In die middel van my studies aan die Universitiet van Cambridge het ek bitter siek geword. Só siek dat ek vir vier dae in my bed moes lê. Dit was in die hart van die winter; ek onthou die vretende koue, die ysreën, en die wind, skreeuend deur die kaal bleek takke van die berkeboom buite my venster. Op die derde dag, net voor my koors gebreek het, het ek dié middag gedagteloos na die wiegende takke lê en kyk. En skielik, in ‘n flits soos wanneer jy onverwags in die son kyk, of soos weerlig teen ‘n donker wolk, was ek vir ‘n oomblik vry. Ek was in die oomblik, by my liggaam, maar ook by alles daarbuite. Dit was ‘n gestelike vryheid soos ek nog nooit vantevore beleef het nie. En vandag nog soek ek om dit net weer éénmaal weer te beleef.