging van mense of goedere in of uit die Gaza per lug of see.   
In 2006 het Hamas 'n veelheid van 44% in die Palestynse parlementêre verkiesing gewen. Israel het geantwoord dat dit ekonomiese sanksies sal begin, tensy Hamas instem om vooraf Israeliese-Palestynse ooreenkomste te aanvaar, geweld te verlaat en Israel se bestaansreg te erken, wat Hamas verwerp het.  Nadat interne Palestynse politieke stryd tussen Fatah en Hamas in die Slag van Gaza uitgebreek het (2007), het Hamas die volle beheer oor die gebied oorgeneem.  In 2007 het Israel 'n vlootblokkade op die Gazastrook opgelê, en samewerking met Egipte het 'n grondversperring van die Egiptiese grens toegelaat
Die spanning tussen Israel en Hamas het toegeneem tot laat 2008, toe Israel die operasie Cast Lead on Gaza begin het, wat duisende burgerlike ongevalle en miljarde dollars se skade tot gevolg gehad het. Teen Februarie 2009 is 'n skietstilstand onderteken met internasionale bemiddeling tussen die partye, alhoewel die besetting en klein en sporadiese uitbarstings van geweld voortduur. 
In 2011 het 'n poging van die Palestynse Owerheid om VN -lidmaatskap as 'n volkome soewereine staat te verkry, misluk. In Gaza wat deur Hamas beheer word, vind daar steeds sporadiese vuurpylaanvalle op Israel en Israeliese lugaanvalle plaas.     In November 2012 is die verteenwoordiging van Palestina in die VN opgegradeer na 'n nie-lid-waarnemer-staat, en die missietitel daarvan is verander van "Palestina (verteenwoordig deur PLO)" na "Staat van Palestina ".
2 November is die eeufees van die Balfour -verklaring, toe die Britse regering beroemd beloof het om 'n Joodse 'nasionale tuiste' in Palestina te vestig. 'N Eeu van konflik in Palestina/Israel het 'n groot en steeds groeiende historiese literatuur in Engels, sowel as in Arabies en Hebreeus opgelewer. Botsende of onversoenbare vertellings beteken dat werke wat die verhaal van en van beide kante vertel, skaars is. Standpunte oor fundamentele kwessies soos die legitimiteit van die Sionisme of die Palestyne se reg op verset kleur die interpretasie van sleutelgebeure van Balfour tot die oorlog in 2014 oor die Gazastrook onvermydelik. Persepsies kan steeds gepolariseer word oor Israel se onafhanklikheidsoorlog en die Palestynse nakba (katastrofe) van 1948, die oorlog in 1967 en die karakter van die besetting wat 50 jaar later voortduur. Bekende boeke, veral deur Israel se "nuwe" historici, het 'n groot invloed op die kennis van die vormingsperiode voor die staat gehad. Hier is tien ander wat op verskillende maniere en op verskillende tye 'n belangrike bydrae gelewer het om hierdie eindelose verhaal te belig.
Storrs was die eerste Britse militêre goewerneur van Jerusalem na die Ottomaanse oorgawe in Desember 1917. Sy memoires is elegant as pretensieus geskryf. Dit weerspieël hedendaagse kolonialistiese aannames oor Arabiere en Jode, die aangebore gesag en arrogansie van die grootste ryk ter wêreld en die toenemende frustrasie van die skrywer namate die konfrontasie in sy vroegste dae ontvou het. Storrs was in Palestina ten tyde van die Balfour -verklaring en in die vroeë mandaatjare. Miskien was sy mees onvergeetlike reël, soos wrok en spanning toeneem, hoe "twee uur Arabiese griewe my die sinagoge inry, terwyl ek na 'n intense verloop van Sionistiese propaganda bereid is om Islam te omhels".
Benvenisti, wat in 1934 in Palestina gebore is, is een van die skerpsinnigste Israeliese Joodse skrywers oor die konflik. Sy pa was 'n geograaf wat 'n diep liefde vir die land by hom ingeboesem het. Eerder as om die Palestyne te ignoreer, soos baie Jode doen, fokus hy intens op hulle en veral op hoe die landskap van sy jeug verander is toe Arabiese dorpe in Hebreeus vernietig of herdoop is. Die "wegwysers van herinnering" wat hy identifiseer, is tekens van 'n bitter omstrede geskiedenis. Benvenisti het gedien as onderburgemeester van Jerusalem na 1967. Hy was ook 'n vroeë voorstander van die argument-vanaf die tagtigerjare-dat die besetting onomkeerbaar is en 'n tweestaat-oplossing onhaalbaar is. Hy is hiervoor aangeval, maar gebeurtenisse die afgelope jare bewys hom reg.
Hierdie outobiografie is deur die seun van 'n patrisiese Jerusalem -Arabiese familie. Hy het in die vyftigerjare grootgeword op die 'naat' tussen die Jordaanse en Israeliese sektore van die destydse verdeelde stad en beskryf die ervaring van die ontmoeting met Israeli's na 1967, selfs as vrywilliger op 'n kibboets. Die Oxford-opgevoede filosoof het aan die Bir Zeit-universiteit op die Wes-oewer onderrig, waar weerstand teen besetting die norm was. Hy het 'n belangrike rol agter die skerms in die eerste intifada gespeel en pamflette opgestel wat strategiese leiding gegee het en plaaslike aktiviste met die PLO-leierskap in die buiteland verbind het. Hierdie waarnemende en humanistiese boek straal optimisme uit wat vandag dikwels ongegrond lyk. Hy haal sy pa aan: "Puin maak dikwels die beste boumateriaal."
'N Gedeelde deel van 'n reeks genaamd' Contesting the Past ', is deur 'n Kanadese akademikus wat sy hele loopbaan deurgebring het om die geskiedenis van die Israel-Palestina-konflik te ondersoek en te onderrig. Caplan bied 'n vinnige en gebalanseerde weergawe daarvan. Maar hy manoeuvreer ook behendig tussen en bo die Arabiese en Sionistiese verhale en definieer nuttig die belangrikste geskiedkundige geskille wat geleerdes aanhou stry - insluitend gelaaide terminologie soos 'terrorisme' en 'verset'. Daar word gekyk na die kernargumente 'wat lyk asof protagoniste en historici gelykop beland', en verduidelik kortliks waarom die konflik nog nie opgelos is nie - en waarom dit moontlik nooit sal wees nie.
In onlangse jare het die konsep van koloniste koloniste 'n modieuse of kontroversiële manier geword om die konflik tussen Palestina en Israel te verstaan. Dit trek ooreenkomste tussen die Sionistiese beweging en Europese setlaars in Noord -Amerika, Australië en elders wat hul eie samelewings en ekonomieë gebou het terwyl hulle die inboorlinge uitgesluit, onteien of uitgeskakel het. Daar is 'n paar duidelike verskille. Maar Joodse immigrante wat van antisemitisme gevlug het, was ook setlaars. Robinson gebruik die raamwerk om die Palestynse minderheid wat na 1948 in Israel oorgebly het, te bestudeer en die paradoks daarvan dat hulle tweederangse burgers is wat onder 'n militêre regering woon, maar met demokratiese regte, en in 'n Joodse staat omring deur Arabiese vyande. Uitstekend ondersoek na argief en 'n magdom ander bronne in Arabies en Hebreeus.
Ben-Ami, 'n geskiedkundige wat opgelei is, dien in die regering van Ehud Barak, Israel se eerste minister van Arbeid, van 1999-2001. Sy boek is 'n uitgebreide opstel oor die konflik vanaf die dertigerjare. Dit bied nie 'n konvensionele chronologiese weergawe nie, dus moet die leser vertroud wees met die verhaal. Maar sy interpretasies is waarneembaar en interessant-van sy oordeel oor die onvermydelikheid van die Arabies-Sionistiese konfrontasie tot fassinerende besonderhede oor die gaping tussen die twee kante in die aanloop tot die abortiewe beraad van Camp David in 2000, die voorspel tot die tweede intifada . 'Jode en Arabiere het 'n spesiale eerbied vir die verlede', skryf hy, 'maar hulle is ook noodlottig vasgevang in die leuens daarvan.'
Jode het in Ottomaanse Palestina gewoon lank voor die Sionistiese beweging in die laat 19de eeu gebore is, alhoewel hul verhaal deur nasionalistiese vertellings aan beide kante verduister is wat 'n nulsom-konflik in die tyd voorspel. Klein is 'n politieke wetenskaplike en vredesaktivis. Sy fokus is op inheemse Arabies sprekende Jode wat aan die begin van die 20ste eeu saam met Moslems en Christene in Jerusalem, Jaffa en Hebron gewoon het. Hy maak gebruik van outobiografieë, dagboeke en die Hebreeuse en Arabiese pers om 'n verlore wêreld van sosiale omgang en godsdienstige verdraagsaamheid te herskep. Die boek gaan vinnig deur na die ongemaklike en dikwels vyandige verhoudings tussen Arabiere en Jode in die baie verskillende omstandighede van daardie stede vandag. Dit is sprekend dat sommige dit gekritiseer het as 'n uitdrukking van nostalgie vir 'n geïdealiseerde of onherstelbare verlede of wensdenkery oor 'n onbereikbare toekoms.
Khalidi se argument gaan oor die onreg wat die Palestyne ervaar. Hy toon aan dat die struktuur van die mandaat teen hulle gekantel is deur Brittanje se toewyding aan die Sionistiese projek-dus die beeld van 'n 'ysterhok'. Hierdie wanbalans was konstant: die VN se verdelingsbesluit van November 1947 het die Jode, toe 'n derde van die bevolking, die helfte van die grondgebied van Palestina. Dit is deur die Arabiere verwerp. Hy toon dat dit nodig is om verder te gaan as die taal van kolonialisme, omdat die sionisme gelyktydig die Palestyne onderdruk het en Dit het 'n nasionale bevryding vir die Jode beteken - en dit het 'n nuwe volk laat ontstaan ​​wat hul eie taal praat, wat in 'n land met die naam Israel woon. Dit is nie die vraag of Arabiere of iemand anders die paradoks smaaklik of regverdig vind nie. Dit is dat hierdie belangrike verhaal geen sin maak sonder om dit te begryp nie.
April -Mei 2021 Ramadan -geleenthede
Aan die begin van die Moslem-heilige maand van Ramadan in 2021, het amptenare van die Islamitiese Waqf in Jerusalem gesê dat die Israeliese polisie in die nag van 13 April die Al-Aqsa-moskee binnegegaan het en die luidsprekerkabels wat die rue se oproep tot gebed uitgesaai het, afgesny het , sodat die toespraak van die gedenkdag wat deur president Reuven Rivlin hieronder aan die Westelike Muur gehou is, nie versteur sou word nie. Die Israeliese polisie wou nie kommentaar lewer nie.  Die voorval is veroordeel deur Jordanië,  en die president van die Palestynse Nasionale Owerheid, Mahmoud Abbas, het die voorval ''n rassistiese haatmisdaad' genoem,  , maar dit het nie ander internasionale aandag getrek nie.  Dieselfde maand het die Israeliese polisie die trap buite die Damaskuspoort van die Ou Stad gesluit, 'n tradisionele bymekaarkomplek vir Palestyne.   Die sluiting het gewelddadige nagbotsings veroorsaak, die versperrings is na 'n paar dae verwyder.   Op 15 April het 'n TikTok-video van 'n Palestynse tiener wat 'n ultra-ortodokse Joodse man geklap het, virale geraak, wat gelei het tot verskeie voorvalle.  Die volgende dag is tienduisende Palestynse aanbidders op die eerste Vrydag van Ramadan van Al-Aqsa afgewys toe Israel 'n limiet van 10 000 mense op die moskee opgelê het.   Op dieselfde dag is 'n rabbi in Jaffa geslaan wat twee dae se protesoptog veroorsaak het.  Op 22 April het die verregse Joodse oppergesag  groep Lehava 'n optog deur Jerusalem gehou waarin hy 'dood aan Arabiere' gesing het.  Op 23 April, nadat randmilitêre groepe 36 vuurpyle op die suide van Israel afgevuur het, het die IDF missiele op Hamas -teikens in die Gazastrook gelanseer.  Die stortvloed vuurpyle kom toe honderde Palestyne met die Israeliese polisie in Oos -Jerusalem bots en op 25 April het die gesant van die Verenigde Nasies, Tor Wennesland, die geweld veroordeel en gesê: "Die uitlokkende dade in Jerusalem moet ophou. Die onoordeelkundige afskiet van vuurpyle na Israeliese bevolkingsentrums is in stryd met die internasionale reg en moet onmiddellik stop. " Op 26 April, nadat meer as 40 vuurpyle uit die Gazastrook na Israel gelanseer is terwyl een projektiel binne die Gazastrook oor die vorige ontplof het drie dae lank het die Veiligheidskabinet van Israel ten gunste gestem ná 'n ure lange debat oor 'n operasionele plan om Hamas te tref as vuurpyl uit Gasa voortduur.  In die daaropvolgende dae is 'n Palestynse seuntjie en 'n 19-jarige Israeliese setlaar vermoor. Op 6 Mei het die Israeliese polisie 'n 16-jarige Palestynse doodgeskiet tydens 'n aanval op Nablus op die Wesbank.  Volgens Addameer het die Israeliese polisie vanaf middel April ten minste 61 kinders gearresteer tydens botsings in en oor Oos-Jerusalem, en 4 is in drie weke doodgeskiet. 
Itamar Ben-Gvir het Sheikh Jarrah besoek kort voordat die botsings begin het, waar hy gesê het dat die huise aan Jode behoort en die polisie aangesê het om op die betogers te vuur.  Agence France-Presse berig dat Israeliese setlaars in Sheikh Jarrah gesien is wat openlik gewere en rewolwers gedra het wat na die botsings gelei het.  'n Video is geplaas van Ben-Gvir, in 'n grapgesprek met die onderburgemeester van Jerusalem, Arieh King, en bespot 'n Palestynse inwoner wat deur die Israeliese polisie geskiet is tydens 'n betoging. 
Eiendomsgeskil van Sheikh Jarrah
Die Sheikh Jarrah -distrik huisves die afstammelinge van vlugtelinge wat uit hul huise in Jaffa en Haifa in die Nakba van 1948 verdryf of verplaas is.  Tans woon ongeveer 75 Palestynse gesinne op hierdie betwiste grond.  Die langdurige geskil oor grondbesit in Sheikh Jarrah word sedert 1948 beskou as 'n mikrokosmos van die Israelies-Palestynse geskille oor grond.  Tans staar meer as 1 000 Palestyne wat in Oos-Jerusalem woon, moontlike uitsetting in die gesig.  Israeliese wet laat Israeliese grondeienaars toe om eise in te dien oor grond in Oos -Jerusalem wat hulle voor 1948 besit het, behalwe waar dit deur die Jordaanse regering onteien is, , maar verwerp Palestynse eise oor grond in Israel wat hulle besit het.  Die internasionale gemeenskap beskou Oos -Jerusalem as 'n Palestynse gebied wat onder Israeliese besetting gehou word en die kantoor van die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Menseregte (OHCHR) het 'n beroep op Israel gedoen om alle gedwonge uitsettings van Palestyne uit Sheikh Jarrah te stop, en gesê dat indien As die uitdrywings van die Palestyne uitgevoer is, sou dit Israel se verantwoordelikhede onder die internasionale reg oortree, wat die oordrag van burgerlikes na die besette mag na of uit die besette gebied verbied. 'N Woordvoerder van die OHCHR het gesê dat sulke oordragte 'n' oorlogsmisdaad 'kan wees.  Menseregte -organisasies was kritiek op Israeliese pogings om Palestyne van Sheikh Jarrah te verwyder, en Human Rights Watch het 'n verklaring bekend gemaak dat die uiteenlopende regte tussen Palestynse en Joodse inwoners van Oos -Jerusalem "die werklikheid van apartheid beklemtoon wat Palestyne in Oos -Jerusalem gesig. "  Die Israelse menseregtegroep skat dat meer as 1 000 Palestynse gesinne die risiko loop om in Oos -Jerusalem uitgesit te word. 
'N Joodse trust het die grond in Sheikh Jarrah in die 1870's van die Ottomaanse Palestina by Arabiese grondeienaars gekoop. Die aankoop word egter betwis deur sommige Palestyne, wat grondtitels in die Ottomaanse era vir 'n deel van die land vervaardig het.  Die land het onder die Jordaanse beheer gekom na die Arabies -Israeliese oorlog van 1948.  Na die oorlog is Joodse inwoners uit Oos -Jerusalem en Palestyne uit Israel verdryf.  In 1956 het die Jordaanse regering, in samewerking met die Verenigde Nasies se organisasie vir vlugtelinge, 28 van hierdie Palestynse gesinne gehuisves op grond wat deur Joodse trusts besit word.   Na die Sesdaagse Oorlog val die gebied onder Israeliese besetting.  In 1970 het Israel 'n wet aanvaar wat vorige eienaars in staat gestel het om eiendom in Oos -Jerusalem terug te neem wat deur Jordanië geneem is sonder dat eienaarskap oorgedra is.   Ingevolge hierdie wet, in 1972, het die Israeliese Bewaarder -generaal die eiendomme geregistreer onder die Joodse trusts wat beweer dat hulle die regmatige eienaars van die grond was.   Die trusts eis toe dat die huurders huur betaal. Uitsettingsbevele begin in die 1990's uitgereik word.  In 1982 het die families ingestem om die eienaarskap van die Joodse trusts se aanspraak op die grond te erken, wat dan deur die howe onderskryf is. [ verduideliking nodig ] Hulle het later gesê dat hierdie ooreenkoms sonder hul medewete gemaak is, en betwis die oorspronklike eienaarskapseise deur die Joodse trusts.  Hierdie uitdagings is deur Israeliese howe verwerp.  Palestynse huurders sê dat Israeliese howe geen jurisdiksie in die gebied het nie, aangesien die grond buite Israel se erkende grense is  hierdie siening word ondersteun deur die VN se Menseregte -kantoor. 
In 2003 het die Joodse trusts die huise verkoop aan 'n regse setlaarorganisasie, wat daarna herhaaldelik probeer het om die Palestynse inwoners te verdryf.   Die maatskappy het planne voorgelê om meer as 200 wooneenhede te bou, wat nog nie [ wanneer? ] deur die regering goedgekeur is.  Hierdie groepe het daarin geslaag om 43 Palestyne in 2002 uit die gebied te verdryf, en nog drie gesinne sedertdien.  In 2010 verwerp die Hooggeregshof van Israel 'n appèl van Palestynse gesinne wat in 57 wooneenhede in die gebied van Sheikh Jarrah gewoon het, wat 'n versoekskrif aan die hof versoek het om hul eienaarskap van die eiendomme te laat erken.  'n Israeliese hof het voorheen beslis dat die Palestyne op die eiendomme kan bly onder 'n wetlike status genaamd "beskermde huurders", maar moet huur betaal. Die stap om hulle te verdryf kom nadat hulle geweier het om huur te betaal en bouwerk uitgevoer het.  In 2021 sou Israel se hooggeregshof 'n beslissing gelewer het oor die vraag of die uitsetting van ses Palestynse gesinne uit die Sheikh Jarrah -woonbuurt op 10 Mei 2021 gehandhaaf word, nadat 'n hof beslis het dat 13 gesinne van 58 mense die eiendom moet ontruim deur 1 Augustus.  Op 9 Mei 2021 het die Israeliese hooggeregshof die verwagte beslissing oor uitsettings vir 30 dae vertraag, na 'n ingryping van die prokureur -generaal van Israel, Avichai Mandelblit.  Op 26 Mei 2021 het die hof Mandelblit beveel om binne twee weke sy regsmening hieroor te lewer. In 'n verwante saak hou die distrikshof in Jerusalem 'n verhoor oor appèlle wat namens sewe gesinne ingedien is, onderhewig aan uitsettingsbevele uit die Batan al-Hawa-afdeling van Silwan.  Volgens Haaretz het Mandelblit die hof op 7 Junie in kennis gestel dat hy sou weier om 'n standpunt oor die saak te lewer  'n nuwe verhoordatum van 20 Julie is vasgestel. 
Volgens die Jerusalem Institute for Policy Research is hierdie benadering tot eiendomsreg in die internasionale reg onaanvaarbaar.  Die nie-winsgewende organisasie B'Tselem en die internasionale Human Rights Watch in Jerusalem het in onlangse berigte diskriminerende beleid in Oos-Jerusalem aangehaal en beweer dat Israel skuldig is aan die misdaad van apartheid. Israel het die bewerings verwerp.   Oos -Jerusalem word effektief deur Israel geannekseer, en Israel pas sy wette daar toe.   Volgens die kantoor van die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Menseregte is die gebied deel van die Palestynse gebiede wat Israel tans beset.  Amerikaanse minister van buitelandse sake, Antony Blinken, het Israel gewaarsku dat die uitsetting van Palestynse gesinne uit hul huise in Oos -Jerusalem een ​​van die optrede van beide kante is wat tot "konflik en oorlog" kan lei. 
Die Palestynse wetgewende verkiesing van 2021 vir die Palestynse Wetgewende Raad, wat oorspronklik op 22 Mei 2021 geskeduleer was, is op 29 April 2021 deur president Mahmoud Abbas onbepaald uitgestel.    Hamas, wat na verwagting goed sou vaar in die verkiesings, noem die stap 'n "staatsgreep",  en sommige Palestyne meen Abbas het die verkiesing vertraag om politieke nederlaag vir sy party Fatah te vermy.    Ontleders sê die uitstel het bygedra tot die huidige krisis,  en het Hamas aangemoedig om eerder militêre konfrontasie as diplomatieke taktiek te gebruik.     Meningsstukke in NBC News, die Wall Street Journal en Buitelandse beleid het aangevoer dat deur verantwoordelikheid vir die vuurpyl te neem, Hamas sy posisie onder Palestyne verbeter het, versigtig vir die vertraagde verkiesing.    
In Israel was daar in die Israeliese politieke krisis van 2019–2021 vier onomwonde verkiesings wat Israel onder 'n opsigterregering laat funksioneer het. Eerste minister, Benjamin Netanyahu, probeer verskeie politici van die uiterste regse oorreed om 'n koalisie te vorm.   Die teenwoordigheid van die regse Israeliese politici Ben-Gvir en King het tot die krisis bygedra.  Die New York Times het gesê Netanyahu probeer 'n krisis aanwakker om steun vir sy leierskap op te bou, en laat toe dat spanning in Jerusalem toeneem.   'n Artikel in Die gesprek het dit as 'sameswering' afgemaak en aangevoer dat hoewel die krisis Netanyahu 'n politieke geleentheid gebied het, 'hy nie op soek was na 'n groot konflik met die Palestyne wat hom sou help om aan die mag te bly nie'. 
Palestynse protesoptogte het op 6 Mei in Sheikh Jarrah begin, maar botsings het gou na die al-Aqsa-moskee, Lod, ander Arabiese plekke in Israel en die Wes-oewer versprei.  Tussen 10 en 14 Mei het Israeliese veiligheid ongeveer 1.000 Palestynse betogers in Oos -Jerusalem beserings opgedoen. 
Palestyne en Israeliese setlaars het die eerste keer op 6 Mei in Sheikh Jarrah gebots, waar Palestynse gesinne die risiko loop om uitgesit te word. Palestynse betogers het elke aand buite -iftars gehou. Op 6 Mei het Israeliese setlaars en lede van die verregse politieke party, Otzma Yehudit, 'n tafel oorkant die Palestyne opgestel. Video's op sosiale media wys hoe albei kante klippe en stoele na mekaar gooi. Die Israeliese polisie het ingegryp en minstens 7 mense gearresteer.  Die Israeliese polisie was daarna besig met uitgebreide bespuiting van Sheikh Jarrah se Palestynse huise, winkels, restaurante, openbare ruimtes en kulturele instellings met Skunk, 'n blywende stank wat gebruik was om protes te voorkom. 
Op 7 Mei is 'n groot aantal polisie op die Tempelberg ontplooi, terwyl ongeveer 70 000 aanbidders die laaste Vrydaggebede van Ramadan by al-Aqsa bygewoon het. Na die aandgebede het sommige Palestynse aanbidders begin om voorheen opgeboude rotse en ander voorwerpe na Israeliese polisiebeamptes te gooi. Polisiebeamptes het skokgranate in die moskee en in 'n veldkliniek afgevuur.    'n Moskee -woordvoerder het gesê die botsings het uitgebreek nadat die Israeliese polisie probeer het om die kompleks te ontruim, waar baie Palestyne in Ramadan oorgeslaap het, en bygevoeg dat die ontruiming bedoel was om toegang tot Israeliete toe te laat.  Meer as 300 Palestyne is gewond toe die Israeliese polisie die moskee -kompleks bestorm het.   Palestyne het klippe, vuurwerke en swaar voorwerpe gegooi, terwyl die Israeliese polisie skokgranate, traangas en rubberkoeëls op aanbidders afgevuur het.     Die storm het gekom voor 'n vlagoptog op Jerusalemdag deur Joodse nasionaliste deur die Ou Stad.   Meer as 600 Palestyne is beseer, meer as 400 van hulle is in die hospitaal opgeneem.  Militante in Gaza het die volgende nag vuurpyle op Israel afgevuur. 
Nog botsings het plaasgevind op 8 Mei, die datum van die Islamitiese heilige nag van Laylat al-Qadr.  Palestynse skares het klippe gegooi, vure aangesteek en 'Strike Tel Aviv' en 'In gees en in bloed' gesing, sal ons al-Aqsa loskoop, wat The Times of Israel beskryf as ter ondersteuning van Hamas.  Die polisie van Israel, wat onluste en sommige te perd gedra het, het skokgranate en waterkanonne gebruik.  Minstens 80 mense is beseer. 
Op 10 Mei het die Israeliese polisie vir die tweede keer op Al-Aqsa toegeslaan,  en 300 Palestyne en 21 Israeliese polisie beseer.  Volgens die Rooi Halfmaan is 250 Palestyne weens beserings in die hospitaal opgeneem en sewe was in 'n kritieke toestand. 
Op 10 Mei het 'n video van 'n boom wat naby al-Aqsa brand, op sosiale media begin versprei. Onder op die Westerse plein sing en dans 'n skare Joodse Israeliete ter viering van Jerusalem -dag. Yair Wallach het hulle daarvan beskuldig dat hulle 'volksmoorde van wraak' gesing het. Die skare het die vlamme aangemoedig met woorde uit 'n lied uit Rigters 16:28 waarin Simson roep voordat hy die pilare in Gaza afbreek: "O God, dat ek met een slag die Filistyne vir my twee oë sal wreek!"  Getuies verskil of die brand veroorsaak is deur 'n Israeliese polisie se skokgranaat of vuurwerke wat deur Palestynse betogers gegooi is.  Hoewel die brand net 10 meter van al-Aqsa af plaasgevind het, was daar geen skade aan die moskee nie. 
Na Vrydaggebede op 14 Mei het Palestyne op meer as 200 plekke in die Wes -oewer betoog. Betogers gooi klippe en Israeliese soldate reageer met lewende vuur en traangas.  As gevolg hiervan is 11 Palestyne tydens die botsings dood.  'n Palestynse man wat 'n soldaat probeer steek het, is geskiet, maar geen Israeliese soldate is oorleef nie. Meer as 100 Palestyne is beseer.   Daar was daaglikse betogings sedert die eskalasie in Gaza.  Vanaf 16 Mei is 'n totaal van 13 Palestyne op 14 Wes -Wes dood in botsings met Israeliese troepe.  Op 17 Mei is drie Palestynse betogers dood in botsings met die IDF. 
Volgens Al Arabiya het Fatah 'n oproep om 'n algemene staking op 18 Mei in die Wes -oewer, insluitend Oos -Jerusalem, ondersteun. Palestyne in Israel is gevra om deel te neem.  In 'n ongewone vertoning van eenheid,  het die staking voortgegaan en "winkels is deur stede in Gaza, die besette Wes -Oewer en in dorpe en dorpe in Israel gesluit".  Gedurende die dag van betogings en stakings is 'n Palestynse man dood en meer as 70 gewond in botsings naby Ramallah en twee Israeliese soldate is beseer tydens 'n skietaanval.  Groot skares het ook in Nablus, Bethlehem en Hebron saamgedrom terwyl die polisie waterkanonne in Sheikh Jarrah ontplooi het. 
Arabiese gemeenskappe in Israel
Gedurende die aand en die nag van 10 Mei het Arabiese oproeriges in Lod klippe en vuurbomme na Joodse huise, 'n skool en 'n sinagoge gegooi en later 'n hospitaal aangeval. Skote is op die oproeriges gevuur, een is dood en twee gewond, 'n Joodse verdagte in die skietery. 
Wydverspreide protes en onluste het in Israel toegeneem, veral in stede met 'n groot Arabiese bevolking. In Lod is klippe na Joodse woonstelle gegooi en sommige Joodse inwoners is deur die polisie uit hul huise ontruim. Sinagoges en 'n Moslem -begraafplaas is gevandaliseer.  'n Joodse man is kritiek gewond nadat hy deur 'n baksteen in die kop geslaan is en ses dae later dood is.  In Acre is die Effendi -hotel deur Arabiese oproeriges aan die brand gesteek en verskeie gaste beseer. Een van hulle, Avi Har-Even, 'n voormalige hoof van die Israel Space Agency, het brandwonde en rookinaseming opgedoen en is op 6 Junie dood.    In die nabygeleë stad Ramle het Joodse oproeriges klippe na verbygaande voertuie gegooi.  Op 11 Mei het burgemeester van Lod Yair Revivio die premier van Israel, Benjamin Netanyahu, aangespoor om die Israeliese grenspolisie na die stad te ontplooi, en verklaar dat die munisipaliteit "heeltemal beheer verloor het" en waarsku dat die land op die randjie van " burgeroorlog".   Netanyahu verklaar op 11 Mei 'n noodtoestand in Lod, wat die eerste keer sedert 1966 was dat Israel noodmagte oor 'n Arabiese gemeenskap gebruik het. Grenspolisie -magte is na die stad ontplooi. 'N Aandklokreël is verklaar en toegang tot die stad is verbied vir nie-inwonende burgers.   Minister van Openbare Veiligheid Amir Ohana het die implementering van noodbevele aangekondig. 
Onrus het op 12 Mei voortgeduur. In Akker is 'n Joodse man aangeval en ernstig beseer deur 'n Arabiese skare gewapen met stokke en klippe terwyl hy met sy motor bestuur het. In Bat Yam het Joodse ekstremiste Arabiese winkels aangeval en voetgangers geslaan. 'N Arabiese motoris is uit sy motor gehaal en erg in die straat geslaan. Die voorval is regstreeks deur 'n Israeliese nuuspersoneel opgevang.  
Vanaf 13 Mei is daar melding gemaak van gemeenskaplike geweld, insluitend "onluste, messtekery, brandstigting, pogings tot huisinvalle en skietvoorvalle" vanuit Beersheba, Rahat, Ramla, Lod, Nasiriyah, Tiberias, Jerusalem, Haifa en Akker.  'n Israeliese soldaat is ernstig in Jaffa geslaan en in die hospitaal opgeneem vir 'n skedelbreuk en serebrale bloeding, 'n Joodse paramedikus en nog 'n Joodse man is in afsonderlike voorvalle in Lod geskiet, 'n polisiebeampte is geskiet in Ramla, Israeliese joernaliste is ver aangeval -oproeriges in Tel Aviv, en 'n Joodse gesin wat per ongeluk in Umm al-Fahm ingery het, is deur 'n Arabiese skare aangeval voordat hulle deur ander plaaslike inwoners en polisie gered is.  Israel se grenspolisie -magte is dwarsdeur die land ontplooi om die onrus te onderdruk, en 10 grenspolisie -reservaatmaatskappye is ontbied.  In 'n toespraak aan die polisie in Lod het premier Netanyahu gesê dat hulle nie bekommerd moet wees oor toekomstige kommissies van ondersoek en ondersoeke na hul handhawing tydens die onluste nie, en hulle herinner aan die manier waarop die polisie die Palestynse Landdag -onluste van 1976 onderdruk het.  
Teen 17 Mei het die onluste meestal verdwyn.  Op 18 Mei het Israel-Arabiere, tesame met Palestyne op die Wes-oewer en die Gazastrook, egter 'n algemene staking gehou ter protes teen die Israeliese beleid teenoor Palestyne.  Talle werkgewers het gedreig om Arabiese werkers wat aan die staking deelgeneem het, af te dank. Die bestuur van die Rambam -hospitaal in Haifa het briewe aan hul Arabiese werknemers gestuur waarin hulle gewaarsku het dat hulle aan die staking sou deelneem, en die ministerie van onderwys het hewige kritiek van onderwysers in Israel ondergaan nadat dit versoeke aan die skoolhoofde in Arabiese dorpe gestuur het waarin hulle 'n lys van onderwysers wat aan die staking deelgeneem het. Daar was gevalle waar werknemers wat aan die staking deelgeneem het, onwettig afgedank is sonder 'n voorafgaande verhoor soos vereis deur Israeliese wetgewing.  Die Israeliese telekommunikasiemaatskappy Cellcom het 'n uur lank die werk gestop as 'n daad ter ondersteuning van naasbestaan. Die stap het gelei tot 'n oproep tot die boikot van Cellcom onder Israeliese regses wat dit daarvan beskuldig het dat hulle solidariteit met die staking toon, en verskeie Joodse nedersettingsrade en regse organisasies het die bande daarmee verbreek. Die aandeel van Cellcom het daarna met twee persent gedaal. 
Gedurende die onluste het Arabiese onluste 10 sinagoges en 112 Joodse huise aan die brand gesteek, 386 Joodse huise gebuit en nog 673 beskadig en 849 Joodse motors aan die brand gesteek. Daar was ook 5018 gevalle van klipgooiery teen Jode. Daarteenoor het Joodse oproeriges 13 Arabiese huise beskadig en 13 Arabiese motors aan die brand gesteek, en daar was 41 gevalle van klipgooiery teen Arabiere. Een Arabiese huis is aan die brand gesteek deur Arabiese oproeriges wat dit as 'n Joodse huis beskou het.  Geen moskees is aan die brand gesteek nie en geen Arabiese huise is tydens die onrus geplunder nie.  Teen 19 Mei is 1319 mense gearresteer omdat hulle aan die onluste deelgeneem het, waarvan 159 Joods was, en 170 mense strafregtelik aangekla is weens die onluste, waarvan 155 Arabies en 15 Joods was.  Op 23 Mei is berig dat 10% van die gearresteerdes weens die onluste Jode was, en die oorgrote meerderheid van die gearresteerdes was Arabiere.  Op 24 Mei het die polisie 'n ingrypende operasie van stapel gestuur om oproeriges, Operasie Wet en Orde, in hegtenis te neem en duisende polisiebeamptes ontplooi om massa -arrestasies van vermeende oproeriges uit te voer. Teen 25 Mei is meer as 1,550 mense in hegtenis geneem.  Op 3 Junie het die polisie aangekondig dat die arrestasies voltooi is, van 2 142 gearresteerdes, 91% is Arabies. 
Hamas het 'n ultimatum aan Israel gestel om al sy polisie- en militêre personeel voor sowel die Haram al Sharif -moskee as die Sheikh Jarrah voor 10 Mei 18:00 te verwyder. As dit nie gebeur nie, het hulle aangekondig dat die gesamentlike milisies van die Gazastrook ("gesamentlike operasionele kamer") Israel sou tref.    Minute nadat die sperdatum verstryk het,  het Hamas meer as 150 vuurpyle uit Israel uit Gaza afgevuur.  Die Israeliese weermag (IDF) het gesê dat sewe vuurpyle afgevuur is na Jerusalem en Beit Shemesh en dat een daarvan onderskep is.  'n Anti-tenk missiel is ook op 'n Israeliese burgervoertuig afgevuur en die bestuurder beseer. Israel het op dieselfde dag lugaanvalle in die Gazastrook geloods.  Hamas noem die daaropvolgende konflik die 'Swaard van Jerusalem Slag'.  Die volgende dag noem die IDF die veldtog in die Gazastrook amptelik 'Operation Guardian of the Walls'. 
Op 11 Mei het Hamas en die Palestynse Islamitiese Jihad honderde vuurpyle op Ashdod en Ashkelon gelanseer, waarin twee mense dood is en meer as 90 ander gewond is.    'n Derde Israeliese vrou uit Rishon LeZion is ook dood,  terwyl nog twee burgerlikes uit Dahmash deur 'n vuurpylaanval dood is. 
Op 11 Mei stort die Hanadi-toring van 13 verdiepings in Gaza in duie nadat dit deur 'n Israeliese lugaanval getref is.   Die toring het 'n mengsel van woonstelle en kommersiële kantore gehuisves.  Die IDF het gesê die gebou bevat kantore wat deur Hamas gebruik word, en het gesê dat dit 'vooraf waarskuwing aan burgerlikes in die gebou gegee het en genoeg tyd gegee het om die terrein te ontruim'  Hamas en Palestynse Islamitiese Jihad het 137 vuurpyle op Tel Aviv afgevuur binne vyf minute. Hamas het gesê dat hulle hul 'grootste spervuur ​​ooit' afgevuur het.  Boonop is 'n Israeliese staatsbeheerde oliepypleiding deur 'n vuurpyl getref. 
Op 12 Mei het die Israeliese Lugmag tientalle polisie- en veiligheidsinstallasies langs die Gazastrook vernietig. Volgens Hamas is sy polisiehoofkwartier een van die teikens wat vernietig is.  Meer as 850 vuurpyle is op 12 Mei uit Gaza na Israel gelanseer.  Volgens die IDF kon ten minste 200 vuurpyle wat deur Hamas gelanseer is, Israel nie bereik nie en het binne die Gazastrook geval. Hamas het ook 'n Israeliese militêre jeep naby die grens van Gaza met 'n tenk-tenk-missiel getref. 'N Israeliese soldaat is dood en drie ander is in die aanval gewond.   
Op 13 Mei het Israeliese magte en militante groepe in Gaza voortgegaan om artillerievuur en lugaanvalle uit te ruil. Hamas het probeer om selfmoordhommeltuie teen Israeliese teikens te ontplooi, met 'n Israeliese F-16 wat so 'n hommeltuig afskiet en afskiet.  The Iron Dome onderskep baie van die vuurpyle wat op Israel afgevuur is.  'n Reeks Israeliese aanvalle was gemik op die hoofkwartier van Hamas se interne veiligheidsmagte, sy sentrale bank en die tuiste van 'n senior Hamas -bevelvoerder.  Op 14 Mei beweer die Israeliese weermag troepe op die grond en in die lug wat die Gazastrook aanval,  alhoewel hierdie bewering later teruggetrek is en 'n verskoning gevolg is omdat hulle die pers mislei het. Na berig word, is Israeliese troepe meegedeel dat hulle na Gaza gestuur sal word en dat grondmagte na bewering langs die grens geplaas is asof hulle voorberei om 'n inval te begin.  Dieselfde dag het die Israeliese Lugmag 'n massiewe bombardement van Hamas se uitgebreide ondergrondse tonnelnetwerk geloods, wat bekend staan ​​as "die metro", sowel as posisies op die grond, wat na berig word groot ongevalle veroorsaak het. Daar word vermoed dat die berigte oor 'n Israeliese grondinval 'n doelbewuste manier was om Hamas -agente in die tonnels te lok en posisies bo die grond voorberei om Israeliese grondmagte te konfronteer, sodat groot getalle deur lugaanvalle gedood kon word. Volgens 'n Israeliese amptenaar het honderde Hamas -personeellede in die aanvalle gesterf, en daarby is 20 Hamas -bevelvoerders vermoor en die meeste van sy vuurpylproduksie -vermoëns is vernietig. Die geraamde dodetal van Hamas is egter na dosyne hersien, aangesien inligting uitgekom het dat senior Hamas -bevelvoerders getwyfel het of die werklikheid werklik was en dat slegs 'n paar dosyn Hamas -vegters posisies in die tonnels ingeneem het.  ​​   In totaal het 160 Israeliese lugmagvliegtuie 450 missiele op 150 teikens afgevuur, met die aanvalle van ongeveer 40 minute.   Ook op 14 Mei is 'n Hamas -hommeltuig neergeslaan deur Israeliese lugweermagte. 
Op 15 Mei het die IDF die al-Jalaa-gebou in Gaza, waarin Al Jazeera en Associated Press-joernaliste gehuisves het, en 'n aantal ander kantore en woonstelle vernietig.     Die gebou is deur drie missiele getref, ongeveer 'n uur nadat Israeliese magte die eienaar van die gebou gebel het, waarsku oor die aanval en alle insittendes aangeraai het om te ontruim.    Die persagentskappe eis 'n verduideliking wat die IDF destyds gesê het dat die gebou bates van Hamas se militêre intelligensie bevat.      Op 8 Junie het Israel gesê dat die gebou deur Hamas gebruik word om 'n elektroniese stelsel te ontwikkel om Iron Dome vas te maak. AP eis bewys hiervan het Hamas nie onmiddellik kommentaar gelewer nie. Israel het gesê dat hulle nie vermoed dat AP -personeel weet van Hamas se gebruik van die gebou nie, en het aangebied om AP te help met die heropbou van sy kantore en bedrywighede in Gaza. 
Die Israeliese Lugmag het op 17 Mei nog 'n groot reeks aanvalle op Hamas se tonnelnetwerk uitgevoer, waar meer as 15 kilometer ondergrondse gange gebombardeer is, met 54 Israeliese stralers wat 110 bomme laat val het. Die huise van nege Hamas -bevelvoerders en 'n huis wat deur Hamas se militêre intelligensietak gebruik is, is ook gebombardeer. 
Tydens die gevegte het militante van Hamas met missiele teen tenk herhaaldelik posisies geneem in woonstelle en agter duine. Hierdie spanne is geïdentifiseer deur die IDF -verkenningseenhede en daarna vernietig in die aanvalle.  Minstens 20 sulke spanne is deur Israeliese lug- en grondmagte vernietig.  Op 20 Mei het 'n Hamas-tenk-tenkraketaanval op 'n IDF-bus een soldaat lig gewond. Die aanval kom oomblikke nadat 'n groep van 10 soldate uit die bus vertrek het. 
Boonop het die IDF Hamas se vloot van klein onbemande duikbote gesink wat bedoel is om onder of naby Israeliese vlootvaartuie of olie- en gasboorplatforms te ontplof.  ​​Hamas het herhaaldelik probeer om Israel se Tamar -gasveld aan te val.  Ten minste twee pogings om aanvalle met outonome duikbote te loods, is onderskep.  In een geval is 'n Hamas -span opgemerk wat die duikboot begin. 'N Israeliese vlootvaartuig het die duikboot vernietig terwyl dit nog naby die kus was en die Israeliese lugmag het daarna die span aangeval wat dit gelanseer het. 
Teen die einde van die veldtog is meer as 36060 vuurpyle en mortierdoppe op die suide en sentrale Israel afgevuur, gemiddeld 400 per dag.   Ongeveer 3 400 het die grens suksesvol oorgesteek terwyl 680 in Gaza geval het en 280 in die see geval het.    Die Iron Dome het 1.428 vuurpyle neergeskiet wat opgevolg is na bevolkte gebiede, 'n onderskepkoers van 95 persent.  Sowat 60–70 vuurpyle het bevolkte gebiede getref nadat die Iron Dome dit nie kon onderskep nie.  Die aanvalle het 6 Israeliese burgerlikes gedood, waaronder 'n 5-jarige seuntjie en twee Israelies-Arabiere, asook drie buitelanders wat in Israel werk: 'n Indiese vrou wat as versorger in Ashkelon werk en twee Thaise werkers wat vermoor toe die pakhuis van 'n gemeenskap in die suide van Israel naby die grens van Gaza 'n direkte slag getref het. Drie ander Israeliese burgerlikes, waaronder 'n 87-jarige vrou, is dood aan beserings wat opgedoen is nadat hulle tydens aanvalle na bomskuilings gehardloop het.   
Die IDF beraam dat dit 850 vuurpyle in aanvalle op die Gazastrook vernietig het en ook die plaaslike vuurpylvervaardigingsvermoë ernstig verswak het tydens aanvalle op ongeveer drie dosyn vuurpylproduksiesentrums. Daarbenewens het Israel talle Hamas- en Islamitiese Jihad -bevelvoerders met lugaanvalle vermoor. Byna 30 senior Hamas -bevelvoerders is tydens die veldtog deur die IDF vermoor. Israel se vermoë om senior bevelvoerders in so 'n mate op te spoor, dui op 'n uitgebreide Israelse intelligensie -penetrasie van Hamas se geledere.    
In drie gevalle het Hamas probeer om oorgrensaanvalle in Israel te loods om soldate en burgerlikes dood te maak of te ontvoer deur gebruik te maak van tonnels wat nader gekom het, maar nie na die Israeliese gebied gekom het nie, sodat sy vegters naby kon kom. Al hierdie aanvalle is verydel. In een geval is 'n groep Hamas -vegters getref voordat hulle 'n tonnel binnegekom het, en in twee ander gevalle is die groepe geteiken terwyl hulle in die tonnels was. Altesaam 18 Hamas -vegters is dood. Die IDF beweer ook dat sewe Hamas -hommeltuie wat na die Israelse lugruim gekom het, neergeskiet is, waaronder minstens een deur 'n Iron Dome -battery.  'n Israeliese hommeltuig is ook per ongeluk deur 'n Iron Dome -battery neergeskiet. 
Volgens die Israeliese joernalis Haviv Rettig Gur het Israel stelselmatig Hamas se taktiese vernuwings in die wiele gery en die militêre infrastruktuur wat dit voorberei het vir 'n toekomstige oorlog, wat 'ondoeltreffend of heeltemal nutteloos' was, vernietig. 
Die Verenigde Nasies het gesê dat meer as 72 000 Palestyne intern verplaas is, meestal by 48 UNRWA -skole in Gaza.   Na die skietstilstand het minder as 1 000 ontheemde Palestyne in UNRWA -skole gaan skuil, teen 'n hoogtepunt van ongeveer 66,000. 
UNWRA het 'n holte van 7,5 meter onder een van sy twee skole in Gaza ontdek wat beskadig is deur Israeliese lugaanvalle. Die struktuur het nie 'n uitgang of toegang tot die skool se perseel gehad nie, en die organisasie het die IDF en die Palestyne wat verantwoordelik was vir die bou van die tonnel ten sterkste veroordeel. 
Op 13 Mei is ten minste drie vuurpyle afgevuur uit die kusgebied Qlaileh net suid van die Palestynse vlugtelingkamp Rashidieh in die suidelike Libanese distrik Tirus, oor die grens tussen Israel en Libanon, volgens die IDF, wat in die Middellandse See beland het. Hizbollah ontken die verantwoordelikheid vir die vuurpyle en die Libanese weermag se troepe is na die gebied rondom die vlugtelingkamp ontplooi en daar verskeie vuurpyle gevind. 
Op 14 Mei het tientalle Libanees betoog op die grens tussen Israel en Libanon in solidariteit met die Palestyne. 'N Klein groepie betogers sny deur die grensheining en steek Israel in en maak vuur naby Metulla. IDF -troepe het op hulle geskiet en een wat later as 'n lid van Hizbollah geïdentifiseer is, doodgemaak. Nog een is gewond en is later aan sy beserings dood.    Daardie aand is drie vuurpyle uit Sirië afgevuur, terwyl twee van hulle die in Israel besette Golanhoogte getref het, maar op onbewoonde plekke geval het.    Die volgende dag beskadig Libanese betogers die grensheining met Molotov -cocktails en ander items. 
Op 17 Mei is ses vuurpyle deur Palestynse militante na Israel afgevuur, maar die vuurpyle kon nie die grens tussen Libanon en Israel oorsteek nie. Die Israeliese weermag het gereageer deur artilleriedoppe oor die grens in die rigting van die vuurpylvuur te skiet. Niemand is in die voorval beseer nie. 
Die IDF het gesê dat op 19 Mei vier vuurpyle afgevuur is naby die dorp Siddikine in die Tire -distrik in die suide van Libanon na Haifa. Een is onderskep, 'n ander het in 'n oop gebied beland, en die oorblywende twee het in die see geval. Die Israeliese weermag het met artillerievuur gereageer. 
Dertien mense is in Israel dood,  waaronder twee kinders, een Indiese vrou  en twee Thaise mans wat in Israel woon en werk.  Teen 18 Mei het die ambulansdiens van Magen David Adom 114 beserings behandel wat direk met vuurpylaanvalle verband hou, en nog 198 wat indirek verband hou met vuurpylaanvalle. 
Na die skietstilstand het bronne van die VN en die Gaza gesê dat 256 Palestyne dood is,  , waaronder 66 kinders en 40 vroue, en byna 2 000 gewondes, waarvan meer as 600 kinders en 400 vroue.  Vier van die vermoorde vroue was swanger.  Israel beweer dat van die vermoorde ten minste 225 militante was,  terwyl volgens Hamas 80 Palestynse vegters doodgemaak is.  Een van die kinders wat vermoor is, word deur 'n militante groep beweer dat hy lid is van die Al-Mujahideen Brigades. 
Volgens Israel het ongeveer 640 Palestynse vuurpyle tekortgeskiet en in die Gazastrook geland, wat tot gevolg gehad het dat daar slagoffers was.    Daar word betwis of sommige van die eerste slagoffers op 10 Mei gesterf het as gevolg van 'n Israeliese lugaanval of 'n dwalende Palestynse vuurpyl.  
Volgens Amira Hass het 15 Israeliese stakings individuele gesinswonings geteiken, wat meervoudige sterftes veroorsaak het onder lede van die 15 gesinne wat daar woon.  Toe die skietstilstand in werking tree, het die Palestynse Nasionale Owerheid die aantal gesinne wat op 20 gedood is, bepaal op 20, en aangekondig dat hulle 'n klag by die Internasionale Hof van Justisie gaan indien oor "oorlogsmisdade" in die verband.  Die Palestynse joernalis Yusuf Abu Hussein is op 19 Mei dood in 'n Israeliese lugaanval in sy huis, wat die oproep van die Internasionale Federasie van Joernaliste tot gevolg gehad het.  'n Israeliese lugaanval op 20 Mei het 'n gestremde Palestynse man, sy swanger vrou en hul driejarige dogter doodgemaak.  'n Later ondersoek het bevind dat militante van Hamas 'n militêre struktuur in 'n Palestynse laerskool gebou het. 
'N Hamas-bevelvoerder, geïdentifiseer as Mohammed Abdullah Fayyad, asook drie hooggeplaaste Islamitiese Jihad-bevelvoerders is ook dood. 'N Ander Hamas -lid is op 11 Mei vermoor. Die dood van die vyf bevelvoerders is bevestig deur amptelike verklarings van beide die groepe. Die dood van ander militante word vermoed, maar nie bevestig nie.    Bassem Issa, 'n top -bevelvoerder van die Hamas, is dood.  
In 'n studie wat 29 000 voorvalle uit 123 lande gemonitor het, is die berekeninge vir die afgelope dekade in die 9de plek onder stede waar burgerlikes dood of beseer word deur plofbare wapens. Gaza was die negende gebied wat die meeste geraak is wat getalle betref. In 764 voorvalle van ontploffings het ongeveer 5700 burgerlike slagoffers gesterf, 90 persent van die totaal. Dit plaas dit wêreldwyd op die tweede plek onder die stede wat geraak word deur bombardemente in terme van die verhouding tussen burgerlikes en militante wat gedood is. 
Op 18 Mei het Egipte $ 500 miljoen belowe in pogings om Gaza te herbou ná die raketaanvalle.  Katar het eweneens $ 500 miljoen belowe. 
Mediese fasiliteite en personeel
Hamas word deur Israel daarvan beskuldig dat hy mediese fasiliteite gebruik het om sy aktiwiteite te dek. Die ministerie van gesondheid word bestuur deur die Hamas -regering, en gewonde soldate word gereeld in burgerlike hospitale behandel. Volgens die VN se kantoor vir die koördinering van humanitêre aangeleenthede het die Israeliese lugaanvalle op Gaza vanaf 17 Mei die volgende skade aangerig:
4 hospitale wat deur die ministerie van gesondheid van Gaza bestuur word, waaronder die Indonesiese en Beit Hanoun -hospitale in die noordelike Gazastrook.
2 hospitale wat deur NRO's bestuur word
2 klinieke, een wat deur dokters sonder grense bestuur word, en een, die Hala al-Shawa-kliniek, was destyds in onbruik.
1 Fasiliteit van die Palestynse Rooi Halfmaanvereniging. 
Dr Moein Ahmad al-Aloul (66), 'n toonaangewende neuroloog in Gaza, is dood toe sy huis in die Rimal-kwartaal ineengestort het na 'n Israeliese aanval op winkels op die gebou se grondvlak. Sy 5 kinders is ook dood tydens die staking. 
Dr Ayman Abu al-Auf, die hoof van interne medisyne in die Al-Shifa-hospitaal en direkteur van die COVID-19-reaksie in Gaza, is dood toe puin val ná 'n staking in al-Wehdastraat, 'n omstrede staking wat meer as 40 mense doodgemaak het. 12 lede van sy uitgebreide familie is ook dood.  
Teen 18 Mei het sewentien hospitale en klinieke in Gaza skade gely, volgens Die New York Times. 
Die Israeliese staking op die Rimal-kliniek het ook die enigste COVID-19-laboratorium in die strook gesluit, wat verdere ondersoek na die pandemie onmoontlik gemaak het.  
Volgens 'n UNOCHA-skatting ná die skietstilstand,
1 042 behuisings- en kommersiële eenhede, versprei oor 258 geboue, is vernietig
769 verdere eenhede het ernstige skade opgedoen.
53 skole is beskadig
6 hospitale en 11 klinieke is beskadig. 
Die IDF beweer dat dit 60 myl van Hamas se ondergrondse tonnelstelsel, met die bynaam die, vernietig het Metro. 
3.424 eise vir vergoeding vir eiendomskade is deur die Israeliete ingedien as gevolg van die gevegte: 1 724 wat verband hou met skade aan motorvoertuie. 
China, Noorweë en Tunisië het op 14 Mei 'n openbare vergadering van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad versoek terwyl die Verenigde State beswaar daarteen het. Die raad het twee keer privaat vergader, maar kon nie ooreenkom oor 'n verklaring oor besware van die Verenigde State nie.
Op 12 Mei is aangekondig dat Hady Amr, Amerikaanse adjunk-assistent-sekretaris vir Israelies-Palestynse aangeleenthede en pers en openbare diplomasie, 'onmiddellik' na die streek gestuur sal word.  Wapenstilstand deur Egipte, Katar en die Verenigde Nasies het geen teken van vordering getoon nie.  Amr het in Tel Aviv aangekom vir besprekings oor hoe om 'n 'volhoubare kalmte' te bereik voor 'n vergadering van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad op 16 Mei. 
Op 13 Mei het Hamas 'n voorstel gemaak vir 'n skietstilstand waarin verklaar word dat hulle bereid is om aanvalle op 'n 'onderlinge basis' te stop. Netanyahu het sy kabinet ingelig dat Israel die oortuiging verwerp het.  Op 13 Mei het die Amerikaanse president, Joe Biden, 'n telefoonoproep met premier Benjamin Netanyahu gehou. Biden het gesê dat "Israel die reg het om homself te verdedig as duisende vuurpyle in u gebied vlieg." 
António Guterres, sekretaris-generaal van die VN, het 'n onmiddellike skietstilstand gevra "uit respek vir die gees van Eid", met verwysing na Eid al-Fitr, 'n Islamitiese fees wat die einde van die heilige maand Ramadan aandui. 
Op 16 Mei het Biden telefoongesprekke gevoer met premier Benjamin Netanyahu en president Mahmoud Abbas. 
Na die derde VN -veiligheidsraad se noodvergadering in 'n week, het die Verenigde State sy vetoreg gebruik om 'n voorgestelde verklaring wat deur China, Noorweë en Tunisië opgestel is, te blokkeer en deur die ander 14 lede van die raad ondersteun. Geen stemming is gehou oor die verklaring nie. Die konsepverklaring roep op tot onmiddellike staking van vyandelikhede en veroordeel die geweld in Gaza  . . 
Op 18 Mei word die Griekse minister van buitelandse sake, Nikos Dendias, die eerste Europese amptenaar wat Israel en Palestina besoek het, gevolg deur 'n besoek aan Jordanië, in oorleg met Frankryk, Egipte, die Verenigde Arabiese Emirate en die Verenigde State as deel van die pogings om handel te dryf. 'n skietstilstand tussen die twee partye,  terwyl Frankryk aangekondig het dat 'n resolusie by die VN se Veiligheidsraad ingedien word waarin 'n skietstilstand gevra word, in samewerking met Egipte en Jordanië.  Die resolusie kan so gou as 19 Mei versprei word. Pers en verklarings van die Veiligheidsraad vereis goedkeuring van al 15 lede, terwyl resolusies dit nie doen nie. 
Op 19 Mei het Biden 'n oproep met premier Benjamin Netanyahu gevoer en aan sy Israeliese eweknie gesê dat "hy vandag 'n beduidende de-eskalasie verwag op die pad na 'n skietstilstand."   Verder het verskeie nuusbronne aangekondig dat die Duitse minister van buitelandse sake, Heiko Maas, op 20 Mei van plan is om na Israel te reis, en moontlik na die Palestynse gebiede om die eskalerende konflik te bespreek.  Op 20 Mei het die ministers van buitelandse sake van Duitsland, Tsjeggië en Slowakye Israel besoek om steun en solidariteit met Israel te betoon. 
Israel en Hamas het ooreengekom om die vyandelikhede vanaf 20 Mei te staak.   'n Wapenstilstand -ooreenkoms tussen Egipte, Katar en die Verenigde Nasies tussen Israel en Hamas is omstreeks 02:00 op 21 Mei 2021 ingestel, wat 11 dae se geveg beëindig het. Die Israeliese kabinet het oor die finale voorstel van Egipte gestem en is eenparig goedgekeur, en Hamas het ook aangedui dat hulle die vredesooreenkoms aanvaar. Behalwe 'n geringe skermutseling by die Al-Aqsa-moskee, was daar op 21 Mei geen wesenlike oortredings van die skietstilstand gedurende die dag nie. In die ure voor die ooreenkoms met Egipte het Biden met die Egiptiese president, Abdel Fattah el-Sisi, gepraat oor die verkryging van so 'n ooreenkoms. Biden beskryf die ooreenkoms later as 'wedersyds' en 'onvoorwaardelik' en het sy oortuiging uitgespreek dat beide partye verdien om veilig te leef. Beide kante het die oorwinning in die konflik behaal.   Die wapenstilstand het voorlopig die vierde oorlog tussen Israel en die Islamitiese militante groep sedert 2008 afgesluit. 
Slegs ure nadat die skietstilstand in werking getree het, wat die New York Times beskryf as 'n 'klein skermutseling',  waarin na bewering 20 Palestyne gewond is en 16 gearresteer is,   tussen Israeliese polisie en Palestyne net buite die Al Aqsa -moskee plaasgevind het. Die voorval het plaasgevind na middaggebede, toe die meeste van die tienduisende aanbidders die terrein verlaat het. 'N Paar in die oorblywende groep het Palestynse vlae geswaai Israeliese polisie het ingekom om die vlae te konfiskeer en die skare uiteen te jaag. Die Israeliese weergawe is dat honderde Palestyne met die aankoms van die Israeliese polisie klippe en vuurbomme gegooi het. Die Palestynse weergawe is dat die geweld eers ontstaan ​​het toe die polisie die kompleks binnegekom het. 
Volgens 'n Egiptiese diplomaat was twee spanne Egiptiese bemiddelaars op 22 Mei in Israel en die Palestynse gebiede met die doel om die skietstilstand te versterk en 'n kalmte op lang termyn te verseker.  Blinken was van plan om Israel en die Wes -oewer op 26–27 Mei met dieselfde idee te besoek.  Die VN-veiligheidsraad het uiteindelik 'n ooreengekome verklaring uitgereik waarin gevra word dat die wapenstilstand volledig nagekom word en die onmiddellike behoefte aan humanitêre hulp aan Palestynse burgerlikes beklemtoon word, terwyl die noodsaaklikheid van 'n oplossing van twee state herhaal word. Die verklaring het geen verwysing na Hamas gemaak nie.  
Nadat internasionale druk uitgeoefen is, het Israel op 23 Mei ingestem om die oordrag van voedsel en mediese voorrade deur die Verenigde Nasies en Dokters vir Menseregte, hulpverleners en joernaliste na die Gazastrook toe te laat, maar het op 24 Mei geweier om die oordrag te weier.  Op 25 Mei, wat saamval met 'n staatsbesoek deur die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Antony Blinken, aan Israel, is hulp toegelaat om die strook binne te gaan. 
Einde Mei het Hamas gesê dat dit weer vuurpyle sal begin skiet as die uitsettings in Sheikh Jarrah toegelaat word om 'n beslissing van die Israeliese Hooggeregshof binne 'n maand te verwag.  UNHCR sou 'sistematiese diskriminasie en onderdrukking' in Israel en Palestina ondersoek om die oorsake van die krisis te identifiseer. 
Te midde van volgehoue ​​gemeenskaplike spanning en protes, het die Israeliese polisiemag gesê dat dit einde Mei 348 verdagtes gearresteer het toe dit beweerde deelnemers aan die onrus afgerond het, wat berigte van die menseregte -organisasie Adalah bevestig het waarin gesê word dat ten minste 200 Palestyne in Israel daardie week gearresteer is. , en beskryf die aanvalle as 'n manier om 'te intimideer en wraak te neem'. 
Op 5 Junie, by Sheikh Jarrah, het die grenspolisie 'n verslaggewer van Al Jazeera met kragwapen aangehou met 'n pers aangehou. Die Israeliese polisie het gesê die joernalis word aangehou nadat sy gevra is vir identifikasie, 'n polisiebeampte geweier en gedruk het.  Op 6 Junie het die Israeliese polisie Muna al-Kurd aangehou. Haar pa het aan verslaggewers gesê dat die 23-jarige aktivis aangehou is nadat die polisie op hul huis in Sheikh Jarrah toegeslaan het en gesê dat die polisie ook 'n kennisgewing afgelê het wat haar tweelingbroer Mohammed El-Kurd beveel om homself aan die owerhede oor te gee. Hy en sy suster voer 'n veldtog op sosiale media teen die skorsing van Palestyne uit hul huise.   Die paar is later vrygelaat. 
Pogings om 'n langer termyn wapenstilstand tussen Israel en Hamas te bewerkstellig volg op 'n dag van toenemende spanning op 15 Junie nadat 'n nuwe Israeliese regering toegelaat het dat regse Jode deur Palestynse buurte in Oos-Jerusalem marsjeer. Militante in Gaza het verskeie aansteeklike ballonne na Israel gestuur en 26 brande veroorsaak, en Israeliese vliegtuie het militêre poste in Gaza getref. Sommige rekonstruksiemateriaal het Gaza deur Egipte binnegekom, maar Israel beperk tans wat deur sy kruispunte kan kom en het die voorsiening van finansiële hulp uit Katar geblokkeer. Israel en Hamas is dit nie eens of hulle 'n gevangenesruil wil insluit as deel van 'n sterker skietstilstand-ooreenkoms nie. "Die VN is in kontak met alle relevante partye oor aangeleenthede wat verband hou met die staking van vyandelikhede," het Tor Wennesland, spesiale koördineerder van die Verenigde Nasies vir die vredesproses in die Midde -Ooste, gesê. "Dit is 'n rukkie aan die gang en sal voortgaan met die oog daarop dat daar reëlings getref kan word wat die situasie kan stabiliseer. Dit is nog steeds 'n werk wat nog gedoen moet word." 
Israeliese en Palestynse reaksies
Op 9 Mei 2021 het die Israeliese hooggeregshof die verwagte beslissing oor uitsettings vir 30 dae vertraag, na 'n ingryping van die prokureur -generaal van Israel, Avichai Mandelblit.  Die Israeliese polisie het Jode ook verbied om na die al-Aqsa-plein te gaan vir feeste op Jerusalem Day.   Op 10 Mei sluit Israel die Kerem Shalom -grensoorgang, insluitend vir humanitêre hulp.  As gevolg van vuurpylvuur op 11 Mei het die Israel Lughawensowerheid vliegvlugte kortliks gestaak. 
Die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, het die optrede van die Israeliese polisie verdedig en gesê dat Israel "geen radikale elemente sal toelaat om die kalmte te ondermyn nie." Hy het ook gesê "ons verwerp die druk om nie in Jerusalem te bou nie, ten sterkste."  Israeliese amptenare het die Biden -administrasie gevra om nie in die situasie in te gryp nie. 
Op 10 Mei 2021 het Mahmoud Abbas, die president van die Palestynse Owerheid, 'n verklaring uitgereik dat die "wrede storm en aanval op aanbidders in die geseënde al-Aqsa-moskee en sy binnehowe 'n nuwe uitdaging vir die internasionale gemeenskap is." 
By twee afsonderlike geleenthede het Christengroepe in Jerusalem verklarings uitgereik oor die uitbreek van vyandelikhede. Kairos Palestina skryf die opstand toe aan ontberings wat gely is, en vra dat die regte van almal erken word as die enigste manier om die siklus van vernietiging te verbreek. 'N Gesamentlike verklaring op 7 Mei, onderteken deur die Grieks -Ortodokse, Armeense en Katolieke aartsvaders van die stad, tesame met prominente kerkehoofde van Jerusalem - wat almal vroeër diep kommer uitgespreek het oor Israeliese planne onder radikale setlaarsdruk om eensydig grond aan die Wesbank te annekseer - blameer die groeiende spanning 'hoofsaaklik' op die destabiliserende uitwerking van regse setlaarsgroepe op die brose werklikhede van Jerusalem. Hulle veroordeling is opgevolg deur 'n soortgelyke verklaring wat op 12 Mei deur die Midde -Ooste Raad van Kerke uitgereik is, wat 28 denominasies in die gebied verteenwoordig.   
Die minister van openbare veiligheid van Israel, Amir Ohana, het 'n beroep gedoen op die vrylating van die Israeliese man wat gearresteer is vir die skiet van 'n Arabier in Lod, sonder om te bewys dat die verdagte uit selfverdediging optree en wetsgehoorsame burgers wat die wapens bystaan. Volgens a Voog berig, blyk dit dat die verklaring skaregeweld aanmoedig. 
'N Woordvoerder van Palestynse Islamitiese Jihad het gesê dat Israel "die aggressie op Jerusalem begin het. As hierdie aggressie nie eindig nie, is daar geen sin vir diplomatieke pogings om 'n skietstilstand te bereik nie."  Hamas het 'n ultimatum aan die Israeliese regering gestel en gesê as hulle nie op 11 Mei om 02:00 die magte uit die moskee sou verwyder nie, sou hulle weer 'n vuurpylaanval onderneem. 
Netanyahu het op 11 Mei 'n noodveiligheidsvergadering belê en skole in verskeie dele van Israel is gesluit.  Israeliese president Reuven Rivlin veroordeel die onluste in Lod en beskryf dit as 'n pogrom. 
Israelies -Palestynse konflik (navorsingsverslag)
Hierdie navorsing probeer om drie vrae te beantwoord volgens 'n paar standpunte. Eerstens, wat verhoed 'n regverdige oplossing vir die Israelies -Palestynse konflik? Tweedens, wat glo elke party is die wortel van die konflik? Laastens, hoe belangrik sal historiese feite wees om hierdie konflik op te los? Na die versameling van gegewens uit 'n onderhoud met die Palestynse en Joodse politici, toon die resultate aan dat beide kante verskillende sienings oor die konflik het en albei saamstem op een punt dat ons 'n oplossing en vrede nodig het wat ons alle regte gee.
In hierdie navorsing sal die navorser praat oor die konflik tussen Palestynse mense en Israeli's. Sy sal die wortels van die konflik bespreek. Om mee te begin praat oor die konflik. Die navorser poog ook om die wortels en ontwikkeling van hierdie misdaad op wetenskaplike wyse te ontleed. Die Palestyne, wat die slagoffers van hierdie misdaad is, het nog nooit opgehou om hul vaderland te verdedig en hul menseregte te beskerm nie. Beide die Britse besettingsleër, tot met hul vertrek in 1948, en die Sionistiese terroriste -organisasies, soos die lrgun en streng bende, het geweld gebruik om honderde duisende Palestyne uit te jaag.
Die probleem van die studie
Die besorgdheid van die navorsingsverslag is om 'n agtergrond te gee van die Israelies-Palestynse konflik en uiteindelik 'n goeie oplossing vir die konflik te kry. Hierdie artikel het spesifiek ten doel om 'n paar vrae te beantwoord om 'n beter begrip van die Arabiese Israeliese konflik te gee.
1. Om 'n agtergrond te bied oor die Israelies -Palestynse konflik.
2. Om moontlike oplossings vir die konflik aan te bied.
3. Om die wortels van die konflik te ondersoek en dit op grond van 'n paar konsepte te ontleed.
Vrae van die studie
Hierdie navorsing gaan die volgende vrae beantwoord:
1. Wat verhoed 'n regverdige oplossing vir die Israelies -Palestynse konflik?
2. Wat glo elke party is die wortel van die konflik?
3. Hoe belangrik sal historiese feite wees om hierdie konflik op te los?
Definisies van terme
Sionisme: sy beweging is daarop gemik om in die land van die Jode te woon en terug te keer na Zion ' (www.mideastweb.org/breifhistory.htm). Dit is ook die vestiging van 'n Joodse vaderland in Palestina wat deur die Jode beheer word.
Selfbeskikking: die konsep waarin mense van dieselfde kultuurinhoud beweeg vir hul onafhanklikheid en dat hulle hul eie grondgebied kan besit wat burgerlike en politieke regte kan geniet sonder eksterne beheer.
Magsdrang: die behoefte om die bestaansregte van die staat te beklemtoon en die self -bewering.
Nasionalisme: identiteit van die nasionale staat.
Die studie is uitgevoer om die kwessies rondom die Israel -Palestynse konflik te ondersoek. Die studie sal die agtergrond van die konflik bespreek en sal stilstaan ​​by 'n paar teorieë en konsepte wat toegepas kan word om die konflik te verstaan, en die konsepte sal dien as hulpmiddels om die konflik te verstaan ​​en die basis vir moontlike oplossings vir die Israelitiese Palestynse bewering.
Die aspekte wat ondersoek word, is interne en eksterne oorsake van die staatsaktore wat by die konflik betrokke is, en die moontlike oplossings daarvoor. Verder sal die studie slegs die agtergrond van die konflik dek. vanaf die situasie van Palestina onder Ottomaanse bewind tot die huidige situasie.
Volgens Darwaz, (1981) het hy in hierdie onderwerp gesê dat een van die belangrikste faktore dat die verandering van die kaart van Palestina die skepping van die Sionistiese organisasie was van die basis vir die toekomstige Sionistiese staat. Die groot aantal Sionistiese setlaars was in 'n sensitiewe posisie in die Britse administrasie van Palestina, terwyl Palestina in dieselfde tyd van sulke posisies weggehou is. Die Joodse agentskap het ook ontwikkel, in die woorde van die verskillende kommissies van ondersoek, tot 'n staat in 'n staat. Selfs Brittanje het geweier om te praat oor die gee van Palestynse onafhanklike heerskappy, 'n grondwet of 'n wetgewende raad wat die getalsterkte van die Arabiese en Joodse bevolking in die land weerspieël, en dit alles omdat dit in stryd is met die belofte wat aan die Jode gegee is om 'n Joodse nasionale tuiste te stig Palestina. Die Arabiere is dus bang dat Palestina 'n Hebreeuse staat kan word, en Israel sal dit skaars probeer. Darwas noem 'n ander faktor wat die voorbereiding van die Sionistiese ekonomie in Palestina was om die ekonomiese fondamente van die Israeliese staat te vestig. So het die Britse mandaat die belangrikste hulpbronne van die land onder beheer van Sionistiese maatskappye geplaas. Die skrywer het gepraat oor die konsep van nasionalisme en selfbeskikking kan toegepas word om die groeiende konflik tussen die Jode en die Palestyne te verstaan. Die kern van die Israel-Palestina-stryd is gebaseer op die nasionalistiese beweging van albei mense wat dieselfde land eis. Nasionalisme beklemtoon die reg van 'n volk om gedien te word deur 'n staat wat hul belange aanvul. Nasionalisme het 'n groot rol gespeel in die gebeure wat tot die Israel -Palestina -konflik gelei het, aangesien albei partye die droom gegrond het om hul heilige tuisland te herwin. Internasionale reg erken die staat se reg op selfbeskikking om die voortbestaan ​​daarvan te verseker. Die beginsel van die reg op selfbeskikking kan toegepas word in die voortdurende konflik tussen Israel en Palestina, aangesien beide partye aanspraak maak op die instelling van soewereine stat, dit wil sê die Palestynse staat en 'n Joodse staat op grond van die herstel van die voorvaderlike domein.
Volgens Forer (2010) het hy gesê en verduidelik dat die Sioniste beweer dat Arabiese lande radioboodskappe uitsaai om die uittog van Palestyne uit dorpe in die huidige Israel aan te moedig. Hierdie bewering, wat voor die Verenigde Nasies voorgehou is, is bereken om die simpatie van die wêreld vir die lot van die Palestynse volk te verminder en hulle die reg te weier om terug te keer na huise wat in die nuwe volk Israel agtergebly het. Professor Walid Khalidi het bewys dat die bewering 'n versinsel was. Sy bevindings is twee jaar later onafhanklik bevestig deur die Ierse geleerde en die VN -diplomaat, Erskine Childers. Deur die argiewe van Arabiese regerings en koerante en die verslag van die CIA, sowel as die BBC, wat elke Arabiese radio -uitsending in 1948 gemonitor het, te ondersoek, het albei mans getoon dat sulke aanmoediging nie plaasgevind het nie. Inteendeel, hy noem dat die Arabiese uitsending 'n beroep op mense doen om nie hul huise te verlaat nie. Daarbenewens het Israel 'n nasionale direktoraat gestig om hasbara te hanteer. Word algemeen gebruik om na propaganda te verwys.
Pragati, (2013) beskryf die geskiedenis van hierdie eeue oue konflik en ontleed die lewensvatbaarheid van internasionaal voorgestelde oplossings. As gevolg van hul geskiedenis, gaan hulle ten minste 5000 jaar terug in die tyd. Hy het probeer om die twis tussen die twee mense op te spoor en die kwessies en probleme duidelik uiteengesit, asook die behoefte om dit op te los.
Volgens Akram en Lynk (2013) praat die skrywers oor die faktore wat die konflik tussen Palestynse en Israel veroorsaak het. Een van die faktore, die totstandkoming van die staat Israel in 1948, het baie Westerse lande se verbeelding aangegryp as 'n gepaste herstel vir die gruwels van die Joodse Holocaust in Europa. Terselfdertyd het baie in die derde wêreld die opkoms van die Sionisme en die onteiening deur hulle Palestyne as 'n anachronistiese voorbeeld van koloniste van koloniste gesien, en op die historiese verhoog aangekom, net soos die Europese koloniale ryke verlaat het. Boonop trek die konflik tussen die Arabiere en Israel die aandag van alle mense regoor die wêreld.
Hurewits, (1956), het gesê dat die Sioniste aanspraak maak op 'n historiese titel dat Palestina die eerste keer deur die eerste Sionistiese organisasie na die vredeskonferensie in Parys in 1991 gevoer is. Die Sionistiese organisasie het voorgestel dat 'n resolusie aangeneem word waarin die geallieerde moondhede die historiese titel van die Joodse volk aan Palestina en die reg van die Jode om hul nasionale tuiste in Palestina te herken, sal erken.
Vir Cattan het (1973) genoem dat die Joodse volk in Palestina in die verlede in harmonie met die Arabiese samelewing geleef het. Hulle het nooit geroer vir die sionisme nie. Die hele ontsteltenis het van buite gekom, van Jode uit ander dele van die wêreld. die land uit Oos -Europa.
Volgens Pragati het (2013) gepoog om die geskiedenis van hierdie eeue oue konflik op te spoor en die lewensvatbaarheid van internasionaal voorgestelde oplossings te ontleed. As gevolg van hul geskiedenis, gaan hulle ten minste 5000 jaar terug in die tyd. Hy het probeer om die twis tussen die twee mense op te spoor en die kwessies en probleme duidelik uiteengesit, asook die behoefte om dit op te los.
Voorbeeld en data -insameling
Sy het baie moeite gedoen om die wortels van die konflik te ondersoek en te ondersoek deur 'n onderhoud te voer met 'n manlike instrukteur van ons universiteit " IUG " wat dit voorheen bestudeer het (sien bylaag). Die ander is van Brasilië. Die eerste instrukteur is dr. Hany wat sy doktorsgraad in politieke wetenskap behaal het. Die tweede is Sergio Storch, 'n Joodse man.
Prosedures en analise
Die navorser het probeer om die standpunt van beide kante te ken. Die onderhoud bevat drie oop vrae oor die kerninligting wat sy in haar navorsing benodig. Die navorser het self die antwoorde van die onderhoudvoerders ontleed. Om hierdie onderhoud te maak, het sy baie mense gesien wat op hierdie gebied gespesialiseer het. Sy het egter baie probleme ondervind: Eerstens kom sy aan die einde van die semester, so die onderwysers is gewoonlik besig met voorbereidings vir die eindeksamen. Tweedens gee die meeste van hulle 'n algemene idee oor die onderwerp, nie akkuraat nie. Uiteindelik het sy een van hulle gevind wat tyd het vir die navorser.
Met betrekking tot die eerste vraag het albei verskillende sienings. Dr.Hany het gesê dat dit nie maklik is om een ​​rede te hê vir die Israeliese kant om 'n regverdige oplossing te maak nie. Hulle is van voorneme om 'n vestiging in Palestina te bou, 'n Israeliese posisie om nie hul bedoeling prys te gee nie. Hulle verwaarloos enige kans op vrede. sy onregverdige posisie van IC. Wat Sergio betref, is albei mense bang om mekaar nie toe te vertrou nie, om historiese redes
Jode het 'n 2000-jarige traumatiese geskiedenis wat nog nie oorkom is nie, en hul leiers kry baie meer stemme tydens die verkiesing as hulle aanklank vind by die historiese sentiment, sodat hulle die vrees benut.
Elke keer as 'n Arabiese leier of 'n Moslemleier soos Iran se Ahmadinejad of Hamas of Hizbollah enigiets sê wat hierdie Joodse leiers kan gebruik, word die pro-besettingsleiers sterker en die leiers teen die besetting word swakker. Mondelinge dreigemente en enige aanval op Israeliërs loop dus in die onguns van Palestyne, omdat Nettanyahu -volgelinge dit sal gebruik.
By die tweede vraag het dr. Hany gesê dat beroep die belangrikste oorsaak van die konflik is. Hulle neem nie die bestaan ​​in Palestina in ag nie. Boonop glo die Israeli's van hul regte in die Palestynse lande as hul heilige land sedert antieke tye. Toe hulle na Palestina emigreer, is hulle leiers oortree dat hulle die reg in hierdie land het. Hy het na die Joodse man gegaan en gesê daar is nie net een geloof aan ons kant nie. Sionisme moet nie as die duiwel gesien word nie. Daar is soveel verskillende sionismes, nie net een nie. Julle Arabiere beskou dit as 'n stereotipe, simplisties. Die dominante oortuiging van ons kant oor die wortel van die konflik is dat Arabiere herhaaldelik getoon het dat hulle Israel nie as 'n buurman in die Midde -Ooste aanvaar nie. as u sê dat dit ons land is, bevestig u wat die meerderheid van ons glo, dat ons Jode op daardie plek ongewens is. En die meeste van ons Jode, indien nie 99,9%, is van mening dat dit ook ons ​​land is.
As u dus dink dat dit u grond is, en ons dit as ons land beskou, is daar geen oplossing anders as die een kant wat die ander kant verdryf nie, of dan.
Wat die antwoorde op die laaste vraag betref, het dr. Hani gesê dat dit in die verlede bekend is dat Palestyne die eienaars van hierdie grond is, en daarom het ons historiese feite oor hierdie kwessie. Veral as u na die stede en dorpe kyk, kan u in sulke stede en plekke die Palestynse aanslag vind. Die historiese feite maak dit ingewikkeld. Hulle het nog steeds verband gehou met die Koninkryksperiode. Hulle glo dat dit hul land is en dat hulle al duisend honderd jaar weg is. Vir Moslems is dit 'n Islamitiese land, 'n Moslemstaat in Palestina, waar die eerste mense wat ongeveer 5000 jaar gelede daar gewoon het. Dit is gebaseer op belofte deur die Palestynse nasie. Vir Sergio dink hy dat dit nodig is om die konflik op te los. Ons kan egter net begin praat, presies soos ons doen, sodat mense aan albei kante gewoond raak om te luister. Stel jou voor dat jy nog 1 persoon aan jou kant kry om met nog 1 persoon aan ons kant te gesels.
Opsomming en voorstel
Israel-Palestynse konflik was sedert eeue nie iets nuuts nie. Die saad van die konflik was toe die koninkryk die grond vir Israeliërs gegee het en dat dit hul grond was. In hierdie artikel het die onderwerp baie aandag gegee aan die Israelies-Palestynse konflik. In hierdie referaat het sy een Palestynse instrukteur gekies en die ander een is Brasiliaans wat albei 'n wye kennis oor die konflik het. Wat hul antwoorde betref, het almal 'n paar sienings en oortuigings wat anders is as die ander.
Aan die einde van hierdie referaat stel die navorser voor dat u dit krities moet lees en probeer om dit te ontleed om enige teks of onderwerp wat literêr of polities is, te verstaan. Alhoewel u ander standpunte lees, moet u u eie idees en opinies hê. Uiteindelik moet u die werklikheid en die waarheid soek, nie net na gelang van ander se sienings nie.
Akram, S.M & Lynk, S.M. (2013). Die Israelies -Palestynse konflik en die internasionale reg. BU Skool vir Regte. Onttrek van http://www.bu.edu/law/2013.
Cattan, H. (1973). Palestina en die internasionale reg. (tweede uitgawe)
Darwaz, H. (1981). Die Palestynse vraag: 'n Breif-analise, p.40-49. Islamabad.
Forrer, R. (2012) Deurbraak: transformasie van vrees in deernis- 'n nuwe perspektief op die Israel-Palestina-konflik, P288-296.
Hurewits, J. (1956) .Diplomasie in die Nabye en Midde -Ooste, Deel II, P.45, Van Nostrand.
Pragati, K.B. (2013). Konflik tussen Israel en Palestina: geskiedenis en oplossing. National Law University. Ontsluit van http://www.studymood.com/essays/Israel- Palestina-conflict-international-relations-1596155.html.
Onderhoudsvrae oor die Israelies-Palestynse konflik
Die Israelies-Palestynse konflik deur kinders se oë
Studente leer meer oor die geskiedenis van die Israelies-Palestynse konflik en verken die lewens van drie kinders wat in die ontsteld Wes-Bank-gebied woon.
Verstaan ​​die geskiedenis en die huidige gebeure met betrekking tot die Israelies-Palestynse konflik, veral in die Wesbank.
Verken die kwessie vanuit die perspektief van drie kinders wat in die omgewing woon.
Oorweeg hoe hul eie lewens anders is as die lewens van jongmense op die Wesbank.
Oorweeg die impak van die Israelies-Palestynse konflik op die daaglikse lewe en vergelyk/kontrasteer dit met die impak van ander soortgelyke uitdagings in die Amerikaanse en wêreldgeskiedenis.
Israel, Palestina, konflik, Bedoeïen, Arabies, Joods, Moslem, Wesbank, geskiedenis, multikultureel, diversiteit
Potlode en papier
Metode om beelde te projekteer vir studente om te sien
EERSTE, som die geskiedenis van die Israelies-Palestynse konflik, veral in die Wesbank, vir studente op.
Begin deur die studente daaraan te herinner dat inligting oor hierdie baie komplekse en langdurige konflik altyd vanuit 'n spesifieke perspektief kom en sekere inherente aannames bevat. Vir enige aanlynbron wat gedurende hierdie les aanbeveel word, is dit veilig om te sê dat ander die inhoud kan betwis.
U kan kies dat ouer studente die volgende skakels gebruik om navorsing te doen en dan (in pare of groepe) kort opsommings van 5 minute te skryf, wat hulle dan vir die klas kan voorlees, of dit kan gebruik om 'n maat te onderrig.
Hier is 'n voorbeeldopsomming om as verwysingspunt te gebruik:
Die Joodse staat Israel is in 1948 gestig (na die Tweede Wêreldoorlog en die Nazi -holocaust). Voor die tyd is die gebied Palestina genoem en was die tuiste van Arabiese Moslems, wat ontheem was en geword het vlugtelinge toe Israel gestig is. Aangrensend aan Israel is 'n onstuimige gebied genaamd die Wesbank. Die Wesbank bevat baie plekke met 'n kulturele, historiese en godsdienstige betekenis vir Jode, Moslems (geïdentifiseer as Palestyne) en Christene, en daar is 'n baie lang geskiedenis van gewelddadige konflik, aangesien Israeliste en Palestyne albei aanspraak op hierdie streek gemaak het.
Sedert 2007 word die Wes-Bank amptelik beheer deur die Palestynse Owerheid (PA), 'n voorlopige regering wat as 'n wegspringsteen geskep is om uiteindelik 'n erkende staat Palestina, soos die Joodse staat Israel, te skep. Die Wesbank word deur Israeliese weermag beset (soos dit sedert 1967 was), en die gebied word beskou as 60% onder Israeliese beheer.
In 'n poging om geweld te voorkom, beperk die Israeliese weermag die woonplekke van Palestyne (insluitend vlugtelingkampe) binne die Wesbank, en hul beweging binne die streek word beheer deur talle hindernisse en kontrolepunte. Boonop woon byna 500 000 Jode in die Wes-Bank in Israel-georganiseerde nedersettings. Hierdie skikkings is tegnies onwettig onder internasionale reg, hoewel Israel dit betwis.
In November 2012 in Gaza (nog 'n baie omstrede gebied aangrensend aan Israel), het Israel 'n ernstige offensief geloods in reaksie op wat dit as 'meedoënlose' Palestynse vuurpylaanvalle op Israel beskou het. Palestyne het intussen gesê dat Israeliese "chirurgiese aanvalle" gereeld burgerlikes doodmaak. Geweld het in die somer van 2014 weer in en om Gaza uitgebreek, na die verbrokkeling van 'n brose Palestynse versoeningskontrak.
Hamas, 'n militante fundamentalistiese Islamitiese organisasie wat in sowel die Wesbank as in Gaza werk, het geweier om die staat Israel te erken, maar het gesê dat dit 'n Palestynse staat sal ondersteun. Vredesgesprekke tussen Israel en Hamas is teen die somer van 2014 as onwaarskynlik beskou.
TWEEDE, moedig studente aan om die Wesbank op 'n wêreldkaart te vind en 'n bietjie meer te wete te kom oor die aardrykskunde, demografie en die weer van die streek. Hier volg 'n paar vrae en antwoorde waaraan studente kan werk. Die CIA World Fact Book op die Wes -Bank is 'n goeie beginpunt as u wil hê dat studente self die antwoorde moet genereer.
Waar is die Wesbank, en hoe groot is dit?
Die Wesbank is langs die Jordaanrivier geleë en beslaan ongeveer die oppervlakte van die Amerikaanse deelstaat Delaware.
Na watter lande is die Wesbank naby?
Israel en Jordanië
Wat is 'n paar geografiese besienswaardighede op die Wesbank?
Die Jordaanrivier, die Dooie See en verskeie Bybelse stede, waaronder Jerigo en Bethlehem
Wat is die gemiddelde inkomste per capita (per persoon) in die Wesbank?
Minder as $ 2,000 Amerikaanse dollar per jaar (in die VSA is hierdie syfer ongeveer $ 27,334). Baie het aangevoer dat Jode in die streek in vergelyking met Palestyne op die Wes -oewer geneig is tot beter werk, hoër inkomste en 'n beter algemene lewensgehalte.
Wat is 'n paar van die gebied se ekonomiese uitdagings?
Ondanks die implementering van ekonomiese en veiligheidshervormings en die verligting van sekere bewegings- en toegangsbeperkings, belemmer Israel se sluitingsbeleid steeds arbeid, handel en handel. Sedert middel 2007 is die Palestynse Owerheid (die beheerliggaam vir die Wes-Bank) afhanklik van meer as $ 3 miljard se direkte hulp aan buitelandse skenkers. Sedert Desember 2006 het die werkloosheid op die Wesbank tot meer as 50 persent gestyg (vergeleke met die Amerikaanse werkloosheidsyfer van 8%). Twee derdes van die Palestyne leef onder die armoedegrens.
Wat is die waarskynlikste godsdiens van iemand wat op die Wesbank woon?
Soennitiese Moslems maak 75 persent van die bevolking uit, 17 persent is Joods en 8 persent is Christene en ander. Oorweeg hoe Sunni -Moslems verskil van Sjiïtiese Moslems.
Watter tale word gepraat?
Oorwegend Arabies (Palestyne) en Hebreeus (Jode). Engels word ook wyd verstaan.
Hoe sê 'n mens 'hallo' in Arabies en Hebreeus?
Hoe is die weer op die Wesbank?
In die Wes -oewer van die stad Bethlehem wissel die temperatuur van ongeveer 50 grade Fahrenheit tot ongeveer 80 grade, afhangende van die tyd van die jaar.Toegang tot voldoende water is 'n bron van kommer op die Wes -Bank, wat die boerdery uitdagend maak.
DERDE, bespreek die ingewikkelde kwessie van menseregte soos dit van toepassing is op die lewe op die Wesbank. (Hierdie bespreking is baie meer geskik vir ouer studente.) Beskou twee teenoorgestelde standpunte:
bespreek wat hy beskou as menseregteskendings wat Palestyne ondervind as gevolg van die Israeliese besetting. Wat is volgens hierdie skrywer ten minste drie kwessies van lewensgehalte en menseregte waarmee Palestyne te kampe het? adresse meld aangemelde Palestynse menseregteskendings wat volgens hulle mites is. Kies een van die geïdentifiseerde mites en beskryf die bewyse wat die webwerf gebruik om sy bewering te ondersteun.
VIERDE, stel drie kinders voor wat op baie verskillende omstandighede op die Wes -Bank woon.
Gaan na die foto -skyfievertoning om foto's en kort beskrywings te vind van drie kinders wat op die Wesbank woon. Hierdie materiaal is gebaseer op Waar kinders slaap, 'n boek van die dokumentêre fotograaf James Mollison waarin hy die lewens van kinders in baie uiteenlopende omstandighede regoor die wêreld dokumenteer.
Hier is gedeeltelike skermkiekies van drie skyfies uit die skyfievertoning. Elkeen beeld 'n Wesbank -kind uit wat in 'n konteks verskil wat baie anders is as die ander.
Bilal (hieronder ook skyfie 2 in skyfievertoning)
Bilal kom uit 'n familie van Bedoeïene Arabiere, 'n dikwels ontheemde stamvolk wat 'n harde bestaan ​​verduur sonder elektrisiteit, lopende water, sanitasie en mediese geriewe. Bedoeïene huise is tydelike strukture wat uit beskikbare materiale bestaan. Ten tyde van die foto het Bilal in 'n hut met een kamer in Wadi Abu Hindi, 'n distrik noordoos van Jerusalem, gewoon. Links is die plek waar Bilal geslaap het. Dit is onwaarskynlik dat hy nog steeds hier woon, want in die lente van 2011 is baie bedoeïengesinne uit die gebied geskors toe die Israeliese weermag gesê het dat dit onwettig is om daar te woon. Baie Bedoeïene se huise is afgebreek sodat 'n veiligheidsmuur gebou kon word.
James Mollison se beelde van kinders kan op msnbc.com gesien word.
Tzvika (hieronder ook skyfie 12 in skyfievertoning)
Tzvika woon in die Joodse nedersetting Beitar Illit, 'n vinnig groeiende gemeenskap van 36 000 met een van die hoogste geboortesyfers op die Wes-Bank. Geleë naby Jerusalem, is die nedersetting die tuiste van Haredi -Jode, wat die mees konserwatiewe deel van die ortodokse Judaïsme verteenwoordig. Links is die slaapkamer van Tzvika, wat hy met sy drie broers en susters deel. Joodse nedersettings word onder die internasionale reg as onwettig beskou (hoewel Israel dit betwis), en Palestyne is sterk daarteen gekant.
Douha (hieronder ook skyfie 13 in skyfievertoning)
Douha woon saam met haar 11 broers en susters in 'n Palestynse vlugtelingkamp in Hebron (in die suidelike deel van die Wesbank). Haar broer (op die plakkaat in die slaapkamer aan die linkerkant van Douha) is tragies dood. Die lewe in 'n Palestynse vlugtelingkamp is gevul met armoede, daaglikse stryd en 'n gevoel van hopeloosheid.
Hoe is dit om in 'n Joodse nedersetting in isolasie van (en in stryd met) u Palestynse (Arabiese/Moslem) bure te woon?
Wat is die oortuigings en gebruike van ortodokse Jode (veral Haredi)?
Hoe is dit om in 'n Palestynse vlugtelingkamp te woon (hou in gedagte dat bronne in hierdie afdeling uit verskillende perspektiewe geskryf is)?
(Vir 'n beskrywing van hierdie tipe kamp, ​​sien die kultuurgedeelte van die New World Encyclopedia -inskrywing op die Wesbank, hierdie bron of hierdie bron.) LET WEL: Die Verenigde Nasies definieer 'n "Palestynse vlugteling" as 'n persoon (of sy/ haar nageslag) wie se "gewone woonplek Palestina was tussen Junie 1946 en Mei 1948 [voor die stigting van die Joodse staat Israel], wat beide hul huise en lewensmiddele verloor het as gevolg van die Arabies-Israeliese konflik in 1948. "
Pak dit toe
Laat studente in groepe verdeel. Vra elke groep om 'n KWL-grafiek in te vul om aan te dui wat hulle geleer het-en wat hulle nog sou wou leer-oor die Wesbank en die kinders wat daar woon. Laat elke groep kies om te fokus op die ervaring van een spesifieke kind (Bilal, Bedouin Tzvika, Joodse of Douha, Palestynse).
Bespreek dan as 'n groep die volgende:
Watter bekommernisse dink u het hierdie kinders as gevolg van die onstabiliteit en konflik in die gebied waar hulle woon?
Watter soort dinge het hierdie jongmense waarskynlik rondom hulle sien gebeur?
Wat het jy gemeen met hierdie jongmense? (Oorweeg gedagtes, doelwitte, vrese, vreugdes, ens.)
Op watter maniere verskil die slaapreëlings van hierdie jongmense van u s'n? (As u wil, verkry toestemming van die ouer en laat studente foto's van hul slaapkamers bring.)
Wat is 'n paar maniere waarop oorlog en geweld kinders gedurende hul lewens beïnvloed?
Met ouer studente wil u dinge dalk 'n stap verder neem:
Israel beskou sy beperkings op Palestyne as nodig om terrorisme te voorkom, wat deur die geskiedenis 'n groot bron van kommer in die streek was. In 2007, byvoorbeeld, het die Islamitiese militante groep Hamas 'n gewelddadige oorname van die Gazastrook uitgevoer. En in 2012 het Israel 'n offensief in Gaza geloods in reaksie op wat dit as 'meedoënlose' Palestynse vuurpylaanvalle op Israel beskou het.
Kritici van die Israeliese beleid het egter aangevoer dat die status van Palestyne op die Wesoewer soortgelyk is aan die ervarings van swart Afrikane gedurende die tydperk van Suid -Afrikaanse apartheid, wat wette en beleid behels wat rasseskeiding bevorder. (Apartheidswette en -beleid was vir bykans 50 jaar van 1948-1994 van krag.) Kritici het ook 'n moontlike parallel met die Verenigde State se tydperk van rasse-onrus na die burgeroorlog, wat in 1865 begin het, met 'Jim Crow' wette voorgestel wat ingestel is om rasseskeiding af te dwing.
Dink u dat die veiligheidsbeleid en beperkings op die Wes -oewer ook sal verander as die vredesproses suksesvol tussen Israeliërs en Palestyne verloop? Indien wel, hoe?
Hoe verskil die situasie op die Wesbank van die konteks van Suid -Afrikaanse apartheid of segregasie in die Verenigde State?
Kan daar in tye van oorlog en onstuimigheid 'n verskil wees tussen amptelike wette en beleide (wat politieke leiers en/of die weermag sê) en hoe die burgers hierdie wette en beleide werklik ervaar?
Hoe sou u die huidige vlak van vertroue tussen Israeli's en Palestyne kenmerk? Is die twee groepe geneig om gebeure op dieselfde manier te sien en te interpreteer?
Gesprekke bly staan ​​by die stigting van 'n Palestynse staat wat deur die Verenigde Nasies erken word. Einde 2012 wou die president van die Palestynse Owerheid, Mahmoud Abbas, hê dat Israel sy Joodse nedersettingsaktiwiteit moet stop voordat hy oorweeg het om vredesgesprekke te hervat, maar Israeliese premier Binyamin Netanyahu het geen besluit geneem om die skikking te stop nie.
In die somer van 2014 het geweld weer uitgebreek en 'n brose Palestynse versoeningsooreenkoms verbreek wat militante en gematigde faksies onder president Abbas se leierskap bymekaar gebring het. Dae van vuurpyl- en raketvuur het baie dooies en beseerdes in en om die Gazastrook gelaat. Israel het aangevoer dat dit in die konflik gedwing is deur vuurpylvuur uit die Gazastrook wat deur leiers wêreldwyd veroordeel is. Die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, het gesê stakings sal aanhou totdat 'stil' aan Israeliese burgers teruggekeer word.
Evalueer studente oor die volgende:
Akkuraatheid van opsommings van 5 minute van die Israelies-Palestynse konflik
Doen navorsing oor die akkuraatheid van vrae en#13
Deelname aan klasbespreking
Voltooiing van KWL -grafiek
NSS-C.5-8.4 Ander nasies en wêreldsake
NSS-C.9-12.4 Ander nasies en wêreldsake
Die konflik tussen Israel en Palestina is een van die warmste gebiede in internasionale betrekkinge, en verskyn byna elke dag in die wêreld se topnuus. Die twee partye in die konflik, Israel en Palestina, kon jare lank nie hul geskil oplos nie. Trouens, die konflik toon geen teken van afneem nie en lyk asof dit nog verder eskaleer.Hierdie artikel sal die agtergrond van die Israel-Palestina-konflik bespreek en dit vanuit 'n teoretiese perspektief probeer evalueer.
Die ontstaan ​​van die staat Israel het plaasgevind as gevolg van die Sionistiese beweging wat in die 1880's ontstaan ​​het, wat gelei het tot intensiewe Joodse immigrasie na die plekke waar Jode voorheen gewoon het (Pappe, 1999, p. 56). Alhoewel hierdie beweging gegrond was op die opposisie van die Palestynse Arabiere wat bang was vir marginalisering, het die Tweede Wêreldoorlog en die Holocaust die lot van die gebied verseël, met die aanvaarding van die VN -verdelingsplan van 1947 wat die skepping van die Joodse staat in die vooruitsig gestel het.
Die plan is egter deur die Arabiere verwerp, en die afkondiging van Israel as 'n onafhanklike staat op 14 Mei 1948 het gelei tot die onmiddellike aanval van Arabiere (Pappe, 1999, p. 199). Die oorlog wat in 1949 geëindig het, het die probleme veroorsaak waarmee Israel vandag te kampe het: die toestroming van Joodse bevolking uit ander Arabiese lande en stroom Palestynse vlugtelinge, waarvan die afstammelinge steeds in vlugtelingkampe woon sonder burgerskap van enige nasie.
Later jare het die Palestynse beweging gekonsolideer onder die vaandel van die Palestynse Bevrydingsorganisasie onder leiding van die nou oorlede Yasser Arafat, die Sesdaagse Oorlog in 1967 wat Israel in staat gestel het om die Wesbank, die Golanhoogte, die Gazastrook en die Sinai, die Libanonoorlog in 1982 en die Eerste Intifada in 1987 wat gelei het tot "die versterking van die ultra-ortodokse partye" in Israel (Horowitz, 1989, p.viii). Palestyne het 'n tydelike regering genaamd die Palestynse Nasionale Owerheid gekry wat in 1994 ingevolge die Oslo -ooreenkomste geskep is.
Tans is die vorming van die permanente struktuur van die Palestynse staat 'n kwessie van debat.
Gebiede van die Gazastrook, Wesbank en Oos -Jerusalem word voorgestel as deel van die Palestynse Staat. Behalwe die Gazastrook wat onlangs eensydig deur Israel vrygestel is, bly hierdie gebiede egter steeds deur Israeliese troepe beset. Die muur wat die Israeliese Wesbank -versperring genoem word, word deur Israel gebou om die land te beskerm teen veiligheidsbedreigings wat uit die Palestynse gebied kom. Hierdie muur roep verontwaardiging op dat Palestynse Arabiere dit as 'n manier beskou om hulle verder te marginaliseer. Terreuraanvalle in Israel wat deur Arabiese groepe soos Hamas, Islamitiese Jihad en ander georganiseer word, veroorsaak protesoptogte in Israel, terwyl die militêre reaksie van Israeliese owerhede wat dikwels tot burgerlike sterftes lei dieselfde reaksie in Palestina veroorsaak. Talle vredesvoorstelle is voorgelê, waaronder die beroemde padkaart, maar tot op hede het baie daarvan tot stilstand gekom deur die nuwe koms van geweld.
Oplossing van die konflik
Israel - Palestina konflik kan beswaarlik 'n maklike oplossing hê. Dit blyk dat een van die maniere om met Arabiese ekstremisme en terrorisme te breek, is om veranderinge te begin wat Arabiese gemeenskappe in die Midde -Ooste en daarbuite sal bemagtig en kan lei tot blywende veranderinge in die sosio -ekonomiese status van Palestynse Arabiere. Die toename in die ekonomiese toestand van die mense sal vir hulle ekstra geleenthede skep en aansporings verminder om by terroristegroepe aan te sluit, wat nuwe moontlikhede bied. Armoede en gebrek aan geleenthede veroorsaak misdaad, selfs in ontwikkelde lande soos die Verenigde State, dus is dit geen wonder dat die effek dieselfde is op Palestynse gebiede waar mense 'n gereedgemaakte teiken vir geweld en die beweerde skuldige van al hul ongelukke het nie-Israel.
Benewens ekonomiese bemagtiging, is politieke versterking van die Arabiese bevolkings 'n deurslaggewende faktor in sukses. Oor dekades het Arabiere sonder voldoende politieke strukture geleef, en leierskap het dikwels willekeurig en lukraak ontstaan. Die demokratisering van die Midde -Ooste het 'n gereelde onderwerp in die media geword, wat dit nie minder belangrik maak as voorheen nie. Die totstandkoming van 'n volkome demokratiese staat wat die siening van die hele bevolking kan omhels, stem nie net ooreen met die belange van die Arabiere nie; dit is in ooreenstemming met die belang van ander nasies wat streef na 'n doeltreffende en vreedsame oplossing van die konflik.
Wittes (2004) in die Policy Review beweer dat
... idealisme en realisme het saamgevoeg agter dieselfde beleid vir die Verenigde State in die Midde -Ooste: bevorder 'n streeksomvorming na demokratiese ontwikkeling, liberale waardes en oop markte wat individuele geleenthede en lewenstandaarde sal verbeter, sodat 'n meer gematigde politieke diskoers bevorder rasionele, doeltreffende en verantwoordbare bestuur en integreer die streek in die breër wêreldwye netwerk van verwesterde, ontwikkelende lande.
Hierdie strategie is in ooreenstemming met realisme omdat dit die verwesenliking van belange van soewereine state moontlik maak wat daarna streef om meer mag te verkry in interaksies met mekaar. Die voortslepende militêre konflik verswak alle betrokke partye. Dit blokkeer ekonomiese vooruitgang in Palestynse gebiede, onderdruk terselfdertyd vreedsame ontwikkeling in Israel en dwing die land om 'n aansienlike deel van sy begrotingsinkomste aan veiligheid toe te ken. Selfs die verre partye, soos die Verenigde State, ly negatiewe gevolge wat die veiligheidsbedreiging van Arabiese terrorisme tot gevolg het, die gevaar wat tot 'n laer vlak kan daal as losskakel van Irak en oplossing van die konflik in die Midde -Ooste 'n werklikheid word. 'N Mens gaan dus hier oor 'n seldsame geval waar idealisme en realisme inderdaad bymekaarkom om 'n oplossing te bied wat beide perspektiewe sal bevredig, wat die styging in mag vir realiste verseker en die bevordering van demokratiese waardes wat aan idealiste te danke is.
Die probleem bedreig altyd demokratisering in die Arabiese wêreld, sodat dit Islamitiese regerings kan legitimeer. Die onlangse oorwinning van Hamas in die Palestynse verkiesing is as 'n bykomende bewys van hierdie moontlikheid beskou. Dit blyk egter dat dit 'n oomblik van waarheid is vir elke lojale voorstander van demokrasie. Dit is noodsaaklik om die steun van die mense vir meer demokraties-georiënteerde partye te wen deur effektiewe veldtogte en propaganda van demokratiese waardes eerder as die oplegging van heerskappy van buite en beperking van demokratiese prosesse. In die internasionale politiek is dit moeilik om te praat, maar daarsonder is inisiatiewe in die Midde -Ooste gedoem tot mislukking.
In hierdie opsig is dit van kardinale belang om genoegsame samewerking aan beide kante te werf om die vredesproses te voltooi. Binne beide state is daar groot massas mense wat moeg is vir die langdurige geveg. Die vereniging daarvan is die kernopdrag van die vredesproses. In hierdie konteks is eensydige oplossings soos Israel se onttrekking uit besette gebiede skaars prakties. Dieselfde geld "die Arabiese nasionalistiese idee van die aftakeling van Israel as 'n voorgestelde metode vir die finale beslegting van die geskil" (Spyer, 2005, p. 12).
Hierdie siening sal nie tot 'n produktiewe debat lei nie, aangesien dit die einde van Israeliese soewereiniteit sal beteken. Dit is uiters noodsaaklik dat beide partye eise van die ander kant afkeur wat onmoontlik is om saam te stem.
Dit is opmerklik dat 'n mate van idealisme onontkombaar is vir die effektiewe oplossing van die konflik. Die suiwer realistiese behandeling van die situasie is om dit te beskou as 'toestand van Palestina as 'n kwessie van mededingende nasionalismes, as 'n konflik oor gebied' (Yacoubi, 2005, p. 193). In hierdie geval kan internasionale organisasies wat as bemiddelaars van die konflik optree, dit moeilik oplos, omdat hulle tussen onwrikbare eise geplaas word terwyl twee nasies om dieselfde hulpbron meeding. Daar moet op gelet word dat tot dusver die inmenging van neutrale bemiddelaars 'n klein resultaat veroorsaak het. Een van die redes is dat internasionale tussengangers geneig is om die een of ander party te skaar en sodoende deel te maak van die magstryd tussen die twee entiteite. As gevolg hiervan kan hul doeltreffendheid slegs beperk word.
Die oplossing van die konflik tussen Israel en Palestina lyk op hierdie stadium baie onseker. Totdat beide nasies hul demokratiese instellings versterk en die propaganda van die vreedsame resolusie verhoog, sal geen pogings van buite 'n positiewe uitkoms tot gevolg hê nie. Die realistiese behandeling van die konflik as 'n suiwer stryd om mag laat min hoop toe dat dit uiteindelik opgelos sal word. In plaas daarvan kan 'n kombinasie van realisme en idealisme 'n praktiese oplossing vir die probleem tot gevolg hê.