Hammoerabi is bekend vir 'n stel wette, die Kodeks van Hammoerabi, wat een van die eerste geskrewe siviele regskodes in die opgetekende geskiedenis is. Hierdie wette is bewaar op 'n kliptablet van sowat 2,4 meter hoog wat in 1901 ontdek is. Danksy sy moderne reputasie as wetgewer word Hammoerabi se portret in baie regeringsgeboue dwarsoor die wêreld aangetref.
3 Hammoerabi se kodeks
Hammoerabi se kodeksWysig
Daar is byvoorbeeld ouer wetsbepalings uit die tyd van Ur-Nammu (koning van Ur, omstreeks 2112 tot 2095 v.C.) en van Lipit-Isjtar (koning van Isin, omstreeks 1934 tot 1924 v.C.), wat in Sumeries geskryf is. Kort voor Hammoerabi het Dadusja, Koning van Esjnuna, 'n wetboek in Akkadies laat opstel. Die wetboek het waarskynlik as model vir Hammoerabi gedien. In die plegtige inleiding tot sy regskodeks verklaar Hammoerabi dat die gode hom gevra het om 'n regstelsel aan die mense te verskaf en om leiding te gee.
Omdat daar in die duisende kleitablette wat op reg sake betrekking gehad het, net twee maal vaag na Hammoerabi se bepalings verwys word, het Hammoerabi se wetboek waarskynlik geen wetsgesag gehad nie en is dit waarskynlik net opgestel om aan regters leiding te gee. Daarom word al die moontlikhede in 'n regsituasie nie behandel nie, maar net een voorbeeld. Reël 205 van die kodeks lui byvoorbeeld: "Wanneer 'n slaaf van 'n burger 'n ander burger op sy kakebeen slaan, sal die slaaf se een oor afgesny word."
Verskeie bepalings handel oor die strafreg en is gegrond op die beginsel "'n oog vir 'n oog en 'n tand vir 'n tand", die ius talionis. Die bepalings in Hammoerabi se kodeks stem baie ooreen met Moses se wetgewing, wat in die 14e eeu v.C. opgestel is. Die twee regstelsels het waarskynlik onafhanklik van mekaar ontstaan, maar albei was gegrond op die regsopvattinge wat destyds algemeen in die Nabye Ooste gegeld het.