Versindaba Marlies Taljard, Author at Versindaba
Marlies Taljard: Inwaarts en immer opwaarts
Geleidelike fisieke en geestelike aftakeling is een van die belangrikste temas in Aniel Botha se bundel pirouette (2012). Kyk 'n mens na die inhoudsopgawe en motto van die bundel, kan daaruit reeds 'n minimale strorie geabstraheer word:
Afdeling I: Brisé. Dié term beteken letterlik "breek". In klassieke ballet is dit die term vir 'n klein battu waarin die bene in die lug teen mekaar "gekap" word. In die balletstudio word ook daarna verwys as beaten step of broken step.
Afdeling II: Échappé. Letterlik vertaal beteken dit ontsnapping, in Engels escaping. Gaan kyk gerus op die internet hoe hierdie passie in klassieke ballet uitgevoer word.
Afdeling III: Corps de ballet. Hierdie term verwys na die groep dansers wat nie hoofrolle dans nie. Ook die "familie" wat deel is van 'n bepaalde vertoning.
Afdeling IV: Sans révérence. Dit is die laaste buiging wanneer die balletles verby is of wanneer die dansers na die vertoning applous ontvang.
Die mottogedig lees soos volg:
Ek oefen my pirouette
in stilte – die ritme
lankal op my lyf geëts.
Die draai is en dedans:
inwaarts en immer opwaarts.
Die bestemming van die lang
reis is steeds onbekend,
maar ek bly al tollend hoop
op 'n grasieuse end.
Die pirouette kan met reg die keurstempel van klassieke ballet – en inderdaad van die meeste danse – genoem word. Dit verwys na die spin- of tolbeweging op een voet. In klassieke ballet is daar twee soorte pirouettes, naamlik pirouette en dehors en pirouette en dedans. Eersgenoemde verwys na die spin in die rigting van die been waarop die danser draai, 'n spin na buite. Laasgenoemde is een van die mees gehate bewegings in ballet wat baie moeilik is om uit te voer. Dit behels 'n spin in die teenoorgestelde rigting van die been waarop die danser spin – dus 'n spin na binne. In die studio word dikwels daarna verwys as inside pirouette. Ten einde 'n goeie pirouette en dedans te kan uitvoer, moet die danser die idee kry dat sy gelyktydig in die rondte én na bo tol. Word die beweging verkeerd uitgevoer, kan dit beteken dat die danser skielik en lomp in die middel van die pirouette moet eindig en selfs kan val. Wat in hierdie gedig ook opval, is die klem op liggaamlikheid en selfs blywende littekens of verwonding ("ets"). Ook die woord "reis" is veelseggend en wys heen na tydsverloop, iets wat met verloop van tyd gebeur.
Sonder om die bundel te lees, kan die leser (veral dié leser wat agtergrondskennis van professionele dans het) 'n idee vorm van die strekking van hierdie bundel.
Neem in ag dat dit 'n bekende feit is dat balletdansers se risiko om anorexia nervosa te kry, driemaal hoër is as by die res van die bevolking – volgens navorsing wat deur Arcellus, Witcomb en Mitchell oor 'n tydperk van meer as 'n dekade in Europa onderneem is. Ook is dit nie vreemd dat ballerinas, as gevolg van eetversteurings, reeds vroeg in hulle twintigerjare osteoporose kry en nooit in staat is om kinders te kry nie.
In 'n onderhoud wat op die internet verskyn, erken Mariafrancesca Garritano van die La Scala Ballet:
Sadly this is a phenomenon that affects the whole of the ballet world but is very rarely discussed – it's as if there is a Mafia code of omerta (silence) that rules over us and … it must never be broken.
Dancers are having their bodies taken to the limit by teachers and theatre directors who are demanding that the dancers have the perfect body and as such this is a sore that needs to be treated.
For eighteen months I did not have my period and even know [sic!] I suffer from intestinal problems which I am sure are all connected to my experiences as a teenager. Lots of dancers I know cannot conceive because of the problems they had with anorexia.
It is not unusual to hear ballerinas talk of how they had two crackers for breakfast, a yoghurt for lunch and an apple for dinner just to make sure they can fit into their tutus. I know dancers who would compete against each other to see how little they could eat which is lunacy.
Saamgelees met die bostaande inligting, lyk dit asof 'n proses van geleidelike aftakeling van die sprekende ek (die danser) in die bundel pirouette beskryf word, veral as 'n mens hiermee saam kyk na gedigtitels. In die eerste afdeling, Brisé, wat "breek" beteken, kom gedigte voor soos "Aan skerwe", "Game over", "Wond" en "Rooi skoene" (wat nie slegs verwys na die kleur van die skoen nie, maar ook die feit suggereer dat balletskoene na 'n vertoning dikwels vol bloed is). Vyf gedigte in hierdie afdeling verwys pertinent na emosionele versteurings wat met anorexia nervosa in verband staan, naamlik "Maaltyd", "Weigh Less", "Insomnia", "Stikland" en "Inrigting".
In die tweede afdeling, Échappé, wat na ontsnapping verwys, staan drie gedigte wat na balletbewegings verwys, naamlik twee nautilus-gedigte (die spiraalskulp wat die pirouette immiteer) en "En pointe". Hierdie titels suggereer dalk dat dans vir die digter 'n wyse van ontsnapping (uit die alledaagse situasie) is. Wat egter interessant is, is die eerste twee gedigte in die afdeling wat na mitiese vrouefigure verwys en in verband gebring kan word met die gedigte wat na emosionele onstabiliteit verwys in die vorige afdeling. Clarissa Pinkola Estés bespreek in haar bekende boek "Women who run with the wolves" die La Loba- en Vasalisa-figure as argetipes van die kollektiewe onbewuste. Eersgenoemde is die wolfvrou – sy wat die dooie beendere weer tot lewe oproep, die wyse ou vrou. Ook Vasalisa is 'n wyse vrou, iemand wat in kontak is met haar intuïsie (in my volgende blog sal ek hierdie gedigte in meer besonderhede bespreek).
In die derde afdeling, Corps de ballet, kom familiegedigte voor en word die invloed van die siek balletdanser op haar wyer familiekring gesuggereer. Gedigte soos "Jy raam en hang my", "Ná vyf-en-twintig jaar", "Keelvol", "Afsterf van 'n broer" en "Aniela" is hier van belang.
Die laaste afdeling, Sans révérence, lyk met die eerste oogopslag na 'n "finale" van 'n balletloopbaan, veral as gedigte soos "In my donkerste nagmerrie", "Grys, gryser, blind", "Negende sirkel", "Die dood dra toe geen sekel nie" en "Sans révérence" in aanmerking geneem word. My insig is egter (nog voordat die bundel gelees en ontleed is) dat simbole van dood en donker nie noodwendig letterlik opgeneem moet word nie. Kyk 'n mens na gedigtitels soos "Rooikappie en die wolf" en "Alice in Wonderland" kry dié gedigte metaforiese betekenis. Die twee genoemde verhale is naamlik albei bekende inisiasierites waarin die ou self "sterf" voordat die "nuwe self" – soos 'n slang wat vervel – uit die "ou self" gebore word. Gedigtitels soos dié hou heel waarskynlik verband met die 'n reis "in die self in", 'n reis na selfkennis en -insig. Gelees in dié konteks verwys 'n gedig soos "Sans révérence" dan dalk na 'n laaste buiging in die rigting van 'n uitgediende identiteit en 'n knik in die rigting van 'n nuwe "ek".
In 'n opvolgblog sal ek enkele gedigte uit hierdie interessante bundel bespreek aan die hand van die "vermoedens" wat na die lees van die voorwerk van die bundel ontstaan het.
Tags: Aniel Botha, Pirouette, selfkennis
Posted in Binneblik, Marlies Taljard | Comments Off on Marlies Taljard: Inwaarts en immer opwaarts
Marlies Taljard: Wie was Bra Willie?
Wanneer hy ingekom het, het daar altyd 'n eerbiedige stilte (hushed silence) oor ons gedaal. Die glimlag, dáárdie glimlag, het almal ingesluit. Dit het vanuit die siel, deur die oë na die mond, na die hele gesig versprei. As sy arms vir jou oopgaan, het jy gevoel jy ís íémand. Hy het ons almal by die naam en die beroep geken – die hele SALA-beoordelingspaneel. Hy was een van die mín mense wie se uitstraling van liefde, deernis en respek 'n mens nie onaangeraak kón laat nie. Hy was oor baie jare 'n vader en 'n mentor vir ons, soos vir honderde ander hier en orals ter wêreld. Sy plek is akuut leeg. Dit is my indrukke van 'n onvergeetlike mens. Wat hierna volg, kan enige iemand op Google gaan naspeur. Tog dink ek is hierdie blog op 'n Afrikaanse webwerf nodig, aangesien ek glo baie min Afrikaanssprekendes bekend was met die lewe en die werk van hierdie enigmatiese digter.
Keorapetse William Kgositsile (algemeen bekend as Bra Willie) is op 19 September 1938 in die agterplaas van 'n voorstedelike huis in Johannesburg gebore. Sy ma het destyds as 'n meid bekend gestaan. Sy het hom met haar karige inkomste deur matriek gehelp. Op 3 January 2018 sterf hy op 79-jarige ouderdom na 'n kort siekbed in die Milparkkliniek. Benewens sy bekendheid as digter (hy het 10 digbundels die lig laat sien), is Kgositsile veral bekend as politieke aktivis wat gedurende die 1960's en 1970's in Amerika in ballingskap geleef het. Hy was onder andere getroud met Baleka Mbete, die Speaker van die Parlement. Ten spyte van die feit dat daar in die biblioteke waartoe hy op skool toegang gehad het (en selfs in sg. "blanke" biblioteke) baie min boeke oor Afro-Amerikaanse literatuur en kultuur te vinde was, het hy reeds as skoolseun 'n studie darvan gemaak, veral van jazz. Terwyl hy in Amerika geleef het, het hy dikwels in New Yorkse jazzklubs sy eie gedigte en dié van ander Afrikadigters voorgelees en sodoende die aandag gevestig op Afrikakuns. Hy het destyds kultusstatus in New York beklee.
Sy eerste kennismaking met die politieke beleid van uitsluiting van die destydse Suid-Afrikaanse regering was dat hy nie verstaan het waarom hy nie saam met sy wit maatjies kon skoolgaan nie. Nadat hy in 'n bakleiery met 'n wit seun betrokke was omdat hulle hom nie in hulle boksklub wou toelaat nie, het sy outsider-status tot hom begin deurdring. Dat hy na dié voorval nie meer toegelaat is om saam met die wit kinders van die buurt te speel nie, het daartoe gelei dat hy al hoe meer begin lees het. Langston Hughes en Richard Wright het sy gunstelingskrywers geword, maar sy werk is ook beïnvloed deur ander Europese skrywers soos Charles Dickens en D. H. Lawrence. Reeds op 'n vroeë ouderdom het hy stories begin skryf, maar nie met die doel om te publiseer nie. Omdat sy ma hom nie verder as matriek kon laat leer nie, het hy na skool 'n verskeidenheid werke verrig, maar uiteindelik het sy skryfvermoë vir hom 'n werk by die radikale anti-apartheidskoerant New Age besorg. Een van sy eerste gedigte verskyn in dié koerant:
Not that they demand a hasty death.
In 1961 verlaat hy die land en werk eers in Dar es Salaan, toe in Tanzanië en emigreer later na die VSA. Daar studeer hy onderskeidelik aan die Lincoln University, Pennsylvania University, University of New Hampshire en verwerf 'n Meestersgraad in Kreatiewe Skryfkuns aan die Columbia University. In hierdie tyd publiseer hy sy debuut, Spirits unchained wat besonder goed ontvang word en waarvoor hy bekroon word met die Harlem Cultural Council Poetry Award, asook met die National Endowment for the Arts Poetry Award. In 1971 verskyn My Name is Afrika wat deur sommige kritici as sy beste werk beskou word. Hierdie bundel vestig hom as een van die bekendste Afro-Amerikaanse digters. The Last Poets, 'n groep rewolusionêre Afro-Amerikaanse digters se naam is aan 'n gedig uit dié bundel ontleen. Hy publiseer in die tyd waarin hy in New York klasgee ook akademiese artikels oor Amerikaanse jazz en stig die Black Arts Theatre in Harlem waar hy legendariese status verwerf vir sy dinamiese voorlesings van Afrikaskrywers in downtown klubs. In 1974 stig hy, saam met ander vooraanstaande Afrikaskrywers, onder andere Mazisi Kunene, die African Literature Association.
Kgositsile se oeuvre word gekenmerk deur sy liefde vir jazz, 'n musiekgenre wat hy beskou as die universele swart stem wat alle swartmense in die diaspora saambind in hulle sug na vryheid. Sigmund Ro haal Kgositsile in 'n 1985-artikel in 'n Amerikaanse tydskrif soos volg aan:
There is nothing like art—in the oppressors sense of art. There is only movement. Force. Creative power. The walk of Sophiatown tsotsi or my Harlem brother on Lenox Avenue. Field Hollers. The Blues. A Trane riff. Marvin Gaye or mbaqanga. Anguished happiness. Creative power, in whatever form it is released, moves like the dancers muscles. [sic.]
In New York ontmoet hy verskeie beroemde jazzkunstenaars. Hy dra onder andere een van sy bekende gedigte op aan Johnny Dyani:
In 1975 kry hy 'n aanstelling as professor by die universiteit in Dar es Salaam (Tanzanië). Daar ontmoet hy sy tweede vrou, Baleka Mbete. Later werk hy ook in Kenia, Botswana en Zambië. In 1990 – die jaar waarin When clouds clear verskyn – kom hy terug na Suid-Afrika waar hy na die 1994-verkiesing Adviseur van die Minister van Kuns en Kultuur word. Hoewel hy tydens die apartheidsregime fel kritiek teen apartheid en die regering uitspreek, is hy nie blind vir die vergrype van die nuwe ANC-regering nie. Tot sy dood sou hy onreg, korrupsie en wanadministrasie ten sterkste veroordeel en persoonlike onderhoude met ministers aanvra ten einde raad, leiding en kritiek te verskaf.
In 1996 word Kgositsile deur die South African Literary Awards (SALA) aangewys as die Suid-Afrikaanse hofdigter (Poet Laureate) en in 2008 word hy vereer met die National Order of Ikhamanga vir sy bydrae tot die Suid-Afrikaanse letterkunde en kultuur. Tydens dié geleentheid word hy ook geloof vir sy rol in die bekendstelling van Afrikaletterkunde en veral diasporaliteratuur aan die Amerikaanse publiek.
Hoewel sy diasporagedigte, soos die meeste versetliteratuur, soms ongebreidelde woede en sterkbewoorde veroordelings van apartheid bevat wat die kwaliteit van gedigte negatief beïnvloed, is sy poësie na 1990 van 'n meer gematigde aard, asook beter afgewerk en deurdag. Ek dink byvoorbeeld aan frases soos die volgende uit sy "Random notes to my son":
Beware, my son, words
that carry the loudnesses
of blind desire also carry
the slime of illusion (…)
… today it is fashionable to scream
of pride and beauty as though it were not known that
'slaves and dead people have no beauty' (…)
… I have
fallen with all the names I am
but the newborn eye, old as
childbirth, must touch the day
that, speaking my language, will
say, today we move, we move?
Ontnugtering en sinisme word in later jare kenmerkend van Kgositsile se digterstem. Gematigdheid raak ook al hoe meer deel van sy lewensfilosofie, soos spreek uit sy later digterlike werk, maar veral ook uit sy openbare optredes en sy ander skryfwerk. Hoewel Bra Willie 'n Amerikaanse kultusfiguur was en veral in downtown New York bekend was tydens sy rewolusionêre fase, word hy in Suid-Afrika onthou as vegter vir menseregte en kenner van Afrikaletterkunde, maar ook vir sy ander bydraes op kulturele gebied. Hoe hoog hy geag is, blyk onder andere uit president Cyril Ramaphosa se huldeblyk na sy dood.
Ek sal hom onthou vir sy wysheid, vir sy menslikheid … en die glimlag wat ek glo hom selfs in die dood nie sou verlaat het nie.
Hamba kahle, Bra Willie.
(Hierdie blog is 'n opsomming van 'n aantal internetartikels wat na Bra Willie se dood verskyn het.)
Tags: Afro-Amerikaanse letterkunde, Bra Willie, Jazz, Keorapetse Kgositsile
Marlies Taljard: … die liggaam gly soos sand deur die vingers
deur die vingers, apatie neutraliseer die sintuie
oorlewing ontplooi soos 'n woestaard en sny
jou af van ander sodat jy al hoe meer vertroud
(Uit: namens myself – Antjie Krog, Verweerskrif, 2006)
Hoewel die mediese wetenskap en die letterkunde op die oog af na twee onversoenbare sfere lyk, is die hermeneutiek van siekte in die moderne letterkunde wel deeglik bekend en is siektenarratiewe stewig ingebed in die kanon van die moderne Westerse letterkunde. Dink veral aan Thomas Mann se groot werk Der Zauberberg (1924) (The magic mountain in Engels) en aan Kafka se groot epiese werk Die Verwandlung (1915) (Metamorphosis in Engels). Laasgenoemde werk begin met die volgende openingsin (wat ek in Engels aanhaal): "When George Samsa woke up one morning after a night of restless dreams, he found himself in bed, transformed into a ghastly creature."
Hoewel baie navorsing oor siektenarratiewe of die hermeneutiek van siekte fokus op die bydrae wat die persoonlike narratief van die pasiënt kan lewer ten opsigte van 'n beter (mediese) begrip van bepaalde siektetoestande en kan lei tot meer akkurate diagnoses en selfs heling, kan siektenarratiewe egter ook vanuit 'n literêre oogpunt beskou word. Siekte, sy simptome en die persoonlike belewenis van 'n pasiënt se siekte word tans beskou as 'n belangrike narratiewe tema. Ook op poëtiese gebied ontgin digters hierdie tema – soos ek in my vorige blog aangetoon het. In hierdie blog fokus ek op die oorvleueling tussen die akademiese veld van mediese wetenskap en die poësie. Hoewel talle voorbeelde uit die Afrikaanse poësie aangehaal sou kon word (ek dink byvoorbeeld aan Sheila Cussons se magistrale Christ of the burnt men), kyk ek vandag na enkele gedigte uit Antjie Krog se bundel Verweerskrif. Soos die foto van die ouer vrou op die oorspronklike voorblad suggereer, handel hierdie bundel veral oor verwering van die menslike liggaam, maar ook (in die laaste gedigreeks) oor verwering in die natuur – spesifiek die "liggaam" van Tafelberg soos die spreker dit vanuit haar huis kan waarneem. Die gedigte wat ek vir hierdie blog kies, is gedigte wat handel oor menopouse, die veroudering van die liggaam en die pyn en ongemak wat daarmee saamgaan.
Die gedig hormone replacement therapy is een van die gedigte in die bundel wat sterk oorvleuel met die mediese wetenskap, in dié sin dat die digter gebruik maak van die mediese vakwoordeskat en jargon en selfs van iets wat grens aan die wetenskaplike navorsingsmetode, naamlik oorweging van behandelingsmoontlikhede en vergelyking van simptome van verskillende mense wat dieselfde kondisie het.
om te hormoon
te hormoon nie
is die geweldige vraag – net vir vroue
dit beteken: wil jy jonger lyk,
kanker kry en Alzheimers
of wil jy oud lyk
en te lank lewe?
as ek my ma oor menopouse uitvra
kyk sy my aan asof ek die woord 'internet' sê
'het ma nooit hot flushes gekry nie?'
'my kind as ek gesweet het
het ek aangeneem dis van werk
en dan gaan swem of sommer 'n shower gevat'
Die eerste twee strofes van die gedig roep die inleiding op van Hamlet se bekende toespraak:
Die implisiete naasmekaarstelling van die spreker se tweestryd oor die gebruik van hormoonmiddels vir die ongemaklike simptome van menopouse en die innerlike tweestryd van die tragiese held Hamlet is dalk ietwat oordrewe en selfs lagwekkend, maar die punt wat die sprekende ek deur hierdie hiperboliese toespeling wil maak, kan nie vir die leser verlore gaan nie, naamlik dat die menopouse vir haar inderdaad 'n eksistensiële krisis bied. Dié gevoel van 'n radikaal inperkende lewenskrisis word verder geïntensiveer deur die teenstellende narratief van haar moeder oor háár belewenis van dieselfde liggaamsverandering wat die spreker se reaksie verder parodieer en selfs belaglik maak.
Die moeder se narratief lê verder klem op die uiters subjektiewe belewenis van verskillende persone wat deur dieselfde malaise geteister word – in hierdie geval die "moderne" ek en die moeder uit 'n vorige geslag. Dit laat vermoed dat siektesimptome nie 'n "gegewe" is nie, maar dat dit deur verskillende subjekte radikaal anders geïnterpreteer en beleef word. Ook die vermoede dat kulturele agtergrond en beïnvloeding hulle stempel op die subjek-wat-siek-is afdruk, is in hierdie geval nie ongemotiveerd nie. Die geweldige klem wat openbare media en gewilde tydskrifte op sekere toestande soos menopouse, kanker, Alzheimer se siekte en Parkinson se siekte plaas, het waarskynlik 'n invloed op die moderne mens se beoordeling van dié toestande. Die eerste twee strofes van die gedig immiteer immers duidelik die styl en genre van Die Gewilde Vrouetydskrif!
Die bogesiteerde gedig moet eintlik in samehang met die gedig gelees word wat dit in die bundel voorafgaan, naamlik sonnet van die warm gloede. Beide die gedigte is deel van die reeks "Agt menopousale sonnette". Die geweldige kontras tussen die sprekende ek se woede oor die warm gloede wat 'n simptoom van menopouse is en die gelate aanvaarding van die moeder uit 'n ander era kom dan eintlik eers werklik tot sy reg. Uit dié gedig (wat ek hieronder aanhaal) kom die "moderne" vrou se woede oor en verset teen die onwelkome liggaamlike veranderinge wat deel van die verouderingsproses uitmaak, duidelik uit die verf as verset teen die lydsaamheid van ons moeders. Teenoor die selfbeheersing (selfs sefnegering) van die sogenaamde ouer garde word hier die totale gebrek aan selfbeheersing en die neiging om te "laat gaan" gedemonstreer. Hier is geen "aanvaarding van die vrou se lot" nie. Die gedig kan ten beste gelees word binne die diskoers van die radikale feminisme met sy onverdraagsaamheid (verteenwordig deur metafore van oorlog) ten opsigte van alles wat "tipies vrou" is, ondermyning (hier veral van die normale sinstruktuur, mediese diskoers en interpunksie) en veral sy kru taalgebruik:
iets kram jou rugmurg êrens vas jy voel.
hoe sprei 'n pasgestigte brand sy angs vanuit.
'n kern en jou are loop met vuur jou vleis.
ontvlam jou hart hou vuurvas haar balans.
jou beendere bak buite hulleself jou gesig.
verseng jou wange prut onthutsend voort en.
telkemale breek jy weg uit sissende omhulsels.
sweet jou vel vonk in ligte laaie weg.
maar op 'n dag skuif jy in jou stoel – en voel
die smeltkroes kole wat jou laaste
sappigheid verwoes. die fok weet dis genoeg:
brandend soos 'n kryger staan jy op – 'n boeg
van vuur – aan sy strot pak jy die dood en ploeg
sy neus deur jou kaalgeplukte drooggebakte poes
In terme van poëtiese taalgebruik maak die digter in die bostaande gedig van 'n besonder sterk bewoorde idioom gebruik, belaai met harde klanke en wars in ritme om die onuitstaanbare teistering van die liggaamlike kondisie uit te druk. Sou 'n mens die gedig lees as verwoording van die simptome van 'n "siekte", is dit opvallend dat geen mediese terme of eufemismes gebruik word nie. In my vorige blog het ek aangetoon hoe die gebruik van mediese vakwoordeskat die poëtiese diskoers positief bevrug. Van die gedig sonnet van die warm gloede sou 'n mens kon beweer dat dit die omgekeerde bereik, naamlik om die mediese diskoers te verryk met woorde, frases en metafore wat waarskynlik binne die kliniese praktyk as "onbehoorlik" en subjektief of oordrewe geag word. In dié verband kom Svenaeus (2000) tot die gevolgtrekking (in sy artikel Hermeneutics of clinical practice: the question of textuality): "Theoretical Medicine and medical practice contains textual elements that might be better understood by resorting to the hermeneutical skills in which literature is especially proficient".
Terselfdertyd word egter ook die poëtiese diskoers verryk deur die uitdrukking van siekte-as-verskrikking – die nuwe, onvervreembaar Afrikaanse woordeskat van trauma. Dit is immers die aard van letterkunde (en veral van die poësie) om gevoelens en belewenisse te ver-woord. Dit is ook in die aard van die letterkunde om simboliese ruimtes te skep waar die aard en belewenis van siekte, lyding en die versugting na heling op nuwe, kreatiewe wyses gerepresenteer en ontgin kan word. Dit is waarskynlik in hierdie narratiewe waar die eerlikste beskrywing van siektesimptome voorkom en waarin die gesanksioneerde lys van simptome wat in mediese handboeke voorkom, die volledigste ondermyn en herskryf word, naamlik deur dit deel te maak van die filosofiese en literêre raamwerke wat in staat is om nuwe lig te werp op die inligting wat slegs deur die subjek-wat-siek-is verskaf kan word.
Tags: Antjie Krog, siektenarratief, Verweerskrif
Posted in Binneblik, Marlies Taljard | Comments Off on Marlies Taljard: … die liggaam gly soos sand deur die vingers