Die Grotman Groet by die Staatsteater
Die Afrikaanse weergawe van Rob Becker se klassieke eenmanstuk Defending the Caveman het onlangs in die Dramateater geopen. Hierdie produksie, met Sandra Prinsloo as regisseur, bied ‘n unieke perspektief op ‘n tema wat teen dié tyd al deurtrap is.
In Becker se teks word die geslagstryd uit ‘n antropologiese oogpunt beskou. Sy argument kan opgesom word deur te sê dat mans en vrouens se verskillende rolle in die oertyd steeds ons optrede vandag voorskryf. Genadiglik is die stuk nie ernstig wetenskaplik of akademies van aard nie, want min dinge sou meer vervelig gewees het as ‘n ernstige beskouing van ‘n teorie wat só ooreenvoudig en eensydig is.
Die rede waarom Groet die Grotman eindelik vermaaklik is, is eenvoudig die humor. Die oorspronklike teks is snaaks, Koos Kombuis se verwerking is snaaks, en Hannes Muller se vertolking, beide fisies en verbaal, is werklik snaaks.
Dit is ‘n goeie ding dat die program aandui dat Koos Kombuis die vertaling en verwerking gedoen het, want die teks is nie bloot ‘n vertaling nie. Hierdie Grotman is ‘n rugby-ondersteuner wat biltong koop by die Spar, nie ‘n Amerikaanse couch potato wat teen alle logika Afrikaans praat nie.
Wat Groet die Grotman egter uniek maak onder die bestaande werke oor die geslagstryd, is hoe Becker vrouens vanuit opregte liefde vir hulle probeer verstaan, eerder as om te sê: Jy is nie soos ek nie, so jy is sleg. Dit is ‘n standpunt wat eintlik al lankal deel moes uitgemaak het van die feministiese diskoers. Terselfdertyd pleeg die stuk nie selfmoord wanneer die ernstiger boodskap na vore kom nie. Die humor bly deurgaans daar om die oorheersende luim lig te hou.
Gaan kyk die stuk gerus. Dit bied ‘n sekere hoeveelheid insig in die teenoorgestelde geslag, maar selfs al is jy nie lus om dit raak te sien nie, sal jy lekker lag.