EIESOORTIGHEID - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 01 Junie 2017 | Geskryf deur Johan Bekker | | | Trefslae: 1651
Rasse en volke verskil van mekaar. Elke volk het sy eie identiteit, geestesbesit en kultuurgoedere. Getrou aan jou eie en volgens jou eie insigte en omstandighede is die ideaal dat elke volk homself in sy eie land regeer, terwyl jy aan ander gun wat jy vir jouself opeis.
Eiesoortigheid trek dus natuurlike grense tussen volke en eerbiedig dit. Sodoende versterk 'n gebondenheid in trou aan jou eie volk om as verantwoordelike mens mee te werk aan die welsyn van jou volk en jou land. Enige volk haat dit om deur 'n ander regeer te word.
Eiesoortigheid omhels nasionalisme sodat elke bevolkingsgroep deur sy eie leiers regeer kan word in sy eie vaderland wat hy lief het. Dit bied ook die enigste oplossing vir volkere-en rassespanning.
Eiesoortigheid waarborg die behoud van blank en nie-blank se leefwyse en nasionale integriteit.
Histories gesproke kan alle volke in Suid Afrika as immigrante beskou word. Almal het op een of ander stadium hul verskyning op Suid Afrikaanse bodem gemaak. Met die samekoms van wit en swart rondom 1780 aan die oewers van die Visrivier, was die vet in die vuur en die bloed het gevloei.
Die redes daarvoor was legio. Beskaafdheid, ontwikkelingspeil, kennis, lewensbeskouing, wêreldbeskouing, menswaardigheid, waardigheid van houding, gewoontes, karakter, identiteit, sosiale lewe, volksfeeste en gebruike, ras, etniese verband, kultuur, kleredrag, taal, geskiedenis, politiek, menseregte, primitiwiteit, brutaliteit, totalitarisme, kapteinstelsels, menslike natuur, biologiese verskille, kleur diskriminasie, waardesisteme, geregtigheidsgevoel, idealisme, etiek, moraliteit, visie, strewe, werksetiek, geloof, godsbegrip, toordoktery, bosskoolbedrywigheid, genitaleskendingspraktyke, huwelikskoop, demokrasie, staatkundige beginsels en nog veel ander, te veel om op te noem.
Dit het gemaak dat 'n deurmekaarbestaan nie moontlik was nie en nou nog nie is nie. 'n Reënboognasie is dus 'n hersenskim, 'n sosio-politieke belaglikheid!
Die verkettering van die christelike geloof deur Britse filantrope van daardie tyd, (Phillip, Read en van der Kemp) het sake verder kom beduiwel tussen Afrikaners, Engelse en die swartes. Die Afrikaner het in die nie-blanke 'n onbeskaafde wese gesien en ervaar terwyl die filantrope hulle as onskuldige en onbedorwe natuurmense beskou het.
Die resultaat was 'n gedweep met met 'n denkbeeld van 'n edele barbaar wat skynbaar nie onder die wet van God staan nie. Volgens die filantroop word alle verskille tussen blank en nie-blank opgehef deur die gebod van liefde. "Jy moet jou naaste liefhê soos jouself".
Duidelik het hulle hulself nie gesteur aan aan die laaste twee woorde van die gebod nie. Liefde sonder geregtigheid is onsinnig. Die swartes het deurgaans 'n beleid van verskrikking nagevolg deur Tsjaka, Dingaan, Moselikaats, Mosjes en andere. Die Engelsman het Suid Afrika nie as 'n permanente tuiste beskou nie en het derhalwe die swartes opgesweep en gebruik om om die Afrikaner te onderdruk.
Die idee van natuurlike onskuld en nobiliteit van die barbaar het ook in Suid Afrika se politiek en teologie 'n vastrapplek gevind. So moes ons 'n voetwassery en verheerliking van voormalige terroriste in Afrikaanse kerke gadeslaan. 'n Ontkenning van die eie, 'n sieklike naasteliefde en selfhaat word beskou as 'n heilige deug! Hierdie soort prediking vervloek jou volksverband en plaas in plek daarvan die omstrede Belhar Belydenis.
Die grofste diskriminasie en sonde teen die mensheid is gepleeg deur F.W. de Klerk om willens en wetens Suid Afrika in 'n deurmekaarbestaan in te dwing op 'n diaboliese wyse. Afrikanerhaters soos Malema en ander propageer openlike geweld en haat teen die witman met skokkende ondersteuning, nie net onder swartes nie, maar ook onder wit liberalistiese kerkgangers.
Dít, voorspel tereur en bloedvergieting. Juis dié soort bloedvergieting waarmee de Klerk en sy kabinet Afrikaners met vrees gemanipuleer het om onderhandeling vir 'n nuwe grondwet, goed te keur. Suid Afrika se "nuwe" demokrasie is besig om in vlamme op te gaan.
'n Ware demokrasie is noodwendig 'n gekwalifiseerde sisteem. Dit impliseer 'n waardesisteem en leefwyse, begrens tot 'n definitiewe raamwerk van sosiale gedrag, vryhede sowel as verpligtinge, regte as voorskrifte en voorregte as opofferings binne hierdie raamwerk. Demokrasie beteken immers nie dat een gemeenskap arbiter word oor die belange van 'n ander nie.
Dit moet ook onthou word dat die swartes uit eie wil na die blanke gebiede gekom het as gevolg van blanke ekonomiese magnetisme en dat daar nooit sprake was van van politieke medeseggenskap nie. Die stedelike swartman was uit barmhartigheid in ons grondgebied toegelaat om sy brood te verdien. Dit was beslis nie 'n kruistog om verlore grond te herwin nie, maar sy eie onvermoë om werk te skep in sy eie gebied, het hy vir oorleweing en 'n beter lewe by die blanke kom aanklop vir werk.
Die hulp, bystand en opheffing van die blanke aan die swart ras word te dikwels as vanselfsprekend aanvaar. Daarbenewens met ondankbaarheid begroet en as onderdrukking van die swart bevolking gesien. Om saam te vat wil ek sê: "Koester jou eie volk en jou eie land, of gaan soen 'n rinkhals!"