Wat is die strukturele/chemiese verskil wat lei tot verskillende vorms in gesig/kop/skaamhare? - Inligting - 2022
Wat is die strukturele/chemiese verskil wat lei tot verskillende vorms in gesig/kop/skaamhare?
Verskillende hare het verskillende vorms, diktes, eienskappe.
Wat presies verskil tussen hierdie tipe hare? 'n vorige pos impliseer dat die wortel van die verskillende lengte (woordspeling bedoel) is die tempo waarteen die vel die hare afskud. Dit verklaar egter nie die verskillende grade van krullerigheid, diktes en teksture nie.
haarvormige tekstuur is regtig maklik. die grootste effek is die vorm, grootte en hoek van die haarfollikel. Hare met verskillende deursnee het verskillende eienskappe. As hare in die een vlak stywer is as die ander, sal dit neig om langs die swakker vlak te buig. Groter follikels sal natuurlik dikker hare produseer, dus stywer hare en die hoek van die follikel kan die hare se deursnee beïnvloed net soos die dwarsdeursnee van die follikels kan. Let op die onderstaande grafiek is 'n vereenvoudigde driehoekige en niervormige deursnit.
Net soos die verskille tussen krullerige en reguit hare, het verskillende hare verskillende haarfollikels.
Geslagshormone by die aanvang van puberteit herbou die plaaslike vellushare tot eindhare, wat langer, dikker en donkerder is. Die anagen-/telogeen-/katagensiklus is anders vir hierdie follikels, en gevolglik word hulle langer.
Wat is die strukturele/chemiese verskil wat lei tot verskillende vorms in gesig/kop/skaamhare? - Biologie
Eintlik dieselfde met enige hare op 'n spesifieke deel. Armhare is van 'n ander lengte, kleur, groei teen 'n ander tempo, ens. Ook word skaamhare op verskillende vlakke van sweet en olie gekonfronteer, wat 'n ander tekstuur veroorsaak.
boydieshere (166 />) " Groot antwoord " (0 />)
Androgeenhormone is die oorsaak-hierdie hormoon kom voor in m/v van puberteit en daarna verander die bestaande haarskagte en talgkliere wat dikker follikels produseer, veral rondom die geslagsgebiede en oksels.
Sommige meen dat die dikker hare een keer vir beskerming was of om hitte van hierdie anatomiese dele af weg te trek (soos 'n radiator), maar ook radiatore vir ander feremone wat deur die individu in verskillende stadiums van seksuele (of ander) opwekkingstoestande afgeskei word, maar daar is geen wesenlike bewys om dit te verifieer nie.
sndfreQ (11729 />) " Groot antwoord " (1 />)
En… skaamhare het 'n afgeplatte vorm. Stel jou voor jou normale hare is regtig groot en jy sny dit, die bo-aansig van die hare is amper presies rond. As jy dieselfde aan jou skaamhare sou doen, is dit gevorm soos 'n afgeplatte ovaal, dus dwing dit om meer te krul en dit' se struktuur te verander.
Jax (356 />) " Groot antwoord " (1 />)
Dit het ook vermoed dat een van die vele doeleindes van skaamhare is om op te tree as 'n soort surrogaat -smering vir seks. As dit net vel op vel was (geen bykomende smeermiddel nie, praat ons hier in die natuur), sou dit baie wrywing veroorsaak wat kan lei tot uitslag en skuur.
Ek verbeel my ook dat 'n ander belangrike doelwit sou wees om skaduwee te voorkom teen moontlike nadelige sonbrand. Ai. Na alles, die enigste rede waarom ons bestaan ​​(soos elke ander organisme) is om voort te plant, en as ons geslagsdele verbrand, ons're nutteloos.
Spargett (5382 />) " Groot antwoord " (1 />)
Spargett, ek het jou GA'd vir "as ons geslagsdele verbrand is, is ons nutteloos." So wys.
susanc (16134 />) " Groot antwoord " (0 />)
Beste algehele: Nair -haarverwyderingsroom vir gesig
Soms is klassieke skoonheidsmerke om 'n eenvoudige rede 'n goeie idee: hulle werk eenvoudig. "Nair is nog steeds die beproefde ontharingsroom. Hierdie produk sal die hare sag maak om dit óf aan die oppervlak te verwyder óf dit genoeg sag te maak om dit van die wortel af te verwyder," sê Condon. Dit is uiters belangrik om die aanwysings noukeurig te volg, sodat u nie u vel verbrand of irriteer nie, voeg sy by. (Verwant: Die beste haarverwyderingsrome vir syagtige, gladde resultate)
Condon beveel ook aan dat u hierdie produk vermy as u voorgeskrewe aknee-medisyne gebruik, insluitend Retin-A, omdat die kombinasie u vel hiper-sensitief kan maak en moontlik tot irritasie kan lei. Meer as 2 000 Amazon-kopers het Nair' se gesigroom 'n vyfster-gradering gegee, met baie resensies wat gaande is oor hoe goed dit werk. Die een het gesê dit werk soos 'n sjarme, terwyl 'n ander een geskryf het: 'Ek het nog altyd 'n moeilike tyd gehad om al my hare van my lip af te kry, en dit was 'n paar fyn en dik hare. Die eerste keer wat ek dit gebruik het, het dit ALLES AFgeneem!! Het geen rooiheid of irritasie gelaat wat ek altyd met ander produkte kry nie, selfs die Nair vir die liggaam sal my rooi maak. Ek is so verlig om uiteindelik 'n ordentlike haarverwydering vir die gesig te vind! Koop dit, u sal nie spyt wees nie. " Bonus: U kan dit nou vir slegs $ 4 op Amazon kry, wat dit een van die goedkoopste opsies vir haarverwydering maak.
Wat veroorsaak haarskagtefekte?
Defekte van die haaras kan wees as gevolg van eksterne besering of genetiese afwyking.
Eksterne besering aan die haaras.
Herhaalde fisiese besering is die algemeenste oorsaak van verhoogde hare broosheid. Dit kan wees as gevolg van:
Trekkrag van vlegwerk of stywe poniestert
Die hitte van 'n haardroër
'N Chemiese besering kan veroorsaak word deur:
Genetiese afwykings van die haaras
Genetiese haarskag-abnormaliteite kan breedweg in twee tipes verdeel word: dié met verhoogde haarbroosheid en dié sonder verhoogde haarbroosheid.
Cellulitis is 'n pynlike, eritematiese infeksie van die dermis en onderhuidse weefsels wat gekenmerk word deur warmte, edeem en die opkom van grense (Tabel 1). Cellulitis kom algemeen voor naby breuke in die vel, soos chirurgiese wonde, trauma, tinea -infeksies (figuur 1) of ulserasies, maar kom soms voor in die vel wat normaal lyk. Pasiënte kan koors en 'n verhoogde aantal witbloedselle hê. Sellulitis kan op enige deel van die liggaam voorkom. Onder die pasiënte in die kohort hierbo was die mees algemene plekke van sellulitis die bene en syfers, gevolg deur die gesig, voete, hande, bolyf, nek en boude (data geneem uit primêre dokter diagnose kodes van 1 Januarie 1999 tot Desember 1, 1999 vir lede van die gesondheidsplan van Intermountain Health Care, Salt Lake City).
Beskrywings van bakteriële velinfeksies
'n Netwerk van furunkels wat deur sinusbane verbind word
Pynlike, eritematiese infeksie van diep vel met swak afgebakende grense
Vuurrooi, pynlike infeksie van oppervlakkige vel met skerp afgebakende rande
Papulêre of pustulêre ontsteking van haarfollikels
Pynlike, ferm of fluktuerende abses wat afkomstig is van 'n haarfollikel
Groot vessikels en/of heuningkorssere
'N netwerk van furuncles verbind deur sinus traktaatjies
Vuurrooi, pynlike infeksie van oppervlakkige vel met skerp afgebakende grense
Sellulitis sekondêr tot tinea-infeksie.
By andersins gesonde volwassenes is isolasie van 'n etiologiese middel moeilik en onbetaalbaar. As die pasiënt diabetes het, kan 'n immuunkompromitterende siekte of aanhoudende ontsteking, bloedkulture of aspirasie (sommige dokters steriele nie -bewaarde soutoplossing voor aspirasie inspuit) van die gebied van maksimum ontsteking nuttig wees. 2 – 4 Vir infeksie by pasiënte sonder diabetes, empiriese behandeling met 'n penisillinase-weerstandige penisillien, eerste generasie kefalosporien, amoksisillien-klavulanaat (Augmentin), makrolied, of fluorokinoloon (slegs volwassenes) is toepaslik.5 Beperkte siektes kan oraal behandel word, maar meer uitgebreide siektes vereis parenterale terapie. Om die marges van eritem met ink te merk, is nuttig om die vordering of regressie van sellulitis te volg (figuur 2). Polikliniese terapie met ingespuitte ceftriaxoon (Rocephin) bied 24 uur parenterale dekking en kan vir sommige pasiënte 'n opsie wees. Die pasiënt moet die volgende dag besoek word om die vordering van die siekte te heroorweeg.
Inktmarges van sellulitis.
Die meeste gevalle van oppervlakkige sellulitis verbeter binne een dag, maar pasiënte wat verdikking van die dermis toon, neem gewoonlik 'n paar dae se parenterale antibiotika voordat beduidende verbetering plaasvind. Antibiotika moet vir ten minste drie dae na die oplossing van akute inflammasie onderhou word.5 Bykomende terapie sluit die volgende in: koel kompressies gepaste pynstillers vir pyn tetanus immunisering en immobilisering en opheffing van die aangetaste ledemaat.6
'n Parenterale tweede- of derdegenerasie kefalosporien (met of sonder 'n aminoglikosied) moet oorweeg word by pasiënte wat diabetes het, pasiënte met immuunonderdrukking, diegene met infeksies wat nie reageer nie, of by jong kinders.5 Die pasiënt kan ook 'n eenvoudige radiografie van die area benodig. of chirurgiese debridement om te evalueer vir gasgangreen, osteomiëlitis of nekrotiserende fasciitis.6
Herhalende episodes van sellulitis of wat chirurgie ondergaan, soos mastektomie met limfknoopdisseksie, kan veneuse of limfatiese sirkulasie benadeel en dermale fibrose, limfedeem, epidermale verdikking en herhaalde episodes van sellulitis veroorsaak. Hierdie pasiënte kan baat by profylaxe met eritromisien, penisillien of clindamisien (Cleocin) .5, 7
Periorbitale sellulitis word veroorsaak deur dieselfde organismes wat ander vorme van sellulitis veroorsaak en word behandel met warm soaks, orale antibiotika en noukeurige opvolg.8 Kinders met periorbitale of orbitale sellulitis het dikwels onderliggende sinusitis.9 As die kind koorsig is en verskyn giftig, bloedkulture moet uitgevoer word en lumbale punksie oorweeg word. Haemophilus influenzae tipe b (Hib) by jong kinders was 'n beduidende bekommernis totdat die wydverspreide gebruik van die Hib-entstof en dekking met 'n parenterale derdegenerasie kefalosporien gereeld gebruik is. Sommige navorsers het onlangs aanbeveel dat dit nie meer gereeld vir H. influenzae .8 – 10 gedek word nie
Orbitale sellulitis vind plaas wanneer die infeksie die orbitale septum verbygaan en word gemanifesteer deur proptose, orbitale pyn, beperkte oogbeweging, visuele versteurings en gepaardgaande sinusitis. Komplikasies sluit in absesvorming, aanhoudende blindheid, beperkte oogbeweging, diplopie en selde meningitis.11 Hierdie oognood vereis binneaarse antibiotika, otorhinolaryngologie en oftalmologiese konsultasie.12
Perianale sellulitis word veroorsaak deur groep A beta-hemolitiese streptokokke infeksie en kom meestal by kinders voor. 'n Studie13 van kinders met perianale sellulitis het 'n gemiddelde ouderdom van aanvang van 4,25 jaar gevind. Negentig persent van pasiënte het met dermatitis, 78 persent met jeuk, 52 persent met rektale pyn, en 35 persent met bloed-gestreepte stoelgang. Ten spyte van 10 dae van orale antibiotika (hoofsaaklik penisillien of eritromisien), was die herhalingsyfer hoog op 39 persent. As daar 'n herhaling is, moet die teenwoordigheid van 'n abses oorweeg word, met naaldaspirasie van die plek vir bakteriologie wat meer akkuraat is as 'n veldepper.14
Hare pluk en pincet: newe -effekte en risiko's
Dit is 'n natuurlike impuls vir baie vroue: sien 'n verdwaalde hare, ruk dit weg. Maar voordat jy na die pincet gryp, is dit belangrik om die risiko's vir haarverwydering te oorweeg. Vir die meeste vroue is die newe-effekte van tweezing gering en die moeite werd om deur te ly om geld te spaar. Daar is egter 'n paar ernstige plukrisiko's waarvan vroue moet kennis neem voordat hulle in die groep dwalende kenhare duik.
Epilering, of pluk, is die proses om 'n hare van die wortels onder die oppervlak van die vel te verwyder. Epilasie verwond die haarfollikel, en met verloop van tyd kan dit fyner en dunner hare tot gevolg hê. Die meeste vroue is opgewonde oor hierdie resultaat, en aangesien pincet een van die maklikste en mees ekonomiese maniere is om ongewenste gesigshare te verwyder, is hulle meer geneig om na die pincet te gaan. Maar pluk het sy risiko's, en dit kan pynlik wees.
Pienk newe -effekte: #1 - Pyn en velirritasie
Kom ons erken dit: tweezing maak seer! Om hare een vir een van die wortels af te ruk is geen maklike taak nie. Vir vroue wat nog nooit, of selde, tweezed het nie, kan die pyn te veel wees. Selfs ervare plukkers voel die angel. Afgesien van pyn, kan tweezing tot irritasie en rooiheid van die vel lei. Vir die meeste mense kan 'n veeg grimering die rooiheid wat met tweezing geassosieer word, verberg, maar vir ander is dit nie 'n lewensvatbare opsie om grimering te dra nie. Alhoewel hierdie newe-effekte van tweezing minimaal klink, is daar meer ernstige risiko's om hare te pluk.
Pienk newe -effekte: #2 - Ingegroeide hare
As hare dik is, kan dit lei tot die vorming van ingegroeide hare, waar hare terugkrul of sywaarts onder die vel groei en 'n klein letsel kan veroorsaak. Hierdie pluk newe-effek kan lei tot rooiheid, swelling, jeuk of infeksie. Gelukkig gebeur hierdie gebeurtenis meestal wanneer hare kort afgebreek word, soos met skeer, maar tweezing kan soortgelyke gevolge hê as 'n hare nie behoorlik of deeglik verwyder word nie. Om te verhoed dat ingegroeide hare tweek, probeer om die hare van die wortel af te pluk om die kans op breek te verminder.
Pienk newe -effekte: #3 - Folliculitis
Die belangrikste deel van tweezing is tegniek. As dit verkeerd gedoen word, kan tweezing daartoe lei dat bloedvate rondom die follikels breek. Dit kan tot follikulitis lei, as haarfollikels ontsteek en besmet raak, en dit kan nie mooi wees nie! Die toestand verskyn as klein, puisieagtige wit kolletjies op die vel, wat jeuk en pyn veroorsaak. Follikulitis kan maklik as 'n verleentheid beskou word. Ligte follikulitis verdwyn gewoonlik binne 'n paar dae vanself, maar dit kan steeds ongemaklik en verleentheid veroorsaak. Erger infeksies kan permanente haarverlies en littekens veroorsaak, en moet deur 'n dermatoloog behandel word.
Pienk newe -effekte: #4 - Hiperpigmentasie
'n Besonder onaangename newe-effek van tweezing is hiperpigmentasie, die verdonkering van die vel in kolle rondom die gesig. Dit word veroorsaak as melanien neerslae in die vel vorm as gevolg van langdurige ontsteking as gevolg van pluk. Dit kom algemeen voor by sekere veltipes en raak moontlik nie almal wat pincet het nie.
Voorkoming van risiko's om hare te pluk
Om sommige van hierdie newe-effekte te vermy, is dit noodsaaklik om die nodige voorsorgmaatreëls te tref. Maak seker dat tweezers steriel is deur dit na elke pluksessie met warm water en seep te was. Die toepassing van medisinale lotions sowel as ys na tweezing kan help om rooiheid, swelling en irritasie te verminder. Terwyl hulle pluk, moet vroue ook seker wees dat hulle hare in die rigting van groei trek om te verhoed dat die hare halfpad breek en ingegroeide hare veroorsaak.
Vir vinnige verwydering van gesigshare is epilering steeds 'n vinnige, ekonomiese opsie. Maar daar is ander alternatiewe vir vroue wat graag die newe-effekte van pluk wil vermy. Waxing is 'n gewilde metode om wenkbroue te vorm, en vel bly glad vir 'n langer tydperk (hoewel velirritasie en pyn steeds algemeen voorkom). Rygdraad is 'n tegniek waarin 'n lyn hare met 'n enkele katoendraad verwyder word. Dit is soortgelyk aan tweezing, met die uitsondering dat meer hare op een slag verwyder word. Vir 'n meer gevorderde, permanente haarverwyderingsbehandeling is daar ook elektrolise en laserhaarverwydering, wat albei die behoefte aan tweezing en skeer eens en vir altyd kan uitskakel.
Om die voordele van 'n professionele haarverwyderingsbehandeling, insluitend gevorderde laserverwydering in die gesig, te ondersoek, kan u ons vandag kontak en 'n afspraak maak vry konsultasie met 'n betroubare kosmetiese kliniek in u omgewing. Immers, net soos ons almal daarvan hou om die skelm hare te pluk, is 'n lewe sonder 'n pincet beslis 'n aangename gedagte!
Fisiese ontwikkeling tydens adolessensie
Puberteit Dit is die tydperk van vinnige groei en seksuele ontwikkeling wat in die tienerjare begin en op 'n sekere tydstip tussen 8 en 14 jaar begin. Elke persoon se individuele rooster vir puberteit is anders en word hoofsaaklik beïnvloed deur oorerwing, maar omgewingsfaktore - soos dieet en oefening - oefen ook 'n mate uit.
Adolessensie het histories ontwikkel, met bewyse wat aandui dat hierdie stadium langer word namate individue vroeër puberteit begin en later na volwassenheid oorgaan as in die verlede. Puberteit begin vandag gemiddeld op die ouderdom van 10-11 jaar vir meisies en 11-12 jaar vir seuns. Hierdie gemiddelde ouderdom van aanvang het geleidelik afgeneem met verloop van tyd sedert die 19de eeu met 3-4 maande per dekade, wat toegeskryf is aan 'n reeks faktore, insluitend beter voeding, vetsug, verhoogde vader-afwesigheid en ander omgewingsfaktore (Steinberg, 2013) .  Voltooiing van formele onderwys, finansiële onafhanklikheid van ouers, huwelik en ouerskap was almal merkers van die einde van adolessensie en begin van volwassenheid, en al hierdie oorgange vind gemiddeld plaas nou later as in die verlede. Trouens, die verlenging van adolessensie het die bekendstelling van 'n nuwe ontwikkelingsperiode genaamd ontluikende volwassenheid aangespoor wat hierdie ontwikkelingsveranderinge vanaf adolessensie en in volwassenheid vasvang, wat plaasvind vanaf ongeveer ouderdomme 18 tot 29 (Arnett, 2000).  Ons sal meer leer oor hierdie fase in die volgende module oor vroeë volwassenheid.
Figuur 1. Groot fisiese veranderinge by mans tydens puberteit.
Puberteit behels kenmerkende fisiologiese veranderinge in 'n individu se lengte, gewig, liggaamsamestelling en bloedsomloop- en respiratoriese stelsels, en gedurende hierdie tyd word beide die byniere en geslagskliere volwasse. Hierdie veranderinge word grootliks beïnvloed deur hormonale aktiwiteit. Baie hormone dra by tot die begin van puberteit, maar veral 'n groot stormloop van estrogeen vir meisies en testosteroon vir seuns. Hormone speel 'n organisatoriese rol (begin die liggaam om op 'n sekere manier op te tree sodra puberteit begin) en aktiveringsrol (veroorsaak sekere gedrags- en fisiese veranderinge). Tydens puberteit beweeg die hormonale balans van die adolessent sterk na 'n volwasse toestand, die proses word veroorsaak deur die hipofise, wat 'n toename in hormonale middels in die bloedstroom afskei en 'n kettingreaksie begin.
Puberteit vind plaas in twee verskillende fases, en die eerste fase, adrenarche, begin op 6 tot 8 jaar oud en behels verhoogde produksie van adrenale androgene wat bydra tot 'n aantal pubertale veranderinge - soos skeletgroei. Die tweede fase van puberteit, gonadarche, begin 'n paar jaar later en behels 'n verhoogde produksie van hormone wat fisiese en seksuele rypwording beheer.
Figuur 2. Groot fisiese veranderinge by vroue tydens puberteit.
Tydens puberteit ontwikkel en word volwasse primêre en sekondêre geslagskenmerke. Primêre geslagseienskappe is organe wat spesifiek vir voortplanting benodig word—die baarmoeder en eierstokke by vroue en testes by mans. Sekondêre geslagskenmerke is fisiese tekens van seksuele rypwording wat nie direk geslagsorgane betrek nie, soos die ontwikkeling van borste en heupe by meisies, en die ontwikkeling van gesigshare en 'n verdiepte stem by seuns. Beide geslagte ondervind ontwikkeling van skaam- en onderarmhare, sowel as 'n verhoogde ontwikkeling van sweetkliere.
Die mannetjie en wyfie geslagskliere word geaktiveer deur die toename in die hormone wat vroeër bespreek is, wat hulle in 'n toestand van vinnige groei en ontwikkeling bring. Die testes stel hoofsaaklik testosteroon vry en die eierstokke stel estrogeen vry, die produksie van hierdie hormone neem geleidelik toe totdat seksuele rypwording bereik is.
By meisies begin waarneembare veranderinge met tepelgroei en skaamhare. Dan word die liggaam groter, terwyl vet veral op die borste en heupe vorm. Die eerste menstruasie (menarche) gevolg deur meer groei, wat gewoonlik vier jaar nadat die eerste menstruasie begin het, voltooi is. Meisies ervaar menarche gewoonlik tussen 12 en 13 jaar oud. By seuns is die gewone volgorde groei van die testes, aanvanklike skaamhaargroei, groei van die penis, eerste ejakulasie van seminale vloeistof (spermarche), voorkoms van gesigshare, 'n piekgroei, 'n verdieping van die stem en 'n finale groei van skaamhare. (Herman-Giddens et al, 2012).  Seuns ervaar spermmarche, die eerste ejakulasie, ongeveer 13-14 jaar oud.
Fisiese Groei: Die Groeiaansporing
Tydens puberteit ervaar beide geslagte 'n vinnige toename in lengte en gewig (na verwys as a groeiversnelling) oor ongeveer 2-3 jaar as gevolg van die gelyktydige vrystelling van groeihormone, skildklierhormone en androgenen. Mannetjies ervaar hul groeispruit sowat twee jaar later as wyfies. Vir meisies begin die groeispruit tussen 8 en 13 jaar oud (gemiddeld 10-11), met volwasse lengte wat tussen 10 en 16 jaar oud word. Seuns begin hul groeispurt effens later, gewoonlik tussen 10 en 16 jaar oud (gemiddeld 12-13), en bereik hul volwasse lengte tussen 13 en 17 jaar oud. Beide die natuur (dws gene) en die koestering (bv. Voeding, medikasie en mediese toestande) kan beide lengte en gewig beïnvloed.
Voor puberteit is daar byna geen verskille tussen mans en vroue in die verspreiding van vet en spiere nie. Gedurende puberteit groei mans baie vinniger spiere as wyfies, en wyfies ervaar 'n hoër toename in liggaamsvet en bene word harder en bros. 'n Adolessent se hart en longe neem toe in beide grootte en kapasiteit tydens puberteit hierdie veranderinge dra by tot verhoogde krag en verdraagsaamheid vir oefening.
Kyk na hierdie video om 'n opsomming te sien van die belangrikste biologiese veranderinge wat tydens puberteit plaasvind.
Reaksies teen puberteit en fisiese ontwikkeling
Die versnelde groei in verskillende liggaamsdele vind op verskillende tye plaas, maar vir alle tieners het dit 'n redelike gereelde volgorde. Die eerste plekke om te groei is die ledemate (kop, hande en voete), gevolg deur die arms en bene, en later die bolyf en skouers. Hierdie nie-eenvormige groei is een van die redes waarom 'n adolessente liggaam buite verhouding lyk. Aangesien fisieke ontwikkeling baie wissel tussen tieners, kan puberteit 'n bron van trots of verleentheid wees.
Die meeste adolessente wil niks meer hê as om in te pas en nie op enige manier, vorm of vorm van hul maats onderskei te word nie (Mendle, 2015).  Wanneer 'n kind dus vroeër of later as sy of haar maats ontwikkel, kan daar langdurige uitwerking op geestesgesondheid wees. Eenvoudig gestel, die begin van puberteit vroeër as eweknieë bied groot uitdagings, veral vir meisies. Die prentjie vir vroeg-ontwikkelende seuns is't so duidelik, maar bewyse dui daarop dat hulle, ook, uiteindelik kan ly nadelige gevolge van rypwording voor hul eweknieë. Die grootste uitdagings vir seuns hou egter meer verband met laat ontwikkeling.
Soos genoem in die Khan Akademie-video oor fisieke ontwikkeling, is vroeë rypwordende seuns geneig om sterker, langer en meer atleties te wees as hul later rypwordende maats. Hulle is gewoonlik meer gewild, selfversekerd en onafhanklik, maar hulle loop ook 'n groter risiko vir dwelmmisbruik en vroeë seksuele aktiwiteite (Flannery, Rowe, & amp Gulley, 1993 Kaltiala-Heino, Rimpela, Rissanen, & Rantanen, 2001). Daarbenewens het meer onlangse navorsing bevind dat seuns wat vroeg volwasse was aanvanklik laer depressie gehad het as seuns wat later volwasse was, maar mettertyd tekens van verhoogde angs, negatiewe selfbeeld en interpersoonlike spanning toon. (Rudolph, Troop-Gordon, Lambert, & Natsuaki, 2014). 
Vroeë volwasse meisies kan geterg of openlik bewonder word, wat kan veroorsaak dat hulle selfbewus voel oor hul ontwikkelende liggame. Hierdie meisies het 'n groter risiko vir 'n reeks psigososiale probleme, insluitend depressie, dwelmgebruik en vroeë seksuele gedrag (Graber, 2013).  Hierdie meisies het ook 'n hoër risiko vir eetversteurings, wat ons later in hierdie module in meer besonderhede sal bespreek (Ge, Conger, & Elder, 2001 Graber, Lewinsohn, Seeley, & Brooks-Gunn, 1997 Striegel-Moore & Cachelin, 1999).
Laatbloeiende seuns en meisies (dit wil sê, hulle ontwikkel stadiger as hul maats) voel dalk selfbewus oor hul gebrek aan fisieke ontwikkeling. Negatiewe gevoelens is veral 'n probleem vir laat rypwordende seuns, wat 'n groter risiko het vir depressie en konflik met ouers (Graber et al., 1997) en meer geneig is om geboelie te word (Pollack & Shuster, 2000).
Forensiese haarvergelyking: agtergrondinligting vir interpretasie
Haarbewyse is een van die mees algemene tipes bewyse wat in kriminele ondersoeke voorkom. Gedurende die normale haargroeisiklus word hare maklik van individue verloor, en hierdie hare kan tydens 'n kriminele aktiwiteit oorgedra word.
Edmond Locard was die eerste forensiese wetenskaplike wat formeel die grondslag vir die oordraggebeurtenis verwoord het (Locard 1930). Dit staan ​​nou in die volksmond bekend as die Locard Exchange -beginsel en sê dat wanneer daar kontak tussen twee oppervlaktes is, 'n uitruil van materiaal sal plaasvind. Een van die materiale wat maklik versamel, geïdentifiseer en vergelyk kan word, is haarbewyse.
Die forensiese ontleding van haarbewyse kan uiters waardevol wees in die ondersoek van fisiese bewyse deur (1) aan te toon dat daar moontlik 'n assosiasie tussen 'n verdagte en 'n misdaadtoneel of 'n verdagte en 'n slagoffer was of (2) aan te toon dat geen bewyse bestaan vir 'n assosiasie tussen 'n verdagte en 'n misdaadtoneel of 'n verdagte en 'n slagoffer. Alhoewel die wetenskap van mikroskopiese haarondersoek nooit kan lei tot 'n identifikasie nie, dit wil sê die gevolgtrekking kom dat 'n haar van een individu tot die uitsluiting van alle ander gekom het, kan die groot hoeveelheid makroskopiese en mikroskopiese inligting wat uit haaranalise beskikbaar is, 'n sterk basis bied vir 'n vereniging en lewer beslis sterk verontskuldigende bewyse. Die finale doel van enige forensiese ondersoek moet wees om verklarings te verskaf gebaseer op objektiewe wetenskaplike waarneming wat van waarde sal wees in 'n geregshof of vir enige belanghebbende party wat by 'n ondersoek betrokke is.
Die doel van hierdie dokument is om die basisse vir mikroskopiese haarontleding en vergelyking te hersien. Haarondersoeke behels die ontleding en vergelyking van die morfologiese kenmerke wat in hare voorkom. Op grond van hierdie morfologiese eienskappe is die eerste bepaling of die hare van 'n mens of 'n dier afkomstig is (vir die doeleindes van hierdie dokument beteken 'n verwysing na 'n dier 'n nie -menslike dier). Binne elk van hierdie twee groepe kan addisionele inligting rakende die potensiële skenker verkry word deur gebruik te maak van dieselfde mikroskopiese eienskappe. Laastens kan 'n vergelyking gedoen word tussen 'n haar van onbekende oorsprong en 'n bekende monster van hare van 'n toepaslike bekende monster
Wetenskaplike basis vir mikroskopiese haarondersoeke
Alle organismes verskil baie in baie dimensies, insluitend morfologiese voorkoms, fisiologie en genetiese samestelling. Sommige groepe organismes is duidelik meer soortgelyk aan sommige groepe as aan ander. Byvoorbeeld, 'n monarg skoenlapper is meer soortgelyk aan 'n tier swaelstert skoenlapper as wat een is aan 'n liewenheersbesie kewer. Bioloë poog om hierdie verskille te identifiseer en dit te gebruik om die wêreld rondom hulle te organiseer en te klassifiseer. Hulle gebruik hierdie verskille om klassifikasieskemas op te stel wat vir baie doeleindes gebruik kan word, van die ondersoek na hoe eienskappe ontwikkel tot die oplossing van misdade.
Hierdie indelingskemas het hul wortels op die gebied van taksonomie. Taksonomie is die praktyk om biodiversiteit te klassifiseer, en dit het 'n lang en eerbiedwaardige geskiedenis. In 1758 het Carl Linnaeus 'n stelsel voorgestel wat klassifikasie al eeue lank oorheers het. Hy het 'n stelsel van binominale nomenklatuur voorgestel om lewende organismes te beskryf (soos aangehaal in Wikipedia 2009). Die term egter taksonomie word nou in 'n wyer, meer algemene sin toegepas en verwys na 'n klassifikasie van dinge, sowel as na die beginsels onderliggend aan so 'n klassifikasie. Byna enigiets—lewende voorwerpe, lewelose voorwerpe, plekke, konsepte—mag geklassifiseer word volgens een of ander skema.
Evaluering van gedeelde en onderskeidende eienskappe is in wese die proses wat in forensiese haarondersoeke gebruik word. Die mikroskopiese kenmerke maak dit moontlik dat hare in kleiner groepe gekategoriseer kan word, soos mens of dier, rasgroep, liggaamsarea, kleur, groeifase, ens. Dit word beskou as die identifikasiefase, byvoorbeeld om die hare as mens te klassifiseer, Kaukasiese kenmerke vertoon, afkomstig van die kop, bruin van kleur en 'n telogene wortel besit.
Die volgende fase van die ondersoekproses is 'n mikroskopiese vergelyking. Dit behels die evaluering van die mikroskopiese eienskappe wat in die haarmonsters teenwoordig is, die evaluering van die punte vir vergelyking, en die bepaling of 'n bevraagde haar kan of nie uitgesluit kan word as afkomstig van die bron van 'n bekende monster nie.
Haarvergelykings is 'n kombinasie van 'n patroonherkenningsproses en 'n stap-vir-stap analise van 'n bevraagde haar en 'n bekende monster. 'N Voorbeeld van die patroonherkenningsproses is die manier waarop ons 'n vriend in 'n menigte mense identifiseer. Dit is 'n onmiddellike erkenning, gebaseer op ons ervaring met die persoon. Dit word nie in 'n logiese, stap-vir-stap proses uitgevoer nie, wat eers die lengte, haarkleur, velkleur, oogkleur en ander eienskappe evalueer. Dit is 'n byna onmiddellike evaluering van al hierdie eienskappe saam. Die identifikasie van ons vriend dra nie minder gewig op grond van die meganisme wat ons gebruik het om hom of haar te identifiseer nie.
Dieselfde proses word gebruik vir hare, maar op 'n meer metodiese manier. In 'n mikroskopiese haarvergelyking bepaal die ondersoeker of soortgelyke patrone van mikroskopiese eienskappe by elke vergelykingspunt langs die haarskag bestaan ​​of nie. Hierdie patroonherkenningsproses gaan dan stap-vir-stap voort oor die lengte van die hare.
Om as 'n assosiasie beskou te word, moet die mikroskopiese eienskappe van 'n bevraagde haar ook in die bekende monster vertoon word. Forensiese haarondersoek behels die ontleding van objektiewe eienskappe en 'n subjektiewe interpretasie van die relatiewe gewig van hierdie eienskappe. Die subjektiewe komponent van haarondersoek bepaal byna dat twee verskillende eksaminatore die individuele eienskappe effens anders kan plaas, of dat hulle hierdie eienskappe met effens verskillende woorde kan beskryf.
As twee eksaminatore egter behoorlik opgelei is, oor voldoende ervaring beskik en die regte prosedures gebruik, moet hulle tot dieselfde gevolgtrekking kom. Gevolglik is die hoeveelheid ervaring wat opgedoen is deur 'n groot aantal hare te ondersoek en 'n groot aantal haarvergelykings te doen, van kritieke belang.
Die wetenskaplike metode behels dat 'n hipotese gegenereer word en getoets word om te bepaal of dit onwaar is. Om die hipotese geldig te maak, moet dit herhaaldelik ondersteun kan word deur middel van reproduceerbare eksperimente. Hierdie proses onderskei wetenskap van ander professionele pogings. Deur 'n betroubare, herhaalbare stel prosedures en kriteria te stel waarvolgens die resultate geëvalueer word, kan 'n objektiewe wetenskaplike metodologie bereik word. Dit, tesame met 'n behoorlik opgeleide, gekwalifiseerde eksaminator wat volgens 'n streng kwaliteitsversekerings-/kwaliteitsbeheerprogram werk, lewer geloofwaardige en betroubare resultate.
Hare word nie slegs deur forensiese wetenskaplikes gebruik nie. Hare-identifikasie is 'n belangrike hulpmiddel wat deur wildbioloë, argeoloë, antropoloë en tekstielbewaarders gebruik word. Baie navorsers het die morfologiese kenmerke van hare ondersoek, sleutels uitgedink en die wetenskap van dierhare-identifikasie hersien (Appleyard 1960 Day 1966 Mathiak 1938 Mayer 1952 Moore 1974 Oyer 1939 Stains 1958, 1962 Wildman 1964, 1964, 1964, 1964 1964). Hierdie werke het gehelp in ekologiese studies, voedselgewoontestudies en wetstoepassingsondersoeke deur beskrywings, sleutels en foto's van die mikroskopiese eienskappe van dierehare te verskaf.
Brown (1942) het gepoog om 'n tegniek te ontwikkel vir die identifisering van hare en wol van verskillende soorte materiale wat uit argeologiese werke herwin is. Hausman (1930) het haarondersoek in sy laboratorium gebruik om argeologiese werk te verrig, maagreste te ondersoek, pels te identifiseer en regsgedinge uit te voer.
Op die gebied van forensiese wetenskap is ook dierehaarstudies uitgevoer. Peabody et al. (1983) het vasgestel dat die medulêre breuk gebruik kan word om betroubaar tussen honde en katte te onderskei. Hicks (1977) en Deedrick en Koch (2004a) beskryf die mikroskopiese kenmerke wat gebruik kan word om te onderskei tussen dierehare wat die meeste in forensiese gevalle voorkom.
Dit is belangrik om daarop te let dat alhoewel mikroskopiese analise en vergelyking van dierhare uitgevoer kan word, die betekenis wat aan 'n dierhaarvereniging toegeskryf word, dikwels minder is as die van 'n menshaarvereniging. As 'n dier-haarvereniging aangemeld word, moet hierdie verminderde betekenis dus beklemtoon word. Byvoorbeeld, in 'n verslag vir 'n hondhaarvereniging, sou die FBI Laboratory 'n verklaring gebruik wat soortgelyk is aan die volgende:
Daar moet kennis geneem word dat hondehare nie genoeg individuele mikroskopiese eienskappe het om 'n bevraagde haar met 'n spesifieke hond te assosieer nie, met die uitsluiting van ander honde van 'n soortgelyke ras.
Ten spyte van die verskil in die betekenis van vergelykings tussen dierehare en vergelykings tussen mensehare, doen dit nie afbreuk aan die moontlike bruikbaarheid daarvan in 'n forensiese ondersoek nie. Die teenwoordigheid van 'n hondehaar op 'n item van die slagoffer wat mikroskopies geassosieer kan word met die bekende haarmonster van die verdagte se hond, kan baie belangrik wees.
Soos die ontleding van dierehare, word die ontleding van menslike hare nie net deur forensiese wetenskaplikes gedoen nie. Hare word ontleed deur die skoonheidsmiddelsbedryf op die gebied van haarversorgingsprodukte en deur die mediese veld op baie gebiede soos voedingstatus en toksiese elementvlakke, asook vir sekere dermatologiese siektes. Die mikroskopiese karakterisering en vergelyking van menslike hare is egter grootliks die domein van forensiese wetenskaplikes.
Die eerste gerapporteerde gebruik van forensiese menshaarvergelyking was deur Rudolf Virchow in 1861 (soos aangehaal in Bisbing 1982). Hy het die volgende gerapporteer:
Die grootste meerderheid van die hare van die slagoffer verteenwoordig 'n deeglike en volkome ooreenkoms met die hare wat op die beskuldigde gevind word, dat daar geen tegniese grond is om die hare op die beskuldigde te sien as die hare van die slagoffer nie. . . . Die hare wat op die verweerder gevind is, besit egter geen so uitgesproke eienaardighede of individualiteite dat niemand met sekerheid die reg het om te beweer dat dit van die kop van die slagoffer moes ontstaan ​​het nie (soos aangehaal in Bisbing 1982).
Paul Kirk het 'n paar van die eerste studies gedoen oor die moontlike forensiese toepassing van mikroskopiese vergelyking van hare in die Verenigde State (Gamble en Kirk 1941 Greenwell et al. 1941 Kirk 1940). Benewens sy publikasies oor die mikroskopiese eienskappe van menslike hare, het hy haarvergelykingstudies gedoen met behulp van sy kriminologie-studente. Alle studente moes 'n enkele haar vergelyk met 20 bekende monsters, waar al die monsters van dieselfde kleur was en van individue van dieselfde ouderdom. Hy het gemeld dat geen student wat die roetine -eksamen voltooi het, die vereniging nie reg kon rapporteer nie (Kirk 1940). Hy het verder gesê dat hoewel dit nie individualisering is nie, die volgende vyf faktore in ag geneem moet word:
(a) dat twintig verdagtes in 'n enkele misdaad eerder 'n uitsonderlike getal is (b) dat die uitskakelwaarde van 'n versuim om die hare as dié van enige van die verdagtes te identifiseer groot is (c) dat tyd die studente 'n beperking op die totale aantal hare wat ondersoek kan word, en dit is nog onmoontlik om te sê of hulle ewe goed uit 100 standaarde kon kies (d) dat daar in enige willekeurige groep verdagtes groter normale variasies sou wees as wat in die uitgesoekte groep soortgelyke hare wat vir hierdie oefening gebruik is en (e) dat die betrokke studente nog nooit tevore hare ondersoek het nie en geensins kundiges in hierdie eksamen is nie (Kirk 1940).
Op grond van sy werk het Kirk verwag dat dit waarskynlik 'n bepaling van individualiteit sou wees deur middel van vergelyking tussen hare en hare. Dit is duidelik dat dit nog nie plaasgevind het nie, en dit sal waarskynlik ook nie ooit plaasvind nie. Sy werk het egter baie van die grondslag gelê vir die metodes van mikroskopiese menshaarvergelyking wat vandag nog in gebruik is.
Baie eienskappe moet in ag geneem word by mikroskopiese haaridentifikasie (Bisbing 1982 Deedrick en Koch 2004b Hicks 1977 Kirk 1974 Lee en DeForest 1984 Moore 1974 Robertson 1999 Saferstein 1995 Seta 1988). Drie verskillende anatomiese streke word met hare geassosieer: die kutikula, die korteks en die medulla. Deur 'n houtpotlood as analogie te gebruik, kan ons aan die kutikula dink as die verf aan die buitekant van die potlood, die korteks as die houtgedeelte van die potlood en die medulla as die grafiet.
Die kutikula is die buitenste laag van die hare. Dit beskerm die hare teen omgewingsbeledigings. Die kutikula is saamgestel uit afgeplatte, skubbeagtige selle wat mekaar oorvleuel, baie soos die skubbe op 'n vis of gordelroos op 'n dak. Hierdie skubbe skuins uitwaarts vanaf hul hegpunt op die korteks, en hul vrye punte wys na die punt van die hare. Die vrye ente sluit aan by die selle van die binneste wortelskede en hou die hare in die follikel vas. In menslike hare vorm die skubbe 'n onopvallende patroon, dit wil sê, hulle het geen herhalende patroon nie.Hierdie eienskap dien om menslike hare van dierehare te onderskei, baie dierehare het 'n baie gereelde, herhalende patroon op hul skubbe.
'n Aantal mikroskopiese eienskappe wat met die kutikula geassosieer word, word in 'n haarvergelyking gebruik. Die dikte van die kutikula, die variasie in die dikte, die teenwoordigheid van pigment en die kleur is almal nuttige eienskappe. Daarbenewens kan die aard van die buitenste kutikulêre kant glad wees, met 'n lus, vlekke of beskadiging wees. As die skade of kunsmatige behandeling van die hare uitermatig is, kan die kutikula verwyder word, wat die volgende binneste deel van die hare, die korteks, beskadig.
Die korteks is die hoofliggaam van die hare en bevat baie van die eienskappe wat gebruik word in die mikroskopiese vergelykingsproses. Die korteks bestaan ​​uit langwerpige en spilvormige selle. Die korteks bevat die strukture wat hoofsaaklik aan hare sy kleur gee, die pigmentkorrels. Daar is twee chemiese vorme van pigment in menslike hare: eumelanin en phaeomelanin. Die pigment eumelanien manifesteer in die kleure van bruin en swart, en phaeomelanin in die kleure van geel en rooi, met elke pigment 'n effens ander grootte en vorm. Uit 'n forensiese oogpunt is die organisasie, digtheid, grootte en verspreiding van hierdie pigmentkorrels die mees insiggewende kenmerke van die korteks. Hulle wissel geweldig tussen rassegroepe, tussen individue en, in 'n baie mindere mate, selfs binne 'n individu.
Benewens pigmentkorrels, word klein lugruimtes genoem kortikale fusi in die kutikula gevind. Hierdie lugruimtes vorm tydens die keratiniseringsproses van die hare. Hulle word maklik waargeneem met saamgestelde mikroskopie en word gewoonlik naby die wortelkant van die hare aangetref.
Die finale strukture wat met die korteks verband hou, is die eiervormige liggame. Dit is groot, goed gedefinieerde, ovaalvormige strukture wat versprei kan word oor die hare. Volgens Robertson (1999) is eiervormige liggame goed gedefinieerde, hoogs digte klonte ongedispergeerde pigment. Hul teenwoordigheid is nie skaars in menslike hare nie, maar dit word ook nie gereeld gesien nie.
Benewens die kortikale strukture wat net bespreek is, word 'n aantal kenmerke geassosieer met die kortikale selle self. Die tekstuur, grootte, skade en vorm is almal nuttige eienskappe in die vergelykingsproses.
'N Ander deel van die hare is die binneste laag selle wat die medulla genoem word. Hierdie laag selle kan aaneenlopend, diskontinu, fragmentaries of afwesig wees. In dierhare word die medullêre struktuur dikwels gebruik om die familie en soms die spesie te identifiseer. In vergelyking met dierehare het menslike hare geen gereelde struktuur of patroon nie. Die medullêre selle kan ondeursigtig of deurskynend lyk, of kan selfs binne 'n enkele hare wissel. Die ondeursigtige streke bevat vasgevang lug, en die deurskynende streke word veroorsaak deur die monteermedium's wat die lug verplaas het. Die deursnee van die medulla is ook 'n nuttige eienskap in die identifikasie- en vergelykingsproses.
Benewens die drie anatomiese streke van die hare, is baie ander eienskappe ook nuttig in die mikroskopiese vergelykingsproses. Hierdie eienskappe hou verband met die groeistadium, omgewingsinvloede en siektes op die hare.
Die aard van die wortel kan inligting oor die spesie van oorsprong van die hare bydra, en boonop die groeistadium van die hare toe dit van die liggaam geskei is. By dierehare kan die wortelmorfologie help met die identifisering van die groep diere waaruit die hare gekom het. Byvoorbeeld, die hare van honde, beeste, perde en lede van die takbokke -familie het baie verskillende wortelmorfologieë van mekaar en van mense. By menslike hare hang die aard van die wortel af van die groeistadium van die hare. Baie skrywers het klassifikasie -skemas aangebied vir die beskrywing van haarwortels (Bisbing 1982 Harding en Rogers 1984 Lee en DeForest 1984 McCrone 1982 Shaffer 1982 Strauss 1983).
Hare groei uit die dermale papille, wat in die basis van die haarfollikel lê. Namate nuwe materiaal by die hare gevoeg word, word die gedeelte van die hare stadig uit die follikel gestoot totdat die hare natuurlik uit die liggaam kom. Op 'n gegewe tydstip groei tussen 80 en 95 persent van die hare op die menslike liggaam aktief anageen, fase (Orentreich 1969 Pinkus 1981 Zviak en Dawber 1986).
Die teenwoordigheid van 'n anagenwortel impliseer dat 'n mate van krag nodig was om die hare uit die liggaam te verwyder (Ludwig 1969). Die hare groei steeds aktief en is dus steeds aan die follikel geheg. Geen stelling kan tipies gemaak word oor hoeveel krag nodig was nie, maar 'n mens sou nie verwag om hierdie stadium van wortel op hare wat van die liggaam afgeval het as 'n normale deel van daaglikse aktiwiteite te sien nie.
Die tweede groeifase van hare is 'n oorgangsfase, genoem die katagen stadium. Gedurende hierdie kort fase begin die bolwortel van die hare ontwikkel. Op enige gegewe tydstip is ongeveer 2 persent van die hare in hierdie groeifase (Pinkus 1981). Geen konsensus bestaan ​​ten opsigte van die mikroskopiese kenmerke wat eie aan hierdie groeifase is nie.
Die derde en laaste groeifase van hare is die dormante stadium, genoem die telogen stadium. Hierdie hare word gekenmerk deur verminderde pigment naby die wortel, gebrek aan medullasie naby die wortel, en verhoogde kortikale fusi naby die wortel (Petraco 1988). In telogenhare word die bolwortel volledig gevorm en word dit nie meer aan die dermale papille geheg nie. Die hare is in die follikel geanker as gevolg van die ineengeslote kutikulêre skubbe van die hare en die binneste wortelskede van die haarfollikel. Ongeveer 10 tot 20 persent van die hare is in hierdie groeifase (Orentreich 1969 Pinkus 1981 Zviak en Dawber 1986).
Benewens die eienskappe wat voortspruit uit die groeifase van die hare, word ander eienskappe met die wortel geassosieer. Soms, as hare met geweld verwyder word, kan follikulêre materiaal geheg word. Hierdie materiaal kan, indien nodig, geskik wees vir kern -DNA -analise. In forensiese gevalle word hare van dooie liggame soms ondersoek. Die ontbindingsproses kan spesifieke eienskappe aan hare verleen (Linch en Prahlow 2001 Petraco et al. 1988), wat in die vergelykingsproses gebruik kan word.
Haarkleur hang af van die pigmentkorrels wat in die hare voorkom en van die ander fisiese eienskappe wat die lig beïnvloed deur die hare. Haarkleur is 'n nuttige kenmerk in die haarvergelyking. By 'n individu sal die haarkleur 'n mate van variasie toon. Trouens, variasie kan binne 'n enkele haar waargeneem word as gevolg van verskille in blootstelling aan die omgewing. Die mate van variasie binne 'n individu is egter minder as die variasie tussen individue (Robertson 1999).
Baie skrywers het klassifikasieskemas vir haarkleur aangebied (Bisbing 1982 Gaudette en Keeping 1974 Harding en Rogers 1984 Lee en DeForest 1984 McCrone 1982 Robertson 1982 Strauss 1983 Trotter 1939). Ongeag die klassifikasieskema wat gebruik word, moet die skakering (kleurskakering), die waarde (lig versus donker) en die intensiteit (versadiging) tydens die vergelykingsproses in ag geneem word (Hicks 1977).
Die punt of die distale punt van die hare kan ook baie verskil in morfologie. Die punt van 'n nuutgevormde haar sal natuurlik tot 'n punt taps word. Aangesien die hare aan versorging, skuur, sny en moontlik kunsmatige behandeling onderwerp word, word mikroskopiese eienskappe aan die punt van die hare verleen. Soos met haarwortels en haarkleur, het talle skrywers klassifikasie -skemas vir die aard van haarpunte aangebied (Bisbing 1982 Gaudette 1976 Gaudette en Keeping 1974 Harding en Rogers 1984 Lee en DeForest 1984 Robertson en Aitken 1986 Shaffer 1982). Ongeag die klassifikasie -skema wat gebruik word, moet die aard van die punt tydens die vergelykingsproses in ag geneem word.
Die lengte van die hare moet in ag geneem word, met inagneming dat hare moontlik gesny is in die tyd tussen die afsetting van die hare op die misdaadtoneel en die versameling van die bekende monster. Omgekeerd kan die bekende haarmonster gegroei het as daar 'n beduidende tydperk verloop het tussen die afsetting van die hare en die versameling van die bekende monster. Hierdie addisionele faktore moet tydens die vergelykingsproses in ag geneem word.
Die deursnee van die hare is nog 'n kenmerk wat in die vergelykingsproses gebruik kan word. Die totale asdiameter kan wissel van baie fyn (40 󈞞 mikrometer) tot baie grof (110 � mikrometer). Die deursnee van die hare speel 'n beduidende rol in die klassifikasie van rassegroep en bepaling van die liggaamsarea waaruit die hare mag ontstaan ​​het.
Die teenwoordigheid van kunsmatige behandeling kan die hare 'n kenmerkende kleur gee. Bleiking sal pigment uit die hare verwyder en 'n Kaukasiese haar 'n kenmerkende geel kleur gee. Kleurstowwe sal kleur aan die hare gee en lei dikwels tot 'n haarkleur wat buite die normale kleurreeks is wat in menslike hare verwag word. Herhaalde kunsmatige behandelings sal lei tot duidelike streke van verskillende kleur.
As 'n kunsmatige behandeling op die hare toegedien word, lei dit dikwels tot 'n grenslyn, dit wil sê 'n noemenswaardige kleurverandering oor die lengte van die hare. Dit is te wyte aan die interaksie van die behandeling met die haarskag tot by die vellaag. Soos die hare aanhou groei, word die nuutgevormde hare nie aan dieselfde behandeling onderwerp nie en behou sy natuurlike kleur, wat lei tot die afbakening tussen die behandelde en onbehandelde areas. Kunsmatige behandeling kan ook lei tot veranderinge in die kleur van die kutikula, óf binne die selle van die kutikula óf aan die buitekant van die kutikula.
Daar moet ook kennis geneem word van enige skade aan die hare. Om 'n haar met 'n skêr te sny, lei gewoonlik tot 'n afgesnyde of vierkantige voorkoms. Dit kan gekontrasteer word met hare wat met 'n skeermes gesny word, wat tipies 'n hoekige voorkoms het. Hare wat deur insekte vermorsel, gebreek, verbrand of gekou is, het almal baie kenmerkende eienskappe. Hierdie eienskappe bied waarde aan die vergelykingsproses, soos om gebreekte of beskadigde hare op 'n instrument te vind wat gebruik word om die kop van die slagoffer te slaan.
Siektes en ander haarafwykings kan insiggewend wees vir die hare-vergelykingsproses. 'n Aantal siektes kan veroorsaak dat spesifieke mikroskopiese eienskappe in die hare verskyn. Seta et al. (1988) gee 'n opsomming van die siektes en afwykings wat tot hierdie eienskappe kan lei. Omdat hierdie siektetoestande baie skaars is, word aansienlike gewig aan die teenwoordigheid van hierdie eienskappe gegee.
Hare is besonder robuust en behou hul vergelykbare mikroskopiese eienskappe baie lank, wat hulle baie geskik maak vir forensiese analise. Hare wat van ystydperk-terreine herwin is, tussen 10 000 en 18 000 jaar oud, kon steeds as menslike hare geïdentifiseer word. Trouens, een haar het steeds sy follikel aangeheg (Bonnichsen en Schneider 1995). In sy verwysingsversameling bevat die FBI -laboratorium haarmonsters van mummies wat meer as 2000 jaar oud is (ongepubliseerde data van Oien).
Oordrag en volharding van hare
Die primêre meganisme vir die oordrag van spoorbewyse word beskryf deur die Locard Exchange Principle (Locard 1930). Alhoewel daar altyd 'n oordrag van spoorbewyse sal wees, kan die uitgeruilde materiaal in sommige gevalle te klein wees om op te spoor of kan dit vinnig verlore gaan. Talle skrywers het die oordrag en volharding van vesels in forensiese gevalle aangespreek, insluitend Kidd en Robertson 1982 Pounds en Smalldon 1975a, 1975b, 1975c en Robertson et al. 1982.
Hierdie outeurs het ondersoek ingestel na die meganismes wat betrokke is by die oordrag van tekstielvesels en die volharding van die vesels nadat die oordrag plaasgevind het. Alhoewel hierdie studies hoofsaaklik tekstielvesels behels het, is wolvesels in hierdie studies gebruik, daarom is die resultate van hierdie studies ook van toepassing op menslike hare. Hierdie skrywers het bevind dat die aantal vesels wat oorgedra is, afhang van die hoeveelheid druk wat by die kontak betrokke was en die duur van die kontak.
Met betrekking tot volharding, het hierdie skrywers bevind dat die aard van die ontvangerskleed, die grootte van die oorgedra vesel en die beweging van die ontvangskleed 'n dramatiese effek het. As die kledingstuk wat oorgeplaasde vesels bevat gedra is, het die meeste vesels redelik vinnig (binne 'n paar uur) verlore gegaan. As die kledingstuk met oorgedra vesels in 'n afzuigkap gehou word, was die tempo waarteen vesels verlore gegaan het, baie laer.
Gaudette en Tessarolo (1987) het gesê dat baie van die veranderlikes wat veseloordrag en volharding beïnvloed, ook belangrik is vir haaroordrag en volharding. Ten einde sommige van hierdie veranderlikes te dokumenteer, het hulle verskeie eksperimente op haaroordrag uitgevoer. Hulle het twee meganismes van haaroordrag geïdentifiseer: primêre en sekondêre oordrag.
Primêre oordrag kan direk (van die kopvel van die persoon na 'n ander plek) of indirek (van die kopvel van die persoon na die omgewing van die persoon en dan na 'n ander plek) wees. Sekondêre oordrag is 'n indirekte oordrag (van die persoon se omgewing na die omgewing van die persoon na die omgewing van die persoon). Die skrywers het gedemonstreer dat sekondêre oordrag van menslike kopvelhare in gevallewerksituasies kan en wel plaasvind en dat die volharding van die oorgeplaasde hare soortgelyk is aan dié wat voorheen deur Pounds en Smalldon vir vesels gevind is (1975a, 1975b, 1975c). Robertson en Somerset (1987) het 'n soortgelyke studie oor volharding uitgevoer en vergelykbare resultate gevind, dit wil sê dat die meeste hare wat oorgedra word met normale slytasie na ongeveer drie uur verlore gaan.
Quill (1985) het oor 'n tydperk van 31 dae 81 hare van sy klere gekry. Van die hare wat geskik was vir mikroskopiese vergelyking, is almal van familielede oorgedra. Quill het tot die gevolgtrekking gekom dat vir 'n vreemde haar om op klere teenwoordig te wees, noue persoonlike kontak vereis word. Simons (1986) het bevind dat alhoewel die meeste hare van klere verwyder word tydens die wasproses, sommige hare wel op klere bly en haaroorplasings kan plaasvind as gevolg van die wasproses.
Peabody et al. (1985) het ondersoek ingestel na die afval van hare in verskillende soorte hoofbedekkings. Hulle het gevind dat die aantal hare wat uitgestort word, verskil met die tipe hoofbedekking wat gedra word en met die individu. Hulle het ook kennis geneem van die belangrikheid van die versameling van kop-hare, omdat die aard van die hare wat in hul studie gestort is, meer ooreenstem met die natuurlike hare wat in kamings voorkom as by die hare wat in geplukte, bekende kophaarmonsters voorkom.
Op grond van hierdie studies kan die gevolgtrekking gemaak word dat dit redelik is om haarbewyse in forensiese gevalle te vind. Hare is alomteenwoordig in die omgewing en kan dus tydens 'n misdaad oorgedra word. Dit is egter noodsaaklik dat behoorlike en tydige versameling van bewysmateriaal, insluitend bekende haarmonsters, plaasvind as haarondersoeke geldig, betroubaar en betekenisvol gaan wees.
Om haarbewyse betekenisvol te wees, moet die hare nie net oorgedra word nie, dit moet aanhou en as bewys herwin word. Daar is gewoonlik twee verskillende plekke waar bewyse herwin word: op die misdaadtoneel en in die laboratorium. As gevolg van die potensiële verlies van haarbewyse, is dit van kardinale belang dat bewysstukke so gou as moontlik behoorlik verpak word om verlies, kontaminasie of skadelike verandering te voorkom en vinnig na die laboratorium vervoer word. Enige bykomende hantering of slytasie verhoog die waarskynlikheid dat die bewyse verlore gaan.
Sodra die bewysstuk na die laboratorium vervoer is, moet dit op dieselfde manier hanteer word. As die bewysstuk aan 'n verskeidenheid forensiese dissiplines onderwerp sal word, is dit noodsaaklik dat die spoorbewyse (insluitend die hare) herwin word voordat hierdie ander dissiplines die bewyse ontleed, om te beskerm teen verlies, besmetting of nadelige verandering. 'N Aantal tegnieke kan gebruik word om die puin van die bewysstuk te versamel en te bewaar, insluitend maar nie beperk tot plak, skraap, pluk en stofsuig nie.
Sodra die puin versamel en bewaar is, behels die volgende stap lae-vergroting mikroskopiese ontleding van die puin. Met 'n stereomikroskoop word die puin ondersoek, en hare word van die puin verwyder en op glasmikroskoopskyfies gemonteer. Hierdeur kan die hare ondersoek word met behulp van 'n hoë vergroting saamgestelde mikroskoop. Afhangende van die aantal hare wat in die puinmonster teëgekom is, kan al die hare op glasmikroskoopskyfies gemonteer word, of 'n verteenwoordigende monster kan gemonteer word.
Twee metodes kan gebruik word om te bepaal watter hare gemonteer word wanneer 'n verteenwoordigende monster gebruik word. In die eerste metode kan 'n monster van elk van die verskillende haartipes wat met die stereomikroskoop waargeneem word, gemonteer word, dit wil sê sommige van elke kleur, lengte, deursnee en tekstuur.
Die tweede metode behels die gebruik van 'n doelgerigte soektog. Dit kan gebruik word in gevalle waar bekende haarmonsters saam met die bewysstukke ingedien word. Die bekende monsters kan eers ondersoek en gemonteer word. Nadat die nodige voorsorgmaatreëls getref is om besmetting te voorkom (die skoonmaak van die werkarea, die skoonmaak van die gereedskap, die vervanging van handskoene), word die puin van die bewysstukke ondersoek. Hare wat makroskopies soortgelyk is aan dié in die voorheen gemonteerde bekende haarmonsters kan geïdentifiseer en op glasmikroskoopskyfies bewaar word.
Nadat die hare op glasmikroskoopblaaie behoue ​​gebly het, kan dit met 'n saamgestelde mikroskoop met 'n groot vergroting ondersoek word. Deur gebruik te maak van vergroting wissel van 50x tot 400x, kan die mikroskopiese eienskappe waargeneem word. Op grond van die ontleding van hierdie mikroskopiese eienskappe kan 'n aantal moontlike bepalings gemaak word.
Ras en Liggaamsarea Identifikasie
'n Menslike haar kan in een van drie rassegroepe geklassifiseer word: Kaukasies, Negroïed of Mongoloïed. 'N Klassifikasie van Kaukasiese tipies middel van Europese afkoms. Negroïed beteken tipies van Sub-Sahara Afrika-afkoms. Mongoloïde beteken tipies van Asiatiese of inheemse Amerikaanse afkoms. Dit moet verstaan ​​word dat die aanwysing van hierdie rassegroepe gebaseer is op 'n evaluering van die mikroskopiese eienskappe wat in die hare teenwoordig is. Die mikroskopiese benaming van rassegroep kan of mag nie saamval met hoe 'n persoon sy of haar rassegroep self identifiseer nie.
As 'n haar of 'n haarmonster nie maklik met 'n spesifieke rasbenaming geassosieer kan word nie, kan hierdie hare beskryf word as óf gemengde rasseienskappe, óf nie in een van die drie groepe geklassifiseer kan word nie. Selfs as 'n haar of 'n haarmonster nie volgens ras geklassifiseer kan word nie, kan dit steeds van betekenis wees vir betekenisvolle mikroskopiese vergelykingsdoeleindes. Die onvermoë om 'n haar in slegs een van hierdie drie groepe te klassifiseer, dien as 'n bykomende eienskap wat in die vergelykingsproses gebruik kan word.
'N Menslike hare kan ook geklassifiseer word volgens die gebied van die liggaam waaruit dit gekom het.Met behulp van dieselfde kenmerke wat voorheen gelys is, kan hierdie benaming met aansienlike akkuraatheid gemaak word. Tipies is die liggaamsarea-bepalings wat gemaak kan word kophare (van die kopvel), skaamhare, gesighare (baard en snor), ledemaathare (arm/been), borshare, okselhare (oksel) en wenkbroue /wimperhare. Hare kan egter teëgekom word wat nie in een van hierdie groepe gekategoriseer kan word nie. Dit kan bestaan ​​uit "oorgangshare, dit wil sê daardie hare wat tussen twee liggaamstreke groei, haarfragmente wat nie groot genoeg is om geïdentifiseer te word nie, of hare van ander liggaamsareas.
Prosedure vir mikroskopiese haarvergelykings
Sodra die ras- en liggaamsarea-bepalings gemaak is, word die geskiktheid vir vergelyking bepaal. Hare wat as kophare of skaamhare gekenmerk is, word oor die algemeen as geskik beskou vir vergelyking met 'n bekende kop- of skaamhaarmonster. Hare van ander liggaamsareas word oor die algemeen nie as geskik vir vergelyking beskou nie omdat hierdie ander liggaamsarea-hare oor die algemeen nie voldoende variasie in hul mikroskopiese eienskappe bevat om betroubaar tussen hare van verskillende individue te onderskei nie. In beperkte omstandighede en met beperkte betekenis wat aan 'n assosiasie toegeskryf word, kan 'n mikroskopiese vergelyking tussen hierdie ander liggaamsarea-hare en 'n toepaslike bekende monster uitgevoer word. Die beperkings van hierdie vergelykings moet egter deur die haarondersoeker verstaan ​​word en in 'n verslag oorgedra word.
Sodra 'n haar bepaal is dat dit geskik is vir mikroskopiese vergelyking, word dit vergelyk met 'n gepaste bekende haarmonster. Kophare moet vergelyk word met bekende kophaarmonsters, en skaamhare moet vergelyk word met bekende skaamhaarmonsters.
Die vergelykingsproses behels die sy-aan-sy-analise van 'n bevraagde haar en bekende haarmonsters met behulp van 'n vergelykingsmikroskoop. Dit maak voorsiening vir 'n direkte vergelyking van die mikroskopiese eienskappe van die bevraagde hare binne dieselfde relatiewe area van die bekende monster, op dieselfde tyd en in dieselfde gesigsveld. Hierdie vergelyking moet oor die hele lengte van die hare plaasvind.
In 1982 is 'n ad-hoc-komitee oor forensiese haarvergelykings gevorm met Barry Gaudette as die voorsitter. Hierdie komitee het 10 Amerikaanse state, Kanada en Groot-Brittanje laboratoriums verteenwoordig en het verteenwoordigers van wetstoepassingslaboratoriums, private laboratoriums, akademiese instellings en die Nasionale Buro vir Standaarde ingesluit. Hierdie groep hoogs gekwalifiseerde haarondersoekers het ontmoet om forensiese haarvergelyking as 'n wetenskap te bevorder (soos aangehaal in die Federal Bureau of Investigation [FBI] 1985).
Na twee vergaderings het die komitee sy aanbevelings op die volgende sewe gebiede gepubliseer:
Terminologiedefinisie en standaardisering.
Vestiging van 'n protokol vir mikroskopiese mens-haar vergelyking.
Ondersoek en standaardisering van makroskopiese en mikroskopiese hare vergelyking eienskappe.
Gevolgtrekking, verslagskrywing en hofgetuienis in forensiese haarvergelyking.
Opleiding van haarondersoekers.
Gehalteversekering in forensiese hare vergelyking.
Nie -mikroskopiese metodes om forensiese hare te vergelyk. (soos aangehaal in FBI 1985)
Hierdie vergaderings is in 1985 gevolg deur 'n Internasionale Simposium oor Forensiese Haarvergelykings.
Die Komitee vir Forensiese Haarvergelyking het aanbeveel om 'n vergelykingsmikroskoop te gebruik, wat verklaar dat die haarondersoeker 'n vergelykingsmikroskoop van hoë gehalte met verskillende vergrotings moet gebruik om 'n deeglike en noukeurige ondersoek uit te voer van beide die growwe en mikroskopiese eienskappe wat deur behoorlik voorbereide hare vertoon word (soos aangehaal). in FBI 1985). Robertson (1999) het ook die mening uitgespreek dat die mikroskopiese vergelyking van hare nie sonder 'n vergelykingsmikroskoop uitgevoer kan word nie.
Die Wetenskaplike Werkgroep vir Materiaalanalise (SWGMAT), wat ontwikkel het uit die oorspronklike Komitee vir Forensiese Haarvergelyking, het een van sy subgroepe wat toegewy is aan forensiese haarvergelykings. SWGMAT meld dat die gebruik van 'n hoë-gehalte deurgedrade ligmikroskoop nodig is om die mikroskopiese kenmerke van hare te ondersoek en te identifiseer (SWGMAT 2005).
'n Aantal skrywers het ondersoekprosedures vir die forensiese ondersoek van hare gepubliseer, insluitend die Komitee oor Forensiese Haarvergelyking (soos aangehaal in FBI 1985), Robertson (1999), Shaffer (1982), Strauss (1983) en SWGMAT (2005) . Volgens die SWGMAT-riglyne (2005), om tot die gevolgtrekking te kom dat 'n bevraagde haar en 'n bekende monster ooreenstem met die deel van 'n gemeenskaplike oorsprong (assosiasie), moet vasgestel word dat daar geen beduidende verskille tussen die twee is nie. Met ander woorde, vir 'n gevolgtrekking van 'n assosiasie om gemaak te word, moet vasgestel word dat die eienskappe wat deur die ondervraagde steekproef vertoon word, in die bekende steekproef verteenwoordig word.
Die beginpunt in 'n forensiese haarondersoek moet 'n poging wees om na verskille te soek, nie ooreenkomste nie, tussen 'n bevraagde haar en 'n bekende monster (Robertson 1999). Selfs binne 'n individu moet die verwagting wees dat 'n bekende monster 'n reeks mikroskopiese eienskappe sal vertoon. Omdat hare 'n biologiese produk is en daar beide genotipiese en fenotipiese invloede op die rangskikking van hul mikroskopiese eienskappe is, kan geen twee hare, selfs van dieselfde persoon, presies eenders lyk nie. Daarom, selfs wanneer 'n assosiasie gemaak word, beteken dit nie dat die bevraagde haar en 'n enkele haar van die bekende monster identies sal wees in alle kenmerke oor die hele lengte van die hare nie.
Die beoordeling van wat 'n betekenisvolle of beduidende verskil is of nie is nie, lê in die kern van die opleiding en ervaring van die forensiese haarondersoeker. Hierdie ondersoeke moet slegs uitgevoer word deur 'n behoorlik opgeleide haarondersoeker wat 'n sy-aan-sy-vergelyking van 'n ondervraagde hare en 'n bekende monster gebruik.
Drie algemene gevolgtrekkings kan gemaak word as gevolg van mikroskopiese haarontleding: uitsluiting, geen gevolgtrekking of assosiasie. Binne die kategorieë van uitsluiting en assosiasie is daar twee subkategorieë (kyk Gaudette 1985). Wanneer 'n bevraagde haar ('n haar van onbekende oorsprong) vergelyk word met 'n bekende haarmonster ('n monster van hare wat uit 'n bepaalde liggaamsarea van 'n persoon verwyder is) en verskille in die waargenome mikroskopiese eienskappe gevind word, kan die haarondersoeker tot die gevolgtrekking kom dat die bevraagde hare is nie in ooreenstemming met die oorsprong van die bron of skenker van die bekende haarmonster nie.
Is dit moontlik om 'n bewysmonster definitief uit te sluit as afkomstig van 'n spesifieke skenker gebaseer op mikroskopiese haarvergelykings? Om kategories te stel dat 'n bevraagde haar beslis nie van die skenker van 'n bekende monster afkomstig is nie, impliseer dat die waarskynlikheid van 'n verkeerde uitsluiting nul is (of so klein om effektief nul te wees). Sommige moontlike oorsake van 'n verkeerde uitsluiting is eksaminatorfout, te min verwysinghare wat die bekende monster uitmaak, die bekende monster is nie verteenwoordigend van die liggaamstreek nie, onvolledige hare in die bekende monster, 'n groot hoeveelheid tyd tussen die afsetting van die bevraagde hare en die versameling van die bekende monster, en die moontlikheid dat die bevraagde monster 'n atipiese haar is. As 'n eksaminator behoorlik opgelei is en toepaslike prosedures volg, dan is die waarskynlikheid van 'n verkeerde uitsluiting op grond van hierdie moontlike scenario's minimaal.
Ongeag, 'n haarondersoeker is beperk wanneer 'n interpretasie verskaf word dat die hare beslis nie van 'n bepaalde persoon afkomstig is nie (soos 'n ondersoeker sou wees as hy of sy sou verklaar dat die hare beslis van 'n bepaalde persoon afkomstig is—n byna onmoontlike gevolgtrekking wat gegee word die beperkings van die bewyse en/of tegnologie). Alhoewel 'n valse uitsluiting nie so ernstig soos 'n valse insluiting is nie, is daar steeds gevolge verbonde aan 'n valse uitsluiting.
Byvoorbeeld, 'n ondersoeker kan verklaar dat die ondervraagde hare ('n kort, kleurlose [grys] hare) nie ooreenstem met die oorsprong van die verdagte nie, maar die aantal grys hare op die verdagte se kopvel was so min dat hulle nie verteenwoordig was nie. in die bekende steekproef. 'N Kategoriese uitsluiting in hierdie geval kan 'n ondersoek in 'n onbehoorlike verloop rig.
Daar is min omstandighede waarin 'n absolute uitsluiting gelewer kan word, soos wanneer die bevraagde hare en die bekende haarmonsters verskillende rasseienskappe vertoon. In hierdie scenario kan die ondersoeker dalk tot die gevolgtrekking kom dat "die bevraagde hare mikroskopies verskil van hare in die bekende haarmonster en dus nie van die skenker van die bekende haarmonster kon gekom het nie."
Die scenario van die gryshaar-uitsluiting hierbo aangehaal, sal egter nie aan enige van hierdie potensiële uitsluitingsomstandighede voldoen nie. Die ondersoeker moet tot die gevolgtrekking kom dat "die ondervraagde hare mikroskopies verskil van die hare in die bekende haarmonster, en die ondervraagde hare is nie in ooreenstemming met die oorsprong van die bron van die bekende monster nie." Alhoewel die eienskappe van die ondervraagde hare mag dalk nie die reeks kenmerke insluit wat deur die bekende haarmonster vertoon word nie, 'n lae persentasie grys hare kan dalk nie gesien word bloot as gevolg van steekproeffout nie. Die oorgrote meerderheid van mikroskopiese hare uitsluitings het soortgelyke beperkings.
Wanneer 'n beduidende verskil tussen 'n bevraagde haar en 'n bekende haarmonster waargeneem word, moet die gevolgtrekking gemaak word dat die bevraagde haar en die bekende haarmonster nie ooreenstem met die deel van 'n gemeenskaplike oorsprong nie. Meer presies, die hare is nie in ooreenstemming met die oorsprong van die skenker van die bekende monster soos verteenwoordig deur die hare teenwoordig in die bekende monster nie.
Nog 'n kategorie van gevolgtrekking wat bereik kan word deur 'n mikroskopiese hare ondersoeker is dat "geen gevolgtrekking" bereik kan word oor die vraag of die bevraagde hare in ooreenstemming is met die oorsprong van die skenker van die bekende monster. Hierdie gevolgtrekking is voorbehou vir omstandighede waarin die ondervraagde hare ooreenkomste toon met die hare in die bekende monster, maar ook 'n paar klein mikroskopiese verskille toon, maar hierdie verskille is nie voldoende om tot die gevolgtrekking te kom dat die hare nie ooreenstem met die oorsprong van die skenker van die bekende monster nie . Sommige moontlike oorsake vir hierdie geringe verskille is (1) 'n aansienlike hoeveelheid tyd het plaasgevind tussen die afsetting van die bevraagde hare en die versameling van die bekende monster (tipies meer as een jaar) (2) die bevraagde hare is aansienlik langer (of korter) as die hare in die bekende kophaarmonster (byvoorbeeld, die skenker van die bekende monster het dalk sy of haar hare gesny na afsetting van die bevraagde hare) (3) die bevraagde hare is nie kunsmatig behandel nie, maar die bekende monster was (4) die ondervraagde hare is nie 'n vollengte hare nie, dit wil sê, 'n gedeelte (s) van die hare ontbreek (5) die bekende monster bevat te min hare vir 'n voldoende vergelyking en (6) die ondervraagde hare kom van 'n ander skenker.
Die tipiese bewoording vir 'n " geen gevolgtrekking " is: "Die bevraagde hare vertoon ooreenkomste en geringe mikroskopiese verskille, en daarom kan geen gevolgtrekking gemaak word of die ondervraagde hare in ooreenstemming is met die skenker van die bekende haarmonster." Wanneer tot hierdie gevolgtrekking gekom word, kan hierdie hare vir mitochondriale DNS (mtDNA) analise ingedien word.
Die finale kategorie van gevolgtrekking wat in 'n mikroskopiese haarvergelyking bereik kan word, is dié van 'n assosiasie. In teenstelling met die twee subkategorieë van 'n uitsluitingsresultaat, is daar slegs een gevolgtrekking vir assosiasie, dat die bevraagde hare dieselfde mikroskopiese eienskappe as die hare in die bekende haarmonster vertoon en dus nie uitgesluit kan word daarvan om van die bron van die bekende monster afkomstig te wees nie. . Dit is moontlik om 'n scenario te bedink waar 'n mens logieserwys 'n sterk positiewe assosiasie kan rapporteer, dit wil sê dat die bevraagde hare afkomstig is van die skenker van die bekende haarmonster.
Byvoorbeeld, as 'n mens geweet het dat die persoon met die langste hare ter wêreld hare het wat 26 voet lank was en as 'n 26 voet lange hare van 'n misdaadtoneel herwin is wat dieselfde mikroskopiese kenmerke as die hare in die bekende haarmonster, sou dit moontlik wees om te sê dat die hare beslis van daardie persoon afkomstig is. Die waarskynlikheid dat so 'n gebeurtenis sal plaasvind, is egter so skaars dat dit nie betekenisvol is nie.
As 'n assosiasie gemaak word, word die gevolgtrekking soos volg gestel: Die ondervraagde hare vertoon dieselfde mikroskopiese eienskappe as die hare in die bekende haarmonster, en gevolglik stem die bevraagde hare ooreen met die oorsprong van dieselfde bron as die bekende monster. " Dit beteken dat al die mikroskopiese eienskappe wat deur die ondervraagde hare uitgedruk word, verteenwoordig word binne die reeks kenmerke wat die bekende haarmonster toon. Met ander woorde, geen beduidende verskille kan gevind word nie.
Die laaste stap van 'n haarondersoek moet 'n verifikasie- of bevestigingsprosedure wees. Hierdie stap behels dat 'n tweede gekwalifiseerde ondersoeker 'n onafhanklike mikroskopiese vergelyking doen van die hare wat geassosieer is (SWGMAT 2005). Die tweede eksaminator moet 'n deeglike, volledige ontleding doen en moet vry wees om tot sy of haar eie gevolgtrekking oor elke haar te kom. Slegs op die tweede ondersoeker's bereik ooreenkoms moet 'n mikroskopiese hare vereniging gerapporteer word. In ooreenstemming met die FBI Laboratory -standaardbedryfsprosedures, word hierdie hare, indien hierdie gevolgtrekking gemaak word, vir mtDNA -analise ingedien.
Nie alle gevolgtrekkings van 'n haarassosiasie kan gelyk geweeg word nie. Beskou die volgende twee voorbeelde. Eerstens word 'n bevraagde haar gevind uit 'n hoed wat langs die pad gevind is en glo in 'n bankroof gebruik is. Mikroskopiese ondersoek toon dat die hare 'n blonde, blanke kophare is. Vergelyking met bekende haarmonsters van verdagtes in 'n bankroof lei daartoe dat die ondervraagde hare met een van die verdagtes geassosieer word en van die ander twee verdagtes uitgesluit word.
Tweedens word 'n bevraagde haar van die agtersitplek van 'n voertuig wat gebruik word om die slagoffer van 'n ontvoering te vervoer, gevind. Mikroskopiese ondersoek toon dat die hare 'n lang, donkerbruin, Kaukasiese kophaar is wat die kenmerke toon dat dit drie afsonderlike kere oor die lengte van die hare kunsmatig behandel word. Vergelyking met bekende hare monsters van die slagoffer en persone wat bekend was of vermoedelik in die motor was, lei daartoe dat die ondervraagde hare's met die slagoffer geassosieer word en uitgesluit word van die persone wat bekend is of vermoedelik in die motor was.
In hierdie twee scenario's kan meer relatiewe gewig aan die haarassosiasie in die tweede scenario toegeskryf word, omdat addisionele eienskappe ter vergelyking teenwoordig is, naamlik die kunsmatige behandeling (donkerbruin kleur) en die lengte van die hare. Omdat daar geen bekende meganisme is vir 'n haarondersoeker om die bykomende gewig van hierdie spesiale eienskappe kwantitatief te evalueer nie, is dit die plig van die haarondersoeker om dit aan die beoordelaar te verduidelik. Feitevinders kan uit hul eie ervarings die belangrikheid van die resultate wat deur die haarondersoeker oorgedra word, bepaal.
Die belangrikste is dat behoorlik opgeleide en gekwalifiseerde eksaminatore nie sal en moet meen dat 'n haar aan 'n individu toegeskryf kan word met die uitsluiting van alle ander wanneer hulle haarondersoeke doen nie. Hierdie basiese beginsel van die wetenskap word sedert die ontstaan ​​van die dissipline voorgestaan ​​(soos vir die eerste keer beskryf deur Rudolf Virchow in 1861, aangehaal in Bisbing 1982). Die haarondersoeker moet, beide in die skriftelike verslag en in hofsaalgetuienis, die beperkings van die wetenskap en veral 'n interpretasie van 'n assosiasie oordra.
Om te verseker dat behoorlike gewig op die resultate en interpretasie van 'n mikroskopiese haarvergelyking geplaas word, het FBI Laboratoriumverslae vir die afgelope 40 jaar verklaar dat haarvergelykings nie 'n manier van individualisering is in verslae van ondersoeke wat mikroskopiese haarvergelykings bevat nie. Daarbenewens word FBI-haarondersoekers opgelei om ten minste dieselfde inligting in te sluit tydens hul getuienis oor sake waarby 'n haarvereniging betrokke is.
Nie net moet feitevinders bewus wees van die gevolgtrekking waartoe die eksaminator gekom het nie, hulle moet ook bewus wees van die beperkings van die wetenskap sodat hulle die belangrikheid van 'n resultaat behoorlik kan waardeer. Die verskaffing van 'n verduideliking van die resultate sal moontlike verwarring van soortgelyke maar verskillend geformuleerde gevolgtrekkings die beste oorkom, soos "is in ooreenstemming met" of "kon vandaan gekom het." Ongeag die fraseologie wat gebruik word, moet die feitesoeker ondersteun word inligting buite die verklaring van 'n vereniging.
Sommige kritici beklemtoon die feit dat mikroskopiese hare-ondersoekers nie in staat is om die beduidendheid van 'n assosiasie statisties te kwantifiseer nie (sien byvoorbeeld Robertson 1999). Die ontwikkeling van 'n statistiese model sal frekwensiedata oor die hele populasie vir alle mikroskopiese eienskappe teenwoordig in hare behels. Alhoewel dit 'n aantreklike idee is, was die probleme verbonde aan die generering van so 'n databasis tot dusver feitlik onoorkomelik. Om frekwensiedata vir haarkenmerke te genereer, kan van mikroskopiese haarondersoekers vereis word om 'n "kontrolelys" of "argetipe"-benadering te gebruik eerder as die patroonherkenningsproses wat normaalweg gebruik word.
Twee hare wat op 'n kontrolelys "eens" mag wees, kan egter heel moontlik mikroskopies verskil (sien Gaudette en Keeping 1974 Strauss 1983). Daarbenewens sal verskillende ondersoekers waarskynlik hare op verskillende maniere beskryf (sien Gaudette en Keeping 1974 Podolak en Blythe 1985). Laastens kan dieselfde ondersoeker sy of haar beskrywing van dieselfde hare op verskillende dae verander (sien Wickenheiser en Hepworth 1990).
Hierdie voorbeelde weerspieël nie 'n fout in die wetenskap van mikroskopiese haarvergelykings of 'n fout deur 'n mikroskopiese haarondersoeker nie, maar dien om die beperkinge van die generering van 'n nuttige databasis uit te lig. Die databasisbenadering beperk die eksaminator tot die dokumentasie van die status van enkele kenmerke op 'n spesifieke plek in 'n enkele fokusvlak, in teenstelling met 'n holistiese benadering. Die kenmerk kan effens verander op 'n ander fokusvlak, selfs op presies dieselfde plek, en kan dramaties verander op 'n ander plek in die hare. In 'n enkele hare is daar honderde of selfs duisende moontlike verskillende gesigsvelde.
Daar is voorheen uitgewys (sien Wickenheiser en Hepworth 1990) dat hierdie klassifikasiemetode die eksaminator sal dwing om subjektief uit die magdom moontlike gesigsvelde die een te kies wat daardie eienskap die beste verteenwoordig. Hierdie subjektiewe keuse moet dan herhaal word vir al die oorblywende mikroskopiese eienskappe wat in hare voorkom.As gevolg van die inherente variasie in die mikroskopiese kenmerke van hare, sal die gebruik van so 'n benadering waarskynlik 'n situasie tot gevolg hê waar twee hare wat volgens die kontrolelys "pas" in werklikheid niks eenders lyk nie.
Aangesien bruikbare statistiese data nie gegenereer word oor die relatiewe frekwensie van 'n bewyshaar nie, moet 'n mens aanvaar dat die antwoord op die vraag, watter proporsie van die populasie eienskappe sal hê wat dieselfde is as die bewyshaar? is ons weet nie. Net so, die antwoord op die vraag, wat is die waarskynlikheid van 'n toevallige passing tussen die bevraagde hare en die bekende monster? is ons weet nie. Die fundamentele vraag wat eerder aangespreek kan word, is, wat is die waarde van die getuienis in die stigting van die vereniging? (kyk Gaudette 1986). Daar bestaan ​​talle empiriese studies wat die vermoë van mikroskopiese hare vergelykings uiteensit om die korrekte gevolgtrekking te maak, hierdie empiriese studies kan leiding gee oor die belangrikheid van 'n assosiasie.
Studies wat mikroskopiese haarvergelyking ondersteun
Talle studies is uitgevoer wat die wetenskap van mikroskopiese haarvergelykings ondersteun. Strauss (1983) het 'n studie gedoen met 100 individue wat bestaan ​​uit 54 Kaukasiese, 19 Negroïede en 27 Mongoloïede. Uit elk van die 100 individue is 7 hare gekies om die grootste variasie moontlik te verteenwoordig. Hierdie is op glasmikroskoopskyfies gemonteer en is as die bekende monsters aangewys. Een haar is ook gekies uit elk van die 100 monsters, gemonteer op glasmikroskoopskyfies, en aangewys as bevraagde haarmonsters. Al 800 hare (700 bekende hare en 100 bevraagtekende hare) is individueel gekarakteriseer met behulp van 'n kontrolelys en ponskaarte.
'n Reeks van sewe eksperimente is uitgevoer. 'n Neutrale party het 'n totaal van 10 enkele bevraagde hare gekies om met 10 bekende monsters vergelyk te word. Vergelykingsmikroskopie het gelei tot 100 persent akkuraatheid in die assosiasie van die korrekte bevraagde hare met sy bekende bron, wat getoon het dat hulle 'n bevraagde haar betroubaar met 'n bekende monster kon assosieer. Daarbenewens het die studie getoon dat die ondersoekers elkeen van die 100 individue in die bevraagde haarpoel korrek geïdentifiseer het tot die korrekte bekende haargroep, dit wil sê, 54 Kaukasiese, 19 Negroïede en 27 Mongoloïede.
Gaudette en Keeping (1974) het kophaarmonsters van 100 individue verkry. Binne die groep was 92 Kaukasies, 6 was Mongooloïede en 2 was negroïede hare. Uit elk van hierdie monsters is 6 tot 11 makroskopies verskillende hare gekies om die reeks mikroskopiese eienskappe teenwoordig in die bekende monster voor te stel. Hierdie hare is dan individueel op glasmikroskoopskyfies gemonteer. Die hare is gekarakteriseer, en die mikroskopiese eienskappe is gekategoriseer met behulp van ponskaarte. Elke gaatjie in die ponskaart het 'n spesifieke mikroskopiese eienskap gehad. Die kaarte van elke individu is gekombineer met al die ander en is gesorteer op grond van soortgelyke gate in die ponskaarte. Die hare vir elk van hierdie soortgelyke kaarte is daarna mikroskopies vergelyk. Met behulp van hierdie stelsel is 'n totaal van 861 hare van 100 verskillende individue ondersoek en vergelyk, met 'n totaal van 370,230 vergelykings. Uit al hierdie vergelykings is gevind dat slegs 9 pare hare ononderskeibaar is.
In 'n soortgelyke studie het Gaudette (1976) 30 getrekte skaamhare van 60 verskillende individue verkry. Al hierdie was Kaukasiese hare. Hieruit is 6 tot 11 verskillende hare ewekansig geselekteer om die reeks eienskappe teenwoordig in die 30 hare voor te stel. Soos in die vorige studie is die kenmerke op ponskaarte gekodeer, en die kaarte is gekombineer en gesorteer. Met die 454 hare was die totale aantal vergelykings wat gemaak is 102 831. Daar is bevind dat 16 pare hare nie onderskei kan word nie.
Uit elk van hierdie studies het die skrywers gepoog om waarskynlikheidsskattings vir kop- en skaamhaarvergelykings te verkry. Die waarskynlikheidsberamings wat deur Gaudette en Keeping (1974) en Gaudette (1976) vir die frekwensie van kop- en skaamhare voorgestel is, kan nie op die algemene bevolking van toepassing wees nie. Die waarskynlikhede wat hulle afgelei het, verwys na die proses om te onderskei tussen twee hare wat die ondersoeker geweet het, afkomstig is van verskillende mense. Daarbenewens het die skrywers bevind dat verskillende ondersoekers verskillende resultate in die enkelhaarvergelykingstudie verkry het. Dit sou beteken dat selfs al was die data korrek, die waarskynlikheidskatting deur elke nuwe persoon gegenereer moet word wat die tegniek gebruik. Dit is nie vergelykbaar met die normale scenario vir 'n mikroskopiese haarondersoeker nie, waar 'n bevraagtekende hare vergelyk word met bekende haarmonsters (Barnett en Ogle 1982). In 'n latere referaat het Gaudette (1978) gesê dat die betekenis van hierdie navorsing nie in die werklike waarskynlikheidsgetalle is nie, maar in die eksperimentele bewys van die stelling dat makroskopiese en mikroskopiese haarvergelyking 'n nuttige tegniek is en dat haarbewyse goeie bewyse is. #8221 (Gaudette 1978).
In dieselfde studie (1978) het Gaudette elk van drie eksaminatorleerlinge voorsien van een afsonderlike bekende kophaarmonster, bestaande uit 80 kopvelhare. Elkeen van die leerlinge is toe 100 bevraagde hare van verskillende individue gegee, waarvan een die een was wat deur die bekende standaard verteenwoordig is. Sonder om te weet hoeveel persone die onbekendes vandaan kom of hoeveel, indien enige, van die hare soortgelyk aan die standaard was, het die leerlinge die opdrag gekry om die ondervraagde hare met die bekende standaarde te vergelyk en hul resultate te rapporteer. Twee van die leerlinge het een en slegs een haar met die bekende standaard korrek geïdentifiseer.
Die derde leerling het aanvanklik tot die gevolgtrekking gekom dat daar vier hare soortgelyk aan die standaard was. By verdere ondersoek en konsultasie met ander eksaminatore kon hy egter een van die vier uitskakel. Hy het egter steeds tot die gevolgtrekking gekom dat die drie oorblywende hare nie uitgeskakel kan word nie: die korrekte een en twee ander. Al die hare wat oorgebly het, was van die gewone, kenmerklose tipe.
'N Ander ervare ondersoeker het die drie oorblywende hare geëvalueer en tot die gevolgtrekking gekom dat die regte hare nie verwyder kan word nie en dat een van die twee ander nie verwyder kan word nie. Nog 'n ondersoeker het na die oorblywende drie hare gekyk en saamgestem dat die korrekte hare nie uitgeskakel kan word nie en boonop dat die ander van die oorblywende twee nie uitgeskakel kan word nie.
Nog 'n eksperiment is uitgevoer, weer met behulp van 100 verteenwoordigende kopvelhare van 100 individue. Hieruit is een monster gekies. Uit hierdie monster is 'n enkele haar toe lukraak gekies. Daar was dus een bevraagtekende hare wat vergelyk is met 100 bekende standaarde. Hierdie eksperiment is daarna herhaal. By beide geleenthede is gevind dat die onbekende hare geassosieer kan word met een en slegs een standaard—die korrekte een.
In 'n derde eksperiment is die onbekende haar spesifiek gekies om 'n algemene, kenmerklose haar te wees. Daar is gevind dat hierdie hare soortgelyk is aan twee standaarde: die korrekte een en een bykomende een.
Op grond van hierdie reeks eksperimente het Gaudette gevind dat wanneer 'n ervare haarondersoeker 'n haarvergelyking met al die beskikbare mikroskopiese eienskappe doen, hierdie vergelykings betroubaar en herhaalbaar was. Hy het ook aangebied dat spesiale opleiding in haarvergelyking van minstens 'n jaar lank nodig is om 'n persoon in staat te stel om die vereiste vlak van diskriminasie te ontwikkel.
Wickenheiser en Hepworth (1990) het kophaarmonsters van 97 verskillende individue verkry, insluitend 'n aantal nouverwante individue van verskeie generasies. Tussen 5 en 13 verskillende hare van elke monster is gekies om die reeks eienskappe in die bekende monster voor te stel. Hierdie is lukraak deur 'n onafhanklike party genommer. Daarbenewens is 53 bykomende hare wat lukraak gekies is uit die oorspronklike 97 bekende monsters ook ewekansig genommer. In totaal is 930 hare gekies en op glasmikroskoopskyfies geplaas. Al hierdie hare is ondersoek om te bepaal hoeveel bypassende pare teenwoordig was. Elke haar is vergelyk met al die ander 929 hare, vir 'n totaal van 431 985 haarvergelykings.
Twee verskillende eksaminatore het vergelykingskontrolelyste ontwikkel en 'n rekenaarprogram gebruik om die hare op grond van hierdie kontrolelyste te sorteer. As gevolg van die rekenaarsortering gebaseer op growwe makroskopiese en mikroskopiese eienskappe, het die eerste eksaminator 749 een-tot-een mikroskopiese vergelykings gedoen, en die tweede eksaminator het 2006 vergelykings gedoen. Die eerste ondersoeker het sewe pare hare gevind wat mikroskopies nie onderskeibaar was nie, en die tweede ondersoeker het ses pare gevind. In elke geval waar 'n een-tot-een assosiasie gevind is, was die hare werklik van dieselfde bron. Geen van die ondersoekers het foutiewe assosiasies gemaak nie. Op grond van hul bevindinge het die skrywers vasgestel dat as 'n een-tot-een-passing die vereiste is in 'n mikroskopiese haarvergelyking, dan is die voorkoms van 'n fout baie laag.
Bisbing en Wolner (1984) het 'n reeks studies uitgevoer met behulp van bekende kophaarmonsters wat van 17 stelle tweelinge en 1 stel identiese drieling herwin is. Van die tweeling wat by die studie ingesluit is, was 9 broederlike tweelinge, 6 was identiese tweelinge en 2 was van onbekende sigositeit. Al die tweeling was Kaukasies, en 11 van die 18 stelle was blond. Daarbenewens is al die monsters gesny. Die skrywers het opgemerk dat die oorheersing van blonde hare en die afwesigheid van haarwortels hierdie vergelykings buitengewoon moeilik maak. Trouens, baie van die monsters is deur die skrywers as algemene, kenmerklose hare beskou.
Van elk van die individue in die studie is twee bekende haarmonsters op glasmikroskoopskyfies gemonteer en is 'n ewekansige nommer toegeken. Dit het gelei tot 'n totaal van 74 bekende monsters. Die skrywers het toe vergelykings van elke tweelingsteekproef met alle ander steekproewe gedoen. Deur visuele en mikroskopiese ondersoek was beide outeurs in staat om al die bekende monsters korrek te onderskei en kon hulle die duplikaatmonsters akkuraat met mekaar assosieer. Die monsters is nooit verkeerd geassosieer nie, selfs met die bekende haarmonster van die tweeling.
'N Tweede studie is uitgevoer om meer op ware forensiese sake te lyk. Hierdie studie behels die verwydering van 2 of 3 hare van 7 ewekansig geselekteerde ongemonteerde monsters, wat dan op glasmikroskoopskyfies gemonteer is. Vir elk van hierdie 7 "bevraagtekens" monsters is tussen 5 en 10 bekende monsters ewekansig gekies uit die 74 gemonteerde bekende monsters vir mikroskopiese vergelyking. Daar is 52 vergelykings gemaak deur elk van die twee eksaminatore, vir 'n totaal van 104 vergelykings. As gevolg van die ewekansige steekproefneming, was geen van die ware bekende monsters vir die bevraagde hare teenwoordig in enige van die vergelykingscenario's nie. Die twee eksaminatore het 96 van die bekende monsters korrek uitgesluit as moontlike skenkers van die ondervraagde hare. Agt van die bevraagde haarmonsters is verkeerdelik met die bekende monsters geassosieer (5 deur een ondersoeker en 3 deur die tweede ondersoeker). In een van hierdie gevalle was 'n monster van die hare van die tweelingbroer in die bekende swembad teenwoordig en is dit korrek verwyder. In die ander gesimuleerde gevalle is die bevraagde hare verkeerdelik geassosieer met kontrolemonsters wat nie die ware bron of die tweeling van die ware bron was nie.
Dit is interessant om daarop te let dat 7 van die 8 hare wat verkeerdelik geassosieer is, deur die skrywers geklassifiseer is as blonde, algemene, sonder hare. Hierdie resultate versterk dat menslike hare nie met een persoon geassosieer kan word nie, met uitsluiting van alle ander. Daarbenewens het hierdie studie getoon dat versigtigheid nodig is wanneer algemene, kenmerklose hare vergelyk word. Ten slotte het die skrywers gesê dat die verifikasieproses die moontlikheid van tipe II-foute meetbaar kan verminder.
Suzanski (1988) het 'n blinde studie gedoen wat die vergelyking van 15 bevraagde hare met bekende haarmonsters verkry het van 25 rasegte Duitse herdershonde. Hy het geen valse insluitings gemaak nie en 6 van die 15 ondervrade hare korrek aan hul bekende monster van oorsprong toegewys. In 'n latere studie (1989) het Suzanski 25 bevraagde haarmonsters van ongeveer 10 hare elk vergelyk met bekende monsters van 100 gemengde rasse en rasegte honde. Hy kon al 25 die bevraagde haarmonsters aan die bekende monsters toewys, sonder verkeerde assosiasies.
Uit hierdie studies kan ons aflei dat mikroskopiese haarvergelykings betroubaar is en inderdaad 'n geldige wetenskaplike metode is. As 'n behoorlik opgeleide haarondersoeker 'n geldige prosedure gebruik, kan die ondersoeker die korrekte resultaat behaal. Dit is belangrik om daarop te let dat hare nie 'n manier van persoonlike identifikasie is nie, en hierdie inligting moet beide in 'n geskrewe verslag en tydens getuienis oorgedra word. Daar word erken dat die mikroskopiese eienskappe wat deur 'n bevraagtekende hare vertoon word, omvat kan word deur die verskeidenheid eienskappe wat deur meer as een persoon vertoon word. As 'n ondersoeker egter 'n bevraagde hare assosieer met 'n bekende monster wat bekend is dat dit van 'n ander persoon is, impliseer dit nie 'n fout of 'n fout aan die kant van die mikroskopiese haarondersoeker nie. Dit beklemtoon eerder die beperkings van die wetenskap.
Vir die afgelope 100 jaar was mikroskopiese haarvergelykings die enigste beskikbare metode om vas te stel of daar 'n verband bestaan ​​tussen twee mense of tussen 'n persoon en 'n voorwerp gebaseer op hare wat uit bewysstukke herwin is. Hierdie vergelykings is gereeld in forensiese laboratoriums uitgevoer en is die afgelope 75 jaar in die wetenskaplike gemeenskap en in die regsgemeenskap aanvaar. As gevolg van die grense van die wetenskap van mikroskopiese haarvergelyking, is die sterkste gevolgtrekking wat 'n mikroskopiese haarondersoeker ooit kan maak dat 'n haar wat ooreenstem met " of " van die skenker van die bekende monster kon kom . Die studies wat hierbo aangehaal is, toon egter aan dat die metode betroubaar en herhaalbaar is. Daarbenewens demonstreer hierdie studies beide die uitsluiting en 'n mate van insluitingskrag van mikroskopiese hare vergelyking.
'n Magdom inligting kan verkry word uit die mikroskopiese analise en vergelyking van hare—inligting wat deurslaggewend kan wees vir 'n saak, soos die vermoë om persone uit te sluit wat nie die bron van 'n bewyshaar is nie. Gelukkig is 'n ander hulpmiddel beskikbaar om mikroskopiese haaranalise te versterk. Met die koms van DNS-toetsing, beide kern- en mitochondriale, is 'n bykomende, onafhanklike ondersoek beskikbaar om die bevraagde hare en die skenker van die bekende haarmonster te vergelyk.
DNA-analise van hare
Die gereedskap van molekulêre biologie het forensiese wetenskaplikes in staat gestel om biologiese bewyse op DNA-vlak, beide kern- en mtDNA, te karakteriseer. Enige materiaal, insluitend hare, wat kernselle bevat, kan moontlik uitgebuit word met behulp van kern-DNS-tipering. Tipies moet hierdie hare skedemateriaal bevat vir kern DNA-tipering om suksesvol te wees. Wanneer hierdie materiaal gevind word, is kern DNS-toetsing die beste, mees onderskeidende tegniek wat beskikbaar is vir die vergelyking van 'n bevraagde haar met 'n bekende monster. Geen ander tegniek op die gebied van haarvergelyking kan lei tot die potensiële individualisering van die bevraagde hare na 'n bekende bron nie. As 'n bevraagtekende hare mikroskopies met 'n bekende monster geassosieer kan word en daar voldoende wortelmateriaal is, moet hierdie hare aan kern -DNA -analise onderwerp word.
Kolowski et al. (2004) het 'n studie gedoen om die akkuraatheid van kort tandem herhaling (STR) DNS-analise en mikroskopiese vergelyking te evalueer. Skaamhaarmonsters wat uit ten minste 50 hare bestaan, is van 27 vrywilligers wat in hul laboratorium werksaam was, versamel. Laboratorium vrywilligers is gebruik omdat elke werknemer's DNA was teenwoordig in 'n laboratorium databasis. Uit hierdie monsters het 'n neutrale derde party vyf stelle van vier hare elk geskep om as bevraagde haarmonsters op te tree. Van elk van hierdie monsters moes twee van die hare in die anagene, of aktief groeiende, fase wees. Vir die bekende haarmonsters is vyf hare gekies en op glasmikroskoopskyfies gemonteer. Die wortelpunt van elk van die twee anagene hare van elke monster is gesny, die kern-DNS is onttrek, en hierdie uittreksel is met behulp van STR-tiktegnologie ontleed. Die oorblywende gedeelte van hierdie twee hare sowel as die twee oorblywende hare van die bevraagde haarmonsters is dan mikroskopies vergelyk met vyf van die hare wat gekies is uit die bekende skaamhaarmonsters volgens SWGMAT-riglyne (2005).
Kort tandem herhaalde tik van die onbekende haarmonsters het die bron van drie van die bevraagde haarmonsters korrek geïdentifiseer. Van die twee oorblywende haarmonsters kon een nie DNS-getik word deur enige van die bevraagde hare in die monster te gebruik nie, en daarom kon geen gevolgtrekking gemaak word nie. Op die finale bevraagde haarmonster is geen DNS-profiel van die eerste hare verkry nie, en slegs 'n gedeeltelike profiel kon van die tweede hare verkry word. Omdat dit slegs 'n gedeeltelike profiel was, kon die profiel toegeskryf word aan twee persone wat in die laboratoriumpersoneeldatabasis teenwoordig was. In die algemeen kon STR-analise slegs drie uit vyf onbekende hare met hul bekende bron identifiseer. Die mikroskopiese haarontleding kon vier van die vyf bevraagde haarmonsters met hul bron assosieer. Een van die vyf bevraagde haarmonsters is deur mikroskopiese ontleding verkeerdelik met die verkeerde bron geassosieer.
Die skrywers het opgemerk dat die bevraagde hare in hierdie stel baie klein was en nie normaalweg in normale gevallewerk ontleed sou gewees het nie. Benewens die klein grootte van die hare in die bevraagde haarmonster wat verkeerd geassosieer word met 'n bekende, is dit ook belangrik om daarop te let dat die outeurs nie genoem het of 'n mikroskopiese verifikasie deur 'n onafhanklike ondersoeker uitgevoer is of nie. Die byvoeging van die verifikasiestap kan heel moontlik die verkeerde geassosieerde bevraagde hare opgespoor het. Ook het die skrywers slegs vyf hare van elke bekende monster gebruik vir die mikroskopiese vergelykingsproses. Dit kan ook bygedra het tot die verkeerd geassosieerde bevraagde haarmonster. SWGMAT-riglyne stel voor dat 25 skaamhare in 'n bekende skaamhaarmonster en 50 hare in 'n bekende kophaarmonster versamel word.
Alhoewel kern-DNS-analise 'n kragtige individualiseringsinstrument is, leen dit hom nie goed om deur 'n geweldige hoeveelheid bewyse te keur om hare van belang te identifiseer nie. Mikroskopiese ontleding is beter geskik om te onderskei tussen 'n haar of 'n tekstielvesel, 'n dierhaar of 'n menslike haar, 'n kophaar of 'n skaamhaar, 'n Kaukasiese haar of 'n Mongoloïde haar, en 'n gedwonge verwyderde haar of 'n natuurlik afgestorte haar. Mikroskopiese ondersoek kan ook kontekstuele inligting oor die betrokke hare bydra wat krities belangrik vir die saak kan wees.
Byvoorbeeld, in 'n geval waar 'n man daarvan beskuldig word dat hy sy vrou met 'n hamer geslaan het, sal dit waarskynlik van beperkte betekenis wees om 'n haar op die hamer te vind wat mikroskopies met die slagoffer geassosieer kan word. As die hare egter ook mikroskopiese kenmerke van verplettering of beskadiging vertoon, neem die betekenis van die assosiasie baie toe. Net so sal dit nie ongewoon wees om hare te vind wat mikroskopies met 'n slagoffer geassosieer kan word in die kattebak van haar gade se motor nie, tensy hierdie hare ook tekens van ontbinding vertoon, wat wys dat hulle iewers na die slagoffer se dood neergelê is.
Een van die beperkende faktore by die uitvoer van STR-analise op hare wat in die werk herstel word, berus op die feit dat die meeste hare wat natuurlik aangetref word, natuurlik gestort word en weinig weefsel bevat wat DNA bevat. Natuurlik verskaf afgesnyde hare gewoonlik nie voldoende hoeveelhede kern -DNA vir ontleding nie. Daarteenoor het die oorgrote meerderheid van hierdie hare genoegsame hoeveelhede mtDNA teenwoordig. Omdat 'n sel meer as 5000 kopieë van mtDNA kan bevat (Bogenhagen en Clayton 1974), is hierdie analise tans die beste benadering tot die genetiese tipeering van hierdie hare (DiZinno et al. 1999). Die riglyne vir hierdie analise met betrekking tot roetine forensiese gevallewerk is eers in Wilson et al. (1993).
Anders as kern-DNS, word mtDNA moederlik geërf (Case en Wallace 1981 Giles et al. 1980 Hutchinson et al. 1974) en is nie uniek aan 'n individu nie. Daarom kan mtDNA, baie soos die mikroskopiese analise van hare, nie gebruik word om 'n individu positief te identifiseer nie, maar dit kan gebruik word om 'n potensieel groot deel van die bevolking uit te sluit as 'n moontlike skenker van die hare.
Houck en Budowle (2002) het tussen 1996 en 2000 170 menslike hare hersien wat aan die FBI-laboratorium voorgelê is en aan beide mikroskopiese en mtDNA-analise onderwerp is. Die resultate van die mikroskopiese mens-haarvergelyking is in vier verskillende kategorieë geplaas: 'n positiewe assosiasie (bv. kan nie uitsluit nie) 'n negatiewe assosiasie (dws kan uitsluit) 'n onoortuigende uitslag (dws kan nie 'n mening lewer nie) of geen ondersoek nie (dws onvoldoende of onvanpaste steekproef om 'n ondersoek te doen). Die resultate van die mtDNA -analise is in vier soortgelyke kategorieë geplaas: konkordant (of insluiting), onoortuigend, uitsluiting of onvoldoende DNA om tot 'n gevolgtrekking te kom.
Van die 80 hare wat met mikroskopiese haarvergelykings geassosieer is, was 69 in ooreenstemming met mtDNA-analise, 1 was onoortuigend, 9 is uitgesluit en 1 het onvoldoende mtDNA teenwoordig gehad. Deur die onvoldoende en onvoldoende mtDNA-resultate uit te sluit, lewer dit meer as 88 persent van die tyd ooreenstemming tussen die mikroskopiese en mtDNA-haarontleding. Vier van die 9 hare wat deur mtDNA -analise uitgesluit is, is mikroskopies geklassifiseer as blond van kleur. Blonde hare, soos voorheen bespreek, het minder mikroskopiese eienskappe beskikbaar vir gebruik in die mikroskopiese vergelykingsproses.
Hierdie nege mtDNA -uitsluitings kan nie eerder as 'n foutkoers vir die mikroskopiese vergelykingsmetode gebruik word nie; dit toon die beperking van die oplosvermoë van mikroskopiese vergelyking van die hare wat in hierdie studie ondersoek is. Daar was geen bekende foute in die mikroskopiese hare of mtDNA -ontledings nie. Alhoewel die mtDNA -analise die skenker van die bekende monster as die bron van die ondervraagde hare uitgesluit het, beteken dit nie dat die mikroskopiese eienskappe van die ondervraagde hare anders was as dié van die bekende monster nie. Dit impliseer nie 'n fout aan die kant van die wetenskap of die mikroskopiese haarondersoeker nie. Soos voorheen verduidelik, is mikroskopiese hare vergelykings nie die basis vir persoonlike identifikasie nie, en sommige mense sal soortgelyke hare morfologiese eienskappe deel.
Stel jou die volgende scenario voor: Twee broers is albei verdagtes in 'n saak, en een is die ware skenker van 'n haar wat op die misdaadtoneel gevind is. Albei die broers sal dieselfde mtDNA-volgorde hê, en daarom sal mtDNA-ontleding nie in staat wees om 'n bevraagde haar uit te sluit as van een van die broers afkomstig nie. Mikroskopiese analise kan egter een broer uitsluit en nie die ander broer as die skenker van die hare uitsluit nie. Dit impliseer nie 'n fout aan die kant van die mtDNA-analise of die mtDNA-ondersoeker nie, maar identifiseer eerder die beperking van die tegnologie. Albei die tegnieke het waarde wanneer hul toepassing verstaan ​​word.
In Houck en Budowle (2002) was daar geen duidelike verskille in die uitsluitings wat deur enige metode verkry is nie. Van die 19 hare wat deur mikroskopiese vergelyking uitgesluit is, is 17 bevestig, en die oorblywende 2 was óf onoortuigend óf onvoldoende deur mtDNA-analise. Van die 71 hare wat óf onoortuigend was óf waar geen mikroskopiese ondersoek gedoen is nie (dit wil sê, wanneer die hare gekategoriseer is as nie geskik vir vergelyking met 'n bekende monster), kon mtDNA-analise 'n definitiewe resultaat gee van óf assosiasie óf uitsluiting op 66 van die hare. Daarom, wanneer 'n belangrike bewyshaar wat van die misdaadtoneel herwin is, nie mikroskopies vergelyk kan word nie, moet mtDNA-analise gesoek word waar moontlik.
Samevattend, 'n kombinasie van mikroskopiese ondersoek van hare gevolg deur DNS-ondersoek (óf kern- of mtDNA) sal die beste moontlike inligting oor die bevraagtekende hare lewer. As gevolg van die vernietigende aard van beide DNS-tegnieke, moet die mikroskopiese analise eers uitgevoer word, gevolg deur die DNS-ondersoek, want daardie gedeelte van die hare wat in die DNS-analise gebruik word, sal vernietig word, wat dit onbeskikbaar maak vir die mikroskopiese ondersoek.
Die primêre uitdaging van mikroskopiese haaranalise is in die biologiese variasie van mikroskopiese eienskappe wat binne die hare van 'n enkele individu bestaan. Dit word verder vererger deur die feit dat daar selfs variasie op die skag van 'n enkele haar bestaan ​​(Gaudette 1978). Dit word algemeen aanvaar binne die forensiese wetenskap gemeenskap dat hare nie 'n manier van positiewe identifikasie is nie, maar dit kan aansienlike inligting verskaf as gevolg van die variasie in hare tussen individue.
Ook, as 'n bevraagde haar en 'n bekende steekproef aansienlik verskil, kan hulle positief uitgesluit word omdat dit van 'n gemeenskaplike bron afkomstig is (soos verskille in rasse-identifikasie). Gereeldheidsdata vir die talle waarneembare mikroskopiese eienskappe is nie beskikbaar nie (Ogle 1998 Robertson 1982 Robertson en Aitken 1986), en 'n metode om hierdie funksies behoorlik te kombineer, is nog nie geproduseer nie. Daarom kan die belangrikheid van hul voorkoms binne 'n enkele steekproef nie uitgedruk en numeries vergelyk word nie (Kind en Owen 1976). Dit moet kwalitatief of semikwalitatief gedoen word.
Wanneer 'n bevraagde haar met 'n bekende monster geassosieer word, is daar geen aanvaarde aantal eienskappe wat dieselfde moet wees tussen die twee bekende monsters nie. Dit word eerder algemeen aanvaar dat al die kenmerke wat deur die bewyshare vertoon word deur die hare in die bekende haarmonster verteenwoordig moet word om 'n gevolgtrekking van assosiasie te ondersteun. Jones (1956) het gesê: "Die waarskynlikheid van identiteit kan groei met elke punt van ooreenkoms en met die aantal hare wat beskikbaar is vir vergelyking, maar daardie waarskynlikheid moet nooit as 'n sekerheid gestel word nie."
Die beperking van die wetenskap is dat daar altyd die moontlikheid van 'n toevallige wedstryd is. Die moontlikheid van hierdie gebeurtenis moet nie as 'n fout beskou word nie. Eenvoudig gestel, sommige mense kan dieselfde mikroskopiese eienskappe deel.
'n Mens moet nie uitlê dat 'n waarskynlikheidsstelling gelykstaande is aan betroubaarheid nie. Bloot omdat die statistiese waarskynlikheid van haarbewyse nie bereken kan word nie, maak die vergelyking nie onbetroubaar nie. Om behoorlike gewig van 'n assosiasie te verseker, is dit noodsaaklik dat die beperkings van mikroskopiese haarvergelykings deur die eksaminator verstaan ​​en aan alle belanghebbende partye oorgedra word.
Houck en Budowle (2002) het beklemtoon dat mikroskopiese haarvergelykings nie 'n " -siftingstoets is nie, en dat mtDNA -analise nie 'n bevestigingstoets is nie. mtDNA-analise) voorsien die regstelsel met aansienlik kragtiger inligting as wat enige metode alleen doen. Tog is elke tegniek op sy eie nuttig.
Op baie misdaadtonele kan hare die mees algemene spoormateriaal wees wat herwin word. Trouens, hare is dalk die enigste forensiese bewyse wat beskikbaar is. Dikwels kan die toestand van hierdie hare 'n belangrike faktor wees in die bepaling van hul "geskiedenis," soos die teenwoordigheid van beskadigde hare op 'n moordwapen of in die bekende monster van die slagoffer. Om hulle te ignoreer, beperk die behoorlike ontleding van die misdaadtoneel en kan baie belangrike vrae onbeantwoord laat.
Robertson (1999) het gesê dat die grootste gevaar is om haarondersoeke te laat doen deur generaliste wat nie behoorlike opleiding en bevoegdheid het nie. Hierdie skrywer stem saam. Sommige van die grootste dienste op die gebied van mikroskopiese haarvergelyking is bygedra deur diegene wat nie die nodige opleiding, ervaring en vermoë het om die proses, beperkings, betekenis en betekenis van 'n mikroskopiese haarvereniging behoorlik te verduidelik nie.
Crocker (1991) het gesê dat "die grootste uitdaging wat forensiese haarondersoekers in die gesig staar is om die getuiebank te kan verlaat met 'n gevoel van versekering dat lede van 'n jurie, of 'n regter wat alleen optree, dieselfde waardering het as die ondersoeker. van die behoorlike vlak van betekenis wat aan die haarbewyse gegee moet word." Dit is die verantwoordelikheid van die ondersoeker om duidelik te stel, beide in die verslag en in enige getuienis, die beperkings van die wetenskap van forensiese haarondersoeke sowel as die betekenis of gewig van 'n assosiasie of uitsluiting.
As gevolg van die belangrikheid van ondervinding op die gebied van mikroskopiese haarontleding en vergelyking, is dit van kritieke belang dat personeel wat hierdie ondersoeke onderneem 'n aansienlike hoeveelheid van hul tyd spandeer om hierdie ondersoeke uit te voer. 'N Mens kan nie verwag dat 'n eksaminator hierdie eksamens deeltyds aflê, tegnies bekwaam bly en betroubare resultate kan lewer nie. Robertson (1999) het 'n uitstekende punt gemaak toe hy gesê het:
Dit is ook tyd dat laboratoriumstelsels en wetenskaplikes wat óf nie in staat is óf nie bereid is om haarondersoeke te omhels met die nodige belegging in tyd en toewyding nie om heeltemal uit die veld te onttrek. Halfhartige toewyding kan net voortgaan om skade te berokken aan die geloofwaardigheid van haarondersoek. (Robertson 1999)
Riglyne is deur SWGMAT vasgestel vir die forensiese ondersoek van hare. Hierdie konsensusdokument wat deur verteenwoordigers van die mikroskopiese-hare-ondersoekgemeenskap vervaardig is, beskryf:
Prosedures vir mikroskopiese ondersoek van hare.
Integrasie van die mikroskopiese ondersoek en DNA-analise van hare.
Dokumentasie en verslagskrywing.
Interpretasie en getuienis.
Gehalteversekering en vaardigheidstoetsing. (SWGMAT 2005)
Dit is noodsaaklik dat 'n ondersoeker wat die wetenskap van mikroskopiese haarvergelyking beoefen, by hierdie riglyne hou. Daarbenewens is daar geen plaasvervanger vir 'n goed gedokumenteerde, streng opleidingsprogram in die mikroskopiese ondersoek en vergelyking van hare nie. Gegewe hierdie toestande, kan forensiese haarvergelyking betroubare, wetenskaplik geldige en belangrike inligting verskaf in 'n kriminele ondersoek.
Dit is publikasie nommer 09-03 van die Laboratoriumafdeling van die Federale Buro vir Ondersoek. Name van kommersiële vervaardigers word slegs vir identifikasie verskaf, en insluiting impliseer nie goedkeuring deur die FBI nie.
Appleyard, H. M. Gids tot die identifisering van dierevesels. Wool Industries Research Association, Leeds, Engeland, 1960, pp. 188.
Barnett, P. D. en Ogle, R. R. Waarskynlikhede en menslike hare vergelykings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1982) 27:272�.
Bisbing, R. E. Die forensiese identifikasie en assosiasie van menslike hare. In: Handboek vir forensiese wetenskap. R. Saferstein, Red. Prentice Hall, Englewood Cliffs, New Jersey, 1982, pp. 184 �.
Bisbing, R. E. en Wolner. M. F. Mikroskopiese diskriminasie van tweeling en#8217 kophare, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1984) 29:780�.
Bogenhagen, D. en Clayton. D. A. Die aantal mitochondriale deoksiribonukleïensuurgenome in muis L en menslike HeLa selle, Tydskrif vir Biologiese Chemie (1974) 249:7791.
Bonnichsen, R. en Schneider, A. L. Roots. Die Wetenskappe (1995) 35:26󈞋.
Brown, F. M. Die mikroskopie van soogdierhare vir antropoloë, Verrigtinge van die American Philosophical Society (1942) 85:250.
Case, J.T. en Wallace, D.C. Moederlike oorerwing van mitochondriale DNA-polimorfismes in gekweekte menslike fibroblaste, Somatiese Sel Genetika (1981) 7:103�.
Crocker, E. J. Spoor bewyse. In: Forensiese bewyse in Kanada. G. M. Chayko, E. D. Gulliver en D. V. MacDougall, red. Canada Law Book, Aurora, Ontario, Kanada, 1991, pp. 259�.
Day, M. G. Identifikasie van hare en vere oorblyfsels in derm en ontlasting van knolle en wesels, Tydskrif vir Dierkunde (1966) 148:201�.
Deedrick, D. W. en Koch, S. L. Mikroskopie van hare, deel 1: 'n Praktiese gids en handleiding vir menslike hare, Forensiese Wetenskap Kommunikasie [Aanlyn]. (Januarie 2004a).
Deedrick, D.W. en Koch, S.L. Mikroskopie van hare deel II: 'n Praktiese gids en handleiding vir dierehare Forensiese Wetenskap Kommunikasie [Aanlyn]. (Julie 2004b). .
DiZinno, J. A., Wilson, M. R., en Budowle, B. Tik van DNA afkomstig van hare. In: Forensiese Ondersoek van Hare. Taylor & Francis, Londen, Engeland, 1999, pp. 155�.
Federale Buro vir Ondersoek. Laboratorium-afdeling. Forensiese Wetenskap Navorsing en Opleiding Sentrum. Voorlopige verslag—komitee oor forensiese hare vergelyking. FBI Laboratory, Quantico, Virginia, 1985.
Gamble, L. H. en Kirk, P. L. Studies oor menslike hare: II. Skaal tel, Tydskrif vir Strafreg en Kriminologie (1941) 31:627�.
Gaudette, B. D. Waarskynlikhede en menslike skaamhaar vergelykings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1976) 21:514�.
Gaudette, B. D. Nog 'n paar gedagtes oor waarskynlikhede en menslike hare vergelykings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1978) 23:758�.
Gaudette, B. D. Sterk negatiewe gevolgtrekkings in haarvergelyking: 'n seldsame gebeurtenis, Canadian Society of Forensic Science Journal (1985) 18:32󈞑.
Gaudette, B. D. Evaluering van assosiatiewe fisiese bewyse, Tydskrif van die Forensic Science Society (1986) 26:163�.
Gaudette, B.D. en Keeping, E.S. 'n Poging om waarskynlikhede in menslike kophaarvergelyking te bepaal, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1974) 19:599�.
Gaudette, B. D. en Tessarolo, A. A. Sekondêre oordrag van menslike kopvelhare, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1987) 32:1241�.
Giles, R. E., Blanc, H., Cann, H. M., en Wallace, D. C. Moederlike oorerwing van menslike mitochondriale DNA, Verrigtinge van die Nasionale Akademie vir Wetenskap (1980) 77:6715�.
Greenwell, M. D., Wilner, A., en Kirk, P. L. Menslike haarstudies III: Brekingsindeks van kroonhare, Journal of Criminal Law, Criminology, and Police Science (1941) 31:746�.
Harding, H.W.J. en Rogers, G.E. Forensiese haarvergelyking in Suid-Australië, Tydskrif van die Forensic Science Society (1984) 24:339�.
Hausman, L. A. Onlangse studies van haarstruktuurverhoudings, Die Wetenskaplike Maandelikse (1930) 30:258�.
Hicks, J.W. Mikroskopie van hare: 'n Praktiese gids en handleiding. Federal Bureau of Investigation, U.S. Government Printing Office, Washington, DC, 1977.
Houck, M. M. en Budowle. B. Korrelasie van mikroskopiese en mitochondriale DNA-hare vergelykings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (2002) 47:964�.
Hutchinson, C. A. III, Newbold, J. E., Potter, S. S., en Edgell, M. H. Moederlike oorerwing van mitochondriale DNA van soogdiere, Natuur (1974) 251:536�.
Jones, D. N. Die studie van menslike hare as 'n hulpmiddel vir die ondersoek van misdaad, Tydskrif vir Geregtelike Geneeskunde (1956) 3:55󈞫.
Kidd, C. B. M. en Robertson, J. Die oordrag van tekstielvesels tydens gesimuleerde kontakte, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1982) 22:301�.
Kind, S. S. en Owen, G. G. Die assessering van inligting-inhoud verkry uit die mikroskopiese vergelyking van haarmonsters, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1976) 16:235�.
Kirk, P. L. Menslike haarstudies: 1. Algemene oorwegings van haar individualisering en die forensiese belangrikheid daarvan, Tydskrif vir Strafreg en Kriminologie (1940) 31:486�.
Kirk, P.L. Misdaad Ondersoek. 2de uitg. J. I. Thornton, Red. John Wiley and Sons, New York, 1974, pp. 143 �.
Kolowski, J. C., Petraco, N., Wallace, M. M., DeForest, P. R., en Prinz, M. 'n Vergelykingstudie van haarondersoekmetodologieë, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (2004) 49:1253�.
Lee. H. C. en DeForest, P. R. Forensiese haarondersoek. In: Forensiese Wetenskappe. vol. 2. C. H. Wecht, Red. Matthew Bender, New York, 1984, pp. 37󈞚.
Linch, C.A. en Prahlow, J.A. Mikroskopiese veranderinge na die dood waargeneem aan die proximale einde van die menslike kophare, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (2001) 46:15󈞀.
Locard, E. Die ontleding van stofspore. Deel I, Amerikaanse Tydskrif vir Politieke Wetenskap (1930) 1:276�.
Ludwig, E. Skeiding van die hare van sy papilla en bindweefselomhulsel in geplukte anageenhare. In: Vooruitgang in die velbiologie: haargroei. vol. 9. W. Montagna en R. L. Dobson, Eds. Pergamon Press, Oxford, Engeland, 1969, pp. 177�.
Mathiak, H. A. 'n Sleutel tot die hare van die soogdiere van Suid-Michigan, Tydskrif vir Natuurlewebestuur (1938) 2:251�.
Mayer. W. V. Die hare van Kalifornië soogdiere met sleutels tot die dorsale beskerm hare van Kalifornië soogdiere, Amerikaanse Midland Naturalist (1952) 38:480�.
McCrone, W.C. Mikroanalitiese hulpmiddels en tegnieke vir die karakterisering, vergelyking en identifisering van deeltjies (spoor) bewyse, Die Mikroskoop (1982) 30:105�.
Moore, T. D., Spence, L. E., en Dugnolle, C. E. Identifikasie van die dorsale beskermhare van sommige soogdiere van Wyoming. W. G. Hepworth, red. Wyoming Wild and Fish Department, Cheyenne, Wyoming, 1974.
Ogle, R. R. Individualisering van menslike hare: die rol van die haaratlas, Die mikroskoop (1998) 46:17󈞂.
Orentreich, N. Kophaarvervanging by die mens. In: Vooruitgang in Biologie van Vel: Haargroei. vol. 9. W. Montagna en R. L. Dobson, Eds. Pergamon Press, Oxford, Engeland, 1969, pp 99�.
Oyer, E.R. 'n Studie van die struktuur van hare as 'n manier om soogdiere te identifiseer. Meestersproefskrif, Fort Hays Kansas State College, Kansas, Verenigde State, 1939.
Peabody, A. J., Oxborough, R. J., Cage, P. E., en Evett, I. W. Die diskriminasie van kat- en hondehare, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1983) 23:121�.
Peabody, A. J., Thomas, K. E., en Stockdale, R. E. Ongepubliseerde verslag. Die aard van menslike hare verval in verskillende tipes hoofbedekkings. CRE-verslag No 567. Sentrale Navorsingsinstelling, Forensiese Wetenskapdiens, Reading, Engeland, 1985.
Petraco, N., Fraas, C., Callery, F. X., en DeForest, P. R. Die morfologie en bewysbetekenis van menslike haarwortels, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1988) 33:68󈞸.
Pinkus, H. Veranderinge van die haarfollikel in haarsiektes. In: Haarnavorsing. C.E. Orfanos, W. Montagna, en G. Stuttgen, Eds. Springer-Verlag, Berlyn, Duitsland, 1981, pp. 237�.
Podolak, A. G. en Blythe, C. E. 'n Studie van die haalbaarheid om 'n rekenaardatabank vir haarkarakterisering op te stel deur gebruik te maak van standaard beskrywende kriteria. In: Verrigtinge van die Internasionale Simposium oor Forensiese Haarvergelykings. FBI Akademie, Quantico, Virginia, 1985, pp.149�.
Pounds, C. A. en Smalldon, K. W. Die oordrag van vesels tussen kleremateriaal tydens gesimuleerde kontakte en hul volharding tydens dra: Deel I—Veseloordrag, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1975a) 15:17󈞇.
Pounds, C. A. en Smalldon, K. W. Die oordrag van vesels tussen kleremateriaal tydens gesimuleerde kontakte en hul volharding tydens dra: Deel II—Veselvolharding, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1975b) 15:29󈞑.
Pounds, C. A. en Smalldon, K. W. Die oordrag van vesels tussen kleremateriaal tydens gesimuleerde kontakte en hul volharding tydens dra: Deel III—A voorlopige ondersoek van die betrokke meganismes, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1975c) 15:197�.
Quill, J. L. Die oordrag van teorie van hare toegepas op die normale werksdag. In:Verrigtinge van die Internasionale Simposium oor Forensiese Haarvergelykings. FBI Akademie, Quantico, Virginia. 1985, pp. 141�.
Robertson, J. 'n Beoordeling van die gebruik van mikroskopiese data in die ondersoek van menslike kophare, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1982) 22:390�.
Robertson, J. Forensiese en mikroskopiese ondersoek van menslike hare. In: Forensiese Ondersoek van Hare. Taylor & Francis, Londen, Engeland, 1999, pp.79�.
Robertson, J. en Aitken, C. G. G. Die waarde van mikroskopiese kenmerke in die ondersoek van menslike kophare: Analise van opmerkings vervat in vraelys-terugsendings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1986) 31:563�.
Robertson, J. en Somerset, H. Die volharding van hare op klere [opsomming], Canadian Society of Forensic Science Journal (1987) 20:240.
Robertson, J., Kidd, C. B. M., en Parkinson, H. M. P. Die volharding van tekstielvesels wat tydens gesimuleerde kontakte oorgedra word, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1982) 22:353�.
Saferstein, R. Hare, vesels en verf. In: Kriminalistiek: 'n Inleiding tot Forensiese Wetenskap. 5de uitg. Prentice-Hall–Simon & Schuster, Englewood Cliffs, New Jersey, 1995, pp. 202�.
Wetenskaplike Werkgroep vir Materiaalontleding (SWGMAT). Riglyne vir forensiese menslike hare ondersoek, Forensiese Wetenskap Kommunikasie [Aanlyn]. (April 2005).
Seta, S., Sato, H., en Miyake, B. Forensiese haarondersoek. In: Forensiese Wetenskap Vordering. vol. 2. A. Maehly en R. L. Williams, Eds. Springer-Verlag, Berlyn, Duitsland, 1988, pp. 47�.
Shaffer, S.A. 'n Protokol vir die ondersoek van haarbewyse, Die mikroskoop (1982) 30: 151�.
Simons, A. A. Haarbewyse oor gewasde items, Crime Laboratory Digest (1986) 13:78󈞽.
Stains, H. J. Sleutel om hare van Midde-Westerse pelsdraers te beskerm, Tydskrif vir Natuurlewebestuur (1958) 22:95󈟍.
Vlekke, H.J. Wildbiologie en wildbestuur: 'n Laboratoriumhandleiding. Burgess Publishing Company, Minneapolis, Minnesota, 1962.
Strauss, M.A.T. Forensiese karakterisering van menslike hare, Die mikroskoop (1983) 31:15󈞉.
Suzanski, T. W. Hondehaarvergelyking: 'n Voorlopige studie, Canadian Society of Forensic Science Journal (1988) 21:19󈞈.
Suzanski, T. W. Hondehaarvergelyking: Rasegte, gemengde rasse, veelvuldige bevraagtekende hare, Canadian Society of Forensic Science Journal (1989) 22:299�.
Trotter, M. Klassifikasies van haarkleur, Amerikaanse Tydskrif vir Fisiese Antropologie (1939) 25:237�.
Wickenheiser, R. A. en Hepworth, D. G. Verdere evaluering van waarskynlikhede in menslike kophaarvergelykings, Tydskrif vir Forensiese Wetenskappe (1990) 35:1323�.
Wikipedia. Systema naturae [Aanlyn]. (3 Januarie 2009).
Wildman, A.B. Die mikroskopie van dierlike tekstielvesels, Wool Industries Research Association, Leeds, Engeland, 1954.
Wildman, A. B. Die identifikasie van dierevesels, Tydskrif van die Forensiese Wetenskapvereniging (1961) 1:115�.
Williams, C. S. Hulp vir die identifikasie van moes- en skelhaar met algemene opmerkings oor haarstruktuur en haarbepaling, Tydskrif vir Natuurlewebestuur (1938) 2:239�.
Wilson, M. R., Holland, M. M., Stoneking, M., DiZinno, J. A., en Budowle, B. Riglyne vir die gebruik van mitochondriale DNA-volgordebepaling in forensiese wetenskap, Crime Laboratory Digest (1993) 20:68󈞹.
Zviak, C. en Dawber, R. P. R. Haarstruktuur, funksie en fisies-chemiese eienskappe. In: Die Wetenskap van Haarversorging. C. Zviak, Red. Marcel Dekker, New York, 1986, pp. 1󈞜.
Die notokord: struktuur en funksies
Die notokord is 'n embrioniese middellynstruktuur wat algemeen is vir alle lede van die filum Chordata, wat beide meganiese en seinaanwysings aan die ontwikkelende embrio verskaf. By gewerwelde diere ontstaan ​​die notokord van die dorsale organiseerder en dit is van kritieke belang vir behoorlike vertebrate ontwikkeling. Hierdie evolusionêre bewaarde struktuur geleë by die ontwikkelende middellyn definieer die primitiewe as van embrio's en verteenwoordig die strukturele element wat noodsaaklik is vir voortbeweging. Benewens die primêre strukturele funksie, is die notochord ook 'n bron van ontwikkelingsseine wat die weefsels omring. Onder die seine wat deur die notokord afgeskei word, speel Egelproteïene sleutelrolle tydens embriogenese. Die Hedgehog seinpad is 'n sentrale reguleerder van embrioniese ontwikkeling, wat die patroonvorming en verspreiding van 'n wye verskeidenheid organe beheer. In hierdie oorsig gee ons 'n opsomming van die huidige kennis oor die struktuur en funksies van notochord, met 'n spesiale klem op die belangrikste ontwikkelingsgebeurtenisse wat by gewerweldes plaasvind. Boonop bespreek ons ​​'n paar genetiese studies wat die fenotipiese gevolge van verswakte notokordontwikkeling uitlig, wat dit moontlik gemaak het om die molekulêre basis van verskillende menslike aangebore defekte en siektes te verstaan.
Dit is 'n voorskou van intekeninginhoud, toegang via jou instelling.
Neurobiologie en Neuro-ontwikkeling van Pedofilie
Inleiding en konseptuele raamwerk
Navorsing rakende die etiologie van pedofilie suggereer die siening van 'n komplekse en multifaktoriale verskynsel waarin die invloede van genetika (Blanchard et al., 2007), stresvolle lewensgebeure, spesifieke leerprosesse (Jespersen et al., 2009a), sowel as versteurings in die strukturele integriteit van 'pedofiele' breine kan hierdie spesifieke fenotipe van 'n seksuele voorkeur genereer (Schiffer et al., 2007 Schiltz et al., 2007 Cantor et al., 2008). Aanvanklike teorieë het hoofsaaklik op sielkundige meganismes staatgemaak om 'n pedofiele voorkeur te verantwoord, insluitend klassieke en operante kondisionering, as die gedragsmeganisme waardeur die 'mishandelde-misbruiker'-teorie deur Freund et al. (1990) en Freund en Kuban (1994), sowel as die aanhangstyl in die kinderjare, kan verduidelik word as 'n merker vir disfunksionele kognitiewe seksuele skemas in volwassenheid (Beech en Mitchell, 2005).
Die eerste teorieë wat verantwoordelik was vir seksuele gedragsversteuring wat met pedofilie geassosieer word, het masturbatoriese kondisionering [bv. Laws en Marshall (1990)] of seksuele mishandeling in die kinderjare voorgestel (Freund et al., 1990 Fedoroff en Pinkus, 1996) as oorsaaklike verduidelikings. Soos Seto egter beweer, as gevolg van 'n gebrek aan streng metodologie wat behoorlike kontrolegroepe insluit, klein eksperimentele of behandelingseffekgroottes en 'n gebrek aan kennis van effekduur, word hierdie teorieë nie goed ondersteun nie. Daarbenewens is die meerderheid slagoffers vroulik, terwyl die meerderheid oortreders manlik is, en as kondisionering die enigste logiese teorie was om die etiologie van pedofilie te verduidelik, is dit vanselfsprekend dat daar meer vroulike pedofiele sou wees as wat klinies gesien word (Seto) , 2008 Jespersen et al., 2009b). 'n Studie deur Klucken et al. (2009) het getoon dat mans makliker gekondisioneer word deur blootstelling aan seksuele stimuli as vroue, wat beduidende twyfel werp oor die kondisioneringsteorie soos dit van toepassing is op vroulike pedofiele. Tans is daar 'n sterk druk om die brein se rol in seksuele voorkeurontwikkeling te verstaan, veral as dit met pedofilie verband hou.
Soos bespreek in 'n vorige oorsig deur Seto (2008), is daar drie hoof neurobiologiese teorieë wat met pedofilie verbind word, maar almal het dieselfde tekortkoming dat hulle staatmaak op data gebaseer op gevalle van pedofiele wat ander sielkundige versteuringsdiagnoses het, is opgesluit of andersins wetlik gesanksioneer, of is nie voldoende diagnosties geklassifiseer nie (dws om nie te onderskei tussen die eksklusiewe of die nie-eksklusiewe tipe, ens.).
Die eerste is die 𠇏rontale lob" teorie wat verwys na orbitofrontale en linker en regter dorsolaterale prefrontale korteks verskille wat dikwels by pedofiele mans gesien word (Graber et al., 1982 Flor-Henry et al., 1991 Burns en Swerdlow, 2003 Schiffer et al., 2007, 2008a,b). Aangesien die orbitofrontale korteks verantwoordelik is vir gedragsbeheer (Bechara et al., 2000 O𠆝oherty et al., 2003), kan veral inhibering van seksuele gedrag, volumeverskille of disfunksie in hierdie area die seksuele gedragsversteuring wat met pedofilie geassosieer word, verklaar, alhoewel dit nie pedofiele seksuele voorkeur.
Die tweede hoofteorie is die "temporale lob"-teorie, wat verwys na verslae van hiperseksualiteit wat pedofilie vergesel. Studies het getoon dat versteurings van die temporale lobbe kan lei tot 'n toename in pedofiele gedrag of 'n toename in die omvang van afwykende seksuele belangstellings (Hucker et al., 1986 Langevin et al., 1988). Hierdie versteurings sluit temporale letsels en hippocampus sklerose in (Mendez et al., 2000). Ponseti het verdere differensiële temporale lob-aktiverings by pedofiele mans opgemerk wat 'n hiperseksualiteitspesifieke aktiveringsprofiel beklemtoon, wat die rol van die temporale lob verder ondersteun in die uitdrukking van hiperseksualiteit wat gereeld by seksuele gedragsversteurings voorkom (Schiltz et al., 2007 Ponseti et al. ., 2012). Hierdie teorie verduidelik egter ook nie die etiologie van die voorkeur volledig nie.
Die derde belangrikste neurobiologiese teorie is van mening dat verskille in die geslagsdimorfiese breinstrukture wat deur die vermanliking van die manlike brein beïnvloed word, die ontwikkeling van pedofilie sterker sal beïnvloed. Verder sou die volumes van hierdie strukture beïnvloed word, maar die hipotese kon nie aandui in watter rigting hierdie veranderinge plaasvind nie, dit wil sê of verhoogde of verlaagde volumes as gevolg van testosteroonblootstelling. In die frontale en temporale lobbe sou hierdie verskille beperk word tot die seksueel dimorfe strukture, eerder as 'n veralgemeende verskil in gebiedsvolume, maar navorsing het die hipotese nie ondersteun nie (Cantor et al., 2008).
Verder is daar 'n bykomende teorie wat die frontale en temporale lob-teorieë kombineer. Dit verklaar dat die frontale en temporale lobbe pedofiele seksuele voorkeuruitdrukking en sy gepaardgaande gedrag verskillend beïnvloed, met die frontale lob (orbitofrontale en dorsolaterale prefrontale korteks) wat verantwoordelik is vir die pleeg van die seksuele misdrywe teen kinders en die temporale lob (amygdala en hippokampus) verantwoordelik vir die seksuele beheptheid met kinders wat dikwels by pedofiele mans gesien word (Seto, 2008, 2009 Poeppl et al., 2013).
Tans word pedofilie dikwels beskou as 'n interaksie tussen neuro-ontwikkelingsfaktore gebaseer op gene en die (in utero-) omgewing soos voorheen bespreek (Becerra Garc໚, 2009). Hierdie teorie is van mening dat pedofiele seksuele voorkeur 'n neuro-ontwikkelingsversteuring is wat bevestig word deur verhoogde koerse van nie-regshandigheid, korter statuur, laer intelligensie, kopbesering, voorgeboortelike androgeenvlakke, en die gepaardgaande neuronale strukturele en funksionele verskille wat sedert kinderjare teenwoordig is en/ of adolessensie. Die presiese aanwysings van hierdie verhoudings tot pedofiele seksuele voorkeur, die pleeg van seksuele oortredings van kinders, of die gebruik van kinderpornografie moet nog uitmekaar gehaal word. Daar is tans geen oorsaaklike bewyse wat 'n rol in pedofiele seksuele voorkeurontwikkeling ondersteun nie.
Neuro-ontwikkelingskorrelate van pedofilie
Die heersende perspektief onder bioloë was dat geslagsverskille uitsluitlik gekoppel is aan die blootstelling aan testosteroon in utero [sien Phoenix et al. (1959) en Ehrhardt en Meyer-Bahlburg (1979)]. Die manlikheid van 'n aanvanklik ongedifferensieerde menslike vroulike brein word veroorsaak deur testosteroon se induksie van organisatoriese effekte gedurende 'n beperkte tydperk, soos geëkstrapoleer uit dierenavorsing. Seksuele differensiasie en ontwikkeling van daaropvolgende seksuele voorkeur is waarskynlik 'n wisselwerking tussen die impak van geslagschromosome op geenuitdrukking en geslagshormone (Bao en Swaab, 2010). In pedofilie word navorsing gedoen oor die ondersoek van biologiese verskille en studies het reeds strukturele en funksionele verskille beklemtoon. Die volgende is 'n bespreking van bevindings wat as neuropsigologies geklassifiseer word, maar die aanvang van hierdie verskille is in utero, kinderjare en adolessensie, wat dus suggereer dat hierdie bevindinge eintlik deel is van menslike ontwikkeling en bydra tot pedofiele voorkeuraanvang eerder as om as gevolge daarvan op te tree.
As 'n groep wat hoofsaaklik uit gevangenes bestaan, toon pedofiele mans 'n verdubbelde koers van kopbeserings voor ouderdom 13, alhoewel die verskil na 14 -jarige ouderdom nie meer betekenisvol is nie, wat moontlike oorsaaklike effekte in verskeie areas van kognitiewe funksionering beklemtoon. Alhoewel prenatale versteurings die kognitiewe funksionering en die ontwikkeling van wanorde beïnvloed, kan kopbeserings ook lei tot bewusteloosheid in die kinderjare, veral voor die ouderdom van 13 en 200 jaar (Blanchard et al., 2002, 2003). Dit is 'n gevolg van kortikale ontwikkelingsplastisiteit tydens die kinderjare, wanneer sinaptiese miëlinering en snoei op hul hoogtepunt is (Zhong et al., 2013). Van 725 wat oorspronklik getoets is, het 685 pedofiele mans deelgeneem aan 'n studie wat die rol van kopbeserings met gepaardgaande verlies van bewussyn in pedofilie-ontwikkeling ondersoek. Pedofiele deelnemers het 'n aansienlik groter aantal kopbeserings gerapporteer wat tot 13-jarige ouderdom 'n bewussynsverlies tot gevolg gehad het as deelnemers aan nie-pedofiele seksuele oortreders. Hierdie resultate het ook positief gekorreleer met 'n diagnose van aandaggebrek-hiperaktiwiteitsversteuring en linkshandigheid onder pedofiele deelnemers.
Belangriker nog, hoe meer kinderslagoffers elke pedofiel positief gekorreleer het met elke bykomende kopbesering voor ouderdom 13, maar nie dié wat later in adolessensie of volwassenheid opgedoen is nie (Blanchard et al., 2003). Daar is egter nog geen studies gedoen oor die ondersoek van kopbeserings by nie-gevangene pedofiele mans met geskiedenis van CSA, of diegene met geen sodanige geskiedenis nie. Studies ontbreek ook oor die voorkoms van kopbeserings by kinders in die algemeen, sowel as oor die aantal kinders met kopbeserings wat later seksuele misdrywe teen kinders op volwassenheid begaan.
Die organisatoriese aktiveringshipotese is aanvanklik ontwikkel deur Phoenix en sy kollegas in die 1950's as gevolg van waarnemings dat 'n tydelike toename in prenatale en vroeë postnatale testosteroon die ontwikkeling vorm deur neurale netwerke by mans te maskuliniseer en te definieer, terwyl die afwesigheid daarvan lei tot die ontwikkeling van vroulik-tipiese neurale fenotipe (Phoenix et al., 1959 Schulz et al., 2009). Volgens die organisatoriese aktiwiteitshipotese kan voor- en perinatale sowel as puberteit/adolessente androgeen kortikale kringe (organisasie) vorm, terwyl by volwassenes androgeen slegs die aktiwiteit van hierdie stroombane kan moduleer (aktivering). Die proses van seksuele differensiasie vind plaas tussen weke 12 en 18 van die voorgeboortelike lewe en gedurende die eerste twee en twintig maande na geboorte, periodes waartydens testosteroon organisatoriese effekte op die brein het. Gedurende hierdie tyd word nie net gedrag geprogrammeer nie, afhangende van die vlak van blootstelling aan testosteroon, maar ook handigheid, totale syferlengte en tweede tot vierde vingerlengteverhoudings (George, 1930 Rahman, 2005). Hierdie neuro-endokrinologiese ontwikkelingsverskille word dan tydens puberteit geaktiveer en hul verband met pedofilie-ontwikkeling sal verder in die komende paragrawe bespreek word.
Om die verhouding tussen testosteroon, die brein, seksuele gedrag en die opkoms van seksuele afwyking te verstaan, moet 'n mens eers verstaan ​​hoe testosteroon die brein beïnvloed. By werweldiere kan androgeenreseptore (AR's) gevind word in verskeie breinstreke, insluitend die laterale septum, posteromediale bedkern van die stria terminalis (BNSTpm), mediale preoptiese kern van die hipotalamus, ventrale premammillêre kern, ventromediale kern van die hypothalamus, en die mediale amigdaloïedkern, andersins gevind in die temporo-okkipitale, superior-pariëtale en orbitofrontale korteks (Wood en Newman, 1999 Jordan et al., 2011a).
Navorsing het 'n verband getoon tussen blootstelling aan androgene by voorgeboorte en handvoorkeur by pedofiele mans met 'n geskiedenis van seksuele aanstoot teen kinders. Hierdie mans toon 'n neiging vir verhoogde koerse van sinistraliteit – meer doeltreffende gebruik van die linkerkant/hand en word verkies – terwyl hebefiliese mans verhoogde koerse van dubbelsinnige handigheid toon (Fazio et al., 2014) in vergelyking met teleiofiele , en dit is bespreek as 'n aanduiding van ontwikkelingsstoornisse as gevolg van 'n gebrek aan prenatale blootstelling aan testosteroon (Cantor et al., 2004). Homoseksualiteit word ook geassosieer met 'n hoër voorkoms van linkshandigheid (Cantor, 2012), en dit sal interessant wees om te sien of die hoër voorkoms van linkshandigheid onder pedofiele mans toegeskryf kan word aan pedofilie spesifiek of aan 'n hoër koers van homoseksualiteit binne hierdie bevolking in vergelyking met teleiofiliese mans. Meer spesifiek, ongeveer 11% van die algemene nie-oortreder bevolking is nie-regshandig, terwyl pedofiele mans met 'n geskiedenis van seksuele aanstoot teen kinders ongeveer 15% nie-regshandig is, en hierdie verskil is beduidend (Bogaert, 2001 Cantor et al. , 2004, 2005 Blanchard et al., 2007 Rahman en Symeonides, 2008). Toekomstige studies moet kontroleer vir seksuele oriëntasie (homoseksualiteit vs. heteroseksualiteit) wanneer handigheid in pedofilie ondersoek word.
Hierdie effekte beïnvloed ook die tweede tot vierde vingerlengteverhouding (D2:D4) (Voracek et al., 2007), 'n merker wat ook verander is in ander psigiatriese versteurings insluitend alkoholafhanklikheid (Lenz et al., 2012). Die D2:D4-verhouding is kleiner by mans as by vroue en word gebruik as 'n indirekte merker van prenatale testosteroonblootstelling (Beaton et al., 2011).Bykomende verskille in seksuele oriëntasie bestaan, soos dat die D2:D4-verhouding kleiner is by homoseksuele vroue in vergelyking met heteroseksuele vroue, sowel as homoseksuele mans in vergelyking met heteroseksuele mans (Williams et al., 2000 Rahman en Wilson, 2003 Rahman, 2005 Manning et al. al., 2007). Alhoewel prenatale testosteroonblootstelling beide handvoorkeur en D2:D4-verhouding affekteer, is die data hier dubbelsinnig en geen vaste gevolgtrekkings is gemaak oor die absolute verhouding tussen handvoorkeur en D2:D4 nie. Blootstelling aan voorgeboortelike testosteroon beïnvloed egter nie die D2: D4 -verhouding tussen 9 weke swangerskap en geboorte nie, in teenstelling met handvoorkeur, waar verskille hier opgemerk word en moontlik na puberteit (Lenz et al., 2012). Hoe dit van toepassing is op pedofilie word tans ondersoek.
Die volgende merkers van neuro -ontwikkelings abnormaliteit is ook betrek by die neuro -ontwikkelingsprosesse wat bydra tot pedofilie: geslagssus -samestelling, moeder- en vadersouderdom by geboorte, en die wisselende asimmetrie van vingerlengtes en polswydtes. Pedofiele het 'n groter aantal ouer broers (Lalumière et al., 1998 Côté et al., 2002). Groter vaderlike ouderdom by geboorte het verband gehou met 'n verhoogde kans op homoseksualiteit, terwyl groter moederlike ouderdom die risiko vir pedofilie verhoog het, spesifiek (eerder as algemene parafilie) (Rahman en Symeonides, 2008).
Met inagneming van die uitwerking van neuro-ontwikkelingsversteurings en uitvoerende funksionering op pedofilie-ontwikkeling, blyk dit die moeite werd om die effek van intelligensie te oorweeg. Navorsingsresultate was teenstrydig: veralgemeende seksuele misdadigheid hou byvoorbeeld verband met laer intelligensie, terwyl onder groepe nie-seksuele oortreders, pedofiele en nie-pedofiele, nóg opvoedingsvlak nóg intelligensie beduidend verskil het. Wanneer pedofiele deelnemers egter geskei is deur gebruik van kinderpornografie, het diegene wat geen geskiedenis van kinderpornografie gebruik het nie, 'n verlaagde IK en laer gemiddelde opvoedingsvlak getoon in vergelyking met diegene wat dit wel gedoen het (Briken et al., 2006 Blanchard et al., 2007 Schiffer en Vonlaufen, 2011). Die belangrikste waarskuwing vir hierdie navorsing is dat kinderpornografie as 'n betroubare aanwyser van pedofiele seksuele belangstelling beskou word, wat dus enige resultate wat gevind word verwar word met opvoeding of intelligensievlak omdat daardie pedofiele met seksuele kindermisdrywe geskiedenis ook meer geneig is om kinderpornografie te gebruik (Seto, 2010). Navorsing fokus tans op die rol van intelligensie onder pedofiele mans wat slegs kinderpornografie gebruik het en diegene wat CSA-oortredings gepleeg het, en onderskei veral diegene wat opgesluit is van diegene wat dit nie het nie (Babchishin et al., 2011 Seto et al., 2011, 2012).
Soos hierdie resultate aandui, lyk dit asof pedofiele verskil van HC oor neuro -ontwikkelingsmaatreëls. Hierdie resultate is egter uiteenlopend en min sterk gevolgtrekkings kan gemaak word, insluitend verhoogde koerse van linkshandigheid en verhoogde koerse in kopbeserings voor ouderdom 13. Die volgende afdeling sal die verband van neurologiese en neurobiologiese verskille met die ontwikkeling van pedofilie bespreek, soos beide is die fokus van huidige navorsing wat die neurale korrelate van pedofilie bepaal. Verwys asseblief na Tabel ​ Tabel 2 2 vir 'n opsomming van neurobeeldingbevindinge in pedofilie.
Bevindinge van vorige neuroimaging studies in pedofilie.
PPT groepe (n)
Schiffer et al. (2007) MRI Frontostriatale en serebellumstruktuur Heteroseksuele (9) en homoseksuele pedofiele (9)
Heteroseksuele (12) en homoseksuele (12) kontroles VBM-heelbrein/SPM 2 FDR (hele brein)/FWE gekorrigeer binne ROI's bl <𠂐.05 Vermindering van GM -volume in pedofiele: PHc L/R, IFG L/R, OFC L/R, Ins L/R, Cer L/R Cin L/R, Posterior Cin L, STG L/R, MiTG R, Pcu L/ R, Plaas L/R (Amy L/R in ongepubliseerde herontleding)
Schiltz et al. (2007) MRI Amygdala-struktuur Pedofiel (15) Gemeenskapskontroles (15) VBM/handmatige morfometrie/SPM2 ROI's/MRIcro FWE/reggestel vir veelvuldige vergelykings binne ROI's bl <𠂐.05 GM-verminderings in pedofiele: Amy R, Hyp L/R, SI L/R, Septal Region R, Bed Nucleus
Striae Terminalis L/R
Vergroting van Temporal Horn R
Poeppl et al. (2013) MRI Prefrontale korteks en amigdala-struktuur Heteroseksueel (2) en homoseksueel (7) pedofiele
Heteroseksueel (11) beheer VBM 8 gereedskapskis/SPM 8 FWE binne ROI's reggestel bl <𠂐.05 GM-volume neem af in pedofiele: slegs in Amy R pedoseksuele belangstelling en seksuele residivisme wat verband hou met GM-volume afnames in insulêre korteks en DLPFC L, voorkeur vir jonger kinders wat met GM geassosieer word, neem af in die OFC en Ang L/R
Cantor et al. (2008) MRI Witstofstruktuur Pedofiele (44) Teleiofiliese seksuele oortreders (21)
Nie-seksuele oortreder (53) VBM heelbrein/SPM 2
Pakket met DIER FDR bl <𠂐.05 Verminderde WM-volumes in pedofiele in Superior Fronto-Occipital Fasciculus L, Arcuate Fasciculus R
Geen verskille in GM nie
Cantor en Blanchard (2012) MRI Witstofstruktuur Pedofiele (19)
Teleiofiele (47) VBM Hele brein/SPM 2 Nie gespesifiseer nie bl <𠂐.05 Verminderde WM-volumes in Temporale Lobe L/R en Pariëtale Lobe L/R in pedofiele/hebefiele in vergelyking met teleiofiele
Cohen et al. (2002) PET Frontale en tydelike funksie Heteroseksuele pedofiele (7)
Gemeenskapskontroles (7) Ouditiewe stimulus/sagteware nie gespesifiseer nie Bonferroni bl <𠂐.05 Geen verskille gesien in glukosemetabolisme na 'n erotiese ouditiewe paradigma laer metabolisme in ITC en in Superior VFG tydens neutrale ouditiewe toestand by pedofiele in vergelyking met kontroles geen oorlewing na regstelling
Dressing et al. (2001) fMRI Orbitofrontale funksie Homoseksuele pedofiele (1)
Beheer (2) Visuele stimuli blok ontwerp/brein voyager Nie gespesifiseer nie Nie gespesifiseer nie Sterker werwing by pedofiele in reaksie op erotiese pedohomoseksuele stimuli: ACC, breinstam R, PFC R, Basal Ganglia R, OFC R
Walter et al. (2007) fMRI Hipotalamus en laterale prefrontale korteks funksioneer Pedofiele (13)
Beheer (14) Visuele stimuli/SPM2 Onreggestel bl <𠂐.005 Verminderde aktiverings by pedofiele tot seksuele opwekking kontras: DLPFC R (Presentraal), DLPFC R (MFG/SFG), DLPFC L (SFG), Oksipitale Korteks L
Schiffer et al. (2008a) fMRI Frontale en temporale funksie Homoseksuele pedofiele (11)
Homoseksuele ooreenstemmende kontroles (10) Visuele stimuli/SPM2 Heelbreinanalise ongekorrigeerde/vals ontdekkingskoers bl <𠂐.001/p <𠂐.05 Sterker aktiverings by pedofiele in vergelyking met kontroles in teenstelling naak kinders/volwassenes > aangetrek kinders/volwassenes: Fus L/R, HC L/R, Tha R
Schiffer et al. (2008b) fMRI Amygdala funksie Heteroseksuele pedofiele (8)
Heteroseksuele ooreenkomste (12) Visuele seksuele stimuli/SPM2 Heelbreinanalise ongekorrigeerd/FDR bl <𠂐.001/p <𠂐.05 Aktiverings gesien by pedofiele in vergelyking met kontroles daarteenoor naak kinders/volwassenes geklede kinders/volwassenes: MFG R, ACC L/R
Sartorius et al. (2008) fMRI Amygdala funksie Homoseksuele pedofiele (10)
Heteroseksuele kontroles (10) Visuele stimuli/SPM2 Onreggestel bl <𠂐.005 Aktivering by pedofiele by kinders (Seuns/meisies) < neutrale meetkundige stimuli kontraste in Amy R
Poeppl et al. (2011) fMRI Kortikale en subkortikale funksie Heteroseksuele (2) en homoseksuele (7) pedofiele
Heteroseksuele nie-seksuele oortreders (11) Visuele seksuele stimuli/SPM5 Hele breinanalise ongekorrigeer/FWE/FDR bl <𠂐.001/bl <𠂐.05 Aktiverings in pedofiele in vergelyking met kontroles daarteenoor naak kinders se deurmekaar beelde van kinders: MFG R, Ins L/R, MTG R, IPL L, Pos R, MCC R, PCC R, HC R, Tha L, Cer R
Ponseti et al. (2012) fMRI Patroonklassifikasiefunksie Heteroseksuele (11) en homoseksuele (13) pedofiele
Heteroseksuele (18) en homoseksuele (14) kontroles Visuele stimuli patroon klassifikasie/SPM8 Onreggestel bl <𠂐.001/bl <𠂐.001 Deaktiverings by homoseksuele pedofiele in vergelyking met kontroles by seuns< mans kontras: Cer L/R, Lin L/R, Anterior Tha L, HC R, Occ L, Fus L, ITG R, Ang R
Deaktiverings by heteroseksuele pedofiele in vergelyking met kontroles by meisies < vroue kontrasteer: NC L/R, SPG L/R, ITG L/R, Fus L/R, Cin L, Occ L, Amy L, Ins L, IFG R, Tha L, Cer R
Habermeyer et al. (2013a) fMRI Funksie Heteroseksuele pedofiele (8)
Heteroseksuele kontroles (8) Erotiese seksuele stimuli/breinreisiger 2.3.0 Ongekorrigeerde/klustervlak-drempelkorreksie bl <𠂐.005/bl <𠂐.05 Aktiverings in pedofiele in seks × ouderdom × groep voxel-wyse ANOVA-analise in MiFG R
Kärgel et al. (2015) rsfMRI Funksie Pedofiele +𠂜SA (12)
Pedofiele −𠂜SA (14)
Gesonde kontroles (14) SPM8 en rsfMRI gereedskapstel REST Ongekorrigeer op voxel -vlak Gesinsfout reggestel op groepsvlak bl <𠂐.005/bl <𠂐.05 DMN: (P-CSA > P +𠂜SA) Verminderde konnektiwiteit na linker MSG, links OFC. Geen verskille in teenoorgestelde kontras nie (P +𠂜SA > P-CSA). (HC > P +𠂜SA): VM PFC, OFC. Geen verskille in P +𠂜SA > HC kontras
Limbiese netwerk: (P-CSA > P +𠂜SA) verminderde konneksie tussen L Amy en VM PFC, ACC, OFC, anterior PFC. Geen verskille in P +𠂜SA > P-CSA. In HC > P +𠂜SA kontras: verhoogde konneksie tussen L Amy en L anterior/inferior PFC, L Lin. Geen verskille in P +𠂜SA > HC kontras
Poeppl et al. (2015) rsfMRI Funksie Heteroseksuele (2) en homoseksuele (7) pedofiele
Heteroseksueel (11) beheer Meta-analitiese konnektiwiteitsmodellering (MACM) en ALE MIN op trosvlak bl <𠂐.05 Saadarea: R Amy gekoppel aan HC, R ventrale striatum, R Tha, L Amy, L Cla, L hyp, L Put, L HC, L Mid, L Tha vir psigoseksuele opwinding
L DLPFC: L Ant Ins, DMPFC, L Per, L SPL, L VLPFC vir kognisie en persepsie, spes. werkende geheue
L Ins: L PaO, L Ant Ins, L Pos, L STG, L Put, R PaO, R STG, R DLPFC/Ant Ins, R Put, R pMC, L Tha, R Tha, L Ext vir persepsie en kognisie
ACC, anterior cingulate cortex Amy, amygdala, Ang, angular gyrus, Cau, caudate, CC, corpus callosum Cer, cerebellum Cin, cingulate gyrus Cla, claustrum DLPFC, dorsolaterale prefrontale korteks Ext, extrastriate korteks FPPFC, frontopolêre prefrontale gebied ) Fus, fusiform gyrus HC, hippocampus Hyp, hipotalamus IFG, inferior frontale gyrus Ins, insula IPL, inferior pariëtale lobule ITC, inferior temporale korteks ITG, inferior temporale gyrus L/R, links/regs Lin, corlinguale lingulaat MFG, mediale frontale gyrus MSF, mediale superior frontale middel, middelbrein MiFG, middel frontale gyrus MOG, middel oksipitale gyrus MTG, middel temporale gyrus NC, nucleus caudatus Occ, oksipitale lob OFC, orbitofrontale korteks PaO, pariëtale operkulum PCC, posterior cingulate cortex Pcu, precuneus Per, peristriate cortex PHc, parahippocampal gyrus Pos, post central gyrus Pre, precentral gyrus PSS, posterior cingulate cortex Put, putamen SFG, superior frontal gyrus SI, substantia innominata SPG, superior pariëtale gyrus SPL, superior pariëtale lobule SOG, superior oksipitale gyrus STG, superior temporale gyrus Tha, thalamus VFG, ventrale frontale gyrus.
Strukturele breinveranderinge in pedofilie
Vir die doeleindes van hierdie oorsig het ons gefokus op die verskaffing van 'n oorsig van onlangse neurobeeldingswerk in pedofilie-navorsing wat in 2007 begin het, met gevallestudies van 2000 tot 2003. Dit is gedoen vir ruimte- en leesbaarheidsredes, sodat 'n ander onlangs gepubliseerde resensie 'n uitstekende in -diepte bespreking van neurobeelding in pedofilie (Mohnke et al., 2014). Daardie oorsig gee 'n opsomming van die stand van die kuns van neurobeelding in pedofilie as in sy kinderskoene, met 'n algemene konsensus dat bevindinge verstrooi is en herhaal moet word. Die meeste resultate van neuro -beeldstudies in pedofilie het bevind dat neurostruktureel of neurofunksionele korrelate van CSA is, nie pedofilie nie op sigself. Die amigdala bly 'n streek van groot belang, maar Mohnke et al. (2014) stel strenger metodologie voor om hierdie bevindinge te herhaal. Ons bespreking sluit aan by en brei uit op die voorgenoemde resensie.
'n Bekende gevallestudie wat 'n neurologiese siekte uitgelig het wat impulsiewe seksuele gedrag veroorsaak het en 'n uitdrukking van 'n onderliggende pedofiele oriëntasie kon wees, was 'n regter orbitofrontale gewas in 'n 40-jarige man (Burns en Swerdlow, 2003). Voor die ontdekking van sy gewas het die pasiënt openlik beweer dat hy geen seksuele belangstelling in kinders gehad het nie, maar nadat die gewas gevorder het, het hy seksuele toenadering aan sy prepubersente stiefdogter gemaak en 'n pornografieversameling, insluitend kinderpornografie, begin as gevolg van impulsbeheerverlies wat verband hou met orbitofrontale korteks disfunksie. Alhoewel sy gedrag nie-eksklusief was en sy voorkeur nie uitdruklik getoets is nie, is die mees opvallende feit van sy simptome dat alle pedofilie-agtige simptome verdwyn het na reseksie van die gewas. Meer nog, nadat die gewas teruggesak het, het die pedofilie-agtige simptome weer na vore gekom en weer verdwyn na die tweede reseksie, wat dus 'n duidelike oorsaaklike verband tussen gedrag en breinfunksie toon. Die duidelike meerderheid orbitofrontale gewasse lei egter nie tot pedofiele gedrag nie, wat beteken dat hierdie gevallestudie versigtig geïnterpreteer moet word.
'n Verdere publikasie met twee gevallestudies beklemtoon die rol van die temporale korteks in die regulering van seksuele gedrag (Mendez et al., 2000). In die eerste geval het 'n 60-jarige man fronto-temporele demensie ontwikkel en met 'n verhoogde seksuele drang die molestering van buite-familie kinders aangebied. Die tweede geval was 'n 67-jarige man wat hippokampale sklerose ontwikkel het, wat sy seksuele begeerte op dieselfde manier verhoog het. Hy het probeer om buite-familie kinders te molesteer. Albei pasiënte het hul eie jong kinders seksueel misbruik, wat daarop dui dat 'n latente geneigdheid tot pedofiele gedrag by hierdie pasiënte bestaan ​​het voor die aanvang van die siekte. Beide pasiënte het hipometabolisme van die regter temporale lob getoon soos gemeet met FDG-PET. Na behandeling met antidepressante (paroksetien vir eersgenoemde pasiënt en sertralien vir laasgenoemde), is 'n afname in pedofiele gedrag en begeertes aangemeld (Mendez et al., 2000). Hierdie bevindinge ondersteun dat disfunksie in die prefrontale korteks 'n latente geneigdheid tot seksuele aantrekking tot kinders kan veroorsaak deur disinhibisie, terwyl 'n disfunksie in die temporale korteks hierdie reaksie deur seksuele beheptheid kan ontlok (Jordan et al., 2011b). Dit verklaar nie die etiologie van pedofilie as 'n seksuele voorkeur nie, maar as 'n verworwe hiperseksuele gedragsversteuring, en verder een wat selde voorkom in die gebied van fronto-temporale demensie en hippocampus sklerose. Hier is duidelik die uitdrukking van pedofiele gedrag wat voortspruit uit die neurologiese diagnoses, maar nie hoekom hierdie gedrag pedofiel eerder as hiperseksueel van aard was nie. Vir verdere bespreking van demensie en die verband daarvan met hiperseksuele/pedofiele versteurings, verwys asseblief na Mohnke et al. (2014).
Slegs 'n handjievol studies van MRI-gebaseerde strukturele verskille in pedofilie is tot dusver gepubliseer. Deur middel van voxel-gebaseerde morfometrie (VBM) is verskeie veranderinge van grysstof (GM) en witstof (WM) gevind. In 18 ingeslote eksklusiewe heteroseksuele en homoseksuele pedofiele mans met geskiedenis van seksuele oortredings teen prepubertale kinders, 'n aansienlik laer GM volume in die bilaterale orbitofrontale korteks, bilaterale insula, bilaterale ventrale striatum (putamen), precuneus, links posterior cingulate, sowel as superior en regte middelste tydelike, parahippokampale gyrus, en in die cingulaat in vergelyking met 24 teleiofiele gevind. Hierdie bevindinge is gekorrigeer vir veelvuldige vergelykings deur gebruik te maak van die valse ontdekkingskoers binne die hele brein (Schiffer et al., 2007). Slegs die linker parahippocampale gyrus sou egter betekenisvol gebly het as 'n Bonferroni-korreksie vir die 15 addisionele ROI-ontledings toegepas is. Die skrywers stel 'n teoretiese front-uitvoerende disfunksie voor en stel voor dat hierdie bevindinge 'n neurofisiologiese stroombaan kan vorm wat bydra tot die patofisiologie van pedofilie.
In 'n ander studie met 15 pedofiele forensiese binnepasiënte in vergelyking met 'n gesonde teleiofielgroep, is GM-verlagings gevind in vier vooraf gedefinieerde ROI's wat bestaan ​​uit die regte amygdalae in die regter septale gebied, die bed nucleus striae terminalis (BNST), hypothalamus en substantia innominate bilateraal (Schiltz et al., 2007). Later is die vermindering van die amygdalar -volume bevestig deur a post hoc handmatige volumetriese analise, ongepubliseer tot nou toe (Schiltz, persoonlike mededeling). Hierdie resultate kan verband hou met 'n ontwikkelingshipoplasie en onderstreep die invloed van regter amigdalêre lateralisering op regulering van seksuele gedrag, wat die temporale lob-hipotese van pedofilie ondersteun.
Een studie is gepubliseer wat toon dat, in vergelyking met nie-seksuele oortreder kontroles (n =�), veroordeelde pedofiele oortreders (n =𠂙) toon slegs GM volume afnames in die sentromediale kernegroep van die regter amigdala wat uitgebrei het na die laterobasale kernegroep en die cornu ammonis van die hippokampus, alhoewel hierdie bevinding nie regstelling vir die groot aantal voorafbepaalde oorleef het nie. ROI's (Poeppl et al., 2013).Interessant genoeg is pedoseksuele belangstelling, insluitend die sterkte van sodanige belangstelling, en seksuele residivisme geassosieer met GM volume afnames in die linker insulêre en dorsolaterale prefrontale korteks, terwyl voorkeur vir jonger kinders geassosieer is met GM afnames in die orbitofrontale korteks en bilaterale hoekige gyri (Poeppl) et al., 2013).
Wat die studies van Schiffer et al. (2007) en Schiltz et al. (2007) gemeen het, is 'n vergelyking tussen 'n groep gevonnisde seksoortreders wat van forensiese instellings gewerf is met gesonde teleiofiele sonder kriminele geskiedenis, wat lei tot potensiële verwarring in die resultate met ander faktore as pedofilie, soos kriminaliteit of stres van tronkstraf. 'n Voordeel van die studie deur Schiffer et al. (2007) is dat hulle slegs pedofiele van die eksklusiewe tipe ingesluit het, wat interpretasies moontlik gemaak het, insluitend seksuele voorkeur.
Deur 44 pedofiele mans te vergelyk met geskiedenis van seksuele aanstoot teen kinders of kinderpornografie, met 53 mans met geskiedenis van nie-seksuele misdrywe, is daar slegs verskille in die WM gevind, wat 'n bilaterale verbindingsroete beklemtoon wat die superieure fronto-occipital fasciculus bereik, sowel as 'n regterkantse verandering in die boogvormige fasciculus. Geen verskille in GM is waargeneem nie (Cantor et al., 2008). Hierdie bevindinge is gehandhaaf in 'n opvolg bevestigende heranalise (Cantor en Blanchard, 2012) en geïnterpreteer as onvoldoende konnektiwiteit in pedofiele individue, eerder as bloot GM-verminderings in uiteenlopende (sub-) kortikale streke (Cantor en Blanchard, 2012).
Studies tot op hede bevat tekortkominge óf as gevolg van die steekproefgroottes, die konfigurasie van die kontrolegroep, óf omdat die metodologie van VBM op 'n beperkte wyse gebruik is deur te fokus op a priori streke van belang. Die boodskap van die huidige strukturele beeldvorming MRI-studies van pedofilie is dat hoewel daar verskillende resultate van verskillende studies was, een bevinding oor studies herhaal is: verminderde regter amygdala-volumes in pedofiele in vergelyking met teleiofiliese kontroles (Mendez et al., 2000) Schiffer et al., 2007 Schiltz et al., 2007 Poeppl et al., 2013). Hierdie bevinding ondersteun die temporale lob-teorie van pedofilie waarna verwys word in Afdeling "Inleiding en konseptuele raamwerk." Diffusie-tensor beelding is 'n metode van WM beelding wat belofte inhou om vorige VBM resultate te valideer en uit te brei.
Funksionele breinveranderinge in pedofilie
Slegs 'n paar funksionele beeldingstudies is uitgevoer om moontlike verskille tydens die verwerking van seksuele stimuli in die brein van pedofiele te ondersoek. Met slegs een uitsondering was dit visuele seksuele stimulasiestudies, wat daardeur 'n sterk visuele vooroordeel veroorsaak het, terwyl hierdie modaliteit die dominante model van perseptuele verwerkingsveranderinge in parafilieë gemaak is, alhoewel sensoriese sisteme moontlike ander roetes na seksuele responsiwiteit bied. Met die agtergrond van onlangse bewyse wat verduidelik hoe hetero- of homoseksuele teleiofiliese breine visuele seksuele inligting verwerk en die psigoseksuele en fisioseksuele komponente van seksuele opwekking reguleer [verwys asseblief na Safron et al. (2007), Georgiadis en Kringelbach (2012), Stoléru et al. (2012), en Poeppl et al. (2014)] vir 'n dieper bespreking), is dit 'n redelike stap in die rigting van die begrip van pedofilie om te bestudeer of daar funksionele verskille in die breinnetwerk is wat verband hou met seksueel prikkelende visuele prente van kinders.
Navorsing het veranderinge in pedofiele uitgelig deur positronemissietomografie (PET) en funksionele MRI. Byvoorbeeld, in 'n PET-studie van pedofilie, is 'n verlaagde regionale serebrale metaboliese tempo vir glukose gevind in die regter inferior temporale korteks en superior frontale gyrus, sonder Bonferroni-korreksie. Hierdie koers het in die pedofiele groep afgeneem na die aanbieding van meisie- en vroulike leidrade, terwyl dit in die teleiofiliese groep toegeneem het (Cohen et al., 2002). Die skrywers het dit geïnterpreteer as 'n konsekwente breinabnormaliteit onderliggend aan verminderde glukosemetabolisme in die temporale en frontale korteks wat betrokke is by kortikale regulering van seksuele opwekking. Die klein steekproefgrootte van sewe deelnemers in elke groep beperk die veralgemeenbaarheid en selfvertroue waarmee die resultate geïnterpreteer kan word.
In fMRI-navorsing het die eerste studie wat 'n enkele homoseksuele pedofiel ingesluit het, verhoogde aktiwiteit van die anterior cingulate gyrus, regter prefrontale korteks en basale ganglia gevind in reaksie op foto's van minimaal geklede seuns, streke wat die aandagbreinnetwerk met die regter orbitofrontale korteks uitmaak. (Dressing et al., 2001).
Verminderde aktiverings is in die hipotalamus, dorsale middelbrein, dorsolaterale prefrontale korteks en regter laterale pariëtale, regter ventrolaterale en regter oksipitale korteks gesien, sowel as in die linker insula in 13 hetero- en homoseksuele forensiese pedofiele wanneer seksuele stimuli gekyk word in vergelyking met emosionele stimuli in vergelyking met teleiofiele (Walter et al., 2007). Gebaseer op hierdie bevindinge, is voorgestel dat die ontbrekende seksuele belangstelling teenoor volwassenes verklaar kan word deur inkorting in subkortikale streke wat verband hou met die outonome komponent van seksuele opwekking, dit wil sê, gebrek aan aktivering wat in hipotalamus en dorsale middelbrein in pedofilie gesien word. Boonop, met behulp van 'n regressie -analise benadering, was die aktivering in die linker DLPFC omgekeerd gekorreleer met die telling op die subskaal van kindermishandeling van die multifasiese seksuele inventaris (MSI), wat ook dui op moontlike veranderinge van kognitiewe verwerking van seksuele stimuli by hierdie vakke (Schiffer et al., 2008a,b).
Homoseksuele en heteroseksuele ingeslote pedofiele is met fMRI ondersoek om te bepaal of daar verskille was wat verband hou met ouderdom en kind se geslagsvoorkeur. Onder homoseksuele pedofiele met 'n geskiedenis van seksuele misdrywe teen kinders (n =�) in vergelyking met homoseksuele (n =�) kontroles, die substantia nigra, caudate nucleus, die oksipitotemporale en prefrontale korteks, thalamus, globus pallidus en die striatum is geaktiveer in reaksie op manlike kind seksuele stimuli, terwyl dit nie een van die ooreenstemmende homoseksuele teleiofiele was nie. (Schiffer et al., 2008a). Dit is geïnterpreteer as 'n groter poging in die evaluering van onderskeie stimuli in pedofiele in vergelyking met kontrole deelnemers. In 'n ander ondersoek het heteroseksuele pedofiele (n =𠂘), in vergelyking met heteroseksuele teleiofiele (n =�), het na aanbieding met vroulike kind seksuele stimuli beduidende aktiverings in die amygdala, hippokampus, substantia nigra, caudate nucleus, die mediale dorsale thalamus-kern en die inferior temporale gyrus getoon, wat 'n soortgelyke reaksiepatroon as seksueel voorstel. voorkeurstimuli soos gesien in gesonde heteroseksuele mans (Schiffer et al., 2008b). Pedofiele mannetjies het slegs 'n seinverhoging in die regter dorsolaterale prefrontale korteks getoon in reaksie op die voorkeur seksuele stimuli (geen aktivering is in die kontrolegroep na seksuele stimuli van volwasse vroue gesien nie). 'n Interessante bevinding was dat terwyl die gesonde manlike teleiofiele die orbitofrontale korteks geaktiveer het in reaksie op beide seksueel eksplisiete volwasse vroulike en vroulike kinderbeelde, hierdie aktivering nie onder manlike pedofiele gesien is nie. Die skrywers stel saam dat orbitofrontale deaktivering, soos getoon by pedofiele deelnemers, 'n disfunksie van die neurale netwerk verteenwoordig wat nodig is vir die toepaslike kognitiewe komponent van seksuele opwekking.
Daar was ook pogings om die persepsie en emosionele verwerking van visuele seksuele stimuli te ondersoek. Byvoorbeeld, die regte amygdala het groter aktivering in homoseksuele pedofiele getoon toe hulle met seksuele stimuli van manlike kinders aangebied is in vergelyking met heteroseksuele manlike teleiofiele wat vroulike volwasse seksuele prente waargeneem het, hoewel die deelnemers nie vir seksuele oriëntasie ooreenstem nie, wat dus potensieel ware 'pedofiele& verberg. #x02019 aktiverings (Sartorius et al., 2008). Die skrywers het hierdie verhoogde amygdala-aktivering geïnterpreteer na stimuli wat kinders uitbeeld wat by pedofiele waargeneem is as 'n moontlike vreesaanjaende emosionele reaksie gekombineer met seksuele opwekking, ondersteun deur die gebrek aan 'n gepaste amygdala-aktivering vir volwasse vroulike stimuli (Sartorius et al., 2008).
Poeppl et al. (2011) het 'n blokontwerp in hul studie gebruik om seksuele belangstelling in pedofiele te ondersoek (nege pedofiele met 'n geskiedenis van kontakoortredings en 11 nie-seksuele oortrederkontroles) wat bestaan ​​het uit manlike en vroulike naak Tanner-skaalbeelde, insluitend Tanner-skale I, III , en V, wat ooreenstem met prepuber, puberteit en volwasse beelde. Resultate van heelbreinontledings het aansienlik groter aktivering in die middel temporale lob, hippokampus, posterior cingulate korteks, talamus, mediale frontale lob en culmen van die serebellum in pedofiele getoon tot die Tanner I > neutrale kontras. In vergelyking met beheer teleiofiele in die Tanner V > neutrale kontras, het pedofiele 'n beduidende deaktivering in die regter-insula getoon. Verder, in die kontras van belangstelling tussen groepe (pedofiele > Tanner I, teleiofiele >𠂞 Tanner V), was daar aansienlik groter aktiveringsseine gesien in die postsentrale gyrus, regter-middel-temporale gyrus, korterior en middel-temporale cingurus en die amigdalae bilateraal (Poeppl et al., 2011). Die skrywers het hierdie bevindinge geïnterpreteer as 'n makliker seksuele opwekking in pedofiele in vergelyking met nie-parafiliese deelnemers wanneer dit gestimuleer word met doelbewus nie-erotiese materiaal (Poeppl et al., 2011).
In 'n soortgelyke studie het Habermeyer et al. (2013a) het agt pedofiele (drie met 'n geskiedenis van kontakmisdrywe, vyf met 'n geskiedenis van kinderpornografieverbruik) en agt heteroseksuele teleiofiliese kontroles ondersoek in 'n gebeurtenisverwante ontwerp wat bestaan ​​uit erotiese prente van seuns, meisies, mans en vroue. In 'n ROI-analise wat die middel frontale gyrus insluit, het slegs die pedofiele deelnemers aktivering in die meisiekontras getoon, terwyl kontroles deaktivering getoon het (Habermeyer et al., 2013a). 'n Verdere bevinding het getoon dat beide groepe tydens die onmiddellike verwerking van erotiese stimuli beduidende aktiverings in die dorsomediale prefrontale korteks getoon het, 'n bevinding wat die skrywers toegeskryf het aan die deurslaggewende rol wat hierdie streek inneem in die kritiese evaluering van en aandag aan seksuele stimuli (Habermeyer et al. ., 2013a).
Twee onlangse studies het funksionele konnektiwiteit in pedofilie ondersoek en het verminderde konnektiwiteit geassosieer met CSA ondersteun, maar nie met pedofilie nie. Spesifiek, K ärgel et al. (2015) het funksionele konnektiwiteit in rus (RSFC) ondersoek in 26 pedofiele mans wat gestratifiseer is volgens oortredingstatus (14 P+CSA, 12 P𠄼SA) en 14 HC binne (1) die verstekmodusnetwerk en (2) die limbiese netwerk. Pedofiele wat betrokke was by CSA het verminderde RSFC in beide netwerke uitgebeeld in vergelyking met HC en P𠄼SA met verminderde RSFC tussen die linker amygdala en orbitofrontale sowel as anterior prefrontale streke. Hierdie bevindinge beklemtoon 'n verminderde rustoestand funksionele konnektiwiteit in aanstootlike pedofiele in vergelyking met kontroles, wat 'n verhouding tot CSA meer as met pedofilie voorstel. Deur gebruik te maak van komplekse multimodale integrasie van breinstruktuur- en funksie-ontledings, het Poeppl et al. (2015) het bevind dat die funksionele rol van breinstreke wat in pedofilie verander word, gekoppel is aan nie-seksuele emosionele sowel as neurokognitiewe en uitvoerende funksies, wat voorheen gerapporteer is dat dit by pedofiele verswak is. Hulle het voorgestel dat strukturele breinveranderinge neurale netwerke vir seksuele verwerking beïnvloed deur middel van versteurde funksionele konnektiwiteit en dat strukturele veranderinge ook verantwoordelik is vir algemene affektiewe en neurokognitiewe gestremdhede in pedofilie.
Verder het nuwe metodes verskille ondersoek wat verder strek as plaaslike aktiverings. Patroonklassifikasie is 'n nuwe metode om neurale aktiveringspatrone te ontleed. Die idee van patroonklassifikasie is om aktiveringspatrone in verskillende breinstreke in 'n meerveranderlike benadering te gebruik eerder as om op streek-vir-streek-vergelykings staat te maak (Linden, 2012). Dit kan gebruik word om groepe te klassifiseer. Byvoorbeeld, op die gebied van seksuologie is patroonklassifikasie suksesvol toegepas om heteroseksuele en homoseksuele manlike teleiofiele te klassifiseer (Ponseti et al., 2009).
Navorsing het bevind dat die aktiverings wat in heteroseksuele en homoseksuele pedofiele tot kinderstimuli gesien word, byna nie onderskeibaar is van dié in heteroseksuele en homoseksuele gesonde mans tot volwasse stimuli nie (Ponseti et al., 2012), dit ondersteun die aanname dat pedofilie primêr 'n seksuele ouderdomsvoorkeur is, soortgelyk aan teleiophilia. Die aktiveringspatroon onder heteroseksuele en homoseksuele pedofiele en gesonde manlike teleiofiele sluit die caudate -kern, cingulêre korteks, insula, fusiforme gyrus, temporale korteks, oksipitale korteks, thalamus, amygdala en serebellum in. Ten spyte van die ooreenkoms in aktiveringspatrone tussen pedofiele en teleiofiliese mans, is die nuwe patroonklassifikasietegniek suksesvol toegepas op grond van die aanbieding van voorkeurseksuele stimuli en het gelei tot 'n gemiddelde akkuraatheid van 95%, met 100% spesifisiteit en 88% sensitiwiteit (Ponseti et al. al., 2012 Mohnke et al., 2014), en toon daardeur 'n belowende nuwe benadering vir die klassifikasie van vakke. Raadpleeg Figuur ​ Figuur3 3 vir 'n visuele verduideliking van patroonklassifikasie volgens Ponseti et al. (2012). Hierdie studies het slegs volledige toelating van pedofiele deelnemers ingesluit, daarom moet verdere navorsing die gebruik daarvan met gedeeltelik- of nie-toelaatende pedofiele verifieer. Die belofte van funksionele voorspellers word egter ook ondersteun deur 'n soortgelyke studie wat, in teenstelling met Ponseti et al. (2012), het 'n hoogs hipotese-gedrewe benadering van verskeie gestremde funksies gebruik.
Copyright 2022 \ Wat is die strukturele/chemiese verskil wat lei tot verskillende vorms in gesig/kop/skaamhare?...